Jolly Rogers - Nunca caminarás solo

Antonin Artaud: ο ριζοσπαστικός επαναστάτης του Θεάτρου




Ο Αντονέν Αρτώ (Antonin Artaud), υπήρξε ποιητής ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, σκηνογράφος, ενδυματολόγος και μέγιστος θεωρητικός του θεάτρου. Έγραψε θεατρικά έργα, σενάρια, δοκίμια για το θέατρο και την δραματολογία, κριτικές, ποιήματα, μανιφέστα και (απίστευτα πολλές) επιστολές με ή χωρίς παραλήπτη, ενώ υπήρξε ο εμπνευστής και δημιουργός του «Θεάτρου της Σκληρότητας» (Théâtre de la cruauté). Γεννημένος το 1896 στην Μασσαλία από Γάλλο πάτερα εφοπλιστή, και Ελληνίδα μητέρα από την Σμύρνη. Μικρός ακόμη τον απασχολεί η ποίηση, ενώ ήδη από τα δεκαέξι του χρόνια αρχίζει να παρουσιάζει συμπτώματα σοβαρού νευρικού κλονισμού, με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί τρεις φορές σε ψυχιατρικές κλινικές, αρχίζοντας έτσι το προσωπικό του μαρτύριο, από το οποίο μάχεται να λυτρωθεί μέχρι το τέλος της ζωής του. «Γεννήθηκα μ’ ένα κορμί βασανισμένο, παραποιημένο όπως το τεράστιο βουνό», γράφει χαρακτηριστικά. 

Μετά την αρχική του θεραπεία, το 1920 εγκαθίσταται στο Παρίσι και αναλαμβάνει την γραμματεία του περιοδικού «Αύριο» (Demain). Εκεί γνωρίζει τον Αντρέ Μπρετόν, ο οποίος θα τον εισαγάγει στον Σουρεαλισμό, γίνεται τακτικός συνεργάτης του περιοδικού La Revolution Surrealiste (Η Σουρεαλιστική επανάσταση) και ταυτόχρονα δημοσιεύει ποιητικές συλλογές. Η απέχθεια του προς τον μαρξισμό και τον υλισμό, και οι βαθύτατες μεταφυσικές του ανησυχίες θα τον οδηγήσουν πολύ γρήγορα μακριά από την υλιστική και τυχοδιωκτική αντίληψη των σουρεαλιστών. Γράφει χαρακτηριστικά «Μα τι να την κάνω εγώ όλη την Επανάσταση του κόσμου αν ξέρω ότι παραμένω αιώνια δυστυχισμένος και άθλιος μες στην καρδιά της ίδιας μου της λειψανοθήκης». Από το σημείο αυτό στρέφεται στο θέατρο, από το οποίο θα σημαδευτεί και ταυτόχρονα θα σημαδέψει με την σκέψη και το όραμα του.... 

για περισσότερα στον σύνδεσμο εδώ

Propatria: αμβλώσεις και υπογεννητικότητα




για περισσότερα διαβάστε εδώ

Ιδεάπολις: Πρόγραμμα Δεκεμβρίου


Τρίτη Θέση: η εκπομπή του Βασιλείου Δοργανά (04.12.2016)

Το Γερμανικό Εθνικοεπαναστατικό Der III. Weg στο πλευρό του Ουκρανικού Kινήματος Azov.






Την 14η Οκτωβρίου, εθνική αργία για τους Ουκρανούς, το κίνημα Azov στο Κίεβο ίδρυσε ένα νέο κόμμα. O Andriy Biletsky, ιδρυτής και αρχηγός του Συντάγματος Azov, άνευ αντιρρήσεων κατέλαβε την θέση του προέδρου του κόμματος. Ανάμεσα σε άλλα γνωστά ονόματα του Ουκρανικού κινήματος ο Arseniy Bilodub, τραγουδιστής  της διάσημης μπάντας Sokyra Peruna. Το νέο κόμμα έρχεται να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες δομές του κινήματος Azov, ένας πολιτικός βραχίονας για την μάχη προς την νέα Ουκρανική τάξη. Σε σχετικό βίντεο προβλήθηκε η ιστορία του κινήματος Azov

Σχετικό άρθρο των Γερμανών Συναγωνιστών εδώ



Το περιοδικό Ανάκτηση με άρθρο για τους
Ουκρανούς Συναγωνιστές του Συντάγματος Azov:
Kυκλοφορεί 
στα πρακτορεία τύπου της επαρχίας!

Βιβλιοπαρουσίαση: Ιστορίες από τη σκοτεινή πλευρά της νύχτας (του Ιωάννη Γιαννόπουλου)


Λογοτεχνία του Φανταστικού
ΕΣΟΠΤΡΟΝ
Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2015
Αριθμός σελίδων 240

Ομιλία της Ελληνικής Δράσης για τις αμβλώσεις.


Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησαν μέλη και φίλοι της Ελληνικής Δράσης την παρουσίαση – ομιλία για τις αμβλώσεις και την υπογεννητικότητα. Το πρόβλημα των αμβλώσεων και το ποσοστό της υπογεννητικότητας αποτελούν από τις πιο σοβαρές απειλές για την ύπαρξη του Έθνους μας  και γενικότερα για όλη την Ευρώπη. Συγκεκριμένα το ζήτημα των αμβλώσεων αποτελεί αντικείμενο της κοινωνιολογίας, της θρησκείας, των ιατρικών επιστημών και της νομοθεσίας. Ακολούθησε συζήτηση και τοποθετήσεις των παρευρισκόμενων. Να τονίσουμε την συνεργασία μας με την συλλογικότητα του PROPATRIA που την Κυριακή 4/12/2016 παρουσίασε το θέμα στην Αθήνα.

Holodomor: Σέρβοι Εθνικοσοσιαλιστές τιμούν την μνήμη των θυμάτων.



Serbian nationalist platform “Борба 14” commemorated the victims of Holodomor and Bolshevism in general that took millions of innocent lives in Ukraine, Russia, Poland and Serbia itself.

for more information here

Λίγα λόγια για την 13η Κροατική Ορεινή Μεραρχία των SS (μέρος πρώτο)



του Phocian

13η Ορεινή Μεραρχία των SS (1η Κροατική)


Η 13η Ορεινή Μεραρχία των SS (ή αλλιώς SS Handschar), υπήρξε μια μεραρχία πεζικού των Waffen SS, ειδικευόμενη στις μάχες σε ορεινό γεωγραφικό τοπίο απ' όπου παίρνει και το  όνομα της. Τον Μάρτιο του 1944 είχε αρχίσει να διεξάγει επιχειρήσεις  ενάντια στους παρτιζάνους του παιδεραστή και μπολσεβίκου Τίτο στα εδάφη του που ήταν υπό την διοίκηση του Κροάτη Φασιστή ηγέτη Άντε Πάβελιτς. Στα εδάφη κυριαρχίας του Ανεξάρτητου Κροατικού Κράτους - NDH - Nezavisna Država Hrvatska. Ένα κράτος το οποίο ιδρύθηκε με την υποστήριξη της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανικής κυβέρνησης καθώς και της Φασιστικής Ιταλίας και περιελάμβανε τα εδάφη της σημερινής Κροατίας, της Βοσνίας και μερικών Σερβικών εδαφών στα οποία κατοικούσαν Κροατικοί κυρίως πληθυσμοί. Ο σχηματισμός της 13ης Ορεινής Μεραρχίας σηματοδότησε την εξέλιξη των Waffen SS σε πολυεθνική στρατιωτική δύναμη και ένοπλο βραχίονα του NSDAP (παράλληλα με τις δομές  της Wehrmacht και της Luftwaffe του γερμανικού Ράιχ).



Τα πρώτα βήματα

Το Δεκέμβριο του 1942 ο SS - Reichsfuhrer Χάινριχ Χίμλερ και ο στρατηγός Gottlob Berger υπεύθυνος για την στρατολόγηση των SS προσεγγίζουν τον Χίτλερ με ένα σχέδιο να δημιουργήσουν μια Βοσνιακή μεραρχία. Ο ίδιος ο Χίμλερ εμπνεύστηκε την ίδρυση της μεραρχίας από τις επιτυχίες και την φήμη των βοσνιακών συνταγμάτων πεζικού της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας στον 'Α Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και από την προσπάθεια να ανανεώσει την παλιά παράδοση του Αυστροουγγρικού στρατεύματος μέσω μιας Βοσνιακής Μουσουλμανικής μεραρχίας. Ο Χίτλερ επίσημα ενέκρινε την δημιουργία του σχηματισμού στα μέσα Φεβρουαρίου του 1943 και ο Χίμλερ διόρισε τον Artur Phieps, πρώην διοικητή της 7ης  Εθελοντικής Ορεινής Μεραρχίας των SS "Prinz Eugen'' ως τον επικεφαλή.





Στρατολόγηση

Στις 18 Φεβρουαρίου 1943 ο Phieps ταξίδεψε στο Ζάγκρεμπ για να ξεκινήσουν οι πρώτες επίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης της NDH και του Γερμανού πρέσβη  Siegfried Kasche. Υπήρξαν εμφανείς διαφορές σχετικά με την οργάνωση της 13ης Μεραρχίας. Ενώ ο Πάβελιτς και η Κροατική κυβέρνηση πρότειναν να ονομαστεί ο σχηματισμός ''Μεραρχία των SS Ustaša'' αποτελώντας μία Κροατική μονάδα με 3 συντάγματα τα οποία θα έφεραν τις ονομασίες Bosna, Krajina and Una αντίστοιχα. Αυτή η πρόταση αντιστοιχούσε στις ανησυχίες του Πάβελιτς και του Γερμανού πρέσβη ότι μια αμιγώς Μουσουλμανική μεραρχία θα υποστήριζε ενδεχόμενη προσπάθεια για Βοσνιακή ανεξαρτησία.

Φτάνοντας σε συμβιβασμό λοιπόν η 13η Μεραρχία περιελάμβανε και το όνομα ''Κροατική''  και επίσης ανατέθηκαν στην διοικητική της αλυσίδα Κροάτες καθολικοί υπαξιωματικοί και αξιωματικοί. Τον Απρίλιο του 1943 ο Μεγάλος Μουφτής Ιεροσολύμων Mohammed Amin al - Husseini προσκεκλημένος του διοικητή Berger στο Βερολίνο φτάνει στο Σαράγεβο για να υποστηρίξει την ένταξη Μουσουλμάνων Βόσνιων στον σχηματισμό…


Ἡ Οἰκουμενικότητα τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ.

Περιοδικό Μάχες & Στρατιώτες Όγδοο Τεύχος Απρίλιος 2012: Αντικομμουνιστική Αντίσταση Στην Ανατολική Ευρώπη 1944 - 1960

Αθήνα 2012 ...

Το Αντίδοτο: το αυτόνομο περιοδικό από την Καλαμάτα.


Το περιοδικό «To Αντίδοτο» είναι μία αξιέπαινη προσπάθεια Συναγωνιστών από την πόλη της Καλαμάτας (Ελληνική Δράση) στα πλαίσια της συνεργασίας, αλλά και της προσπάθειας για την διάδοση των εθνικιστικών και πατριωτικών ιδεών. Στις σελίδες του θα βρείτε ενδιαφέροντα θέματα όπως συνεντεύξεις, αλλά και ιστορικά και ιδεολογικά θέματα. 

Βιβλιοπαρουσίαση: Ροδοπέταλα σε μια Επανάσταση & Στον Καιρό των Θεών



"Ένα ξεχωριστό βιβλίο που απαρνείται την πεπατημένη γραφή και τα κοινά θέματα έρχεται να κεντρίσει την φαντασία και να οδηγήσει τους αναγνώστες του σε ένα εξαιρετικό πάντρεμα μύθων, δοξασιών και αρχαίων τελετουργιών." 

Σχετικός σύνδεσμος: Συνέντευξη με τον Πολυδεύκη Ανδριανό



Ένας πολυεθνικός κολοσσός, που διοικείται από μια κάστα μυημένων, κατέχει στις περισσότερες αγορές της υφηλίου μονοπωλιακές επιχειρήσεις που δεν τολμά κανείς να αμφισβητήσει και απεργάζεται την υποδούλωση της ανθρωπότητας κάτω από ένα νεο-φεουδαρχικό καθεστώς απόλυτου ελέγχου και υπακοής των ανθρώπων.

Η Αριάδνη είναι μια κοπέλα που εργάζεται για την εταιρία. Έχει μεγαλώσει χωρίς γονείς και υποφέρει από ένα κενό μνήμης που απ' όσο γνωρίζει προήλθε από τροχαίο. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική και όταν αρχίζει να την ανακαλύπτει, η ζωή της μπαίνει σε ανεξέλεγκτη κι επικίνδυνη τροχιά. Ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει τα πάντα και προστατεύεται καλά από όσους προσπαθούν να το αφαιρέσουν. Καθώς αυτό σιγα-σιγά τραβιέται, η αλήθεια αποδεικνύεται ιδιαίτερα δυσάρεστη.

Μια ομάδα επαναστατών, με κοινό παρελθόν και αρχηγό τον Αλέξανδρο, μάχονται ενάντια στην τυραννία, και ο αγώνας τους απλώνεται στους δρόμους και στις θάλασσες μιας άλλης Ελλάδας, όπου εταιρικοί συνωμότες, μυστικές σέχτες, γαλαζοαίματοι, αστυνομικοί, οργανωμένοι μαφιόζοι αλλά και καθημερινοί άνθρωποι εμπλέκονται σ' ένα θρίλερ διαρκούς αγωνίας και ανατροπών. 

Ένα μυθιστόρημα με έντονη και ρεαλιστική δράση, μυστήριο, ερωτισμό, χιούμορ, διαλόγους ηθικής αναζήτησης, αλλά και βαθιές κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, γραμμένο με θεατρικούς διαλόγους, που διαβάζεται ευχάριστα για δεύτερη και τρίτη φορά με αμείωτο ενδιαφέρον και αγωνία.

για πληροφορίες: tilemachos_boss@yahoo.com

Ο Ρουμανικός Επαναστατικός Εθνικισμός.


του Kitas

Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία των Φασισμών, του Εθνικοσοσιαλισμού και των Εθνικών δικτατοριών στην Ευρώπη κατέχει ο Ρουμανικός εθνικισμός , όπως εκδηλώθηκε ως κίνημα από τις αρχές του προηγουμένου αιώνα και μέχρι την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Και αυτό γιατί εμφανίζεται οργανωμένος πολύ πριν ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ προχωρήσουν στην ίδρυση κινημάτων και διότι επηρεάζεται από διαφορετικούς παράγοντες ή από τους ίδιους, αλλά με τρόπο διαφορετικό. Στη χρονική αυτή πρωτοπορία συνέβαλαν η ισχυρή παρουσία Εβραίων στην Ρουμανία και η έκρηξη της Οκτωβριανής Επαναστάσεως το 1917 με επακόλουθο την άμεση απειλή της ίδιας της κρατικής υποστάσεως της Ρουμανίας τόσο εξαιτίας της ρωσικής μειονότητας στην Μολδαβία όσο και της άμεσης γειτνίασης της με την νεαρά τότε ΕΣΣΔ, που διευκόλυνε την ταχεία διάδοση των επικίνδυνων διεθνιστικών ιδεωδών της παγκοσμίου κομμουνιστικής επανάστασης.


Ήδη το 1910 ο Codreanu και οι συναγωνιστές του ορκίζονται στο δάσος της Dubrina ότι θα αντισταθούν σε μία σοβιετική εισβολή, σε μία εποχή που ο Χίτλερ ήταν ακόμη στρατιώτης, ο Μουσολίνι σοσιαλιστής, ο Mosley συντηρητικός και ο Maurras προσπαθούσε να διαδώσει την αξία του «ολοκληρωμένου εθνικισμού» στην ριζοσπαστική δεξιά Action Francaise . Φορείς των διεθνιστικών και κομμουνιστικών ιδεών αυτών ήταν εκείνη την εποχή στην Ρουμανία και οι Εβραίοι κάτοικοί της, οι οποίοι, ως είθισται, μολονότι αποτελούσαν μειοψηφία, ήλεγχαν το εμπόριο και τα ελεύθερα επαγγέλματα Το 1907 οι Ρουμάνοι γεωργοί μίας εβραϊκής γεωργικής ιδιοκτησίας εξηγέρθησαν με επακόλουθο την επέμβαση το στρατού και την δολοφονία 10.000 Ρουμάνων αγροτών. Την εξέγερση τούτη υπεστήριξαν διάφοροι εθνικιστές διανοούμενοι, ανάμεσά τους ο A.C.Cuza, ο επονομαζόμενος «Ρουμάνος Drumont», καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου, ο ιστορικός Iorga και ο Ίων Zelea Codreanu , πατέρας του Κορνήλιου Codreanu.

Η σημαντικότερη χρονολογία για τον ρουμανικό εθνικισμό δεν συμπίπτει με την έκρηξη ή με τον τερματισμό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά τοποθετείται στο 1923, έτος της σκανδαλώδους παραχωρήσεως πολιτικών δικαιωμάτων στους Εβραίους της Ρουμανίας με την αναθεώρηση του άρθρου 7 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο οι 2.000.000 Εβραίοι που κατοικούσαν τότε στην Ρουμανία αποκτούσαν την ρουμανική υπηκοότητα και επισήμως πλέον την πρόσβαση στην δημόσια και πολιτική ζωή της Ρουμανίας. Οι θυελλώδεις αντιδράσεις στα Πανεπιστήμια, σε ορισμένες σχολές των οποίων οι Εβραίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία, σηματοδοτούν την έναρξη του Φοιτητικού Κινήματος εναντίον της αναθεωρήσεως. Οι φιλελεύθεροι της κυβερνήσεως αντέδρασαν δυναμικά μέσω του στρατού, ο οποίος κτύπησε τους φοιτητές, οι αρχές προέβησαν σε συλλήψεις, ενώ κατήργησαν τις φοιτητικές εστίες και τις υποτροφίες, με αποτέλεσμα οι φοιτητές να επιστρέψουν στα μαθήματά τους, έχοντας, όμως, προηγηθεί έξη μήνες κινητοποιήσεων και αγώνων ( ο νους μας τρέχει στο ψευδεπίγραφο «φοιτητικό κίνημα» των κομματόσκυλων , των βολεμένων και των ιδιοτελών αγωνιστών των προστατευμένων από το πανεπιστημιακό άσυλο αμφιθεάτρων της μεταπολιτευτικής αηδίας). Ο Codreanu ήδη από το 1920 είχε δημιουργήσει τον «Εθνικό Χριστιανικό Σοσιαλισμό» στο Ιάσιο, όπου σπούδαζε Νομική και κατάφερε, παρά τις διώξεις εκ μέρους της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου του Ιασίου, να γίνει πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών της Νομικής Σχολής.



Η κίνηση του, όμως, δεν έτυχε ιδιαίτερης απήχησης. Από το 1923 μέχρι το 1927 συνδεόταν την Λίγκα της Εθνικής Χριστιανικής Αμύνης (LANC), της οποίας προΐστατο ο καθηγητής Cuza. Η Λίγκα της Εθνικής Χριστιανικής Αμύνης είχε στις τάξεις της έναν διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό μορφωμένων ανθρώπων, ίσως την ελίτ των διανοουμένων της Ρουμανίας. Τέτοια σύνθεση την καθιστούσε αξιόλογη ποιοτικά μεν, αποστερούσε, όμως, την οιαδήποτε δυνατότητα τουλάχιστον επιρροής στις μάζες. Οι σχέσεις του Codreanu με το την LANC είχαν διαταραχθεί από το 1923, όταν είχε συλληφθεί και φυλακισθεί με την κατηγορία της απειλής ότι θα σκότωνε «προδότες» και το 1925 με την κατηγορία της δολοφονίας. Το 1927, λοιπόν, απεφάσισε να αποχωρήσει από την Λίγκα της Εθνικής Χριστιανικής Αμύνης. «Σήμερα στις 27 Ιουνίου 1927 στις 10 το βράδυ ιδρύεται υπό την ηγεσία μου η «Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ». Όποιος πιστεύει δίχως ιδιοτέλεια, ας ενωθεί με τις τάξεις μας. Όποιος αμφιβάλλει, ας μείνει στην άκρη». Κάλεσε συναγωνιστές του από όλη την Ρουμανία και ζήτησε από το καθηγητή Cuza να τους απαλλάξει από τον όρκο που είχαν δώσει με την ένταξη τους στην Λίγκα της Εθνικής Χριστιανικής Αμύνης. Ο Cuza τους απάλλαξε και με πατρικό τόνο τους συμβούλεψε για τις παγίδες της πολιτικής. «Έπειτα έσφιξε το χέρι του με όλους μας και φύγαμε. Σκεφτήκαμε ότι ήταν σωστό που πράξαμε έτσι και ότι αυτός ήταν ο τιμημένος τρόπος που μας επέβαλε η αξιοπρέπειά μας ως πολεμιστές.[…]



Αφήνοντας τον αισθανθήκαμε πόσο μόνοι ήμαστε, μόνοι όπως σε μία έρημο, και ετοιμαζόμασταν να χαράξουμε τον δρόμο μας στην ζωή με τις δικές μας δυνάμεις» Το 1930 ο Capitan , όπως τον προσφωνούσαν οι συναγωνιστές του, ιδρύει το μαχητικό τμήμα της Λεγεώνας, την «Σιδηρά Φρουρά» (Garda de Fier). Η Λεγεώνα μπήκε δυναμικά στην πολιτική ζωή της Ρουμανίας και θεωρήθηκε το μοναδικό εθνικιστικό κίνημα που συγκέντρωσε τόσο μίσος από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Εν μέσω διώξεων μελών της για δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων και μετά την πρώτη απαγόρευση της Λεγεώνας από την ρουμανική αντίδραση , ο Codreanu αναλαμβάνει τον έλεγχο του πολιτικού σχηματισμού «Όλα για την Πατρίδα» (Totul pentru patria) , τον οποίον είχε δημιουργήσει ο στρατηγός Catacuzina και παρεχώρησε όλη την εξουσία στον Capitan. Τούτο συνέβη τον Νοέμβριο του 1938. Είχε προηγηθεί η έκδοση επτά εφημερίδων από την Φρουρά, η απαγόρευση της, μία φορά μάλιστα από τον εθνικιστή Iorga, και η άρση της απαγορεύσεως της δις από τα δικαστήρια με τελική την απαγόρευσή της από τον φιλελεύθερο πολιτικό Duca, ο οποίος δολοφονήθηκε από Λεγεωνάριους ως εκδίκηση για τους εκατοντάδες συλληφθέντες και έξη δολοφονηθέντων Λεγεωνάριων. Την δολοφονία ακολούθησαν συλλήψεις, δίκες, και η περίοδος της τρομοκρατίας εναντίον των Λεγεωνάριων, οι οποίοι έφτασαν τους 18.000! Τελικώς η Φρουρά επανήλθε στην νομιμότητα. Από την περίοδο της τρομοκρατίας καθιερώθηκε το σύμβολο της Φρουράς με τις τρείς κάθετες γραμμές και τις τρείς οριζόντιες, που συμβολίζουν τα κάγκελα της φυλακής.



Παράλληλα με την Λεγεώνα και την Φρουρά έδρασαν λιγότερο σημαντικές ομάδες και κόμματα, όπως η «Εθνικοχριστιανική Λεγεώνα» του Cuza, η οποία είχε ως σύμβολό της τον αγκυλωτό σταυρό και ενώθηκε το 1935 με μία μικρότερη εθνικιστική οργάνωση και σχημάτισε το «Εθνικοχριστιανικό Κόμμα», στο συνέδριο του οποίου το 1936 παρέστησαν 200.000 άτομα, εκ των οποίων 30.000 ανήκαν στο παραστρατιωτικό τμήμα των «λογχοφόρων». Παρά την μαζικότητα, δεν κατάφεραν να αποκτήσουν σημαντική δυναμική. Υπήρχε το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» με αρχηγό τον συνταγματάρχη Tatarescu, η ομάδα «Σβάστικα της Φωτιάς» (Svastica de foc) ιδρυθείσα υπό του δικηγόρου Enqilian και η προβοκατόρικη «Σταυροφορία του Ρουμανισμού» με αρχηγό τον πρώην Λεγεωνάριο Stelescu, ο οποίος δολοφονήθηκε από ομάδα Λεγεωνάριων. Ο βασιλιάς Κάρολος είχε δημιουργήσει την νεολαιίστικη οργάνωση «Φρουρά της Πατρίδος», η οποία ένωνε τις νεολαίες όλων των κομμάτων και δεν κατάφερε ποτέ να αποτελέσει σημαντικό πόλο και να ανταγωνισθεί τις νεολαίες άλλων καθεστώτων.

Η Λεγεώνα είχε δομηθεί στην ισχυρή και χαρισματική προσωπικότητα του Codreanu, δίχως αυτό να σημαίνει ότι έλειπαν οι σημαντικοί, ικανοί και αποφασισμένοι άνδρες από τις τάξεις της. Ένας από αυτούς ήταν ο Ίων Mota , δεξί χέρι του Codreanu. Η πρώτη τους επαφή έγινε όταν ο Ίων αναμείχθηκε ενεργά με το φοιτητικό κίνημα του 1923. Εκπροσώπησε την Λεγεώνα στην πρώτη σοβαρή προσπάθεια να οργανωθούν τα φασιστικά και τα εθνικιστικά κινήματα σε πανευρωπαϊκή βάση στο Συνέδριο του Montreaux τον Δεκέμβριο του 1934. Στο συνέδριο αυτό ο Mota ανέπτυξε την θέση ότι οι διεθνείς σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν στηρίζονται σε νομικές αφαιρέσεις, αλλά στην βάση των κυρίαρχων πολιτικών πραγματικοτήτων, με άλλα λόγια διατύπωνε την θέση της realpolitik, της κατεύθυνσης, δηλαδή, ενός κράτους προς αύξηση της ισχύος του σε διεθνές επίπεδο, ενίοτε με οποιοδήποτε μέσον. Στο ίδιο συνέδριο πρότεινε την επίκαιρη ιδέα της δημιουργίας εθνικιστικών ομάδων σκέψεως προκειμένου να αποφευχθούν οι συγκρούσεις των ευρωπαϊκών εθνών εξαιτίας παλαιών αντιπαλοτήτων και στείρων διεκδικήσεων, ενώ πρότεινε την σταδιακή ενοποίηση των φασιστικών χωρών υπό την σκέπη της Ρώμης. Γνωστός, όμως, στην Ιστορία έμεινε με τον θάνατό του στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο στην περιοχή Majadahonda, κοντά στην Μαδρίτη. Ο Mota ανήκε στο σώμα των 10.000 μελών της Λεγεώνας, οι οποίοι εθελοντικά συμμετείχαν στον ισπανικό εμφύλιο στο πλευρό των εθνικιστών του J.A. Primo de Rivera, και σκοτώθηκε με τον λεγεωνάριο Marin στις 13-1-1937.



Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1937 ο συνδυασμός « totul pentru tara» συγκέντρωσε το 16% των ψήφων και ήλθε δεύτερο κόμμα με 66 έδρες. Επειδή δεν συγκέντρωσε κάποιο κόμμα ικανοποιητικό εκλογικό ποσοστό, ο βασιλιάς της Ρουμανίας Κάρολος Β’ κάλεσε τους Cuza και Goga να σχηματίσουν κυβέρνηση. Μολονότι εθνικιστές και αντισημίτες, αντιμετώπισαν εχθρικά την Φρουρά, αλλά η τύχη τους δεν ήταν και η καλύτερη. Εξαιτίας των πιέσεων που άσκησαν εναντίον τους οι Εβραίοι και δεδομένης της επιρροής τους στον βασιλιά και μέσω της Εβραίας ερωμένης του Magda Lupescu, ο Κάρολος διέλυσε την κυβέρνηση Cuza-Goga και επέβαλε δικτατορία σε συνεργασία με τον Ρουμάνο πατριάρχη τον Φεβρουάριο του 1938. Στην δικτατορική κυβέρνηση υπουργική θέση στο υπουργείο Αμύνης πήρε ο συμπαθών την Φρουρά στρατηγός Antonescu, πρόσωπο που έπαιξε καταλυτικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις στην εσωτερική και την εξωτερική πολιτική της Ρουμανίας. Ένα άλλο σημαντικό για τις εξελίξεις πρόσωπο ήταν ο υπουργός εσωτερικών Calinescu, δεξί χέρι του βασιλέως και βασικός μοχλός δημιουργίας του βασιλικού δικτατορικού καθεστώτος, . Ο βασιλιάς ίδρυσε το «Μέτωπο Εθνικής Ανανεώσεως» στο οποίο ενταχθήκαν υποχρεωτικά όλα τα κόμματα, καθιέρωσε τον ρωμαϊκό χαιρετισμό και τις στολές στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, τα οποία επέλεγε και διόριζε ο ίδιος.

Λόγω της πιεστικής καταστάσεως που άρχιζε να δημιουργείται από το ψευδοφασιστικό καθεστώς του Καρόλου και ενόψει του αναμενόμενης εκστρατείας εναντίον του, ο Codreanu για λόγους προστασίας των μελών του διέλυσε την Φρουρά. Πραγματικά, ο Codreanu κατηγορείται για την σύνταξη απειλητικής επιστολής κατά του Iorga, συλλαμβάνεται στις 17 Απριλίου του 1938, σύρεται σε δίκη από στρατοδικείο και τελικώς καταδικάζεται σε δεκαετή φυλάκιση με καταναγκαστικά έργα, παρόλη την δημόσια υποστήριξη από τον στρατηγό Antonescu. Στις 29 προς 30 Νοεμβρίου 1938 δολοφονείται δια στραγγαλισμού σε δάσος. Λίγους μήνες αργότερα Λεγεωνάριοι δολοφόνησαν τον Calinescu. Τον Codreanu διαδέχτηκε ο Horia Sima και παρόλο το λουτρό αίματος που εξαπέλυσε η βασιλική δικτατορία το 1939 για άλλη μία φορά εναντίον των Λεγεωνάριων με πρόσχημα την από μέρους τους προετοιμασίας κινήματος κατά του καθεστώτος, ο βασιλιάς-δικτάτορας έδωσε αμνηστία τον Απρίλιο του 1940, Ο λόγος ήταν ότι ήθελε να εδραιώσει την εξουσία του. Οι Λεγεωνάριοι και ο Sima , από την άλλη, δέχθηκαν την συνεργασία με το καθεστώς ενόψει του σοβιετικού κινδύνου. Η λυκοφιλία, ωστόσο, δεν κράτησε και πολύ, διότι τον Αύγουστο του 1940 η δικτατορία παρεχώρησε ρουμανικά εδάφη στην Ουγγαρία (περιοχή Siebenbuergen), την Βουλγαρία (νότια Δοβρουτσά) και την Σοβιετική Ένωση (Βεσσαραβία και Βόρεια Βουκοβίνα). Στις 3 Αυγούστου οι Λεγεωνάριοι επαναστατούν, επικρατούν στις επαρχίες, αλλά αποτυγχάνουν να ελέγξουν ολόκληρο το Βουκουρέστι. Ο βασιλιάς Κάρολος εγκαταλείπει την χώρα του (συνήθης τακτική των γαλαζοαίματων…) και αναλαμβάνει την εξουσία πρίγκιπας Μιχαήλ, ουσιαστικά όμως, ο Antonescu, ο οποίος ιδρύει την «Πολιτεία των Εθνικο Λεγεωνάριων». Και πάλι ο Sima και οι Λεγεωνάριοι συμμετέχουν στην κυβέρνηση, επικρατεί, όμως, έντονη καχυποψία από μέρος των στρατιωτικών στελεχών της κυβέρνησης προς τους Λεγεωνάριους, ενώ οι τελευταίοι αποσκοπούν στην αποκάθαρση της κυβέρνησης από τα στοιχεία των αντιδραστικών στρατιωτικών και των αστών.


Στις 21 Ιανουαρίου η Λεγεώνα προχωρεί σε καινούργιο ένοπλο κίνημα και ο Sima ζητά από τον Antonescu να παραδώσει την εξουσία. Οι μάχες με τον στρατό διήρκεσαν δύο ημέρες, μεγάλος αριθμός Λεγεωνάριων σκοτώθηκαν και δολοφονήθηκαν, το κίνημα αποτυγχάνει , ο Antonescu διαλύει την «Πολιτεία των Εθνικολεγεωνάριων» και ιδρύει την «Εθνικοκοινωνική Πολιτεία». Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή. Στήριξη του Αντονέσκου από τον Χίτλερ, φυγάδευση Λεγεωνάριων από SS στην Γερμανία και εγκλεισμός τους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως υπό σχετικά καλές συνθήκες κρατήσεως, διάλυση της συμμαχίας Γερμανίας-Ρουμανίας, προσπάθεια δημιουργίας εξόριστης ρουμανικής αντικομμουνιστικής κυβέρνησης με στελέχη της Λεγεώνας, ανατροπή του Antonescu από τον βασιλέα Μιχαήλ και τα παλαιά κόμματα στις 23 Αύγουστου 1944, εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Ρουμανία στις 31 Αυγούστου, επιβολή λαϊκής δημοκρατίας. Η επιρροή του ρουμανικού εθνικισμού στις δυτικές χώρες υπήρξε, δυστυχώς, μικρή και η δράση του παρέμεινε για πολλά χρόνια ελάχιστα γνωστή. Αυτό που τον διέκρινε από τα υπόλοιπα κινήματα της Ευρώπης ήταν η αυθεντική επαφή των εθνικιστών με τα λαϊκά και τα αγροτικά στρώματα σε όλη την διάρκεια της πολιτικής δραστηριότητάς τους και η ευθεία ρήξη και σύγκρουση με το καθεστώς, ακόμη και όταν αυτό προσπάθησε να εκφρασθεί δια της μιμήσεως φασιστικών προτύπων έχοντας ως ιδεολογικό υπόβαθρο μία βαθιά αντιδραστική «εθνική» ιδεολογία. Ο συμβιβασμός του ιταλικού φασισμού με το παλάτι και το Βατικανό και οι πικρές διαπιστώσεις του Αδόλφου Χίτλερ στην πολιτική διαθήκη του σχετικά με κάποιες πολιτικές επιλογές του αποτελούν κτυπητά παραδείγματα. Ας μην μιλήσουμε για την εθελούσια διάλυση όλων σχεδόν των εθνικιστικών, φιλοφασιστικών και φιλοεθνικοσοσιαλιστικών οργανώσεων της Ελλάδος του Μεσοπολέμου μετά την κήρυξη της φιλοβασιλικής ακροδεξιάς δικτατορίας του Μεταξά…

Δεσπόζουσα θέση έως μονοπώλιο στην ιστορία του ρουμανικού εθνικισμού κατέχει η Λεγεώνα. Ο δε Codreanu παρέμεινε ζωντανός στην μνήμη του ρουμανικού λαού σε τέτοιον βαθμό, ώστε η ρουμανική ελληνορθόδοξη εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο!!! Όταν στις 30 Νοεμβρίου του 1940 μεταφέρθηκαν τα οστά του σε μαυσωλείο, στην μεταφορά παρευρέθησαν περίπου 155.000 Ρουμάνοι. 

Μνήμη Λογγίνου Παξινόπουλου & Νικολάου Τσάμη.


του Αχέροντος

Κάθε χρόνο την 24η Νοεμβρίου τιμούμε την μνήμη δύο μαχητών του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. Του Νικολάου Τσάμη και του Λογγίνου Παξινόπουλου.

Νικόλαος Τσάμης 24.11.2000

Έμενε στο Παγκράτι σε μια περιοχή με πλούσια Εθνικοεπαναστατική ιστορία. Από μικρός φανατικός εχθρός της δημοκρατίας και του Καραμανλισμού. Άντεξε όσο λίγοι απέναντι στις απειλές, διώξεις και έρευνες των σκυλιών του ανθελληνικού καθεστώτος. Έφεδρος αξιωματικός κατά την διάρκεια της θητείας του, Πολιτικός Στρατιώτης του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού ένας λαμπρός Σύντροφος. Αρθογράφος του Εθνικοεπαναστατικού περιοδικού «Αντίδοτο» και αλληλέγγυος απέναντι σε όλους όσους ζητούσαν την βοήθεια του. Έφυγε ξαφνικά και ο θάνατος του υπήρξε κραυγή αντίστασης απέναντι στις ύαινες της αντιφασιστικής ακροδεξιάς. Βρίσκεται θαμμένος στο νεκροταφείο του Ζωγράφου. Το βιβλίο για τον Βρετανό Φασιστή Oswald Mosley «Εκατό Ερωτήσεις Για τον Φασισμό» είναι αφιερωμένο στην μνήμη του. Κάποιοι προσπάθησαν να κρύψουν την προσφορά του στο Κίνημα των Ιδεών, όμως δεν τα κατάφεραν.

«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»

Λογγίνος Παξινόπουλος 24.11.1993

Από το 1965 στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Η οικία του γεμάτη από όπλα σημαίες και λάφυρα των πολέμων ενάντια στους Ασιάτες εισβολείς. Ο πατέρας του υπήρξε Αξιωματικός στο Μικρασιατικό Μέτωπο, και ο ίδιος με τους αγώνες του συνέχισε την προσφορά στην Πατρίδα. Κατηγορήθηκε για «τρομοκρατία» δεν υπέκυψε όμως στις πιέσεις και στους ψευδομάρτυρες, φυλακίστηκε κατά επανάληψη από το τυραννικό δημοκρατικό καθεστώς για τις ιδέες του. Ακτιβιστής και αγωνιστής στους δύσκολους καιρούς του αγώνα. Στάθηκε αγέρωχος απέναντι στα προβλήματα υγείας αν και κάποιοι κατηγόρησαν το τότε καθεστώς για τον θάνατο του. Τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι την ημέρα που οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές και Φασίστες αποχαιρετούσαν τον Νικόλαο Τσάμη συμπληρώνονταν 7 χρόνια από τον θάνατο του Λογγίνου.

Αθάνατοι!

SYRIAN STUDENTS OF ALEPPO SUPPORT THE ARMY.

Με εξαιρετική επιτυχία διεξήχθη η εκδήλωση του κύκλου "Ιδεάπολις"

Όταν ο Fidel Castro έκλινε ευλαβικά το γόνυ στον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα!






ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΓΡΙΒΑ ΟΤΑΝ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΥΝΑ:


«Στρατηγέ, ο αγώνας σας με γοήτευσε και αποτέλεσε παράδειγμα για την απελευθέρωση της Πατρίδας μου. Συγχαρητήρια» (1959)
Σοσιαλισμός ή Θάνατος ! Sosialismo o Muerte !