Friedhelm Busse: Εν όπλοις για τον Χίτλερ και την Γερμανία, πιστός μέχρι το τέλος για τους αδερφούς Στράσσερ και τον Σοσιαλισμό


Η συντακτική ομάδα ευχαριστεί τον συναγωνιστή για το άρθρο


του Δημήτρη Αιγινήτη

Friedhelm Busse, το όνομα ενός εκ των κορυφαίων πολιτικών στρατιωτών και ακτιβιστών του μαχόμενου Εθνικοσοσιαλισμού. Πρόσωπο ευρείας αποδοχής και σεβασμού από την συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών συναγωνιστών. Η ζωή του και η πολύπλευρη δράση μια απόδειξη έμπρακτης ενότητας παρά τις όποιες διαφωνίες και τις διαφορετικές ιδεολογικές τάσεις στους κόλπους του κινήματος, κάτι μάλλον αδιανόητο για την ζοφερή πραγματικότητα του εν Ελλάδι «χώρου» και τους όψιμους «καθαρολόγους» που βλέπουν παντού εχθρούς και γεννούν στο μυαλό τους αστείες συνομωσίες. 

Γεννήθηκε την 4η Φεβρουαρίου του 1929 και ήταν γιος ενός στελέχους των «Ταγμάτων Εφόδου» ο οποίος κέρδισε τις μάχες του δρόμου στην «Κόκκινη» περιοχή του Ρουρ. Υπηρέτησε στην επίλεκτη 12η Τεθωρακισμένη Μεραρχία της «Χιτλερικής Νεολαίας» και πολέμησε στο μέτωπο μέχρι τον Απρίλιο του ’45. Μετά τον πόλεμο υπερασπίστηκε τις θέσεις του Sozialistische Reichspartei Deutschlands μια πολιτική κίνηση Στρασσερικών τάσεων με την συμμετοχή - ανάμεσα σε άλλα πρώην στελέχη του κόμματος - των Otto Ernst Remer, Fritz Dorls, Gerhard Krüger, Hans - Ulrich Rudel. 



Ποτέ δεν κρύφτηκε σαν ποντικός στα γραφεία του κόμματος, ποτέ δεν έστειλε άλλους στην πρώτη γραμμή της μάχης αν δεν ήταν και ο ίδιος παρών, ποτέ δεν είχε σχέσεις με την προδοτική δεξιά, ποτέ δεν κάρφωσε τους συναγωνιστές του στην κρατική ασφάλεια, ποτέ δεν ζήτησε επιδόματα θέσεις και διορισμούς, ποτέ δεν βόλεψε σε συμβούλια συγγενείς και κολλητούς, ποτέ δεν ξέχασε τις ιδέες του, ποτέ δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας ακόμη και όταν βρέθηκε στην φυλακή, ποτέ δεν σιώπησε όταν είδε μπροστά του δολοφονημένους συντρόφους, ποτέ δεν έκανε πίσω ακόμη και όταν ο καρκίνος του έτρωγε τα σωθικά, έμεινε πιστός στον Εθνικό Σοσιαλισμό και με τεταμένη την δεξιά μέχρι το τέλος!

Το κόμμα βασίστηκε όπως ήταν αναμενόμενο στις αρχές της Ευρωπαϊκής «Τρίτης Θέσης» πρωταγωνίστησε σε οδομαχίες και διαδηλώσεις, προώθησε τον «εθνικοσυνδικαλισμό» και την φιλεργατική πολιτική, εναντιώθηκε στο ΝΑΤΟ και την Σοβιετική κατοχή της Γερμανίας, αρνήθηκε την κρυφή χρηματοδότηση από την Στάζι και την έμμεση στήριξη του καθεστώτος, τόνισε στο πρόγραμμα του την σημασία του αντικαπιταλιστικού αγώνα, προώθησε την ενότητα με τις Αραβικές αντισιωνιστικές ομάδες μέσω της Ομάδας Μάχης Hoffmann και απέρριψε την στείρα προσωπολατρία και τον φετιχισμό του παρελθόντος. 

Ο Friedhelm Busse δεν έμεινε μόνο στην σύνταξη των εκλογικών καταλόγων και τον διορισμό των κομματικών αντιπροσώπων, δεν προσπάθησε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής να γράψει κάποια βιβλία για να δηλώσει μετά ένας ακόμη αγωνιστής με ημερομηνία λήξης, δεν περιορίστηκε σε μια κριτική προς όλους πίσω από το επικοινωνιακό τείχος του ηρωικού παρελθόντος. Γρήγορα οι κατηγορίες για «τρομοκρατία» και οι δικαστικές ποινές καθώς και ο εγκλεισμός στα ίδια κάτεργα όπου σε άλλες εποχές είχαν μαρτυρήσει σε ανακρίσεις των δημοκρατών οι συμπολεμιστές του, άρχισαν να τον συνοδεύουν για όλη του την ζωή και αυτό στάθηκε αργότερα και η αφορμή για την διαγραφή του από το NPD αφού «χάλαγε την συνταγή» της συμβιβασμένης ηγεσίας. 

Φανατικός στα πιστεύω του, δυναμικός ως χαρακτήρας, η δράση του για την παράλληλη ενίσχυση πολιτικών κινήσεων που λειτουργούσαν ως «ομπρέλα» πολιτιστικών ομάδων και κουλτούρας αλλά και των ένοπλων ομάδων συνεχίστηκε. Σύντομα οι ληστείες των τραπεζών και οι επιθέσεις σε στόχους με Αμερικανική και Σιωνιστική παρουσία καθώς και οι ανταλλαγές πυροβολισμών με τις αστυνομικές δυνάμεις που είχαν ως αποτέλεσμα νεκρούς εκατέρωθεν - το 1981 δυο Εθνικοσοσιαλιστές οι Nikolaus Uhl και Kurt Wolfgram έπεσαν νεκροί όταν μετά από την απαλλοτρίωση μιας τράπεζας προσπάθησαν να ξεφύγουν κάνοντας χρήση πολυβόλων και χειροβομβίδων - έγιναν συνώνυμα με το όνομα του. 

Ανέλαβε ηγετικό ρόλο στο DRP, ANS, VSPD/PdA  και στο Freiheitliche Deutsche Arbeiterpartei μια ακόμη «εθνικοεπαναστατική» και Στρασσερική Εθνικοσοσιαλιστική πολιτική κίνηση μεγάλης αποδοχής και δυναμικής η οποία βρήκε για χρόνια ευρεία απήχηση σε εργάτες και άνεργους καθώς και σε οπαδούς ομάδων του ποδοσφαίρου. Οι απαγορεύσεις των κομμάτων που συμμετείχε λόγω της «δικαιοσύνης» ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 και η φυλάκιση του σε σκληρές συνθήκες ανάλογες με αυτές των διάσημων «λευκών κελιών» δεν έκαμψαν τις προσπάθειες του. 

Υπήρξε ένας εκ των οργανωτών των εορτασμών της εργατικής πρωτομαγιάς και των πρωταγωνιστών στην προώθηση των θέσεων του στο διαδίκτυο, στην διάδοση ιδεολογικών εκδόσεων και της λευκής μουσικής, καθώς και υπεύθυνος για τις σχολές στελεχών του μελλοντικού κινήματος. Επίσης ένας εκ των ιδρυτών των Freien Kameradschaften που μεταγενέστερα «μεταλλάχθηκαν» σε ομάδες και κινήσεις της «Εθνικής Αυτονομίας». 

Στις 23 Ιουλίου του 2008 και μετά από μάχη με τον καρκίνο - γεγονός όμως που δεν εμπόδισε τους δικαστές να τον στείλουν τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην φυλακή ενώ ήταν ήδη σε αναπηρικό καροτσάκι - ξεκινάει το ταξίδι για να βρει τους Θεούς των προγόνων του. 

Σε μια λιτή και πολιτική κηδεία τρεις μέρες μετά, το φέρετρο του καθώς κατεβαίνει στην Πατρώα Γη σκεπάζεται από έναν σύντροφο του με την Πολεμική Σημαία. Έχει προηγηθεί η επίθεση της αστυνομίας στο νεκροταφείο του Passau (σας θυμίζει κάτι ανάλογο με τους αστυνομικούς στο Νέο Ηράκλειο;) απέναντι στους 90 Γερμανούς συναγωνιστές οι οποίοι απέκρουσαν παράλληλα και επιθέσεις της antifa

Το γεγονός της απόδοσης τιμών σε έναν μαχητή της Ιδέας εξοργίζει τους καθεστωτικούς τυμβωρύχους και οδηγεί σε δικαστική απόφαση για την σύλληψη ενός εκ των παρευρισκομένων που έπραξε το «έγκλημα» και με την εντολή να γίνει άμεση εκταφή (!) ώστε να αφαιρεθεί το σύμβολο της μάχης ενός έθνους που πολέμησε από τον Αρκτικό κύκλο μέχρι την έρημο της Βορείου Αφρικής και από την Νορμανδία μέχρι τον Καύκασο, με αφορμή τον νόμο σχετικά με την «χρήση συμβόλων αντισυνταγματικών οργανώσεων». Δείγμα της τακτικής της δημοκρατικής «αισθητικής» και της προδοτικής συμπεριφοράς της ηγεσίας της σύγχρονης Γερμανίας. 

Όπως έλεγε ο ίδιος στο συνέδριο του τριτοθεσίτικου κόμματος FAP το 1992 «ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν μια μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία αλλά η πολιτική μου συνείδηση και αφύπνιση ήρθε πραγματικά μόνο όταν έφτασε ο Οκτώβριος του 1946» και εννοούσε όταν άρχισε να ακολουθεί την «εθνικοεπαναστατική» σοσιαλιστική κληρονομιά των αδερφών Otto και Gregor Strasser που μέχρι σήμερα επηρεάζουν τους εξωκοινοβουλευτικούς αυτόνομους και ανένταχτους συντρόφους στην χώρα του Ρήνου …

Otto Strasser: οικονομικός νόμος του Γερμανικού Σοσιαλισμού: η παραχώρηση.


Η βιολογική και ιστορική εμπειρία αποκλείει τη δυνατότητα οποιασδήποτε αλλαγής στην ανθρώπινη φύση και ακόμη και την πρόθεση να την αλλάξει. Επομένως, το πολιτικό μας καθήκον είναι να μελετήσουμε την ανθρώπινη φύση, όπως πραγματικά υπάρχει στη γερμανική φόρμα και να αποκαλύψουμε αυτήν τη φύση στους οικονομικούς και κοινωνικούς μας θεσμούς. Δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να επιβάλουμε μια οικονομική θεωρία στους Γερμανούς, αλλά, αντίθετα, πρέπει να συμπεράνουμε μια οικονομική θεωρία από τη φύση των Γερμανών και, πιο συγκεκριμένα, πρέπει επομένως να διαμορφώσουμε ένα οικονομικό σύστημα κάτω από το οποίο οι Γερμανοί μπορούν να ζήσουν και να αναπτυχθούν. (Εάν, στη συνέχεια, αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά τους "Γερμανούς", αυτό χρησιμεύει απλώς για να περιορίσουμε το πεδίο μας και όχι να υποθέσουμε υπερβολικά."

Πρώτα απ 'όλα, λοιπόν, επιμένω ότι ο Γερμανός επιθυμεί το δικό του ιδιόμορφο στυλ, που είναι για ανεξαρτησία, για χαρά στην ευθύνη και για χαρά στη δημιουργία. Η έλλειψη δυνατότητας ικανοποίησης αυτής της επιθυμίας αποτελεί τον πυρήνα της ρίζας, της δυσαρέσκειας, της έλλειψης σκοπού στην ύπαρξη των σημερινών Γερμανών. Με λίγα λόγια, υποφέρει από τον προλεταριακό χαρακτήρα της ζωής του, την έλλειψη ιδιοκτησίας του, την απελπιστική προοπτική των γηρατειών του και την εξάρτηση του παρόντος.

Η αποπρολεταριοποίηση των Γερμανών πρέπει επομένως να είναι το κύριο καθήκον του γερμανικού σοσιαλισμού.

Αυτή η αποπρολεταριοποίηση είναι δυνατή μόνο με την παράδοση ιδιοκτησίας σε κάθε Γερμανό. Τίποτα εκτός από τα υπάρχοντα κάποιου δεν μπορεί να δώσει αυτήν την ανεξαρτησία της σκέψης και της ανάπτυξης, εκείνο το σημάδι της δημιουργικής ενέργειας και εκείνη την εμπειρία του αισθήματος ευθύνης που μπορεί ουσιαστικά και πραγματικά να ικανοποιήσει έναν Γερμανό.

Αυτό μας οδηγεί σε δύο αντιφατικά φαινομενικά  απαιτήσεις του γερμανικού σοσιαλισμού: 

(1) Κανένας Γερμανός δεν θα πρέπει πλέον να έχει ιδιωτική ιδιοκτησία της γης, των πρώτων υλών που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της γης και γενικά των μέσων παραγωγής ·

(2) Κάθε Γερμανός πρέπει να έχει τα ίδια πράγματα.

Η απόδραση από την προφανή αντίφαση μεταξύ αυτών των δύο θεμελιωδών απαιτήσεων του γερμανικού σοσιαλισμού μπορεί να γίνει με κάτι που πρώτοι εμείς υποστηρίξαμε  - την εισαγωγή της «παραχώρησης». Το έθνος, δηλαδή ολόκληρο το σώμα του γερμανικού λαού, η κοινότητα εν γένει, είναι ο μοναδικός ιδιοκτήτης της γης, οι πρώτες ύλες που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της γης και γενικά τα μέσα παραγωγής, το δικαίωμα εκμετάλλευσης τους πρέπει να απονεμηθεί σε μεμονωμένους Γερμανούς σε "παραχώρηση" ανάλογα με το τι μπορεί να είναι ικανός και άξιος γι 'αυτήν. Για να καταστεί κατανοητό αυτό το αίτημα, πρέπει να διακρίνουμε εν συντομία μεταξύ "ιδιωτικής ιδιοκτησίας" [Eigentum] και "κατοχής" [Besitz].

Έχοντας κάτι στην "ιδιωτική ιδιοκτησία" σημαίνει ότι μπορεί κανείς να κάνει ό, τι του αρέσει, να το πουλήσει, να το καταστρέψει ή να το καταστρέψει κατά βούληση.

Έχοντας την «κατοχή» ενός πράγματος σημαίνει επικαρπία, δηλαδή, έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το πράγμα, να το εκμεταλλευτεί, αλλά αυτό υπόκειται στη βούληση και την εποπτεία άλλου, του ουσιαστικού «ιδιοκτήτη», ιδιοκτήτη της «ιδιωτικής περιουσίας» .

Ο ιδιοκτήτης ολόκληρης της γερμανικής εθνικής οικονομίας δεν θα είναι πλέον κανένας άλλος από την κοινότητα γενικά, ολόκληρο το έθνος. Αλλά το έθνος, ή η οργανωτική του μορφή, δεν θα διαχειρίζεται την ίδια την οικονομία. Θα παραδώσει την εθνική οικονομία, κατακερματισμένη και σε «παραχωρήσεις», για εκμετάλλευση από γερμανικά άτομα ή γερμανικές ομάδες.

Η «παραχώρηση» είναι το σύνθημα που αποτελεί τον πυρήνα του γερμανικού σοσιαλισμού.

Τίποτα εκτός από την «παραχώρηση» δεν θα καταστήσει δυνατό αυτόν τον συνδυασμό γενικής ευημερίας με ιδιωτικό πλεονέκτημα, που είναι ένας από τους στόχους του γερμανικού σοσιαλισμού, καθώς ανταποκρίνεται στις αναφαίρετες απαιτήσεις της ανθρώπινης φύσης. Αφόρητο στον ιδιαίτερα ανεπτυγμένο ατομικισμό των Γερμανών (και αναμφίβολα άλλων Ευρωπαίων) θα ήταν οποιοδήποτε οικονομικό ή κοινωνικό σύστημα που θα έπρεπε να παραβιάζει μια γερμανική προσωπική πρωτοβουλία ή να περιορίζει την ελευθερία της.

Το σύντομο διάλειμμα του συστήματος Χίτλερ δεν θα κάνει καμία αλλαγή σε αυτό το θέμα.

Το μοιραίο ελάττωμα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος ήταν ότι το αυξανόμενο μονοπώλιο και η γραφειοκρατία των μαζών του έχει εξαλείψει τη δυνατότητα να έχουν τη δική τους ζωή, να προχωρήσουν, να αποκτήσουν αγαθά. Αυτή η «προλεταριοποίηση», με τα τρομερά οικονομικά της φαινόμενα και τα φρικτά πολιτιστικά της ελαττώματα, δεν μπορεί να ξεπεραστεί καθολικεύοντας μια προλεταριακή έλλειψη αγαθών. Η αποπολιτικοποίηση είναι απολύτως απαραίτητη για τη θεραπεία αυτού του καρκίνου της εποχής μας: εννοώ την παραχώρηση αγαθών σε όλα τα μέλη της εργατικής κοινότητας, τόσο ως άτομα όσο και ως ομάδες.

Αυτό θα καταστεί εφικτό από τη «παραχώρηση», η οποία για αιώνες αποτελεί τη νομιμοποιημένη μορφή του γερμανικού και ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος και η οποία, στην καρποφόρα ένταση μεταξύ του κοινοτικού πνεύματος και της ατομικής βούλησης, αντιπροσωπεύει τον γερμανικό και δυτικό τρόπο διαχείρισης των επιχειρήσεων. .

Otto Strasser

απόσπασμα από το: "Germany Tomorrow" - βιβλίο που εκδόθηκε το 1940


(*Χρησιμοποιήσαμε αυθαίρετα τον όρο "Παραχώρηση" για να επαναφέρουμε τη φεουδαρχική έννοια του γερμανικού "Erblehen". Στην αγγλική έκδοση από την οποία προέρχεται η μετάφρασή μας, χρησιμοποιείται ο όρος "Entail".)

πηγή

Μια οφειλόμενη απάντηση σε πρόσφατο οικονομικό άρθρο του κ. Δέλτα που στηλιτεύει τον σοσιαλισμό των Ελλήνων εθνικιστών

Όταν οι γάτες των «autonome antifa» δοκιμάζουν με ευκολία τα παραισθησιογόνα μαντζούνια του «Κράτους Δρακουμέλ»

 

γράφει το Μαύρο Στρουμφάκι

Το «Κράτος Δρακουμέλ» με το αποκρουστικό πρόσωπο του,  χρησιμοποιεί από το 1995 και μετά μια μετάλλαξη του αντιφασισμού τους γνωστούς antifa για να πολεμήσει τα «Μαύρα Στρουμφάκια» - τους «Φασίστες» όπως τους λένε - που αμφισβητούν την αντεθνική πολιτική και  την αντικατάσταση πληθυσμού στην χώρα μας. 

Λαμπρό παράδειγμα ψυχεδελικής παράκρουσης η παραπάνω αφίσα που προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να περιορίσει τις συνέπειες από την επικοινωνιακή ήττα των Κνιτών και των λοιπών συστημικών δυνάμεων, οι οποίοι βρήκαν στασίδι παρηγοριάς σε όλα τα καθεστωτικά κανάλια και τις αριστερές ιστοσελίδες, ευλογήθηκαν από την πρώην εκφωνήτρια της δικτατορίας την Λιάνα της Εκάλης και ενισχύθηκαν ακόμη και από το ενδιαφέρον της αριστερίστριας με τις γάτες την ΠτΔ. 

Έτσι λοιπόν απέναντι στην συνειδητοποίηση της πολυεθνικής αλλά λευκής στην πλειοψηφία εργατικής νεολαίας των ΕΠΑΛ που αρνήθηκαν την επαναστατική γυμναστική του Περισσού δεν ξεχνούν να ψελλίζουν τα χιλιοειπωμένα τσιτάτα τους που προκαλούν γέλιο όσο και οι φωτογραφίες με τις λεσβίες με τις μουσουλμανικές μαντήλες που φιλιούνται στο στόμα, εντός Ελλάδος φυσικά αφού ουδείς εξ αυτών μπορεί να σκεφτεί τι θα συνέβαινε σε μια Ισλαμική χώρα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. 

Είναι μεγάλη η πίκρα των antifa που ξέχασαν στην αφίσα τους να γράψουν ότι οι Κνίτες που τόσο τους μισούν κατά καιρούς, πορεύτηκαν με λοστάρια και κράνη υποσχόμενοι πηγάδες και χαντάκια σε ανήλικους μαθητές. Είναι τέτοια η παραζάλη τους από την κόκα που αλωνίζει στα Εξάρχεια και στις τάξεις τους στο όνομα του αντιφασισμού φυσικά, κάνοντας πολλούς ακόμη και «βετεράνους»  του χώρου τους να γελάνε και για την στάση τους απέναντι στα εμβόλια. 

Αυτό που δεν αναφέρουν στο ελάχιστο είναι ότι ήδη τρεις μαθητές του ΕΠΑΛ Ευόσμου (κρατάτε ρε αλάνια) καταδικάστηκαν από την αστική δικαιοσύνη - την στήριξαν οι ίδιοι έξω από το εφετείο λόγω του τσίρκου της «Χρυσής Αυγής» αλλά την καταδίκασαν στην περίπτωση του Κουφοντίνα (διπολικός αντιφασισμός) - σε ένα έτος με τριετή αναστολή. 

Στο δικαστήριο κατέθεσαν ακόμα η διευθύντρια του σχολείου και τρεις αστυνομικοί που ήταν στα επεισόδια έξω από το σχολείο, ξέρετε από αυτούς με το εθνόσημο στο μανίκι που εκτελούν εντολές … 

Η σιχαμερή τακτική τους και εντελώς βρώμικες από το μίσος για κάθε τι εθνικό «γάτες» του συστήματος είναι πλέον γεγονός και τα επεισόδια αυτά όχι μόνο δεν μας κάμπτουν αλλά ρίχνουν νερό στο ιδεολογικό μύλο των «Φασιστών» που οφείλουν να κεφαλαιοποιήσουν την επιτυχία της ανοργάνωτης εργατικής νεολαίας που το 2018 διαδήλωνε για τον δικό μας Παύλο (Μελά) και το 2021 «έτρεχε» τους εθνομηδενιστές οι οποίοι εκλιπαρούσαν για βοήθεια τις δυνάμεις καταστολής. Κάθε λευκός μαθητής είναι ένας εθνοσύντροφος και όχι απλά ένας ταξικός αδερφός. 

Τέλος το καλύτερο «γδάρσιμο» της antifa γάτας είναι τα λόγια ενός πολιτικού αντιπάλου και αναρχικού του Νίκου Ματαράγκα που κατηγορείται από το αντεθνικό κράτος για την εκτέλεση ενός γνωστού πρεζέμπορα και είχε πολεμήσει το ISIS στην Ροζάβα (αν και ξέχασε να αναφέρει στην συνέντευξη του ότι αν δεν υπήρχε ο σοσιαλεθνικιστής Assad οι Κούρδοι του YPG θα είχαν συντριβεί στις μάχες) ο οποίος όμως έχει το πολιτικό θάρρος να αναφέρει σε μια συνέντευξη του τα εξής: 

"Μακριά από ανθελληνισμούς και μαλακίες"

"Για να είσαι διεθνιστής και να αγαπάς τις άλλες χώρες πρέπει να αγαπάς τον τόπο σου πάνω απ' όλα"

"Αυτό που και καλά αναρχικός σημαίνει ανθέλληνας είναι η λογική των αυτόνομων (αντιφά) που έχει επιβληθεί και καταντάει αστείο"

Gregor Strasser: ένα απόσπασμα αιματηρής μνήμης και ιστορικής αναδρομής

 

Σύντομο Βιογραφικό

«Οι Gregor και Otto Strasser προέρχονταν από καθολική οικογένεια και ο πατέρας τους ήταν δικαστικός υπάλληλος. Γεννήθηκαν και έζησαν τα παιδικά τους χρόνια στη Βαυαρική πόλη Geisenfeld όπου ο Gregor φοίτησε στο τοπικό Γυμνάσιο και Λύκειο. Μετά το τέλος του σχολείου εργάστηκε ως βοηθός φαρμακοποιού σε μια μικρή πόλη της Βαυαρίας έως το 1914 οπότε και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου για να σπουδάσει χημεία και φαρμακευτική. Διέκοψε τις σπουδές του τον ίδιο χρόνο για να καταταγεί εθελοντής στον Γερμανικό στρατό και έλαβε μέρος στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απ’ όπου παρασημοφορήθηκε δύο φορές με τον Σιδηρούν Σταυρό δεύτερης και πρώτης τάξης αντίστοιχα φθάνοντας μέχρι το βαθμό του Υπολοχαγού.

Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

Το 1918 κατατάχθηκε στα Freikorps υπό τον στρατηγό Von Epp, όπου είχε καταταγεί εθελοντικά και ο Otto αν και τραυματισμένος, αναλαμβάνοντας να οδηγήσει μια ομάδα ανδρών στη πρώτη γραμμή ενάντια στους κομμουνιστές. Ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για τη στρατολόγηση στα Freikorps του Von Epp δεν ήταν άλλος από τον ήρωα της ιδέας, Ernst Rohm, τη στιγμή που πολλά μετέπειτα υψηλόβαθμα στελέχη του NSDAP κρυβόντουσαν κάπου μη τους βρουν οι κομμουνιστές…!

Μετά την επιτυχή έκβαση των μαχών με τους πραξικοπηματίες κομμουνιστές, όταν πλέον τα Freikorps διαλύθηκαν ο Gregor επέστρεψε στις σπουδές του και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, άνοιξε το δικό του φαρμακείο και παντρεύτηκε τον παιδικό του έρωτα, την Elsa, με την οποία απέκτησε δύο δίδυμους γιους, τους οποίους κατά τραγική ειρωνεία βάπτισε ο Adolf Hitler.

Ο Gregor ως ηγετικό στέλεχος του N.S.D.A.P

Μετά την επιτυχή καταστολή του κομμουνιστικού πραξικοπήματος από τα Freikorps και την ‘ομαλοποίηση’ της κατάστασης στην δημοκρατία της Βαϊμάρης, υπήρχαν στη Γερμανία πολλές ενώσεις βετεράνων του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, τη πολυπληθέστερη εξ’ αυτών τη διοικούσε ο Ernst Rohm και τη δεύτερη σε πλήθος βετεράνων και σε πολιτική βαρύτητα ο Gregor Strasser. Επίσης υπήρχαν ακόμα δύο ενώσεις βετεράνων, αυτή του λοχαγού Erhardt με σήμα τη σβάστικα (η οποία μετά υιοθετήθηκε από τον Hitler ως έμβλημα του κόμματος) και η ένωση του Rossbach με τα φαιά πουκάμισα (τα οποία αργότερα υιοθετήθηκαν από τα S.A)!

Εκείνη την περίοδο πρόεδροι του Εθνικού Σοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (N.S.D.A.P) ήταν οι Drexler και Harrer, οι οποίοι άλλωστε το είχαν ιδρύσει κιόλας. Μετά την προτροπή και την αμέριστη υποστήριξη του λοχαγού Ernst Rohm (ο οποίος ως ‘υπασπιστής’ του στρατηγού Von Epp έχαιρε μεγάλης εκτίμησης τόσο σε στρατιωτικούς όσο και σε παραστρατιωτικούς κύκλους) ο Hitler γίνεται μέλος του NSDAP και αναλαμβάνει υπεύθυνος του τομέα προπαγάνδας, δηλαδή την έβδομη θέση στην ιεραρχία του κόμματος. Τότε ο Hitler προτείνει στους Erhardt, Strasser και Rossbach να ενταχθούν στο N.S.D.A.P, καθώς βέβαια με τον Rohm είχαν ήδη συμφωνήσει σε αυτή τη κίνηση. 

Έτσι γεννιέται ένα νέο NSDAP με τη συμμετοχή των παραστρατιωτικών ομάδων των βετεράνων του Ά ΠΠ στο οποίο ο Hitler πλέον έχει την προεδρία (όχι ακόμα αρχηγία, θα λέγαμε) αφού οι ενώσεις βετεράνων που με τη δική του πρωτοβουλία εισήλθαν στο κόμμα, τον στήριξαν στις εσωκομματικές εκλογές έχοντας πάντα δίπλα του τον στρατηγό Von Epp. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι σε μια εποχή που οι υποστηρικτές και τα μέλη του N.S.D.A.P είχαν όλοι πολεμήσει σκληρά στον Ά ΠΠ, η θέση που κατείχε κάποιος στον στρατό κατά τον πόλεμο έδινε μεγάλο κύρος και στη γνώμη του και στα πρόσωπα που υποστήριζε καθώς οι τότε εθνικοσοσιαλιστές διατηρούσαν στο ακέραιο την στρατιωτική αντίληψη της ζωής και μετά τον πόλεμο.

Εντασσόμενος λοιπόν ο Gregor στο N.S.D.A.P αναλαμβάνει αρχικά την ηγεσία των S.A στην κάτω Βαυαρία. Το Νοέμβρη του 1923 λαμβάνει μέρος στο Κίνημα της Μπυραρίας (ένα φιάσκο που άλλαξε δραματικά και σταδιακά τον προσανατολισμό του N.S.D.A.P από επαναστατικό σε κομφορμιστικό) και φυλακίζεται για ενάμιση χρόνο μαζί με τους Hitler, Hess, Rohm, Goering, Himmler (υπασπιστής του Gregor στα S.A) και πολλούς άλλους στη φυλακή του Landsberg. Τότε το N.S.D.A.P κηρύχθηκε παράνομο και απαγορεύτηκε στον Hitler να ασχολείται με τα κοινά καθοιονδήποτε τρόπο. Ενώ ο Hitler ήταν έγκλειστος εκτίοντας πενταετή ποινή φυλάκισης τέθηκε σε εφαρμογή η λαμπρή ιδέα του Otto, που τελείωνε τις σπουδές του στη νομική, να κατέβουν υποψήφια αρκετά μέλη του N.S.D.A.P με ένα νεοσύστατο κόμμα, το Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας, κι έτσι έχοντας εκλεγεί βουλευτές να αποφυλακιστούν. Βέβαια ο Hitler ο οποίος δεν είχε ακόμα πάρει τη Γερμανική υπηκοότητα ως Αυστριακός δε μπορούσε να αποφυλακιστεί αλλά τα εκλεγμένα μέλη του N.S.D.A.P μετά την εκλογή τους θα ασκούσαν πολιτική πίεση για την αποφυλάκιση του και την επαναφορά των πολιτικών του δικαιωμάτων.

Έτσι, ο Gregor εκλέγεται βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας και στη συνέχεια μετά την αποφυλάκιση του Hitler και την επανασύσταση του N.S.D.A.P αναλαμβάνει υπεύθυνος προπαγάνδας του κόμματος (1926 - 1928) και έπειτα υπεύθυνος οργάνωσης του κόμματος (1928 - 1932). Ο Gregor από τις ηγετικές θέσεις που υπηρέτησε στο N.S.D.A.P έκανε θαύματα, επιτελώντας ένα αξιοθαύμαστο έργο με τη βοήθεια του Otto του οποίου η ‘δαιμονική’ ευφυΐα στρατεύεται στην υπηρεσία του εθνικοσοσιαλισμού. 

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τα εξής:

(1) Ο Gregor μετέτρεψε ένα επαρχιακό κόμμα μικρής εμβέλειας σε ένα μαζικό εθνικό κόμμα ανταποκρινόμενος στις σοσιαλιστικές και εθνικιστικές πεποιθήσεις του Γερμανικού λαού που καταπιεζόταν απάνθρωπα και αντεθνικά από καπιταλιστές και ξένα οικονομικά συμφέροντα. Αύξησε τα μέλη του κόμματος από 27.000 που ήταν το 1925, σε πάνω από 800.000 το 1931. Το γεγονός ότι αυτό οφειλόταν κυρίως σε αυτόν και όχι στον Hitler βεβαιώνεται από το ότι η προσέλευση μελών στη βόρεια και δυτική πτέρυγα του N.S.D.A.P με έδρα το Βερολίνο, όπου κυριαρχούσε πολιτικά και ιδεολογικά ο Gregor, ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της νότιας πτέρυγας όπου κυριαρχούσε ιδεολογικά και πολιτικά η Χιτλερική πλευρά παρά το γεγονός ότι το κόμμα στο βορρά ήταν νεότερο.

(2) Ο Gregor μαζί με τον Otto και τον δαιμόνιο Joseph Goebbels τον οποίο στρατολόγησαν αρχικά οι Strasser ανέπτυξαν ένα σαφώς αντικαπιταλιστικό και κοινωνικο-επαναστατικό ιδεολογικό προφίλ του εθνικοσοσιαλισμού.

(3) Ο Gregor αναδιοργάνωσε το N.S.D.A.P καθετοποιώντας τη δομή του και δημιουργώντας ένα ισχυρότατο και πολιτικά ανταγωνιστικό κεντρικό μηχανισμό προπαγάνδας.

(4) Ο Gregor ίδρυσε μαζί με τον Otto τον εκδοτικό οίκο Kampf - Verlag ο οποίος εξέδιδε μεταξύ και άλλων εντύπων τον ‘Εθνικοσοσιαλιστή’, την επίσημη εφημερίδα του N.S.D.A.P από το 1926 έως το 1930, ένα έντυπο που λειτούργησε ως αντίβαρο απέναντι στον ακροδεξιό ‘Λαϊκό Παρατηρητή’ του Rosenberg.

Η σύγκρουση με τον Αδόλφο Χίτλερ.

Οι σχέσεις του Gregor με τον Hitler πέρασαν πολλές φάσεις και στάδια και υπήρξαν διαφωνίες και συγκρούσεις σε διάφορα επιμέρους πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα ελάσσονος ή μείζονος σημασίας. Βεβαίως δεν είναι δυνατόν να γίνει μια πλήρης αναφορά σ’ αυτά, γι’ αυτό και επιλέξαμε να αναφέρουμε τρία κομβικά σημεία ιστορικά και πολιτικά στα οποία συγκρούστηκαν σφοδρά οι δύο προσωπικότητες ακολουθώντας τη χρονική σειρά των γεγονότων. 

Το πρώτο γεγονός που στάθηκε αιτία σύγκρουσης ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια πτέρυγα του ΕΣ κόμματος ήταν η δήμευση ή μη της περιουσίας του έκπτωτου μονάρχη (Kaiser). Τα δεξιά - συντηρητικά κόμματα απαιτούσαν να του επιστραφεί η τεράστια περιουσία του, ενώ οι αριστεροί απαιτούσαν τη δήμευσή της. Ο Gregor και η Στρασσερική πτέρυγα πρότειναν στον Hitler να αξιώσει το κόμμα τη δήμευση της περιουσίας του μονάρχη με σκοπό αυτή να εκποιηθεί προς όφελος του Λαού, την στιγμή που οι Γερμανοί στέναζαν οικονομικά υπό την πίεση του φαύλου κύκλου ύφεσης - χρέους και οι Αγγλογάλλοι αξίωναν υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις. 

Αρχικά ο Hitler ζήτησε χρόνο για ν’ αποφασίσει και τελικά κατόπιν πίεσης του Kirdoff και του Thyssen, οι οποίοι ήταν πλέον βασικοί χρηματοδότες του N.S.D.A.P, καθώς και λοιπών κεφαλαιοκρατών με μεγάλη επιρροή στο συντηρητικό χώρο στον οποίον ευθέως απευθυνόταν η Νότια πτέρυγα, απαίτησε το κόμμα να ταχθεί υπέρ της επιστροφής της περιουσίας στον Kaiser. Ο λόγος που οι καπιταλιστές ήταν αντίθετοι στη συγκεκριμένη απαλλοτρίωση ήταν ότι φοβόντουσαν μήπως αυτό γίνει η αρχή για ν’ απαλλοτριωθούν τμήματα και των δικών τους αμύθητων περιουσιών. Άλλωστε δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο Thyssen ήταν παγκόσμιος «βαρόνος» του χάλυβα.

Είναι αποκαλυπτική η συνάντηση του εκπροσώπου του Hitler, Gottfried Feder, με τους Gregor, Otto και Goebbels, κατά την οποίαν όταν ο Gregor διεμήνυσε σαφώς στον Hitler ότι η Βόρεια πτέρυγα θα επιμείνει στην απαλλοτρίωση της βασιλικής περιουσίας με ανακοίνωση της στην εφημερίδα του κόμματος, ο Feder τους αποκάλεσε αποστάτες και τότε ο πάντα εύστοχος Goebbels είπε χαρακτηριστικά: «Απαιτώ ο μικροαστός Adolf Hitler, να αποβληθεί απ’ το ΕΣ κόμμα!».

Η δεύτερη αιτία σύγκρουσης μεταξύ των δύο (βέβαια όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν και αιτίες σύγκρουσης του Otto με τον Hitler αλλά αυτά δεν αφορούν αυτό το άρθρο) ήταν η προκήρυξη μίας μεγάλης πανεργατικής απεργίας στη Σαξονική χαλυβουργία τον Απρίλιο του 1930. Τα εργατικά συνδικάτα ζητούσαν αύξηση στον πενιχρό μισθό τους και καλύτερες συνθήκες εργασίας (μήπως και πάψουν να πεθαίνουν στα 40 από καρκίνους λόγω άθλιων εργασιακών συνθηκών) και παρά το γεγονός ότι οι κομμουνιστές στήριζαν τους εργάτες δεν υπήρξε καμία κομμουνιστική υποκίνηση. 

Ο Gregor και η Βόρεια πτέρυγα σαφώς και τάχθηκαν στο πλευρό των εργατών, αφού τα δίκαια αιτήματά τους εξέφραζαν χαμηλότερες εργασιακές προσδοκίες ακόμα κι απ’ το επίσημο πρόγραμμα του N.S.D.A.P. Ο Otto μέσω της εφημερίδας Σαξονικός Παρατηρητής (Sachsischer Beobachter) ρίχνεται στη μάχη υπέρ των εργατών. Τότε οι βιομήχανοι, μέσω του αχυρανθρώπου τους, Josef Terboven, απείλησαν ευθέως το Hitler με διακοπή κάθε είδους χρηματοδότησης και υποστήριξης σε περίπτωση που το N.S.D.A.P στήριζε την απεργία. Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι το N.S.D.A.P πλέον ελάμβανε 2.000.000 μάρκα ετησίως από τον Γερμανικό Σύνδεσμο Βιομηχάνων …

Πρέπει να τονίσουμε ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση έγινε κυρίως μεταξύ του Otto και του Hitler, με αποτέλεσμα να διαγραφεί ο Otto από το κόμμα και να ιδρύσει μετέπειτα το Μαύρο Μέτωπο (Black Front) με σήμα το σπαθί και το σφυρί, κι όχι μεταξύ του Gregor και του Hitler. Ο Gregor αν και ιδεολογικά τάχθηκε με τους εργάτες, όπως και ο Otto παρέμεινε στο κόμμα λόγω της στενής σχέσης που είχε και με το κόμμα και με τον Hitler προσωπικά. Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο γεγονός θεωρείται η δεύτερη φορά που οι σχέσεις του Gregor με τον Hitler έφτασαν σε οριακό σημείο.

Το τρίτο χρονικά και κορυφαίο σε ένταση συναισθημάτων και ιδεολογικοπολιτικής σύγκρουσης γεγονός που οδήγησε και στην εκδίωξη του Gregor απ’ το N.S.D.A.P καθώς και στη σύλληψη και την εκτέλεσή του ήταν η απόσυρση του οικονομικο-κοινωνικού προγράμματος του κόμματος μετά την ανάληψη της εξουσίας απ’ τον Hitler.

Το Μάιο του 1932, πριν τις εκλογές του Ιουλίου του 1932, διανεμήθηκε στα μέλη και τους φίλους του N.S.D.A.P ένα φυλλάδιο με το κοινωνικό πρόγραμμα του κόμματος. Επρόκειτο για μια μνημειώδη εθνική και σοσιαλιστική πολιτική συμπτυγμένη σε ένα φυλλάδιο από τον καθ’ ύλην αρμόδιο του κόμματος, Gregor Strasser και με ρητή εντολή του Hitler αυτές οι θέσεις να τηρηθούν ευλαβικά από κάθε ομιλητή του κόμματος καθώς οποιαδήποτε απόκλιση από αυτές θα αποτελούσε προσωπική άποψη. Ήταν τέτοιο το μένος από την καπιταλιστική αντίδραση στην εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση που 5 μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 1932, διεκόπη με εντολή του Hitler όχι μόνο η ανατύπωση, αλλά ακόμη κι η αναδιανομή του εν λόγω προγράμματος, το οποίο μέχρι τότε είχε κυκλοφορήσει σε 600.000 αντίτυπα (στη ΄Β έκδοσή του). Μετά λοιπόν την αθέτηση του συνόλου του οικονομικού προγράμματος του N.S.D.A.P, στο οποίο ο Gregor είχε αφιερώσει όλη του την αγωνιστική δράση και τελικά αφιέρωσε ακόμη και τη ζωή του, ήταν πράξη αξιοπρέπειας και εντιμότητας η πολιτική σύγκρουση με το Hitler και η αποχώρησή του από το N.S.D.A.P τελικά το Νοέμβριο του 1932.

Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι ο Gregor ουδέποτε είχε αρχηγικές τάσεις και ακόμα και όταν του προτάθηκε η ανάληψη της καγκελαρίας από αυτόν έναντι του Hitler από στρατιωτικούς κύκλους που δεν εκτιμούσαν τον Adolf Hitler, αρνήθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι λόγοι της σύγκρουσής του ήταν καθαρά ιδεολογικοί και πολιτικοί, όπως και του Ernst Rohm και δε σχετίζονται με κανενός είδους προσωπικές αντιπαλότητες και εξουσιομανίες, όπως για παράδειγμα ο Himmler, ο οποίος ανέκαθεν έτρεφε μίσος μπολσεβίκου θα λέγαμε απέναντι στον Gregor, γι’ αυτό και από κοινού με τον Goering διέβαλαν τον Hitler κατηγορώντας τον Gregor, ότι συνωμοτούσε εις βάρος του, για την ανάληψη της καγκελαρίας. Βέβαια να μη λησμονούμε ότι ο Thyssen και το καπιταλιστικό μπλοκ που εξέφραζε ζητούσαν από τον Hitler το κεφάλι του Gregor «στο πιάτο».

Ακόμα και αυτοί που εκφράζουν την άποψη ότι ο Hitler λόγω του διεθνούς σιωνιστικού εμπάργκο και της εσωτερικής πίεσης από την καπιταλιστική αντίδραση δεν μπορούσε να προχωρήσει στην εφαρμογή του προγράμματος όπως απαίτησε ο Gregor, οφείλουν ν’ αναγνωρίσουν ότι ακόμη κι αν έχουν δίκιο, η εκτέλεση του ήταν μια απολύτως εγκληματική πράξη.

Η σύλληψη και ο βιολογικός του θάνατος

Το απόγευμα της 29ης Ιουνίου του 1934 ενώ ο Gregor Strasser απολάμβανε την παρέα της οικογενείας του, καθώς δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία στις διεθνείς φήμες για την επικείμενη 30η Ιουνίου που θα ερχόταν, χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού του 6 πράκτορες απ’ την Πρωσική Μονάδα του Hermann Goering της Μυστικής Αστυνομικής Υπηρεσίας, μαζί με άλλους 4 της Gestapo, απαιτώντας να τους ακολουθήσει στο πλησιέστερο αρχηγείο της Υπηρεσίας, προφασιζόμενοι πώς δεν επρόκειτο για σύλληψη, αλλά για μια τυπική διαδικασία συνεντεύξεως. Μετά την αρχική άρνησή του, ο Gregor αναγκάστηκε να ενδώσει υπό τις απειλές όπλου μέσα στο σπίτι και μπροστά στα παιδιά του. Όταν παρατήρησε πώς η διαδρομή που ακολουθούσαν μέσα στο αυτοκίνητο δεν ήταν η σωστή, εξέφρασε την ένσταση του και η απάντηση που του δόθηκε ήταν πώς πήγαιναν να παραλάβουν ακόμη έναν πολίτη για συνέντευξη.

Ενώ φάνηκε λογική η εξήγηση, ήταν αρκετή για να κινήσει υποψίες στον Gregor και να τον κρατήσει σ’ επαγρύπνηση, μέχρι να δικαιωθεί, αφού πήραν έναν χωματόδρομο που οδηγούσε έξω από την πόλη. Μετά από διαδρομή μισού μιλίου συναντήθηκαν με άλλη μια ομάδα αστυνομικών των SS που ανήκαν σε σώμα του οποίου ηγείτο ο Heinrich Heydrich, οι οποίοι φημίζονταν για την πιο βάναυση ακόμη κι απ’ των χειρότερων εγκληματιών, συμπεριφορά τους.

Εκεί, αιφνιδιάζοντάς τους, ο Gregor έδωσε μια προφανώς άνιση, μα άκρως θαρραλέα, έντιμη και θαυμαστή μάχη υπερασπίζοντας όχι τη ζωή του, μα τα ιδανικά, την αξιοπρέπεια και την τιμή του. Παρότι κατάφερε να χτυπήσει αρκετούς, στο τέλος τον περικύκλωσαν και τον ξυλοκόπησαν άγρια όλοι μαζί, μέχρι να παραδοθεί αναίσθητος.

Συνήλθε κρατούμενος στο μπουντρούμι της απομόνωσης της Φυλακής Prinz Albrechtstrasse οργισμένος που ήταν ακόμη ζωντανός, και παρέμεινε εκεί για άλλες 12 ώρες χωρίς ιατρική φροντίδα ή έστω ένα ποτήρι νερό. Όταν το σώμα του ανέκτησε τις δυνάμεις του, κατάφερε να σηκωθεί, γεγονός που αναφέρθηκε αμέσως από τον φύλακα του κελιού του. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα τρεις άντρες των SS εισήλθαν στο κελί του Gregor, κι όταν τα μάτια του συνήθισαν το φως αναγνώρισε τους δύο. Ήταν ο Reinhardt Heydrich και ο βοηθός του, ο Herr Eicke (ο οποίος αργότερα ανέλαβε διοικητής όλων των στρατοπέδων συγκεντρώσεως στη Γερμανία). 

Τότε, ο Heydrich πυροβόλησε πρώτος τον Gregor, αλλά η βολή του δεν στάθηκε αρκετή για να τον σκοτώσει. Όταν εκείνος προσπάθησε να μιλήσει και να τους αντιμετωπίσει σε μάχη σώμα με σώμα όπως και πριν, παρότι ήταν πλέον ανήμπορος ακόμη και να σταθεί όρθιος, οι τρεις άνδρες των SS ξεκίνησαν να τον πυροβολούν ώσπου να πέσει κάτω νεκρός σε ένα σχεδόν ευλογημένο τέλος όπως άξιζε σε ένα βετεράνο πολέμου τιμημένο με την ανώτατη πολεμική διάκριση»

πηγή

Νέα κυκλοφορία: Το Δόγμα του Φασισμού - Benito Mussolini (εκδόσεις "Λόγχη") πρόλογος - επιμέλεια: Κωνσταντίνος Τσοπάνης μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος


Νέα κυκλοφορία

Το Δόγμα του Φασισμού - Benitto Mussolini

Εκδόσεις "Λόγχη"

Πρόλογος - επιμέλεια: Δρ. Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκευμάτων Κωνσταντίνος Τσοπάνης

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο κόσμος για τον Φασισμό δεν ήταν αυτός ο περιορισμένος υλικός που βλέπουμε στην επιφάνεια και στον οποίο ο άνθρωπος είναι ένα άτομο χωρισμένο από he, που νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και κυβερνάται από έναν φυσικό νόμο ο οποίος τον παρασύρει ενστικτωδώς σε μια ζωή εγωιστικής και στιγμιαίας απόλαυσης.

Στον «άνθρωπο» του Φασισμού συμπεριλαμβάνεται το έθνος, η πατρίδα, και ο ηθικός νόμος που συνδέει άτομα και γενιές σε μια παράδοση και μια αποστολή, που καταστέλλει το ένστικτο της κλειστής ζωής με τις σύντομες απολαύσεις, για να επιβάλει μέσα στο καθήκον μια ζωή ανώτερη, ελεύθερη από τους περιορισμούς τόπου και χρόνου, μια ζωή στην οποία το άτομο, μέσα από την αυταπάρνηση, τη θυσία των ιδιαίτερών του συμφερόντων, μέσα από τον ίδιο τον θάνατό του πραγματοποιεί ολόκληρη εκείνη την πνευματική ύπαρξη στην οποία ενυπάρχει η αξία του ως ανθρώπου. 

Η ιδιοφυία του Herge και η συζήτηση περί της έμπνευσης του Τεν Τεν από τον Λεόν Ντεγκρέλ (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου 

Λίγο πολύ αρκετοί είναι οι αναγνώστες της ένατης τέχνης που γνωρίζουν τον Τεν Τεν. Τον καρτουνίστικο ήρωα με το τσουλούφι μαζί τον αχώριστο σύντροφο του, το λευκό φοξ τεριέ, τον Μιλού. Λιγότεροι βέβαια είναι στην χώρα μας αυτοί που γνωρίζουν κάποια στοιχεία της πολιτικής βιογραφίας εκείνου που δημιούργησε τον χάρτινο αυτό ήρωα. 

Αναφέρομαι στον George Remi, κατά τον κόσμο Herge, ο οποίος θεωρείται ειδικά στην πατρίδα του το Βέλγιο μια πολύ σημαντική προσωπικότητα. Κάτι σαν πατέρας της λαϊκής κουλτούρας. Και αυτό παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί τα αναθέματα της μεταμοντέρνας εξουσίας εναντίον του.

 Οι κατηγορίες αφορούν την πολιτική σκέψη και κουλτούρα του Herge, ο οποίος έπρεπε να απαντήσει στις συστημικές επιθέσεις που τον ήθελαν να υπήρξε φασίστας, αντιδραστικός, αντισημίτης και συνεργάτης (κατέληξε στη φυλακή, έστω και για λίγο, στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου). Αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του έπρεπε, επίσης, να «συλλέξει» τη μεταθανάτια κατηγορία για υφέρπων ρατσισμό, συμπληρωμένη με αίτημα για την κατάσχεση ενός από τα έργα του. Επρόκειτο για το Tintin in Congo.

 Μια καταγγελία κατατέθηκε στο Ποινικό Δικαστήριο των Βρυξελλών πριν από λίγα χρόνια από έναν πολίτη του Κονγκό που ζούσε χρόνια στο Βέλγιο, σύμφωνα με την οποία το επεισόδιο της κωμικής σειράς, που κυκλοφόρησε ασπρόμαυρο σε συνέχειες μεταξύ Ιουνίου 1930 και Ιουνίου 1931, ήταν ρατσιστικό και προσέβαλε ανοιχτά τους πολίτες της πρώην βελγικής αποικίας. 

«Ο μαύρος βοηθός του Tintin παρουσιάζεται ως αφελής άνθρωπος χωρίς σημαντικές νοητικές ικανότητες» έγραψε στη δήλωση ο καταγγέλων και συμπέρανε ότι «αυτό οδηγεί τους αναγνώστες να πιστεύουν ότι οι έγχρωμοι δεν είναι πολύ ανεπτυγμένοι άνθρωποι». Ένα άλλο καρέ που συζητήθηκε είναι αυτό στο οποίο μια μαύρη γυναίκα φαίνεται να γονατίζει μπροστά στον νεαρό Βέλγο ρεπόρτερ, τον πρωταγωνιστή του κόμικ, και στη συνέχεια να αναφωνεί: «Ο λευκός είναι πραγματικά υπέροχος. Ο λευκός κύριος είναι ένα άτομο με ανώτερες δυνάμεις». 

Το όλο σκεπτικό της καταγγελίας αποτελεί έναν από τους πολλούς δηλητηριασμένους καρπούς της «πολιτικής ορθότητας». Γιατί ακόμη και αν γίνει αποδεκτό ότι είναι καταδικαστέα βιαιότητα ενός αποικιακού καθεστώτος μεταξύ των πιο σκληρών, αδίστακτων και απατεώνων κάθε εποχής, ο Herge εκφράζει απλά την επικρατούσα αντίληψη της βελγικής κοινωνίας της συγκεκριμένης εποχής για τις αποικίες. Κι αν αυτό αποτελεί κάτι που δεν συνδέεται με τις επικρατούσες ιδέες της σημερινής εποχής, δεν παύει να αποτελεί ένα ιστορικό ίχνος για τις διανοητικές ισορροπίες των περασμένων εποχών. 

Σε αυτή την περίπτωση ο δημιουργός απλώς αναπαρήγαγε ιδέες και αντιλήψεις που ήταν ισχυρές -και όχι περιθωριοποιημένες- στην εποχή τους. Όμως ακόμη και η ιστορία πρέπει να αποσιωπηθεί. Αυτό επιτάσσει η τρέλα εκείνων που επεμβαίνουν με λογοκριτικό τρόπο στον πολιτισμό του παρελθόντος. Ίσως να θέλουν να ξαναγράψουν τις ιστορίες των αδελφών Γκριμ ή το έργο του Δάντη, ο οποίος στη Θεία Κωμωδία τοποθετεί τον Μωάμεθ στην κόλαση ...

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Hagalaz' Runedance - Raven Night



Andrea Meyer

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη: η Άρτεμις μέλος της Εθνοφυλετικής κοινότητας «ΚΙΝΗΜΑ» απαντάει στις ερωτήσεις της συντακτικής ομάδας του «Μαύρου Κρίνου»


Η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» που εκφράζει από το 2007 την Ελληνική «Τρίτη Θέση», δίνει τον λόγο σε μια «Αμαζόνα» μιας «ορθόδοξης» κοινότητας του Ελληνικού Εθνοφυλετισμού και προβάλλει την σκέψη ενός μέλους του «Κινήματος» που είναι γνωστό για την πολύπλευρη κοινωνική δράση του κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα. 

Η εν λόγω ιδεολογική και ακτιβιστική κίνηση δεν εντάσσεται στην «Εθνικοεπαναστατική» τάση (Third Position - NR) αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αγνοήσουμε την ποιοτική σκέψη καθώς και την διάθεση για συμπόρευση και αλληλεγγύη μπροστά στον κοινό εχθρό του Λαού και της Πατρίδας. 

Μέσα από την διαλεκτική και την διαφωνία βρίσκουμε την συμφωνία και τα κοινά πεδία σκέψης και δράσης, χωρίς αποκλεισμούς και πολιτικούς «εγωισμούς» προωθώντας όχι μια απροσδιόριστη και θολή «ενότητα» που έχει γίνει μια λεκτική μόδα στην καθημερινή δυσώδη ρητορεία της αστικής ακροδεξιάς και των γνωστών παραφυάδων της, αλλά τον αυθεντικό πυρήνα της Αντιδημοκρατικής βιοθεωρίας και της Αντικαθεστωτικής πάλης. 

Κύριος στόχος όλων των αναρτήσεων και δράσεων είναι η προσέγγιση της νεολαίας που μάχεται για ένα καλύτερο αύριο μέσα από τις Αυτόνομες/Ανένταχτες ομάδες και κινήσεις.

Για όποιον ενδιαφέρεται είχε προηγηθεί συνέντευξη με απόψεις μέλους του συντονιστικού της κοινότητας την οποία μπορείτε εδώ - γεγονός που προκάλεσε αίσθηση - ενώ στο άρθρο εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την «Γυναίκα ενάντια στον Φεμινισμό». 

Ευχαριστούμε την Συναγωνίστρια για τον χρόνο και την τιμή.

  Μια νέα Ελληνίδα στις τάξεις του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. 

         Γιατί, από πότε και πώς συμμετέχεις;        

Πιστεύω για όσες κοπέλες συμμετέχουν στο κίνημα, όπως και για μένα, υπήρξαν δύο βασικά κίνητρα. Αρχικά η απογοήτευση για την πλήρη διαφθορά της κοινωνίας, στην οποία μεγαλώνουμε και θα μεγαλώσουν και τα παιδιά μας, και δεύτερο και σημαντικότερο, η θέληση μας να δράσουμε όπως μπορούμε και να μην μείνουμε απαθείς σε όλο αυτό που γίνεται. Προσωπικά συμμετέχω με το να θίγω, μέσω κειμένων, θέματα που αφορούν την ιδεολογία μας και να διατυπώνω τις θέσεις μας πάνω σε σύγχρονα φαινόμενα και επίκαιρα θέματα, ώστε όλο αυτό να αποτελέσει μια "καθοδήγηση" για όσα νέα παιδιά τα διαβάσουν. Ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο μέσα στο κίνημα και όλοι μαζί συνεργαζόμαστε για έναν κοινό σκοπό.           

                              

Τι σημαίνει για σένα Εθνοφυλετισμός;   
                                


Για να προσδιορίσω το περιεχόμενο του Εθνοφυλετισμού θα χρησιμοποιούσα μια λέξη: αγώνας. Αγώνας για την φυλή, απόρριψη του διεθνισμού και του υλιστικού τρόπου σκέψης. Σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες έχει βαθύτερο πνευματικό νόημα, το οποίο αποκτά από τις σταθερές, αναλλοίωτες και ανώτερες ιδεαλιστικές του βάσεις. Η βάση του Εθνοφυλετισμού είναι η φυλή, το αίμα δηλαδή, και η έμπρακτη εκδήλωση της μέσω του πολιτισμού που δημιουργεί. Υπάρχει μια πνευματική ενότητα με τους προγόνους και μια αίσθηση καθήκοντος και χρέους, και για αυτούς που πέρασαν πριν από εμάς αλλά και για αυτούς που θα έρθουν μετέπειτα , τις επόμενες γενιές. Σε αντίθεση με την δημοκρατία, δίνεται βάση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα, στο σύνολο - έθνος και όχι στο άτομο. Μέσα από την υγιή σωματική, πνευματική και ψυχική ανάπτυξη του κάθε ατόμου θα δημιουργηθεί ένα υγιές σύνολο του οποίου όλες οι ενέργειες και οι σκέψεις θα καταλήγουν σε έναν σκοπό: την πρόοδο της Φυλής και του Έθνους. Ο εθνοφυλετισμός είναι ένα κίνημα για τους ανθρώπους της δράσεως, για αυτούς που δεν θα υποχωρήσουν, για τους στρατιώτες της Ιδέας. Όσοι το νιώθουν μέσα τους δεν χρειάζεται να διαβάσουν κανένα κείμενο για να καταλάβουν τι είναι η ιδέα μας. Είναι ο ίδιος ο λόγος της ύπαρξής τους.


Ποια η θέση σου απέναντι στις ομάδες και στις αντιλήψη του                Φεμινισμού;                              

Νομίζω πως η απάντηση είναι αυτονόητη. Οι σύγχρονες φεμινιστικές ομάδες και οι θεωρίες τους έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα δικά μας πιστεύω. Η διαρκής εικόνα θυματοποίησης που προβάλλουν, η διαρκής μεταβολή και διαστρέβλωση των χαρακτηριστικών των φύλων και των ρόλων τους, αλλά και η στήριξη τους σε πολιτικές ανοιχτών συνόρων και συμφώνων συμβίωσης δεν γίνεται να υποστηρίζονται από υγιείς ψυχικά ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να είσαι καν εθνικιστής για να καταλάβεις την αρρώστια που προωθούν. Σαν κοπέλα θεωρώ πως οι γυναίκες δεν χρειαζόμαστε καμία απελευθέρωση από κανέναν, πάρα μόνο από την προπαγάνδα και την πλύση εγκεφάλου του δημοκρατικού συστήματος.                                                                                                                             
Είδαμε να εκτυλίσσεται μία ιστορία με βιασμούς προσφάτως, στον χώρο του θεάτρου. Ποια η θέση σου για το θέμα, πώς μπορεί μία Ελληνίδα να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή;                                                                                                                     

Είδαμε όντως, ένα πλήθος καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση και για βιασμούς. Αρκετές κοπέλες διάσημες και μη, βγήκαν, μετά από χρόνια βέβαια, να μιλήσουν. Όλο αυτό συνδέθηκε στη συνέχεια με το κίνημα me too. Κάποιος άλλος ίσως το έβλεπε όλο αυτό καλοπροαίρετα, καθώς όλοι συμφωνούμε στο αυτονόητο πως πρέπει πάντα να καταγγέλλονται τέτοια περιστατικά και να υπάρχει σεβασμός προς τη γυναίκα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως είδαμε μεγάλη υποστήριξη του φεμινιστικού κινήματος στο me too και ξαφνικά ακούσαμε και συνθήματα του τύπου "ο λευκός, ο οικογενειάρχης, είναι ο βιαστής και όχι ο έγχρωμος, ο μετανάστης, ο μουσουλμάνος" κλπ. Αυτό, την ίδια στιγμή που καθημερινά υπάρχουν περιστατικά βιασμών από τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες που έχουν κατακλύσει την Ευρώπη. Συμπέρασμα: όλη η "ιστορία" έγινε, για άλλη μια φορά, για την προπαγάνδα, για την γνωστή νοοτροπία που θέλουν να επιβάλλουν. Ακόμα και αν ισχύουν όλες οι καταγγελίες, οδηγούμαστε σε δύο συμπεράσματα. Αρχικά ότι ο χώρος της τέχνης, που αποτελείται κυρίως από άτομα με αριστερή ιδεολογία, και όχι τυχαία, είναι σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένος. Δεύτερον ότι παρόλα αυτά βλέπουμε πολλές από τις καταγγέλλουσες να έχουν κάνει τελικά μια λαμπρή καριέρα. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Η κάθε κοπέλα πρέπει να μάθει να κρατάει μια σωστή στάση, βάζοντας σε πρώτη θέση πάντα την αξιοπρέπεια της.
                                                            

Ποια τα αγαπημένα σου βιβλία και ποιες ταινίες;                                                                                                    

Δύσκολο να διαλέξω αγαπημένα βιβλία, υπάρχουν πολλά που μου αρέσουν. Θα έλεγα σίγουρα την Ιλιάδα του Ομήρου. Κάποια άλλα ωραία είναι “η φιλοσοφία της ζωής” του Ιωάννη Συκουτρή, το “Why We Fight" του Guillaume Faye και το “Μανιφέστο για μια Ευρωπαϊκή Αναγέννηση” των Αλαίν ντε Μπενουά και Charles Champetier. Υπάρχει τεράστιος αριθμός βιβλίων και θεματολογίας σχετικά με την ιδεολογία μας που ο καθένας μπορεί να βρει το είδος που του “ταιριάζει”. Πάντως καλό θα ήταν μια από τις δραστηριότητες μας να είναι και το διάβασμα. Πρώτα είναι η σκέψη και μετά η δράση.                                                                              

Από την μια οι Ταλιμπάν, ενάντια στις γυναίκες, από την άλλη οι πολυεθνικές προωθούν τον καταναλωτισμό στην Ελληνίδα σήμερα. Ίδιοι εχθροί τελικά;                                                              

Δεν είναι οι Ταλιμπάν ενάντια στις γυναίκες. Είναι η ίδια τους η θρησκεία (σουνίτες κυρίως). Σε αυτήν την θρησκεία πιστεύουν και οι γυναίκες εκεί. Αυτοί απλά εφαρμόζουν κατά γράμμα τη Σαρία, αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτής της μορφής του Ισλαμισμού. Από χώρες με ίδιο θρήσκευμα, όπως το Αφγανιστάν, και ίδια κουλτούρα, προέρχονται και τα εκατομμύρια αλλοφύλων εισβολέων που κατακλύζουν την Ευρώπη και τη χώρα μας. Όποιος πιστεύει ακόμα σε ουτοπίες, δεν έχει παρά να διαβάσει τις θέσεις του Κορανίου για τη γυναίκα. Έτσι είναι το αληθινό Ισλάμ. Οι πολυεθνικές προωθούν το καταναλωτικό πρότυπο στην σύγχρονη Ελληνίδα εδώ και πολλά χρόνια. Είναι το ακριβώς ανάποδο από αυτό που συμβαίνει στο Αφγανιστάν. Η πλήρης ανελευθερία εκεί σε αντίθεση με την πλήρη «απελευθέρωση» εδώ, και γενικά στις δυτικές κοινωνίες. Η ρίζα του κακού είναι κοινή και για τα δύο φαινόμενα. Το πρώτο ότι προωθούνται μάζες ανθρώπων από μουσουλμανικές χώρες στη Λευκή Ευρώπη με σκοπό να «ενσωματωθούν». Το δεύτερο είναι ο καταναλωτικός και, σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό, υλιστικός τρόπος σκέψης άρα η παραμέληση οποιασδήποτε άλλης αξίας από τις σύγχρονες γυναίκες. Το 2ο θα οδηγήσει στο 1ο . Όταν οι ίδιες οι Ελληνίδες αδιαφορούν για οτιδήποτε άλλο πέρα από τον καφέ και τα νύχια τους, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία αντίσταση στον εποικισμό. Και, πραγματικά, δεν θα είναι οι μουσουλμάνες της Σαρίας που θα προσαρμοστούν στη δυτική κουλτούρα, αλλά αυτή η τελευταία «θα πρέπει» να «συμμορφωθεί» με αυτές. Αυτός που προκαλεί και τα δύο, μάλλον «αυτοί» είναι γνωστοί σε όλους μας δεν χρειάζεται να τους αναφέρω. Δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στο Αφγανιστάν ή οπουδήποτε αλλού παρά μόνο πως θα επηρεαστεί προς το καλό, η Φυλή και η πατρίδα μας.                                                                                                                               
Ποιος ο ρόλος της γυναίκας ως μητέρας αλλά και μέσα στην οικογένεια, από την οπτική του Εθνοφυλετισμού για σένα;                                                                                                                                                 

Ο ρόλος της γυναίκας στην οικογένεια είναι σαφής. Είναι η ανατροφή υγιών σωματικά και πνευματικά απογόνων, άρα η διαιώνιση της φυλής. Παράδειγμα για την σύγχρονη Ελληνίδα πρέπει να είναι η αρχαία Σπαρτιάτισσα. Φροντίδα για σωστή σωματική διάπλαση, εξάσκηση του πνεύματος και ηθικός χαρακτήρας. Η Σπαρτιάτισσα ήταν παράδειγμα μητέρας και συζύγου. Θα πρέπει, οι γυναίκες σήμερα, να προσαρμόσουν αυτές τις αρχαίες αξίες στις ανάγκες του σήμερα. Ο ιδανικός τρόπος ζωής δεν μπορεί να επιτευχθεί από καμιά μας σε απόλυτο βαθμό, επιβάλλεται όμως να προσπαθήσουμε για το καλύτερο. Έτσι, μέσω της ανατροφής των παιδιών, θα πρέπει να τους μεταδοθούν όλες αυτές οι αξίες και τα ιδανικά, ώστε να γίνουν ολοκληρωμένα άτομα με πλήρη ενσυναίσθηση τους χρέους τους απέναντι στη Φυλή. Δεν αναφερόμαστε σε κάτι ουτοπικό για όσους μας θεωρήσουν πολύ ρομαντικούς, και έχουμε πολλά λαμπρά παραδείγματα του παρελθόντος, στην ιστορία μας.

Ποια η θέση σου για την κρατική πολιτική των αμβλώσεων πού προώθησε πρώτη η Μαργαρίτα Παπανδρέου;                                                                                                

Η νομιμοποίηση των αμβλώσεων έγινε στην Ελλάδα το 1986 μετά από έντονη επιμονή της Μαργαρίτας Παπανδρέου επί ΠΑΣΟΚ. Η εν λόγω κυρία ήταν πρόεδρος, τότε, της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος. Η Ε.Γ.Ε ήταν και είναι μια ΜΗ Κυβερνητική Οργάνωση, μέλος του ευρωπαϊκού Λόμπι γυναικών με έδρα τις Βρυξέλλες και εκπροσωπεί 2.000+ γυναικείες οργανώσεις πανευρωπαϊκά σε όλα τα κράτη μέλη. Όταν λέμε γυναικείες οργανώσεις όλοι καταλαβαίνουμε ότι εννοούνται οι φεμινιστικές οργανώσεις, οι οποίες ανοιχτά στηρίζουν το δικαίωμα στην άμβλωση. Γιατί τα είπαμε όλα αυτά; Έχουν γίνει πολλές έρευνες για τα ποσοστά των αμβλώσεων στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς κατέχει και την πρώτη θέση στην Ευρώπη. Με έρευνα της Ελληνικής Εταιρείας Περιγεννητικής Ιατρικής το 2019, οι εκτρώσεις στη χώρα μας αγγίζουν τις 250.000 ετησίως εκ των οποίων οι 40.000 αφορούν κορίτσια κάτω των 18 ετών. Ο πληθυσμός μας μειώνεται δραματικά. Δεν γίνεται παρά να είμαστε κάθετα αντίθετοι σε αυτή την πολιτική, σε αυτή τη σιωπηλή γενοκτονία. Το ίδιο το σύστημα που «φωνάζει» ότι υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στην ζωή είναι το ίδιο που θεσμοθετεί νόμους υπέρ των εκτρώσεων, που με σκληρά οικονομικά μέτρα αποτρέπει πολλές οικογένειες να αποκτήσουν παιδιά, που με την πλύση εγκεφάλου και την φιλελεύθερη πολιτική του έχει απαξιώσει πλήρως τον θεσμό της μητρότητας και της οικογένειας. Αυτό το ίδιο το κράτος είναι που χρηματοδοτεί τις φεμινιστικές οργανώσεις ώστε να κάνουν την προπαγάνδα τους, το ίδιο το κράτος εξαφανίζει τη Φυλή. Το κάθε παιδί που γεννιέται είναι πολύτιμο. Πώς γίνεται να προωθείται ο φόνος εμβρύων; Και να υποστηρίζεται από γυναίκες! Από αυτές που ο πραγματικός σκοπός τους είναι να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί.                                                                                                                                            
Ποια η άποψη σου για την περιβόητη ένωση των Εθνικιστών;                                                                            
Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ένωση του χώρου. Αρχικά δεν υπάρχει κοινή ιδεολογική βάση. Δεν γίνεται να ενωθούν απλοί Πατριώτες, με Εθνικιστές, Εθνικοσοσιαλιστές κλπ. Δεν υπάρχει κοινή νοοτροπία και κοινό πρότυπο, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ των ατόμων αφού υπάρχουν και αυτοί που κοιτάζουν μόνο να επωφεληθούν από τις καταστάσεις και μόνο να κάνουν φιγούρα για τον δήθεν αγώνα που κάνουν. Ο χώρος δεν χρειάζεται πειθήνια άτομα που θα μαζευτούν μόνο για να φωνάξουν και να κάνουν επεισόδια σε πορείες αλλά δυστυχώς βλέπουμε πως σε μεγάλο ποσοστό αυτό ισχύει τώρα. Δεν γίνεται να ενωθούν άτομα που περιμένουν από ένα κόμμα να τους σώσει, χωρίς καμιά προσωπική διάθεση δράσης με άτομα που θα θυσίαζαν τα πάντα για τον αγώνα που κάνουν. Υπάρχουν τόσα πολλά κενά και διαφορές μεταξύ των ατόμων και των ομάδων που απαρτίζουν τον χώρο που μια ένωση όλων μαζί παραμένει στο στάδιο της φαντασίας κάποιων. Συνεργασία μεταξύ των ομάδων ναι. Έχουμε μια κοινή ιδέα, μπορούμε και πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλο αλλά ο καθένας θα πορευτεί με τον δικό του τρόπο στο δικό του δρόμο, ώστε να μην υπάρχουν συγκρούσεις. Οι εθνικιστικές ομάδες θα κινούνται παράλληλα προς έναν κοινό στόχο.                                                                                                     

Πες μας την δική σου οπτική, για τα γεγονότα στην Σταυρούπολη.                                                                    
Αυτά που έγιναν στη Σταυρούπολη ήταν πρωτόγνωρα. Δεν είχαμε ξαναδεί τόσο εκτεταμένα και έντονα επεισόδια στον χώρο των σχολείων. Οι μαθητές επιτέλους αντέδρασαν στην νεομαρξιστική προπαγάνδα που γίνεται από άτομα της ΚΝΕ έξω από τα προαύλια των περισσοτέρων σχολείων με τις ευλογίες του κράτους. Εκεί φάνηκε και το πραγματικό πρόσωπο όλων αυτών των «ανθρωπιστών» όταν άτομα 25 - 30 χρονών απειλούσαν 16 και 17 χρονών παιδιά, τα οποία τελικά τους έδωσαν ένα μάθημα. Πολύ κρίμα να είσαι 30 χρονών αιώνιος φοιτητής, να σε θρέφει ο πατέρας σου αλλά να σε βλέπει στην τηλεόραση να τρως ξύλο από 17χρονα πιτσιρίκια. Τα συστημικά ΜΜΕ δεν άργησαν να στοχοποιήσουν ακόμα και τα παιδιά και να επιβάλλουν διώξεις. Το θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί προσεκτικά ώστε οι μαθητές να έρθουν με το μέρος μας, αφού δεν έχουν όλα τα παιδιά σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό. Έγινε το πρώτο βήμα. Η αντίδραση. Τώρα πρέπει να προσανατολιστεί στην σωστή πλευρά η νεολαία και να γίνει τρόπος ζωής για τα νέα παιδιά. Είμαστε δίπλα σε κάθε μαθητή και μαθήτρια, σε κάθε παιδί που έχει κουραστεί από την αντεθνική παιδεία της κυβέρνησης.                                                                                                      

Τι είναι αυτό πού θεωρείς ότι λείπει σήμερα από τον Έλληνα και την Ελληνίδα;                                 

Από τους σημερινούς Έλληνες λείπει κυρίως το θάρρος. Θάρρος να αναλάβουν ευθύνες, θάρρος να δράσουν για να βελτιώσουν οι ίδιοι τις ζωές τους, θάρρος να ακούσουν την αντίθετη πλευρά και να ξεφύγουν από τον κομφορμισμό, θάρρος να κρίνουν τον ίδιο τους τον εαυτό και να τον βελτιώσουν. Όπως έλεγε και ο Ευριπίδης «τους αγώνες τους τολμούν οι ανδρείοι ενώ οι δειλοί δεν είναι τίποτα και πουθενά». Αν κάτι χρειαζόμαστε τώρα, αυτό είναι αγώνας. Μακάρι όλοι οι νέοι να αφήσουν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τον ψεύτικο κόσμο, να τολμήσουν και να δράσουν. Δράση όμως με συγκεκριμένο σκοπό, το δικό μας σκοπό. Η τόλμη ωφελεί αν έχεις γνώση, αν δεν έχεις βλάπτει.                                                                                                                              
Ένα μήνυμα σου στους αναγνώστες και κυρίως στις γυναίκες συναγωνίστριες αλλά και τις γυναίκες αντιφασίστριες.                                                                                                                                          
Για όσους συναγωνιστές και συναγωνίστριες το διαβάσουν, θα ήθελα να τους πω να έχουν πίστη στο σκοπό μας. Είναι το κυριότερο. Όταν έχεις πίστη δεν επηρεάζεσαι από τις όποιες δυσκολίες προκύψουν, γιατί έχεις στο μυαλό σου εκείνο, εκείνο το υψηλό ιδανικό για το οποίο αγωνίζεσαι. Αγώνας λοιπόν χωρίς ηττοπάθεια και μοιρολατρία. Είμαστε η νέα γενιά, είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε το μέλλον. Οι καιροί απαιτούν να είμαστε μια γενιά σκληρή και αποφασισμένη σε όσα πιστεύει. Για τις κοπέλες αντιφασίστριες θα αναφέρω τα λόγια του Έζρα Πάουντ: «πραγματικά ελεύθερος και νικητής έναντι στην πλύση εγκεφάλου θα θεωρηθεί ένας άνθρωπος όταν μπορέσει να κρίνει ο ίδιος, μόνος του, μία προς μία τις ιδέες του". Αυτό καλώ και αυτές τις κοπέλες να κάνουν, να σκεφτούν αυτόνομα, να ξεφύγουν από τις ψευδαισθήσεις που τους έχει δημιουργήσει το δημοκρατικό σύστημα χωρίς να «παπαγαλίζουν» τα λόγια των ανθρώπων που ουσιαστικά τις ελέγχουν.