Ερημίτης

4 σχόλια:

  1. Ανώνυμος15/4/16 2:57 μ.μ.

    Ποιητή βρίσκεσαι σε πλάνη. Σε αυτήν σε κρατά ο εγωισμός σου. Η κατάκριση των πάντων σαν να είσαι εσύ ο αναμάρτητος είναι εγωισμός. Η εμμονική απαίτηση για νοησιαρχικές βεβαιότητες που να χωρούν στο πεπερασμένο μυαλό σου είναι εγωισμός. Πάνω απ’όλα όμως, εγωισμός είναι το να μιλάς για «θείον» αλλά να μην αφήνεις ούτε σπιθαμή σε αυτό προκειμένου να φανερωθεί και να αποφασίσει εκείνο για τα του κόσμου, κάτι που αποδεικνύει ότι δεν πιστεύεις πραγματικά σε κανένα θείον.

    Αυτό το τελευταίο είναι ποιητή και ο θεμελιώδης εγωισμός όλων μας, δηλαδή το να θέλουμε εμείς οι μικροί,ασήμαντοι και εφήμεροι άνθρωποι να θέσουμε μέσα στην μικρότητά μας το Δέον, δηλαδή το πώς τα πράγματα είναι στην ιδανική τους μορφή. Δεν χωράει όμως ποιητή ο ωκεανός στο ποτήρι. Αυτός ο υπέρτατος εγωισμός είναι η πλάνη των υλιστών και η πηγή των δεινών σου. Και αν ακόμα ξεκίνησες υποκινούμενος από την αγάπη σου για το καλό, το δίκαιο και το όμορφο, επειδή ακριβώς δεν είχες πίστη στο θείον, κατέληξε το κενό της πίστεως μέσα σου να το γεμίσει ο εγωισμός σου, ο οποίος υπερτράφη παρά φύσιν για να το καλύψει. Έτσι γίνεται πάντα και σε όλους μας. Είναι πάντα η απουσία πίστεως που μας οδηγεί στο να επιχειρούμε εγωιστικά να θέσουμε εμείς το Δέον ποιητή, και να υποκαταστήσουμε εμείς το θείον που δεν μας φανερώθηκε γιατί δεν είχαμε πίστη, ακριβώς όπως η πύρωση δεν φανερώνεται όταν δεν υπάρχει μέταλλο για να πυρωθεί. Ενώ αντίθετα είναι η παρουσία πίστεως που διατηρεί τον εγωισμό μας στις υγιείς του διαστάσεις αφήνοντας χώρο στο θείον για να μας φανερωθεί μέσω της πυρώσεως της πίστεώς μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος15/4/16 2:58 μ.μ.

    Όταν επιχειρούμε να θέσουμε εμείς οι μικροί, ασήμαντοι και εφήμεροι άνθρωποι το Δέον, επειδή ακριβώς ο εγωισμός μας έχει υπερτραφεί για να καλύψει το κενό που δημιούργησε η απουσία πίστεως, τότε ο ζήλος και οι αγώνες μας για το καλό εκφυλίζονται σε τυφλή αξίωση για ισχύ, μασκαρεμένη (όταν δεν τολμάμε την απροκάλυπτη καταμέτωπον επίθεση) απο επίκαιρα ιδεολογικά φτιασίδια και κοινωνικά ψευδοπροτάγματα, διαλεγμένα ανα τους αιώνες σαν επιτυχές πολεμικό καμουφλάζ απο τις εκάστοτε γύρω περιστάσεις, προς παραπλάνηση των υποψηφίων μελλοντικών μας σκλάβων. Αυτήν την τυφλή και κτηνώδη αξίωση για ισχύ περιέγραψε με οξυδέρκεια ο Κονδύλης στις μηδενιστικές αναλύσεις του. Αυτήν ακριβώς την τυφλή αξίωση για ισχύ εξιδανίκευσε μέσα στην υπαρξιακή αγωνία του μηδενισμού του και ο Νίτσε στο πρόσωπο του «ξανθού κτηνανθρώπου» που «κατασκευάζει» το Δέον αφού γι αυτόν δήθεν «ο Θεός πέθανε», που δεν είναι παρά ένας κομψός τρόπος για να παραδεχθεί ο Νίτσε οτι στον νιτσεϊκό ξανθό κτηνάνθρωπο το θείον πυρ ποτέ δεν αποκαλύφθηκε στην λαμπρότητά του γιατί ο πένητας ξανθός κτηνάνθρωπος παραγέμισε λαίμαργα την ψυχή του με τον πρωτόγονο εγωισμό του αντί του ευγενούς μετάλλου της πίστεως.

    Ψάξε λοιπόν τίμια τον εαυτό σου ποιητή και αποφάσισε αν τελικά είναι η κοσμική ισχύς, η εξουσία και τα εγκόσμια θέλγητρά τους που πραγματικά ορέγεσαι ή αν θέλεις να γίνεις όχημα του καλού με ό,τι αυτό θα φέρει στα εγκόσμια. Γιατί αυτοί που έχουν μάτια και βλέπουν κοιτάζουν βαθιά μέσα σου και δεν πείθονται εύκολα απο τα μασκαρέματά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος15/4/16 2:58 μ.μ.

    Αν λοιπόν θέλεις την τυφλή και κτηνώδη ισχύ τότε κάνε ό,τι νομίζεις. Αν θέλεις όμως το καλό, δηλαδή το θείον τότε ο μόνος τρόπος για να βγεις απο τον λαβύρινθο που βρίσκεσαι είναι η πίστη. Όπως δεν μπορείς να δεις με τα αυτιά σου ούτε με την γλώσσα σου και την μύτη σου αλλά μόνο με τα μάτια σου, έτσι και το θείον δεν μπορείς να το ζήσεις παρά μόνο με την πίστη. Απλά έτσι είναι. Οι σκέψεις και οι φιλοσοφίες αφορούν τα επίγεια. Στοχοθετούν μόνο το θείον αλλά δεν το κοινωνούν όπως κάνει η πίστη. Μην προσπαθείς να κατάλάβεις το γιατί. Στα θεία δεν υπάρχει τίποτα για να «κατάλάβεις». Δεν χωράει ποιητή ο ωκεανός στο ποτήρι. Δεν κρατάνε τα κλαδιά την ρίζα αλλά η ρίζα τα κλαδιά. Πίστεψε. Γέμισε την ψυχή σου με το ευγενές μέταλλο της πίστεως γιατί πώς αλλιώς θα σου φανερωθεί η φωτιά αν δεν έχει κάτι για να πυρώσει; Στοιχίσου γρήγορα στη φάλαγγα της πίστεως και παρατάξου ως αξιόμαχος οπλίτης για να συνδράμεις κι εσύ στον μαινόμενο αόρατο πόλεμο. Τον πόλεμο που υποψιάστηκαν ο Ξενοφάνης, ο Ηράκλειτος, ο Πλάτων. Τον πόλεμο που στοχοθέτησαν εν τη ερήμω οι λαμπροί Ιουδαίοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης πριν ο εκφυλισμένος Ισραήλ - έχοντας επιτελέσει επιτυχώς την αποστολή του κατά την θεία οικονομία - νικημένος «τω λίθω του προσκόμματος» του εγωισμού του πέσει στην σκόνη αρνούμενος την ίδια την Σάρκωση, επιτρέποντας όμως έτσι - πάλι κατά την θεία οικονομία -στην ιερή σκυτάλη να περάσει φλεγόμενη στα έθνη αυτή την φορά, για να ορμήσουν εκείνα σφριγηλά, πολυπληθή, πάνοπλα και χωρίς δισταγμό στο πρώτο φωτεινό ρήγμα που επιτέλους άνοιξε γι όλους μας μπροστάρης και ολομόναχος ο ίδιος ο σαρκωμένος αναστάντας Λόγος, ας είναι ευλογημένο το όνομά του στους αιώνες!

    Μην χάνεις άλλο τον καιρό σου ποιητή. Στοιχίσου στη φάλαγγα της Πίστεως. Τα καλύτερα τώρα έρχονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν έχουμε ανάγκη τους "λαμπρούς Ιουδαίους προφήτες" ...

      Διαγραφή