Η δέσμη των ράβδων (μέρος πρώτο) Berto Ricci: o «αιρετικός» διανοητής του Φασισμού.



Μετάφραση και επεξεργασία κειμένου: Αλάστωρ.




Ο Roberto Ricci (γνωστός ως Berto) γεννήθηκε στην Φλωρεντία το 1905 και πέθανε στην Bir Gandula της Λιβύης το 1941. Υπήρξε συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος.




Ένας από τους πιο σημαντικούς θεωρητικούς και διανοητές του Φασισμού ίδρυσε το περιοδικό «L’ Universale» και συνεργάστηκε με την «μυστικιστική σχολή του Φασισμού» (Scuola di Mistica Fascista) που καθοδηγούσε ο Niccolo Giani και ο Luido Pallotta.








Αρθρογραφούσε επίσης στις εφημερίδες της εποχής του και συγκεκριμένα στις «Popolo D’ Italia» «Critica Fascista» και στο περιοδικό « IL Selvagio». Ως καθηγητής μαθηματικών δίδαξε στις πόλεις Πράτο, Παλέρμο και Φλωρεντία.








Στην νεαρή του ηλικία δεν έκρυψε την συμπάθεια του για την αναρχική σκέψη. Το 1927 άρχισε να ασπάζεται τον Φασισμό διακρίνοντας στο κίνημα του Benito Mussolini τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές ιδέες που πάντα ο Ricci καλλιεργούσε μέσα στο ιδιαίτερο του «είναι».



Δεν κατάφερε παρόλο τις προσπάθειες του να αποταμιεύσει κάποιο χρηματικό ποσό από τις πωλήσεις του περιοδικού του ώστε να χρηματοδοτήσει και άλλες πολιτικές ενέργειες. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό το ανέκδοτο που κυκλοφόρησε μεταξύ των γνωστών του και αναφερόταν στο λιτότατο μπουφέ των εγκαινίων του περιοδικού.




«Ο Ricci πρόσφερε απλά, επτά καπουτσίνο στους ολιγάριθμους παρευρισκόμενους».




Στον κόσμο της διανόησης της δεκαετίας του ’30 ο Berto Ricci παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ακτιβιστική δράση αναπτύσσοντας διάλογο και συνεργασία με εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως ο Giuseppe Botai, Julius Evola, Ernesto De Martino, Romano Bilenci, Ottone Rosai, και Camillo Pellizi.



Τακτικός αναγνώστης του περιοδικού «L’ Universale» ο Mussolini τον καλεί στο Palazzo Venezia στη Ρώμη το 1934. Ο Duce τον συνεχάρη για το έργο του τόσο τον ίδιο όσο και τους συνεργάτες του και του απευθύνει επίσημη πρόσκληση για συνεργασία στην καθημερινή εφημερίδα του Φασιστικού Κινήματος. Πράγματι αναλαμβάνει υπεύθυνος της οικονομικής στήλης με τον τίτλο «Bazar».



Οι «αιρετικές» θέσεις του περιοδικού του Ricci κριτικάρονται σκληρά από τον Roberto Farinacci (γραμματέας του Φασιστικού Κινήματος) με αποτέλεσμα να ανακληθεί η άδεια λειτουργίας της εν λόγω εκδοτικής προσπάθειας.





Το τελευταίο τεύχος του «L’ Universale» κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου του 1935 με την αιτιολογία της αρχής του πολέμου στην Αιθιοπία όπου ο Ricci υπηρέτησε ως εθελοντής. «Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για τυπωμένα χαρτιά» αναφέρει χαρακτηριστικά το τελευταίο εξώφυλλο !



Το 1940 παίρνει μέρος στο πρώτο εθνικό συνέδριο της «μυστικιστικής σχολής του Φασισμού» υποστηρίζοντας πως ο επαναστατικός Φασισμός προτείνει στο κόμμα, στις ένοπλες δυνάμεις, στα όργανα της πολιτείας και στα πανεπιστήμια της χώρας να συνεχίσουν την εκ βαθέων ανάλυση της κοινωνικής ένωσης. Μια δυναμική κοινωνική ριζοσπαστική ένωση που δεν θα περιορίζεται στην στείρα οικονομία και στην απλή βελτίωση των συνθηκών εργασίας αλλά σε μια εμπνευσμένη πρακτική πολύ πιο δημοφιλής που θα επικεντρώνεται στην ποιότητα της εργασίας με σκοπό και στόχο να πραγματοποιηθεί ένα υψηλό εργατικό ηθικό και αυξημένο εθνικό προϊόν.



Υπήρξε δηλαδή πρόταση να ελέγχετε από ειδικό κυβερνητικό κλιμάκιο η παραγωγή και η κατανάλωση να πραγματοποιηθεί απλόχερη και δίκαιη ανακατανομή του πλούτου, να δοθούν κρατικές επιδοτήσεις με σκοπό την αυτάρκεια του έθνους. Ο απλός εργάτης της χειρωνακτικής παραγωγής να θεωρείτε συνυπεύθυνος και να συναποφασίζει για το μέλλον της εταιρίας που εργάζεται για να καταλήξει στο ζητούμενο του εργάτη - υπεύθυνου. Μόνο κατά αυτό τον τρόπο πίστευε ο Berto πως το μυστικιστικό κάλεσμα θα καταφέρει να χτίσει την ιστορία με ουσιαστικές δομές διάρκειας. Όπως έλεγε και ό ίδιος «μόνο έτσι θα ικανοποιήσουμε τον προσωπικό μας αλτρουισμό».




Ο Ricci υπηρέτησε ως εθελοντής του Ιταλικού στρατού στον δεύτερο μεγάλο πόλεμο και τον Γενάρη του 1941 γράφει σε ένα γράμμα με αποδέκτες του γονείς του:



«Τα δυο αδέρφια μου σκέφτομαι με περηφάνια και ενθουσιασμό. Είμαστε εδώ και πολεμούμε για τους νέους ! Οραματιζόμαστε πως όταν πια μεγαλώσουν στον κόσμο που θα τους παραδώσουμε δεν θα συναντούν πια κλέφτες και καταχραστές.



Γιατί θα έχουμε τελειώσει μια και καλή με τούς Εγγλέζους και τους ρουφιάνους φίλους τους από την άλλη πλευρά του ωκεανού που καταχρηστικά ζουν στην πατρίδα μας !».



Γύρω στις εννιά το πρωί στις 2 Φεβρουαρίου του 1941 η μικρή διμοιρία του δέχτηκε επίθεση κοντά στην Bir Gandula της Λιβύης από αγγλικό Spitfire και βρίσκει ακαριαίο θάνατο. Σήμερα είναι ενταφιασμένος στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Bari.







Σκέψεις γύρω από την προσωπικότητα του.



O Berto Ricci πρότεινε και πρόβαλλε μια δική του «αιρετική» εκδοχή του Φασισμού με σαφή λαϊκά στοιχεία τα οποία είχε αντιτάξει απέναντι στα πλουτοκρατικά στοιχεία της εποχής. Υποστήριζε την ιδέα της νέας Ιταλίας του μέλλοντος.




«Οι προϋποθέσεις για την ανάδειξη της δυναμικής του έθνους έχουν ωριμάσει και παρόλο που οι κοινωνικές παραδόσεις μας έχουν εμπλουτιστεί με εκατοντάδες χρόνια αναγκαστικού χριστιανισμού η ουσιαστική βάση τους είναι καθαρά παγανιστική» (L’ Universale 09/1932)








Ακόμα όμως και τα χρόνια της πλήρης λαϊκής αποδοχής του Φασισμού δεν κουράστηκε να προωθεί μια ριζοσπαστική επαναστατική σκέψη.



Ενάντια σε «φασίστες» και «αντιφασίστες» που είχαν βολευτεί κατά κάποιο τρόπο στους κρατικούς μηχανισμούς και κατά τον Ricci ήταν απλά «παραλλαγμένοι» καπιταλιστές που καμιά σχέση δεν είχαν με τον αγνό και άκρως επαναστατικό Φασισμό !



Η κοινωνική και λαϊκή επαναστατικότητα του συνεχίζει να εκφράζεται ακόμα και την εποχή που ήταν ανερχόμενο και επίσημο μέλος του κόμματος. Τα κείμενα του και ο φλογερός τρόπος σκέψης του το αποδεικνύουν περίτρανα:




«Έως ότου ο σταθμάρχης του σιδηροδρομικού σταθμού χρησιμοποιεί διαφορετικό τόνο στην σφυρίχτρα του για τους ταξιδιώτες της πρώτης γραμμής και άλλο για τους ταξιδιώτες της τρίτης θέσης, έως ότου ο δημόσιος υπάλληλος συμπεριφέρεται λες και έχει κάποιο ανώτατο αξίωμα προσπερνώντας τον απλό πολίτη λέγοντας του επιστρέφω σε λίγο με θράσος, έως ότου ο τοπικός χωροφύλακας εξακολουθεί να είναι ευγενικός και γλυκομίλητος με τους ιδιοκτήτες των φανταχτερών αυτοκινήτων λιγότερο με τους πολίτες που χρησιμοποιούν ταξί και σχεδόν καθόλου με εμάς που θεωρεί σωρό μόνο και μόνο επειδή δεν ξεχάσαμε να περπατάμε με τα πόδια, έως ότου ο έλεγχος της ταυτότητας δεν θα περιορίζεται στο τι ρούχα διαλέγει ο καθένας μας όταν αποφασίζει να κάνει την βόλτα του κτλ κτλ !



Έως ότου τέλος πάντων στην Ιταλία μας οι ταξικές αντιθέσεις συνεχίζονται και το έθνος υπομένει την πνευματική μετριότητα των πλουσίων και έως ότου τα κριτήρια της κοινωνικής ιεραρχίας θα τα καθορίζει το χρήμα και οι εραστές αυτού, χτίζοντας καπιταλιστικές κοινωνίες χονδρεμπόρων δίχως καμιά πολιτική βάση και ιδεολογία τότε μπορούμε να πούμε και είναι απαραίτητο να το επαναλάβουμε πως επιβάλλεται να κάνουμε πολλά ακόμα για να μοιάζει ο Φασισμός ιδανικός !



Άλλωστε δεν είναι κακό ! Δεν είναι κακό να το γνωρίζουμε αυτό καλά όλοι μας !»







Roberto Ricci Presente!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου