ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Οι αριστερές καταβολές του Φασισμού (περιοδικό Ένζυμο τεύχος Η, Φθινόπωρο 2020)



Παραθέτουμε μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο ποὺ βρίσκεται δημοσιευμένο στὸ τρέχον τεῦχος τοῦ Ἐνζύμου (τεῦχος Η, Φθινόπωρο 2020)

Διαβάστε εδώ …

Επιστολή του συναγωνιστή και μαχητή της ΕΟΚΑ Β’ Λουκά Σταύρου σχετικά με την εκπομπή «Διαξιφισμοί» που προβλήθηκε ζωντανά στον δίαυλο «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση» την 23η και 27η Νοεμβρίου 2020.




Για να δείτε την Ελεύθερη Ελληνική Τηλεόραση εδώ

Από το 2007 η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» σε διάφορες αναρτήσεις έχει προβάλλει πολλά πρόσωπα της λεγόμενης «Παλιάς Φρουράς» του λεγόμενου «χώρου». Ενδεικτικά μεταξύ άλλων ξεχωρίζουν ο αείμνηστος ακτιβιστής και διανοητής Θεόδωρος Καραμπέτσος, ο Ιωάννης Γιαννόπουλος υπαρχηγός της πάλαι ποτέ Εθνικοσοσιαλιστικής «Χρυσής Αυγής», ο Λουκάς Σταύρου βετεράνος μαχητής και μέλος της ΕΟΚΑ Β’, ο Άρης Αρίων γνωστός για τις ρηξικέλευθες προτάσεις του και αρωγός μεταξύ άλλων και του Ουκρανικού Εθνικοεπαναστατικού κινήματος, ο Αθανάσιος Γιαλαμάς που συμμετείχε παλιότερα στην σ.ο. του περιοδικού «Αντίδοτο» και προκάλεσε ιδιαίτερες θετικές κριτικές η πρόσφατη συνέντευξη του που μας έκανε την τιμή να μας παραχωρήσει.

Οι Συναγωνιστές - αλλά και κάποιοι άλλοι που δεν αναφέρθηκαν - πρέπει να τονίσουμε ότι παραμένουν πιστοί στην Μελανοπόρφυρη Ιδεολογία, ουδέποτε προσκύνησαν το ανθελληνικό κράτος και τους πολιτικούς, δεν ασπάστηκαν με ευγένεια ... το χέρι της σιωνιστικής εξουσίας, δεν πρωτοστάτησαν σε αισχρές και ανήθικες σκιαμαχίες στο διαδίκτυο, δεν γοητεύτηκαν από τις "σειρήνες" του πολιτικαντισμού, δεν σιώπησαν απέναντι στην τρομοκρατία της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς, δεν συνθηκολόγησαν απέναντι στον παγκόσμιο εχθρό, δεν ζήτησαν ευμενή μεταχείριση από τους ανθρωποφύλακες του καθεστώτος, δεν υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας απέναντι στις μαριονέτες της κατοχικής δικαιοσύνης, δεν σήκωσαν λευκή σημαία απέναντι στην επίθεση της αστικής δημοκρατίας και της antifa και είναι μέχρι σήμερα Αυτόνομοι Πολιτικοί Στρατιώτες. 

Διαθέτουν αξιοπρέπεια, επιδεικνύουν αλληλεγγύη προς τους νεότερους συναγωνιστές, είναι άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης, με καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και πολύπλευρη προσφορά στο κίνημα και στον λαό μας. Μαχητές που παρά το ότι τα χρόνια πέρασαν δεν φοβήθηκαν τις δυσκολίες της ζωής και ξεχωρίζουν για το ήθος και το ύφος τους. 

Οι περισσότεροι εξ αυτών δηλώνουν πρόμαχοι της «αριστερής» Εθνικοσοσιαλιστικής πτέρυγας του λεγόμενου «Στρασσερισμού» που είναι μια πολύπλευρη έκφραση του αντικαπιταλισμού και εκφράστηκε στην Ελλάδα αρχικά από μια τάση του φοιτητικού ΕΣΕΣΙ (συσπείρωση Εθνικοσοσιαλιστών, Εθνικοαναρχικών, Εθνικομπολσεβίκων που ονομάστηκαν από κάποιους ως nazi - maoists και για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε εδώ) αργότερα από το «Επαναστατικό Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Μέτωπο» στις γειτονιές του Πειραιά, τα περιοδικά «Επαναστάτης», «Αντίδοτο» «Γεννήτωρ Ιδεών» κ.α. καθώς και από τον «Έλληνα Εργάτη» και φυσικά το «Γαμμάδιον» που έκανε θραύση στους αντίπαλους πολιτικούς χώρους. Όλοι κατάλαβαν την σημασία και την αξία καθώς και την τακτική να παλεύεις για τον «Δεξιό Γκραμσισμό» και ο όρος αυτός έχει μια διαφορετική έννοια από όσο οι περισσότεροι πιστεύουν αλλά θα αναλυθεί σε μελλοντικό άρθρο.

Οφείλουμε να τονίσουμε ότι οι Συναγωνιστές αγκάλιασαν την πολύπλευρη προσπάθεια της συντακτικής μας ομάδας όλα αυτά τα χρόνια και βοήθησαν έμπρακτα κάθε αυτόνομη πρωτοβουλία στήριξης προς τους φυλακισμένους, ενίσχυσαν τις αυτόνομες/ανένταχτες οργανώσεις/ομάδες/κινήσεις/έντυπα, συμμετείχαν σε συνελεύσεις με ποιοτικές προτάσεις για ζυμώσεις και μια άλλη οπτική απέναντι στην κοινωνία, προώθησαν ιδεολογικές εκδόσεις στις οποίες υπερασπίστηκαν τις επαναστατικές αξίες, πρόβαλλαν με σθένος θέσεις και απόψεις σε δημόσιο διάλογο και πολλές φορές απέναντι ακόμη  και σε πολυάριθμους αντιπάλους, ενημέρωσαν στο εξωτερικό για τις θέσεις των Ελλήνων συντρόφων και κέρδισαν κυριολεκτικά τον σεβασμό των ξένων χωρίς να πέφτουν ούτε μια στιγμή θύματα της καταγωγιακής «παρενδυτικής» αστικής ακροδεξιάς σκέψης η οποία σήμερα εμφανίζεται με διάφορες «προβιές» και ειδεχθή πρόσωπα και προσβάλλει καθημερινά ιδανικά, σύμβολα και πολιτικές παραδόσεις.

Η πρόσφατη συνέντευξη μέλους της συντακτικής μας ομάδας απέναντι σε γνωστό ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα που συνδέθηκε με τους υπερασπιστές και οπαδούς του Γεωργίου Παπαδόπουλου προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις τάξεις του «χώρου». 

Η εκπομπή «Διαξιφισμοί» που προβλήθηκε ζωντανά στον δίαυλο «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση» την 23η και 27η Νοεμβρίου - συνολικής διάρκειας 3 ωρών - σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα της 21ης Απριλίου 1967 και της 25ης Νοεμβρίου 1973 προκάλεσε άκρως θετικές εντυπώσεις σε συναγωνιστές, φίλους αλλά και αντιπάλους αν κρίνουμε από τα συνολικά ευμενή σχόλια και τις αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τηλέφωνα και τα μηνύματα στους συμμετέχοντες καθώς και στα chat, και γενικά από το «επικοινωνιακό απόσταγμα» μιας εκπομπής που διακρίθηκε για την ευγένεια αλλά και τον εποικοδομητικό διάλογο σχετικά με θέματα που πολλοί δεν αποκαλύπτουν για δικούς τους λόγους.

Οι αντίθετες απόψεις που προβλήθηκαν αλλά και αυτές που είχαν κοινό πεδίο είχαν να κάνουν σχετικά με μια ιστορική περίοδο που δεν είναι αρκετά γνωστή στους νεολαίους συναγωνιστές. Ήταν μια ευκαιρία να ειπωθούν πράγματα που ίσως οδήγησαν κάποιους να βγάλουν συμπεράσματα σύμφωνα πάντα με την δική τους οπτική. Έλαβε μέρος χωρίς να διεκδικούν οι συμμετέχοντες τον τίτλο του ιστορικού ή του παντογνώστη ή του ειδικού αλλά με σεβασμό στους συναγωνιστές, στην πορεία της ιστορίας και με τελικό στόχο την ανάδειξη ενός επιλόγου για τα πρόσωπα που σημάδεψαν την πορεία του κινήματος . Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κινήσεις της τότε εποχής και των μοιραίων πρωταγωνιστών της ιστορίας κάποιοι εκ των οποίων πέθαναν στις φυλακές του καθεστώτος έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα διαμόρφωση και προώθηση προσώπων, κινήσεων, κομμάτων, εκδόσεων και ομάδων και όποιος γνωρίζει την εθνικιστική πολιτική ιστορία μπορεί να διακρίνει τόσο τον ρόλο της αστικής ακροδεξιάς αλλά και τις καίριες διαφωνίες που είχαν οι «νεοφασίστες» της εποχής με τους τελευταίους να διώκονται από την ηγεσία των Απριλιανών.

Θεωρούμε δεδομένο ότι πρέπει όλοι όσοι σκέφτονται με έναν ριζοσπαστικό τρόπο να εκφέρουν λόγο και άποψη για θέματα ιδεολογικά, ιστορικά, κοινωνικά χωρίς φανφαρονισμούς και το συνηθισμένο ύφος που προκαλεί το γέλιο και την απέχθεια, μακριά από λογικές και συμπεριφορές που έχουν κουράσει τους πάντες.

Η ανάκληση της μεραρχίας από την Κύπρο, η διαμάχη κορυφαίων προσώπων της στρατιωτικής κυβέρνησης για την πολιτική της ηγετικής τριανδρίας, η σύγκρουση του Στρατηγού Γρίβα με τους Απριλιανούς, άγνωστα εθνικιστικά έντυπα που προβάλλουν μια διαφορετική άποψη για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τα οποία ελάχιστοι προβάλλουν, ο ρόλος της αριστεράς κατά την διάρκεια της επταετίας, η συνεισφορά του ιστορικού και συγγραφέα Σπύρου Παπαγεωργίου, η ανατροπή του Μακαρίου, η δράση της εθνικιστικής αντάρτικης οργάνωσης ΕΟΚΑ Β’, η τακτική του Καραμανλή, είναι μόνο κάποια από τα θέματα που αναπτύχθηκαν στην εν λόγω εκπομπή και τα οποία έγιναν αφορμή για συζητήσεις και σχολιασμούς τις ημέρες που ακολούθησαν.

Πολλοί συναγωνιστές εξέφρασαν την επιθυμία να υπάρξουν και στο μέλλον ανάλογες εκπομπές όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα είναι διαφορετικά τα γεγονότα που «καίνε» τους Έλληνες. Η ψηλάφηση της ιστορίας προάγει την ιστορική σκέψη καθώς και την εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων αφού τα διδάγματα της ιστορίας είναι χρήσιμα για το μέλλον. Η προβολή απόψεων που έρχονται σε αντιπαράθεση με τα «παραμύθια» της αστικής ακροδεξιάς η οποία είναι ουρά του καθεστώτος θα πρέπει να είναι προτεραιότητα αν θέλουμε οι ιδέες μας να παίξουν καίριο ρόλο στο μέλλον, χωρίς να πέφτουμε στο ναρκοπέδιο της παραπληροφόρησης που προάγουν οι αντιφασίστες γραφικοί «νεοεθνικιστές» σε γνωστά διαδικτυακά λαγούμια και οι ταρτούφοι που τους στηρίζουν μέσα και έξω από κομματικές συμμορίες. Όλοι αυτοί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σιτίζονται στις κατακόμβες της πλουτοκρατίας και προάγουν τον γαλανόλευκο αντιφασισμό/αντιναζισμό που προωθεί το αστικό δημοκρατικό κράτος και οι ΜΚΟ.

Με αφορμή τα παραπάνω δημοσιεύουμε σήμερα μια επιστολή του Συναγωνιστή Λουκά Σταύρου ο οποίος αγωνίστηκε στα πεδία των μαχών για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα - η παρακαταθήκη του Στρατηγού Γρίβα - και απέναντι στους Τούρκους εισβολείς, διώχθηκε και φυλακίστηκε από το άθλιο Μακαριακό καθεστώς και παραμένει ως σήμερα μια φωνή της εθνικής αντίστασης μέσα στην έρημο της σύγχρονης παρακμιακής Κυπριακής κοινωνίας. 

Τον ευχαριστούμε για πολλοστή φορά για την τιμή και την συνολική προσφορά του προς την συντακτική ομάδα και στους Αυτόνομους.

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας

mavroskrinos@gmail.com

Επιστολή του συναγωνιστή και μαχητή της ΕΟΚΑ Β’ Λουκά Σταύρου σχετικά με την εκπομπή «Διαξιφισμοί» που προβλήθηκε ζωντανά στον δίαυλο «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση» την 23η και 27η Νοεμβρίου 2020.

Άκουσα και τις δύο εκπομπές με θέμα την στρατιωτική κυβέρνηση της επταετίας 1967-74 και συνομιλητές τους Μάνο Χατζηδάκη και Σταύρο Λιμποβίση. Το επίπεδο της συζήτησης ήταν κόσμιο και αξιόλογο.

Ο Σταύρος Λιμποβίσης ήταν αρκετά διαλεκτικός και αν και φάνηκε να υπερασπίζεται τον Ιωαννίδη εν τούτοις δέχθηκε πως εν γένει η επταετία απέτυχε παταγωδώς και κρίθηκε εκ των αποτελεσμάτων της αναφέροντας την κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου και την επιστροφή του παλαιού κοινοβουλευτικού προσωπικού.

Ο Μάνος Χατζηδάκης και συγγραφέας σχετικού βιβλίου φάνηκε υπερασπιστής του Παπαδόπουλου σε βαθμό που φάνηκε ξεκάθαρα πως μεροληπτούσε η έρευνα του και αποσκοπούσε εκ των προτέρων στον εκθειασμό της δικτατορικής περιόδου του Παπαδόπουλου. 

Στην ρύμη του λόγου μάλιστα αιτιολόγησε ανεπαρκώς την ανάκληση της μεραρχίας από την Κύπρο και χαρακτήρισε την ΕΟΚΑ Β’ ως εγκληματική οργάνωση μη θέλοντας να κατανοήσει το ισχυρό αίτιο που γέννησε την ΕΟΚΑ Β’ και που δεν ήταν άλλο από την εγκατάλειψη της Κύπρου εκ μέρους της Ελλάδος μετά τα γεγονότα της τουρκικής επέμβασης του 1967 δηλαδή μετά την εκδήλωση του τουρκικού επεκτατισμού στο νησί. Θέλω να πω ότι δεν ανακλήθηκε η μεραρχία εν καιρώ αιθρίας αλλά σε καιρούς καταιγίδας γεγονός που πολλαπλασιάζει την ανευθυνότητα του Παπαδοπουλικού καθεστώτος.

Αφού αναφέρθηκα στους ομιλητές η ουσία της συζήτησης μεταβαίνει στην περίοδο της επταετίας και το μείζον ερώτημα που τίθεται είναι τι έχει να μας διδάξει σήμερα εκείνη η ιστορική περίοδος;

Κατ, αρχήν όμως πρέπει να εξετάσουμε και το αίτιο του πραξικοπήματος του 1967. Το αίτιο φαίνεται να προσδιορίζεται από τους υπερασπιστές του πως ήταν η απαλλαγή της Ελλάδος από το πολιτικό κατεστημένο καθώς και η αποσόβηση του κομμουνιστικού κινδύνου.

Η πρώτη αιτιολόγηση αναιρείται από τα πεπραγμένα της επταετίας. Διότι όταν λέμε πολιτικό κατεστημένο εννοούμε την υποταγή της Ελλάδος στα κελεύσματα της μεγάλης Βρετανίας και του ΝΑΤΟ με ισχυρά ερείσματα του ντόπιου πολιτικού κατεστημένου στο στρατό και στον κρατικό μηχανισμό.

Συνεπώς αν η επταετία ήθελε να απαλλάξει την χώρα από το κατεστημένο θα άλλαζε την σχέση της τόσο με την Μεγάλη Βρετανία όσο και με το ΝΑΤΟ, πράγμα που όχι μόνο δεν έκανε αλλά μάλλον ισχυροποίησε τους δεσμούς της με αυτά τα μεγέθη.

Αναφορικά με την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου δεν κατατίθενται σοβαρά επιχειρήματα καθότι μετά την Γιάλτα και μετά το γνωστό τέλος του εμφυλίου η Ελλάδα δεν έδειχνε να κινδυνεύει από τον κομμουνισμό δηλαδή από την επέκταση της Σοβιετικής Ρωσίας στην Ελλάδα η οποία ήταν δεμένη πισθάγκωνα στο άρμα του ΝΑΤΟ και γενικά της καπιταλιστικής Δύσης.

Τούτο σημαίνει πως των αιτίων μη αρκούντων να δικαιολογήσουν την επέμβαση του στρατού, ενός στρατού νατοϊκού, τότε όλα κατανοούνται ως υπόθεση του ΝΑΤΟ και η στρατιωτική παρέμβαση είχε τελικό αίτιο την διευθέτηση νατοϊκών υποθέσεων που περιλαμβάνουν και τον διαμοιρασμό της Κύπρου.

Επιπρόσθετα η επταετία δεν έφερε καμία θεσμική αλλαγή σε θέματα παραγωγής, ιδιοκτησίας και κατανάλωσης υπέρ του λαού αλλά ενδυνάμωσε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και το τραπεζικό σύστημα και επέτρεψε την γιγαντιαία συγκέντρωση του πληθυσμού από την επαρχία στο λεκανοπέδιο της Αττικής στα πλαίσια μιας πρόχειρης εκβιομηχάνισης με ολέθρια περιβαλλοντική καταστροφή.

Εις απάντηση τώρα του ερωτήματος που έθεσα αν έχει κάτι να μας διδάξει εκείνη η ιστορική περίοδος είναι πως χωρίς συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο , χωρίς προετοιμασία στελεχών και λαϊκού ερείσματος τέτοια εγχειρήματα αποβαίνουν καταστροφικά ακόμα και αν αυτοί που τα επιχειρούν πιστώνονται με πατριωτισμό και έχουν να επιδείξουν παράσημα και ήθος.

Η περίοδος της χούντας έχει μεγάλη αξία για την ακροδεξιά που πάντοτε υπηρετεί την ολιγαρχία και αποδέχεται τα αφηγήματα της.

Τέλος να πω ότι το σύνθημα της χούντας, «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»  το οποίο αποδέχθηκε και η εκκλησία της Ελλάδος φανερώνει πως η θρησκεία αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εργαλείο εξουσιασμού έτσι όπως το γνωρίσαμε στην μεγάλη σκοταδιστική περίοδο του Βυζαντίου που ακόμα συνεχίζεται και αποτελεί ιδεολογικό όπλο της τραπεζοκρατικής ολιγαρχίας με την οποία είναι συμβεβλημένη και η οργάνωση του “θεού’ δηλαδή η εκκλησία.

Λουκάς Σταύρου

Unus Deus. Ιουλιανός και ηλιακός μονοθεϊσμός

 


του Claudio Mutti

Όταν του ζητήθηκε να σκιαγραφήσει ένα «πορτρέτο» του αυτοκράτορα Ιουλιανού, ο θεολόγος  Sergio Quinzio κατέφυγε σε μια άνευ προηγουμένου και προκλητική αναλογία: συνέκρινε τον «Αποστάτη» με τον Ιωάννη Παύλο Β', αναγνωρίζοντας στη δράση και των δύο την απελπισμένη προσπάθεια να διατηρηθεί ζωντανή μια θρησκεία ήδη καταδικασμένη να δύσει. "Αν ο Ιουλιανός με ρωτούσε για την πιθανότητα επανίδρυσης του παγανικού πολιτισμού - έγραψε ο θεολόγος - θα είχα δώσει την ίδια αρνητική απάντηση που θα έδινα σήμερα αν ο Πάπας με ρωτούσε σχετικά με την πιθανότητα επανίδρυσης του χριστιανικού πολιτισμού" (1). Όχι μόνο αυτό: «η ίδια η προσπάθεια αποκατάστασης που έκανε ο νεαρός αυτοκράτορας συνέβαλε στη συνέχεια στην οριστική διολίσθηση του παγανισμού. Και κάτι τέτοιο μου φαίνεται πως επαναλαμβάνεται τακτικά, στο βαθμό που στην ιστορία υπάρχουν ακριβείς επαναλήψεις "(2).



Ένας εξίσου πρωτότυπος παραλληλισμός προτάθηκε από τον Ζακ Φοντέιν, καθηγητή λατινικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Σορβόννη, στη συζήτηση με έναν δημοσιογράφο που πρότεινε σύγκριση μεταξύ του Ιουλιανού και άλλων πρωταγωνιστών της ιστορίας "με αρκετά παρόμοια έργα" (sic!) Όπως ο Χίτλερ ή Στάλιν. «Εγώ - απάντησε ο Fontaine - θα τον παραλλήλιζα καλύτερα, αν το θέλετε, με τον Χομεϊνί. Για τον φανατισμό, για το ότι αισθάνονταν επιφορτισμένος με έναν θεϊκό ρόλο, στο ότι θεωρούσε τον εαυτό του θεό. Και μετά για τον πολιτισμό. Για την βία, τον σεχταρισμό. Έχουμε πολύ ακριβείς φυσιογνωμικές περιγραφές του Ιουλιανού. Μία, από τον Αμμιανό της Αντιόχειας (η μυτερή γενειάδα, τα μαγνητικά μάτια, η ιερατική φιγούρα), τον κάνει να μοιάζει πολύ, ακόμη και στα χαρακτηριστικά του, με τον Ιρανό Αγιατολάχ "(3).

Έτσι εμπλουτίζεται η συλλογή ιστορικών μορφών με τις οποίες έχει συγκριθεί ο Ιουλιανός στο παρελθόν. Δεν ξέρουμε τι θα σκεφτόταν ο Στάλιν. Από την πλευρά του, ο Χίτλερ πιθανότατα θα εκτιμούσε τον παραλληλισμό, αυτός που επανειλημμένα εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον μεγάλο «Αποστάτη» (4).

Όσο για τον Khomeini, αφήνοντας κατά μέρος τις αυθαίρετες κοινοτοπίες σχετικά με τον «φανατισμό» και τον παραλογισμό του "στο ότι θεωρούσε τον εαυτό του θεό" (!), ένας σχετικά λιγότερο επιφανειακός λόγος θα μπορούσε να θεωρηθεί ο θεοκρατικός χαρακτήρας, κοινός τόσο στο έργο του Αυγούστου όσο και για σ' αυτό του Ιμάμη, για τον οποίο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια αναφορά στην αποκαταστατική δράση του ισλαμικού μονοθεϊσμού, εάν ήταν πραγματικά απαραίτητο, η προσπάθεια του Ιουλιανού να αποκαταστήσει αυτό που ορισμένοι ονόμασαν «κρατικό μονοθεϊσμό» (5). Ούτε αυτό το εγχείρημα θα ήταν επιστημονικά καταχρηστικό, δεδομένου ότι η ιδανική σχέση ανάμεσα στην αρχαία ηλιακή θεολογία και το Ισλάμ έχει επισημανθεί από έναν μελετητή του διαμετρήματος του Franz Altheim, σύμφωνα με τον οποίο "οι Νεοπλατωνιστές (...) ήταν επίσης οι πρωτοπόροι του Μωάμεθ και το παθιασμένο μίσος του ενάντια σε όλες τις θρησκείες που απέδωσαν έναν «σύντροφο» στον Θεό" (6), ενώ μια διάσημη μελέτη του Henry Corbin σχετικά με το δόγμα της θείας ενότητας (tawh td) στο σιιτικό Ισλάμ ανοίγει με αναφορά στην ακμάζουσα λογοτεχνία τη δεκαετία του 1920 γύρω από το «θρησκευτικό δράμα του αυτοκράτορα Ιουλιανού» (7).

Ωστόσο, ήταν ο ίδιος ο Ζακ Φοντέιν που πρότεινε, σε σχέση με τη θρησκεία που ο Ιουλιανός επιτελούσε ως pontifex maximus (8), την έννοια του «ηλιακού μονοθεϊσμού», στην οποία αυτοί που ερεύνησαν τις θρησκευτικές εκδηλώσεις της αυτοκρατορικής εποχής συχνά καταφεύγουν. Σύμφωνα με τον Γάλλο μελετητή, στην πραγματικότητα, η μορφή που η ελληνορωμαϊκή παράδοση παίρνει την εποχή του Ιουλιανού είναι αυτή της «σύνθεσης όλων των παγανικών θρησκειών και θεολογιών, κάτω από το λάβαρο του ηλιακού μονοθεϊσμού» (9). ή, αν προτιμάτε το συνώνυμο που χρησιμοποιείται από άλλους μελετητές, ενός «ηλιακού ενοθεϊσμού» που ορίζεται με τους ακόλουθους όρους: «Ο Ιουλιανός θέλει να δείξει σε όλους ότι ο θεός Ήλιος είναι ο μόνος αληθινός θεός και ότι οι πολυάριθμες ρωμαϊκές θεότητες δεν είναι παρά υποστάσεις, δηλαδή συγκεκριμένες πτυχές, συγκεκριμένες και τομεακές εκδηλώσεις μιας, υπέρτατης ηλιακής θεότητας "(10).

Μονοθεϊστικό ή ενοθεϊστικό, το δόγμα που υπερασπίστηκε ο Ιουλιανός συνοψίζεται από αρκετές σύγχρονες επιγραφές που διακηρύσσουν τη μοναδικότητα του Θεού, καθώς και την ενότητα και τη μοναδικότητα της αυτοκρατορικής δύναμης (11) επιγραφές που σύμφωνα με τον Σπένγκλερ μπορούν να μεταφραστούν μόνο με αυτόν τον τρόπο: «Ένας είναι ο Θεός και ο Ιουλιανός είναι ο προφήτης του» (12). Η επανάληψη αυτού του θέματος, που "έχει κεντρική σημασία στην πολιτική αντίληψη του Ιουλιανού" (13), οδήγησε την Athanassiadi-Fowden να μιλήσει ακόμη και για "εμμονή με την ενότητα" (14) και να τονίσει το γεγονός ότι « Ιουλιανός δεν είχε καν αντιληφθεί τη δυνατότητα να μοιράζεται την εξουσία με έναν συνεργάτη, αλλά αντίθετα θεωρούσε τον εαυτό του τον μοναδικό εκπρόσωπο του Θεού στη γη» (15). Αυτή η πολιτική αντίληψη βρίσκει την αρχαιότερη διατύπωση της στον Όμηρο, ο οποίος κάνει τον Οδυσσέα να λέει: "Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη. Είς κοίρανος έστω", «Το πλήθος των ηγετών δεν είναι καλό πράγμα, ένας πρέπει να είναι ο αρχηγός» (16). Ο Seneca εκθέτει την ίδια αρχή για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, λέγοντας ότι «η φύση διαμόρφωσε τον Βασιλιά» (17). και ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς προσθέτει ένα συμπέρασμα που καθιερώνει την αναλογία μεταξύ πολυθεϊσμού και δημοκρατίας: "Ο Θεός είναι μόνο ένας, και αυτό εναντίον των υποστηρικτών της πολυθεϊστικής γνώμης, οι οποίοι δεν ντρέπονται να μεταφέρουν τη δημοκρατία από τη γη στον ουρανό, η οποία είναι η χειρότερη μεταξύ των κακών θεσμών" (18).

Όσον αφορά τον «ηλιακό μονοθεϊσμό», ο Ιουλιανός δεν εφηύρε τίποτα, αλλά περιορίστηκε να τελειοποιήσει μια διαδικασία θεολογικού ορισμού που ήταν ήδη σε εξέλιξη για αρκετό καιρό και που ο Φραντς Άλθεϊμ συνοψίζει με τους ακόλουθους όρους: «Η ιστορία του αρχαίου θεού του ήλιου, θεωρημένη σε γενικές γραμμές, είναι μια διαρκής εκλέπτυνση. Η βεδουινικής προέλευσης, λατρεία εγκαθίσταται σε μια πόλη στη Συρία. Εξαιτίας της μοναδικότητάς και της απολυτότητας της, θορύβησε τον δυτικό κόσμο και προκάλεσε την πιο παθιασμένη απόρριψή της. Αλλά η λογοτεχνική του παρουσίαση, η Νεοπλατωνική φιλοσοφία και, τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, η αφομοιωτική ικανότητα της Ρωμαϊκής θρησκείας και η Ρωμαϊκή σύλληψη του κράτους, κάνουν το θαύμα: από τη θεότητα του Ηλιογάβαλου (218-222 μ.Χ.), μολυσμένο από όργια και από την ανατολίτικη δεισιδαιμονία, γεννιέται ο αγνότερος των θεών, που προορίζεται να ενώσει για άλλη μια φορά την αρχαία θρησκευτικότητα" (19). Σε 274 d. Γ., Με  τον Αυρηλιανό, ο ηλιακός μονοθεϊσμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο Αήττητος Ήλιος αναγνωρίστηκε ως η υπέρτατη θεότητα: στη Ρώμη χτίστηκε ένας υπέροχος ναός αφιερωμένος στον Ήλιο, προς τιμήν του οποίου ιδρύθηκαν περιοδικά φεστιβάλ, ενώ δημιουργήθηκε ένα κολλέγιο ιερέων του θεού του ήλιου και κόπηκαν πολλά νομίσματα με επιγραφές και ηλιακά σύμβολα. Με αυτόν τον τρόπο ο «μονοθεϊσμός» στον οποίο ο σεβεριανικός συγκρητισμός είχε καθοδηγήσει τον ρωμαϊκό παγανισμό, βρήκε στην υποστηριζόμενη από τον Αυρηλιανό ηλιακή λατρεία την πιο αποφασιστική και αποτελεσματική του επιβεβαίωση (20), τόσο πολύ που στον τοίχο της χριστιανικής αδιαλλαξίας πρέπει να σχηματίστηκαν ορισμένες ρωγμές (21). Την εποχή του Κωνσταντίνου, «οι μονοθεϊστίζουζες εικόνες της θρησκείας του Ήλιου απέκτησαν μεγάλη σημασία: ο ηλιακός Απόλλωνας και ο Αήττητος Ήλιος ξεχωρίζουν στα ανάγλυφα της αψίδας του θριάμβου και στα νομίσματα της εποχής» (22). Ενώ οι μορφές των θεών εξαφανίστηκαν σιγά-σιγά από τα νομίσματα του Κωνσταντίνου, ο ηλιακός θεός επιβλήθηκε όλο και περισσότερο: "Ο Αήττητος Ήλιος (...) επιβιώνει ακόμη περισσότερο σε όλα τα εδάφη που ελέγχονται από τον Κωνσταντίνο και σε όλα τα νομισματοκοπεία του (...) φαίνεται ότι ο ίδιος ο αυτοκράτορας είχε βαθιά αφοσίωση στον θεό του ήλιου »(23). Στη γραφειοκρατία και στον στρατό, η ηλιακή θρησκεία είχε τη μεγαλύτερη διάδοσή της: "Ο Αήττητος Ήλιος και η Νίκη ήταν οι στρατιωτικοί θεοί του στρατού του Κωνσταντίνου. η ηλιακή θεότητα απολάμβανε την ίδια εύνοια στις λεγεώνες του Λικίνιου" (24).

Θεωρημένη στο ιστορικό της πλαίσιο, η ιουλιανή διατύπωση της ηλιακής θεολογίας τοποθετείται σε μια ώριμη φάση του νεο-πλατωνισμού, στην οποία οι δογματικοί ακρογωνιαίοι λίθοι αυτού του πνευματικού κινήματος είναι ήδη οριστικοί και σταθεροποιημένοι. Εάν ο ιδρυτής της Σχολής, ο Πλωτίνος (204-270), είχε αναγνωρίσει στο Ένα την αρχή της ύπαρξης και το κέντρο των συμπαντικών δυνατοτήτων, ο διάδοχος του Πορφύριος της Τύρου (233-305) είχε κάνει τον Νεοπλατωνισμό ένα είδος «θρησκείας» του βιβλίου "(25) · συγγραφέας ενός εγγράφου Περί Ηλίου (26), η Πορφύριος είχε αφιερώσει μια πραγματεία στην ηλιακή θεολογία της οποίας υπάρχουν σημαντικά θραύσματα στο Saturnalia του Macrobius (27). "Στην πραγματεία του, ο Πορφύριος δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να εφαρμόζει την πλατωνική μεταφυσική - η οποία οδηγεί κάθε πτυχή του κόσμου πίσω στο Ένα - στις πιο σημαντικές θεότητες του κλασικού πάνθεου, αποκαλύπτοντας ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από συγκεκριμένες εκφάνσεις του Ενός, που από μια θεολογική άποψη προσδιορίζεται ως ο Ήλιος, καθώς αυτή η πνευματική «ουσία» σε κοσμικό επίπεδο «ακουμπά» στο άστρο της ημέρας (...) καθώς ο Απόλλωνας είναι λαμπρότητα, υγεία και φωτεινότητα (...) όπως ο Ερμής τότε, αυτός προεδρεύει της γλώσσας »(Κρόνος., I, XVIII, 70), έτσι ώστε κάθε δραστηριότητα να επαναφέρεται σε μια "ηλιακή" - "θεϊκή παρουσία" (28). Αλλά ήταν ο κληρονόμος του Πορφύριου, ο «θεϊκός Ιάμβλιχος" (250-330), αυτός που με το δόγμα του «μετέστρεψε (...) τον τελευταίο παγανιστή αυτοκράτορα στην υπερβατική ηλιολατρεία του» (29). Μετά τον Ιουλιανό, είναι δυνατόν να ακολουθήσουμε την «ηλιακή» παράδοση μέχρι τον Πρόκλο (410-485), συγγραφέας μεταξύ άλλων ενός ύμνου προς τον Ήλιο (30), καθώς και του σύγχρονου Marziano Capella, ο οποίος με τον Ύμνο-προσευχή της Φιλολογίας στον Ήλιο (De nuptiis, II, 185-193) μας άφησε ένα «αξιόλογο έγγραφο της« ηλιακής θεολογίας »του ύστερου Νεοπλατωνισμού» (31), ή μάλλον, «την τελευταία επιβεβαίωση του ηλιακού συγκρητισμού στη Δύση» (32). Στην πραγματικότητα, περίπου το 531, με την φυγή προς την Περσία του Σχολάρχη Δαμάσκιου (470-544) και τους άλλους Νεοπλατωνικούς, η «ηλιακή» παράδοση θα εγκαταλείψει τον χριστιανικό κόσμο και θα συνεχίσει την ύπαρξή της στα ίδια μέρη από τα οποία είχε ακτινοβολήσει και εξαπλωθεί σε όλη Ευρώπη, η λατρεία του Μίθρα.

Μετάφραση: Τίτος

πηγή

Αποκλειστικό: συνέντευξη με τον εκδότη και παλαίμαχο συναγωνιστή Αθανάσιο Γιαλαμά



Συναγωνιστή, πες μας λίγα βιογραφικά στοιχεία για όσους δεν σε γνωρίζουν

Γεννήθηκα στο Διδυμότειχο το 1960. Από γονείς δάσκαλους. Έζησα σε διάφορα χωριά του Έβρου. Από το 1973 έως το 1988 ήμασταν ως οικογένεια στην Αθήνα. Σε Κυψέλη  και Ηλιούπολη. Τέλειωσα την ΚΟΡΕΛΚΟ (Προγραμματιστής Η/Υ) και την Α.Δ.Σ.Ε.Ν. Πειραιώς (ραδιοτηλεγραφητής). Υπηρέτησα στα Τεθωρακισμένα στην Λέσβο. Εργάστηκα σε διάφορες εργασίες. Το 1988 γύρισα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου και άνοιξα το βιβλιοπωλείο «Ορφικός».  Το οποίο διατηρώ μέχρι σήμερα. (τα τελευταία 2 χρόνια σε νέα διεύθυνση).

Όπως γνωρίζουμε είσαι ο νους πίσω από τις εκδόσεις «Θρακικός Οιωνός». Πότε έλαβε μέρος αυτή η προσπάθεια;

Το 1997 με την δημιουργία του διμηνιαίου περιοδικού «Θρηΐκιος Άνεμος» δημιούργησα  και τις εκδόσεις «Θρακικός Οιωνός». Με μικρά τεύχη στην αρχή και θέματα αποκλειστικά για την Θράκη. Από το 2001 άρχισε η έκδοση κανονικών βιβλίων με διάφορα θέματα. Κυρίως Θρακών συγγραφέων. Μέχρι  σήμερα έχουν εκδοθεί 66 βιβλία. (ποίησης, λογοτεχνίας, παιδικά, λαογραφίας, εθνικοτοπικά, φιλοσοφίας, αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, λευκώματα, μυστηρίων, θεματικά ημερολόγια, ανθολόγια).

 Όλοι οι τίτλοι στο:  thrakikosoionos.blogspot.com

Ποιους τίτλους θεωρείς ως τους «κορυφαίους» των εκδόσεων σου και πως μπορεί κάποιος να τους προμηθευτεί;

Κορυφαίοι τίτλοι δεν υπάρχουν. Απλά εμένα μου αρέσουν οι τίτλοι: «Συνομωσίες στις εικαστικές τέχνες  του Παναγιώτη  Χονδρού», «Αρχαία Θρακικά φύλλα και οι Θράκες πολεμιστές» (δικό μου), «Ίων Δραγούμης ο Έλλην Ιδεαλιστής του Πέτρου Ωρολογά», «Ιεροφύλακες στην γη των μυστηρίων της Ηλέκτρας Αδριανού», «Στοιχεία φυλετικής διαπαιδαγώγησης του Ιούλιου Έβολα», «Σαμοθράκης Ά-βατα» (δικό μου), «Στον καιρό των Θεών του Πολυδεύκη Ανδριανού», καθώς και η σειρά «Αρχαία Θρακικά Μυστήρια» (Καβείρια και Ορφικά). 

Όλα τα βιβλία των εκδόσεων αλλά και του βιβλιοπωλείου μπορούν να τα προμηθευθούν οι αναγνώστες με αντικαταβολή. Στέλνοντας μήνυμα στο gialamas1960@hotmail.gr ή ερχόμενοι στο Αγροτοβιβλιοπωλείο στην περιοχή Μάκρης Αλεξανδρούπολης.

Αρκετά χρόνια πριν αρθρογραφούσες μαζί με άλλους Αυτόνομους Συναγωνιστές στο Εθνικοεπαναστατικό περιοδικό «Αντίδοτο» ως μέλος της σ.ο. Πως αυτοπροσδιορίζεσαι σε ιδεολογικό επίπεδο;

Το «Αντίδοτο» ήταν μια όμορφη και αυθόρμητη προσπάθεια που όταν το ξεκινήσαμε δεν φανταζόμασταν ότι θα απασχολούσε τον χώρο  μετά από 30 έτη. Για πρώτη φορά τότε παρουσιάστηκε ο «αριστερός εθνικισμός» … όμως κι άλλες θέσεις που ενόχλησαν κάποιους σφουγγοκωλάριους του καθεστώτος. Όπως ενόχλησε κάποιους «δικούς μας»  και ο «Λασπολόγος», το  σατυροκριτικό και όχι εμπαθές φυλλάδιο .…

Αυτοπροσδιορίζομαι ως Εθνικοεπαναστάτης. Είμαι Εθνικιστής - Εθνικοκοινωνιστής. (Ας μην βιαστούν κάποιοι να χαρακτηρίσουν … προτού με γνωρίσουν). Να επισημάνω ότι επανάσταση δεν γίνεται μόνο με όπλα και για την εξουσία. Σε κάθε πτυχή της ζωής μας μπορούμε να κάνουμε επαναστατικές πράξεις.


«Ο χαρακτηρισμός σου ότι το περιοδικό είναι νεοναζιστικό μας είναι αδιάφορος. Μπορείς να το πεις νεοναζιστικό, φασιστικό, μαρξιστικό, αναρχικό. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι το περιοδικό μας δεν ταυτίζεται με τις διεθνιστικές ιδέες του συρμού»

Περ. το αντίδοτο, τεύχος 6 σελ. 20 


Προς πώληση εδώ 


Πώς βλέπεις την κατάσταση του λεγόμενου «εθνικιστικού χώρου»; Ποια η πρόταση σου;

Λυπάμαι. Ενώ σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο τα Εθνικιστικά κινήματα έχουν αλματώδη άνοδο και φλερτάρουν με την διακυβέρνηση των χωρών τους, στην Ελλάδα μας  δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Πολυκερματισμός, ηγετίσκοι, προσωπικές κόντρες, μικρότητες … γενικά μια μιζέρια κυριαρχεί, που έχει επιπτώσεις στην ιδεολογία μας, αλλά και στην πολύπαθη πατρίδα μας. Και ενώ ο Ελληνικός λαός έδειξε με την υπόθεση της Χ.Α. ότι διψά για τις εθνικιστικές θέσεις, έστω και έτσι όπως παρουσιάστηκαν … εμείς οι Εθνικιστές δεν φανήκαμε άξιοι της περίστασης.  Δυστυχώς  ως εχθροί του καθεστώτος δεν έχουμε … πλάτες. (η υπόθεσή της ΧΑ , η δίκη και η φυλάκιση αρκετών συναγωνιστών έδειξε ότι το «σύστημα» έχει τους τρόπους και να σε χρησιμοποιεί και να σε σταματά, αν δεν είσαι προετοιμασμένος)  Άρα πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους  στην πολιτική παρουσία μας.

Ως Έλληνες δεν πρέπει να περιμένουμε κάποιον μεσσία. Ο κάθε ένας Έλλην έχει ικανότητες που δεν γνωρίζει. Αν διαβάσουμε λίγες σελίδες από την πρόσφατη ιστορία μας θα δούμε ότι απλοί άνθρωποι που δεν είχαν διδαχθεί κάτι, δεν κατάγονταν από … τζάκια κατάφεραν και έφεραν σε δύσκολη θέση τους αντιπάλους τους.

Άποψή μου, να δημιουργηθεί ένα όργανο … άτυπο, από άτομα των διαφόρων κινήσεων, όχι πρωτοκλασάτα, γιατί υπάρχουν όπως ανέφερα προσωπικές έριδες, που να βρουν μια γυναίκα νέα μορφωμένη και εμφανίσιμη. Ναι να τοποθετηθεί γυναίκα επικεφαλής ενός πολιτικού σχηματισμού που να μην μπορούν να βρουν κάποια επιβαρυντικά στοιχεία οι αντίπαλοι, έως αναδειχθεί ένας αδιαμφισβήτητος ηγέτης. Απλή σκέψη, όμως ίσως λειτουργήσει στην πατρίδα μας.  Ο Ηλίας ή ο Γιάννης ή ο Μανώλης ή κάθε ένας  που δημιούργησε μια οργάνωση ή ένα κόμμα αν νοιάζονται για την ιδεολογία και την πατρίδα πρέπει να παραμερίσουν τις  προσωπικές τους επιθυμίες και να στηρίξουν την προσπάθεια.

Αλλιώς θα συνεχιστεί η επέλαση των βαρβάρων που κατά χιλιάδες εισβάλουν στην πατρίδα μας. Πρέπει να πιστέψουν οι διάφοροι ηγετίσκοι, ότι η μόνη λύση είναι μια εθνικιστική διακυβέρνηση στην Ελλάδα, για να μπορέσουν να πείσουν και τον Ελληνικό λαό. Δεν είμαστε το δεκανίκι των δεξιών. Μέχρι τώρα δεν είδα να το πιστεύει κανείς. Το να μπαίνεις στην βουλή και να ακολουθείς ότι κάνουν και τα άλλα κόμματα, δεν σε διαφοροποιεί. Τα λάθη της ΧΑ δεν πρέπει να ξαναγίνουν από κάποιον πολιτικό σχηματισμό που είμαι σίγουρος ότι θα μπει στην επόμενη βουλή. Βέβαια το κοινοβούλιο δεν είναι ο αυτοσκοπός ενός εθνικιστικού κινήματος … αλλά πρέπει να ελισσόμαστε στον 21ο αιώνα. Ο στείρος αντικομμουνισμός δεν έχει θέση στις πολιτικές μας θέσεις. Εχθρός μας δεν είναι μεμονωμένα το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ., το ΚΙΝΑΛ και τα τετραετή στηρίγματα τους, αλλά συνολικά το πολιτικό κατεστημένο. Το σύνθημα της ΧΑ «Εναντίον Όλων»  ήταν καλό … όμως το διαστρέβλωσαν σε εναντίον όλων … των δικών μας.   

Από όσο γνωρίζουμε σε σχέση με το θρήσκευμα είσαι Εθνικός. Πείτε μας λίγα λόγια για την δική σου άποψη σχετικά με το θείο

 Δεν είμαι … Εθνικός … (ΠΑΟΚ…τζής είμαι … χαχαχα).

Σοβαρά τώρα. Είμαι λάτρης της Ελληνικής και μόνο παράδοσης. Της παράδοσης που καθοδηγεί τους Έλληνες χιλιετίες τώρα. Δεν χαρίζω όμως ούτε ένα απλό στοιχείο της σε άλλους λαούς ή σε ξενόφερτες θρησκείες, που το οικειοποιήθηκαν. Με λίγα λόγια. Λάτρης της  μητέρας Φύσης, όπως αποδίδεται στον αντίστοιχο Ορφικό ύμνο.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η έκδοση σου για τον πρόδρομο του Ελληνικού Φασισμού Ίων Δραγούμη. Πες μας για αυτό το βιβλίο.

Το βιβλίο του Πέτρου Ωρολογά για τον Ίων Δραγούμη, το είχα σε φωτοτυπία. Μου το είχε δώσει ο Κώστας Μπαλάσκας ή Πάνος Βίγλαρης, όταν εργαζόμουνα στο κατάστημα του Σπύρου Σταυρόπουλου στην Ιπποκράτους. Το είχα σαν πολύτιμο φυλακτό και περίμενα να περάσουν τα χρόνια που ορίζει η νομοθεσία για να κάνω την αναστατική έκδοση. Το βιβλίο του Ωρολογά για τον Ίωνα έπρεπε να γίνει βατό σε κάθε Έλληνα. Βέβαια σε ηλεκτρονική μορφή το έδωσα σε site που εκτιμώ (στον «Μαύρο Κρίνο») πριν το εκδώσω σε βιβλίο.


(Σ.Σ. σχετική ανάρτηση εδώ και για να το κατεβάσετε σε .pdf εδώ)


Πώς είναι η κατάσταση στην Θράκη; Πιστεύεις θα είναι ο επόμενος στόχος του Iσλαμοκαπιταλιστή Ερντογάν;

Η Θράκη ανέκαθεν ήταν το μήλο της έριδος μεταξύ διαφόρων. Είτε μεταξύ των Ελληνικών πόλεων της αρχαιότητας, είτε μεταξύ ανατολικής  και δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, είτε μεταξύ Ελλήνων και βορείων και ανατολικών Βαρβάρων. Πολλά σενάρια έχω ακούσει εδώ και … μισό αιώνα. Δεν φοβόμαστε κανέναν Ερντογάν …  τους δικούς μας … φοβόμαστε. Δεν ξέρουμε τι έχουν υπογράψει … Όμως και οι Θράκες δεν  είμαστε άμοιροι ευθυνών … με αυτούς που εκλέγουμε … Αλλά δεν θα γίνει τίποτα. Οι Τούρκοι δεν πάνε στα τυφλά. Ότι είναι να κερδίσουν θα προσπαθήσουν με «ειρηνικά» μέσα. Γνωρίζουν πως αν εμπλακούν σε   πόλεμο … θα χάσουν. Όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και τους ομοθρήσκους τους. Τον Μάρτιο πήραν ένα μάθημα από τους Εβρίτες … Θεωρώ ότι δεν περίμεναν τέτοια αντίσταση..

Η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και πολιτιστική. Ποια πιστεύεις ότι είναι η ρίζα του κακού για την παρακμή;

Η οικονομική κρίση είναι δέκα - δώδεκα χρόνια. Η πολιτιστική κρατά κάτι δεκαετίες. Λίγα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, όταν μπήκαμε στην Ε.Ο.Κ. άρχισε η παρακμή. Θέλαμε να γίνουμε ευρωπαίοι … χωρίς καμία προετοιμασία. Τότε αντέδρασε ο λαός και δημιούργησε … χιλιάδες πολιτιστικούς συλλόγους. Κάθε χωριό είχε και έναν η δύο πολιτιστικούς φορείς. Προσπάθησε το ΠΑΣΟΚ να τους καπελώσει. Έριξε πολλά εκατομμύρια δραχμές.  Αλλά απέτυχε. Η Νέα Δημοκρατία δεν ενδιαφερόταν, το ΚΚΕ προσπάθησε με τις «δημοκρατικές κινήσεις νέων» να βάλει κάποιο φρένο, αλλά ο λαός δεν «μάσησε».

Οι παραδόσεις του ήταν ποιο ισχυρές από την όποια κομματική ταυτότητα. Έτσι τελευταία όταν είδαν οι κυβερνήσεις των «πρασινοκοκκινομπλέ» ότι όχι μόνο δεν ξεθωριάζουν τα πολιτιστικά κύτταρα των χωριών και των πόλεων … τα φορολόγησαν. Οι πολιτιστικοί φορείς μην αντέχοντας το οικονομικό βάρος, άρχισαν να σβήνουν. Παραμένουν όσοι έχουν κέρδη από διάφορες δραστηριότητες. Και αυτοί με χίλια ζόρια. Την ίδια τύχη έχουν όλοι οι φορείς που έχουν σχέση με τον πολιτισμό.

Τις τελευταίες δε δεκαετίες ερχόταν από την Ε.Ε. κάτι προγράμματα που είχαν αρκετά χρήματα … φτάνει να έκαναν αυτά που ήθελαν οι Βρυξέλλες. Όσοι τσίμπησαν το … τυράκι έπεσαν στην φάκα. Έψαχναν να βρουν … μειονότητες στα χωριά τους, να καταγράψουν … «ντοπιολαλιές» που χάνονταν. Έπρεπε να συνεργαστούν με αντιστοίχους φορείς από άλλες χώρες … και δεν ήταν έτοιμοι για τέτοιες ενέργειες. Π.χ. στην Θράκη έπρεπε να συνεργαστεί κάποιος φορέας με αντίστοιχο Βουλγαρικό για μια εκδήλωση για τον Ορφέα! Την στιγμή που οι βόρειοι γείτονες διεκδικούν τα πάντα. Ενώ οι δικοί μας τον μόνο  που ήξεραν ήταν ο Ορφέας Περίδης. Για τον πολιτισμό μπορούμε να μιλάμε για ώρες. Από το 1976 ασχολήθηκα με πολιτιστικούς φορείς και γνωρίζω αρκετά. Για 7,5 χρόνια ήμουν και πρόεδρος της μεγαλύτερης ομοσπονδίας πολιτιστικών φορέων. Της Ε.ΠΟ.Φ. Έβρου, με 136 φορείς - μέλη.

Ζούμε την εποχή της Βιοτρομοκρατίας. Ποιος πιστεύεται ότι είναι ο στόχος των εξουσιαστών;

Το μόνο που δεν κατάφεραν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές είναι να μας ελέγξουν τα συναισθήματα. Με τον φόβο του θανάτου τελευταία δείχνει να τα καταφέρνουν. Όμως η βιασύνη τους για κυριαρχία, τους οδηγεί σε λάθη. Οι λαοί ξυπνούν ... και αντιστέκονται. Είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε πολλά. Και θα δούμε περισσότερα. Να είμαστε εν εγρήγορση.

Οι Πομάκοι αποτελούν μια ακόμη περίπτωση όπου το κράτος εγκλημάτησε και οδήγησε μέρος αυτών στην αγκαλιά του νέο-οθωμανισμού. Ποια η άποψη σου;

Πομάκοι. Ένα διαρκές έγκλημα των «νεοραγιάδων» του Ελλαδικού προτεκτοράτου. Αν και τα τελευταία χρόνια από πλευράς των «ιππομάχων» ή  «απομάχων» έχουν γίνει πολλά βήματα για την αποδέσμευση τους από το τουρκικό προξενείο, εντούτοις το ανθελληνικό μας κράτος κάνει ότι μπορεί για να τους σπρώξει στην τουρκική αγκαλιά. Χρειάζεται άμεση αναγνώριση της Πομακικής γλώσσας και η διδασκαλία της στα χωριά των Πομάκων. 

Πώς πιστεύεις ότι θα πρέπει να κινούμαστε σε επίπεδο τακτικής απέναντι στους δυνάστες του λαού μας;

Είμαι υπέρ του πολιτικού ανταρτοπόλεμου και της φαιάς η μαύρης προπαγάνδας. Έτσι μόνο πολεμιέται το σύστημα που έχει πολλά όπλα. Και ελέγχει όλα τα ΜΜΕ.

Ποιο το μήνυμα σου στους συναγωνιστές που μας διαβάζουν;

Να εφαρμόσουν τις ιδέες στην ζωή τους. Να μπουν μέσα στην κοινωνία, να διαδώσουν τις ιδέες τους με το παράδειγμα τους. Να δρουν με τον αυθορμητισμό της νιότης τους, αλλά χρησιμοποιώντας και το μυαλό τους. Να κάνουν αυτό που πρέπει και ας γίνει οτιδήποτε (Ι. Μεταξάς). Έχουν κάτι που δεν είχαμε εμείς στα χρόνια μας. Βιβλία και ενημέρωση. Καθώς και κληρονομιά Εθνικιστικής ιστορίας. Μπορούν να απορρίψουν τα λάθη και να κρατήσουν τις σωστές ενέργειες. Τελειώνω δηλώνοντας ότι δεν πιστεύω σε καμιά ΕΝΩΣΗ, θεωρώ ότι με συνεργασία προσώπων, κινήσεων, ομάδων αλλά και κομμάτων μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.

Ευχαριστώ την συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» για την φιλοξενία του και ειδικά τον συναγωνιστή Σταύρο Λιμποβίση για την συνέντευξη.

Storm of Steel: Το ιπποτικό πνεύμα κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου


του Αχιλλέα

 Για να αναλύσουμε το βιβλίο, Storm of Steel του Έρνστ Γιούνγκερ (1895-1998) αρχικά θα πρέπει να θυμίσουμε ότι οι μάχες στις οποίες αναφέρεται έλαβαν χώρα στην, διαλυμένη από τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, ύπαιθρο της Γαλλίας, ανάμεσα στο 1914 και το 1918. Μπορεί να επισημανθεί ότι ο μεγάλος πόλεμος ήταν το κρισιμότερο σημείο στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Εκατομμύρια άνδρες χάθηκαν σε έναν ευρωπαϊκό εμφύλιο. Μάχες σώμα με σώμα, η πρώτη μαζική χρήση χημικών στο πεδίο της μάχης αλλά και το έντονο «trench warfare» ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του Μεγάλου Πολέμου. 

Ασφαλώς, οι συνέπειες του πολέμου στις κοινωνίες και τα κράτη ήταν πολλαπλές. Γεωπολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, ακόμα και ηθικο-πολιτιστικές.  Μέσα σε αυτόν τον πόλεμο και την φρικαλεότητα του κάποιοι άνθρωποι με σπαρτιατικό ήθος έλαμψαν και τιμήθηκαν για αυτό. Ένας από αυτούς ήταν και ο ερασιτέχνης εντομολόγος, συγγραφέας, ποιητής και στοχαστής ¨Ερνστ Γιούνγκερ, ο οποίος με το μετέπειτα έργο του (ασφαλώς και με το βιβλίο Storm of Steel) αποτέλεσε παράδειγμα του πως οδήγησε στην ηθικο-πολιτιστική κρίση του μεσοπολέμου ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Στις αρχές του 20ου αιώνα έχουμε για πρώτη φορά το ολικό πέρασμα στην μηχανική εποχή του σύγχρονου πολέμου (η πρώιμη αρχή είχε γίνει στον Κριμαϊκό πόλεμο 1853- 1856 και μετέπειτα στον αμερικανικό εμφύλιο 1861-1865)). Πολυβόλα, αεροπλάνα, πιστόλια μεγαλύτερης ακριβείας αλλά και άρματα μάχης χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά με φοβερά αποτελέσματα ενάντια στους εκάστοτε στόχους τους. Αυτό για το οποίο μας είχαν προετοιμάσει συγγραφείς και ποιητές του 19ου αιώνα είχε γίνει πραγματικότητα. Είχαμε για πρώτη φορά τον άνθρωπο της μηχανής. Ατσάλι και ανθρώπινη σάρκα έγιναν ένα.

Από τη στιγμή που ο πόλεμος έγινε όλο και πιο μηχανοποιημένος, ορισμένοι είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι παλιές πολεμικές αρετές του θάρρους και της ανδρείας θα γίνονταν εντελώς παρωχημένες στο σύγχρονο πεδίο της μάχης. Η επέλαση των μηχανών κυρίευε περιορίζοντας τις λειτουργίες καθώς και την φύση του ανθρώπου. Αλλά η ψυχή του πολεμιστή δεν θα μπορούσε να εξαφανιστεί. Χαρακτηριστικά, στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γιούνγκερ, ο ίδιος αναφέρει διαρκώς ότι δεκάδες ήταν οι τραυματισμοί αλλά και οι θάνατοι από θραύσματα βομβών. Οι βόμβες φαίνεται να χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρων ανάμεσα στο 1914-1918 και ο ίδιος ο Γιούνγκερ είχε τραυματιστεί πολλαπλός από τα θραύσματά τους. Συνολικά, τραυματίστηκε 14 φορές.

Κάποιοι θα έλεγαν ότι ο πόλεμος διαλύει και συνθλίβει το πνεύμα. Μερικώς θα είχαν δίκιο, καθώς και μέσα στο βιβλίο ο Γιούνγκερ αναφέρει πολλάκις ότι έβλεπε στα μάτια των νέων στρατιωτών τον απόλυτο τρόμο, καθώς αντιμετώπιζαν για πρώτη φορά τον θάνατο. Από την άλλη βέβαια ο Γιούνγκερ, ως ένας σαμουράι της Δύσης, έβλεπε την πιθανότητα του θανάτου ως κάτι το οποίο θα ατσάλωνε την σκέψη του και θα τον έκανε να ενώσει το τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στο ζώο και τον άνθρωπο και τελικά να φτάσει στον υπεράνθρωπο (σύμφωνα με τη νιτσεϊκή ορολογία). Ο Γιούνγκερ αφηγείται ότι οι ακραίες συνθήκες πολέμου τον έφεραν συχνά σε σημεία υψηλότερης συνειδητοποίησης. Και όντως οι δεκάδες γενναίες πράξεις του, συμπεριλαμβανομένης της μάχης του Somme, τον έκαναν να φαντάζει ως μια μορφή που υπερέβαινε τα ανθρώπινα όρια, κάτι το οποίο του αναγνωρίστηκε καθώς ο ίδιος έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις.

Αυτό που δείχνει το ήθος του Γιούνγκερ καθ’ όλη την ανάγνωση του βιβλίου είναι η πίστη στους καλούς τρόπους της παλιάς αριστοκρατικής ιπποσύνης και στο ευ αγωνίζεσθε καθώς παραμένει ευγενικός και ιδιαίτερα φερέγγυος απέναντι στους στρατιώτες του, μέσα σε φοβερά τρομακτικές και δύσκολες συνθήκες. Επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι στις σελίδες του βιβλίου δεν αναφέρεται τίποτα για οποιαδήποτε θρησκεία καθώς ο Γιούνγκερ ήταν τότε ακόμη άθρησκος, αν και αρκετά χρόνια αργότερα έγινε Καθολικός. Βέβαια η σκέψη του ήταν εξόχως υπερβατική. 

Μπορεί ο Γιούνγκερ του Storm of Steel να μην έβλεπε από πάνω του Θεούς ή Θεό αλλά αυτό δεν τον έκανε να χάσει την πίστη του σε κάτι ανώτερο. Ο ίδιος έχει πείσει τον εαυτό του ότι η ζωή μπορεί να δείχνει άνευ νοήματος αλλά ο άνθρωπος οφείλει να αναζητήσει και να ανακαλύψει το νόημα της σε μία ανώτερη αξία. Η αξία αυτή για τον Γιούνγκερ δεν ήταν τίποτα άλλο πέραν της ίδιας του της πατρίδας. Δηλαδή, ο ίδιος, έχει δώσει στην Πρωσική Γερμανία ιδιότητες που άλλοι άνθρωποι δίνουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα ή ακόμη περισσότερο στο ανώτερο ον της θρησκείας τους. Οι πράξεις γενναιότητας του ήταν οι θυσίες στον βωμό ή το άναμμα του κεριού της υπερβατικής θρησκείας του. 

Η σύνοψη της σκέψης του Γιούνγκερ αναδύεται σε ένα απόσπασμα από τις τελευταίες σελίδες του Storm of Steel.. Πιο χαρακτηριστικά αναφέρει ότι «Έμαθα...ότι η ζωή δεν έχει βαθύτερο νόημα εκτός κι αν της το δώσουμε εμείς μέσα σε ένα πλαίσιο μεγαλύτερο από εμάς, σε ένα σπουδαίο ιδανικό, και ότι υπάρχουν ιδανικά τα οποία είναι ανώτερα από την ζωή ενός ατόμου. Και αν και αυτό για το οποίο πολέμησα δεν ευοδώθηκε, μάθαμε μια για πάντα ότι μπορούμε να ζήσουμε για κάτι υψηλότερο από εμάς αλλά, ταυτόχρονα, και να πεθάνουμε για αυτό εάν χρειαστεί». 

Ο Γιούνγκερ υπήρξε υπήρξε φορέας ενός πνευματικού ιδανικού το οποίο τον κράτησε όρθιο ανάμεσα στο ερείπια της εποχής του. Στον πόλεμο αναγνώρισε τον «τόπο» όπου μπορούν να διαμεσολαβηθούν η κοσμική τάξη και η ανθρώπινη εμπειρία[1]. Στην απαρχή του 20ου αιώνα ατένισε, ως νεορομαντικός, στα ηφαιστειακά βάθη της ουσίας των πραγμάτων, που σιγοβράζουν κάτω από την επιφανειακή κρούστα του ορθολογισμού των επιγόνων του Διαφωτισμού. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά,

«...Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του πνεύματος του 20ου αιώνα είναι η ανικανότητά του να δει αυτό που ενώνει τη ratio με τα άδυτα. Μέσα στην υπεροψία του, φανταζόταν ότι η εξέλιξη προχωρούσε σε μια γραμμή που είχε χαράξει, σε ένα αρμονικό περιβάλλον προσεκτικά οριοθετημένο, που δημιούργησε και έλεγχε και που ονόμαζε Συνείδηση. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα ξύπνημα ήταν αναπόφευκτο. Συνέβη την ίδια στιγμή που οι ρίζες του ορθολογισμού άγγιξαν το λίκνο του μύθου. Αυτό φαίνεται στις λέξεις, στη σκέψη, ακόμα και στις επιστήμες: όλα έγιναν πιο δυνατά από το μέτρο και τη μετριοφροσύνη του ανθρώπου. Τότε, ύστερα από τρομερές μονομαχίες, μυθικές μορφές βάδισαν κατά των ορθολογικών μορφών, και στη λάμψη των πυρκαγιών εμφανίστηκαν κόσμοι ονείρου και νυχτερινής μαγείας..»[2].

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή της πολύ σημαντικής πνευματικής του διαδρομής, που θα τον οδηγούσε από τον εθνικισμό των διανοουμένων της Συντηρητικής Επανάστασης (οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στα πνευματικά δρώμενα του μεσοπολέμου) σε μια μοναχική ατραπό υπαρξιακών και μηδενιστικών αναζητήσεων.

πηγή

Τρίτη Θέση: Casa Pound


Gianluca Iannone

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και πρωτότυπα πολιτικά κινήματα που προέκυψαν στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια είναι η Casa Pound Italia (CPI). Ανάλογα από ποια πλευρά του παλιού πολιτικού φάσματος το βλέπετε, η ομάδα είτε ανασκευάζει τον ακροδεξιό εξτρεμισμό για μια νεότερη γενιά ή απλά κτυπά την σκληρή αριστερά στο δικό της "επαναστατικό" παιχνίδι, αλλά αγωνιζόμενη για παραδοσιακές αξίες, όπως αυτή της οικογένειας, της κοινότητας και του έθνους ενάντια στις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης.

Ο χαρισματικός ηγέτης του κινήματος Gianluca Iannone απορρίπτει το υφιστάμενο πολιτικό φάσμα και βλέπει την CPI ως μέρος της απόρριψης από την Τρίτη Θέση (Third Posistion) των παλαιών εννοιών της Αριστεράς και της Δεξιάς υπέρ μιας πιο οργανικά οριζόμενης  πολιτικής. Οι πολιτικές και οι μέθοδοι του κινήματος είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτές, καθώς έχουν στοιχεία τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς.

Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην προέλευση του κινήματος. Με μέλη που προέρχονται από διάφορες νεοφασιστικές και δεξιές ομάδες, το κόμμα γεννήθηκε μέσα από μια πράξη εθνικιστικών καταλήψεων στην περιοχή Esquilino της Ρώμης, το 2003, όπου ένας αριθμός οικογενειών κατέλαβε ένα κρατικό ιδιόκτητο κτίριο στην Chinatown της Ρώμης για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα υψηλά ενοίκια για τους γηγενείς Ιταλούς, καθήμενοι οκλαδόν, μια τακτική που συνήθως συνδέεται με αριστερούς ή αναρχικούς.




Ήρθα σε επαφή με τον ηγέτη του κινήματος Gianluca Iannone μέσω e-mail για να μάθω περισσότερα. Αν και ιδιαίτερα απασχολημένος εκείνη την εποχή με τα διεθνή συνέδρια τόσο στην Ελβετία, όσο και τη Βόρεια Ευρώπη, βρήκε το χρόνο να απαντήσει σε μερικές από τις ερωτήσεις μου. Πρώτα θα ήθελα να μάθω για το παρελθόν του και πως ο ίδιος ενεπλάκη στην πολιτική.

«Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1973 και άρχισα τον πολιτικό ακτιβισμό στα 14 στο Fronte della Gioventù στο Acca Larenzia, μία από τις γειτονιές στο κέντρο της πόλης της Ρώμης», εξήγησε. «Από τότε δεν έχω ποτέ σταματήσει να είμαι μέρος αυτού του χώρου. Υπήρξα δημοσιογράφος από το 1999, εργάστηκα για τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και έχω επίσης γράψει σε εθνικές εφημερίδες για διεθνείς συγκρούσεις, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τη μουσική».

Η Fronte della Gioventù ήταν η πτέρυγα της νεολαίας του Movimento Sociale Italiano (MSI), του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, ενός μεταπολεμικού πολιτικού κόμματος που ήταν ενεργό από το 1946 έως το 1995. Ιδρύθηκε από «Κοινωνικούς Φασίστες», φασίστες αριστερών τάσεων, συνεχίζοντας την πολιτική κληρονομιά του Μουσολίνι, αλλά με ισχυρά αντι-καπιταλιστικά στοιχεία. Για παράδειγμα, υπερασπίστηκε την αναδιανομή της γης και κάλεσε τους εργαζομένους να συμμετέχουν στα κέρδη της παραγωγής, δείχνοντας σαφώς τάσεις της Τρίτη Θέσης από την αρχή. Πράγματι, ο Iannone ενδιαφέρεται περισσότερο να αποστασιοποιηθεί από την ιδέα ότι η CPI είναι κίνημα δεξιό από ό, τι από φασιστικό.

«Η σύνδεση της Casa Pound με την Δεξιά είναι κάπως περιοριστική», σχολίασε. «Η CPI είναι ένα πολιτικό κίνημα που οργανώνεται ως ένωση για την κοινωνική προαγωγή. Ξεκινά από την δεξιά και περνά μέσα από ολόκληρο το πολιτικό πανόραμα. Δεξιά ή Αριστερά είναι δύο παλιά οράματα της πολιτικής, χρειάζεται να δώσουμε γέννηση σε μια νέα σύνθεση».



Η κίνηση, η οποία λέει ο Iannone έχει 4.000 μέλη και σημαντική υποστήριξη μεταξύ των φοιτητών, περιγράφει τον εαυτό της ως μια ολιστική προσέγγιση για την πολιτική με επιδίωξη να οικοδομήσει κοινότητες και να αλληλοεπιδράσει με πολλές διαφορετικές πτυχές στη ζωή των ανθρώπων. Εκτός από το θέμα που είναι το «ψωμοτύρι» της, την στέγαση, η CPI διοργανώνει πατριωτικές πορείες, καμπάνιες αλληλεγγύης, καθώς και διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες για να δημιουργήσει έναν τρόπο ζωής με έντονο το στοιχείο του ανήκειν και της δέσμευσης.

«Η CPI εργάζεται πάνω σε οτιδήποτε αφορά τη ζωή του έθνους μας: από τον αθλητισμό έως την αλληλεγγύη, τον πολιτισμό και την πολιτική βεβαίως», πρόσθεσε ο Iannone. «Για τον αθλητισμό, έχουμε ομάδες ποδοσφαίρου και μια ακαδημία. Κάνουμε χόκεϊ, ράγκμπι, ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο, πυγμαχία, βραζιλιάνικο Ζίου Ζίτσου και καταδύσεις. Έχουμε, επίσης, πεζοπορία, σπηλαιολογία, και ομάδες αναρρίχησης. Για την αλληλεγγύη, έχουμε ομάδες πρώτων βοηθειών. Συγκεντρώνουμε χρήματα για τους ανθρώπους της φυλής Karen (στην Μιανμάρ/Βιρμανία) και παρέχουμε βοήθεια σε ορφανά και ανύπαντρες μητέρες. Μια τηλεφωνική γραμμή που ονομάζεται ‘Dillo to CasaPound’ (‘πες το στην CasaPound’), η οποία δραστηριοποιείται 24 ώρες το 24ωρο, δίνοντας δωρεάν συμβουλές σχετικά με νομικά και φορολογικά θέματα. Στο πολιτιστικό μέτωπο, φιλοξενούμε συγγραφείς και οργανώνουμε παρουσιάσεις βιβλίων, έχουμε ομάδα καλλιτεχνών, μια σχολή θεάτρου, δωρεάν μαθήματα κιθάρας, μπάσου και ντραμς. Έχουμε επίσης δημιουργήσει μια καλλιτεχνική τάση που ονομάζεται Turbodinamismo. Έχουμε μια εκδοτική εταιρεία, δεκάδες βιβλιοπωλεία και ιστοσελίδες».






Το να κάνουν εκστρατείες για τα πολιτικά ζητήματα και να τραβάνε την προσοχή μέσω της κάλπης, μία στο τόσο, δεν τους είναι αρκετό. Ένα βασικό σημείο για την CPI είναι να έχει μια σταθερή ορατή παρουσία και ισχυρή εικόνα στις γειτονιές που θεωρεί δικές της. Αυτό το προφίλ του δρόμου σημαίνει συχνά αφίσες και τέχνη του δρόμου που δείχνουν ότι οι περιοχές είναι δικές τους. Αυτό προκαλεί συγκρίσεις όχι μόνο με την πολιτική αφίσα που συνήθως συνδέεται με την Αριστερά, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο οι συμμορίες του δρόμου χρησιμοποιούν γκράφιτι για να "μαρκάρουν" ως δικές τους τις περιοχές και να προειδοποιήσουν άλλες συμμορίες να μείνουν μακριά. Μια τέτοια προσέγγιση σηματοδοτεί σαφώς μια σημαντική διαφορά σε σχέση με την πολιτική κουλτούρα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

«Η CPI εργάζεται με διάφορα σχέδια και διάφορες μεθόδους από συνέδρια έως διαδηλώσεις, διανομή πληροφοριών και αφίσες», εξηγεί ο Iannone. «Το σημαντικό πράγμα είναι να δημιουργήσεις αντι-πληροφόρηση και να καταλάβεις την περιοχή. Είναι θεμελιώδες να δημιουργηθεί ένα δίκτυο υποστηρικτών παρά να εστιάζεις στις εκλογές. Στις εκλογές, ανταγωνίζεσαι ομάδες που έχουν μεγάλη χρηματοδότηση και με το να εκλεγούν μόνο ένα ή δύο άτομα, δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα. Η πολιτική μας είναι μια κοινότητα. Είναι μια πρόκληση. Είναι μια επιβεβαίωση. Για εμάς, η πολιτική είναι να προσπαθούμε για το καλύτερο κάθε μέρα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέμε ότι αν δεν μπορούμε να σε δούμε, είναι επειδή δεν είσαι εκεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είμαστε στους δρόμους, στους υπολογιστές, στα βιβλιοπωλεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γυμναστήρια, στην κορυφή των βουνών ή στα περίπτερα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο βρισκόμαστε στον πολιτισμό, στην κοινωνική εργασία και στον αθλητισμό. Αυτό είναι ένα συνεχές έργο».

Για να υποστηριχθεί μια τόσο ευρεία στοχευμένη προσέγγιση, το κίνημα πρέπει όχι μόνο να εργάζεται σκληρά και να έχει ένα καλά οργανωμένο πυρήνα ακτιβιστών, αλλά πρέπει επίσης να προσπαθεί να διατηρεί την αξιοπιστία του δρόμου στο πρόσωπο μιας αντιπολίτευσης που πάντα είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει ακραίες μεθόδους. Μέσα από τις πορείες της, τις ροκ συναυλίες, την τέχνη του δρόμου, και τις αθλητικές λέσχες, η CPI καταφέρνει να καλλιεργήσει μια εικόνα του να είναι αρκετά σκληρή για κάθε ενδεχόμενο. Με λίγα λόγια, είναι έτοιμοι να πολεμήσουν, όπως έκαναν τον Οκτώβριο του 2008, στα επεισόδια που έμειναν γνωστά ως «οι συγκρούσεις της Piazza Navona».

Κατά τη διάρκεια μιας μαζικής φοιτητικής διαδήλωσης ενάντια στις περικοπές στην εκπαίδευση, τα μέλη του ‘Blocco Studentesco’, της φοιτητικής οργάνωσης της CasaPound, σε μια έξυπνη κίνηση, τοποθετήθηκαν στην κεφαλή της μαζικής διαδήλωσης των φοιτητών και ξεδίπλωσαν ένα πανό με το σύνθημα «ούτε κόκκινη ούτε μαύρη, μόνο ελεύθερη σκέψη». Στην συμπλοκή που ακολούθησε, από τους αριστερούς και ‘αντίφα’ φοιτητές που τους επιτέθηκαν, η ομάδα του Blocco Studentesco έδειξε πειθαρχία, ανδρεία και οργάνωση στο να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους χρησιμοποιώντας κλομπ και κοντάρια σημαίας.

Ενώ η βία μπορεί να επισκίασε τον αρχικό στόχο της μεγαλύτερης διαδήλωσης, η ομάδα του Blocco Studentesco πέτυχε τους στόχους της. Κατάφεραν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να τους παρουσιάσουν ως θύματα της βίας των αριστερών και το πιο σημαντικό, να εμφανιστούν ως θαρραλέοι πολεμιστές του δρόμου, μια σημαντική συμβολική νίκη.

Ένα άλλο παράδειγμα παρόμοιο με εκείνο της Piazza Navona είναι οι εθνοτικές ταραχές που έλαβαν χώρα στο Ροζάρνο της Καλαβρίας το 2010. Οι αυξανόμενες εθνοτικές εντάσεις μεταξύ των κατοίκων και μεγάλου μέρους των Αφρικανών μεταναστών που εργάζονταν στη συγκομιδή φρούτων, οδήγησε σε σοβαρές ταραχές και τελικά στην απομάκρυνση όλων των Μαύρων από την περιοχή.

Η απάντηση της CPI στις ταραχές ήταν να στείλει αμέσως μια αντιπροσωπεία για να δείξει την αλληλεγγύη της προς τους ντόπιους κατοίκους τους οποίους ο ξένος τύπος κατηγορούσε για ρατσισμό. Εκτός από αυτό όμως, η CPI ζήτησε το κράτος να παρέμβει και να τιμωρήσει τους εκμεταλλευτές του φθηνού ξένου εργατικού δυναμικού, «παίζοντας» στο γήπεδο της αριστεράς.

Η τακτική της CPI δείχνει ταλέντο και φαντασία στο να αποφευχθεί το να τους τοποθετηθεί η "ταμπέλα", κι ενώ την ώρα που στο ιταλικό πολιτικό σύστημα, η Λέγκα του Βορρά και το Il Popolo della Libertà κάνουν δηλώσεις κατά της μετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας, η CPI δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά σε φυλετικά ζητήματα, εστιάζοντας σε πολιτικές με περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό.

«Πολιτικά προτείνουμε διάφορους νόμους, όπως το ‘Mutuo sociale’ (κοινωνική υποθήκη), το ‘Tempo di essere Madri’ (Ώρα να γίνεις μητέρα), ή ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, και τόσα άλλα», εξηγεί ο Iannone. «Όλα αυτά τα πράγματα είναι CasaPound. Όλα αυτά αποτελούν προκλήσεις και έργα για τώρα και την χιλιετία».

Η πολιτική του «Ώρα να γίνεις μητέρα» έχει ως στόχο να δώσει στις μητέρες που εργάζονται περισσότερο χρόνο άδειας από την εργασία χωρίς να τιμωρούνται οικονομικά. Εάν εφαρμοστεί θα μειωθεί ο χρόνος εργασίας για τις γυναίκες που έχουν παιδιά ηλικίας έξι και κάτω, από 8 σε 6 ώρες την ημέρα, ενώ θα τους δίνεται ο ίδιος μισθός, με το 15% να καταβάλλεται από το κράτος.

Η πολιτική κοινωνικών στεγαστικών δανείων επιδιώκει να δημιουργήσει συνθήκες στις οποίες οι άνθρωποι θα μπορούν να αγοράσουν σπίτια χωρίς να πληρώνουν τόκους. Η πολιτική αυτή ζητά τη δημιουργία περιφερειακών οργανισμών οι οποίοι θα χτίσουν σπίτια και γειτονιές σε ανθρώπινες συνθήκες με δημόσιο χρήμα, τα οποία στη συνέχεια θα πωλούν σε τιμή κόστους σε οικογένειες μέσω δανείου χωρίς τόκους. Η δόση δεν θα υπερβαίνει το ένα πέμπτο του εισοδήματος της οικογένειας και θα είναι εγγυημένη απέναντι στους άνεργους.

Άλλες διαδηλώσεις κοινωνικής ευαισθησίας είναι το κρέμασμα κούκλων που αντιπροσωπεύουν το οικονομικό στραγγαλισμό των ιταλικών οικογενειών με τις υποθήκες των σπιτιών, και μια εισβολή στο ιταλικό Big Brother που επειδή, όπως δήλωσή τους βάζει χιούμορ, η δωρεάν διαμονή απολαμβάνουν οι συγκατοίκους προσβάλλει όλους τους Ιταλούς οι οποίοι είναι θύματα της κρίσης κατοικιών.

Η ταυτότητα του κινήματος, όπως προτείνεται από το όνομά του, δεν βασίζεται τόσο πολύ στα αντι-μεταναστευτικά αισθήματα, αλλά στην κεντρική ιδέα ότι η τοκογλυφία είναι η ρίζα του κακού. Αυτός είναι και ο λόγος για το όνομα του κινήματος, το οποίο προέρχεται από τον Αμερικάνο ποιητή Έζρα Πάουντ, ο οποίος συχνά καταφέρθηκε εναντίον της τοκογλυφίας και συμπαθούσε τον ιταλικό φασισμό.

«Ο Ezra Pound ήταν ένας ποιητής, ένας οικονομολόγος και ένας καλλιτέχνης», εξηγεί ο Iannone. «Ήταν ένας επαναστάτης και ένας φασίστας. Ο Έζρα Πάουντ έπρεπε να υποφέρει για τις ιδέες του, τον έστειλαν σε αυτό που ήταν ουσιαστικά μία φυλακή για δέκα χρόνια για να τον κάνουν να σταματήσει να μιλάει. Βλέπουμε στον Ezra Pound έναν ελεύθερο άνθρωπο που πλήρωσε για τις ιδέες του. Είναι ένα σύμβολο των “δημοκρατικών απόψεων” των νικητών».

«Η τοκογλυφία είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι η κεφαλή του χταποδιού», λέει ο Iannone. «Είναι αυτή που έχει δημιουργήσει τους πολέμους γύρω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, που παράγουν την παράνομη μετανάστευση και την καταστροφή. Είναι αυτή που δημιουργεί την ανεργία και τα χρέη. Είναι αυτή που απειλεί το μέλλον των παιδιών μας, που τα καθιστά αδύναμα και έτοιμα για τη σφαγή».

Στις αγγλόφωνες χώρες τέτοιες δηλώσεις εναντίον της τοκογλυφίας φέρνουν στο νου εικόνες από το αρχετυπικό "άρπαγα Εβραίο" της αντισημιτικής σκέψης, μια εντύπωση που ενισχύεται από την σύνδεση με τον Pound, έναν άνθρωπο γνωστό για την παραγωγή αντι-σημιτικών δηλώσεων από την Ιταλία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Δεν ανησυχεί ο Iannone ότι κάποιοι μπορεί να δουν την ταύτιση με τον Pound ως κωδικό για τον αντισημιτισμό;

«Το να συσχετίζεις τον Ezra Pound με τον αντισημιτισμό είναι η απόλυτη διαστροφή» αποκρίθηκε. «Είναι το ίδιο για την Casa Pound. Δεν έχει νόημα. Είναι αλήθεια ότι είμαστε κατά της ισραηλινής πολιτικής έναντι των Παλαιστινίων και κατά του βομβαρδισμού των αμάχων και του εμπάργκο στη διεθνή βοήθεια. Το να τα λες αυτά, δεν σημαίνει ότι είσαι αντισημίτης. Σημαίνει ότι αναλύεις τα γεγονότα».

Στην ιταλικό πολιτικό οικοσύστημα, η Casa Pound έχει βρει τον κενό χώρο για να αναπτυχθεί και να τροφοδοτηθεί από τα ιδεολογικά απομεινάρια του παρελθόντος, τόσο από την Αριστερά όσο και την Δεξιά. Έχει βρει επίσης σημαντικό χώρο για να λειτουργήσει κοιτάζοντας πέρα ​​από την κάλπη στην κοινωνική και πολιτιστική διάσταση. Με μια τέτοια περίπλοκη και ολιστική προσέγγιση στην πολιτική, τον ρώτησα την γνώμη του για την αγγλική αντι-ισλαμική English Defence League.

«Νομίζω ότι η EDL υποβιβάζει (τον αγώνα) στην σύγκρουση των πολιτισμών, απάντησε. Σε μένα και στην CasaPound, αυτό προκαλεί ένα είδος αηδίας. Αν η βρετανική Δεξιά πέφτει σε αυτό το σημείο, τότε ας μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο, θα είναι καλύτερα».

πηγή

Όταν ο Fidel Castro διάβαζε Jose Antonio Primo de Rivera και ο Guevara ήταν λαϊ(κι)στής*

«Άπό τά τρία αίτήματα Θεός - Πα­τρίδα - Βασιλιάς, εμείς μονάχα γιά τό ένα είμαστε έτοιμοι νά πολεμήσουμε μέχρι θανάτου: γιά τήν Πατρίδα. Μιά Πατρίδα όμως όχι σάν τήν περασμένη, πού άφηνε τό λαό νά σαπίζη στη φτώχεια καί νά στραβώνεται στήν άμάθεια. Μά μιάν Πατρίδα δίκαιη, πού προστατεύη όλους, πλούσιους φτωχούς, ευγενείς καί λαό, χωρίς καμιά προνομιούχα τάξι! "Οχι! Δέν κάναμε έμεϊς τόν πόλεμο καί δέν στείλαμε εκατό χιλιάδες φαλαγγίτες νά πεθάνουν, γιά νά χοντρύνουν οί κοιλιές των πλουσίων καί νά πέση πάλι ό λαός στήν αθλιότητα. Ή νίκη μας δίνει δικαιώματα, καί δέν θά επιτρέψουμε κανένα νά μας τ' αφαίρεση. Θά κατεβοϋμε, άν τύχη ανάγκη, πάλι στους δρόμους καί θά πολεμήσουμε»

Jose Antonio Primo de Rivera 
 

Mια σπάνια φωτογραφία του Φιντέλ Κάστρο χωρίς την στρατιωτική στολή, μπροστά στο πορτραίτο του μεγάλου του ειδώλου, Χοσέ Μαρτί, εθνικού ήρωα της Κούβας και ηγέτη του ρομαντικού εθνικισμού (1821-1922) Το 1955, κατά την διάρκεια επίσκεψης στην Νέα Υόρκη, θα δήλωνε στους δημοσιογράφους: «Θέλω να με θεωρείτε μια διασταύρωση Χοσέ Μαρτί και Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα». 

Γράφει ο Luigi Copertino και δημοσιεύτηκε εδώ

Μιλάμε για τα πολιτικά κινήματα και τα καθεστώτα που γεννήθηκαν στην Ισπανική πολιτισμική περιοχή, μεταξύ της Ιβηρικής χερσονήσου και της Λατινικής Αμερικής: Φαλαγγισμός, Φρανκισμός, Περονισμός και Κουβανικός Σοσιαλισμός.

Τα πρώτα τρία θεωρούνται δεξιά και το τελευταίο αριστερό. Στην πραγματικότητα, ήδη μεταξύ των τριών πρώτων, η ταξινόμηση στα δεξιά είναι πολύ προβληματική: γιατί αν ο Φρανκισμός ήταν σίγουρα αυταρχικός και εθνικό-συντηρητικός, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τον αρχικό Φαλαγγισμό ή τον Αργεντίνικο Περονισμό που ήταν μάλλον Εθνικιστικά κινήματα εκσυγχρονισμού με ισχυρές κοινωνικές, αν όχι σοσιαλιστικές τάσεις και, ως εκ τούτου, μπορεί να κατηγοριοποιηθούν, αν και με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, στην «Φασιστική» τυπολογία, η οποία από μόνη της ξεφεύγει από το περιοριστικό «δεξιό - αριστερό» σχήμα, συμπεριλαμβανομένων ακριβώς εκείνων των κινήσεων που προσπάθησαν τον εικοστό αιώνα μια σύνθεση μεταξύ Εθνικισμού και Σοσιαλισμού.

Είναι πάνω απ 'όλα ο καραϊβικός σοσιαλισμός στον οποίο δεν πρέπει να τονιστεί ο μαρξιστικός χαρακτήρας, με τη σκληρή και καθαρή έννοια της διαλεκτικής - υλιστικής φιλοσοφίας του Μαρξ, αλλά μάλλον ως τυπικό λαϊκίστικο κίνημα της Νότιας Αμερικής, επομένως ακόμη και «χριστιανικό» με τον τρόπο του, που τον φέρνει πολύ κοντά με τον Αργεντίνικο Περονισμό .

Τόσο ο Τσε Γκεβάρα όσο και ο Φιντέλ Κάστρο δεν γεννιούνται Κομμουνιστές, ενδεχομένως γίνονται. Και το γίνονται σύμφωνα με μια υπόθεση που δεν μας επιτρέπει να τους χαρακτηρίσουμε Μαρξιστές με την αυστηρή έννοια.

Λίγοι ξέρουν ότι κατά την διάρκεια της Κουβανικής Επανάστασης 1955-1959, ο Φιντέλ Κάστρο κουβαλούσε παντού μαζί του τα "Άπαντα" του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, αρχηγού της Ισπανικής Φάλαγγας 

Οι Che και Lider Maximo γεννιούνται εθνικο-λαϊ(κι)στές. Άρχισαν την πολιτική τους περιπέτεια στο όνομα των "libertadoras" και των αντιιμπεριαλιστικών εθνικών επαναστάσεων. Αναμφίβολα, η Βολιβαριανή κληρονομιά, η οποία ήταν πάντα ισχυρή στη Νότια Αμερική, αντηχεί εδώ, και μέσω αυτής επίσης μια ορισμένη «προοδευτική μασονική» επιρροή. Όμως, πάνω απ 'όλα, υπήρχε, σε αυτήν την αρχή, η ηχώ του αργεντίνικου "giustizialismo", του Περονισμού. Σε λίγα χρόνια ο συνταγματάρχης Juan Domingo Perón κατάφερε να εκσυγχρονίσει την Αργεντινή, στο όνομα της οικονομικής ανεξαρτησίας του έθνους, να την απελευθερώσει από την κυριαρχία του αγγλοαμερικανικού κεφαλαίου, και στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης που εφαρμόστηκε σύμφωνα μια διαταξικότητα κοινωνικά προηγμένη. «Θέλουμε μια κοινωνικά δίκαιη, οικονομικά ελεύθερη και πολιτικά κυρίαρχη Αργεντινή», γράφτηκε στο Πολιτικό Μανιφέστο του Περόν.

Ωστόσο, στην αρχική φάση της εθνικής επανάστασης της Κούβας, υπήρχε επίσης μια τρίτη, ισχυρή πολιτιστική επιρροή, με μεσολάβηση ακριβώς από τον Περονισμό: αυτή του Φαλαγγισμού του Χοσέ Αντόνιο, ο οποίος ποτέ δεν ήρθε πραγματικά στην εξουσία, αλλά του οποίου η ιδεαλιστική κληρονομιά είχε εξαπλωθεί στο σύνολο του ισπανόφωνου Κόσμου.




Επιστολή του Castro στον Στρατηγό Γρίβα


Περονισμός

Μεταξύ 1944 και 1955 - με τη θεμελιώδη υποστήριξη της συζύγου του, της πρώην ηθοποιού του ραδιοφώνου Eva Duarte, που έγινε για τις λαϊκές μάζες Evita, η "Madonna των ντεσκαμισάδος", μια γυναικεία παρουσία, εντός ενός προεδρικού καθεστώτος του οποίου τα πλαίσια προήλθαν από το στρατό και τα συνδικάτα, τα οποία ζύμωσαν την ιδιαίτερη αριστερή ψυχή του Περονισμού (που αργότερα ονομάστηκε "montonera") - ο Juan Domingo Perón είχε οδηγήσει την Αργεντινή, απομακρύνοντας την ημι-αποικιακή κυριαρχία της Αγγλίας και των ΗΠΑ, και είχε ξεκινήσει, όχι χωρίς αντιφάσεις, τη διαδικασία εκσυγχρονισμού. Ο Περόν πέτυχε τον εκσυγχρονισμό της Αργεντινής μέσω της εκβιομηχάνισης με αντικατάσταση - υπερασπίστηκε προστατευτικά την αναδυόμενη εθνική βιομηχανία αντικαθιστώντας με την εγχώρια παραγωγή τις εισαγωγές που, μέχρι τότε, ανάγκαζαν το έθνος να εξαρτάται από το εξωτερικό - και μέσω μιας εμπνευσμένης κοινωνικής πολιτικής σε μια κοινωνικά πολύ προχωρημένη διαταξικότητα.

Ο Περόν ήταν στρατιωτικός συνταγματάρχης και ήρθε στην κυβέρνηση μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα το 1943, όπου είχε το ρόλο του υπουργού Εργασίας. Η προηγμένη κοινωνική του πολιτική του κέρδισε αμέσως την υποστήριξη του CGT, της μεγαλύτερης εργατικής ένωσης της Αργεντινής. Η Περονιστική κοινωνική πολιτική αποσκοπούσε στο συνδυασμό των συμφερόντων της νεογέννητης Αργεντινής επιχειρηματικότητας, που την υπερασπίστηκε από τον ξένο ανταγωνισμό, με εκείνα της εργατικής τάξης που ήθελαν να ενταχθούν στην εθνική βιομηχανία. Η Περονιστική διαταξικότητα ωφέλησε τις λαϊκές τάξεις περισσότερο από τις βιομηχανικές. Εν ολίγοις, έκλεινε περισσότερο προς τα αριστερά, σε σύγκριση με το μοντέλο από το οποίο ο Perón, που δεν το έκρυψε, εμπνεύστηκε.

Αυτό το μοντέλο ήταν το συντεχνιακό πείραμα που προσπάθησε το 1930 στην Ιταλία ο Φασισμός. Ο Περόν ήταν, ως στρατιωτικός επίκουρος, στη Ρώμη και το Τσιέτι, και ήταν ενθουσιασμένος για την κοινωνική πολιτική του Φασισμού που προδιέγραφε μια κοινωνική και εθνική επανάσταση από τα πάνω. Μια Επανάσταση, αναμφίβολα, που όμως παρέμεινε εν μέρει εξαρτημένη από τις δεξιές, εθνικιστικές και συντηρητικές συνιστώσες, αλλά η οποία είχε μέσα της, στη «Φασιστική Αριστερά», τις δυνάμεις να ξεπεραστούν αυτές οι συνθήκες.

Στην Αργεντινή, ο Περόν επανέλαβε το Ιταλικό πείραμα χωρίς, λόγω των ιδιαίτερων ιστορικών συνθηκών εκείνης της στιγμής σε αυτήν τη χώρα, πάρα πολλούς συντηρητικούς συμβιβασμούς. Η Περονική πολιτική ήταν μια ανοιχτή επίθεση κατά της «ολιγαρχίας». Η διαμάχη εναντίον της ολιγαρχίας τέθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα, συμπεριλαμβανομένης της προπαγάνδας, από τη σύζυγο του, Evita, ταπεινής κοινωνικής καταγωγής (παράνομη κόρη ενός γαιοκτήμονα και μιας υπηρέτριας, αλλά που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε από τον πατέρα της).

Αν και ο Peron ανήκε στην GOU (United Officer Group), μια ένωση, οργανωμένη ως ημι-μασονική λέσχη, αξιωματικών που ήταν συμπαθείς προς τους Ευρωπαϊκούς Φασισμούς, ο Περονισμός σήκωσε αμέσως την σημαία του Καθολικισμού μαζί με του εθνοκοινωνικού. «Ο "giustizialismo" είναι μια νέα αντίληψη της ζωής, απλή, πρακτική, δημοφιλής, βαθιά χριστιανική και βαθιά ανθρωπιστική», συνέχισε το Πολιτικό Μανιφέστο του Περόν. Η πολιτική προσήλωση στον Καθολικισμό οφείλεται, χωρίς αμφιβολία, στο γεγονός ότι ήταν η «εθνική θρησκεία».

Εκτός από αυτό, υπάρχει ένα άλλο στοιχείο που θα περάσει στην Κουβανική Επανάσταση, δηλαδή η λεγόμενη "Τρίτη Θέση", ή "Τριτοθεσιτισμός" ο Τρίτος Δρόμος μεταξύ του Καπιταλισμού και του Κομμουνισμού που γίνεται, στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής, ο τρίτος δρόμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και την Σοβιετική Ένωση (Ιδέα - Δύναμη που θα την ενστερνιστούν όλες οι Ευρωπαϊκές νεοφασιστικές ομάδες).

«Αλλά το σημαντικό ήταν αυτό: ένας κόσμος ήδη χωρισμένος σε ιμπεριαλισμούς και ένας τρίτος αντιφρονούντας που λέει: Όχι, ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλο, είμαστε σοσιαλιστές, αλλά εθνικοί σοσιαλιστές. Είναι μια τρίτη θέση μεταξύ του σοβιετικού σοσιαλισμού και του Yankee καπιταλισμού».



Αφίσα της νεοφασιστικής οργάνωσης Casa Pound


Ο "Τσε" Γκεβάρα "Περονιστής"

Η αγιογραφία που χτίστηκε γύρω από τον "πολιτικό μύθο" του Τσε Γκεβάρα ξεχνά ότι ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, που αργότερα έγινε γνωστός ως "Τσε", έζησε, έστω και ως θεατής, το πείραμα του Περονισμού. Γεννήθηκε το 1928, στο Ροσάριο της Αργεντινής, σε μια πλούσια οικογένεια της «ολιγαρχίας». Ο πατέρας του, μηχανικός και επιχειρηματίας, είχε θητεύσει σε αντιφασιστικές ομάδες και η μητέρα του, μια καλλιεργημένη γυναίκα, μύησε τον μικρό Ερνέστο σε μια αγάπη για τη λογοτεχνία, ειδικά τη γαλλική. Όταν ο Περόν ανέλαβε την εξουσία, ο νεαρός Γκεβάρα παρακολουθούσε την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου. 

Η αγιογραφία λέει ότι ήδη εκείνα τα χρόνια απολαμβάνει τα έργα των Stéphane Mallarmé, Paul Verlaine και άλλων «καταραμένων ποιητών». Από αυτούς έμαθε το αναρχικό, μηδενιστικό στυλ, την αγάπη για την εξέγερση χωρίς ανάπαυλα που συχνά πρόβαλε στον ίδιο του τον εαυτό που τον οδήγησε αργότερα να μην είναι ικανοποιημένος ακόμη και με τα επαναστατικά επιτεύγματα στην Κούβα και να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα. Εκτός από αυτούς, ο νεαρός Γκεβάρα παρακολούθησε τα έργα των Antonio Machado και Federico Garcia Lorca. Από τον τελευταίο, ωστόσο, δεν μπορούσε να υποψιάζεται τη συμπάθεια για τον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα, ούτε την φιλία που γεννήθηκε μεταξύ του ποιητή, θύματος των εθνικιστών και του αρχηγού της Ισπανικής Φάλαγγας, με την ευκαιρία μιας συνάντησης από έναν κοινό Φαλαγγίτη φίλο. Αλλά, φαίνεται, ότι ο νεαρός  μελλοντικός "Τσε" μελετούσε ήδη τα κείμενα των Ένγκελς και Μαρξ.

Ωστόσο, τίποτα δεν είναι πιο ξένο για τον Γκεβάρα από τον διαλεκτικό "πενταντισμό" του μαρξισμού, ενώ φαίνεται πιο δική του η αναρχίζουσα εξέγερση μιας, ήδη «πλατωνικής» κληρονομιάς, σύλληψης της πολιτικής ως αισθητικής, όπως και η τέχνη της οικοδόμησης του κράτους, φαίνεται πολύ δική του. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Φιντέλ Κάστρο, όταν τον γνώρισε για πρώτη φορά, το 1953, ο Γκεβάρα ήταν ήδη μαρξιστής. Το θέμα, ωστόσο, έγκειται στην κατανόηση του «μαρξισμού» του. Ο Μαρξ είχε ήδη υποβληθεί σε μια σειρά φιλοσοφικών αναθεωρήσεων και επανεπεξεργασιών στην Ευρώπη - από τους σοσιαλδημοκρατικούς έως τους νέο-ιδεαλιστές, στους επαναστατικούς και ανορθολογικούς συνδικαλιστές - προκειμένου να είμαστε σε θέση να δεχτούμε άκριτα έναν ορισμό του "μαρξιστή" χωρίς να ρωτήσουμε "Ποιος Μαρξισμός;".

Το κλίμα της εθνικιστικής - λαϊ(κι)στικής επανάστασης της Αργεντινής, στα νιάτα του, σημάδεψαν το μονοπάτι του Γκεβάρα.  Επομένως, εάν επρόκειτο για  μαρξισμό, αυτός χαρακτηριζόταν έντονα από μια εθνική - λαϊ(κι)στική έννοια, δηλαδή ως αγώνας για την εθνική απελευθέρωση ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, εκφραστή των μεγάλων πολυεθνικών όπως η United Fruit, της οποίας ο Γκεβάρα επισκέφθηκε τα μεγάλα λατιφούντια σημειώνοντας τις συνθήκες της ημι-δουλείας των campesinos.

Αναμφίβολα, ο εθνικό-απελευθερωτικός αγώνας του Γκεβάρα έγινε σύντομα ο απελευθερωτικός αγώνας ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, με σκοπό πρώτα τη Λατινική Αμερική και μετά την παγκόσμια ενότητα. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι το εθνικό στοιχείο παρέμεινε πάντα ο ουσιαστικός πυρήνας της επαναστατικής φιλοσοφίας του Τσε, ο οποίος δεν αγαπούσε τυχαία, σχεδόν ως πρόδρομο του δικού του ιδεαλιστικού ρομαντισμού, τον Giuseppe Garibaldi (που -ας το πούμε προς απογοήτευση του ρομαντικού μύθου- όπως και αυτός, δεν ήταν απαλλαγμένος από σκιές και ακόμη και βαριά αδικήματα). Το "Πατρίδα ή Θάνατος" ήταν το σύνθημα που κληροδότησε ο Γκεβάρα στην επαναστατική Κούβα, αφού ηγήθηκε της εθνικής επανάστασης που ανέτρεψε το φιλο-αμερικανικό καθεστώς του Φουλγκένσιο Μπατίστα, ο οποίος είχε μετατρέψει το νησί σε ένα μπουρδέλο για δισεκατομμυριούχους των ΗΠΑ που αναζητούσαν πόρνες. και ναρκωτικά.


Onesimo Redondo


Λαϊ(κι)στής "Τσε" Γκεβάρα

Ο Φιντέλ Κάστρο συναντήθηκε με τον Γκεβάρα στη Γουατεμάλα, το 1953, όπου ο μελλοντικός Τσε, ταξιδεύοντας με μοτοσικλέτα γύρω από την ήπειρο της Νότιας Αμερικής, έφτασε ελκυόμενος από τη γοητεία της λαϊ(κι)στικής επανάστασης που είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση του Τζέικομπο Άρμπεντζ Γκουζμάν. Ήταν συνταγματάρχης, εκλεγμένος δημοκρατικά το 1951, ο οποίος εκσυγχρόνιζε τη Γουατεμάλα μέσω μιας κοινωνικά προηγμένης μεταρρυθμιστικής πολιτικής. Ξεκινώντας με την αγροτική μεταρρύθμιση κατά των μεγάλων γαιοκτημόνων. Ο Guzmán είχε ενταχθεί σε έναν σοσιαλισμό με έντονες εθνικιστικές αποχρώσεις και είχε συμμετάσχει το 1944 στην επανάσταση που ανέτρεψε τον δικτάτορα Jorge Ubico και έγινε υπουργός άμυνας στη μεταρρυθμιστική κυβέρνηση. Ως εκλεγμένος πρόεδρος, εφάρμοσε ένα πρόγραμμα οικονομικής ανεξαρτησίας της Γουατεμάλας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και εθνικοποίησε την United Fruit Company, την αμερικανική πολυεθνική που εκμεταλλεύονταν τη γη και τους αγρότες της Γουατεμάλας. Η ομοιότητα, ακόμη και χρονολογική, με την Αργεντίνικη υπόθεση του Περόν - και οι δύο στην εξουσία από το 1944 πρώτα ως υπουργοί τότε, εκλέχθηκαν δημοκρατικά, ως πρόεδροι, και οι δύο εκτοπίστηκαν τα ίδια χρόνια με στρατιωτικό πραξικόπημα - είναι πολύ εμφανής. Ο Guzmán θα εκτοπιστεί σε πραξικόπημα του 1954, κατά παραγγελία της CIA του Allen Dulles. Τον επόμενο χρόνο, το 1955, ένα άλλο πραξικόπημα στην Αργεντινή, πομποδώς αποκληθέν "απελευθερωτική επανάσταση», έριξε το Περονιστικό καθεστώς.

Αυτή η συμπάθεια για την εμπειρία της Γουατεμάλας του Γκουαζμάν μαρτυρεί επίσης το πόσο φιλτράρεται ο μαρξισμός του Τσε Γκεβάρα από τον εθνικό λαϊ(κι)σμό του λατινοαμερικάνικου κόσμου του. Αυτή η ιδιαιτερότητα του αληθινού ή υποτιθέμενου μαρξισμού του αρκεί για να ξανασκεφτεί κανείς τη μορφή του σε μια πολύ διαφορετική προοπτική από αυτήν που επέβαλε ο μύθος.


Evita Peron


Ο "Τσε" Γκεβάρα και ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα

Συνειδητοποιώντας το ή όχι, ο «Τσε», την επαναστατικότητα του, την όφειλε σε μία από αυτές τις υπόγειες μεταδόσεις ιδεών που καταγράφονται συχνά στα ιστορικά γεγονότα, οι ίδιες εθνικές και κοινωνικές απαιτήσεις του Εθνικού Συνδικαλισμού της γνήσιας Ισπανικής Φάλαγγας επανεμφανίστηκαν διαμέσου ενός υπόγειου ρεύματος με χιλιάδες αναδύσεις. «Πατρίδα, Ψωμί και Δικαιοσύνη». Και επανεμφανίζονται ακόμη και από την άποψη του στυλ της ρομαντικής μαχητικότητας και στην πιο αισθητική και ποιητική προσέγγιση, παρά ρεαλιστική, στην πολιτική. Η πολιτική αισθητική και ο μαχητικός ρομαντισμός, στην πραγματικότητα, χαρακτηρίζουν τόσο τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα όσο και τον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα.

Γιος του στρατηγού Μιγκέλ, ο οποίος είχε κυβερνήσει δικτατορικά, αλλά με την "καλοπροαίρετη" αποχή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και του PSOE, την Ισπανία από το 1923 έως το 1930, εισάγοντας στοιχεία οικονομικού εκσυγχρονισμού, ο José Antonio Primo de Rivera, ο οποίος πάντα υποστήριζε μια ανοιχτή καθολική πίστη, ίδρυσε, το 1933, το FE - το «Falange Española» που έγινε FE de las JONS καθώς συγχωνεύθηκε με το Juntas de Ofensiva Nacional - Sindicalista του Onésimo Redondo Ortega, που προέρχεται από την Καθολική Δράση. 

Με μια νεοπαγανιστική και Νιτσεϊκή πινελιά, εκείνη του φιλόσοφου Ramiro Ledesma Ramos. Αυτής της αρχικής Φάλαγγας που ήταν ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που είχε ως στόχο να ξεπεράσει τόσο τον κοινωνικό συντηρητισμό της δεξιάς, διατηρώντας παράλληλα την εθνική του θέση στην υπεράσπιση της "ισπανικότητας" -"hispanidad"- και του διεθνισμού της κομμουνιστικής και αναρχικής αριστεράς, διατηρώντας παράλληλα τη σοσιαλιστική του θέση. Το αρχικό Φαλαγγίτικο πρόγραμμα προέβλεπε, στο πλαίσιο μιας συντεχνιακής μορφής του κράτους μέσω των «κάθετων συνδικάτων», αγροτική μεταρρύθμιση με τη διανομή γης στους αγρότες, την εθνικοποίηση των τραπεζών και την πίστωση, την εθνικοποίηση των μεγάλων βιομηχανιών και την υποστήριξη στη μικρή βιομηχανία και οικογενειακή βιοτεχνία. Όλα στο όνομα ενός εγκάρδιου πατριωτισμού, για τον οποίο η Ισπανία έπρεπε να είναι μια κοινότητα οικουμενικού πεπρωμένου, και ενός διακηρυγμένου και βιωματικού καθολικισμού, όχι μόνο ως εθνική θρησκεία, αν και ξένο προς κάθε κληρικαλιστική ή ομολογιακή υποτέλεια. 



Ο José Antonio, ο Onésimo Redondo και ο Lédesma Ramos δολοφονήθηκαν από τους δημοκρατικούς το 1936, στην αρχή του εμφυλίου πολέμου, παρά το γεγονός ότι αυτοί, και ειδικά οι πρώτοι, είχαν κάνει τα πάντα για να αποτρέψουν την αδελφοκτονία και να αποφύγουν την εκμετάλλευση της Φάλαγγας από τις εθνικό-συντηρητικές πολιτικές - στρατιωτικές δυνάμεις του Φρανσίσκο Φράνκο. Ο οποίος  πράγματι, όταν οι ηγέτες του έφυγαν από τη σκηνή, μετέτρεψε την αρχική Φάλαγγα στην παραδοσιακή Φάλαγγα, ενώνοντας την με τους Μοναρχικούς και τους Καρλιστές, κάνοντας την ένα όργανο για το αυταρχικό καθεστώς του που δεν εφάρμοσε σχεδόν τίποτα από την αρχική Φάλαγγα. Μόλις πραγματοποιήθηκε ο κύκλος της συγχώνευσης των Φαλαγγιτών, των Εθνικών Συνδικαλιστών και των Παραδοσιακών, ο Φράνκο - διατηρώντας ορισμένα διακριτικά και ορισμένα τελετουργικά της αρχικής Φάλαγγας άλλαξε το όνομά της στο γενικό όνομα Movimiento - Κίνημα. Ωστόσο, είναι σημαντικό ότι ο Φιντέλ Κάστρο χρησιμοποίησε το ίδιο όνομα για μία από τις πολιτικές του ομάδες στη δεκαετία του 1950. Αλλά ας επιστρέψουμε στον Γκεβάρα και τον Πρίμο Ντε Ριβέρα.

Εντυπωσιάζεται κανείς από την ομοιότητα, όχι τυχαία, της «ηρωικής» γλώσσας που χρησιμοποιούν, σε χωροχρονικά περιβάλλοντα εν μέρει διαφορετικά αλλά παρόμοια κάτω από το ιδεολογικό και ανθρωπολογικό προφίλ, τόσο του «Τσε» Γκεβάρα όσο και του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα. Ο λόγος για τον οποίον, στο νεολαιίστικο νεοφασιστικό περιβάλλον, τόσο ο Τσε όσο και ο Χοσέ Αντόνιο έπαιζαν πάντα το ρόλο των ινδαλμάτων στην αντικαπιταλιστική φαντασία αυτών των κύκλων.

Ας κάνουμε μερικές συγκρίσεις μεταξύ των πολλών που θα μπορούσαν να γίνουν, προειδοποιώντας ότι οι αναφορές που αναπαράγονται είναι διαθέσιμες στο Διαδίκτυο υπό τον τίτλο "φράσεις του ...".

«Τσε» Γκεβάρα: «Αξίζει να παλεύεις μόνο για τα πράγματα χωρίς τα οποία δεν αξίζει να ζήσεις. Αυτοί που πολεμούν μπορούν να χάσουν, όσοι δεν πολεμούν έχουν ήδη χάσει. Και αν αξίζει τον κίνδυνο, θα παίξω ακόμη και το τελευταίο θραύσμα της καρδιάς»

Χοσέ Αντόνιο: «Δεν θέλουμε να διαπληκτιστούμε με τα συνηθισμένα υπολείμματα ενός βρώμικου συμποσίου. Ακόμα κι αν μερικές φορές περνάμε από αυτά τα μέρη, η θέση μας είναι εκεί έξω. Ο τόπος μας είναι στο ύπαιθρο, κάτω από την καθαρή νύχτα, με το χέρι και τα αστέρια στον ουρανό. Είθε οι άλλοι να συνεχίσουν στις γιορτές τους. Εμείς, έξω, με προσεκτική, ένθερμη και σίγουρη επαγρύπνηση, παρουσιάζουμε ήδη την αυγή στη χαρά των καρδιών μας»

«Τσε» Γκεβάρα: «Λένε ότι εμείς οι επαναστάτες είμαστε ρομαντικοί. Ναι, είναι αλήθεια, αλλά είμαστε με διαφορετικό τρόπο, είμαστε από εκείνους που θέλουν να δώσουν τη ζωή τους για αυτό που πιστεύουν»

Χοσέ Αντόνιο: «Η Ισπανική Φάλαγγα δεν μπορεί να θεωρήσει τη ζωή ως απλή σειρά οικονομικών παραγόντων. Δεν αποδέχεται την υλιστική ερμηνεία της ιστορίας. Η πνευματική ήταν και είναι η αποφασιστική πηγή της ζωής των ανθρώπων και των λαών»

«Τσε» Γκεβάρα: «Την πραγματική επανάσταση πρέπει να αρχίσουμε να την κάνουμε μέσα μας»

Χοσέ Αντόνιο: «Το Κίνημα μας ... πρέπει να έχει ασκητικό, ποιητικό και στρατιωτικό χαρακτήρα και αισθητική»

«Τσε» Γκεβάρα: «Η ζωή ενός μόνο ανθρώπου αξίζει εκατομμύρια φορές περισσότερο από όλη την ιδιοκτησία του πλουσιότερου ανθρώπου στη γη»

Χοσέ Αντόνιο: «Η Δεξιά, ναι, επικαλείται την πατρίδα, επικαλείται παραδόσεις. αλλά δεν λαμβάνει υπόψη την πείνα των ανθρώπων, δεν υποστηρίζεται από τη θλίψη εκείνων των αγροτών που εδώ, στην Ανδαλουσία, και στην Εστρεμαδούρα και τη Λεόν, συνεχίζουν να ζουν όπως ζούσαν για 500 χρόνια, συνεχίζουν να ζουν σαν κάποια θηρία από τη δημιουργία του κόσμου. Και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί»

«Τσε» Γκεβάρα: «Το καθήκον κάθε επαναστάτη είναι να κάνει την επανάσταση ! Σε μια επανάσταση, αν είναι αληθινή, νικάς ή πεθαίνεις»

Χοσέ Αντόνιο: «Απαλλαγείτε από κάθε υποτέλεια! Βάλτε την ορμή σας στην υπηρεσία της νέας επανάστασης, που είναι και δική σας, επειδή ανήκει σε όλους, επειδή ανήκει στην Ισπανία!»

Και οι δύο συγκινήθηκαν από μια νεανική ζωτικότητα, απευθύνθηκαν στη νεολαία γνωρίζοντας ότι είναι η πιο προδιατεθειμένη για επαναστατικές αλλαγές. Ωστόσο, για την διανοητική ειλικρίνεια, αφού υπογραμμίσαμε τις ομοιότητες, είναι επίσης απαραίτητο να επισημανθούν ορισμένες αξιοσημείωτες και θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των δύο.

Στο πρόγραμμα των Φαλαγγιτών, η κατανομή της γης στους αγρότες αποτελούσε τη συνεπή πρακτική εφαρμογή του πατριωτισμού και δικαιολογείται στο όνομα του Ισπανισμού. Ο Χοσέ Αντόνιο συνήθιζε να αποστασιοποιείται και από τα δεξιά και από τα αριστερά γιατί, είπε, «Το να είσαι δεξιός, όπως και το να είσαι αριστερός, σημαίνει πάντα να αποβάλλεις το μισό από αυτό που πρέπει να ακούσεις από την ψυχή σου».  

Ο «Τσε» Γκεβάρα, από την άλλη πλευρά, υπερασπιζόμενος τους campesinos που εκμεταλλεύτηκε η United Fruit, εξέτασε την αγροτική πολιτική του Στάλιν χωρίς να γνωρίζει ή το έκρυβε από τον εαυτό του ότι ο Σοβιετικός δικτάτορας ήταν υπεύθυνος για τη γενοκτονία, λόγω της πείνας, των Ουκρανών αγροτών και ότι η κολεκτιβοποίηση της γης είναι αρκετά διαφορετική από τη διανομή της σε εισηγμένη ή συνεταιριστική μορφή στους αγρότες. 

«Στο Ελ Πάσο - έγραψε - είχα την ευκαιρία να περάσω από τα United Fruit, πείθοντας τον εαυτό μου για άλλη μια φορά για το πόσο τρομερά είναι αυτά τα καπιταλιστικά χταπόδια. Έχω ορκιστεί μπροστά σε ένα πορτρέτο του αείμνηστου και γέρο συντρόφου Στάλιν ότι δεν θα σταματήσω μέχρι να δω αυτά τα καπιταλιστικά χταπόδια να καταστρέφονται».

 


Περόν, Κάστρο και Γκεβάρα. Μια επιστολή και μια συνέντευξη

Για να επιστρέψουμε στην καρδιά αυτού που προσπαθούμε να τονίσουμε εδώ, αυτό που είναι πιο επείγον τώρα είναι η σύγκλιση, πέρα ​​από τον μιμητικό και διφορούμενο μαρξισμό του Γκεβάρα, μεταξύ του Φαλαγγισμού, του Περονισμού και της Κουβανικής Επανάστασης στο ότι διεκδικούν το αίσθημα της εθνικής ιδιοπροσωπίας ως φόντο και βάση, πλαίσιο και καμβά, της «Κοινωνικής Επανάστασης». Αυτή η εθνική βάση της κοινωνικής επανάστασης είναι κοινή για τον αντιιμπεριαλιστικό πατριωτισμό του Καστρισμού και τον καθολικό-συνδικαλιστικό πατριωτισμό του αρχικού Φαλαγγισμού καθώς και για τον Αργεντίνικο Περονισμό. Αυτό το έχουμε ήδη παρατηρήσει, αλλά λίγοι γνωρίζουν ότι το σύνθημα «Πατρίδα ή Θάνατος», το οποίο συνηθίσαμε να διαβάζουμε σκαλισμένο σε όλα τα δημόσια κτίρια στην Κούβα, δεν ανήκει μόνο στην Βολιβαριανή κληρονομιά  αλλά και στην γνήσια κληρονομιά του Χοσέ Αντόνιο. Με Περονική διαμεσολάβηση.

Το αυθεντικό δόγμα του Χοσέ Αντόνιο στη Φρανκιστική Ισπανία διατηρήθηκε μόνο στους γυναικείους κύκλους του Movimiento Nacional, που όχι τυχαία ήταν επικεφαλής η αδελφή του Χοσέ Αντόνιο, Πιλάρ Πρίμο ντε Ριβέρα, και στους Εθνικούς Συνδικαλιστικούς Συνδέσμους του Πανεπιστημίου, από τους οποίους προέρχονταν τα στελέχη των συνδικάτων που συνενώθηκαν στον γραφειοκρατικό μηχανισμό του Φρανκισμού (πολλοί από αυτούς τους μαθητές, κατά την περίοδο της λεγόμενης «Μετάβασης», μετά το θάνατο του Φράνκο το 1975, πέρασαν στην αριστερά).

Ο Φαλαγγισμός του Χοσέ Αντόνιο, ηττημένος και περιθωριοποιημένος από το καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία, εντούτοις, ενέπνευσε τη βαθιά ψυχή του αριστερού Περονισμού, αυτή των montoneros. Ήταν στους πανεπιστημιακούς κύκλους της ζωηρής προπαγάνδας montonera που ο νεαρός Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Βέρνα έκανε, όπως είδαμε, τα πρώτα του βήματα στον τομέα του πολιτικού προβληματισμού που θα τον οδηγούσαν σύντομα στην επαναστατική δράση.

Αυτήν την συγγένεια, καθόλου ντροπιαστική, ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν πρώτος την παρατήρησε.  Επιστρέφοντας από την εξορία στην Ισπανία, κοντά στο θάνατο πλέον, ο Περόν έγραψε μια επιστολή στον Φιντέλ Κάστρο για να επιβεβαιώσει την προσωπική του φιλία, η οποία είχε ως κίνητρο μια κοινή ιδεολογική βάση για την «κοινωνική δικαιοσύνη».

Στο κείμενο της επιστολής, η οποία ανοίγει με το «Εξοχότατε πρωθυπουργέ, Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο», ακολουθούμενο από το "Πολύτιμε Φίλε", ο Περόν, υπενθυμίζοντας την επέτειο της ανόδου του στην εξουσία ως γεγονός που σηματοδότησε την αναγέννηση της χώρας για τα πλεονεκτήματα του "giustizialismo", τον οποίο ορίζει ως ένα, "επαναστατικό κίνημα στηριζόμενο στην κοινωνική δικαιοσύνη" ενημέρωσε τον φίλο του ότι το επαναστατικό πνεύμα της εποχής δεν είχε ξεθωριάσει όταν, επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ετοιμάστηκε να ανοικοδομήσει ένα έθνος που καταστράφηκε από δεκαοκτώ χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας. Ταυτόχρονα, ανακοίνωσε την άφιξη, στην Αβάνα, του υπουργού οικονομίας του, Gelbard, με το καθήκον πρώτα απ 'όλα να του δώσει μια ισχυρή αγκαλιά, ως προϋπόθεση για την επίσημη αποκατάσταση των πολιτικών και εμπορικών σχέσεων μεταξύ των δύο λαών, της Κούβας και της Αργεντινής, να επιδείξουν όχι με λόγια αλλά με πράξεις την αδελφική αλληλεγγύη που τους κρατά ενωμένους στην κοινή επαναστατική βούληση.

Στη συνέχεια, ο Περόν υπογραμμίζει ότι - ακόμη και αν οι επαναστάσεις δεν μπορούν να είναι οι ίδιες σε όλες τις χώρες, επειδή προσαρμόζονται στο πνεύμα των διαφορετικών λαών, έτσι ώστε ο καθένας να δώσει τη μορφή της εθνικής του επανάστασης εντός των ορίων της κυριαρχίας του - ήταν απαραίτητο να εργαστούν για τη Λατινοαμερικανική ενότητα ως η μόνη δυνατότητα σωτηρίας για ολόκληρη την ήπειρο. Ο στόχος, σημείωσε ο Perón, δεν ήταν εφικτός στη διάρκεια της ζωής τους, αλλά άξιζε να ζήσει και να πεθάνει για ένα ιδανικό που ξεπερνά τους μεμονωμένους ανθρώπους. Η επιστολή, με ημερομηνία 4 Ιουνίου 1974, έκλεισε με εγκάρδιους χαιρετισμούς ακολουθούμενη από ένα πιο εγκάρδιο «μεγάλη αγκαλιά!"

Πρέπει να σημειωθεί ότι, με την επίκληση στην ενότητα της Λατινικής Αμερικής, ο Περόν ανέλαβε ένα από τα όνειρα του Γκεβάρα και του ίδιου του Κάστρο, σχεδόν υπαινισσόμενος φιλικά την πατρότητα του. Μια ιδέα που, στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αναζωογονήθηκε, στο πλαίσιο της λεγόμενης Mercosur, από τον πρόεδρο νεο-περονιστή Kirchner της Αργεντινής, από τον Chavez και από τον Lula. Πριν από το θάνατο του Kirchner, η εκλογική ήττα της συζύγου του Cristina Kirchner μετά από δύο αδιάλειπτες εντολές, τον θάνατο του Τσάβες και τη διαλογή του Λούλα, έθεσε τέλος στο σχέδιο του λαϊ(κι)σμού της λατινοαμερικάνικης ηπείρου.

Η κρίση του Περόν σχετικά με τους δύο Κουβανούς επαναστάτες εκφράστηκε δημόσια από τον ίδιο μέσω τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής συνέντευξης. Ο Περόν φτάνει μέχρι στο σημείο να δηλώσει ότι χιλιάδες ακόμη Τσε Γκεβαρά θα γεννηθούν από το θάνατο του Τσε. Πράγματι, στη συνέντευξη, ο Περόν διακηρύσσεται χωρίς περιστροφές στο πλευρό του Γκεβάρα και του Κάστρο. Ξεκαθαρίζει ότι είναι με τον Κάστρο, με όλους τους ανθρώπους του, επειδή έχει απελευθερώσει τη χώρα του και προσθέτει ότι δεν νοιάζεται ότι ο Κάστρο είναι κομμουνιστής. Στη συνέντευξη, μετά από μια σύντομη παύση προβληματισμού, ο Περόν προσθέτει με νόημα το «Κομμουνιστής; Ο Φιντέλ είναι τόσο Κομμουνιστής όσο και εγώ. Είναι μάλλον "giustizialista"  ή Περονιστής».


«Οι λαοί βαδίζουν με τους ηγέτες τους επικεφαλής ή βαδίζουν μαζί με τα κεφάλια των ηγετών τους»
Juan Peron

Φιντέλ Κάστρο Ιησουίτης, Φαλαγγίτης και giustizialista

Η κρίση του Περόν για τον Φιντέλ Κάστρο ανοίγει έναν κόσμο για εμάς. Πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουμε πιο προσεκτικά τις ανυποψίαστες ρίζες της σκέψης του νεαρού Κάστρο. Θα το πράξουμε, με χαρά, προς αναστάτωση πολλών φιλο-καστρικών και πολλών αντι-καστρικών.

Ο Φιντέλ Κάστρο, ένας νεαρός γοητευτής της καλής κουβανικής μπουρζουαζίας, μεγάλωσε από τους Ιησουίτες με τα «στρατιωτικά» και «ιπποτικά» ιδεώδη, ένα στυλ που στη συνέχεια αποτύπωσε στα επαναστατικά του τμήματα, από τον Ignazio de Loyola ως τον λαϊκό εθνικισμό του Χοσέ Αντόνιο. Ο μελλοντικός Ανώτατος Ηγέτης, στην πραγματικότητα, όπως ο Τσε, δεν ήταν αρχικά κομμουνιστής, αλλά μάλλον, όπως ο ίδιος ο Περόν καταλάβαινε καλά, ο οποίος γνώριζε καλά τη λατινοαμερικάνικη ψυχή, ένας Εθνικοεπαναστάτης, ένας μαχητής για την εθνική απελευθέρωση της Κούβας από τον  "βόρειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό". Μεταξύ των πρώτων αναγνώσεων του Φιντέλ Κάστρο, που του συνέστησαν οι πνευματικοί διευθυντές των Ιησουιτών, υπήρξαν, αμέσως μετά τις «Πνευματικές ασκήσεις» του Αγίου Ιγνατίου, «Τα γραπτά και οι ομιλίες της μάχης» του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα.

Το μαρτυρεί ο καθηγητής του, αυτός που τον παρακολούθησε περισσότερο στην εκπαίδευση του, ο πατέρας Armando Llorente, Ιησουίτης.

Ο πατέρας Llorente μας ενημερώνει ότι ο νεαρός (αριστοκρατικός) γόνος διάβαζε και μελετούσε με ενθουσιασμό τα γραπτά, ή μάλλον τη γραπτή σύνταξη των ομιλιών του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά μας ενημερώνει ότι ο Φιντέλ Κάστρο συνήθιζε να τραγουδάει, μαζί με τους Ιησουίτες ιερείς, τον ύμνο της Φάλαγγας "Cara al sol" (Πρόσωπο στον ήλιο), το ποιητικό μουσικό κείμενο, που συνέθεσε ο ίδιος ο Χοσέ Αντόνιο που ασχολήθηκε με την ποίηση από θαυμασμό στον Garcia Lorca. 



Σύμφωνα με τον πατέρα Llorente, ο Φιντέλ Κάστρο ήταν "hombre con idea muy proxime a la falange" ("ανήρ με ιδέες πολύ κοντά στην Φάλαγγα"). Κατά την άποψη του Ιησουίτη μας, η επανάσταση του Κάστρο ήταν «ανθρωπιστική» παρά κομμουνιστική και φτάνει μέχρι να ορίσει τον Κάστρο μάλλον έναν Φρανκιστή.

Ο Φιντέλ Φρανκιστής και ο Φράνκο σοσιαλιστής;

Και εδώ ανοίγει ένα ακόμη κεφάλαιο, που πρέπει να διερευνηθεί, δηλαδή εκείνο που σχετίζεται με τις αδιάκοπες σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ του καθεστώτος του Κάστρο και του Ισπανικού του Φρανθίσκο Φράνκο. Σχέσεις που κρύβονται πίσω από τις οικονομικές συμφωνίες - που τελικά είχαν και η Ισπανία του Φράνκο με τη Σοβιετική Ρωσία - αλλά έκρυβαν κάτι περισσότερο.

Ο Φιντέλ Κάστρο διέταξε τριήμερο εθνικό πένθος για τον θάνατο του Στρατηγού Φράνκο το 1975. Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου για το γεγονός ότι ο Φράνκο δεν ήθελε ποτέ να συμμετάσχει στον εμπορικό αποκλεισμό που επιβλήθηκε στην Κούβα, συνεχίζοντας να διατηρεί οικονομικές σχέσεις, οι οποίες αποδείχθηκαν ζωτικής σημασίας για την Αβάνα κάτω από το πανό των πολύ εγκάρδιων διπλωματικών σχέσεων, ο Φιντέλ Κάστρο δεν δίστασε να αποτίσει φόρο τιμής στη μνήμη του Caudillo. Υπάρχει μια συνέντευξη με τον ίδιο τον Κάστρο που μαρτυρεί προσωπικά τις εξαιρετικές σχέσεις που ο Φράνκο συνέχισε να διατηρεί με την Κούβα παρά το διεθνές εμπάργκο. Στο βίντεο που σχετίζεται με αυτήν τη συνέντευξη, εμφανίζονται επίσης οι λεπτομέρειες του ισπανικού Τύπου, τη στιγμή του θανάτου του Caudillo, ο οποίος αναφέρει τις ειδήσεις του εθνικού πένθους που διατάχθηκε στην Κούβα για τον Φράνκο.

Γνωρίζουμε ότι του Φράνκο ήταν ένα εθνικό-συντηρητικό καθεστώς, έντονα κληρικό παρά καθολικό. Ένα καθεστώς που εκμεταλλεύτηκε και αποδυνάμωσε την Εθνικοσυνδικαλιστική ιδεολογία της Χοσεαντονιανής Φάλαγγας, την υποχρέωσε σε μια αναγκαστική ενοποίηση με τους παραδοσιοκρατιστές Καρλιστές και τους Μοναρχικούς, οι οποίοι από την πλευρά τους δεν τους άρεσε η ενοποίηση με τους «σοσιαλιστές» της Φάλαγγας. Ο Manuel Hedilla, διάδοχος του Χοσέ Αντόνιο, φυλακίστηκε από τον Φράνκο επειδή είχε αντιταχθεί στην αναγκαστική ενοποίηση, διακινδύνευσε τη θανατική ποινή και απελευθερώθηκε μόνο μετά από πολλά χρόνια.

Ωστόσο, κάτι από την αρχική Φάλαγγα, αν και περιορισμένο, πέρασε στο καθεστώς του Φράνκο. Ένας Ισπανός ιστορικός, ο Francisco Torres García, δημοσίευσε πρόσφατα, για τις ισπανικές εκδόσεις "SND Editores", ένα βιβλίο με τον προκλητικό τίτλο "ο Φράνκο Σοσιαλιστής" και με τον υπότιτλο του "Η αποσιωπημένη επανάσταση 1936-1975". Η θέση του Torres García είναι ότι, παρά όλους τους περιορισμούς του, παρά την παρουσία των φιλελεύθερων τεχνοκρατών του Opus Dei, παρά τον συντηρητισμό του, το καθεστώς του Φράνκο δημιούργησε το Iσπανικό κράτος πρόνοιας και έθεσε τα θεμέλια για την μελλοντική οικονομική απογείωση της χώρας. Το βιβλίο συνοδεύεται από πολλούς στατιστικούς πίνακες που δείχνουν την υπόθεση. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία εδώ είναι τα κεφάλαια που αφιερώνει ο Torres García στο έργο της κοινωνικής μεταρρύθμισης και στην προστασία και βελτίωση των συνθηκών των εργαζομένων, στο βαθμό που το επιτρέπουν οι συνθήκες, που πραγματοποιούνται από τους μόνο δύο Φαλαγγίτες υπουργούς, τους οποίους κάλεσε ο Φράνκο στην κυβέρνηση, στη δεκαετία του '40 και του '50. Είναι ο José Luis de Arrese και ο José Antonio Giron de Velasco. Ο τελευταίος ήταν υπουργός εργασίας για 17 χρόνια, δεύτερος σε διάρκεια μόνο μετά τον δελφίνο του Caudillo, Carrero Blanco, ο οποίος δολοφονήθηκε σε επίθεση της ETA στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Τόσο ο Arrese όσο και ο Girón ανήκαν στην ομάδα εκείνων των Φαλαγγιστών που, σε αντίθεση με τον Hedilla και άλλους, πίστευαν ότι ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν εντός του καθεστώτος του Φράνκο σε μια προσπάθεια να πραγματοποιήσουν τουλάχιστον μερικές από τις απαιτήσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης της Φάλαγγας. Στην πραγματικότητα, δίνοντας στο έργο τους ένα ισχυρό καθολικό αποτύπωμα που σίγουρα δεν θα δυσαρεστούσε τον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα, εξασφάλισαν ότι τα «κάθετα συνδικάτα», που ιδρύθηκαν εν τω μεταξύ από το καθεστώς αλλά με εξασθενημένο τρόπο, θα ενεργούσαν τουλάχιστον ως όργανα γιατί την προστασία και, στο μέτρο του δυνατού, και την κοινωνική ενίσχυση των Ισπανών εργαζομένων. Ήταν ο Girón που εισήγαγε τα μπόνους για τα Χριστούγεννα και τον Ιούλιο, αμειβόμενες διακοπές, προστασία της ασφάλειας στο χώρο εργασίας, ώρες εργασίας με δικαίωμα κυριακάτικης ανάπαυσης. Ενώ ο Arrese ασχολήθηκε κυρίως με το νόμο για ένα πραγματικό Λαϊκό Σχέδιο Στέγασης που ανατέθηκε σε ένα ειδικό υπουργείο με τη βοήθεια κάθετων συνδικάτων. 

Ο Girón και ο Arrese σχεδίασαν και προσπάθησαν να εισαγάγουν μορφές συμμετοχής των μισθωτών στα κέρδη της εταιρείας. Οι δύο διεξήγαγαν μάχες εντός της Φρανκικής κυβέρνησης, ενάντια στους συντηρητικούς που πίστευαν ότι οι προτάσεις τους ήταν πληθωριστικές, για την περιοδική αύξηση των μισθών έως την υπόθεση του οικογενειακού μισθού. Ακόμα και στο αγροτικό μέτωπο προσπάθησαν να εισαγάγουν, έστω και μερικώς, μορφές μεταρρύθμισης οι οποίες, αν και δεν επηρέαζαν άμεσα τα μεγάλα κτήματα, έθεσαν ωστόσο, μέσω του αποικισμού των μη καλλιεργούμενων εδαφών, τα θεμέλια για μια μελλοντική συνεργατική ανάπτυξη της ισπανικής γεωργίας.

Η εποχή του Arrese και του Girón τελείωσε με την φιλελεύθερη στροφή του καθεστώτος στη δεκαετία του 1960. Ωστόσο, αυτή η εμπειρία επιτρέπει στον ιστορικό να μιλήσει για έναν «Κοινωνικό Φρανκισμό» ή μια «κοινωνική φάση του Φρανκισμού» μέσα στο καθεστώς. Η παρουσία αυτού, αν και περιορισμένης, κοινωνικής συνιστώσας του καθεστώτος του Φράνκο μας επιτρέπει επίσης να κατανοήσουμε τα ιδεολογικά, πολιτικά και όχι μόνο οικονομικά κίνητρα για τη διατήρηση σχέσεων με την Κούβα, κατά παράβαση του διεθνούς εμπάργκο. Αυτό παρά το γεγονός ότι η εμπειρία του «Κοινωνικού Φρανκισμού» είχε ήδη τελειώσει όταν ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα απελευθέρωσαν την Κούβα από τη δικτατορία του Μπατίστα. Όμως, προφανώς, μια ηχώ αυτού του «Φαλαγγιστικού Σοσιαλισμού», ο οποίος είχε προσπαθήσει να λειτουργήσει εντός του Φρανκισμού, παρέμεινε και ώθησε το καθεστώς να είναι συμπαθές προς την Κούβα του Κάστρο.



Μετάφραση: Τίτος

* Στμ

Έβαλα στην μετάφραση τον όρο λαϊ(κι)σμός με (κι) γιατί τα populism(o), populist(a), θεωρώ πως, κακώς μεταφράζονται στα ελληνικά σαν λαϊκισμός, λαϊκιστής. Στα ελληνικά ο όρος λαϊκισμός έχει αρνητική χροιά. 

Καθόλου τυχαία πολλοί μπορεί να χρησιμοποιούν τον όρο "Λαϊκό", αλλά κανείς δεν αυτοπροσδιορίζεται "λαϊκιστής". 

Προτιμώ και προτείνω τα λαϊσμός, λαϊστής. Εθνισμός, Εθνιστής. Όροι, στην ουσία παραπλήσιοι. Όπως ο γερμανικός "βολκισισμός" και οι Ρώσοι Ναρόντικοι.

[Βλ. και το δοκίμιο του Αλαίν Ντε Μπενουά "Λαϊκισμός το τέλος της Δεξιάς και της  Αριστεράς" όπου ο Γάλλος στοχαστής λέει ότι ο "λαϊ(κι)σμός γεννιέται με τους Ρώσους σοσιαλιστές Ναρόντικους (Εθνιστές, Narod λαός, έθνος)]

Ο Manuel Hedilla, ο «Κόκκινος» Φαλαγγίτης που φυλακίστηκε στην Ισπανία του Franco.

Manuel Hedilla: ο Φαλαγγίτης που αμφισβήτησε τον Franco.