Περί Εθνικοεπαναστατικής Αυτονομίας το ανάγνωσμα: Εμείς είμαστε οι Δημιουργοί Εμείς και οι Θεριστές !


του Wolverine


Λόγω της συνεχούς «απόδρασης»  στελεχών και ακτιβιστών - ανθρώπων με ποιοτική εθνικοσοσιαλιστική σκέψη στην πλειοψηφία τους - από τις κομματικές δομές της αντιφασιστικής ακροδεξιάς καλό θα είναι να προσδιορίσω την έννοια αυτή για μια ακόμη φορά και να εκφράσω κάποιες σκέψεις γύρω από την Αυτονομία ως απάντηση στα όποια ερωτήματα. 


Χαιρετίζω με την ευκαιρία όλους αυτούς που επιλέγουν να επικοινωνήσουν με Αυτόνομους Συντρόφους και Αυτόνομες ομάδες οι οποίες στο σύνολο τους χαρακτηρίζονται από ιδεολογική πρωτοπορία και εθνικοεπαναστατική πρακτική. Το αν θα επιλέξει κάποιος το «μονοπάτι» αυτό εναπόκειται στην δική του κρίση αφού από την μια μεριά υπάρχει η αστική ακροδεξιά με τον φανφαρονισμό και την εσωτερική σαπίλα και από την άλλη ευέλικτες μαχητικές κινήσεις που δεν διαθέτουν δηλώσεις μετανοίας απέναντι στους εξουσιαστές ενώ παράλληλα επιλέγουν να εμφανίζονται με μια πρόταση ζωής και με έναν ξεκάθαρο λόγο ο οποίος αποτελεί μια όαση ιδεών στην έρημο του δημοκρατικού τρόπου σκέψης.





Ο Πολιτικός Στρατιώτης θα πρέπει να έχει την ελευθερία να επιλέγει τα βήματα του μέσα σε μια εποχή παρακμής που φυλακίζει το πνεύμα και καταστρέφει την φυλή μας αλλά και την ταυτότητα μας ως έθνος. Το συμφέρον της Λαϊκής κοινότητας και η επιβίωση των «ομοίων» είναι ο τελικός προορισμός για όλους αυτούς που δεν προβάλλουν το μόνο «εγώ» αλλά το «εμείς». Απέναντι στις σειρήνες του χρηματοδοτούμενου «αντιφασισμού» και της κατοχικής κυβέρνησης το μόνο χαράκωμα που προσφέρει δυνατότητες επιβίωσης και κινήσεων είναι η Αυτονομία η οποία στην Ελλάδα εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ ενώ αποτελεί σήμερα τον τρόπο ζωής για χιλιάδες Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε το γεγονός ότι από το ’45 και μετά κάθε κρατική δομή και υπηρεσία αποτελεί ένα από τα πολλά κεφάλια της Σιωνιστικής Λερναίας Ύδρας. Έτσι λοιπόν τα σώματα ασφαλείας και ο στρατός, η ηγεσία της δημόσιας εκπαίδευσης και η εφορία αυτά τα κάστρα της ανομίας στελεχώνονται από ανθρώπους πιστούς στο καθεστώς αλλά ανά πάσα στιγμή όταν θα πάρουν εντολή θα στραφούν με μίσος ενάντια στο σύνολο του λαού σε μια ολοκληρωτική έφοδο και ακόμη περισσότερο προς αυτούς που αμφισβητούν έμπρακτα την εξουσία τους. Κρίνεται ελλειμματική και με τάσεις αυτοκτονίας οποιαδήποτε κίνηση σκέψη και δράση η οποία δεν έχει συνειδητοποιήσει  αυτή την ζοφερή πραγματικότητα.


Ο αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης που εκπορεύεται από την κρατική εξουσία πρέπει να είναι στο επίκεντρο της αυτόνομης σκέψης των Εθνικοσοσιαλιστών. Είναι πράγματι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο να επιλέξει κάποιος τις γραμμές της αντίστασης στην σύγχρονη Ελλάδα και να πολεμήσει το σύνολο της αντεθνικής πλημμυρίδας, άλλωστε όσο περισσότερο περνάνε τα χρόνια τόσο μεγαλύτερη εμφανίζεται μπροστά μας η πολεμική του ξενόδουλου Κράτους που αποτελεί το μέσο επιβολής της καπιταλιστικής κτηνωδίας. Αυτό το κράτος που νανουρίστηκε στα χέρια της προτεσταντικής σκέψης και μεγάλωσε στο πλευρό των Αμερικανών δημίων και σήμερα υπηρετεί πιστά την Σιών, είναι υπεύθυνο για την πολιτιστική καταστροφή, την φυλετική γενοκτονία, και την πνευματική ισοπέδωση με στόχο την παραγωγή καταναλωτικών αγελαίων ατόμων και κοινωνιών. Η υψηλή υπευθυνότητα και η αντίληψη για την κοινωνική πραγματικότητα κρίνεται αναγκαία για την πορεία της αυτόνομης σκέψης και παρέμβασης. 


Μέσα από την αλληλεγγύη και την αυτοργάνωση μπορούν να επιτευχθούν πολλοί στόχοι οι οποίοι δεν μπορούν να προσεγγιστούν μέσα από «αυστηρές» δυσκίνητες κομματικές δομές οι οποίες διακρίνονται για την αδυναμία αντίληψης σε βάθος χρόνου. Η σημασία της αυτονομίας εναπόκειται στην ισχυροποίηση της προσωπικής θέλησης και στην εξάλειψη μιας αδράνειας η οποία παρατηρείται σε κάθετης δομής οργανώσεις και κυρίως σε αυτές που «κοιμήθηκαν» με τους βιαστές του λαού με την θέληση τους και με όφελος τα οφίτσια της προδοσίας. Από την κάλυψη των βιοποριστικών αναγκών μέχρι την προώθηση της πολιτικής μας σκέψης το μονοπάτι της αυτονομίας μπορεί να δείχνει δύσβατο και είναι πράγματι αλλά στην πράξη είναι το πιο ασφαλές σε σχέση με κινήσεις που αναμένουν την διαταγή από τα υψηλά κλιμάκια ακόμη και για χαμηλής αξίας κινήσεις και αποφάσεις. Πολλές φορές τα χρονικά περιθώρια δεν υπάρχουν για να αναμένει κάποιος την απόφαση συμβουλίων και την «σοφία» του αρχηγού, όσο και αν αυτό ακούγεται με «αναρχική» διάθεση σε κάποιους είναι μπροστά στα μάτια μας εδώ και χρόνια οι λύσεις στα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Εθνικοσοσιαλιστής και η Εθνικοσοσιαλίστρια. 


Από την έλλειψη εστίας για τους φοιτητές Συντρόφους μέχρι την κάλυψη των βιοποριστικών αναγκών, την επανασύνδεση του ρεύματος και του νερού, την οργάνωση χώρων όπου θα λαμβάνουν μέρος προβολές, συναυλίες, εκδόσεις και ιδεολογικές ομιλίες, μέχρι την προσωπική «εισβολή» μας σε χώρους εργασίας, συμβούλια της γειτονιάς, σχολές και σχολεία, συλλόγους γονέων μαθητών και κάθε είδους κοινωνικό κύτταρο ο Αυτόνομος Εθνικοσοσιαλιστής μπορεί να «αλώσει» συνειδήσεις με την δική του σκέψη κυρίως μέσα από την Παραγωγή Πολιτισμού. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να απαντήσει στην δυσφήμιση της Ιδέας που χρόνια τώρα προωθεί η ακροδεξιά σήψη. Για εμάς η έννοια του Πολίτη έχει και την βαρύτητα του Οπλίτη. Άρα από την Θράκη μέχρι την Κύπρο η κάθε δράση και σκέψη θα πρέπει να έχει ως στόχο την ενδυνάμωση επαγρύπνηση και ετοιμότητα όλων αυτών που θα δράσουν την στιγμή που η Δημοκρατία θα αργοπεθαίνει με μια σκέψη στο μυαλό μας: Να την στείλουμε στο διάολο μια ώρα αρχύτερα διότι και μας καταστρέφει το μέλλον και μας σκοτώνει καθημερινά όσο αναπνέει και υπάρχει. Άλλωστε χωρίς καταστροφή δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική προοπτική. Με αυτή την σκέψη καλούμε όλους όσους δεν νιώθουν πρόβατα να ενταχθούν στις Αγέλες της Εθνικοεπαναστατικής Αυτονομίας. Ο σπόρος όχι απλά έχει βρει γόνιμο έδαφος αλλά οι Καρποί έχουν ήδη κάνει την εμφάνιση τους εδώ και αρκετό καιρό.

Εμείς είμαστε οι Δημιουργοί Εμείς και οι Θεριστές!

Subhas Chandra Bose (23.01.1897 - 18.08.1945) Jai Hind !


του Γεωργίου Πισσαλίδη


Ο Σούμπχας Τσάντρα Μπόζε υπήρξε εθνικιστής ηγέτης του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου από το 1938 έως το 1941. Αντίθετα από τον Γκάντι (που τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του ΙΕΚ) εκείνος πίστευε στην ένοπλη πάλη ενάντια στους Άγγλους που είχαν υπό κατοχή την αγαπημένη του πατρίδα. Πίστευε ότι μια συμμαχία με τον Άξονα θα βοηθούσε στην απελευθέρωση της Ινδίας βάζοντας τους Άγγλους σε δύο πυρά. Έτσι μετά την απελευθέρωση του από μια απεργία πείνας, δραπέτευσε μέσω Αφγανιστάν και Σοβιετικής Ενώσεως στο Βερολίνο όπου οι εκπρόσωποι του Τρίτου Ράιχ έδειξαν συμπάθεια στον Αγώνα για την Ανεξαρτησία της Ινδίας. 




Έμεινε εκεί δύο χρόνια και ίδρυσε την Ινδική Λεγεώνα με 4.500 πρώην αιχμαλώτους του αγγλικού στρατού ινδικής καταγωγής που έγιναν μέλος της Βέρμαρχτ και αργότερα των "Βάφφεν Ες Ες". Παρόλα αυτά απογοητεύθηκε από το γεγονός ότι οι Γερμανοί δεν θα βοηθούσαν ουσιαστικά την Ινδία και στράφηκε στην Ιαπωνία. Μεταφέρθηκε με γερμανικό υποβρύχιο μέχρι το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας και από εκεί παραλήφθηκε από πολεμικό του Αυτοκρατορικού Στόλου της Ιαπωνίας.




Ήταν με την βοήθεια της Ιαπωνίας που ο Τσάντρα Μπόζε (που οι Ινδοί αποκαλούσαν Νετάτζι = Σεβαστός Αρχηγός) έστησε το Προσωρινό Κράτος της Ελεύθερης Ινδίας με δική του διοίκηση, νόμισμα και νόμους. Θα δημιουργούσε δε τον Ινδικό Εθνικό Στρατό από Ινδούς του βρετανικού στρατού που είχαν συλληφθεί στην Μάχη της Σιγκαπούρης και με ιαχή το "Αζάντ Χίντ" (Χάιλ Ινδία) . Με την δημιουργία εξόριστης κυβέρνησης (που θεωρούσε εαυτόν άρχουσα αρχή όλου του Ινδικής καταγωγής δημόσιου και στρατιωτικού προσωπικού στην υπό Αγγλική κατοχή Νοτιοανατολική Ασία) ο Μπόζε ξεκίνησε πόλεμο ενάντια στους Άγγλους και Αμερικανούς στο μέτωπο Ινδίας - Μπούρμα. 




Όμως το Προσωρινό Κράτος Ελεύθερης Ινδίας υπήρξε ουσιαστικά κυρίαρχο κράτος μόνο όταν οι Ιάπωνες του παρέδωσαν τα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ για αυτόν τον σκοπό. Με την παράδοση της Ιαπωνίας, ο Μπόζε αρνήθηκε να παραδοθεί και ήθελε να καταφύγει στην Μαντζουρία και από εκεί στην Σοβιετική Ένωση που πίστευε ότι θα ήταν και αυτή αντι-αγγλική στην πολιτική της. Πέθανε στις 18 Αυγούστου 1945 στην διάρκεια πτήσης προς την Ταιβάν αν και πολλοί αμφισβητούν ακόμα την συντριβή του αεροπλάνου η τον θάνατο του. 




Children Of Glory - Trailer

El Alamein, 23 ottobre 1942: la Folgore entra nella leggenda



«Εκεί που τραγουδά η νεκροκεφαλή , θα γυρίσουν οι στρατιώτες , οι σημαίες ξανά θα γυρίσουν Αλαμέϊν, Αλαμέϊν, θα ξαναγυρίσουμε , ΕΜΕΙΣ θα ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ» 

Έζρα Πάουντ


Daily Broken Dream - Open your eyes



29 αναρτήσεις για την Εθνικοεπαναστατική Αυτονομία: διαβάστε εδώ ....

Hlidskjalf (Burzum)


Tyr # 4




Κυκλοφόρησε η τέταρτη έκδοση της εκδόσεως Tyr η οποία κάθε άλλο παρά ένα απλό περιοδικό μπορεί να θεωρηθεί. Αρκετά προσεγμένες εκδόσεις, ογκώδεις μα και ενδιαφέρουσες ταυτοχρόνως, οι οποίες αξίζουν της προσοχής μας τόσο για τους αρθρογράφους όσο και για τον πλουραλισμό της ύλης του. 

Μια προσπάθεια η οποία αποσκοπεί στην ισχυροποίηση των δεσμών μας με τις αληθείς προχριστιανικές ρίζες και παράδοση μας ενάντια στην κομποστοποίηση και τον ματεριαλισμό της παγκοσμιοποιήσεως και του καπιταλισμού.

Ξεκινώντας από το 2002 από τους Michael Moynihan, Joshua Buckley και Collin Cleary εξέδωσε το δεύτερο τεύχος του την περίοδο 2003-2004 και το τρίτο το 2007-2008 με τον τελευταίο να αποχωρεί από την εκδοτική ομάδα μετά την πρώτη κυκλοφορία. 

Με αρθρογράφους από τον χώρο του νεο - παγανισμού, της νέας δεξιάς, της τρίτης θέσεως, καλλιτεχνών από την neofolk μουσική σκηνή , παραδοσιολόγων και προσωπικοτήτων από ταυτοτικά κινήματα, το Tyr απετέλεσε και αποτελεί με την νέα αυτή έκδοση του ένα από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς στον αγώνα ενάντια στον κόσμο της νεωτερικότητος.

Για περισσότερες πληροφορίες παραπέμπουμε στο ιστολόγιο των εκδοτών




Η επίθεση των μισθοφόρων του ISIS έχει ως στόχο την φυλετική ταυτότητα των Yezidis!


του Wolverine


Οι Yezidis ή Yazidis είναι κοινότητες Κουρδικής καταγωγής που βρίσκονται κυρίως στην Συρία και στο Ιράκ ενώ διατηρούν σε σημαντικό ποσοστό τα φυλετικά χαρακτηριστικά των Αρίων καθώς και την πίστη τους στον Ζωροαστρισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι η ύπαρξη κλειστών κοινοτήτων στις άγονες αυτές περιοχές διατήρησε την φυλετική τους ταυτότητα ανάμεσα σε έναν «ωκεανό» ασιατικών λαών με διαφορετική ιστορική πορεία και κουλτούρα. 




Οι μισθοφόροι των Σαούντ και των Σιωνιστών σπεύδουν τους τελευταίους μήνες να αιχμαλωτίσουν και να βιάσουν τις γυναίκες τους με στόχο να καταστρέψουν την φυλετική τους κληρονομιά! Σε ένα κυνηγητό θανάτου τα αιμοδιψή σκυλιά των Σαλαφιστών ψάχνουν μετά μανίας σε βουνά και φαράγγια μέλη της κοινότητας - παιδιά και γυναίκες - με αποτέλεσμα χιλιάδες εξ αυτών να πεθάνουν χωρίς νερό και τρόφιμα σε βουνοκορφές ή στα στρατόπεδα εξόντωσης. 


Φυσικά με αυτό το θέμα δεν ασχολήθηκε καμιά ΜΚΟ στην χώρα μας, η άλλοτε ευαίσθητη «αριστερά» ασχολείται μόνο με τα αιτήματα των Πακιστανών για τζαμί και παροχές ενώ οι όψιμοι αντιρατσιστές όχι μόνο δεν τολμούν να αναφερθούν στην ρατσιστική παράμετρο του βρώμικου πολέμου στην περιοχή αλλά σιωπούν επιδεικτικά όπως το ίδιο έπραξαν πριν ελάχιστες ημέρες όταν τα φιλαράκια τους του μισθοφορικού FSA (που τον υποστηρίζει η διαχείριση του Indymedia) σκότωσαν 40 παιδάκια στην Συρία μέσα στο σχολείο τους επειδή οι γονείς τους υποστηρίζουν τον πρόεδρο Assad


Σε ανάλογη επίθεση και απαγωγή στην Νιγηρία είχαν σπεύσει οι απανταχού «ανθρωπιστές» να καλέσουν σε άμεση απελευθέρωση των μαύρων κοριτσιών … όμως για τα λευκά κορίτσια της Κουρδικής μειονότητας ουδείς ενδιαφέρεται αφού η μνήμη και η ευαισθησία της δεξιάς και της αριστεράς στην Ελλάδα είναι άκρως επιλεκτική!

Alex Kurtagić: "Black Metal Ethno Nationalism - Waging Culture War"


Ο Alex Kurtagić είναι συγγραφέας, εκδότης, καλλιτέχνης, μουσικός και ειδικός σε θέματα πολιτικής κοινωνίας και κουλτούρας. Έχει καίριο ρόλο στην ενίσχυση του σύγχρονου εθνικοεπαναστατικού μετώπου ενώ παράλληλα προωθεί μέσα από την μουσική την φυλετική υπερηφάνεια στην Ευρωπαϊκή νεολαία. 




Στο παρακάτω άρθρο Black Metal Ethno Nationalism - Waging Culture War - στην αγγλική γλώσσα - που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2010 (American Renaissance Vol 21 no 6) περιγράφει την σημασία της εθνικής ταυτότητας στην NSBM μουσική σκηνή. 

Για να κατεβάσετε το φυλετικό ηλεκτρονικό περιοδικό «American Renaissance» και το εν λόγω άρθρο σε μορφή αρχείου .pdf στον σύνδεσμο εδώ …







Σχετικοί σύνδεσμοι:










Νίκος Καζαντζάκης




“Με θαρρούν λόγιο, διανοούμενο,
γραφιά και δεν είμαι
τίποτα απ’ αυτά,
τα δάχτυλά μου όταν γράφω
δεν μελανώνονται, αιματώνονται.
Θαρρώ δεν είμαι παρά τούτο,
μια απροσκύνητη ψυχή”

Νίκος Καζαντζάκης

Have u all forgotten about Rudolf Hess ?




Ceylan Ozalp (r.i.p.)




«Δεν φοβόμαστε τίποτα. Θα παλέψουμε μέχρι το τέλος. Προτιμάμε να ανατιναχθούμε παρά να πέσουμε στα χέρια της ISIS»


Ceylan Ozalp

Καλό ταξίδι: απεβίωσε ο Συναγωνιστής Σπύρος Παπαγεωργίου




Ο Σπύρος Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο χωριό Τρεμετουσιά Λάρνακας της Κύπρου το 1940. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, άρχισε το 1958 να εργάζεται ως αρθρογράφος και ως αρχισυντάκτης στις κυπριακές εφημερίδες «Ελευθερία», «Πατρίς», «Εθνική» κ.α. Από το 1966 διετέλεσε μόνιμος αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Εστία» στην Λευκωσία. Από το 1975 μέχρι το 1995 ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Εστία» στην Αθήνα. Επίσης υπήρξε επί πολλά χρόνια συνεργάτης της εφημερίδας «Σημερινή». Νεαρός υπηρέτησε στις τάξεις της ΕΟΚΑ, από την αρχή του αγώνα μέχρι το τέλος. Στην τουρκανταρσία του 1963-64 εντάχθηκε στην εθελοντική εθνοφρουρά και υπηρέτησε στον Πενταδάκτυλο και στις μάχες της Πάφου. Στην περίοδο του πραξικοπήματος του 1974 ανέλαβε διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δραστηριότητα, στην οποία περιλαμβάνονται κυρίως ιστορικά και πολιτικά βιβλία για την ιδιαιτέρα πατρίδα του, καθώς και αρκετές ποιητικές συλλογές. Στο ποιητικό έργο του Σπύρου Παπαγεωργίου ανήκει και η «Αγία Τηλλυρία», την οποία μελοποίησε ο αείμνηστος Γιώργος Κοτσώνης. Η κηδεία του θα γίνει την Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014 στις 11:00 π.μ. στον Ιερό Ναό της Παναγιάς Παντοβασίλισσας Ραφήνας.



Ezra Pound - Canto I (Η κάθοδος του Οδυσσέα και των συντρόφων του στον Άδη)




Johann Heinrich Füssli, "Teiresias"

Βιβλιοπαρουσίαση: Αγώνες στη Λακωνία




Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο των εκδόσεων "Λόγχη"
με πρόλογο του Αριστοτέλη Ηρ. Καλέντζη

Αγώνες στη Λακωνία - Γεώργιος Α. Κουρούκλης

Επίσημα έγγραφα και εκθέσεις

09/2014

Σελίδες 74

«Οι ελεύθεροι σκοπευτές της Φλωρεντίας» του Curzio Malaparte


Η 11η Αυγούστου του 1944 είναι η ημερομηνία «απελευθέρωσης» της Φλωρεντίας. Βρετανοί και παρτιζάνοι του C.T.L.N. εισβάλλουν νικηφόρα στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης μετά από ένα μήνα μαχών ενώ οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές και οι πιστές στον Duce ομάδες μάχης μαζί με τα στελέχη του Φασιστικού κόμματος υποχωρούν. Κατά την διάρκεια της «μάχης της Φλωρεντίας» αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας διακρίθηκαν για το μαχητικό τους πνεύμα και την αυτοθυσία τους οι μονάδες ελεύθερων σκοπευτών που οργάνωσε ο Alessandro Pavolini και εκπαίδευσαν τα Waffen - SS




Ο Pavolini υπήρξε  μόνιμος κάτοικος της πόλης και πρώτος γραμματέας του Φασιστικού κόμματος. Επανδρώθηκαν οι μονάδες των ελεύθερων σκοπευτών από στρατιώτες μεταξύ 14 και 16 ετών με ελάχιστα μέλη τους να φτάνουν τα 20 χρόνια επειδή δεν μπορούσαν να ενταχθούν στις κύριες μονάδες του R.S.IΕκτός από αυτά τα παιδιά που θυμίζουν τους υπερασπιστές του Βερολίνου, εκατοντάδες κάτοικοι της πόλης - και των δυο φύλων - όλων των ηλικιών αποφάσισαν να αντισταθούν μέχρι το τέλος και έστησαν ενέδρες σε παράθυρα, στέγες και γωνίες των δρόμων. 


Παρόλο την μειονεκτική τους θέση αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και στις εκκλήσεις των στρατιωτών που υποχωρούσαν απάντησαν «η παράδοση μας είναι να πεθάνουμε». Αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν τους Μελανοχίτωνες, να υπερασπιστούν με ελάχιστα όπλα αλλά περίσσια τιμή και πίστη, την πόλη τους απέναντι στις ορδές της δημοκρατίας και της πλουτοκρατίας.




Οι ήρωες δεν κλαίνε ... αλλά μιμούνται!

«Οι ελεύθεροι σκοπευτές της Φλωρεντίας» του Curzio Malaparte

μετάφραση: Αλεξόπουλος Στέλιος


« … Τα αγόρια κάθονταν στα σκαλιά της Santa Maria Novella, το μικρό πλήθος των θεατών μαζεύτηκε γύρω από τον οβελίσκο και ο αξιωματικός των παρτιζάνων καθισμένος στο σκαμνί που είχε τοποθετήσει στην αρχή των σκαλιών της εκκλησίας με τους αγκώνες στο τραπέζι από σίδερο και έναν καφέ που πήρε στην πλατεία.

Η ομάδα των νέων υποστηρικτών της κομμουνιστικής μεραρχίας ‘’Potente’’ οπλισμένοι με υποπολυβόλα και παρατεταγμένοι μπροστά στα πτώματα που είναι το ένα πάνω στο άλλο σαν από το χέρι του Masaccio ζωγραφισμένα που στο ασβεστοκονίαμα του αέρα φαίνονται γκρι. Φωτεινό φως αιχμής βρώμικος σοβάς που πέφτει από τον συννεφιασμένο ουρανό, όλοι ήταν σιωπηλοί, ακίνητοι, τα πρόσωπα τους γυρισμένα προς την ίδια πλευρά. Σταγόνες αίματος κυλούσαν στα μαρμάρινα σκαλοπάτια.

Οι Φασίστες που κάθονταν στα σκαλιά της εκκλησίας ήταν αγόρια δεκαπέντε ή δεκάξι χρονών, χωρίς μαλλιά ψηλά, με μαύρα μάτια και πολύ χλωμό πρόσωπο. Ο νεότερος ντυμένος με ένα μαύρο πουκάμισο και ένα ζευγάρι κοντά παντελόνια που τον άφηναν από τις κνήμες με γυμνά πόδια, ήταν σχεδόν ένα παιδί.

Υπήρχε επίσης και ένα κορίτσι ανάμεσα τους. Νεαρής ηλικίας με μαύρα μάτια και τα μαλλιά της χαλαρά να πέφτουν πάνω στους ώμους της, το σκούρο ξανθό χρώμα που βρίσκεις μεταξύ των γυναικών του λαού στην Τοσκάνη, καθόταν με το πρόσωπο να ατενίζει τα καλοκαιρινά σύννεφα πάνω από τις στέγες της Φλωρεντίας που έλαμπαν από την δυνατή βροχή, ο ουρανός βαρύς και χάλκινος, σκασμένος εδώ και εκεί παρόμοιος με τον ουρανό του Masaccio στις τοιχογραφίες της Carmine.

Όταν ακούσαμε τους πυροβολισμούς ήμασταν στα μισά του δρόμου στη Scala στο Oricellari του Orti . Βρίζοντας στην πλατεία σταματήσαμε στην βάση των σκαλοπατιών της Santa Maria Novella πίσω από τον αξιωματικό που καθόταν μπροστά από το σιδερένιο τραπέζι. Από το σφύριγμα του φρενάρισματος των 2 τζιπ ο αξιωματικός δεν κουνήθηκε ούτε γύρισε να κοιτάξει πίσω. 

Αλλά μετά από λίγο έδειξε με τεταμένο το δάχτυλο ένα από αυτά τα παιδιά και είπε:

- Εξαρτάται από σένα, ποιο είναι το όνομα σου;

- Σήμερα είμαι εγώ - είπε το παιδί όταν σηκώθηκε - αλλά αυτή η ημέρα ή η επόμενη είναι στο χέρι σας

- Ποιο είναι το όνομα σου;

- Το όνομα μου είναι αυτό που φαίνεται

- Αυτή είναι η απάντηση που πρέπει να δώσεις σε αυτόν τον ηλίθιο, είπε ένας σύντροφος του που καθόταν δίπλα του …

- Η απάντηση αυτή θα τον μάθει να φέρεται, απάντησε το αγόρι σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπο του. Ήταν χλωμός και τα χείλη του έτρεμαν αλλά γέλασε βλέποντας τον αξιωματικό των παρτιζάνων. Μιλούσε με την τοπική προφορά του San Frediano, Santa Croce, Palazzolo

Ο παρτιζάνος αξιωματικός σήκωσε το κεφάλι και είπε:

- Βιαστείτε, μην με κάνετε να σπαταλώ τον χρόνο μου, εξαρτάται από εσάς

- Αν είναι να σπαταλώ τον χρόνο σου - είπε το αγόρι με ειρωνικό ύφος - τότε να βιαστώ. Προσπέρασε τους συντρόφους του και πήγε και στάθηκε μπροστά στους παρτιζάνους που ήταν οπλισμένοι με υποπολυβόλα δίπλα στον σωρό των πτωμάτων ακριβώς στο κέντρο της λίμνης του αίματος που απλωνόταν στον μαρμάρινο περίβολο της εκκλησίας

- Πρόσεξε μην λερώσεις τα παπούτσια φώναξε ένας από τους συντρόφους του και όλοι γέλασαν

- ο Τζακ και εγώ βγήκαμε έξω από το τζιπ

- Σταματήστε! φώναξε ο Τζακ

Αλλά εκείνη την στιγμή το αγόρι φώναξε: Viva Mussolini! Και έπεσε διάτρητο από τις σφαίρες … »



ΓΑΛΛΙΑ: Ξανακερδίζοντας τους δρόμους και τις πόλεις μας. Μαθήματα εθνικιστικού ακτιβισμού από τους Identitarians ...


του Patrick Le Brun (Counter-Currents) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


Μετά από την πιο εντυπωσιακή ενέργεια ακτιβισμού που έχει παρατηρηθεί στη Γαλλία από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, στην οποία οι Identitarians (Ταυτοτιστές - μέλη της ‘Γενιάς της Ταυτότητας’) κατέλαβαν τη στέγη του υπό κατασκευή τζαμιού του Πουατιέ (βλ. εδώ), αυτό το κίνημα έχει υποστεί διώξεις, παρακολουθήσεις, διείσδυση από ξένα στοιχεία και δυσφήμηση. Ωστόσο, η ιδέα και το κίνημα δεν μπορούν να σταματήσουν από τους προδότες και τους βαλτούς. Η ευρωπαϊκή ταυτότητα δεν θα ξεψυχήσει αθόρυβα μέσα στη νύχτα. Η αναγέννηση έχει ήδη αρχίσει




για την συνέχεια στον σύνδεσμο εδώ ...

«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» Το NSBM είναι μια Ιδεολογία που ακούγεται …


του Baldur


Το Εθνικοσοσιαλιστικό Black Metal (NSBM) αποτελεί τον εσωτερικό και ελιτίστικο χαρακτήρα της «Επαναστατικής Λευκής Μουσικής» όπως ακριβώς το RAC, το ns Hardcore και το Industrial. Στίχοι που υμνούν την Ευρώπη και την ομορφιά της άγριας φύσης, δοξάζουν τον Πόλεμο και την Εκδίκηση ενάντια στους εισβολείς και την συλλογική παθητικότητα. Σπαθιά, πελέκεις δόρατα και ασπίδες και κάθε είδους μεσαιωνικά όπλα συνθέτουν το σκηνικό μαζί με πρόσωπα βαμμένα ασπρόμαυρα που θυμίζουν την στρατιά των νεκρών του Odin τους «Oskorei». 





Η μουσική αυτή σκηνή που προκαλεί τρόμο στους δούλους της αστικής κοινωνίας είναι μια φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στον σύγχρονο κόσμο την λαίλαπα που ονομάζεται δημοκρατία και την πολιτιστική κατοχή της Ευρώπης.  Πολλοί προσπάθησαν να περιορίσουν την μουσική στρατιά του NSBM είτε διαδίδοντας παντού ψέμματα είτε προσπαθώντας να την εμπορευματοποιήσουν προς όφελος τους. Απέτυχαν όμως οικτρά αφού χιλιάδες Συναγωνιστές φρόντισαν να κρατήσουν «καθαρή» την σκηνή από συμφέροντα και τυχοδιώκτες. 

Τα θέματα που κυριαρχούν στους στίχους είναι η Μυθολογία, η Αριοσοφία, η Εθνικοσοσιαλιστική Κοσμοθεωρία και ο Μυστικισμός του Αίματος. Σημαντικές μπάντες υπάρχουν σε ολόκληρη την Ευρώπη με ιδιαίτερη αναζωπύρωση στην Ανατολική όπου μετά από δεκαετίες τυραννίας η νεολαία αναζητά πρότυπα στην ταυτότητα και στον πολιτισμό των αρχαίων προγόνων. Υπάρχουν πολλές ανεξάρτητες εταιρείες διανομής τις οποίους αξίζει να στηρίξουμε με κάθε μέσο. Διώκονται από τις Σιωνιστικές αρχές και έχουν δεχθεί εισβολές από την αστυνομία με συνέπεια την κατάσχεση υλικού και τις νομικές κυρώσεις. Πολύ σημαντικό είναι το γεγονός της συνεργασίας Skinheads και NSBM έργο κυρίως του αείμνηστου Dr. Pierce




Αυτή η μουσική είναι ένα Κάλεσμα Μάχης ενάντια στην Σιωνιστική Κυβέρνηση Κατοχής και επιβάλλει μια Φωνή Φυλετικής Συνείδησης που ξυπνάει τα αρχέτυπα και τους Τρόπους της φυλής μας. Δεν θα βρεις ποτέ αυτή την μουσική στα μοδάτα περιοδικά και στις μουσικές ραδιοφωνικές ή τηλεοπτικές εκπομπές αφού σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «political correct». 

Με πρωτοπόρο τον Rob Darken των Πολωνών Graveland το Black Metal έφυγε από κινήσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με τον Φυλετισμό και κατάφερε να μεταδώσει την αγάπη για την Πατρίδα και το Ηρωικό συναίσθημα. Όποιος ασχολείται με το NSBM δεν παίζει για την μουσική αλλά για την διάδοση της Εθνικοσοσιαλιστικής Ιδεολογίας και προετοιμάζει το έδαφος στην καρδιά της Νεολαίας για την Επανάσταση της Ευρώπης και του Λευκού Ανθρώπου. Είναι ιδιαίτερη τιμή για τον Ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό ότι πολλές κορυφαίες μπάντες της NSBM σκηνής επανδρώνονται από συμπατριώτες μας.






















Ανένταχτοι Εθνικιστές Αιτωλοακαρνανίας

Η "Ελληνική Δράση" τίμησε τον Νικήτα Σταματελόπουλο.





Ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας: ο Λύκος του Μοριά (01.01.1894 - 24.10.1944)



Ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας: ο Λύκος  του Μοριά (01.01.1894 - 24.10.1944)


70 χρόνια από την αυτοκτονία του ...


του Αλεξόπουλου Στέλιου


Λίγα λόγια για τα «Τάγματα Ασφαλείας»

Τα περιβόητα «Τάγματα Ασφαλείας» δημιουργήθηκαν από Βενιζελικούς αξιωματικούς επηρεασμένους από το κίνημα του Mussolini και Γερμανόφιλες δυνάμεις τον Ιούνιο του ’43 ως αντίπαλο δέος στην αυξανόμενη προκλητική δράση του ΕΛΑΣ αλλά και ως αντίβαρο στην μελλοντική επιστροφή του Γεωργίου Β’. Δημιουργήθηκε πολύ γρήγορα ένας συνασπισμός ετερόκλητων ιδεολογικών κινήσεων απέναντι στην αντιλαϊκή παρουσία του κομμουνιστικού ΕΛΑΣ αφού σε πολλές περιοχές η παράδοση στις πατριωτικές ιδέες προκαλούσε το μίσος των μπολσεβίκων και συνεχείς επιθέσεις ενάντια σε αντικομμουνιστές.





Πολλά έχουν λεχθεί για τις μονάδες αυτές οι οποίες έφτασαν τον σημαντικό αριθμό των 25.000 ατόμων και σίγουρα η παραπληροφόρηση της αριστεράς και η μεταπολιτευτική λαίλαπα συμβάλλει στην ακόμη μεγαλύτερη ιστορική σύγχυση. Είναι σαφές ότι η συμπαράταξη των κομμουνιστών με τις επιταγές της Μόσχας οδήγησε πολλούς - ακόμη και μη εθνικιστές - στην απόφαση να πάρουν τα όπλα όχι τόσο για την υπεράσπιση των Εθνικοσοσιαλιστικών Δυνάμεων στην Ελλάδα αλλά κυρίως για την αυτοπροστασία τους αφού για τους «κόκκινους» κάθε ένας που δεν αποδεχόταν την Σοβιετοποίηση της χώρας αυτομάτως ήταν στόχος για την δολοφονική ΟΠΛΑ και τους «μαυροσκούφηδες» του Κλάρα. 


Ανάμεσα στους χιλιάδες στρατιώτες της συγκεκριμένης αντικομμουνιστικής πλευράς υπήρξαν αρκετοί τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία που βρήκαν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την χαοτική κατάσταση της εποχής επιφέροντας όπως ήταν φυσικό περισσότερα δεινά παρά ευνοϊκή στάση των τοπικών κοινωνιών. Όμως  ξεχώρισαν πολλές άλλες προσωπικότητες ανάμεσα στους συμμετέχοντες με προσωπική ιδεολογική κληρονομιά κυρίως στην Μακεδονία, την Εύβοια και την Πελοπόννησο με πλούσια στρατιωτική δράση υπέρ του Έθνους και του Λαού οι οποίοι αρνήθηκαν να υποκύψουν στους εκβιασμούς του Βελουχιώτη και του Σιάντου. Η εσπευσμένη δημιουργία των μονάδων αυτών με έναν τρόπο που ήταν μακριά από τον συνεχή στρατιωτικό σχεδιασμό - είχε κριθεί ουσιαστικά η πολεμική σύρραξη - και η έλλειψη μιας ενιαίας ιδεολογικής γραμμής πλην ενός μετωπικού αντικομμουνισμού οδήγησε στην δημιουργία στρατιωτικών δυνάμεων που δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν πολλές φορές με επιτυχία τις δυνάμεις της αριστεράς ή παραδόθηκαν σε αυτές χωρίς να υπάρξει περαιτέρω εμπλοκή. 


Χαρακτηριστική περίπτωση η πολιορκία της πόλης της Τριπόλεως όπου οι δυνάμεις 3.000 πάνοπλων ανδρών των Τ.Α. παραδόθηκαν μετά από σχετική συμφωνία με τον γελοίο αστό Κανελλόπουλο ο όποιος όρισε και τους όρους (…) απέναντι σε κατώτερες σε εξοπλισμό αριστερές δυνάμεις. Επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιοχές της Πελοποννήσου αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών, δυνάμεις των Ταγματασφαλιτών που μέχρι τότε ορκίζονταν πίστη και αφοσίωση στον «Αδόλφο Χίτλερ» εγκατέλειψαν εύκολα τις όποιες δηλώσεις πίστης και τάχθηκαν στο πλευρό των Αγγλικών δυνάμεων και της κυβέρνησης του Παπανδρέου η οποία όλα αυτά τα χρόνια έπαιρνε με την ησυχία της το τσάι της στο πλευρό των Αγγλοσιωνιστών. 


Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι τα «Τάγματα Ασφαλείας» δεν αντιπροσωπεύουν στο σύνολο τους τις εθνικοεπαναστατικές δυνάμεις και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να σταθούν δίπλα στην θρυλική παρουσία των Ελλήνων προδρόμων του Φασισμού δηλαδή των Επιστράτων του ’17 ή την μεσοπολεμική κίνηση των Τριψελιτών και αργότερα της Εθνικοσοσιαλιστικής ΕΣΠΟ είναι η συνύπαρξη διαφορετικών τάσεων (Εθνικοσοσιαλιστές που αποσχίστηκαν από τον ΕΔΕΣ Αθηνών μαζί με Μοναρχικούς και αντικομμουνιστές Βενιζελικούς …) η έλλειψη πολιτικής κληρονομιάς και η συνεργασία πολλών μελών της με την δεξιά στην μεταπολεμική εποχή. Φυσικό και επόμενο αυτό το γεγονός αφού η δράση τους στηρίχθηκε σε έναν πηγαίο αντικομμουνισμό αλλά ποτέ σε ιδεολογικά μετερίζια γεγονός που πληρώθηκε με αίμα τα αμέσως επόμενα χρόνια ...


Ο Ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας όμως είναι μια θρυλική μορφή των εθνικιστικών αντικομμουνιστικών δυνάμεων που ξεχωρίζει μέσα σε αυτή την χρονική περίοδο αφού ουδέποτε καταδέχτηκε να συνθηκολογήσει ή να υποταχθεί στους όρους και στις απειλές της αριστεράς. Μιας αριστεράς που δεν είχε κανένα πρόβλημα μαζί με την Σοβιετική σημαία να κρατήσει στα χέρια της τα σύμβολα των Αμερικανών και Άγγλων επικυρίαρχων και καταστροφέων της Ευρώπης και της Ελλάδος. Μιας αριστεράς που μπουκώθηκε με μανία τις αγγλικές λίρες και τυφλώθηκε από τους κομισάριους της Μόσχας για να παίξει το όχημα μεταφοράς των γεωπολιτικών σχεδιασμών του εγκληματία πολέμου Τσόρτσιλ και του σχεδιασμού της Γιάλτας. Μιας αριστεράς που δεν είχε κανένα πρόβλημα να εκτελέσει με τσεκούρια μπαλτάδες και κλαδευτήρια ή να γδάρει ζωντανούς χιλιάδες αγρότες, εργάτες, και φοιτητές μόνο και μόνο επειδή δεν υπήρξαν μπολσεβίκοι. Δεν είναι τυχαίο ότι χιλιάδες απλοί μεροκαματιάρηδες άνθρωποι του λαού μας που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τους μαρξιστές και συσπειρώθηκαν από τις ομάδες των αντικομμουνιστών οπλαρχηγών της Μάνης μέχρι τους Τουρκόφωνους Πόντιους βετεράνους μαχητές του Κιλκίς αργότερα βρέθηκαν από κοινού στα «Τάγματα Ασφαλείας» και πήραν εκδίκηση για τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τις απαγωγές της αριστεράς η οποία όταν δεν τεμάχιζε με τσεκούρι την ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη … έριχνε στο βάραθρο του Φενεού έγκυες γυναίκες και στην Στιμάγκα ανατίναζε με αντιαρματικές νάρκες τα πτώματα των Εθνικιστών για να κρύψει το ειδεχθές έγκλημα.


Ο Ταγματάρχης Στούπας πολέμησε από την Μικρά Ασία μέχρι την Πίνδο.

«Ό ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας γεννήθηκε τήν Πρωτοχρονιά του 1894 στή Λεύκη (παλαιά Μουζούστα), τέσσερα χιλιόμετρα νότια των Γαργαλιάνων. Κατετάγη στό Στρατό τό 1914, καί τό 1916 μονιμοποιήθηκε καί έλαβε τόν βαθμό του Άνθυπολοχαγου πεζικου. Πολέμησε στή Μικρα­σιατική Εκστρατεία, όπου καί τραυματίσθηκε σοβαρά. Μάλιστα έζησε τήν υπόλοιπη ζωή του μ'ενα βλήμα στό σώμα του. Τό 1923 έλαβε μέρος στό κίνημα του Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη καί άποτάχθηκε άπό τό στρατό ώς βασιλόφρονας μέ τόν βαθμό του ύπολοχαγου. Εγκαταστάθηκε στη Θράκη, και ήσχολείτο μέ τό εμπόριο ξυλείας. Τόν βαθμό του λοχαγού τόν πήρε τό 1925 καί του ταγματάρχη τό 1935, ώς εφεδρος.

Στόν πόλεμο του '40 κατετάγει εθελοντικά καί πολέμησε στην πρώτη γραμμή υπό τόν συνταγματάρχη Παπαδόγκωνα που διοικουσε τό Σύνταγμα Κρήτης καί πήρε τήν Τρεμπεσίνα. Μετά την κατάρρευση επέστρεψε στη Θράκη, άλλά σύντομα διαπίστωσε ότι ήταν αδύνατο νά μείνει εκεί άφου ή περιοχή παραχωρήθηκε άπό τους Γερμανούς στή δικαιοδοσία των Βουλγάρων. 

Έτσι διέφυγε στόν νότο καί ζουσε στό χωριό του, στή Λεύκη, μέ τήν οικογένεια του πατέρα του, του παπα-Σπύρου. Ή έπίδοσή του στή σκοποβολή, μέ τό πιστόλι καί τό τουφέκι, έχει μείνει παροιμοιώδης. Στίς μάχες μέ τους άντάρτες του ΕΛΑΣ πιστεύεται ότι τους προξένησε μόνος του περισσότερα θύματα άπό όσα όλοι οί στρατιώτες ή άντάρτες ύπό τις διαταγές του. Ιδιαίτερα στήν πρώτη μάχη του Μελιγαλα, καί στίς μάχες τής Λεύκης καί τών Γαργαλιάνων.

Γνώστης του πολέμου, μέ ικανότητες άναγνωρισμένες άπό όλους τους αντιπάλους του, στους στρατιώτες του ενέπνεε τόν σεβασμό καί τήν άγάπη, ποτέ τό φόβο. Μετριοπαθής, δίκαιος, καλόψυχος, σεβόταν τους άντιπάλους του καί οί μονάδες του ποτέ δέν κακοποίησαν εν γνώσει του πολιτικούς άντιπάλους, άμαχους πολίτες ή άντάρτες του ΕΛΑΣ. Ουδέποτε συγκρότησε στρατοδικεία ή συμμετείχε σ'αύτά»


Από το βιβλίο του κ. Μπουγά «Ματωμένες Μνήμες 1940 - 45


Μετά την προέλαση των κομμουνιστών στον Μωριά και απομονωμένος στο κάστρο της Πύλου καθώς και με ελάχιστα μέσα στην διάθεση του το πρωί της 24ης Σεπτεμβρίου 1944 αποφασίζει να αυτοκτονήσει λίγο πριν την είσοδο των «κόκκινων» στο κάστρο. 





Ο Δημήτρης Γιαννακούρας ή "Πέρδικας" γνωστό στέλεχος της αριστεράς σε μια επίδειξη δημοκρατικής ηθικής στην αρχή πριν την είσοδο του στο κάστρο της πόλεως τους Ταγματασφαλίτες και τους άμαχους τους προσφωνεί ειρωνικά «αδέρφια» αλλά όταν αντιλαμβάνεται ότι ο Στούπας την τελευταία στιγμή προχώρησε στην ύστατη πράξη αυτοθυσίας ως μια συμβολική κίνηση απέναντι στους κομμουνιστές … τον μαχαιρώνει ενώ είναι ήδη νεκρός (!) στο στήθος και στην πλάτη, οι «απελευθερωτές» αντάρτες που τον συνοδεύουν του αφαιρούν τα δόντια και του σπάζουν τα κόκκαλα των χεριών και των ποδιών και στη συνέχεια τον ρίχνουν σε έναν λάκο για να εξαφανίσουν τα ίχνη. Το σώμα του Ταγματάρχη βρέθηκε από συγγενείς του και αποδόθηκαν τιμές από τους Έλληνες που δεν ανέχθηκαν την ζωή τους να την καθορίσει το κόμμα της Μόσχας ενώ σήμερα ο βίος και η πολεμική του δράση αποτελεί θρύλο για τους Συναγωνιστές της Πελοποννήσου.


Ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας: Αθάνατος!




ΣΤΟΥΠΑ ΝΑ ΜΗ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣ

ΤΑ ΟΠΛΑ ΝΑ ΜΗ ΔΩΣΕΙΣ

ΣΤΟΥ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

ΨΥΧΗ ΜΗ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙΣ



ΔΕ ΠΑΡΑΔΙΝΩ Τ ΑΡΜΑΤΑ

ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΑ



ΣΤΟΥΣ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΥΣ ΠΟΛΕΜΑΝ

ΣΑΝ ΑΓΡΙΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ



ΚΙ Ο ΠΑΠΑΔΗΜΑΣ ΦΩΝΑΞΕ

ΒΑΖΕΙ ΦΩΝΗ ΜΕΓΑΛΗ

ΒΑΛΤΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΜΕΣ Τ' ΑΥΤΙ

ΜΟΝΟΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙΤΕ


ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΤΕ



ΚΙ Ο ΣΤΟΥΠΑΣ ΤΟΥΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΒΓΑΖΕΙ

ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ Τ' ΑΔΕΙΑΖΕΙ











Φωτογραφίες που μας έστειλαν Αυτόνομοι Σύντροφοι: από την περιοχή καταγωγής του Ταγματάρχη Στούπα και το κάστρο της Πύλου (τους ευχαριστούμε θερμά)