Domenico Leccisi: ένας ακόμα Φασίστας της αριστεράς (II)



Η πρώτη Κυβέρνηση του Χριστιανοδημοκράτη De Gasperi υπήρξε  η 65η και τελευταία κυβέρνηση του Βασιλείου της Ιταλίας. Είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας Κυβέρνησης εθνικής ενότητας με ευρύτατη μάλιστα αποδοχή[1]. Φιλοδοξούσε  να φέρει σε πέρας  το δύσκολο έργο της ομαλής , δίχως επικίνδυνους κλυδωνισμούς προσαρμογή της χώρας στις πρώτες ανάγκες και απαιτήσεις της νέας μεταπολεμικής εποχής. Η ορκωμοσία της έλαβε χώρα  στις 10 Δεκεμβρίου 1945. Τον Απρίλιο του 1946 στον απόηχο της κλοπής του λειψάνου του Μουσολίνι από το νεκροταφείο του Musocco συγκλήθηκε στη Ρώμη το προγραμματισμένο 1ο Εθνικό συνέδριο των Χριστιανοδημοκρατών (DC) [2] Τον Μάιο, και ενώ η ιταλική αστυνομία προσπαθούσε  να ανακαλύψει τους δράστες του πρωτοφανούς γεγονότος, ο Leccisi, ταξίδεψε ανενόχλητος μέχρι τη Ρώμη, όπου παλιοί σύντροφοι και ομοϊδεάτες είχαν ξεκινήσει επαφές και συζητήσεις για τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα,  σε θέση να καλύψει ιδεολογικά   τους παλιούς αγωνιστές και τις οικογένειες τους και παράλληλα να προστατέψει όλους εκείνους που στο όνομα του αντιφασισμού εξακολουθούσαν να υποφέρουν αδιαμαρτύρητα τα πάνδεινα [3].


Το βασικό  θέμα συζήτησης επικεντρώθηκε , όπως ήταν λογικό, στη μορφή που όφειλε να πάρει  το καινούριο πολιτικό σχήμα και σχεδόν από την αρχή διαμορφώθηκαν και σταθεροποιήθηκαν δύο κύριες τάσεις. Εκείνη η περισσότερο ορθόδοξη που ήθελε  το κίνημα να στηριχθεί πάνω στις αξίες τις αρχές και τις παραδόσεις της παλιάς δημοκρατίας του Σαλό με εκφραστές τους Almirante. ,Leccisi, Pino Rauti   και εκείνη των νεωτεριστών που επιθυμούσαν χαλαρούς δεσμούς με το παρελθόν, αποδοχή των δημοκρατικών κανόνων, πολιτικές συνεργασίες με τα άλλα κόμματα, και αμερικανόφιλους προσανατολισμούς [4]. Στις 2 Ιουνίου 1946 οι Ιταλοί και οι Ιταλίδες συνέρρευσαν στις κάλπες με μια διπλή υποχρέωση, Να αποφανθούν για τη τύχη της Μοναρχίας[5] και να ψηφίσουν τους εκπροσώπους τους για τη Συντακτική Συνέλευση [6]. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δικαίωσε τη Δημοκρατία.[7]  Στις 13 Ιουνίου, στον απόηχο του εκλογικού αποτελέσματος οι Μοναρχικοί προχώρησαν στην ίδρυση πολιτικού κόμματος (Partito Nazionale Monarchico - PNM) με πρώτο γραμματέα τον Alfredo Covelli [8] και πρώτο στόχο ένα καλό ποσοστό στις πολιτικές εκλογές όποτε και αν γίνονταν αυτές[9].



Στις 22 Ιουνίου 1946, ένα Προεδρικό Διάταγμα περί αμνηστίας εκτόνωσε  σε κάποιο βαθμό την ένταση [10]. γιατί αρκετοί πολιτικοί κρατούμενοι καταδικασμένοι για  μικρότερα πολιτικά αδικήματα [11] αποφυλακίστηκαν.   Στις 28 Ιουνίου 1946 η Συντακτική Συνέλευση στη πρώτη συνεδρίαση της εξέλεξε προσωρινό Αρχηγό Κράτους τον Enrico De Nicola, με ευρύτατη πλειοψηφία .[12]  Στις 14 Ιουλίου τη πρώτη Κυβέρνηση De Gasperi διαδέχτηκε η Δεύτερη που πρακτικά ήταν η πρώτη Κυβέρνηση της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ήταν και αυτή Κυβέρνηση συνασπισμού [13]  βραχύχρονη και ασταθής σαν και αυτές που  ακολούθησαν στη συνέχεια [14]. Στο μεταξύ, η αστυνομία στο Μιλάνου κατάφερε τελικά να εξαρθρώσει τη παράνομη οργάνωση του Leccisi συλλαμβάνοντας τον ίδιο και  αρκετούς από τους συντρόφους του. Με τον Leccisi στη φυλακή ,περιμένοντας τη δίκη του , την παράνομη οργάνωση διαλυμένη, η ανεύρεση του λειψάνου του Μουσολίνι ήταν τελικά ζήτημα χρόνου. Στις 10 Αυγούστου 1946 ξεκίνησε στο Παρίσι η Διάσκεψη για την ειρήνη όπου η   Ιταλία  όφειλε να παλέψει μόνη, ενάντια στις διεκδικήσεις ενός εχθρικού κόσμου[15]. Στις 12 Αυγούστου ο πατέρας Parini συνοδευόμενος από τον Αστυνομικό Διευθυντή του Μιλάνου Agnesina, και τον αρχηγό του πολιτικού γραφείου , Ancillotti, μετέβησαν στο μοναστήρι της Certosa της Pavia  για να παραλάβουν το  λείψανο του Μουσολίνι και να το επιστρέψουν στο Μιλάνο.



To 1946 έκλεισε πολιτικά με τη γέννηση ενός ακόμη πολιτικού σχήματος. Οι συζητήσεις που είχαν λάβει χώρα το καλοκαίρι οδήγησαν τελικά σε ένα είδος πολιτικού και ιδεολογικού συμβιβασμού,[16] και στη γέννηση του Ιταλικού Κοινωνικού  Κινήματος. Πρώτος Γραμματέας του ήταν ο GiacintoTrevisonno [17]Το 1947 ξεκίνησε με ένα επίσημο και πολλά υποσχόμενο ταξίδι του Πρωθυπουργού Alcide De Gasperi στις ΗΠΑ [18] , στη Ρώμη πραγματοποιήθηκε το XXV Έκτακτο Συνέδριο του PSIUP [19] και μια διπλή πολιτική δολοφονία στο Μιλάνο πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων μια που τα θύματα ήσαν φασίστες.[20] Αμέσως σχεδόν μετά την επιστροφή του Πρωθυπουργού από την Αμερική , στις 2 Φεβρουαρίου 1947, η 2η Κυβέρνηση De Gasperi παρέδωσε  την εξουσία στη 3η[21] και την 1η Ιουνίου του ίδιου χρόνου, η 3η Κυβέρνηση De Gasperi παρέδωσε με τη σειρά της την εξουσία στη 4η [22].

Στη διάρκεια της θητείας αυτής της 4ης κυβέρνησης σημειώθηκαν στο χώρο του MSI κάποιες διαφωνίες τακτικής που οδήγησαν στις 15 Ιουνίου στη παραίτηση του Trevisonno από τη Γραμματεία του Κινήματος [23] και το Νοέμβριο, η χώρα έζησε  την απόπειρα ενός "κόκκινου" πραξικοπήματος στο Μιλάνο.[24].  Στις 18 Απριλίου  1948,  οι Ιταλοί και οι Ιταλίδες, κλήθηκαν και πάλι στις κάλπες, μέσα σε ένα έντονα πολωμένο κλίμα να αποφασίσουν για τη Κυβέρνηση τους . Κονταροχτυπήθηκαν από τη μια οι Χριστιανοδημοκράτες με τους συμμάχους τους [25] και από την άλλη το κοινό μέτωπο Σοσιαλιστών Κομμουνιστών. Οι Χριστιανοδημοκράτες με τους συμμάχους τους πλησίασαν την απόλυτη πλειοψηφία, το "μέτωπο" συγκρατήθηκε στο 30% και το νεοεμφανιζόμενο κίνημα του MSI   κατάφερε να εκλέξει ένα γερουσιαστή και  6 Βουλευτές.[ 26]. Στις 24 Μαΐου 1948 , σχεδόν ένα μήνα μετά τις εκλογές ,η 4η Κυβέρνηση De Gasperi παρέδωσε τη σκυτάλη της εξουσίας στη 5η [27]  Στη διάρκεια της θητείας της καινούριας κυβέρνησης, με σαφέστατο φιλοδυτικό προσανατολισμό σημειώθηκε στις  14 Ιουλίου 1948 μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του κομμουνιστή Togliatti [28]. Το γεγονός πυροδότησε καινούριες ταραχές και  συγκρούσεις με την αστυνομία. Στο τέλος τα πράγματα ηρέμησαν με παρέμβαση του ίδιου του Togliatti. Εκείνο το θερμό καλοκαίρι ,ύστερα από μια παραμονή 23 μηνών στις μιλανέζικες φυλακές ο Domenico Leccisi αποφυλακίστηκε. 

Ἰνδοευρωπαίοι καὶ καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων



Στὶς 2 Φεβρουαρίου 1886, ὁ Οὐαλὸς φιλόλογος Sir William Jones διαπίστωσε τὶς ὀμοιότητες ἀνάμεσα στὴν Σανσκριτική, τὴν Λατινικὴ καὶ τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα, κάτι ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς εἶχε παρατηρηθεῖ ἀπὸ τὸν 16ο αἰῶνα ὅταν ὁ Ἰσουίτης Thomas Stephens ποὺ δροῦσε ὡς ἱεροκήρυκας στὴν Ἰνδικὴ χερσόνησο εἶχε ἐπίσης παρατηρήσει τὶς ὁμοιότητες ἀνάμεσα στὴν Λατινική, τὴν Ἑλληνικὴ και τὶς γλῶσσες τῆς Ἀσίας. Ἡ κοινὴ ῥίζα τῶν Εὐρωπαϊκῶν καὶ Ἰνδοάριων γλωσσῶν ὀδήγησε τοὺς ἐπιστήμονες στὸ συμπέρασμα μιᾶς κοινῆς κοιτίδας ἀπὸ τὴν ὁποία διασκορπίστηκαν οἱ γεννήτορες τῶν πρωτοάριων πολιτισμῶν τῆς Εὐρώπης, Περσίας καὶ Ἰνδικῆς χερσονήσου. Τὰ μέχρι τώρα ἐπιστημονικὰ εὐρήματα δὲν δείχνουν μὲ βεβαιότητα τὴν κοιτίδα τῶν Ἰνδοευρωπαίων, καὶ οἱ ἀκαδημαϊκοὶ τὴν προσδιορίζουν κάπου στὴν Δυτικὴ Ἀσία, ἀνάμεσα στὸν Εὔξεινο Πόντο, τὴν ἀνατολικὴ Περσία καὶ τὴν κεντρικὴ Ἀσία. Ἀπὸ ἐκεῖ χωρίστηκαν σὲ δύο ῥεύματα: Τὸ ἕνα προχώρησε πρὸς τὴν Ἰνδία καὶ τὸ δεύτερο ἐγκαταστάθηκε στὴ βορειοκεντρικὴ Εὐρώπη. 


Ὁ ὄρος «Ἰνδοευρωπαῖος» δόθηκε ἀπὸ τὸν Thomas Young τὸ 1813, ἂν καὶ μέχρι τὰ μέσα τοῦ 20ου αἰῶνος χρησιμοποιούνταν ὁ ὄρος «Ἄριος», προερχόμενος ἀπὸ τὴν Σανσκριτικὴ (Βέδες) καὶ Ἰρανικὴ παράδοση. Ἡ ἔλευση τῶν Ἀρίων στὴ Δύση ἐντοπίζεται κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες τῆς 3ης χιλιετηρίδας. Πρώτοι ἔφτασαν οἱ λαοὶ τοῦ πολιτισμοὺ «γιαμνάγια» (γνωστοὶ ἀπὸ τοὺς τάφους Κουργκᾶν), ποὺ γνώριζαν τὸ ἄρμα μὲ τροχούς, τὴν κατεργασία τοῦ χαλκοῦ καὶ τοῦ ὀρείχαλκου. Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἐποχῆς τοῦ χαλκοῦ στὴν Εὐρώπη. Στὴν Ἑλλάδα ἡ ἔλευση τῶν Ἀρίων τοποθετείται ἱστορικὰ τὸν 18ο π.Χ. αἰῶνα μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Μυκηναϊκοῦ πολιτισμοῦ, καὶ σὲ δεύτερη φάση τὸν 12ο αἰῶνα ποὺ ἀναφέρεται ὡς «Κάθοδος τῶν Δωριαίων». Ὁ καθηγητὴς ἀρχαιολογίας κύριος Χρῆστος Ντοῦμας ὑποστηρίζει πὼς οἱ Δωριεῖς ἦταν Μυκηναϊκὸ φῦλο ποὺ ἐκτοπίστηκε στὰ ὀρεινὰ καὶ ὡς κάθοδος χαρακτηρίζεται ἡ ἐπανεγκατάστασή των στὰ πεδινά. 

Ἡ θεωρία τοῦ κυρίου Ντοῦμα δὲν υἱοθετείται ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα, ἀλλὰ παρόμοιες περιπτώσεις συναντώνται στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ ἱστορία, κάτι ποὺ καθιστᾶ πιθανὴ μιὰ τέτοια εἰκασία. Βεβαίως, οἱ Ἰνδοευρωπαίοι ὅταν ἐγκαταστάθηκαν στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο δὲν βρῆκαν κρανίου τόπο, ἀλλὰ ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἤδη ὑπάρχοντες πληθυσμοὺς ποὺ προϋπῆρχαν αὐτῶν, καὶ οἱ ὁποίοι σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἐκτοπίστηκαν, σὲ ἄλλες ἀφανίστηκαν καὶ σὲ κάποιες ἐπιμείχθησαν μὲ τοὺς βόρειους εἰσβολεῖς. Κραναοί, Μινῦες, Ἄβαντες, Αἰγιαλεῖς, Ἐπειοί, Κάρες, Κίκονες, Λαπίθες, Λέλεγες, Μάγνητες, Δόλοπες, Καύκωνες… Οἱ ἀναφορὲς σὲ αὐτοὺς τοὺς λαοὺς ὑπάρχουν κυρίως σὲ πρόσωπα ποὺ μὲ τὸ πέρασμα τῶν χρόνων ἀναδείχθηκαν σὲ μυθικοὺς γενάρχες τῶν Πόλεων-Κρατῶν. Ἂν καὶ γνωρίζουμε ἐλάχιστα γιὰ τοὺς προελληνικοὺς πληθυσμούς, θεωρείται σχεδὸν βέβαιο ὅτι κάποιοι ἐξ αὐτῶν δὲν ἦταν Ἰνδοευρωπαϊκῆς καταγωγῆς, χωρὶς ὅμως νὰ μπορεῖ νὰ προσδιοριστεῖ μὲ σιγουριὰ ἡ ἀκριβῆς καταγωγή των. Ὁ γεωγράφος Ἑκαταῖος ὁ Μιλήσιος ἀναφέρει ὅτι στὸ ἀπώτερο παρελθόν, πρὶν ἐξαπλωθοῦν οἱ Ἕλληνες, σχεδὸν ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα κατοικούνταν ἀπὸ βάρβαρους. Παρόμοιες ναφορς κάνουν κα λλοι γεωγράφοι κα στορικο πως Στράβων κα ρόδοτος[1]. κτς τν ναφορν τν ρχαίων λλήνων, μεγάλο νδιαφέρον χουν κα τ τοπωνύμια πο διατηρον μ λληνικς νομασίες δη π τν ρχαιότητα. Μία σημαντικ σειρ μ νδοευρωπαϊκν τοπωνυμίων εναι τ τοπωνύμια σ Αρν– (ρνη, ρνισσα, τ παλαι νομα ρνη το Κιερίου τς Θεσσαλιώτιδος κ.α.) στ ποο νήκει κα Λέρνα κα τ ποία παντον κοντ σ πηγές. 

Στν Χαττικ γλώσσα (κύρια προ-ΙΕ γλώσσα τς Μικρς σίας) arna/arinna θ πε «πηγή», ν προσθήκη το προθέματος le- χρησιμοποιείται γι ν σχηματίσει τν πληθυντικό ριθμό: le-arna/le-arinna = «πηγς» κα Λέρνα χαρακτηρίζεται π τν παρξη πολλν πηγν, γιατ σύμφωνα μ τν Στράβωνα: [8.6.8] «… δείκνυται δ κα μυμώνη τις κρήνη κατ Λέρνην. δ Λέρνη λίμνη τς ργείας στ κα τς Μυκηναίας, ν τν δραν στοροσι: δι δ τος γινομένους καθαρμος ν ατ παροιμία τις ξέπεσε ‘Λέρνη κακν.’ τν μν ον χώραν συγχωροσιν ευδρεν, ατν δ τν πόλιν ν νύδρ χωρί κεσθαι, φρεάτων δ επορεν, τας Δαναΐσιν νάπτουσιν, ς κείνων ξευρουσν, φ ο κα τ πος επεν τοτο «ργος νυδρον ἐὸν Δαναα θέσαν ργος νυδρον», τν δ φρεάτων τέτταρα κα ερ ποδειχθναι κα τιμσθαι διαφερόντως, ν επορί δάτων πορίαν εσάγοντες.» πίσης, λέξεις πως θάλασσα, λαβύρινθος, σάμινθος κτλ, χουν λες πρ-λληνικ μ-νδοευρωπαϊκ καταγωγή. λες ατς ο λέξεις πέρασαν στ λληνικ λεξιλόγιο λόγω τς δυναμίας τν νδοευρωπαίων ν ποδόσουν στν γλώσσα τους ννοιες κα νοοτροπίες τν προελλήνων. Γι παράδειγμα, ταν ο Δωριες εσέβαλαν στν Κρήτη ντίκρυσαν πολυώροφα χρωματιστ κτίρια, κάτι ντελς ντίθετο μ τν Δωρικ λιτότητα. 

Γι αὐτὸ καὶ ἀπέδωσαν στὴ λέξη «λαβύρινθος» τὴν ἔννοια τοῦ ἀχανοὺς ἀποπροσανατολιστικοῦ κτιρίου, ἐμπλουτίζοντάς τον μὲ τὸν μῦθο τοῦ Μινώταυρου, λόγω τῆς ἀκατανόητης γι αὐτοὺς λατρείας τοῦ ταύρου. Τέτοιοι μύθοι ἐπιβίωσαν μέχρι σήμερα μέσα ἀπὸ τὴν λαϊκὴ παράδοση. Ὁ μεγάλος Ἕλληνας λαογράφος, Νικόλαος Πολίτης, ἔχει διασώσει λαϊκὲς παραδόσεις γιὰ τὰ Κυκλώπεια τείχη καὶ ἄλλα προϊστορικὰ κτίσματα τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου ποὺ πιστεύεται ὅτι χτίστηκαν ἀπὸ τοὺς «Λήννιδες», ποὺ ἦταν μιὰ φυλὴ γιγάντων μὲ μακριὰ μουστάκια ποὺ τὰ ἔδεναν πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τους, καὶ ποὺ ζοῦσε κάποτε σ' αὐτὸν τὸν τόπο. Πέραν ὅμως τῶν γλωσσολογικῶν καὶ λαογραφικῶν ἀποδείξεων, ὑπάρουν καὶ οἱ προϊστορικὲς ἐνδείξεις ποὺ συνηγοροῦν στὴν μὴ-Ἰνδοευρωπαϊκὴ καταγωγὴ τῶν προελλήνων. Τὰ ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα τοῦ Κυκλαδίτικου καὶ τοῦ Μινωικοῦ πολιτισμοῦ ἀποδεικνύουν τὴν πίστη σὲ μία χθόνια θρησκεία ποὺ πιθανὸν νὰ ἔχει μεσανατολίτικη ῥίζα, μιᾶς καὶ ἐκεῖ συναντάται σὲ ἐκείνη τὴν περίοδο ἡ μητριαρχικὴ κοινωνία καὶ ἡ λατρεία τοῦ ὄφεως. Γι αὐτὸ καὶ ἡ ἐπικρατούσα θεωρία γιὰ τὴν καταγωγὴ τῶν Μινωιτῶν εἶναι ἡ Φοινικική. Στοιχεῖο ποὺ συνηγορεῖ στὴν σημιτικὴ καταγωγὴ τοῦ Μινωικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἐπίσης ἡ όνομασία τοῦ κέντρου λήψεως ἀποφάσεων, δηλαδὴ ἡ πρωτεύουσα ὅπου βρισκόταν ἡ ἔδρα τοῦ βασιλέως. Ἀπὸ τὴν Κνωσσὸ ἔλκει τὴν καταγωγὴ τοῦ ὀνοματός του τὸ Ἰσραηλινὸ κοινοβούλιο ποὺ ὀνομάζεται  הַכְּנֶסֶת (Κνεσσέτ), ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ Ἀνώτατο Συμβούλιο τῶν ῥαβίνων. 

Μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπικράτηση τῶν Ἀρίων στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, ἀναπτύχθηκε μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ὁ λαμπρὸς Ἑλληνικὸς πολιτισμός, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀφανίσεως σὲ μεγάλο βαθμό, ἀλλὰ καὶ τῆς μερικῆς ἀφομοιώσεως τῶν προελληνικῶν πληθυσμῶν. Κάτι ἀνάλογο δὲν μπόρεσε νὰ ἐπιτευχθεῖ στὴν Ἰνδία, μιᾶς καὶ ἐκεῖ οἱ προϋπάρχοντες Ἀφρικανικῆς καταγωγῆς πληθυσμοὶ ἦταν ἀδύνατον νὰ ἀφομοιωθοῦν ἢ νὰ ἐκτοπιστοῦν, γι αὐτὸ καὶ μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα τὸ λευκὸ στοιχεῖο στὴν Ἰνδία ἔχει σχεδὸν ἐξαφανιστεῖ. Σήμερα, παρ ὅλο ποὺ ἡ ἐπιστήμη ἔχει μιὰ σαφὴ εἰκόνα γιὰ τὴν καταγωγὴ τῶν Εὐρωπαϊκῶν πληθυσμῶν, ἐντοπίζεται τὸ φαινόμενο τῆς ἐμφανίσεως κάποιων ἀμόρφωτων νεοελλήνων ποὺ ἀμφισβητοῦν τὶς ἔρευνες καὶ τὶς ἀνακαλύψεις τῶν ἀκαδημαϊκῶν σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τῆς καταγωγῆς. Εἶναι πραγματικὰ ἀξιοσημείωτο τὸ γεγονὸς ὅτι μιὰ μερίδα συμπολιτῶν μας, χωρὶς κανένα ἶχνος ἐπιστημονικῆς κατάρτισης ἢ προσωπικῆς/ἀκαδημαϊκῆς ἔρευνας πάνω στὸ θέμα, βγάζουν αὐθαίρετα συμπεράσματα περὶ αὐτοχθονίας τῶν Ἑλλήνων, ἐπιχειρώντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ κορέσουν τὸν ἄκρατο σωβινισμό τους. Θεωροῦν αὐτοὶ οἱ τύποι πὼς οἱ Ἕλληνες εἶναι ξεχωριστὴ φυλὴ ποὺ ἔχει καταγωγὴ ἀπὸ ἄλλον πλανήτη (Σείριο), καὶ στηρίζουν τὶς θεωρίες τους στὰ εὐρήματα καὶ τὶς θεωρίες τοῦ Πουλιανοῦ ὁ ὁποῖος θεωρεῖ τὸν ἀρχάνθρωπο τῶν Πετραλώνων ὡς ἀπόδειξη τῆς συνεχοῦς ἐμφανίσεως τῶν Ἑλλήνων ἐδῶ καὶ 11.000.000 χρόνια (!!!). 

Βεβαίως αὐτὲς οἱ θεωρίες εἶναι γιὰ γέλια καὶ κανένας σοβαρὸς ἀνθρωπολόγος ἢ παλαιοντολόγος δὲν τὶς λαμβάνει στὰ σοβαρά. Παρ ὅλα αὐτὰ ἡ θεωρία τοῦ Πουλιανοῦ βρίσκει πολλοὺς ὑποστηρικτὲς ἐκτὸς τῆς ἀκαδημαϊκῆς κοινότητας, κυρίως σὲ ὑποστηρικτὲς τοῦ Ἀρτέμη Σῶρρα καὶ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Assad Destroys US Reporter In Interview Exposes Zionist Propaganda

Η ανακοίνωση του Ιωάννη Ανδρουτσόπουλου

Ημέρα τιμής και μνήμης των Ελλήνων σφαγιασθέντων από τους αναρχοκομμουνιστές στην πηγάδα του Μελιγαλά σήμερα και οι εισβολείς… νεοπατριώτες (ψευτοεθνικιστές), οι δήθεν υπερασπιστές της τιμής και της πατρίδας εξ’ Αθηνών ορμώμενοι, αντί να προσέλθουν να τιμήσουν το αίμα, ήρθαν να χύσουν και άλλο αίμα Ελλήνων στο Μελιγαλά. Ως φιλοξενούμενοι δε, μας προσέφεραν τελικά λύπη, αηδία, αποτροπιασμό, απέχθεια και ντροπή ως δώρα από αυτούς που τους έστειλαν, ως τάγμα εκκαθάρισης κατά των Ελλήνων, επειδή κατάλαβαν το τι πρεσβεύουν και αποχώρησαν. Ντροπή σας που για άλλη μια φορά αμαυρώσατε την ιερή ημέρα του Ελληνισμού. Τί εντύπωση έχουν οι ανιστόρητοι και ανισσόροποι, ότι εκεί είμαστε οι εχθροί του έθνους και ήρθαν να κάνουν εκκαθάριση, οι απελευθερωτές – υμνητές του σατανά και των μασώνων? Αλήθεια γιατί δεν κάνουν πρώτα εκκαθάριση… από τις γειτονιές που διαμένουν και τους έχουν πάρει στο κυνήγι οι άπλυτοι? Αλλά ξέρω, εκεί θέλει άντρες με ψυχή. Ηθελα όμως να ήξερα με ποιό δικαίωμα προσέρχονται αυτές οι πλέμπες σε ένα τόσο ιερό χώρο!!! Εχουν άραγε νεκρούς εκεί όπως εμείς? Με ποιό δικαίωμα προπηλακίζουν οι λακέδες τους απογόνους των Ηρώων του Μελιγαλά? Ποιός αλήθεια τους δίνει τις εντολές? Αλλά και τί, χτυπούν παιδιά? Ντροπή σας άνανδροι φουσκοντενεκέδες, ντροπή σας εθνικιστές της κατσαρόλας, ντροπή σας υποτακτικοί του συστήματος. Λυπάμαι… αλλά ντροπή και σε εσένα δήθεν αρχηγέ… που την ιδέα την έκανες συμφέρον, που τον αγώνα τον εξαργύρωσες με χρυσό, που τους συναγωνιστές!!! τους πέταξες στον κάλαθο των αχρήστων. Ντροπή και σε αυτούς που τους υποστηρίζουν, γιατί η Ελλάδα έχει ανάγκη τους Ελληνες, όχι τους δοσίλογους, τους ψευτοτσαμπουκάδες και τους φονιάδες. Λίγοι μείναμε βρε ανθέλληνες. Λυπάμαι ειλικρινά για όλους εσάς που φοράτε την μαύρη μπλούζα… γιατί η ψυχή σας είναι πιο μαύρη και από τις πράξεις σας. Χαίρομαι όμως που είστε καλοί χειριστές της τεχνολογίας και σας προτρέπω να τα προβάλλετε στους υποτακτικούς σας για να βλέπουν τα κατορθώματά σας, έτσι ώστε να σας μιμηθούν. Του χρόνου σας περιμένω με ανοιχτές τις αγκάλες. Άνανδροι και πισωπλατάδες και το λέω εγώ που την ιδέα την υπηρετώ χρόνια, όχι όπως εσείς πρόσκαιρα νεοχρυσαυγιτάκια της λάσπης και του υποκόσμου… Η Ιδέα θέλει μυαλό και όχι μπράτσα. Νεκροθάφτες της Μεγάλης Ιδέας του ΕΣ… 
Καλαμάτα, 17η Σεπτεμβρίου 2017

William Ernest Henley (1849–1903)


Πέρα από την νύχτα που με σκεπάζει,
κατάμαυρη απ΄ακρη σε άκρη
ευχαριστώ τους θεούς όποιοι και νάναι
για την ακατανίκητη ψυχή μου.

Κι αν έπεσα θύμα των περιστάσεων
ούτε δείλιασα ούτε έκλαψα γοερά.
Κάτω απ΄ τα χτυπήματα της τύχης
το κεφάλι μου είναι ματωμένο αλλά δεν προσκυνά.

Πέρα απ αυτό τον τόπο της οργής και των δακρύων
κι απ' τη βαριά του σκιά
ακόμα κι απ την απειλή του χρόνου
είμαι και θα παραμείνω ατρόμητος.

Δεν με ενοχλεί που είναι τόσο στενή η πύλη
ούτε η γεμάτη με καταδίκες περγαμήνη
εγώ είμαι ο κυρίαρχος της μοίρας μου
εγώ είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου. 

William Ernest Henley (1849–1903)


Domenico Leccisi: ένας ακόμα Φασίστας της αριστεράς



Πριν από 60 χρόνια ακριβώς, στις 30 Αυγούστου 1957, η σύζυγος του Μουσολίνι Dona Rachelle παρέλαβε από εκπροσώπους της Ιταλικής Πολιτείας μέσα σε ένα φτηνό κιβώτιο, ότι είχε απομείνει από το σύζυγό της τον άλλοτε δυνατό και κραταιό Duce του Φασισμού. Μαζί με το κιβώτιο τα οστά τοποθετήθηκαν στη κρύπτη της οικογένειας στο νεκροταφείο του Predappio. Η μεγάλη μετά θάνατο περιπλάνηση του λειψάνου του Μουσολίνι  είχε τελειώσει. H κατάρρευση του Φασιστικού Καθεστώτος και ο τερματισμός του πολέμου όχι μόνο δεν οδήγησε την Ιταλία σε καθεστώς ειρήνης αλλά προκάλεσαν καινούρια δεινά. Η χώρα βρέθηκε σε καθεστώς εμφυλίου πολέμου.  Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα στις  21 Ιουνίου 1945 ορκίστηκε  η Κυβέρνηση Parri, μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Η Κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να διασφαλίσει την ηρεμία και την ασφάλεια. 


Ιδιαίτερα στη Βόρεια και Κεντρική Ιταλία όπου δρούσε ανεξέλεγκτη η La Volante Rossa ένα οπλισμένο παρακλάδι των Gruppi di Azione Patriottica (GAP).  Αυτή η παρακρατική οργάνωση, με την ανοχή ή όχι των άλλων πολιτικών δυνάμεων είχε αυτοανακηρυχθεί αρχάγγελος μιας πολιτικής  κάθαρσης υποκαθιστώντας την δικαιοσύνη και περιφρονώντας τις αρχές. Απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση άρχισαν να οργανώνονται ομάδες αντίστασης αποτελούμενες κατά κύριο λόγο από οπαδούς του προηγούμενου καθεστώτος. Στις αρχές Ιουνίου του 1945 στη Λούκα έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα συνθήματα στους τοίχους που παρέπεμπαν και εξυμνούσαν αξίες και συνθήματα του παλαιού καθεστώτος. 

Το  Νοέμβριο εμφανίστηκαν στο Τορίνο αυτοαποκαλούμενοι lupi mannari [ 5]. Στο Μιλάνο η κατάσταση του νεοφασισμού ήταν δύσκολη και σύνθετη [6] Και όμως με μια  λιτή ανακοίνωση, αναγγέλθηκε εκεί  η γέννηση ενός αυτοαποκαλούμενου Φασιστικού  Δημοκρατικού  Κόμματος   (Partito Democratico Fascista). Ιδρυτής του τελευταίου αυτού κόμματος καταδικασμένου εξ αρχής να ζήσει και να επιβιώσει στη παρανομία είναι ο εικοσιπεντάχρονος Domenico Leccisi [7]. Στο πλευρό του συντάσσονται από τη πρώτη στιγμή οι  Mauro Rana και Antonio Parozzi. Σκοπός της οργάνωσης είναι να δώσει κουράγιο και ελπίδα στους κατατρεγμένους και μη της πόλης του Μιλάνο και πάνω από όλα να δημιουργήσει ένα αντίπαλο δέος και να διαπραγματευτεί με κάποιους πολιτισμένους όρους την εθνική συμφιλίωση. Η πρώτη πράξη αντίστασης της παράνομης αυτής οργάνωσης με συμβολικό χαρακτήρα  καταγράφηκε  στις 5 Νοεμβρίου 1945 . Μια μικρή ομάδα εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά έξω από το κινηματογράφο Odeon περιλούζοντας με εύφλεκτο υλικό και βάζοντας φωτιά στα ταμπλό με τις διαφημιστικές φωτογραφίες του έργου που παιζόταν εκείνη την ημέρα μέσα στην αίθουσα και δεν ήταν άλλο από το  "Roma città aperta".

Η κυβέρνηση Parri έπεσε  στις 10 Δεκεμβρίου .Την διαδέχτηκε αμέσως η πρώτη κυβέρνηση De Gasperiη οποία εμπιστεύτηκε το νευραλγικό Υπουργείο  των Εσωτερικών στον Giuseppe Romita, Τον Ιανουάριο του 1946, ο Domenico Leccisi μαζί με το Rana μπαίνουν σε ένα τυπογραφείο στην Corso Garibaldi με σκοπό να τυπώσουν ένα  αριθμό αντιτύπων της  Lotta Fascista. Ο Φασιστικός Aγώνας ήταν ο τίτλος του παράνομου έντυπου της ομάδας, που για παράνομο απολάμβανε αξιόλογης κυκλοφορίας  μέσα στη πόλη. Την ευθύνη του εντύπου είχε μια νεαρή συναγωνίστρια η Brunilde Tanzi. Στα 35 της χρόνια ήταν μια όμορφη γυναίκα με μεγάλα μαύρα μάτια , που αδιαφορούσε για το κίνδυνο.

Στις 11 Απριλίου 1946 ο Leccisi απευθύνθηκε  με ενυπόγραφη  επιστολή στον νομάρχη του Milano Ettore Troilo προτείνοντας ένα πολιτικό συμβιβασμό που θα έριχνε μια “γέφυρα” επικοινωνίας ανάμεσα σε φασισμό και αντιφασισμό με μοναδική προϋπόθεση την αποφυλάκιση όσων ακόμα βρίσκονταν στις φυλακές του San Vittore ένοχοι για τα πολιτικά τους πιστεύω,  και την άδεια να πραγματοποιηθεί ένα μνημόσυνο στη μνήμη των πεσόντων της Repubblica Sociale Italiana. Σε αντίθετη περίπτωση επιφύλασσε για τον εαυτό του το δικαίωμα  να αρχίσει αγώνα στο όνομα των μαρτύρων. Μπροστά στο πυρετό των προετοιμασιών για το δημοψήφισμα σύμφωνα με το οποίο ο Ιταλικός λαός έπρεπε να αποφασίσει αν ήθελε ή όχι την Μοναρχία  οι προτάσεις του Leccisi έμειναν δίχως απάντηση.

Στο μεταξύ  ο Leccisi προετοιμάζεται για το επόμενο χτύπημα που ξεφεύγει κατηγορηματικά από τα στενά όρια της πόλης του Μιλάνου και πρόκειται να πάρει εθνικές διαστάσεις.  Όπως θα θυμηθεί ο ίδιος αργότερα: «Όλα τα βράδια όταν από το Μιλάνο επέστρεφα στο Vernante, του Piemonte - το τραίνο περνούσε κοντά από το νεκροταφείο  του Musocco - έβλεπα εκείνο το μεγάλο σταυρό που φώτιζε την είσοδο. Και γιγαντώθηκε μέσα μου η ιδέα: πρέπει να τον πάρω , δεν μπορώ να τον αφήσω εκεί [9]». Ήταν κοινό μυστικό ότι στο  νεκροταφείο του Musocco είχε θαφτεί με απόλυτη μυστικότητα και προφυλάξεις ο Ντούτσε του Φασισμού, ο Μπενίτο Μουσολίνι. Η αναζήτηση ενός τάφου δίχως όνομα ανάμεσα σε τάφους  που αντί για ονόματα είχαν αύξοντες αριθμούς, ήταν μια πολύ δύσκολη και χρονοβόρα υπόθεση. Οι όποιες μαρτυρίες πύκνωναν παρά ξεδιάλυναν το μυστήριο. 

Στη διάρκεια των τελευταίων μηνών, επισκέψεις στο συγκεκριμένο νεκροταφείο είχαν γίνει πολλές τόσο από τον Leccisi όσο και από τα άλλα μέλη της οργάνωσης. Προσπαθούσαν να βρουν κάποια ένδειξη, κάποιο χειροπιαστό στοιχείο που θα τους βοηθούσε να εντοπίσουν τον τάφο αλλά οι ιερείς δήλωναν άγνοια, τα αρχεία με τα τοπογραφικά δεν ήσαν προσβάσιμα, οι διάφορες φήμες μάλλον συσκότιζαν τα πράγματα. Η λύση του μυστηρίου ήρθε απρόσμενη από ένα γερμανό στρατιώτη αιχμάλωτο πολέμου, που ήταν εντεταλμένος με τη φροντίδα των τάφων των συμπατριωτών του στο ίδιο νεκροταφείο. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας  της ταφής και μπορούσε να υποδείξει με ακρίβεια το σημείο που είχαν παραχώσει το κακοποιημένο πτώμα. Πεδίο αριθμός 16, ανώνυμος τάφος 384 [10]


Μια παράτολμη ενέργεια σχεδιάζεται παραμονές της πρώτης επετείου της μεταπολεμικής εποχής.Τη νύχτα της 22 προς 23 Απριλίου τρεις ίσκιοι σκαρφαλώνουν σε κάποιο σημείο του τοίχου, που κυκλώνει το νεκροταφείο και κατευθύνονται προς τον τομέα και το σημείο που βρίσκεται θαμμένος ο Μουσολίνι. Ο  Domenico Leccisi, θα θυμηθεί: Πήγαμε στο τάφο, σκάψαμε και εκείνο που με εντυπωσίασε  ήταν  η ηχώ από τα πρώτα χτυπήματα της αξίνας, που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Έμοιαζαν με κανονιοβολισμούς , έτσι αντηχούσαν  δυνατά και εντυπωσιακά στην ησυχία της νύχτας. Πρώτος κατέβηκε ο Parozzi (Alfredo Parozzi, ) και στη συνέχεια ο Mauro (Mauro Rana,), κι εγώ που έσυρα με προσοχή το μουσαμά  με τα λείψανα προς την κατεύθυνση των δύο.που τον έπιασαν  με τα χέρια ανοικτά[15] Πάνω στον ανοιγμένο τάφο, ο Leccisi  αφήνει ένα σημείωμα για όσους δουν το πρωί το τάφο άδειο: «Το λείψανο του Μπενίτο Μουσολίνι τέθηκε υπό τη προστασία  των Φασιστών του Δημοκρατικού Φασιστικού Κόμματος»... Ο Ντούτσε είναι και πάλι ανάμεσά μας. Πάνω σε ένα καρότσι του κήπου και σπρώχνοντας μπροστά φτάσαμε από το κεντρικό διάδρομο  την έξοδο.... Στη συνέχεια τον τοποθετήσαμε στο πορτμπαγκάζ  της μαύρης Aprilia που ήταν παρκαρισμένη εκεί κοντά. 

Βιβλιοπαρουσίαση: ο Α2 - του Ρένου Αποστολίδη


Συνέχεια της «Πυραμίδας 67», του πιο μαχητικού αντιπολεμικού βιβλίου για τον Εμφύλιο, που γράφτηκε από κάποιον που δεν ανήκε σε καμία παράταξη, «ο Α2» του Ρένου δίνει την εωσφορική μορφή ενός αμείλικτου αξιωματικού Α2 (Πληροφοριών), που από καπετάνιος του ΕΛΑΣ, πέρασε στο Στρατό, όταν του σκότωσαν τη μάνα οι ομοϊδεάτες του, και της έστειλε 600 «γράμματα» όπως τα έλεγε ... 600 αντάρτες, κυνηγημένους έναν-έναν, πιασμένους κι εκτελεσμένους με το ίδιο του το χέρι ...

Κάστρα Ιδεών 2017 - Φωτογραφική Παρουσίαση


για περισσότερα εδώ