ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Η Ευρώπη στις μέρες μας, αντιμετωπίζει μιαν βαθιά υπαρξιακή δοκιμασία. Η πνευματική παρακμή οδηγεί αναπόφευκτα σε υλικές δυσκολίες, όπως και η υλική ευμάρεια προϋποθέτει πνευματική ανάπτυξη. Οι υπεύθυνοι της σύγχρονης Ευρώπης προσπάθησαν [ξανά] να χτίσουν έναν «πύργο της Βαβέλ», βασιζόμενοι κυρίως στην οικονομία ως θεμέλιο, αγνοώντας όμως θεμελιώδεις φυσικούς νόμους και κοινωνικές αλήθειες. Αυτό το οικοδόμημα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει, ανεξάρτητα από τις προσπάθειες επιδιόρθωσης, καθώς η οικονομική βάση δεν μπορεί να αποτελέσει ενωτικό στέλεχος ούτε να αντέξει το βάρος μιας βιώσιμης ενοποίησης. Οι κρίσεις που πλήττουν σήμερα την Ευρώπη προέρχονται όλες —χωρίς εξαίρεση— από τις επιλογές των αρχιτεκτόνων της, οι οποίες εμπνέονται από ένα δυαδικό δόγμα, που περιορίζει το ανθρώπινο ίχνος στην λογική: «με χρήμα ευτυχία, χωρίς χρήμα δυστυχία» Όπου είσαι, εκεί είναι το μέτωπο. Όπου υπάρχει δράση, υπάρχει ελπίδα. Σήκω και δείξε ότι είσαι ακόμα ζωντανός!

 

"Καμιά ελπίδα με την δημοκρατία": Στις υποκριτικές δημοκρατίες μας, δεν υπάρχουν πια πατριώτες ηγέτες. Αντ’ αυτού, έχουμε αναιδείς απατεώνες, τυμπανιστές που υπόσχονται «οφέλη», μικρές και μεγάλες απολαύσεις, προαγωγούς «πλεονεκτημάτων». Υπνωτίζουν το κοπάδι των «επιθυμητών», των αχαλίνωτων φιλοδοξούντων, των κεφαλών-φούσκα των «αφελών». Όταν πρόκειται για την υιοθέτηση ενός κόμματος ή ενός προγράμματος, είναι σαν να επιλέγεις ένα προϊόν κατά τη διάρκεια μιας «εκπτωτικής περιόδου»: επιλέγεις το κατάστημα που σου υπόσχεται τα περισσότερα «οφέλη». Γνωρίζω ανθρώπους, αληθινούς ελεύθερους στοχαστές που είναι ταυτόχρονα μαρξιστές, μέλη της Croix de Feu, Ελευθεροτέκτονες, πολύ συνδικαλιστές και, παρ' όλα αυτά, υποστηρικτές του ιερέα, που βαφτίζουν τα παιδιά τους. Αυτοί είναι λογικοί σύντροφοι, όχι ανόητοι, που δεν θέλουν να χάσουν σε καμία περίπτωση, που υπερασπίζονται τον εαυτό τους με νοοτροπία τζογαδόρου, Ιδεολόγοι της Λοταρίας, πολύ συγκεκριμένα Γάλλοι. Όταν πρόκειται για τέτοια αποβράσματα, δεν υπάρχει πλέον λόγος να συγκρατούμαστε." — Λουί-Φερντινάν Σελίν

 

H έκδοση της χρονιάς: κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λόγχη»και τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο , το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle.Το όραμα του Drieu la Rochelle για τον φασισμό, όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού σε μια ορισμένη ιστοριογραφία, αλλά αυτό ενός Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού. Για τον Γάλλο συγγραφέα ο φασισμός, αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών, όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, ανεπαίσθητη πορεία, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες, προς τον σοσιαλισμό». Ο Φασιστικός σοσιαλισμός, μπορεί να φαίνεται ένας ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός, όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη, μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν Τρίτο δρόμο, που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικοεπαναστατική ένωση. «Χρειαζόμαστε ένα τρίτο κόμμα που, όντας κοινωνικό, ξέρει και πώς να είναι εθνικό, και που, όντας εθνικό, ξέρει και πώς να είναι κοινωνικό. Και αυτό το τρίτο κόμμα δεν πρέπει να κηρύττει την αρμονία, πρέπει να την επιβάλλει. Δεν πρέπει να αντιπαραθέτει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς, πρέπει να αναγκάζει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς να συγχωνευθούν μέσα του. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έπαιξε τον ρόλο της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, των Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού. Το γεγονός είναι ότι όλα όσα κινούνται και δρουν στον κόσμο παίρνουν τη μορφή φασισμού».

διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ για να κάνετε παραγγελία εδώ ...  

Καμιά τιμή στον Κόκκινο Στρατό: Κάθε χρόνο, η Μόσχα «σείεται» από τις ερπύστριες των τανκς και τις ιαχές των στρατιωτών. Η 9η Μαΐου παρουσιάζεται ως ο θρίαμβος του πολιτισμού έναντι του σκότους. Όμως, πίσω από τη λάμψη των μεταλλίων και το κόκκινο των σημαιών, κρύβεται ένα άλλο κόκκινο: το πηγμένο αίμα που κάλυπτε τα υπόγεια των φυλακών της GPU και της NKVD. Ενώ η ιστορία των νικητών μιλά για τη σωτηρία των λαών, τα αρχεία και οι εκθέσεις πληροφοριών που συνοδεύουν την ανάρτηση αποκαλύπτουν τι άφησε πίσω του ο Κόκκινος Στρατός είτε ως υποχωρούντας είτε ως απελευθερωτής. Στο Λέμπεργκ και στο Ντομπρομίλ, οι «απελευθερωτές» δεν άφησαν πίσω τους ελευθερία, αλλά στοιβαγμένα πτώματα μέχρι την οροφή των υπογείων. Πώς μπορείς να μιλάς για «τιμή» όταν η υπογραφή σου είναι ο πυροβολισμός στον αυχένα (Kopf-Nackenschuss) και οι σταυρωμένοι έφηβοι στους φράχτες; Η παρέλαση τιμά έναν στρατό που, είχε ως πρώτο στόχο τη διανόηση. Φοιτητές, γιατροί, δάσκαλοι και νοσοκόμες –το μυαλό και η καρδιά κάθε έθνους– βρέθηκαν κατακρεουργημένοι στα «νεκροτομεία» της NKVD. Η 9η Μαΐου δεν είναι η επέτειος της ελευθερίας, αλλά η επέτειος της επικράτησης ενός συστήματος που θεωρούσε τη βαρβαρότητα «κρατική πολιτική». Στην Κόκκινη Πλατεία, τα παράσημα αστράφτουν. Όμως, για όποιον έχει διαβάσει τις μαρτυρίες για τα παιδιά που κρέμονταν με γάντζους στα ορφανοτροφεία του Λέμπεργκ ή για τις γυναίκες που βεβηλώθηκαν στα υπόγεια της Βιλέικα, αυτά τα μετάλλια δεν συμβολίζουν ηρωισμό. Συμβολίζουν την επιβράβευση ενός μηχανισμού που χρησιμοποίησε το αγκαθωτό σύρμα και τον βασανισμό ως μέσο επιβολής. Ας παρελαύνουν. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στις στημένες κάμερες της Μόσχας, αλλά στις κρούστες αίματος των 20 εκατοστών που βρήκαν οι Γερμανοί στα ανακριτικά γραφεία της GPU.