Άρης Αρίων: Έκκληση δημιουργίας Ενός Υγιούς Εθνικιστικού Κινήματος ... !


Ο «Μαύρος Κρίνος» έχει παρουσιάσει στο παρελθόν τα άρθρα, τις απόψεις, τις ραδιοφωνικές εκπομπές, καθώς και τις εκδόσεις που έχει επιμεληθεί ο Άρης Αρίων. Για όποιον θέλει να διαβάσει αναλυτικά τις εν λόγω αναρτήσεις μπορεί να πατήσει στον σύνδεσμο εδώ. Λόγω των ραγδαίων εξελίξεων στον «χώρο» λάβαμε το παρακάτω άρθρο το οποίο και προβάλλουμε σήμερα για το οποίο όμως τονίζουμε ότι διατηρούμε τις επιμέρους διαφωνίες μας.


Γράφει ο Άρης Αρίων

ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Προϋπόθεση ύπαρξης ενός πραγματικού κινήματος είναι η μαζικότητα, δηλαδή, η δυνατότητα κινητοποίησης ανά πάσα στιγμή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο πεζοδρόμιο απολύτως αφοσιωμένων, άκρως αποφασισμένων και πανέτοιμων ανεπιφύλακτα να θυσιάσουν την προσωπική τους καλοπέραση και ησυχία, την εργασιακή τους ασφάλεια, την οικονομική τους ευημερία, την οικογενειακή τους γαλήνη ή ακόμα και την ίδια τη ζωή τους. 

ΑΙΤΙΑ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Δυστυχώς, κάτι τέτοιο ουδέποτε υπήρξε στον αυτοαποκαλούμενο "εθνικιστικό" χώρο και τούτο γιατί οι ηγηθέντες (αρχηγοί και προβεβλημένα στελέχη) των κυριοτέρων πολιτικών φορέων ήσαν αναξιόπιστοι, ανεπαρκείς, δειλοί, ψυχικά και πνευματικά ανισόρροποι, ανασφαλείς εγωιστές, ιδιοτελείς, καιροσκόποι, άπληστοι, ακροδεξιοί αστοί, οικογενειοκράτες, διεφθαρμένοι, παρακμιακοί, ανόητοι, μέλη μασονικών στοών ή και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών.

ΘΕΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΕΚΤΟΣ ΒΟΥΛΗΣ

Καταρχήν, θεωρώ ότι η μη-είσοδος της "Χρυσής Αυγής", αποτελεί θετική εξέλιξη, δεδομένου ότι το μόρφωμα της ΧΑ αποτελούσε (και συνεχίζει να αποτελεί...) μία διαρκή δυσφήμιση του αληθούς εθνικισμού με τους ανώριμους ανάλγητους λόγους της, την υποτακτική απραξία της, τα αήθη έργα της και την ειδεχθή πολιτική αλητεία της.

ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΚΑΙ "ΚΑΘΑΡΟ" ΦΟΡΕΑ

Η εκλογική κατάρρευση της "Χρυσής Αυγής" και η συνεχής απώλεια στελεχών, μελών και ψηφοφόρων της, έχει φέρει την ελπίδα σε πάρα πολλούς ότι θα δημιουργηθεί ένας νέος πραγματικά "καθαρός" εθνικιστικός φορέας στον οποίο θα συνενωθούν άπαντες οι ευρισκόμενοι εκτός ΧΑ.

ΑΝΕΦΙΚΤΗ Η ΣΥΝΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ "ΧΩΡΟΥ"

Είναι πρακτικώς αδύνατον να γίνει πράξη η συνένωση των διαφόρων ομάδων, κομμάτων, σωματείων και προσωπικοτήτων του λεγόμενου εθνικιστικού χώρου, διότι υπάρχουν εξ αντικειμένου πολλές και ποικίλες διαφορές κεφαλαιώδους σημασίας. Όποιος πιστεύει στην ανέφικτη ένωση του "χώρου", είναι αιθεροβάμων και ματαιοπονεί.

ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ: Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ

Από την ίδρυση του το νεοελληνικό κράτος, ουσιαστικά ήταν υπό κατοχή, προτεκτοράτο της Αγγλίας, μετέπειτα των ΗΠΑ, εσχάτως των ΗΠΑ και του Ισραήλ και κυρίως αποικία των Ρότσιλντ. Με μοναδική εξαίρεση την πεφωτισμένη διοίκηση της Ελλάδος από τον ελληνορθόδοξο εθνικό κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Σήμερα πλέον - από το 2009 και εντεύθεν με την υπογραφή αντισυνταγματικών αντεθνικών και αντιλαϊκών δανειακών συμβάσεων και μνημονίων - η Ελλάς, ευρίσκεται όχι μόνον ουσιαστικά, αλλά και τυπικά υπό ξένη κατοχή, ενώ από αποικία μετετράπη σε ιδιωτική δουλοπαροικία εταιρικής ιδιοκτησίας. Κατόπιν τούτου, αποτελεί πρώτιστο καθήκον όλων όσων αγαπούν τον λαό και την πατρίδα, να αγωνισθούν ανιδιοτελώς για την απελευθέρωση της πατρίδας.

ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΠΡΑΞΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

Προς επίτευξη του ιερού σκοπού της ανάκτησης της χώρας μας, θα πρέπει να συμπράξουν σε πολιτική συνεργασία όλες οι εθνικιστικές δυνάμεις, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας υγιής και αληθής εθνικιστικός φορέας που θα εδράζεται σε ηθικοπνευματικές αξίες και στην ανιδιοτέλεια.

ΝΕΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟΜΙΜΗΣΗΣ ΤΗΣ "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ ΣΕ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Η όποια δημιουργία δήθεν καθαρόαιμου "εθνικιστικού" κόμματος, από πρώην βουλευτές της "Χρυσής Αυγής", οι οποίοι υπήρξαν δηλωσίες, κομματικοί υποτακτικοί, μέλη της δουλοπρεπούς κλίκας Μιχαλολιάκου, θιασώτες αισχρούς πολιτικής αλητείας, βαθύτατης ακροδεξιάς νοοτροπίας που ανέχθηκαν απαράδεκτα φαινόμενα άκρατης οικογενειοκρατίας, οικονομικού καιροσκοπισμού και κομματικής αναξιοκρατικής σαπίλας, οι οποίοι εξυμνούν τον Ντόναλντ Τραμπ, εξυμνούν τους ρωσόφιλους κομμουνιστές αποσχιστές της ανατολικής Ουκρανίας, είναι ρωσόδουλοι, σατανιστές, εξυμνούν τον Αλεξάντερ Ντούγκιν που είναι Ιλλουμινάτι σατανιστής, πολιτιστικός μαρξιστής, πράκτορας της FSB..., όπου απόλαυσαν επί σειράν ετών βουλευτικές αποζημιώσεις, χρήματα από συμμετοχή σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, άτοκα δάνεια, βουλευτικά αυτοκίνητα, φοροαπαλλαγές κλπ., θα αποτελέσει άλλο ένα θλιβερό κακέκτυπο, τρισάθλιας απομίμηση της εκφυλισμένης ακροδεξιάς "Χρυσής Αυγής".

Είναι αδύνατον να κτίσεις ισχυρές βάσεις για ένα νέο υγιές εθνικιστικό κίνημα, χρησιμοποιώντας σαθρά υλικά κατεδάφισης. Τα ισχυρά θεμέλια, θα εγγυηθούν το μέλλον και την διαχρονική επιτυχία του κινήματος.

Τέλος, είναι επιτακτική ανάγκη να επέλθει κάθαρση "των κόπρων του Αυγείου" που έχουν το  απύθμενο θράσος να καπηλεύονται ανενόχλητοι - οι κόπροι του δήθεν εθνικιστικού "χώρου" - τις ιερές έννοιες: Ορθοδοξία, Έθνος, Φυλή, Πατρίδα...

ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΥΓΙΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΌ ΚΙΝΗΜΑ

Ένα μελλοντικό υγιές εθνικιστικό κίνημα, θα πρέπει να έχει έναν αρχηγό, ο οποίος:

1. Θα πρέπει να είναι ελληνορθόδοξος στο θρήσκευμα, όχι τύποις αλλά θα πρέπει να έχει τον Χριστό μέσα του.

 2. Θα πρέπει επίσης να είναι: ιδεαλιστής, ανιδιοτελής, έντιμος, εργατικός, θαρραλέος και να διακατέχεται από πνεύμα αγάπης, ταπεινότητας, ανδρείας, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας.

3. Θα πρέπει καταστατικά να τελεί υπό αέναη επιτροπεία (θα υπόκειται στον άμεσο έλεγχο ολιγομελούς αυτόνομης επιτροπής ακραιφνούς εθνικιστικής ιδεολογίας), έτσι όπου να υπάρχει άμεση αντικατάστασή του σε περίπτωση που εκτροχιαστεί ηθικοπνευματικά, ιδεολογικά ή πολιτικά.

4. Θα πρέπει να έχει μηδενική δικαιοδοσία επί των οικονομικών του κόμματος, καθώς επίσης δεν θα πρέπει να αμείβεται από τον κομματικό μηχανισμό ή να έχει στην ιδιοκτησία του το κομματικό βιβλιοπωλείο, τα κομματικά έντυπα της οργάνωσης ή την επίσημη σφραγίδα του κόμματος...

5. Δεν θα διορίζονται συγγενείς του προέδρου του κινήματος σε ανώτατα ή ανώτερα κομματικά όργανα ή στο ελληνικό δημόσιο κατ' επιλογήν του κόμματος - είτε εξ αίματος είτε εξ αγχιστείας - μέχρι και τρίτου βαθμού συγγενείας.

[Εάν εφαρμοσθούν οι 5 ανωτέρω προϋποθέσεις δεν θα υπάρξουν ξανά πολιτικάντικα παρασιτικά αστικά φαινόμενα τύπου "Ν. Γ. Μιχαλολιάκου".]

Η βασική ιδεολογική πλατφόρμα του κόμματος:

1. Ελληνορθοδοξία.

2. Ριζοσπαστισμός: αποκοπή από όλες τις μοχθηρές σιωνιστικές ρίζες του παρελθόντος: μίσος, "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας", "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", η συκοφαντία, η βία, το μίσος, η μνησικακία, η αλαζονεία, ο εγωισμός, η ψευδολογία, ο υλισμός, ο ευδαιμονισμός, ο κοσμοπολιτισμός...

3. Εθνικισμός, ο οποίος θα απορρέει από την πλουσιότατη μακραίωνη εμπειρία της ελληνικής ιστορίας: του αρχαίοι ελληνικού κόσμου, του Βυζαντίου, της περιόδου της τουρκοκρατίας και της εθνεγερσίας του 1821.

4. Πρότυπα του κινήματος, θα πρέπει να είναι οι Ήρωες, οι εθνομάρτυρες, οι ιερομάρτυρες, καθώς και όλοι οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

5. Εθνοκρατισμός, πίστη στο Έθνος-Κράτος ενάντια στην καταστροφική ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάς, προκειμένου να διασφαλίσει την εθνική της ακεραιότητα, θα πρέπει να αποκτήσει στο μέγιστο δυνατόν φυλετική, θρησκευτική, γλωσσική και παραδοσιοκρατική ομοιογένεια.

6. Κοινοτισμός, ο οποίος θα βασίζεται στην ελληνική παράδοση την κοινοβιακή-ασκητική, καθώς και από την πλούσια εμπειρία της φιλανθρωπικής αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε μέσα από το σύστημα και το πνεύμα κοινοτισμού στο Βυζάντιο και στην χρονική περίοδο της Οθωμανικής κατοχής.

7. Στο κίνημα δεν θα πρέπει να υπάρχουν αποκλεισμοί/face control σε συναγωνιστές και συντρόφους που έχουν διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις πχ. εθνοαναρχιστές, εθνομπολσεβίκους, εθνικοσοσιαλιστές, φασίστες, παραδοσιοκράτες, αυτόνομους εθνικιστές κλπ., εφόσον έχουν σεβασμό στις γενικές αρχές του κινήματος. Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει για συναγωνιστές που ασπάζονται άλλα θρησκευτικά δόγματα, εφόσον δεν διατυπώνουν ανοικτά αντιχριστιανικές γνώμες ή δεν επιχειρούν θρησκευτικό προσηλυτισμό.

ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ...

Η Ελλάς, ευρίσκεται κυριολεκτικά ενώπιον ακρωτηριασμού, διαμελισμού και νέων εθνικών συμφορών, παράλληλα η αναίμακτη γενοκτονία κατά των Ελλήνων συνεχίζεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς, ενώ η οικονομία τελεί υπό κατάρρευση, η περιουσία του ελληνικού δημοσίου και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων ξεπουλιέται στους ξένους δανειστές, οικονομικούς κερδοσκόπους και στα ξένα συμφέροντα..., γι' αυτό, σήμερα είναι ώρα ευθύνης για όλους μας.

Δεν υπάρχει πλέον ουδεμία πολυτέλεια για ατέρμονες συζητήσεις και φιλοσοφικές ενατενήσεις, ήλθε η ώρα για πράξεις και δράση.

Όσοι λοιπόν, ενδιαφέρονται και αγαπούν την πατρίδα, τον λαό και την ελευθερία (εθνικιστικές οργανώσεις, πατριωτικά σωματεία, ομάδες αυτόνομων εθνικιστών, εθνικιστικά αθλητικά σωματεία, διαχειριστές εθνικιστικών και πατριωτικών ιστοσελίδων και μπλογκς, εθνικιστές, εθνικοσοσιαλιστές κλπ.), ας συνταχθούν - με βάσει τα προαναφερθέντα - σε έναν κοινό αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Κάθε περαιτέρω ολιγωρία, φέρνει την Ελλάδα πλησιέστερα προς την απόλυτη καταστροφή.

Ευκαιρία, να ξεκαθαρίσει "η ήρα από το στάρι" στον "χώρο" και να εξακριβωθεί επιτέλους έμπρακτα ποιος αγαπά πραγματικά την Ελλάδα και ποιος είναι απλώς άλλος ένας δόλιος συστημικός πολιτικός λακές.

Λοιπόν, εμπρός για την ανάκτηση της πατρίδας μας!

Pino Rauti (1926 - 2012): «Οι μετανάστες είναι και αυτοί θύματα του καπιταλισμού»



Για τον Pino Rauti διαβάστε πρώτα τα άρθρα του «Μαύρου Κρίνου» εδώ και εδώ. Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στον σύνδεσμο εδώ …

Ο Ιταλός εθνικιστής διανοούμενος, συγγραφέας και πολιτικός Giuseppe Umberto "Pino" Rauti, μια από τις πιο εξέχουσες μορφές του ιταλικού λαϊκού εθνικιστικού κινήματος, υπήρξε ιδρυτής της “Ordine Nuovo” και Γραμματέας του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (Movimento Sociale Italiano ή M.S.I.), βουλευτής και ευρωβουλευτής του Ιταλικού Εθνικιστικού Κινήματος. 

Γεννήθηκε στο Cardinale της επαρχίας του Catanzaro στην Καλαβρία της Σικελίας στις 19 Νοεμβρίου 1926 και πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2012 στη Ρώμη. Η εξόδιος ακολουθία της σορού του έγινε στις 5 Νοεμβρίου στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου της Ρώμης. Ο Rauti έμεινε γνωστός ως “Fascista di sinistra” («φασίστας της αριστεράς»). 

Ο ίδιος χαρακτήριζε τον εαυτό του «αριστερό» και όχι «νεοφασίστα». Με το που εξελέγη πρόεδρος του MSI το 1990, ο Ράουτι έθεσε ως στόχο να συγκεντρώσει όλους τους «απογοητευμένους της αριστεράς», οι οποίοι είχαν αντιληφθεί την αποτυχία του κομμουνισμού, αλλά δεν ήταν διατεθειμένοι να αναδιπλωθούν σε "συντηρητικές" θέσεις. 

Συνέγραψε εκατοντάδες βιβλία, δοκίμια και άρθρα που βρίθουν από ριζοσπαστικές ιδέες. Ήταν σταθερός υπέρμαχος του ένοπλου ακτιβισμού και κατά καιρούς συμπαραστάθηκε σε όσους εναντιώνονταν στην αστική δημοκρατία, ενώ πρεσβεύοντας τον επαναστατικό «αριστερό Φασισμό» κατάφερε να προσελκύσει και να εντάξει στις τάξεις του Εθνικισμού χιλιάδες ανθρώπους με μαρξιστικές ιδέες.


Σχετικά με την μετανάστευση:

Εμείς οι Ιταλοί γνωρίζουμε ότι μεταναστεύουμε από ανάγκη, όχι για να κάνουμε τουρισμό. Ο μετανάστης λοιπόν για μας είναι κατ’ ανάγκην ένα θύμα. Είναι ένας άνθρωπος πού εγκατέλειψε την γη του, τον τόπο καταγωγής του, μερικές φορές ακόμα και την οικογένεια του. Η μετανάστευση είναι λοιπόν ένα αρνητικό φαινόμενο, αυτό όμως πρέπει να το λέμε μαζί με τους μετανάστες και όχι εναντίον τους ….. Για αυτό καταδικάζουμε σταθερά κάθε μορφή ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Θυμάμαι ένα ταξίδι πού είχα κάνει στο Μπέρμινχαμ στην Μεγάλη Βρετανία, μαζί με μέλη της επιτροπής Υγείας του Ιταλικού Κοινοβουλίου. Υπάρχουν στο Μπέρμινχαμ περίπου 500.000 μετανάστες πακιστανικής ή τζαμαϊκανής καταγωγής που ζουν σε αξιοθρήνητες συνθήκες. Να βλέπεις αυτά τα πλήθη που περιπλανιόντουσαν κάτω από την βροχή, κάτω από τον σκοτεινό ουρανό, υπήρξε για μένα ένα φρικτό θέαμα. Και έθεσα λοιπόν στον εαυτό μου το ερώτημα: μα τι κάνουν εδώ αυτοί οι άνδρες κι αυτές οι γυναίκες; Ποιός τους αποστέρησε την ταυτότητά τους; Ποιός τους έκανε να έρθουν; Και συναισθάνθηκα για την κατάστασή τους ένα ζωντανό συναίσθημα αλληλεγγύης. Κατάλαβα πραγματικά ότι ήταν τα θύματα ενός συστήματος αλλοτριωτικού, εκριζωτικού του οποίου υφιστάμεθα κι εμείς επίσης τα αποτελέσματα.

Δεν είναι οι μετανάστες που απειλούν την ταυτότητα, μα αυτό το σύστημα που απειλεί συγχρόνως την ταυτότητά τους και την δική μας. Μάχομαι λοιπόν για την ιδιαιτερότητα μας, όπως μάχομαι και για την ιδιαιτερότητα των μεταναστών, δηλαδή με άλλα λόγια για το κοινό μας δικαίωμα να ζήσουμε αρμονικά με την δική μας καταγωγή. Πρέπει λοιπόν να τεθούν κάποιες ερωτήσεις. Ποιός έχει συμφέρον να ξεριζώσει τούς μετανάστες; Γιατί οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείψουν την γη τους και να αποκοπούν από τις παραδόσεις τους; .…

Γνωρίζω πολύ καλά τις δυσκολίες πού γεννά η μετανάστευση στην καθημερινή ζωή, το πρόβλημα της εγκληματικότητας ανηλίκων, της πορνείας κ.λ.π. Δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε παρά μόνο δημιουργώντας θέσεις εργασίας στον Τρίτο Κόσμο και αγωνιζόμενοι εναντίον του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος που καταστρέφει όλες τις συλλογικές ταυτότητες που υπάρχουν στην επιφάνεια της γης, και ασφαλώς χωρίς να ενθαρρύνουμε την διάδοση συναισθημάτων κατά των μεταναστών.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε καταστάσεις που ήδη είναι πολύ δραματικές για να παρακινούμε στο μίσος. Και εξ άλλου, νομίζω ότι ό Τρίτος Κόσμος προορίζεται να γίνει ο καλύτερος σύμμαχος των λαών μας, εφόσον ο εχθρός μας είναι κοινός”

Από το βιβλίο «Φιλελευθερισμός: Εχθρός των Λαών», εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις (1990)

Τα άνθη του Κακού (αφιερωμένο στην εθνικοεπαναστατική γενιά που πλάστηκε μέσα στην δίνη των συλλατηρίων για το Μακεδονικό)


του Γ.Δ.

Είμαστε μια χούφτα ξεχασμένοι ονειροπόλοι,
                μια δεκάδα ξεπεσμένοι ρομαντικοί,
                λίγοι μελαγχολικοί ιδεαλιστές,
                οι οποίοι όμως έκαναν την ιδέα τους Λάβαρο!

                Το Λαβαρό μας μελανοπορφυρό  
                κυμματίζει από πάνω μας.
                Τι όμορφο που είναι;     
                Πόσο το φοβούνται οι αστοί και το κράτος; 

              Κάποιοι λίγοι, δειλοί και υποτακτικοί 
                της εξουσίας, προσπάθησαν
                να μας  ονομάσουν παρακρατικούς
                και ορντινάντσες του συστήματος...

                Αλλά εμείς με σπασμένα κεφάλια
                και με κορμιά γδαρμένα, 
                από τις συγκρούσεις
                με τις δυνάμεις καταστολής.

                Ουρλιάζουμε δυνατά :
               «Εμείς τα Άνθη του Κακού,
                Είμαστε ο Ανθός

                της Ελληνικής Νεολαίας !»

Αιχμάλωτοι Των Δυνάμεων Του Άξονος


Ο τόμος αυτός είναι ο προτελευταίος των αναμνήσεων του Horia Sima, και στις σελίδες του διεκτραγωδεί τα γεγονότα που συνέβησαν κατά την περίοδο της γερμανικής αιχμαλωσίας στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως Berkenbrück, Buchenwald, Dachau, Sonderlager Fichtenhain και αλλού, τότε που ο ίδιος, όπως και πολλοί Λεγεωνάριοι είχαν καταφύγει στη Γερμανία για να σωθούν από το μένος του Στρατάρχου Antonescu, μετά την εξέγερση του Ιανουαρίου του 1941. 

Αυτοί, οι πλέον πιστοί φίλοι του Γ Γερμανικού Ράιχ είχαν βρεθεί, για καθαρά πολιτικούς λόγους, κρατούμενοι εκείνων που θαύμαζαν. Σχεδόν ένα χρόνο πριν, στις 10 Ιουνίου του 1940, ο Γάλλος πρέσβυς στη Ρώμη Φρανσουά Πονσέ, είχε πει στον κόμητα Τσιάνο, όταν ο τελευταίος του επέδωσε τη δήλωση για την κήρυξη του πολέμου εκ μέρους της Ιταλίας στην τότε καταρρέουσα Γαλλία: «Είναι σαν να μαχαιρώνετε έναν άνθρωπο που βρίσκεται πεσμένος στη γη. Και θυμηθείτε: οι Γερμανοί είναι σκληρά αφεντικά. Θα το καταλάβετε».   


Καθώς ο ήλιος του Ντούτσε είχε αρχίσει να βασιλεύει και δεν μπορούσε να τους θερμάνει προστατεύοντας τους, είχε έρθει η ώρα να γνωρίσουν και οι Ρουμάνοι Λεγεωνάριοι στο πετσί τους πόσο σκληρά αφεντικά μπορούσαν να είναι οι Γερμανοί. Πίσω, στην πατρίδα, είχε δοθεί το χειρότερο τέλος για την καλύτερη αρχή: το πείραμα της Λεγεωναρικής Επαναστάσεως και του Εθνικού – Λεγεωναρικού κράτους είχε σβήσει μέσα σε έναν απέραντο τρόμο που ενέσπειρε η δικτατορία του Στρατάρχου Antonescu, ενώ εκείνοι, προσπαθούσαν με πολύ κόπο να κρατηθούν από τις αβέβαιες διεξόδους του παρελθόντος, έχοντας σαν παρηγοριά την αίσθηση ότι επιβίωσαν ενός ναυαγίου. 

Η νοσταλγία για την πατρίδα χάιδευε όλες τους τις αισθήσεις, σαν γλυκό τραγούδι κι εκείνοι παρέμεναν συσπειρωμένοι γύρω από τον Commandant Horia Sima, που τον αγαπούσαν με αφοσίωση γιατί ήταν ο μόνος που έδινε ελπίδα στην απελπισία τους. 

Ιωάννης Καποδίστριας, ο Εθνάρχης



Ένας νέος συγγραφέας, και στην ηλικία, ο Γιώργος Καραμαδούκης σκιαγραφεί, συνοπτικά μεν, τεκμηριωμένα δε την προσωπικότητα του πρώτου Εθνικού Κυβερνήτη της Νεότερης Ελλάδος, του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο Καποδίστριας είναι περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό λόγω της διένεξής του με την οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων και της δολοφονίας του, έργο κοινωνικό και πολιτικό, το οποίο ήταν πρωτοποριακό για την εποχή και σίγουρα αν ολοκληρώνονταν η κατάσταση στην Ελλάδα θα ήταν διαφορετική, έχει σκοπίμως αποσιωπηθεί, προφανώς γιατί οι Έλληνες θα πρέπει να έχουν ως πρότυπα ανθρώπους που όχι μόνον δεν έχουν προσφέρει τίποτε στην πατρίδα αλλά απεναντίας την έχουν βλάψει.

Παρά το ότι είχε διατελέσει  υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας και το πολιτικό «πνεύμα» της εποχής επέβαλλε τα κόμματα να ανήκουν στην σφαίρα επιρροής κάποιας χώρας (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), ο Καποδίστριας ήταν σταθερά προσηλωμένος στην προάσπιση μόνον των ελληνικών συμφερόντων.

Δυστυχώς για την χώρα, ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε και στο σύντομο χρονικό διάστημα που κυβέρνησε δεν πρόλαβε να βάλει τις βάσεις για την σωστή πολιτική πορεία της.

Σε αυτήν την βιογραφία του Εθνικού Κυβερνήτη ο συγγραφέας μας δίνει κάποιες άγνωστες πτυχές από την ζωή και την πολιτική καριέρα του, στοιχεία που σίγουρα θα εμπλουτίσουν τις γνώσεις μας για αυτό το σημαντικό μα τόσο άγνωστο κεφάλαιο της Ιστορίας μας. 

Gregor Strasser (31.05.1892 - 30.06.1934)


“Οι άνθρωποι διαμαρτύρονται εναντίον μίας οικονομικής τάξεως, η οποία σκέφτεται μόνον με τους όρους του χρήματος, του κέρδους και των μερισμάτων και η οποία έχει ξεχάσει να σκέφτεται την εργασία και την επιτυχία. Ενδιαφέρουσα και  πολύτιμη σε αυτήν την ανάπτυξη είναι η μεγάλη αντικαπιταλιστική επιθυμία, όπως εγώ θα την ονόμαζα, η οποία διατρέχει τον λαό μας και η οποία σήμερα έχει κατακτήσει το 25% του λαού μας, συνειδητά ή όχι. Είναι η διαμαρτυρία του λαού εναντίον της εκφυλισμένης οικονομίας και απαιτεί από το Κράτος, ότι , προκειμένου να εξασφαλίσει το δικαίωμά του στην ζωή, αποστασιοποιείται από τους δαίμονες του χρυσού, της παγκόσμιας οικονομίας και του υλισμού, από τις στατιστικές των εξαγωγών και την έκπτωση της Reichsbank, και να ανακτήσει έναν έντιμο βιοπορισμό από την έντιμη εργασία που κάνει”


Gregor Strasser

Αυτοεξόριστοι από τον μοντέρνο κόσμο




του Άγγελου Δημητρίου

Ο μοντέρνος άνθρωπος δεν δημιουργεί, πιθηκίζει. Δεν διακινδυνεύει, δειλιάζει. Δεν θυσιάζεται, εξασφαλίζεται. Βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με έναν ολοκληρωμένο τύπο ανθρώπου, με μια συνολική θεώρηση της ζωής. Και έχουμε να προτείνουμε μια νέα, την δική μας. Αυτή θα πρέπει να είναι η σκέψη κάθε φορά που αντικρίζουμε ένα ζήτημα μικροπολιτικής, κάθε φορά που η καθημερινή ζωή τοποθετεί μπροστά μας μια έκφραση του μοντέρνου τρόπου ζωής.

Όπως ο μοντερνισμός μας κατακλύζει και τείνει να μας συμπαρασύρει, με τον ίδιο τρόπο καθολική και σθεναρή πρέπει να είναι η άρνησή του από μέρους μας. Γιατί κανείς δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο αφέντες. Εχθρός λοιπόν δεν είναι ο «πολιτικός αντίπαλος», αλλά κάθε πτυχή αυτής της τάξης πραγμάτων που δρα διαλυτικά και αφομοιωτικά. Μετέχουμε αναγκαστικά αυτού του κόσμου και γινόμαστε κι εμείς οι ίδιοι χωρίς την θέλησή μας φορείς της παρακμής στον έναν ή τον άλλον βαθμό. Γι’ αυτό και είναι επιτακτικό να ξεριζώνουμε όπου εντοπίζουμε το πνεύμα αυτό που μας θέλει δέσμιους.

Με τον ίδιο τρόπο, η αντίληψή μας για την πολιτική πρέπει να πλατύνει, αγκαλιάζοντας ολόκληρη την ζωή μας, λαμβάνοντας την πολυεπίπεδη χροιά της ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας που θα συνοδεύει την σκέψη και την δράση, κάθε μας βήμα στο ενάντιο περιβάλλον. Έτσι θα τεθούν οι βάσεις για μια αντανακλαστική αντίδραση, μια νοοτροπία με τον χαρακτήρα της εθνικής λαϊκής αντιεξουσίας.

Κάθε επιλογή έχει και το τίμημα της, και όπως γίνεται φανερό, το να είναι κανείς εθνικιστής στην δεύτερη χιλιετία δεν είναι μια ανέξοδη απόφαση. Γίνεται αμέσως το μαύρο πρόβατο, ο μιαρός και ο στιγματισμένος, ο φορέας της ιδέας του απόλυτου κακού. Για να αντεπεξέλθουμε των δυσχερειών είναι σημαντικό οι δικές μας κοινότητες να έχουν επάρκεια, δρώντας αντισταθμιστικά.

Σε ένα μεταπολιτικό πλαίσιο με πολυσχιδή παρουσία. Ο μονήρης είναι ευάλωτος, η συντροφικότητα ωστόσο ενέχει δύναμη. Η ηθελημένη αυτο-αποβολή από το πνεύμα των καιρών δεν είναι αναχωρητισμός και απραξία. Είναι θέση και λόγος, είναι αντίπραξη και αντίδραση. Είναι μια στάση ζωής που κρύβει ελπίδα και οραματίζεται το μέλλον με υγιείς όρους. 

Η συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Κίτσιο, μεταφραστή του βιβλίου «Εξέγερση Ενάντια Στον Σύγχρονο Κόσμο» του Julius Evola (2009)




Ο Κωνσταντίνος Κίτσιος είναι ο μεταφραστής του έργου του Ιούλιου Έβολα «Εξέγερση ενάντια στον σύγχρονο κόσμο» Γεννήθηκε στην Ελλάδα - στην Κέρκυρα - και μετά τις γυμνασιακές του σπουδές, μετέβη στην Ιταλία για να συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο. Το 1974 βρέθηκε σε ένα βιβλιοπωλείο στην Φλωρεντία και εκεί αγόρασε το βιβλίο του Έβολα «Οι άνθρωποι και τα ερείπια». Αυτή ήταν η πρώτη του γνωριμία με το έργο του Ιταλού φιλοσόφου.


Κύριε Κίτσιο, ποιά ήταν η πρώτη σας επαφή με το έργο του Ιούλιου Έβολα; Ποίος σας το γνώρισε; Γιατί παρόλο που στην Ευρώπη είναι δεόντως διάσημος, στους Έλληνες ήταν κατά πολύ άγνωστος.

Πριν ακόμη να φύγω από την Ελλάδα, γνώριζα για την ύπαρξη αυτού του φιλοσόφου του Νιτσεϊκού ρεύματος διανόησης. Αλλά στην Ελλάδα και στα ελληνικά δεν μπόρεσα να βρω κανένα από τα βιβλία του. Στα περισσότερα βιβλιοπωλεία στην Αθήνα, στα οποία είχα αποταθεί ούτε καν τον… γνώριζαν. Στην Ελλάδα τότε, πριν ακόμη τελειώσω το Λύκειο περνούσα πολλές ώρες την εβδομάδα με τα έργα του Νίτσε και του Σοπενάουερ.

Όταν ακόμη ήμουν 17 χρονών, διάβασα το «Υπεράνω του καλού και του κακού», το οποίο με συγκίνησε βαθιά και με εντυπωσίασε. Στην Ιταλία πήγα το 1972 και αρχικά γράφτηκα σε μια σχολή ιταλικής γλώσσας για ξένους, στην Perugia. (Universita per Stranieri). Έμεινα εκεί ένα χρόνο και παρακολουθούσα το εντατικό σύστημα Berlitz, διδασκαλίας της Ιταλικής γλώσσας. Αφού τελείωσα, εκείνο τον κύκλο εκμάθησης, τα επόμενα δύο χρόνια συνέχισα - κατ’ επιλογή μου - στο Instituto Dante Alighieri της Φλωρεντίας όπου διδασκόταν η Ιταλική λογοτεχνία για ξένους και μη. Την ίδια ημέρα που παρέλαβα το δίπλωμα εκείνου του σχολείου, μπήκα στο πρώτο βιβλιοπωλείο που βρήκα στον δρόμο και αγόρασα το πρώτο μου βιβλίο του Έβολα – το μόνο που βρήκα εκεί «οι άνθρωποι και τα ερείπια». Με πεποίθηση πλέον ότι θα το διάβαζα όλο. Όπως και έγινε. Μετά έμαθα ότι εκείνο το καλοκαίρι του 1974 πέθανε στην Ρώμη ο Έβολα.

Γιατί στους Έλληνες είπατε ότι ήταν κατά πολύ άγνωστος…

Γνωρίζετε, όπως γνωρίζει και όλη η Ευρώπη, στην οποία όπως είπατε είναι γνωστός, ότι ο Έβολα έχει γαλουχηθεί και μεγαλώσει και εξελιχθεί με την ελληνικότητα. Έχει καλλιεργήσει το πνεύμα του με τον Πλατωνισμό και θεωρεί τον Ελληνικό πολιτισμό σαν την κοιτίδα της Ρώμης πρώτα και της Ευρώπης μετέπειτα….

Το λέγει και το επαναλαμβάνει και το ενθυμίζει σε όλα του τα έργα. Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει στην Ευρώπη, ότι ο Έβολα πριν από όλα υπήρξε Έλληνας, περισσότερο πραγματικός παρά επίτιμος, πρώτα Έλληνας και μετά Ρωμαίος…. Ένας Έλληνας που στην Ευρώπη είναι δεόντως διάσημος - όπως είπατε - είναι στους σημερινούς Έλληνες κατά πολύ άγνωστος; Δεν μπορεί παρά να μας γεννηθεί μία μεγάλη, πικρή αμφιβολία: Μήπως ο Φαλμεράϋερ είχε δίκαιο πέρα ως πέρα;

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να μεταφράσετε στα Ελληνική το “Εξέγερση ενάντια στον σύγχρονο κόσμο”;

Το φθινόπωρο του 1974 πήγα στην Ρώμη και γράφτηκα στην Ιατροχειρουργική Σχολή του Πανεπιστημίου. Τον χειμώνα του ιδίου έτους διάβασα όλη την Εξέγερση. Διάβασα, δεν είναι η σωστή λέξη. Μελέτησα την Εξέγερση. Μου έκανε τεράστια εντύπωση Είχα την πεποίθηση ότι συνάντησα την εξέλιξη του Νιτσεϊκού στοχασμού. Μου ήταν πλέον απολύτως βέβαιο, ότι εάν ο Νίτσε περιέγραψε τον ελεύθερο στοχαστή, ο Έβολα τον εμψύχωσε. Τότε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι κάποτε - και εάν εν τω μεταξύ δεν το είχε κάνει κάποιος άλλος -εγώ θα μετέφραζα στα ελληνικά την «Εξέγερση».

Σαφώς ήταν μια χρονοβόρος διαδικασία. Πόσο καιρό σας πήρε η ολοκλήρωση της μετάφρασης;

Δεκαοκτώ μήνες για τα χειρόγραφα μου και άλλους έξι για την δακτυλογράφηση, την διόρθωση και την επιμέλεια του κειμένου εκ μέρους της αναντικατάστατης δακτυλογράφου μου Γεωργίας Μαρκεσίνη.

Ήσασταν φοιτητής στην Ιταλία, σε μια πολύ ιδιάζουσα ιστορική περίοδο. Πώς επηρέασε ο Έβολα εκείνους τους καιρούς την πολιτική κατάσταση;

Την εποχή που σπούδαζα ιατρική στην Ρώμη, ήμουν σε επαφή με τις φοιτητικές οργανώσεις του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (Movimento Sociale Italiano). Παρακολούθησα και έζησα εκείνη την ταραγμένη εποχή. Ο Εβολιανός στοχασμός αποτελούσε τον ιδεολογικό - ιδανικό και πνευματικό «φάρο» όχι μόνον στον χώρο του Κοινωνικού Κινήματος, αλλά ακόμη και σε ακραίες ομάδες της αριστεράς που δεν άντεχαν να βλέπουν την επίσημη ιδεολογία τους να συμβιβάζεται όλο και περισσότερο με την αστική τάξη, δηλαδή με το κράτος των «εμπόρων-αστών» του Έβολα! Σ’ αυτό φυσικά βοήθησε η ειλικρινής αμεροληψία της ευγένειας του Εβολιανού στοχασμού, και η μεγαλύτερη ποιότητα του: το «ασυμβίβαστο».

Ο Έβολα εκείνη την εποχή ήταν η μοναδική πνευματική τροφή για οιονδήποτε, ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης, ένοιωθε ότι είχε ανάγκη. Ουδεμία ύβρις ακούσθηκε ποτέ κατά της σκέψης και του έργου του Έβολα, ούτε και από τους καθοδηγητές των αυτονομιστών (autonomi), οι οποίοι αντιμετώπιζαν το πνεύμα του με συγκατάβαση, αν όχι με σεβασμό. Εκείνους τους καιρούς ο Έβολα έδωσε κατευθυντήριες γραμμές και δημιούργησε ρεύματα που οδήγησαν στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα στην Ιταλία.

Τι πιστεύετε ότι προσφέρει στον αναγνώστη το βιβλίο που μεταφράσατε; Γιατί θα έπρεπε κανείς να το έχει στην βιβλιοθήκη του;

Του προσφέρει μια ολογραμμική θέαση του κόσμου και της ιστορίας της εξέλιξης των πολιτισμών με την αρνητική επίδραση που είχε αυτή στην πνευματικότητα και στο ανθρωπιστικό και ηθικό κοινωνικό στοιχείο. Θα έπρεπε κατά την γνώμη μου να έχει κάποιος την «Εξέγερση» στην βιβλιοθήκη του, διότι έτσι είναι απόλυτα βέβαιος ότι διαθέτει …. Βιβλιοθήκη. Θα μπορούσε επίσης να τοποθετήσει το βιβλίο αυτό οπουδήποτε. Δεν έχει ανάγκη από το έπιπλο. Μόνο του αποτελεί μία βιβλιοθήκη!

Πιστεύετε ότι ο Έβολα, μπορεί να προσφέρει στην πολιτική σκέψη της Ελλάδος του 2009;

Αυτό θα ήταν δύσκολο και για τον Έβολα, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Είπατε την «πολιτική σκέψη». Είναι λάθος η έκφραση πιστεύω. Διότι η Ελλάδα σήμερα δεν διαθέτει ούτε πολιτική, ούτε σκέψη… Κι’ εδώ υπάρχει μία λογική προτεραιότητα: Πρώτα η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει σκέψη, δηλαδή συλλογική διανόηση και μετά πολιτική. Και τελευταία επομένως την πολιτική σκέψη. Πάντως μεταξύ Ελλάδας του σήμερα και του Έβολα υπάρχει μία θετική συγκυρία. Η Ελλάδα του 2009 έχει ανάγκη από Έλληνες με την πραγματική σημασία της λέξης. Και όσον αφορά τον Έβολα, διαθέτει δέκα τουλάχιστον φορές περισσότερη ελληνικότητα, από όλα τα μέλη του σημερινού ελληνικού κοινοβουλίου, και όχι συγκρίνοντας τον με το καθένα από αυτά, αλλά με το σύνολο τους!Αυτό καθίσταται εμφανές, σε οποίον διαβάσει την «Εξέγερση» ήδη από τις πρώτες σελίδες. Να βρεις λοιπόν όσους περισσότερους δυνατόν αναγνώστες για τον Έβολα. Κατά την ταπεινή μου συμβουλή θα είναι καλύτερα να το διαβάσουν όσοι περισσότεροι νέοι γίνεται και όσον το δυνατόν λιγότεροι «γέροι», συμβιβασμένοι - νεκροί, καθώς -πρέπει αστοί. Εκείνα τα τεύχη θα πήγαιναν χαμένα. 

Ο Κόσμος Των Ερειπίων (σχόλιο πάνω στους «Προσανατολισμούς» του Ιουλίου Έβολα)




του Άγγελου Δημητρίου

Αρκετή κριτική θα μπορούσε να κάνει κάποιος στην σκέψη του Έβολα, πολλές διαφωνίες να εντοπίσει. Σε έναν άνθρωπο που στοχαζόταν πολιτικά, αλλά που δεν ήθελε να εννοήσει τον εαυτό του ως «πολιτικό στοχαστή». Ας δούμε όμως από πιο κοντά ένα έργο του που γράφτηκε για να μιλήσει στην σκέψη και την πολιτική δράση των νεολαίων της εποχή του, άρα ένα κείμενο καθεαυτό «πολιτικό».

Ο Έβολα, σκοπεύοντας να περιγράψει τον μεταπολεμικό κόσμο, ξεκινά με την επισήμανση ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για αισιοδοξία, μια τέτοια κρίση θα ήταν παραισθητική. Χρειάζεται ανδρεία - ας το σκεφτούμε - για να αποκλείσει κάποιος τέτοια αισθήματα, χρειάζεται να εργαστεί επάνω σε ένα σκληρό ρεαλισμό και πόσο μάλλον όταν ο σκοπός είναι, όχι μόνο να διατηρήσει τις αντοχές του, αλλά και να εξέλθει και δυνατότερος, νικητής. Χρειάζεται μια ευθύτητα εμπρός στο αδυσώπητο κοίταγμα του κόσμου και του εαυτού. Πολύ περισσότερο όταν προάγεται ως πρότυπο ζωής η υλική ευδαιμονία και η λογική της διαρκούς προόδου και εξέλιξης. Η πολιτική δράση, ωστόσο, ακολουθεί ένα δικό της ανορθολογικό πεπρωμένο που δίνεται με την φράση «εμείς δεν μπορούμε να πράξουμε διαφορετικά, αυτός είναι ο δρόμος μας, αυτή είναι η ύπαρξή μας».

Ο Έβολα είναι σαφής: «βρισκόμαστε στο τέλος ενός κύκλου», «στο μέσον ενός κόσμου ερειπίων». Μπορούμε αλήθεια να συλλάβουμε σε όλο το βάθος και την έκταση τους το νόημα αυτών των φράσεων; Τι σημαίνει ότι ζούμε ανάμεσα στα ερείπια; Τι σημαίνει για την συγκρότηση του εαυτού μας, για τις σχέσεις και την επικοινωνία των ανθρώπων, για την συμπεριφορά, τις συνήθειες και τις ατομικές εκδηλώσεις; Τι σημαίνει για τους θεσμούς και τον τρόπο άσκησης πολιτικής, για την αντίληψη της τέχνης και του Θεού, για την κοινωνική έκφραση;

Και η παραμικρή εξωτερική και εσωτερική κίνηση, ατομική και κοινωνική, είναι ταυτισμένη και επηρεάζεται από αυτό το μολυσμένο και μολυσματικό περιβάλλον που παραπαίει και αργοπεθαίνει. Ακόμα και όσοι λαμβάνουν αποστάσεις από το πνεύμα αυτού του κόσμου, ακόμα και εμείς οι ίδιοι, μετέχουν της παρακμής, βιώνουν την αλλοτρίωση, την γεύονται και συχνά την εκφράζουν ή την εγκολπώνονται.

Η αιτία της πτώσης ορίζεται από το ότι «ο Δυτικός άνθρωπος διέρρηξε τους δεσμούς με την παράδοση». Το ερώτημα τίθεται από τον συγγραφέα: άραγε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι όρθιοι ανάμεσα σ’ αυτά τα ερείπια; Και τι πρέπει αυτοί να πράξουν; 


Η Σιωπηλή Επανάσταση (σχόλιο πάνω στους «Προσανατολισμούς» του Ιουλίου Έβολα)



του  Άγγελου Δημητρίου

Αναφορικά με την διαδικασία της αναμόρφωσης, ο Έβολα έχει να προτείνει κάποιες «αντι-πολιτικές» λύσεις. Και σήμερα αυτές είναι περισσότερο χρήσιμες καθώς η πολιτική έχει απαξιωθεί και οι θεσμικές επιλογές για μια αλλαγή έχουν αποδειχθεί αλυσιτελείς.

Απέναντι στην ενεργό πολιτική, την πρακτική πολιτική, την πολιτική που λαμβάνει τα χαρακτηριστικά του μαζισμού, αντιπαραθέτει την «σιωπηλή επανάσταση»: αναγνωρίζοντας τα σημερινά πολιτικά προβλήματα ως εσωτερικά, στο επίπεδο της ηθικής και των ιδεών, εκείνο που θα πρέπει να γίνει πρώτο είναι μια στροφή προς τα έσω, μια μάχη εσωτερική σε κάθε άνθρωπο συνειδητοποιημένο. Απέναντι στον πολιτικό αγώνα όπως γίνεται σήμερα, προτείνεται μια μύχια ανασυγκρότηση, την στόχευση προς μια ποιοτική κατεύθυνση, που θα γίνεται με τρόπο θετικό, και θα διαπερνάει ολόκληρη την ζωή δίνοντας το παράδειγμα.

Είναι μια εξυγίανση και αφύπνιση, η οποία αφού στερεωθεί στο άτομο θα διαχυθεί δημιουργώντας τις προϋποθέσεις της αλλαγής. Ο Έβολα μιλάει για μια «ολοκληρωτική ενασχόληση που πρέπει να αναφαίνεται όχι μόνο στον πολιτικό αγώνα αλλά και σε κάθε έκφραση της ύπαρξης: στα εργοστάσια, στα εργαστήρια, στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, στην ίδια την προσωπική ζωή των συναισθημάτων». Το πνεύμα επίσης πρέπει να είναι αδιάλλακτο σε αυτή την πορεία, ασυμβίβαστο, προσηλωμένο, ασκητικό, αντι -αστικό, αντίθετο στον υλισμό της Δεξιάς και της Αριστεράς, στον μοντέρνο μαζάνθρωπο.

Με τον τρόπο αυτό θα δημιουργηθεί μια νέα ελίτ, γύρω από τις αρχές της ιεραρχίας και της οργανικότητας. Μια ελίτ συνεστημένη γύρω από μια Ιδέα, η οποία θα αποτελεί την καινούργια πατρίδα. Είναι σαφείς οι μεταπολιτικές προεκτάσεις των απόψεων του Έβολα και κατά τούτο μοιάζουν πολύ σημερινές. Όπως είναι σαφές ότι παρόμοιες απόψεις εκφράζει λόγω της αποστροφής του προς την μάζα και του ελιτισμού του. Όπως και να ‘χει, όσα αναπτύσσει στο βιβλίο δεν περιορίζονται στον σύντομο σχολιασμό αυτών εδώ των σημειωμάτων.


Είναι όμως ακριβώς «προσανατολισμοί» στον αντίποδα της εφήμερης πολιτικής δραστηριοποίησης που συναντάμε σήμερα και στην πτωμαΐνη που αυτή αναδίδει. Μας δίνει έναν οδοδείκτη για να μεταμορφώσουμε τον κόσμο, μεταμορφώνοντας πρώτα τον εαυτό μας.