Αυτόνομη Δράση ενάντια στα ψευτοπατριωτικά είδωλα της Δεξιάς και των "νεοεθνικιστών"




«Κλιμάκιο φίλων και συναγωνιστών, κατά την 4η Αυγούστου του μήνα που διανύουμε, πραγματοποίησε ενημερωτική δράση σε κεντρική συνοικία των Αθηνών. Στην αφισοκόλληση που ακολούθησε καλύφθηκε με αφίσες του Ιωάννου Μεταξά το άγαλμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. 

Όχι δεν μας φταίνε τα αγάλματα. Ούτε παραγνωρίζουμε τη σημασία των μνημείων. Όμως με αγάλματα, οδούς, σταθμούς τρένων και αεροδρόμια που φέρουν το όνομα του Ελευθέριου Βενιζέλου είναι γεμάτη η Ελλάδα. 

Ο Βενιζελισμός αποτέλεσε την ιδεολογία που έθεσε υπό την ομηρία της ελλαδικής ελίτ του φιλελευθερισμού μεγάλες μάζες συντηρητικών, που κανονικά θα έπρεπε να στηρίζουν εθνικιστικές πολιτικές και κινήματα. 

Επειδή, λοιπόν, υπάρχουν ακόμη αληθινοί εθνικιστές που δεν ξεχνούν την νεώτερη ιστορία των ιδεών της πατρίδος μας, όπως θα ήθελαν οι κύριοι της κυβέρνησης και τα τσιράκια των Βρυξελλών, πραγματοποιήθηκε η συμβολική κάλυψη ενός αγάλματος του Ελευθερίου Βενιζέλου από αφίσες του εθνικού ηγέτη Ιωάννου Μεταξά. 

Εξάλλου, ο Μεταξάς δεν έχει ούτε ανδριάντες, ούτε αεροδρόμια για να θυμίζουν την εθνική του προσφορά»


Αυτόνομοι

Ο Ίων Δραγούμης για τον Βενιζελισμό


«Ο βενιζελισμός είναι […] υλισμός, είναι επιτυχία με ταχυδακτυλουργία […] αρριβισμός, δημαγωγία. Ο βενιζελισμός είναι πασάλειμμα με σύγχρονες […] επιστημονικοφανείς ιδέες ευρωπαϊκές (του σύγχρονου δηλαδή ευρωπαϊκού πολιτισμού) […] σοβάντισμα πρόχειρο για να φαντάζει ο κακοχτισμένος τοίχος[…]. 

Στην ασύνειδη αντιπάθεια των λαϊκών ανθρώπων, των εργατικών, για το Βενιζελισμό βρίσκω περισσότερη αλήθεια γιατί εκεί λείπει το πολιτικό συμφέρο. Μολονότι και εκεί μπορεί να ενεργεί κάποιο συμφέρο, αλλά είναι συμφέρο πιο άμεσο, πιο καθαρό, το συμφέρο του ψωμιού, της ζωής, της αυτοσυντηρησίας. 

Ο βενιζελισμός είναι στήριγμα της κεφαλαιοκρατίας και της αστικής τάξης, του μπουρζουαζισμού[1].»

Ίων Δραγούμης

Κώστας Καρυωτάκης: ο επαναστάτης μελαγχολικός



Μέσα στο μετρό, κάποια στιγμή, δύο παιδιά συζητούσαν. Ο ένας γυρνά στον άλλον και του λέει «σου είχα πει ότι η Χριστίνα δεν πολύ πάει καλά. Όλο Καρυωτάκη διαβάζει τώρα τελευταία»…

Η πλέον συνηθισμένη εντύπωση που έρχεται στο μυαλό κάποιου που ακούει για Καρυωτάκη, είναι αυτή. Η εντύπωση του περίεργου, του μελαγχολικού, του μη δοσμένου σωστά στα μυαλά του. Τι ήταν τελικά ο Κώστας Καρυωτάκης; Ήταν ένας περίεργος ποιητής, ένας κλειστός τύπος, ένας "βαρεμένος" πνευματικά;

Ο  ποιητής Κώστας Καρυωτάκης γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1896. Ο πατέρας του ήταν πολιτικός μηχανικός στο δημόσιο τομέα, και συγκεκριμένα στο υπουργείο Δημοσίων Έργων. Έζησε σε διάφορες πόλεις λόγω ακριβώς των μεταθέσεων του πατέρα του. Το Γυμνάσιο πάντως το τελείωσε στα Χανιά το 1913. Ύστερα μπαίνει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1917. Τελειώνοντας τη Νομική το 1917, γράφεται στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία όμως δεν θα τελειώσει ποτέ.

 Δεν πρέπει στόχος του να ήταν η δικηγορία ή το να γίνει δικαστής. Οι  αναζητήσεις του και οι προβληματισμοί του είχαν αρχίσει ήδη να φαίνονται. Η παρουσία του στον χώρο της ποίησης σημειώνεται για πρώτη φορά το 1912, όταν ποιήματα του βραβεύτηκαν από το  περιοδικό «Παιδικός Αστήρ». Στα 1918 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο «ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων». Ήταν ένα μικρό βιβλίο, ένα είδος περιοδικού, μόλις 16 σελίδες,  που όμως πέρασε απαρατήρητο.  Στα 1919, έρχεται η δεύτερη συλλογή του, τα «Νηπενθή», για την οποία και παίρνει διάκριση στον Φιλαδέλφειο Διαγωνισμό.

Το 1920, ο Καρυωτάκης διορίζεται υπάλληλος στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, υπαγόμενος στο υπουργείο Εσωτερικών. Μετά από σειρά μεταθέσεων, Σύρο, Άρτα, διάφορες πόλεις της Βορείου Ελλάδος, καταλήγει στην Αθήνα. Εκεί, καταφέρνει και παίρνει μετάταξη στο υπουργείο Προνοίας, το οποίο αφενός ήταν σαν θέση δημοσίου αξιοζήλευτη για την εποχή εκείνη, αφετέρου δεν είχε τόσες μεταθέσεις, όσες είχαν άλλες θέσεις του Δημοσίου. Με τα προσόντα του, την καλλιέργεια την εργατικότητα  και την μόρφωση του, καταλαμβάνει μία αξιοζήλευτη θέση στον μηχανισμό του υπουργείου του. 

Παράλληλα ασχολείται συνεχώς με την ποίηση. Οι αναζητήσεις του όμως δεν σταματούν. Ο Καρυωτάκης συνδικαλίζεται στον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων. Οι πολιτικές του απόψεις σαφώς αντιβενιζελικές, με εθνικιστικό και κοινωνικό προσανατολισμό, κάτι που αρχίζει να διαφαίνεται και στα ποιήματα του. 

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ...

Βιβλιοπαρουσίαση: Οι Μολυβένιοι Στρατιώτες - Alexievich Svetlana




Το βιβλίο "Οι μολυβένιοι Στρατιώτες" είναι ένα αποκαλυπτικό χρονικό του δεκαετούς πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, μέσα από τις φωνές των αφανών μαρτύρων του. 

Μιλούν: Στρατιώτες και αξιωματικοί που πολέμησαν εκεί και επέστρεψαν, ανάπηροι οι περισσότεροι, σε μια πατρίδα που τους υποσχέθηκε υποδοχή ηρώων και τους επιφύλαξε κατόπιν αντιμετώπιση αποσυνάγωγων και αποδιοπομπαίων. 

Μητέρες που έστειλαν τους γιους τους σ' αυτόν τον πόλεμο και παρέλαβαν ένα σφραγισμένο μεταλλικό φέρετρο, δίχως ποτέ να είναι σίγουρες αν περιείχε το πτώμα του παιδιού τους ή σακιά γεμάτα άμμο. 

Χήρες στρατιωτών που διερωτώνται, αν τελικά οι άντρες τους ήταν ήρωες ή εγκληματίες. Γυναίκες που στάλθηκαν στο Αφγανιστάν ως πολιτικοί υπάλληλοι του στρατού της ΕΣΣΔ και αντιμετωπίστηκαν σχεδόν ως πόρνες. 

Συγγραφέας: Svetlana Alexievich

Εκδότης: Σύγχρονοι Ορίζοντες

Σειρά: Ίχνη της Μνήμης

Έτος έκδοσης: 2002

Αριθμός σελίδων: 373

Ένα άγνωστο άρθρο για τον Ιταλό διανοητή και «αριστερό» Φασιστή Pino Rauti στο περιοδικό «Μαίανδρος» (Ιανουάριος 2013 τεύχος 02) σε μορφή αρχείου .pdf







Ελάχιστα έχουν γραφτεί για τον ιδρυτή της Ordine Nuovo και πρώην γραμματέα του MSI. Δεν είναι καθόλου τυχαία αυτή η παράλειψη.  Ποιος ήταν όμως ο Pino Rauti ; Γιατί αυτή η δυναμική μορφή του Επαναστατικού Φασισμού παρέμεινε τόσα χρόνια σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό του ελληνικού κινήματος; Για αρχή μπορείτε να διαβάσετε 3 σχετικά άρθρα εδώεδώ και εδώ.

Το εμβληματικό περιοδικό της «εθνικιστικής αριστεράς» που κυκλοφορούσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το γνωστό «Αντίδοτο» πολλές φορές έγραψε για τον Ιταλό που ενθουσίαζε τα εθνικιστικά πλήθη και περιφρονούσε τον Αμερικανισμό και τις καπιταλιστικές «αξίες». Στο 26ο τεύχος του ιστορικού περιοδικού υπάρχει το εξαιρετικό άρθρο «Homo Rautianus ή O Ραουτιανός Άνθρωπος».

Ο Pino Rauti ήταν αυτός που πολέμησε όσο κανείς την αστική ακροδεξιά «γάγγραινα» μέσα στο κίνημα και κατήγγειλε τον ρόλο του Fini. Ονομάστηκε ως ο «Μαύρος Γκράμσι» και υπήρξε ο κύριος εκπρόσωπος της αντικαπιταλιστικής πτέρυγας του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος, ο λεγεωνάριος του «αριστερού Φασισμού».

Ο άνθρωπος που κατάφερε να πείσει χιλιάδες Μαρξιστές για το δίκαιο των Ιδεών μας και αυτοί με την σειρά τους εγκατέλειψαν το ΚΚΙ για να ενταχθούν στις τάξεις του MSI. Αυτός που λατρεύτηκε από την φτωχολογιά της Ιταλίας.

Ο μαχητής που αγκάλιασε τους νοσταλγούς του Σαλό, τους «αιρετικούς» φασίστες, τους εθνικοσοσιαλιστές, οικολόγους, αντικαπιταλιστές, εθνικοσυνδικαλιστές, εθνικομπολσεβίκους, όλες τις επαναστατικές τάσεις. Εκείνος που υποστηρίχθηκε από τους Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές του ΕΣΕΣΙ (σχετικοί σύνδεσμοι εδώ και εδώ) στην Ιταλία και είχε στενό συνεργάτη τον «αριστερό» Εθνικοσοσιαλιστή Γεώργιο Βεντούρη (σχετικός σύνδεσμος εδώ).

Ο ιδρυτής της πρώτης ένοπλης επαναστατικής ομάδας που τα μέλη της καταδικάστηκαν από ισόβια μέχρι είκοσι χρόνια γιατί πολέμησαν το κράτος τους μασόνους και τα δόλια όργανα τους. Πάνω από όλα ο Pino Rauti ήταν ένας σεμνός και λιτός εκπρόσωπος των ιδεών μας.

Οι συνεργάτες του είχαν έρθει σε επαφές με τους κληρονόμους της Σιδηράς Φρουράς, τους οπαδούς του Συνταγματάρχη Qaddafi, τους μαχητές της Ο.Α.Π. και τους αντάρτες της Ερυθραίας, τους πρωτοπόρους της Ιρανικής Επανάστασης καθώς και την οικογένεια Assad. Δεν ήθελε απλά την κυριαρχία σε ένα κόμμα αλλά να κατακτήσει εκείνη που ονόμαζε ως «Χαμένη Πόλη του Ήλιου».

Μετά την αποκλειστική συνέντευξη του Aleksey Thuleseeker αρχηγού και ιδρυτικού μέλους της NSBM μπάντας M8L8TH στο περιοδικό «Αντεπίθεση» - την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ - ήταν πραγματικά μια «έκπληξη» η τυχαία ανακάλυψη ενός άρθρου από ένα ακόμη εκδοτικό όργανο του γνωστού κοινοβουλευτικού «εθνικισμού». 

Δεν είναι άλλη από το άρθρο «Πίνο Ράουτι: Παρών!» που γράφτηκε από τον Παύλο Γκάστη στο περιοδικό «Μαίανδρος» τεύχος 2ο τον Ιανουάριο του 2013. 

Το εν λόγω κείμενο γράφτηκε με αφορμή τον θάνατο του Ιταλού αγωνιστή ο οποίος απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2012. Είναι απορίας άξιο πως ένα τέτοιο «αιρετικό» πρόσωπο προβλήθηκε στο έντυπο του κόμματος που τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί πλήρως με την εγχώρια «αστική ακροδεξιά».

Να σημειωθεί ότι το περιοδικό «Μαίανδρος» που ονομάστηκε «εθνικιστική ιδεολογική επιθεώρηση» και κυκλοφόρησε συνολικά σε 18 τεύχη εκδόθηκε από την «Χρυσή Αυγή» σε μια εποχή με αυξημένη την κοινωνική επιρροή αλλά και την οικονομική ευχέρεια της οργάνωσης του Μιχαλολιάκου. Όμως η διανομή του γινόταν μόνο στο επίσημο βιβλιοπωλείο και στα γραφεία του κόμματος (…) γεγονός που προκαλεί ερωτηματικά αφού με ένα μικρό χρηματικό ποσό θα μπορούσε να κυκλοφορήσει στα πρακτορεία τύπου όλης της χώρας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω έντυπο είχε «εθνικιστική» ύλη αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αντικατέστησε το γνωστό ιστορικό περιοδικό «Χρυσή Αυγή» το οποίο ξεχώριζε για τα ποιοτικά εθνικοσοσιαλιστικά και αντιδημοκρατικά άρθρα. Εξήγηση από την ηγεσία της «Χρυσής Αυγής» για την ξαφνική παύση του ιστορικού κομματικού περιοδικού φυσικά δεν δόθηκε ποτέ (καμιά έκπληξη για όσους γνωρίζουν τις εσωτερικές διεργασίες) αλλά οι μετέπειτα εξελίξεις απέδειξαν ότι αποτέλεσε μια καθόλου τυχαία επιλογή της Δηλιγιάννη.

Ο αριβισμός και ο οπορτουνισμός του Μιχαλολιάκου και της υπόλοιπης ηγετικής κλίκας καθώς και η διάθεση για μια ήπια αντιπολίτευση που βαθμιαία δεν θα ενοχλούσε το σιωνιστικό κατοχικό καθεστώς (ZOG) υπήρξε μια μεθοδευμένη και σχεδιασμένη κίνηση εδώ και πολλά χρόνια και αυτό εκφράστηκε σε όλα τα επίπεδα ακόμη και στα ιδεολογικά έντυπα του «εθνικιστικού» κόμματος. Για όσους αμφισβητούν αυτή την άποψη να θυμίσουμε ότι άλλες ενέργειες που δεν ήταν καθόλου τυχαίες ήταν ή πλήρης αδιαφορία για την τύχη της εγχώριας εθνικιστικής ροκ σκηνής αλλά και η απαγόρευση στα μέλη του «Μετώπου Νεολαίας» να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους στο διαδίκτυο σε γνωστό forum καθώς και άλλες «ντιρεκτίβες» που δεν χρειάζεται να αναφερθούν.

Το «ΚΚ της Δεξιάς» ήταν γεγονός και η μαριονέτα του «Λαϊκού Συνδέσμου» στο προσκήνιο. Έπρεπε την εποχή εκείνη να παίξει βασικό ρόλο στο σύστημα χωρίς πιθανές παρεκτροπές και ουσιαστικές διαφωνίες. Ο σάπιος κοινοβουλευτισμός απαίτησε - μέσω των υπογείων καναλιών του - από τους δήθεν «πρόμαχους» του «Λαϊκού Εθνικισμού»  να αλλάξουν άμεσα κατεύθυνση σε όλα τα επίπεδα και να απεμπολήσουν κάθε έννοια ιδεολογικής ταυτότητας αλλά και ατομικής αξιοπρέπειας. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και πασιφανές στις μέρες μας. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία …

Τέλος οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον συναγωνιστή Δ.Α. που έψαξε και βρήκε για την συντακτική μας ομάδα το 2ο τεύχος του περιοδικού «Μαίανδρος» με το σχετικό άρθρο για τον Pino Rauti αφού τα αντίτυπα της εν λόγω έκδοσης είναι πλέον δυσεύρετα ενώ πληροφορίες από πρώην μέλη της οργάνωσης κάνουν λόγο για «πεταμένα και ποδοπατημένα τεύχη του περιοδικού σε αποθήκη» κάτι το οποίο δεν μας εκπλήσσει καθόλου …

για να κατεβάσετε το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. τίμησε κι εφέτος την μνήμη του Ίωνα Δραγούμη



Όπως κάνει τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος η λέσχη μας τίμησε την μνήμη του Έλληνα ρομαντικού παραδοσιοκράτη διανοητή και λογοτέχνη Ίωνα Δραγούμη. Πιστά στην ετήσια συνάντηση μπροστά στο μνημείο του Δραγούμη, που βρίσκεται στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας, τα μέλη της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. κατέθεσαν ένα λευκό τριαντάφυλλο ως ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν απ’ τους σημαντικότερους πνευματικούς προδρόμους της συλλογικότητάς μας. Έπειτα, αναπτύχθηκε μια συζήτηση σχετικά με την φημολογούμενη θέση του Δραγούμη για το ανατολικό ζήτημα και την σχέση της Ελλάδος με την Τουρκία. Στην συνέχεια ακολούθησε αφισοκόλληση στο κέντρο των Αθηνών.


Σε μια εποχή που η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία η οποία αφορά τον Δραγούμη αρχίζει να γίνεται πλούσια ώστε να λύσει απορίες γύρω από την πολιτική του σκέψη, η προσέγγιση του Δραγούμη στο ανατολικό ζήτημα συνεχίζει να γίνεται, από συγκεκριμένους κύκλους, εργαλείο για την στρέβλωση της πολιτικής του αντίληψης. Μια στρέβλωση που επιχειρείται τόσο από μελετητές επιδερμικών διαδικτυακών προσεγγίσεων όσο και από φαινομενικούς «εθνικιστές», οι οποίοι είτε από άγνοια είτε από πρακτόρικη σκοπιμότητα θέλουν να συσκοτίζουν την αλήθεια γύρω από τις αληθινές πολιτικές θέσεις του νεορομαντικού διανοητή. 

Το συμπέρασμα που εξάγουν αυτοί οι κύκλοι θέλει τον Δραγούμη να ήταν, δήθεν, ο εμπνευστής μια ελληνοτουρκικής φιλίας, η οποία θα έβλαπτε τα ελληνικά συμφέροντα. Ασφαλώς, κάτι τέτοιο είναι εξωφρενικά ψευδές και αποτέλεσε, αρχικά, ένα σχέδιο συκοφάντησης του Δραγούμη από τον Ελευθέριο Βενιζέλο κι από ανθρώπους της παράταξής του.    

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Κύπρος, Ιούλιος 1974. Ένα «καϊκάκι» στα ανοιχτά της Κερύνειας. Ο μονίμως υπονομευτικός ρόλος της Ρωσίας στο Κυπριακό, που σκοπό έχει να αποτρέψει την Ένωση με την Ελλάδα. Από την συνέντευξη του καθηγητή Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δικαίου, Δημητρίου Καρακώστα, «Παραπολιτικά FM».



σχετικό βίντεο εδώ ...

Η συνέντευξη του καθηγητή και υπουργού τύπου του Ιωαννίδη, Δ. Καρακώστα στα Παραπολιτικά στον κο Μαζαράκη Ανδρέα, θεωρούμε ότι όχι τυχαία δόθηκε ως Κώδωνας Κινδύνου την συγκεκριμένη χρονική στιγμή (Ιούλιος 2016, επέτειος τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 και μεσούντος του «πραξικοπήματος» ανατροπής του Ερντογάν).

Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτα αμείλικτοι.

ΤΟΤΕ (1974) Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟΝ ΕΤΣΕΒΙΤ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε ο κος Καρακώστας στην εκπομπή και ουδείς έσπευσε να αναφέρει κάτι γι’ αυτήν -θάψιμο-, να τον διαψεύσει ή να τον αντικρούσει ως αυτήν την στιγμή).

ΣΗΜΕΡΑ (2016) Η ΡΩΣΙΑ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΟΥΤΙΝ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ.

Και στο μεταξύ «βελτιώνονται θεαματικά και ταχύτατα» οι στην πραγματικότητα μηδέποτε μηδενισμένες σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας (όπως αποδεικνύεται από την ιστορική ροή).

Το ζήτημα που θίγεται και προϊδεάζεται στην εκπομπή είναι ΜΕΙΖΟΝ!!!

ΤΙ Ε Π Ε Τ Α Ι;;;

Είναι καθόλα ύποπτη η αποσιώπηση από σύμπαν το πολιτικό φάσμα η συνδρομή των Σοβιετικών στους Τούρκους με το «καϊκάκι». Σύμφωνα με τον καθηγητή Καρακώστα είναι ο ΜΙΤΟΣ όλης της υπόθεσης.

Η Ρωσική Πολιτική έχει βάθος χιλιετίας σε αυτά τα ζητήματα από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης.  Ο θρυλικός Έλληνας θαλασσομάχος Λάμπρος Κατσώνης, η Λεβάδεια της Κριμαίας και η περίφημη επιστολή του προς την Αικατερίνη για την «εγκατάλειψιν της ελληνικής υποθέσεως από την Ρωσία»


Με την πανουργία των Τούρκων οι Σοβιετικοί/Ρώσοι -κληρονόμος και φορέας των «καλύτερων» αυτοκρατορικών/σοβιετικών πρακτορικών παραδόσεων των οποίων είναι ο Πούτιν-κρατούν τη Λεκάνη της ΝοτιοΑνατολικής Μεσογείου σε εκκρεμότητα επί 42 χρόνια. 

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Στρατής Μυριβήλης: “Το Πανεπιστήμιο στάθηκε ο μεγάλος οχτρός της εθνικής ψυχής”



Ο Έλληνας συγγραφέας Στρατής Μυριβήλης, γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1890 και πέθανε στις 19 Ιουλίου του 1969. Ήταν  από τους σημαντικότερους πεζογράφους της Γενιάς του ’30 …

… Αν ύστερα από ένα αιώνα αντεθνικής εκπαίδευσης σώζεται ακόμα ακμαίο και δυνατό στις βιολογικές εκδηλώσεις του το ελληνικό έθνος, το χρωστάμε στο ευτύχημα της αγραμματοσύνης του ελληνικού λαού. Και εννοώ τον γνήσια αγράμματο λαό, που εξακολουθεί να μας απομένει ο μοναδικός θεματοφύλακας του εθνικού πολιτισμού, και να διατηρεί μέσα στη σοφή άγνοιά του όλα τα νήματα της φυλετικής μας συνέχειας. Αν αυτά τα εκατό χρόνια τα κατάφερναν οι δάσκαλοι να περάσουν από το ανθελληνικό τεζάχι τους όλα τα εκατομμύρια των ρωμιών, σήμερα δε θα υπήρχαμε πάνω στη γη σα φυλή με αυτοτελή φυσιογνωμία καταγωγής και πολιτισμού.


Το πανεπιστήμιο στάθηκε ο μεγάλος οχτρός της εθνικής ψυχής. Αυτό χτύπησε κατακέφαλα καθετί που ήταν η γνήσια και ατόφια κληρονομιά του γένους. Γλώσσα, ήθη και έθιμα, μουσική, χορούς, βιοτεχνία, λαϊκές τέχνες, παραδόσεις και θρύλους. Γιατί όλα αυτά τα καταδίωξε το πανεπιστήμιο με φανατισμό, με σύστημα και με πάθος, που ποτές, κανένας καταχτητής δεν τόφτασε, απ’ όσους μας τσαλαπάτησαν μέσα στην αιώνια Ιστορία μας

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Το επεισοδιακό βρετανικό καλοκαίρι του 1981



Η έννοια της σύγκρουσης στο πεδίο της rock κουλτούρας

Είναι αναμφίβολο ότι η έλευση της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησης, της οποίας η χρονική αφετηρία τοποθετείται συμβατικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, σηματοδότησε αρκετές αλλαγές στα κοινωνικά δρώμενα του δυτικού κόσμου. Μια από αυτές τις αλλαγές ήταν και η χαλάρωση της έντονης σχέσης που υπήρχε παλαιότερα ανάμεσα στις νεότερες γενιές και τα μουσικά κινήματα. Η συγκεκριμένη αλλαγή συνδέεται ασφαλώς και με την αποδυνάμωση της κοινωνικής δυναμικής του ακροατηρίου της rock σκηνής, που άρχισε να παρατηρείται στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας.

Κατά το παρελθόν στο «βασίλειο της rock» πολλοί νέοι έβρισκαν τον δρόμο προς την υιοθέτηση τρόπων ζωής που υπερέβαιναν τις αστικές νόρμες. Δυστυχώς σήμερα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Στο ασφυκτικά συστημικό περιβάλλον της μεταμοντέρνας νεωτερικότητας είναι λίγοι αυτοί που δοκιμάζουν να θραύσουν το κέλυφος του αστικοφιλελεύθερου μουσικού mainstream κι ακόμη λιγότεροι εκείνοι που καταφέρνουν να διατηρούν ζωντανά στην καθημερινότητά τους ορισμένα από τα στοιχεία του παλαιότερου rock τρόπου ζωής.

Οι περισσότεροι απ’ όσους είχαν την τύχη να προλάβουν την εποχή που το rock αποτελούσε πραγματικό κίνημα, θα θυμούνται ότι ένα από τα πεδία του κοινωνικού γίγνεσθαι στο οποίο οι rockers άφησαν ανεξίτηλα ίχνη ήταν εκείνο των πεζοδρομιακών συγκρούσεων. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό αποτέλεσε το αρνητικότερο δεδομένο της ιστορίας του rock κινήματος. Ορισμένοι εξ αυτών προσπαθούν ενίοτε, χρησιμοποιώντας μεθοδολογικές ακροβασίες νέο-αριστερών ιδεολογικών αποχρώσεων, ακόμη και να αποκόψουν την συγκρουσιακή συμπεριφορά από την περιγραφή του πεδίου της rock.

Προσωπικά, πάντως, είμαι από εκείνους που δεν δέχονται την διανοητική συσκότιση αληθειών που βιώσαμε ως εκφραστές ενός τόσο αυθεντικού και ανυπόκριτου κινήματος. Εκτιμώ, λοιπόν, ότι ορισμένες ομαδώσεις που υιοθέτησαν βίαιες συμπεριφορές σαφώς και συνδέθηκαν ποικιλοτρόπως με το πεδίο της rock. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι τούτη η παραδοχή μπορεί να έχει μόνο αρνητική ανάγνωση. Ασφαλώς οφείλω να αποδεχτώ πως η βία είχε ως αρνητική συνέπεια τα θύματά της. Από την άλλη, όμως, αναγνωρίζω ότι αποτέλεσε προϋπόθεση μιας κοινότητας που περιφρουρούσε τις αξίες της με θέρμη και αγωνιζόταν να διατηρήσει αναλλοίωτη την ιδιαιτερότητα της ταυτότητά της. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι από την εποχή που η παρουσία των rockers σταμάτησε να καταγράφεται ως έντονη στο πεδίο των κοινωνικών συγκρούσεων, το rock έπαψε να αποτελεί κίνημα.

Επιπλέον δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι η βία υπήρξε αμφίδρομη. Δηλαδή, δεν ήταν μόνο κάποιοι rockers που υιοθέτησαν την συγκρουσιακή συμπεριφορά. Ήταν και οι κομφορμιστές του αστικού status, οι κρατικοί μηχανισμοί αλλά και οι παρακρατικοί κύκλοι, που ενίοτε στρέφονταν με πρακτικές βίας κατά των εκφραστών του rock κινήματος. Και, μάλιστα, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είχαμε να κάνουμε με την αυθόρμητη βία των ροκάδων, η οποία προέκυπτε ως συνέπεια ενός αχαλίνωτου ενθουσιασμού. Αντιθέτως επρόκειτο για μεθοδικά οργανωμένη και σχεδιασμένη βία.

Στην συνέχεια του παρόντος άρθρου θέλω να σταθώ σε ένα ιστορικό συμβάν, που όσο περνά ο καιρός τείνω να πιστέψω ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας. Επιλέγω, δηλαδή, να εστιάζω σε αυτό το περιστατικό γιατί η βία που περιελάμβανε πρώτον είχε την οσμή «οργανωμένου σχεδιασμού» και δεύτερον αφορούσε ένα ρεύμα του rock κινήματος. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στα γεγονότα του λεγόμενου βρετανικού «hot summer» του 1981.


Μολονότι η Γηραιά Αλβιόνα δεν φημίζεται για τα «καυτά καλοκαίρια» της οι δημοσιογράφοι προσέδωσαν σε εκείνο του 1981 αυτό τον χαρακτηρισμό, λόγω των δεκαπενθήμερων επεισοδίων που συγκλόνισαν την Αγγλία, έπειτα από μια Oi! συναυλία. Η συναυλία ξεκίνησε την Παρασκευή 3 Ιουλίου του ’81 -στην pub Hambrough Tavern, η οποία βρισκόταν στο Southall του δυτικού Λονδίνου- και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ …

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Αφιέρωμα από τον Ιούλιο Έβολα στον Νίκολας Κονσταντίνοβιτς Ραίριχ, Ρώσο συμβολιστή ζωγράφο.



- Καλλιτέχνης των υψών:Nicholas Roerich.

- Ο ζωγράφος των Θιβετιανών χιονιών.


O Roerich. Ρώσος στην καταγωγή, είχε µία ζωή γεµάτη δράση. Ταξίδεψε πολύ σε περιοχές ανέγγιχτες από την εξάπλωση του δυτικού πολιτισµού,διαμένοντας κατά κύριο λόγο στο Θιβέτ και στη δυτική Μογγολία. Εκεί µελέτησε επίσης τις τοπικές παραδόσεις, επισκέφτηκε µοναστήρια, διήγαγε κοινή ζωή με ασκητές και lamas προκειµένου να διεισδύσει εις βάθος στις πεποιθήσεις τους. Από εκείνο το περιβάλλον, είναι που γέµισε µε µυστήριο και ψυχικές επιρροές, κοντά στα όρια των αέναων χιονιών, από τα οποία κατά κύριο λόγο εμπνεύστηκε για τα έργα του. Να θυμηθούμε πάλι, ότι ο Roerich ο οποίος συγκέντρωσε υλικό σχετικά με τις ινδο θιβετιανές παραδόσεις. έγραψε σχετικά με αυτές, δημοσίευσε άρθρα και μεταξύ άλλων, σε συνδυασμό με ποιήµατα, έδωσε το ερέθισμα στο έργο, όσο και να απορούν οι εκτιμητές του τελευταίου νεοκλασικού ύφους, στο αριστούργημα του Igor Strawinsky, η "Ιεροτελεστία της Ανοιξης". Το οποίο, αντικατοπτρίζει την ατμόσφαιρα των ιεροτελεστιών και των τελετών των αρχαίων πολιτισμών. 

Περιοριζόμενοι στην τέχνη του Roerich, κατά μία άποψη το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζεται στο γεγονός πως δεν αποτελεί απλώς καλλιτεχνική έκφραση. Ως τεχνική είναι πάντα απλή και γραμμική. Η σύνθεση αυτή όµως, χαρακτηρίζεται από μία αυθεντική ένωση του φανταστικού και του πραγματικού, του συμβολικού και του φυσικού. Συνεπώς, δίνεται μία παρουσίαση της φύσης (πρόκειται κατά κύριο λόγο για φυσικά τοπία) διαποτισμένη με μία παράξενη έννοια εσωτερικότητας και διαφώτισης. Η τέχνη του Roerich είναι πάνω από όλα μία τέχνη των χιονισμένων και αραιωμένων υψών, όπου η ευαισθησία και ο αέρας, χάνουν τον αντικειμενικό τους χαρακτήρα και δίνουν σε κάθε στιγμή τη ζωντανή αίσθηση της διαύγειας και της σιωπής. Επιπλέον, με σχεδόν πάγιο τρόπο, βλέπουμε να εισάγεται στο τοπίο του Roerich o μύθος και το σύμβολο: μορφές ασκητών προσηλωμένες σε πνευματικά Θέματα, φωτιές της μαγείας, σχηματισμοί ειδώλων, εµφανίσεις στοιχείων της φύσης, αντανακλάσεις αφύσικου φωτός και διαστρεβλώσεις σκιών, καταλήγουν στα κάδρα, κατά το σκηνικό των Άλπεων. 

Μερικές φορές, απεικονίζονται η έρηµη γη, τα σπήλαια, οι κοιλάδες και πάγοι,για να αποδώσουν τον µοναδικό λόγο της διαφορετικης τάξης και να δοθεί το κλειδί του συνόλου. Το σηµαντικότερο δεν είναι µόνο η υποκειµενική δηµιουργία του καλλιτέχνη Roerich, αλλά πρώτα απ' όλα είναι το αρχείο των εµπειριών και των πιθανών αισθήσεων,που κατά τον δικό τους αντικειµενικό τρόπο. έχουν χαθεί µέσα στη σύγχρονη δυτική ζωή. Πράγματι,δεν πρόκειται για φανταστική επικάλυψη, ασύνδετη µε την πραγματικότητα. Αξίζει να αναφερθεί κατά κύριο λόγο πως, σε ένα ιδιαίτερο περιβάλλον, στο οποίο, µπορεί κάποιος να πέι ότι, όπως η πραγματικότητα αντλεί από ορισµένες πτυχές τον χαρακτήρα του μύθου. Ο µύθος προϋποθέτει επίσης τον χαρακτήρα µιας sui generis πραγματικότητας, η οποία εισάγεται για να αποτελέσει μέρος του τοπίου και της φύσης. Με κάποιον συνεχή τρόπο ο μύθος εσωτερικεύεται, με µία πρόσθετη διάσταση. µε µια έννοια, η οποία προκύπτει άµεσα από αυτές ακριβώς τις µορφές, από αυτά τα σύµβολα, αυτά τα φώτα, που δεν θα γνώριζε ούτε o ίδιος να πει περισσότερο αν είναι µέσα ή έξω από εμάς, αν είναι φώτα των πραγμάτων ή διαφώτιση του πνεύματος, ή ακόµα και τα δύο την ίδια στιγµή.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η τέχνη του Roerich που αγνοεί όλα τα τεχνάσµατα της ζωγραφικής της αφηρηµένης τέχνης, του ιµπρεσιονισμού και του σουρεαλισµού των τελευταίων ετών, υιοθετώντας παράλληλα, σε βάθος τις εκφραστικές ανάγκες, έχει την αξία µίας μαρτυρίας γιατί θα πρέπει να σκέφτεται, ότι η κατάσταση του νου ,σύµφωνα µε το κεντρικό τμήμα που γινόταν το σύµβολο και ο µύθος, αντικαθίσταται από τη βάση µε εκείνη την ίδια, που εµπνέει ολόκληρους πολιτισµούς και εξαφανισµένες παραδόσεις. Είναι πιθανόν ότι το Θιβέτ υπήρξε µία από τις λίγες περιοχές στις οποίες χάρη στην εξαιρετική του αποµόνωση, διατηρήθηκαν οι περιβαλλοντικές, ψυχικές και φυσικές συνθήκες του χθες. Δεν θα πρέπει να παραβλέπεται ο παράγοντας υψομέτρου. Είναι γνωστό πως σε µεγάλα ύψη όπου κάποιος είναι απρόσβλητος από τη νόσο του υψοµέτρου και έχει ανοιχτή τη ψυχή, μπορεί να παρέμβει µία κατάσταση ηµιµέθης, η οποία δεν προκαλεί μούδιασμα, αλλά µία ανώτερη διαύγεια. Τα πράγματα μιλούν συχνά σε μια γλώσσα που πριν δεν υποψιαζόμασταν, και οι αισθήσεις σε έναν Ορισµένο βαθμό, γίνονται άυλες και φωτεινές. Με αυτό το πρότυπο, το Θιβέτ, και ίσως κάποια άλλη περιοχή ομοίως προφυλαγµένη, θεωρούνταν ως εναποµείναντα τµήματα ενός διαφορετικού κόσμου, κατηργημένου από μία διαδικασία πύκνωσης και φυσικοποιημένης γενική παρέµβασης στην ανθρώπινη εμπειρία της πραγµατικότητας.

Κατά κάποιο τρόπο, αυτό που ξεχωρίζει στην ζωγραφική του Roerich δίνει το κλειδί για το τι θα πρέπει να σχέφτεται κάποιος σχετικά με την πραγματική έννοια του μύθου και του συµβόλου σε προσύγχρονους πολιτισμούς, συµπεριλαμβανοµένων των Δυτικών. Από άποψη προελεύσεως, ο μύθος και το σύµβολο δεν ήταν απλώς δηµιουργήματα της περιπλανώµενης φαντασίας, δεισιδαιµονιών, ονείρων ή ποιητικές προσθήκες σε µία πραγµατικότητα, όμοια με εκείνη που γίνεται αντιληπτή από τον καθένα σήµερα, εξίσου άγνωστη και κλειστή, τέτοια ώστε να επιτρέπεται στο μέγιστο κάποια υποκειµενική λυρική ερμηνεία. Αντιθέτως, πρόκειται, για µορφές γεννημένες, µε µεγάλη ομοιομορφία χαρακτήρων χαρακτήρων, από µία ψυχική διαδικασία ανάλογη µε εκείνη που παράγει τα όνειρα και πιο συγκεκριµένα τις παραισθήσεις (στα όνειρα η φαντασία µεταβαίνει σε πλαστικές φόρµες και σε σκοτεινές συµβολικές αντιλήψεις), οι οποίες εξέφραζαν την αίσθηση µιας διαφορετικής όψης της πραγματικότητας, της φύσης και της ζωής - της δική τους "ψυχικής" πλευράς, εξίσου αντικειµενικής και καλλιεργηµένης σε σχέση µε τις φυσικές αισθήσεις στην κανονική ζωή. Για το λόγο αυτό, ο µύθος και το σύµβολο αποτελούσαν, όπως έλεγαν, ένα ουσιώδες κοµμάτι στον αρχαίο πολιτισμό και στο ύφιστο πνευματικό επίπεδο, ενώνοντας κάθε μορφή ζωής, σε θεσµούς δικαίου, στο σύστηµα της απαράβατης πειθαρχίας, των παραδοσιακών γνώσεων και των τυπικών δραστηριοτήτων.

Είναι αυτό που ήδη ο Vico έφερε στην επιφάνεια, μιλώντας για "ηρωικούς πολιτισµούς", ενώ ο Schelling περιέγραφε την απαραίτητη διαδικασία από την οποία, προέρχεται η απόδοση του µύθου σε μία άλλη διάσταση της πραγµατικότητας. Επίσης, υπό ένα συγκεκριµένο πλαίσιο, ο Guénon, o Eliade, και ο εθνολόγος De Martinom, υπέδειξαν το σφάλμα του όποιος θεωρεί την αρχαϊκή εμπειρία της πραγματικότητας και της φύσης ταυτόσημη με την τωρινή,κάτι το οποίο είναι φυσικό αν αναλογιστούμε το κλείσιμο και την ατροφία όλων των φιλοσοφικών σχολών που υπήρξαν στην πορεία της ιστορίας.

Στην Αµερική, δεν είναι εύκολο να ειπωθεί, το τι θα µπορούσε να αποφέρει η ενασχόληση με την τέχνη του Roerich και Θα καθίστατο ενδιαφέρον στους ιδίους. Στην πραγµατικότητα, όλα αυτά που είναι η Αμερική, εκπροσωπούν το ακριβώς αντίθετο: έναν κόσμο τεχνικό και αποκαρδιωµένο, στον οποίο οι µόνες φυγές δίνονται από τη µουσική και τους χορούς πρωτόγονης προέλευσης, από το αλκοόλ, από τη χαύνωση και από την αθλητική μανία δηµιουργώντας έτσι λεπτές και προβληματικές ισορροπίες.

...

Όσοι έχουν βρεθεί στα μεγάλα οροπέδια του Θιβέτ χωρίς να έχουν την επιθυμία να εξερευνήσουν ή να είναι µέρος μιας οµάδας με συγκεκριµένους σκοπούς, μπορούν να επιβεβαιώσουν την αίσθηση αυτή, η οποία έρχεται στη ζωή όταν διαπερνάται η ψυχή της θιβετιανής πνευµατικότητας καθώς, οι µορφές του πνεύµατος και η παραδοσιακή της µαγεία. O Roerich είναι ο πρώτος δυτικός (εφόσον µπορούµε να αποκαλέσουµε ένα Ρώσο ως δυτικό), ο οποίος κατάφερε να αισθανθεί και να βιώσει τα παραπάνω, µέσω της ζωγραφικής νιώθοντας την ίδια στιγμή πως αυτό που πράττει ξεπερνάει τα όρια της τέχνης και είναι πέρα από κοινή και προσωπική αισθητική αντίληψη, διότι έχει την τάση να πραγματοποιείται ως μία αίσθηση της ίδιας της ζωής. Αυτό συμβαίνει διότι τα έργα του έχουν έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα προς κάτι το υπερβατικό, μέσα στο ενοποιημένο νόημα αυτού του κόσμου και με αναφορά όχι σε κάτι αφηρημένο αλλά σε μία πραγματική εμπειρία. Πιστεύω πως κάτι μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά τέχνη μόνο όταν δημιουργείται με μία τέτοια αντίληψη.


Τα Ιμαλάια μας οδήγησαν σε μία υπερβατική αγνότητα, σε μία μη ανθρώπινη πνοή: "Πολλά μέτρα πάνω από τη θάλασσα αλλά ακόμη περισσότερα πάνω από τον άνθρωπο", έγραφε ο Νίτσε για τη Sils-Maria. H κορυφή αυτή, όπως και η ψηλότερη ιταλική κορυφή (θυμάμαι τη νυχτερινή θέα μιας λευκής ερήμου από τη Capanna Margherita του όρους Rosa), μας ενώνει ξανά µε το φυσικό και συμπαντικό μας περιβάλλον, το οποίο είναι ίδιο µε αυτό των στοιχειωδών δυνάμεων της γης. Όπου η δυναμική αγνότητα και η 'ηρεμία που αποτυπώνεται επάνω στις παγωμένες και λαμπερές κορυφές, δίνουν την αίσθηση ότι είναι οι απόλυτες και άυλες κορυφές ή ο μαγνητικός ρυθµός στη µεγάλη πλοκή του Συνόλου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, πρέπει να αντιληφθούμε στα έργα του Roerich, µία αχτίδα απελευθέρωσης, της πιο αληθινής απελευθέρωσης. 

Για τον Μάνο και τον Γιώργο (Propatria)

Περιοδικό Ανάκτηση Τεύχος Έκτο: Κυκλοφορεί Ξανά!



Μετά από απουσία μερικών μηνών κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της ανανεωμένης Ανάκτησης, εμπλουτισμένο με θέματα ποικίλης ύλης.

διαβάστε:

SAMIZDAT, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

ΕΠΙ ΠΤΕΡΥΓΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΛΑΠΟΘΑΚΗΣ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΑΝΤΑΡΑΣ Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΜΑΥΡΟΣ ΛΗΣΤΑΡΧΟΣ

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ, ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

ΖΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΟΡΓΟΥΕΛΙΚΟ ΑΥΡΙΟ;

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΤΟ 1964 KAI Ο ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

Η  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ: ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

DR. W. L. PIERCE: ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ

ΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΚΡΙ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΝΟΤΟΣ: ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ RICHARD B. SPENCER

AMΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΕΞΙΑ & ALT RIGHT

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ

«KINISM» ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΛΟΥΚΑΣ ΣΤΑΥΡΟΥ: ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟΝ ΨΕΥΤΟΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΤΟΚΥΟ: Η «ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ  ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΕΣΠΑΝΙΟΛ

LUTON – MILLWALL: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Η ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΙΑΝΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ

ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΝΕΠ

Πως θα το προμηθευτείτε:

Το μοναδικό εθνικιστικό περιοδικό της χώρας θα βρίσκεται από την Τρίτη 30 Ιουνίου σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και περίπτερα στην έντυπη μορφή του, βρείτε το στην Λόγχη, αλλά και σε μειωμένη τιμή των 2,5 ευρώ από ΕΔΩ. Η ηλεκτρονική μορφή του περιοδικού είναι ήδη διαθέσιμη από σήμερα και είναι προσβάσιμη σε όλους!

Για πληροφορίες παραγγελιών καθώς και τα σημεία διάθεσης της έντυπης μορφής του περιοδικού μπορείτε να επικοινωνείτε στο τηλέφωνο 2103611590! 

Αιρετική γραφή: Τι συμβαίνει με κάποιους αναρχικούς στην Ελλάδα;



Εισαγωγικό σημείωμα της συντακτικής ομάδας: 

Όσοι «νεοφασίστες» και εχθροί της αστικής δημοκρατίας δεν φοράνε κομματικά γυαλιά ή δεν πέφτουν θύματα των καθημερινών συστημικών τακτικών παραπλάνησης θέλουν και πρέπει να βλέπουν την αλήθεια κατάματα. Να διαβάζουν τα πάντα, να ανιχνεύουν όλες τις πολιτικές τάσεις και να ζυγίζουν όλες τις απόψεις ώστε να βγάλουν στο τέλος χρήσιμα συμπεράσματα. Κάποιοι φυσικά δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος αφού δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες στα μυαλά τους. 

Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι των ιδεών μας έχουν να αντιμετωπίσουν στους δρόμους και τους κρατιστές και τους αναρχικούς. Και τους ορθόδοξους κομμουνιστές και τους «ισλαμοτροτσκιστές». Εδώ το παλιό και εύηχο σύνθημα ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ που καπηλεύτηκε η «Χρυσή Αυγή» πράγματι βρίσκει την πλήρη εφαρμογή του.

Ή μήπως δεν είναι τα πράγματα τόσο απλά; Μήπως και εμείς από την πλευρά μας θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα και θεωρούμε ότι η πολιτική μας κριτική πρέπει να εξαντλείται στο κλασσικό «οι άλλοι είναι οι άπλυτοι» …

Θα αναφέρουμε πράγματα που μπορεί και να μην σας αρέσουν. Άλλωστε πάντα ένα ιστολόγιο δεν σε αναγκάζει να το διαβάζεις αλλά το κάνεις με δική σου επιλογή. Πόσο μάλλον αυτό του «Μαύρου Κρίνου» που προβάλλει όλες τις απόψεις ενός πολύπαθου «χώρου».

Πάμε στο θέμα ως μια εισαγωγή στο κυρίως άρθρο.

Θυμόμαστε ακόμη τους φτωχούς νεολαίους του «αντιεξουσιαστικού» χώρου που πήγαιναν στα συσσίτια της «Χρυσής Αυγής» για ένα κομμάτι ψωμί αφού οι πάντες τους αγνοούσαν και έδιναν προτεραιότητα στους αλλογενείς.

Θυμόμαστε ακόμη τα θετικά διαδικτυακά σχόλια μελών διάσημης αντιεξουσιαστικής συλλογικότητας κάτω από ένα τραγούδι που υμνούσε την Πατρίδα!

Θυμόμαστε και άλλα πολλά. 

Τις πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις του οπαδού της ένοπλης πάλης Νίκου Μαζιώτη για τα εγκλήματα των κομμουνιστών της Μόσχας  αλλά και την αγωνία του Έκτορα Κουφοντίνα (γιος του εκτελεστή της 17Ν) για την μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας σε πολυφυλετικό αχταρμά (σύνδεσμος εδώ)

Θυμόμαστε την πρόσφατη αναφορά των αντιπάλων μας γνωστών ραψωδών Active Member στον Ριχάρδο Κουντενχόβε Καλλέργη («Έναν αιώνα πίσω στην «Πανευρώπη», στου Ρίτσαρντ Καλέργη την αρχοντοπουτάνα , κανείς δεν αντιστάθηκε σ’ αυτό το αγριοτόπι,  γι’ αυτό και πένθιμα χτυπάει η καμπάνα» κομμάτι: Ω γλυκύ μου έαρ σε καραντίνα)

Και υπάρχουν πολλά ακόμη παραδείγματα όπως τα πρόσφατα δημοσιεύματα γνωστής αναρχικής ιστοσελίδας που υπερασπίστηκε τους κατοίκους νησιού επειδή αντιστάθηκαν στα ΜΑΤ και στον εποικισμό από λαθρομετανάστες.

Και είναι φυσικό μετά να αναρωτιέται κάποιος. 

Ξύπνησαν ξαφνικά οι πολιτικοί μας αντίπαλοι; 

Ραγίζει το αλεξίσφαιρο γυαλί του εθνομηδενισμού ακόμη και στην καρδιά των Εξαρχείων; 

Καταλαβαίνουν που πάνε τα πράγματα και αντιδρούν; 

Ακόμη και αυτοί αηδιάζουν για το θράσος και την εγκληματική τακτική των πολύχρωμων ορδών που έχουν κατακλύσει την χώρα. Υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί μας αντίπαλοι οι οποίοι δεν θέλουν να δουν την Αθήνα ως μια νέα Καμπούλ και την Ελλάδα ως το νέο Πακιστάν.

Στην άλλη όχθη του ιδεολογικού «ποταμού» υπήρξαν κατά καιρούς «σήματα καπνού» τα οποία όμως αποκωδικοποιήθηκαν με σχετική επιφύλαξη από αυτούς που είχαν μάτια να δουν. Δυστυχώς μερικές φορές ξεχνάμε ότι πολλοί πολιτικοί μας αντίπαλοι έχουν την ίδια καταγωγή με εμάς και η Ράτσα (διαβάστε την Ασκητική) σε αφυπνίζει και σε κάνει να ξερνάς τα τσιτάτα και τις θεωρίες των κομισάριων εντός και εκτός Περισσού.

Άλλωστε για να λέμε την μαύρη αλήθεια η πρέζα των Αλγερινών και των Αφγανών δεν κάνει διακρίσεις, πηγαίνει και κάτω από τα δικά τους σπίτια. Άλλωστε και τα δικά τους μεροκάματα δεν είναι τυχαίο ότι μειώνονται επειδή ο καπιταλισμός κυριαρχεί λόγω του εισαγόμενου εργατικού δυναμικού. Και οι δικές τους γυναίκες και οι κόρες αποφεύγουν να κυκλοφορήσουν βράδυ γύρω από τα στενά της Ομόνοιας που κυριαρχεί η Σαρία και τα patrols των Σαλαφιστών.

Επειδή όμως και αυτός ο πολιτικός «χώρος» αλώθηκε από το καθεστώς οφείλουμε να αναφερθούμε για πολλοστή φορά στην ρίζα της μετάλλαξης όχι όμως ως προειδοποίηση προς αυτούς που στηρίζουν το πνεύμα των Εξαρχείων αλλά κυρίως προς γνώση δική μας. Δεν είναι άλλοι από τους antifa οι οποίοι χρηματοδοτούνται και κατευθύνονται από συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας. Δείτε εδώ ένα παράδειγμα για το ποιος κάνει κουμάντο στα στέκια της «άλλης πλευράς». 

Και τα παρακάτω που θα διαβάσετε δεν αποτελούν κάποιο είδος τακτικής ή παρερμηνείας. Δεν είναι η μοναδική αλήθεια αφού δεν πιστεύουμε σε καμιά είδους «ορθοδοξία» και παραμένουμε αιρετικοί για αυτό άλλωστε προσπαθούμε να υπερασπιζόμαστε ως συντακτική ομάδα εδώ και χρόνια την «αριστερή» τάση του Εθνικοσοσιαλισμού.

Το παρακάτω άρθρο όμως ένα σκοπό έχει. Να ρίξει μια δέσμη φωτός σε έναν σκοτεινό «χώρο» που σήμερα τον έχουν αλώσει οι αριστεριστές και οι κομματάρχες προκαλώντας αηδία ακόμα και στους «βετεράνους» της λεγόμενης αναρχίας. Δεν έχει σκοπό το εν λόγω κείμενο ούτε να μπερδέψει, ούτε να διαστρεβλώσει, ούτε να αναπαράγει ψέμματα. Δεν έχει σκοπό να χαϊδέψει καμιά πλευρά ή να δείξει κάποια λύση σωτηρίας. 

Είναι μια πρώτη προσέγγιση απέναντι σε ένα συγκροτημένο σύστημα σκέψης που κυριαρχεί στο κέντρο της πρωτεύουσας και επηρεάζει κομμάτι της ελληνικής νεολαίας ενώ παράλληλα προωθεί τον «αντιφασισμό» και τα δικαιώματα των γνωστών ΛΟΑΤΚΙ καθώς και κάθε άλλη δυσώδης πλευρά του πολιτιστικού μαρξισμού.


Αιρετική γραφή: Τι συμβαίνει με κάποιους αναρχικούς στην Ελλάδα;

του Tyr

Τους αναρχικούς τους έχουμε συνηθίσει, αν όχι ταυτίσει, με αντεθνικές ιδέες, αν όχι κάργα ανθελληνικές. Τον τελευταίο καιρό όμως παρατηρούμε μια όλο και πιο συχνή μετατόπιση προς την Ιδέα του έθνους, έστω και από μια μειοψηφική τάση του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου, τουλάχιστον σε ότι αφορά τις ηχηρές μειοψηφίες!

Γιατί η Ελλάδα είναι μικρή και είμαστε όλοι παιδιά αυτού του Λαού! Κυκλοφορούμε, βλέπουμε, ακούμε! Οι ιδέες του αντιεξουσιαστικού χώρου είχαν πάντα μεγαλύτερη απήχηση στην ελληνική νεολαία από τους αυτό καθεαυτό συμμετέχοντες! Σήμερα ο γνωστός λυσσαλέος αντιεθνικισμός τους, ο ανθελληνισμός τους, έχει όλο και μικρότερη απήχηση. Όσο μικρότερη απήχηση - εκτός από τους αυτοπεριχαρακωμένους αντιεξουσιαστικούς κύκλους - τόσο πιο λυσσαλέος ... Σαν συμπτώματα του τέλους.

Αναρχισμός και αντιεθνικισμός, πόσο μάλλον ανθελληνισμός, δεν ήταν πάντα ταυτόσημα. Ούτε καν αναρχισμός και αντιφασισμός δεν ήταν πάντα ταυτόσημα. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για την συντριπτική πλειοψηφία των αμύητων αντιεξουσιαστές και αντιφά είναι συνώνυμα. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι και δεν έχουν περάσει ούτε καν 15 χρόνια από τότε που οι αντιφά συνελεύσεις πρωτοεμφανίστηκαν ή μάλλον ξεφύτρωσαν στην Ελλάδα σαν τα μανιτάρια, ως ένα είδος μετεξέλιξης των λεγόμενων και αυτοαποκαλούμενων αυτόνομων. Αυτοί οι "αυτόνομοι" άλλο νταλκά δεν είχαν από το πώς να εχθρεύονται τον ελληνικό ιμπεριαλισμό στα Βαλκάνια (sic). Αν ο νους σας πήγε σε δύο τρεις πρεσβείες δεν πέσατε έξω ...

Οι αντιφά είναι γενικώς εναντίον όλων των εθνών εκτός από ένα! Οι πατέρες του αναρχισμού υπέρ όλων των εθνών, εκτός από ένα ...

Η γραμμή των αντιφά τελικά επιβλήθηκε στους αντιεξουσιαστές, λίγο ή πολύ όπως βλέπουμε σήμερα να επιβάλλετε η γραμμή των Black Lives Matter στους αντίστοιχους στις ΗΠΑ και όχι μόνο. Έξωθεν αρχικά και με απόλυτη κυρίευση του εσωτερικού εντός ελάχιστου χρονικού διαστήματος με χρήση μελετημένων μεθόδων χειραγώγησης και στιγματισμού των αντιθέτων φωνών. Κανονικό psy op!

Αλλά μιας και αναφερόμαστε στον αναρχισμό καλό θα ήταν να κάνουμε και μία πολύ σύντομη αναδρομή:

Ο Προυντόν, ο παππούς του αναρχισμού, είπε μεν "η ιδιοκτησία είναι κλοπή", ενώ στο μυαλό της λεγόμενης κοινής γνώμης - "μια κοινή μια πόρνη"; - Φασισμός και ιδιοκτησία πάνε πακέτο, άσχετα αν ο Μπενίτο Μουσολίνι ονόμαζε τους Ιταλούς "προλεταριακό έθνος"! Και το προλετάριος είναι συνώνυμο του ακτήμων... Ο Προυντόν ήταν και σύγχρονος του αμερικανικού εμφυλίου. Και όπως όλοι οι δυνατοί στοχαστές σε τέτοιες περιπτώσεις, πήρε θέση, υπέρ των Νοτίων... της Συνομοσπονδίας!

Συνομοσπονδία υπερασπίζονταν και οι αναρχικοί του ισπανικού εμφυλίου. Έχοντας απέναντι τους τους φαλαγγίτες του Φράνκο. Οι φαλαγγίτες όμως, όπως οι περισσότερες αναγνώστες αυτού του ιστολογίου θα ξέρουν, αρχικά δεν ήτανε του Φράνκο, αλλά του Χοσέ Αντόνιο! Ο οποίος στην φυλακή, λίγο πριν την δολοφονία του από τους αναρχομαρξιστές, προσέφερε την ηγεσία του κινήματος στον Ραμίρο Ράμος, τον Εθνικοσυνδικαλιστή! Τον οποίο οι αναρχοσυνδικαλιστές της FAI/CNT μέχρι τέλους τον ήθελαν κοντά τους.

Οι εκλεκτές συγγένειες λοιπόν μεταξύ εκφάνσεων Αναρχισμού και του Φασισμού έχουν επιμελώς αποσιωπηθεί και κυρίως από την μεριά των αναρχικών. Ο Ισπανικός Εμφύλιος ήταν όντως εμφύλιος περισσότερο επειδή πολέμησαν αναρχικοί και φασίστες σε εχθρικά στρατόπεδα, παρά επειδή όλοι οι Ισπανοί είναι Ούνα Φάτσα Ούνα Ράτσα! Στον ρωσικό εμφύλιο οι αναρχικοί και οι Ουκρανοί εθνικιστές πολέμησαν από κοινού τους Μπολσεβίκους, ενώ παράλληλα, στην άλλη άκρη της Σιβηρίας, ο αναρχομοναρχικός τρελός βαρόνος Φον Στέρνμπεργκ συνέχιζε την αντίσταση και την υπεράσπιση του τσαρικού στέμματος με έναν τρόπο που κάνει τους σημερινούς υπέρμαχους της πολυπολιτισμικότητας να το βουλώνουν μπροστά στην αληθινή αρμονική συνύπαρξη της ποικιλότητας των εθνικοτήτων της Άπω Ευρασίας.

Ο πατέρας του Αναρχισμού Μπακούνιν έλαβε μέρος στη πρώτη κομμουνιστική Διεθνή. Στην ουσία η αποχώρηση του Μπακούνιν και της ομάδας του αποτελεί το ουσιαστικό διαζύγιο μεταξύ κομμουνιστών και αναρχικών. Με θέσεις όπως "ο Μαρξισμός και οι Ρότσιλντ είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος" και ότι "ποιος καπιταλισμός; Αν ήταν μόνο ο καπιταλισμός οι λαοί (narod, έθνος) θα είχαν ήδη ξεμπερδέψει μαζί του, εδώ έχουμε να κάνουμε με Παγκόσμια Συνωμοσία των Εβραίων Τραπεζιτών"…

Είναι να απορεί κάνεις, τι είδους αναρχικοί είναι όλοι αυτοί οι σημερινοί σιωνιστές αντιφάδες;

Και δεν αναφέραμε καν ακόμη τον Πανσλαβισμό του Μπακούνιν! Εδώ όμως χρειάζεται λίγη προσοχή. Ο Μπακούνιν ήταν Ρώσος, Σλάβος. Λογικό να ήταν πανσλαβιστής! Αυτό που εμείς κρατάμε είναι ότι αντιλαμβάνονταν τους λαούς στην εθνική τους διάσταση και στην ενότητα της ομο(ιο)εθνίας των. Αν ήταν Γερμανός θα ήταν πανγερμανιστής, αν ήταν Έλληνας,  Πανελληνιστής κτλ. Τι σχέση έχουν οι σημερινοί λυσσαλέοι αντιεθνικιστές "αντιεξουσιαστές"; Αν και στην Ροτζάβα τους είδαμε στο πλευρό των "αναρχοεθνικιστών" πλέον Κούρδων.

Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν. Ο αναρχοσυνδικαλιστής Σορέλ, εμπνευστής του πρώην αναρχίζοντα σοσιαλιστή Μουσολίνι, ο δαρβινιστής αναρχοκοινοτιστής πρίγκιπας Κροπότκιν, υμνητής του πνεύματος της αλληλοβοήθειας και των εκφράσεων της, του γένους, της φυλής, της κοινότητας, του έθνους!

Τι σχέση έχουν οι σημερινοί αναρχικοί και πώς τα συνδέουν όλα αυτά με την περιρρέουσα αποδόμηση (αποσύνθεση, σαπίλα) των πάντων; Πιστεύει κανείς τους πραγματικά ότι οι Ντουρούτι και Μαλατέστα θα ήταν υπέρ της αποδόμησης των δύο φύλων και των έμφυλων ταυτοτήτων; Τον Μπακούνιν αν ζούσε σήμερα οι ίδιοι οι αντιεξουσιαστές θα τον έλεγαν Φασίστα.

Αυτές είναι μόνο μερικές σύντομες αναφορές στις εκλεκτές συγγένειες μεταξύ Αναρχισμού και τις Φασιστικές ή Ριζοσπαστικού Εθνικισμού στις διάφορες εκφάνσεις τους. Αυτό που μας αρέσει ή ονομάζουμε Αναρχοφασισμό*!

Χαιρετούμε με ειλικρίνεια και αγνή καρδιά, καλοί καγαθοί, τους καλοκάγαθους εκείνους αναρχικούς, τους μειοψηφικούς του χώρου τους, του λεγόμενου και υποτιθέμενου αντιεξουσιαστικού χώρου  που πλέον μιλάνε μέσα στα κείμενα τους ανοιχτά κατά του εποικισμού, του ανθελληνισμού, ακόμα και του αντιφασισμού (με την έννοια της κατάχρησης του όρου από τους πυροβολημένους που όποιος δεν είναι μαζί τους είναι φασίστας, ανεξαρτήτως άλλων κριτηρίων).

Ενώ υπάρχει και άλλη μία τάση η οποία συχνά ασχολείται με τις εκφάνσεις και θέσεις του Ριζοσπαστικού Εθνικισμού και συστηματικά προσπαθεί να τις διαστρεβλώσει και αποδημήσει. Ίσως γιατί αισθάνονται την απειλή των ιδεών. Τουλάχιστον τα υγιή στοιχεία που αναμφίβολα υπάρχουν μέσα στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Τουλάχιστον αυτοί δεν είναι πολιτικά αναλφάβητοι και δεν χαρακτηρίζουν φασίστα τους πάντες όλους αδιακρίτως. Αυτό τους το αναγνωρίζουμε.

Και κάθε φορά που κατεβαίνουν στις υποτιθέμενες "αντιρατσιστικές" τους πορείες, μειοψηφία ανάμεσα σε άσχετους εθνοφυλετικά και εθνοπολιτισμικά εισβολείς, τα κύτταρα τους ξέρουν πως βρίσκονται σε λάθος στρατόπεδο και αναρίθμητοι πρόγονοι μέσα τους ουρλιάζουν πως όταν έρθει η ώρα με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.

Ίσως η ανθελληνική λύσσα δεν είναι παρά η προσπάθεια του επίπλαστου Εγώ τους να καλύψει την Εσωτερική Φωνή της φυλετικής αφύπνισης, το βαθύτερο Είναι τους.

Στους αναρχικούς εκείνους που, σύμφωνα με τα μηνύματα που εκπέμπουν, είναι πάντοτε Χαΐνηδες, ποτέ όμως ραγιάδες! Ευχόμαστε ολόψυχα ακόμα βαθύτερη συνειδητοποίηση, αφύπνιση, εγρήγορση και εποπτεία!

Γιατί κάτι μας λέει πώς κάποτε θα βρεθούμε στα ίδια μετερίζια ... Κλέφτες και Αρματολοί κόντρα σε γενίτσαρους,  ισλαμοκανίβαλους και γιουσουφάκια.

Γιατί πρέπει να εξασφαλίσουμε την ύπαρξη του λαού μας και το μέλλον των "λευκών" παιδιών μας.

*Αναρχοφασίστες ονόμαζαν οι αστοί και οι δημοκράτες και τους εισβολείς της βουλής τον Ιούλιο του 1964 αλλά και τους Εθνικοσοσιαλιστές που αντιστέκονταν στα μέτρα τρομοκρατίας του μητραλοία Καραμανλή μετά την πτώση της «χούντας» …

 «Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πά­ντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν “προσηλυτίζονται” στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες … και φορτίζουν τον ακίνδυ­νο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση» 

Otto Strasser