Βουδισμός και Εθνικοσοσιαλισμός.

του Αλεξόπουλου Στέλιου

Η σχέση του Βουδισμού με τον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ένα θέμα που λίγοι έχουν ερευνήσει εις βάθος ενώ στα ελληνικά οι αναφορές είναι ελάχιστες. Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι υπήρξαν φιλικές σχέσεις ανάμεσα στο Θιβέτ και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ενώ για το θέμα αυτό οι περισσότερες πηγές κάνουν λόγο κυρίως για τις ερευνητικές αποστολές των Γερμανών και τις εθιμοτυπικές συναντήσεις των 2 πλευρών. Παραμένει άγνωστος σε πολλούς ο ρόλος του θεωρητικού της Γεωπολιτικής Karl Haushofer σχετικά με την κοινότητα του «Πράσινου Δράκου» καθώς και η επίδραση του μυστικιστικού Θιβέτ και των «Πράσινων Ανθρώπων» στις εσωτερικές δομές του Γερμανικού κόμματος. 


Τα περισσότερα αρχεία είναι εξαφανισμένα ή κατεστραμμένα αλλά υπάρχουν ακόμη στοιχεία σχετικά με την συμμετοχή Βουδιστών μοναχών από το Θιβέτ στην επική μάχη του Βερολίνου το 1945. Κατά την διάρκεια της εισόδου των κατοχικών Σοβιετικών στρατευμάτων βρέθηκε μεγάλος αριθμός πτωμάτων Ασιατικής καταγωγής με στολές του Γερμανικού στρατού χωρίς διακριτικά και άλλα εντελώς γυμνά, ενώ οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν προχωρήσει σε τελετουργική αυτοκτονία με ξιφίδιο το οποίο έπληξε το στομάχι τους και επέφερε τον θάνατο. Ο ίδιος ο Haushofer το 1946 - σύμφωνα με μια λιγότερη γνωστή εκδοχή - αφού πρώτα σκότωσε την γυναίκα του προχώρησε σε seppuku, μια κίνηση αναμενόμενη από τους κύκλους του Θιβέτ. Οι τελευταίοι θύλακες της εν λόγω οργάνωσης σαρώθηκαν από τους Κομμουνιστές της Κίνας μετά την εισβολή στο Θιβέτ. 


Μια άλλη ιστορική παράμετρος της συμμετοχής Βουδιστών στην Εθνικοσοσιαλιστική Στρατιά είναι η παρουσία των Καλμούκων. Αφού παρέμειναν πιστοί στον Τσάρο και πολέμησαν τους Μπολσεβίκους μέσω της Λευκής Φρουράς στην συνέχεια ενίσχυσαν τον Εθνικοσοσιαλισμό. Το κάψιμο των ιερών τους βιβλίων και οι συνεχείς εξορίες και διώξεις από τον Κόκκινο Στρατό οδήγησαν χιλιάδες εξ αυτών στην πρώτη γραμμή υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας. Κατά την διάρκεια του πολέμου διατήρησαν εφημερίδα στην γλώσσα τους και ραδιοφωνικό σταθμό, ενώ στην υποχώρηση 5.000 μαχητές συνέχισαν τον αγώνα στο πλευρό των δυνάμεων του Άξονα. Δημιούργησαν ένα εθελοντικό σώμα Ιππικού στην περιοχή της Σιλεσίας και πολέμησαν με ιδιαίτερο θάρρος ενάντια στους παρτιζάνους του Τίτο. Το καθεστώς της ΕΣΣΔ τους επέτρεψε να γυρίσουν στον τόπο τους μετά το 1957. Ελάχιστοι εξ αυτών βρέθηκαν στο Βερολίνο τις τελευταίες ημέρες του πολέμου.





1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος4/9/15 1:40 π.μ.

    Ερώτηση προς τους γηραιότερους. Πόσο μεγάλο ρόλο έχει παίξει στην μη άνθιση του εθνικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα η πίστη στον ορθόδοξο χριστιανισμό?Βλέπω πολλά άρθρα τον βουδισμο που δείχνουν σαν παρότρυνση ασπασμου του.
    # Ρωμύλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή