Εν Έτει 2000 (του Φαίδρου Μπαρλά)



Όταν μεγάλωσε, έμαθε
πως ο πατέρας του
ήταν κι αυτός,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο.
Η θεία του η Λιλή,
ο θείος του ο Μιχάλης,
ήταν κι αυτοί,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο.
Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,
όλες οι γνωστές της μαμάς,
ήταν κι αυτοί,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο…
Τώρα, κάθε πρωί,
καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων
κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα
την κλεισμένη «εις μνήμην».
στριφογυρίζει στο νου του
η ίδια απορία:
«Πώς διάβολο χώρεσαν
όλοι αυτοί εδώ μέσα;…»

Ένα βιογραφικό σημείωμα της Σίτσας Καραϊσκάκη και 2 βιβλία των εκδόσεων «Νέα Γενεά».




Γεννήθηκε στα Μοσχονήσια Μικράς Ασίας και μετά την καταστροφή του 1922 εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη. Μετά το Γυμνάσιο γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1925 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της βιβλίο με τίτλο «Το ταίρι μου αμάρτησε» από τις εκδόσεις Γράμματα το οποίο απέσπασε ευμενείς κριτικές, ενώ δημοσίευε άρθρα και ποιήματά της στην εφημερία «Ο Νουμάς». Λίγο αργότερα αναχώρησε για τη Γερμανία, συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου απ’ όπου απέκτησε τον τίτλο της Διδάκτορος και το δίπλωμα της Φιλοσοφίας. Παρακολούθησε μαθήματα Βυζαντινολογίας, Ψυχολογίας και Γερμανικής Φιλολογίας στα Πανεπιστήμια Ζυρίχης, Βιέννης και Πράγας ενώ συνέχισε να γράφει βιβλία, μελέτες και άρθρα σε εφημερίδες και επιστημονικά περιοδικά της εποχής. Παρακολούθησε από κοντά τον αγώνα του Χίτλερ να ανέλθει στην εξουσία κι ενστερνίστηκε τις εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες.

Το 1930, όταν ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία, η Σίτσα Καραϊσκάκη υπήρξε σύμβουλος στο υπουργείο Προπαγάνδας. Την εποχή εκείνη κυκλοφόρησε στα γερμανικά το βιβλίο της «Το Τρίτο Ράιχ μέσα από τα γυαλιά μου» στο οποίο ανέφερε γεγονότα της εποχής και επιτεύγματα της εθνικοσοσιαλιστικής διακυβέρνησης. Το 1934 προσπάθησε μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και τους Μητροπολίτες Λήμνου και Λέσβου, να υλοποιήσει μια μορφή πανευρωπαϊκής αντικομουνιστικής χριστιανικής συνεργασίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο είχε τη διοργάνωση της ελληνικής συμμετοχής από πλευράς τύπου και προπαγάνδας. Το 1939 κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το βιβλίο της «Ο γιός της Καλογριάς» που εκδόθηκε από την «Εστία» στο οποίο παρουσίαζε τη ζωή και τη δράση του προγόνου της και ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης Γεωργίου Καραϊσκάκη. Με το βιβλίο αυτό, το οποίο έγινε αμέσως λογοτεχνική επιτυχία, έγινε γνωστή η Καραϊσκάκη στα ελληνικά γράμματα.


Μετά την ίδρυση της ΕΟΝ από τον Μεταξά υπήρξε βασική αρθογράφος του περιοδικού «ΝΕΟΛΑΙΑ». Συνεργάστηκε και με ένα ακόμη περιοδικό της εποχής τη «ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ» που έκδιδε ο καθηγητής της Ανωτάτης Εμπορικής Ιωάννης Τουρνάκης και συγκέντρωνε έναν ευρύ κύκλο εθνικιστών διανοουμένων. Στο περιοδικό αυτό η Καραϊσκάκη δημοσίευε διάφορα λογοτεχνικά κείμενα ξένων εθνικιστών συγγραφέων, μελέτες για τον Γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, την ισπανική Φάλαγγα, το εθνικοσοσιαλιστικό θέατρο και κινηματογράφο, ενώ τον Αύγουστο του 1937 δημοσίευσε ένα άρθρο για το βελγικό κίνημα των Ρεξιστών του Λεόν Ντεγκρέλ.


Το 1940 με την κήρυξη του ελληνοιταλικού πολέμου αρθρογραφεί κατά των Ιταλών, μετά την γερμανική εισβολή ανέλαβε τη θέση της συμβούλου Τύπου και Διαφώτισης στη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα και πραγματοποίησε πολλές πολιτικές ομιλίες μέσω του ραδιοφώνου. Πριν από την απελευθέρωση η Σίτσα Καραϊσκάκη έφυγε στη Γερμανία όπου συνέχισε τη δράση της στο πλαίσιο της συνεργασίας της με την κατοχική εξόριστη κυβέρνηση Τσιρονίκου που έδρευε στη Βιέννη. Από τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο για την προπαγανδιστική της δράση, αργότερα όμως αμνηστεύτηκε. Κατά την παραμονή της στη Γερμανία βρέθηκε στο ανατολικό τμήμα της χώρας το οποίο καταλήφθηκε από τα Σοβιετικά στρατεύματα, κατόρθωσε όμως η Καραϊσκάκη να μην αποκαλυφθεί η ταυτότητά της. Γνώρισε και παντρεύτηκε τον Γερμανό βιομήχανο Μπάχμαν κι έζησε στην αφάνεια για αρκετά χρόνια. Το 1963, μετά τον θάνατο του συζύγου της επέστρεψε στην Ελλάδα όπου αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Η Σίτσα Καραϊσκάκη πέθανε στις 30 Απριλίου 1987. Σε αντίθεση με πολλούς επώνυμους λογοτέχνες δεν αποποιήθηκε ποτέ τις ιδέες της και τη σχέση της με τον εθνικοσοσιαλισμό.


 Σελίδες στο διαδίκτυο με κείμενα της Σίτσας Καραϊσκάκη:

http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=19286 Άρθρο στο «Νουμά»

http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=22709 Ποίημα ΑΛΗΘΕΙΑ στο «Νουμά»

http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=20337 Διήγημα Η ΑΝΝΕΛΟΡΑ στο «Νουμά» 



6945951077

Ωράριο Επικοινωνίας:
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00 
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00

info@neageneabooks.gr


Κάθε έργο τέχνης μορφοποιεί ένα ψυχικό περιεχόμενο. Το ψυχικό αυτό περιεχόμενο θα το νοιώσουμε όταν μπορούμε να νοιώσουμε την από τον τεχνίτη δοσμένη μορφή του, πάνω στη βάση των διαφόρων φυλετικών της ψυχής ιδιοτήτων. Η μέχρι τούδε μελέτη της αισθητικής μας είναι λοιπόν ελλιπής και σκορπίζεται και κουράζεται σε λεπτομέρειες. Χωρίς τη βάση αυτή δεν μπορεί η Τέχνη να εξετασθεί ως σύνολο. 
Κάθε γνήσιος καλλιτέχνης, και ο ανίδεος και ο συνειδητός, εργάσθηκαν πάντα φυλετικά. Μορφοποιούν και ενσωματώνουν ψυχικές ιδιότητες χρησιμοποιώντας εκείνους τους τύπους της φυλής, που τον περιέβαλλον και που ήσαν στην πρώτη γραμμή οι κύριοι φορείς ορισμένων λαϊκών ιδιοτήτων. Και μόνον όταν νοθέψει η φυλή και κυκλώσουν τον καλλιτέχνη ξένα προς τη δική του και του λαού του την ψυχή στοιχεία, τότε ή θα αγωνιστεί και μέσα στο φυλετικό χάος να διατηρήσει την ψυχή του λαού του ή θα πέσει κι αυτός θύμα του χάους αυτού και θα εξαφανισθεί.
Σίτσα Καραϊσκάκη
για να το παραγγείλετε στον σύνδεσμο εδώ 


Ποιος φρόντιζε να δώσει πριν στα χέρια του παιδιού του, του νέου, ένα καλό βιβλίο, ένα καλό περιοδικό; Ποιος του μιλούσε στην δική του γλώσσα; Ποιος ένοιωθε τις ανάγκες του και την πάλη του για το σχηματισμό μιας κοσμικής θεωρίας όταν περνούσε το κατώφλι από την παιδική στην επικίνδυνο εφηβική ηλικία; Ναι, φρόντιζαν οι κομμουνιστές για τη στρέβλωση του μυαλού του και της ψυχής του! Το έκαναν εχθρικό προς την οικογένεια, προς το έθνος, προς την κοινωνία. Και ο γονιός δεν ήξερε από πού έρχεται το κακό. Έδερνε και μάλλωνε κι ήθελε να επιβάλλει όλη του τη βίαια θέληση αγαναχτησμένος για την κακή και ασεβή του παιδιού του διαγωγή. Η Πολιτεία αδρανούσε και αδιαφορούσε. Μικροπράγματα να ασχολήται κανείς με τους μικρούς. Σε λίγο όμως οι μικροί έγιναν μεγάλοι, επέβαλαν τη γνώμη τους τη στρεβλή και παρ’ ολίγον να οδηγήσουν την πατρίδα τους στο βάραθρο. Δεν είχανε τη συναίσθηση οι πριν άρχοντες, πως οι μικροί αυτοί πιτσιρίκοι αποτελούν το μέλλον της πατρίδας, είναι η Ελλάδα της αύριον που θα πάρει τα ηνία στα χέρια και ή θα οδηγήσει στο γκρεμνό ή στον ίσιο δρόμο.
Σίτσα Καραϊσκάκη
για να το παραγγείλετε στον σύνδεσμο εδώ


ΑΡΧΕΙΟ -75- ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ


Βιβλιοπαρουσίαση:
Robert Brasillach - Ο Léon Degrelle
και το μέλλον του «REX» (εκδόσεις Νέα Γενεά)

Σχετικός σύνδεσμος: Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά»

Σχετικός σύνδεσμος: Αλέξανδρος Καρράς - ένας Αυτόνομος
Πολιτικός Στρατιώτης των ημερών μας

Pierre Drieu La Rochelle: «Για μένα ο Φασισμός ήταν σοσιαλισμός»


“Ένας λαός που δεν έχει παρά μόνο την αίσθηση της καλοπέρασης, δεν προετοιμάζεται για τίποτα από αυτό που είναι η ζωή, η αληθινή ζωή. Δεν ήταν οι δάσκαλοι ούτε οι καθηγητές μας, οι οποίοι μπορούσαν να μας μάθουν τι είναι η ζωή. Μας μιλούσαν για την πρόοδο, για την αιώνια ειρήνη, για την καλοπέραση όλης της ανθρωπότητας. Αλλά, η ζωή σε αυτό τον πλανήτη, δεν είναι αυτή: είναι οι σεισμοί, τα παλιρροϊκά κύματα, οι κυκλώνες, οι καταιγίδες, οι πυρκαγιές, οι επιδημίες, οι κοινωνικές – οικογενειακές δυσκολίες κ.λπ. Η ζωή δεν μπορεί να είναι ήρεμη και άνετη από τη γέννηση ενός ανθρώπου μέχρι το θάνατο- διαφορετικά θα έμοιαζε με θάνατο (Drieu,» Τα Αδέσποτα σκυλιά «1944).

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζει χωρίς τις πατρίδες και, βεβαίως θα πέθαινε εάν σκοτώνοντας τες κατέστρεφε τα δικά της όργανα, αλλά και οι πατρίδες δεν μπορούν πια να ζουν χωρίς την Ευρώπη. Είναι γεννημένες από την Ευρώπη, πρέπει να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Την έχουν καταστρέψει κατά καιρούς από την θαυμάσια ανάπτυξη τους, όπως τα παιδιά που έχουν χειραφετηθεί σκληρά από τη μητέρα τους για να εκμεταλλευθούν το μερίδιο του πεπρωμένου τους, αλλά σήμερα πρέπει να καταφύγουμε και να αναζωογονηθούμε από αυτή… Τελειώνει η ανοιξιάτικη εποχή των πόλεων και των πατρίδων, των πριγκιπάτων και των βασιλείων: Και επιστρέφει η θερινή εποχή των αυτοκρατοριών. Μετά την Αθήνα, είναι η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου ή του Καίσαρα.» (Drieu, «Ο Γάλλος της Ευρώπης», άρθρο γραμμένο το 1941)


«Δεν είμαι ένας γνήσιος πατριώτης, ένας σκυθρωπός εθνικιστής. Δεν είμαι παρά ένας Γάλλος, ένας Ευρωπαίος. Εξέτασα από τη μια και από την άλλη όλες τις πιθανές λύσεις για να έρθω στην Ευρώπη: Ήμουν πάντα ενάντια στην εχθρότητα τη γαλλογερμανική καθώς είναι ένα από τα βασικά εμπόδια στην Ευρώπη. Μιλούσα πάντα ελεύθερα και σκληρά στους Γερμανούς. Τους εξηγούσα ότι δεν καταλάβαιναν τίποτα για την ευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση που θα μπορούσε να δικαιολογήσει και να αλλάξει τις επιθέσεις τους και τις κατακτήσεις τους. Ήθελα, υπό την κατοχή και υπό την πίεση του πολέμου και των αναγκών του, ο λαός της Γαλλίας, να επιβεβαιώσει τη δυναμικότητα του και την προσωπικότητα του από μια άμεση σοσιαλιστική επανάσταση. Για μένα, ο φασισμός, ήταν ο σοσιαλισμός, η μόνη πιθανότητα του ρεφορμιστικού σοσιαλισμού (…). Ήθελα η συνεργασία να ήταν μια αντίσταση, αλλά μια κοινωνική αντίσταση.» (Εφημερίδα, 1945)

Βιβλιοπαρουσίαση: Robert Brasillach - Ο Léon Degrelle και το μέλλον του «REX» (εκδόσεις Νέα Γενεά)




6945951077
Ωράριο Επικοινωνίας: 
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00

info@neageneabooks.gr


Σχετικός σύνδεσμος:
Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά»


Σχετικός σύνδεσμος:
Αλέξανδρος Καρράς - ένας Αυτόνομος Πολιτικός Στρατιώτης των ημερών μας



Περιέχει άρθρο της Σίτσας Καραϊσκάκη με τίτλο
«Το ξύπνημα της Βελγικής Νεολαίας»

Η παρούσα έκδοση προσφέρει πολύτιμη γνώση για την πολιτική και ιδεολογική σκέψη του Léon Degrelle. Μέσα από τα όσα διηγείται ο Γάλλος διανοούμενος, Robert Brasillach, για τις συναντήσεις του και τους διαλόγους με τον Βέλγο αγωνιστή, ξεδιπλώνεται η πολιτική όσφρηση, οι καινοτόμες ιδέες και η δράση ενός χαρισματικού ιδεαλιστή, από τους μεγαλύτερους που γνώρισε η Ευρώπη του Μεσοπολέμου.

Ο Léon Degrelle αποκαλύπτεται, μέσω της πένας του εκπληκτικού Γάλλου λογοτέχνη, κριτικού και δημοσιογράφου, από την παιδική του ηλικία, την οποία διηγείται με νοσταλγία, ως και τον καιρό του πολιτικού του αγώνα. Με τον ρομαντικό τρόπο γραφής του, ο Brasillach, κάνει τη ζωή του Βέλγου πολιτικού να μοιάζει με μυθιστόρημα. Στο παρόν έργο περιλαμβάνονται επίσης άρθρα του Brasillach στη στήλη «Lettres à une provinciale» του περιοδικού «Je suis partout», τα οποία αφορούν τον Léon Degrelle και τις πολιτικές του ενέργειες.

Ο άνδρας από τη Βαλλονία δήλωνε στον Brasillach, «φυσικά όλοι έχουμε διαβάσει τον Charles Maurras». Ο Γάλλος λογοτέχνης γράφει ότι ο Degrelle μέσα στα δάση της Βαλλονίας μελέτησε και έγινε ένθερμος υποστηρικτής των ιδεών του αρχηγού της Action Francaise, όπου μέσα από αυτές βρήκε νόμους και κανόνες της ζωής, οι οποίοι ήταν απολύτως συμβατοί με τη λογική του και τις πεποιθήσεις του παρελθόντος του. Ο Brasillach σε μια σειρά διαλέξεων με τον τίτλο «Θα γίνει η Ευρώπη φασιστική;», το 1937, υποστήριξε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν ένας όρος, τον οποίο πρώτος επινόησε ο Charles Maurras και όχι ο Χίτλερ. Το κίνημα του Maurras αποτελούσε αναμφισβήτητα τη βασικότερη πηγή του πνεύματος του πρωτοφασισμού για τη Γαλλία, κάτι που υποστήριζε ο ίδιος ο Brasillach. 

Μια ιστορική πραγματικότητα είναι ότι ο Charles Maurras και ο Maurice Barrès αποτελούν τους πρωτοφασίστες της Γαλλίας και της Ευρώπης, καθώς πολλές από τις ιδέες τους ενσαρκώθηκαν από τον Μουσολίνι στην Ιταλία με το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Από το κλίμα της εποχής επηρεάστηκε κι ο Ίων Δραγούμης, καθώς παρακολουθούσε τις εξελίξεις στη Γαλλία, μελετούσε τον γαλλικό Τύπο και είχε φιλική σχέση με τον Barrès, του οποίου τα βιβλία διάβαζε. Οι ιδέες λοιπόν που εμφανίζονταν στη Γαλλία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μεταφέρθηκαν και στην Ελλάδα μέσω του Δραγούμη. Ομοίως με τον Έλληνα πολιτικό και διανοητή, ο Degrelle εκφράζει την επιθυμία του για τη δημιουργία κοινοτήτων βρίσκοντας σε αυτές τον πραγματικό πατριωτισμό. 

Ο Brasillach αποκηρύττει την δουλοπρεπή μίμηση ενός ξένου εθνικισμού κι ο Degrelle τη βία και την παραστρατιωτική εμφάνιση ενός κινήματος. Ο Βαλλόνος ηγέτης, δημιουργός ενός βελγικού φασισμού, διδάσκει με τη δράση του ότι η επιτυχία έρχεται μόνο με τη σιδηρά θέληση, την πίστη και την ακούραστη εργασία. Για πρώτη φορά δίνεται η δυνατότητα στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να γνωρίσει τον Léon Degrelle, όχι ως αξιωματικό των Waffen–SS, αλλά ως αρχηγό ενός κινήματος που αναστάτωσε το Βέλγιο και τον έφερε σε ηλικία 30 ετών στο Κοινοβούλιο. Το πως ξεκίνησε η πορεία του αυτή, αγαπητέ αναγνώστη, θα το δεις ταξιδεύοντας στο 1936 μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αυτού. Κι ειλικρινά, είναι ένα πανέμορφο ταξίδι χάρη στον Brasillach!

για να το παραγγείλετε στον σύνδεσμο εδώ

Αλέξανδρος Καρράς: ένας Αυτόνομος Πολιτικός Στρατιώτης των ημερών μας



Αλέξανδρος Καρράς. Αυτόνομος Πολιτικός Στρατιώτης από το 2010 με σημαντική και ποιοτική παρουσία στο επίπεδο των Αντιδημοκρατικών/Εθνικοσοσιαλιστικών/Φασιστικών ιδεών. Επί σειρά ετών στην μάχη για το μεροκάματο και υπερήφανο μέλος της ελληνικής εργατιάς. Αλληλέγγυος με κάθε ποιοτική ομάδα του «χώρου» που πιστεύει στην ενότητα.

Ο εν λόγω Συναγωνιστής σήμερα είναι ο ιθύνον νους πίσω από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά» καθώς και από τα ιστολόγια «Μαύρος Αετός» - σύνδεσμος εδώ - και «Εθνικόν Κράτος» σύνδεσμος εδώ. Σε παλαιότερη συνέντευξη του ως Αίας Δάλιος - την οποία  μπορείτε να διαβάσετε εδώ - πρόβαλλε το δικό του Εθνικοεπαναστατικό μήνυμα και σήμερα πρωτοστατεί στην προπαγανδιστική προσπάθεια για την σύνθεση και την προβολή της κληρονομιάς των Φασιστικών Κινημάτων της Ευρώπης του Μεσοπολέμου.


6945951077
Ωράριο Επικοινωνίας: 
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00


info@neageneabooks.gr

Σε δημόσια εμφάνιση του προσφάτως, μίλησε για τον ιδεαλισμό του Ίωνος Δραγούμη - εδώ και εδώ - κατά την διάρκεια της σύντομης παρουσίας του στην οργάνωση ΛΑΚΙΠΑ. Προτείνουμε σήμερα προς ανάγνωση, ένα παλαιότερο άρθρο του για τον Νίτσε και την αρμονική σχέση του άνδρα και της γυναίκας, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.




Εστία Θεσσαλονίκης: Σάββατο 25/11 συζήτηση
με τον υπεύθυνο των εκδόσεων Νέα Γενεά και βιβλιοπαρουσίαση


Μετά την συνέντευξη του στον «Μαύρο Κρίνο» - εδώ - που προκάλεσε σωρεία θετικών σχολίων εντός και εκτός διαδικτύου, κατηγορήθηκε από ανώνυμους συκοφάντες ότι προχώρησε στην ίδρυση του εκδοτικού οίκου για να «βγάλει λεφτά» ή για να γίνει «ένας ακόμη βιβλιέμπορας».
Οι ανιστόρητοι και εμπαθείς προβοκάτορες και συκοφάντες θα μαίνονταν άραγε και εναντίον του Leon Degrelle ο οποίος εξέδιδε περιοδικό, βιβλία, καθώς και είχε είσοδο στις αίθουσες που πραγματοποιούσε ομιλίες; Θα μαίνονταν άραγε κατά του Mussolini, ο οποίος ήταν εκδότης εφημερίδας για την προπαγάνδα των ιδεών του; Θα μαίνονταν επίσης και θα εξαπέλυαν τις ίδιες κατηγορίες για τον εκδοτικό οίκο του NSDAP, της εφημερίδας του Goebbels και του Streicher;

Δεν γίνεται καμιά προσωπική ταύτιση με τις εν λόγω ιστορικές μορφές. Το μόνο κοινό είναι, ότι τόσο ο Συναγωνιστής όσο και οι προαναφερθέντες ξεκίνησαν με ισχνές οικονομικές δυνατότητες. Ο Αλέξανδρος Καρράς δεν θέλησε να μείνει μόνο στον θαυμασμό αλλά άντλησε τα ιστορικά διδάγματα, και με παράδειγμα τις μορφές του Επαναστατικού Φασισμού, θέλησε να πράξει στο σήμερα με πυξίδα την ιδεολογική σύνθεση, καθώς και με στόχο την σύνδεση της εποχής μας με την εποχή που έζησαν κορυφαίες μορφές του Κινήματος. 

Ταγμένος στον  αγώνα για την επιστροφή 
του Φασισμού πρώτα από την γνώση που οδηγεί στην ορθή δράση!

Τὸ πλοῖο τῶν ἠλιθίων - τοῦ Ted Kaczynski (Unabomber)



«Τρέμω ἀπὸ τὸ κρῦο», εἶπε ἕνας ῥωμαλέος ναυτικός. «Αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο ταξίδι ποὺ ἔχω βρεθεῖ. Τὸ κατάστρωμα εἶναι γλιστερὸ ἀπὸ τὸν πάγο. Ὅταν εἶμαι στὸ παρατηρητήριο ὁ ἀέρας περνᾶ τὸ πανωφόρι μου σὰν μαχαῖρι. Κάθε φορὰ ποὺ δένω τὸ πανὶ τῆς πλώρης τὰ δάχτυλά μου πάνε νὰ παγώσουν. Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ παίρνω μόνο πέντε πενιχρὰ σελίνια τὸ μήνα». «Νομίζεις ὅτι ἐσύ μόνον τήν ἔχεις ἄσχημα;», εἶπε μιὰ γυναῖκα ἐπιβάτης. «Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κοιμηθῶ τὸ βράδυ ἀπὸ τὸ κρῦο. Οἱ κυρίες σὲ αὐτὸ τὸ πλοῖο δὲν παίρνουν ὅσες κουβέρτες παίρνουν οἱ ἄντρες. Αὐτὸ δὲν εἶναι δίκαιο». 

Ἕνας μεξικανὸς ναύτης παρεμβαίνει στὴν συζήτηση. «Ἐγὼ παίρνω μόνο τὸν μισὸ μισθὸ ἀπὸ ὅτι παίρνουν οἱ ἄγγλοι ναῦτες. Χρειαζόμαστε ἀρκετὴ ποσότητα φαγητοῦ γιὰ νὰ εἴμαστε ζεστοὶ σὲ αὐτὸ τὸ κλίμα καὶ δὲν παίρνω τὸ μερίδιό μου. Οἱ Ἄγγλοι παίρνουν περισσότερο. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι ὅτι οἱ ἀξιωματικοὶ μοῦ δίνουν διαταγὲς στὰ ἀγγλικὰ ἀντὶ στὰ ἱσπανικά». 

«Ἐγὼ ἔχω περισσότερους λόγους νὰ διαμαρτύρομαι ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλο», εἶπε ἕνας Ἰνδιάνος ναύτης. «Ἂν τὰ χλωμὰ πρόσωπα δὲν μοῦ εἶχαν κλέψει τὴν προγονική μου γῆ, δὲ θὰ ἦμουν κἄν σὲ αὐτὸ τὸ πλοῖο μέσα στὰ παγόβουνα καὶ τοὺς ἀρκτικοὺς ἀνέμους. Θὰ ἦμουν σὲ ἕνα κανὸ καὶ θὰ κωπηλατούσα σὲ μιὰ ὡραία γαλήνια λίμνη. Μοῦ ἀξίζει ἀποζημίωση. Τουλάχιστον ὁ καπετάνιος πρέπει νὰ μὲ ἀφήσει νὰ παίζω ζάρια γιὰ νὰ βγάζω μερικὰ λεφτά». 

Ὁ λοστρόμος τότε φώναξε: «Χτὲς ὁ πρῶτος ἀξιωματικὸς μὲ ἀποκάλεσε «πούστη» μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ παίρνω πίπες. Ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ παίρνω πίπες χωρὶς νὰ μοῦ ἀποδίδουν τέτοιους χαρακτηρισμούς». «Δὲν εἶναι μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κακὴ μεταχείριση σ’ αὐτὸ τὸ πλοῖο…», παρενέβη μιὰ φιλόζωη ἀπὸ τοὺς ἐπιβάτες, μὲ φωνὴ τρεμάμενη ἀπὸ ἀγανάκτηση, «…γιατὶ τὴν τελευταία ἐβδομάδα εἶδα τὸν δεύτερο ἀξιωματικὰ νὰ κλοτσᾶ τὸν σκῦλο τοῦ πλοίου δύο φορές».

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Robert Howard - Ο τελευταίος Λευκός άνθρωπος (.pdf)



για το .pdf εδώ

Ο τελευταίος λευκός άνθρωπος» είναι ένα απ’ τα πρώτα διηγήματα του Robert Erwin Howard, ενός συγγραφέα που έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό από τα «ηρωικής φαντασίας» διηγήματά του, στα οποία συχνά διαφαίνονται μυθολογήματα και αρχέτυπα της Άριας Ευρωπαϊκής παράδοσής μας.

«Ο τελευταίος λευκός άνθρωπος» είναι γραμμένο το 1920 και είναι μέρος την ανθολογίας «weird tales». Ο αναγνώστης διαβάζοντάς το θα διαπιστώσει ότι το κείμενο δεν είναι καθόλου προσαρμοσμένο στις μόδες της ισοπέδωσης και των πολυφυλετικών προτάσεων. Ο κατευθυντήριος ιδεολογικός άξονας αυτού του διηγήματος είναι το «πολιτικά μη ορθόν» (και μη αποδεκτό), δηλαδή το φυλετικό. Με το προφητικό βλέμμα του ποιητή, ο Howard προκαταβάλλει ένα φαινόμενο που λίγοι στην εποχή του είχαν την πνευματική οξύνοια να διακρίνουν στο λυκόφως ενός μέλλοντος, που τώρα όμως προσλαμβάνει τα ευδιάκριτα χαρακτηριστικά ενός ανησυχητικού (εάν όχι και τρομακτικού) παρόντος. Το διήγημά του φαίνεται να προειδοποιεί για την αφύσικη και παραμορφωτική εξέλιξη του εθνικο – φυλετικού τοπίου που εμείς οι Ευρωπαίοι ήδη βιώνουμε αρκετά.

Ήδη στην Ελλάδα είναι αδύνατον να υπολογιστεί η πλημμυρίδα των λαθροεποίκων που την κατακλύζουν καθημερινά όλο και περισσότεροι. Είναι χρήσιμο επίσης να υπενθυμίσουμε την ύπαρξη μιας τρομακτικής δημογραφικής διαφοράς ως προς την αύξηση του πληθυσμού ανάμεσα στην Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους, κυρίως την Αφρική και την Ασία που την ενδιαφέρουν άμεσα. Έθνη τα οποία υφίστανται την επίθεση, την παραμόρφωση και στο τέλος την εξαφάνιση από εθνικές δυνάμεις των οποίων η εχθρότητα προέρχεται από την εθνο – θρησκευτικο – ιδεολογική τους «εμπάθεια» (καλλιεργούμενη και κατευθυνόμενη εναντίον μας από τον «περιούσιο λαό» και τους συν αυτώ και απ’ τον παγκόσμιο θρησκευτικο – πολιτικό γιαχωβαδισμό όλων των ειδών). Ας μην έχουν όμως αυταπάτες. Εμείς δεν θα δεχτούμε ποτέ να υποστούμε αυτόν τον προδιαγεγραμμένο εθνικο – θρησκευτικό και πολιτιστικό αφανισμό.

Μέσα λοιπόν από αυτές εδώ τις σελίδες, γεννιέται η προαίσθηση μιας επικείμενης δύσης της φυλής: μολυσμένη απ’ όλα τα «παραισθησιογόνα» του καπιταλιστικού υλισμού, κατεστραμμένη απ’ όλα τα «ναρκωτικά» του αμερικανόμορφου καταναλωτισμού, η φυλή μας δείχνει ανίκανη να αντιδράσει στην επιθετικότητα των άλλων φυλών, (πάντοτε καθοδηγούμενων και προωθούμενων απ’ όλων των θρησκευτικο – ιδεολογικών ειδών, υπηκόων του Γιαχβέ).

Ας αναλογιστούμε επίσης το ευνόητο κάλεσμα των τελευταίων γραμμών αυτού του διηγήματος. Ένα κάλεσμα για μια υποχρεωτική απαραίτητη επανάσταση και αντίσταση από μέρους μας ενάντια στον ξεριζωμό: του τρόπου ζωής και ύπαρξής μας, της μορφής του πολιτισμού μας, του γένους μας και της φυλής μας. Όπως όλες οι φυλές, η φυλή μας είναι ο χώρος, η πολιτιστική μας κληρονομιά που φυλάττει και υπερασπίζεται τα στοιχεία της παράδοσής μας, της πνευματικής και ηθικής μας φυσιογνωμίας. Όντας «προβολή» του πνεύματος, το αίμα είναι πνεύμα. 

Αφήνοντας να εκφυλιστεί το πρώτο, σημαίνει ότι θα αφήσουμε να καταστραφεί το τωρινό είναι μας, θέτοντας ταυτόχρονα υπό αμφισβήτηση την ανάπτυξη και την προοπτική ενός μελλοντικού συλλογικού είναι. Να δεχτούμε δηλαδή μοιρολατρικά την εξολόθρευσή μας εγκαταλείποντας τη μάχη, ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία θα εντείνεται η πόλωση των σε αντιπαράθεση δυνάμεων, πρώτα ιδεατών και μετά υλικών. Αντιπαράθεση κατά την οποία θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εκείνος ο οποίος, τιμώντας το μυστήριο του αίματός του, θα υπηρετήσει την ψυχή της φυλής του. 

Battle Dogs - Parontes

Κύκλος Ιδεάπολις

Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά»


Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά».

Συναγωνιστή Αλέξανδρε, προσφάτως πραγματοποίησες την ίδρυση ενός νέου εκδοτικού οίκου με τον τίτλο «Νέα Γενεά». Γιατί προχώρησες σ' αυτήν την προσπάθεια και γιατί επέλεξες τον τίτλο αυτόν;

Η ίδρυση του εκδοτικού οίκου «Νέα Γενεά» είναι το αποτέλεσμα του κόπου δύο ετών. Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από την επιθυμία μου να συμβάλω στη διανόηση και τον ιδεολογικό προσανατολισμό του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος. Ο τίτλος αποτελεί την αναβίωση του εκδοτικού οίκου της δεκαετίας του '30, τον οποίο είχαν ιδρύσει η Σίτσα Καραϊσκάκη, ο Ευάγγελος Κυριάκης κι ο Κυριάκος Καραμάνος. Στόχος μου η συνέχεια του έργου τους και η σύνδεση της εποχής τους με την εποχή μας.

Ποιοι είναι οι πρώτοι τίτλοι που έχεις εκδώσει;

Η πρώτη έκδοση ήταν όλα τα άρθρα της Σίτσας Καραϊσκάκη στο περιοδικό “Η Νεολαία” της 4ης Αυγούστου. Δεύτερη έκδοση ήταν το άγνωστο σε πολλούς βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ, με τον τίτλο “Δεύτερο Βιβλίο”. Τρίτη έκδοση, προς τιμήν της Σίτσας Καραϊσκάκη, μία συλλογή άρθρων της για την τέχνη και τη φυλή. Τέλος, η πιο πρόσφατη έκδοση είναι το βιβλίο του Robert Brasillach “Ο Leon Degrelle και το μέλλον του Rex”.

Ποιες είναι οι μέχρι τώρα εντυπώσεις από τους αναγνώστες;

Μέχρι στιγμής υπάρχουν θετικότατα σχόλια και πολλοί φίλοι συναγωνιστές δέχτηκαν  τις εκδόσεις με ενθουσιασμό και αισιοδοξία, προτείνουν βιβλία για να εκδώσουμε στο μέλλον κι ενθαρρύνουν και στηρίζουν αυτήν την προσπάθεια. Σ' αυτό το σημείο οφείλω να ευχαριστήσω για τη στήριξη από την πρώτη μέρα της ίδρυσης το ιστολόγιο του «Μαύρου Κρίνου», το ιστολόγιο Zentropa, την εφημερίδα “Ελεύθερος Κόσμος”, συναγωνιστές από το Propatria, τον Κύκλο Ιδεάπολις και γνωστά βιβλιοπωλεία του εθνικιστικού χώρου.

Πώς βλέπεις το σύγχρονο αντιδημοκρατικό-αντικοινοβουλευτικό βιβλίο και τους εθνικιστές εκδότες;

Ο σκοπός δεν είναι να υπάρχει ανταγωνισμός στις εκδόσεις, αλλά συναγωνισμός και αλληλοσυμπλήρωση στους τίτλους που επιλέγονται κι εκδίδονται από τους εκδότες του εθνικιστικού χώρου. Το εθνικιστικό-φασιστικό-εθνικοσοσιαλιστικό βιβλίο αποτελεί μια πράξη επαναστατική ενάντια σ' ένα τυραννικό καθεστώς, εχθρικό προς τις ιδέες και τα ιδανικά μας. Όλοι μας από κάποιο βιβλίο που βρέθηκε στα χέρια μας ξεκινήσαμε κάποτε να συνειδητοποιούμε τι εστί κοινοβουλευτικό καθεστώς, δημοκρατία, φιλελευθερισμός, μπολσεβικισμός και κυρίως γιατί συκοφαντήθηκαν τα φασιστικά κινήματα του Μεσοπολέμου από τους νικητές.

Ποια τα σχέδια για το μέλλον;

Οι πρώτοι τέσσερις τίτλοι μπορούν να σας προϊδεάσουν. Σύντομα θα υπάρξει και κατάστημα.

Ποιοι είναι οι τρόποι παραγγελίας των βιβλίων και σημεία διανομής τους και ποια τα κοινωνικά δίκτυα, στα οποία παρουσιάζεται ο εκδοτικός οίκος;

Μέσω της ιστοσελίδας neageneabooks.gr με αντικαταβολή, paypal και κατάθεση σε τράπεζα μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα βιβλία απευθείας από τον εκδοτικό οίκο (6945951077 Ωράριο Επικοινωνίας: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00 Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00 info@neageneabooks.gr) Τα βιβλία επίσης υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία Ελεύθερη Σκέψις, ΛόγχηΠελασγός και της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα καθώς και στο Αριστοτέλειο στη Θεσσαλονίκη. 

Ποιο είναι το μήνυμά σου προς τους αναγνώστες του Μαύρου Κρίνου;

Να συνεχίσουν την έρευνα, τη μελέτη και την προπαγάνδα των φασιστικών ιδεών.

Συναγωνιστή σ' ευχαριστώ για το χρόνο σου και για την τιμή να απαντήσεις στις ερωτήσεις που σου έθεσα. Καλή επιτυχία στη συνέχεια της προσπάθειάς σου.

Κι εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία, την προβολή και την στήριξη μέσα από το ιστολόγιο σας. Σας χαιρετώ με τεταμένη τη δεξιά! 








facebook

Issam Zahreddine: Αθάνατος!













Βιβλιοπαρουσίαση: Μυθολογικά - Γιώργος Μεταξάς



Ποιήματα
Εκδόσεις Ερωδιός
Σελίδες 55
Έτος έκδοσης: 2015

Τι είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός - Η δηλητηριώδης ιδεοληψία του Σύριζα

Η φυλή ως γεννήτωρ ιδεών (Β' μέρος)


ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ

Στην Γερμανία η πιο σοβαρή και συμπαγής προσπάθεια να ιδρυθεί μία τέτοια ελίτ συνίσταται στο προαναφερθέν σώμα των S.S. Είναι ενδιαφέρον το ότι ο Χάινριχ Χίμλερ, επικεφαλής αυτού του σώματος το οποίο δύναται να αποκληθεί και «Φρουρά και Τάγμα της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως», είναι ταυτόχρονα και επικεφαλής της Μυστικής Κρατικής Αστυνομίας (Gestapo) και ότι άλλοι αξιωματικοί υπό τις διαταγές του έχουν παρόμοιες θέσεις. Σημειωτέον ο Χίμλερ και όλο το Σώμα του είναι υπόλογοι απευθείας και αποκλειστικά στον Χίτλερ. Αυτό που αντλούμε από αυτά τα στοιχεία, είναι η αναγκαιότητα να προχωρήσει η αντίληψη περί «αστυνομίας» πέρα από το στενό πλαίσιο που χαρακτήριζε το παλιό δημοκρατικό και θετικιστικό Κράτος, όπου η αστυνομία είχε να αντιμετωπίσει απλώς παραβάτες και στην χειρότερη περίπτωση ανατρεπτικούς υπό την πιο στενή και άμεση έννοια της λέξεως. 

Το νέο ολοκληρωτικό Κράτος αποτελεί έναν οργανισμό, ο οποίος πρέπει όχι μόνο να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια σε πραγματικές πληγές, αλλά επίσης ενάντια σε κάθε ύπουλη διείσδυση, ενάντια σε οτιδήποτε μπορεί να τον αποδυναμώσει και να διευκολύνει την δράση μικροβίων και τοξινών. Αυτό που χρειάζεται, ως προς αυτήν την άποψη, είναι μία δράση η οποία δεν είναι απλώς αμυντική, αλλά επίσης προληπτική και αντεπιθετική. Στο πλαίσιο αυτό οι αποστολές που γίνονται εμφανείς δεν έχουν να κάνουν τόσο με κάποια παράγραφο του ποινικού ή άλλου κώδικα. Μάλλον απαιτούν μία επιδέξια δράση επίβλεψης και προστασίας η οποία θεωρεί το ηθικό και το πνευματικό ως πολύ σημαντικά και έχει την φύση μίας Ιεράς Εξετάσεως υπό την καλύτερη έννοια, περισσότερο από ότι έχει την φύση της «αστυνομίας», εξαιτίας της επιγνώσεως ότι η αληθινή δύναμη της επαναστάσεως έγκειται στο όραμα του κόσμου και στις μεγάλες θεμελιώδεις ιδέες της και επίσης της επιγνώσεως ότι η αλλοίωσή ή η αποδυνάμωσή τους θα ανήγγειλε μίαν αναπόδραστη παρακμή του κομματικού-πολιτικού οργανισμού υπό την στενή έννοια του όρου. Σε αυτό το πεδίο επίσης, είναι εμφανές ότι τίποτε δεν θα ήταν πιο θανατηφόρο και αναποτελεσματικό από την γραφειοκρατία, τίποτε δεν θα ήταν πιο ουσιαστικό από μία λεπτή ευαισθησία, μία φυλετική ευαισθησία, ένα ένστικτο ικανό να αναπτυχθεί ακόμη και σε περιοχές που συνορεύουν με το απόκρυφο.

Αφού η προσοχή μας δικαίως επιστήθηκε στο έγγραφο που είναι γνωστό ως «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», πρέπει να αναρωτηθούμε αν υπάρχει η πολυτέλεια της καθοιονδήποτε τρόπου υποεκτίμησης των δυσκολιών της αποστολής δημιουργίας στοιχείων, τα οποία τουλάχιστον μπορούν να είναι ίσα ως προς τις ικανότητές τους με τους μυστικούς ηγέτες της παγκόσμιας ανατροπής και τα οποία θα γνωρίζουν όλα τα μέσα τους. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας αυτό, μπορούμε να δούμε ποια σημασία πρέπει να έχει η ιδέα μίας φυλετικής-πνευματικής ελίτ, ιδέα στην οποία αφιερώσαμε τις προηγούμενες σκέψεις μας. Καθώς εξελίσσεται θα μπορούσε να της επιτραπεί να αναπτυχθεί πέρα από το απλώς εθνικό πεδίο, πέρα ακόμη και από αυτό ενός οργανισμού όπως η περίφημη Υπηρεσία Πληροφοριών, εκτελώντας αποστολές οι οποίες καθώς είναι επί του παρόντος περιορισμένες στον εθνικό τομέα τους, παραμένουν μόνο δυνατότητες ακόμη και σε αυτά τα ίδια τα Εθνικοσοσιαλιστικά S.S. 

Κατά αυτόν τον τρόπο δηλαδή είναι δυνατό να οδηγηθούμε στην ιδέα ενός Στρατιωτικού Τάγματος, υπό την αρχαία, μεσαιωνική έννοια, το οποίο είναι επίσης πνευματικό και δομημένο έτσι ώστε να υπερασπίζεται την παράδοση και να επιτίθεται στον εχθρό σε όλες τις μορφές του, ορατές και αόρατες, οπουδήποτε βρίσκεται και οποιαδήποτε μεταμφίεση και αν προσλάβει, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική ακόμη και επιστημονική: εν ολίγοις το θετικό αντίστοιχο της αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει την παγκόσμια συνομωσία και το διεθνές ανατρεπτικό μετώπο.

Φυσιολογικά, πριν εισέλθουμε σε αυτό το στάδιο θα χρειαστεί μία μακρά περίοδος εκπαιδεύσεως, επιλογής και εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και κοινωνικής οργανώσεως της εν λόγω ελίτ. Σε αυτό το στάδιο, εντούτοις, το κυριότερο είναι να αποκτήσουμε επίγνωση των απαιτήσεων και να καταγράψουμε την εξής αρχή: να προχωρήσουμε πέρα από το γενικό, πολιτικό, προπαγανδιστικό, λαϊκιστικό στάδιο της φυλετικής επίγνωσης · να φτάσουμε στο εποικοδομητικό, σοβαρό, διαφοροποιητικό και επιμορφωτικό στάδιο εγκαθιδρύοντας κατάλληλους οργανισμούς και αναθέτοντας συγκεκριμένες ευθύνες σε εκείνους οι οποίοι κατέχουν ιστορική καλή τύχη και κατάλληλα προσόντα. Να προχωρήσουμέ πέρα από απλά λόγια και θεωρίες, σε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σχολή μελλοντικών ηγετών.


ΙΟΥΛΙΟΣ ΕΒΟΛΑ

πηγή

Η φυλή ως γεννήτωρ ιδεών (Α' μέρος)



Το παρακάτω άρθρο του Βαρόνου Ιουλίου Έβολα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Regime Fascista τον Μάιο του 1939 υπό τον τίτλο «La Razza quale Costruttrice dei Capi».


 Η ΦΥΛΗ ΩΣ ΓΕΝΝΗΤΩΡ ΗΓΕΤΩΝ
  
Στο προηγούμενο άρθρο μας στο Diorama αναρωτηθήκαμε για το αν εκτός από τις γενικές εφαρμογές της φυλετικής και εθνικής υγιεινής και φυσικά την υπεράσπιση της γενετικής κληρονομιάς μας ενάντια στην επιμειξία και τον υβριδισμό, το δόγμα της φυλής θα έπρεπε να περιοριστεί στο να είναι ένα ζήτημα «διδασκαλίας» ή αν στην χώρα μας θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να γίνει η βάση μίας αληθινής «μορφώσεως»,με ειδικές αποστολές πνευματικής και πολιτικής φύσεως σχετικές με μία συγκεκριμένη φυλετική αριστοκρατία. Με άλλα λόγια πρέπει να εξεταστεί το αν, δεδομένων παρομοίων αναγκών, θα έπρεπε να επιχειρήσουμε στην πατρίδα μας σχέδια παρόμοια με αυτά του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος παρότι αποτελεί πιο πρόσφατη εξέλιξη από τον Ιταλικό Φασισμό έχει προσλάβει ήδη συμπαγή μορφή, όπως η ίδρυση της Σχολής Αδόλφος Χίτλερ, των δοκίμων του Τάγματος του Όρντενσμπουργκ, των σωμάτων S.S. και των σχολών τους για ηγέτες, και της εθνικής Politische Hermehunganstante. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα Γερμανικά ιδρύματα δείχνουν μία σαφή πρόθεση διενέργειας πολιτικής επιλογής, στην οποία οι φυλετικές προϋποθέσεις πρέπει να έχουν ένα θεμελιώδη ρόλο και την αξία μίας πραγματικής διαπλαστικής δυνάμεως.


Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΗΓΕΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Γενικώς πρέπει να αναγνωριστεί ότι το πρόβλημα της μελλοντικής άρχουσας τάξεως είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά για τα κινήματα παλινορθωτικής φύσεως: μπορεί να αναβληθεί κατά τα πρώτα στάδια του αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας και την εδραίωση ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς, σε μία δεύτερη φάση όμως πρέπει να αντιμετωπιστεί ώστε να διαιωνιστεί και να σταθεροποιηθεί εκείνος ο οργανισμός τον οποίον δημιούργησε η εκδήλωση των «ανδρών του πεπρωμένου».Μακράν από το να περιορισθεί στην ακαδημαϊκή σφαίρα ή να εξαντληθεί εντός πολιτισμικών ή προπαγανδιστικών μορφών, το δόγμα της φυλής θα πρέπει ως εκ τούτου να συνεισφέρει στην επίτευξη ενός τέτοιου σκοπού. Φυσικά εδώ είναι προαπαιτούμενο το γεγονός ότι, ένα τέτοιο δόγμα γίνεται αντιληπτό σφαιρικώς και ως εκ τούτου δεν είναι περιορισμένο στην ανθρωπολογική και βιολογική σφαίρα («φυλετισμός του πρώτου βαθμού»), αλλά θεωρεί την φυλή ως μία πραγματικότητα της ψυχής, του χαρακτήρος και του τρόπου ζωής και τελικά ως «όψη του κόσμου» και ως φυλή του πνεύματος («φυλετισμός του δεύτερου και τρίτου βαθμού»).


Κάθε είδους αδιάκριτη εθνική αλλοίωση είναι, αφενός συνέπεια μίας εκφυλισμένης εσωτερικής ευαισθησίας και της τυραννίας των υλιστικών, ατομικιστικών και συναισθηματικών απόψεων και αφετέρου η αιτία του περαιτέρω εκφυλισμού λαών και πολιτισμών · αυτό πρέπει να λαμβάνεται σταθερά υπ’ όψιν .Για αυτόν τον λόγο ακριβείς θεωρήσεις «φυλετισμού του πρώτου βαθμού» δεν θα έπρεπε να παραμεληθούν στην δημιουργία μιας νέας άρχουσας τάξεως και παρούσης της καταστάσεως, προπαντός στην Ιταλία, δεν είναι αδύνατο φυσικά χαρακτηριστικά ασυνήθιστα για μία δεδομένη φυλή να συνοδεύονται από ψυχικά χαρακτηριστικά ανήκοντα σε μία διαφορετική φυλή. Εντούτοις δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν η έρευνα και η συνεπακόλουθη επιλογή έχουν περιορισθεί σε μία σφαίρα καθορισμένη από την αντιστοιχία στον φυλετικό σωματικό τύπο τον οποίο θεωρούμε υψηλότερο, συγκεκριμένα τον Βόρειο Άριο, είναι πιο πιθανό να βρούμε τις αντίστοιχες πνευματικές ποιότητες από ότι θα βρίσκαμε μέσω τυχαίας έρευνας, η οποία θα αγνοούσε την φυλετική σωματική τυπολογία και αυτό, το ίσως θαμμένο, αλλά απίθανο να εξαφανισθεί εντελώς σημάδι μίας κληρονομικότητος και μίας καταγωγής, το οποίο μία σχετική φυλετική καθαρότητα συναπαρτίζει υπό μία φυσική και ανθρωπολογική έννοια. Και ούτε τα πλεονεκτήματα των αποτελεσμάτων της ένδοξης δράσεως και των ορατών υποδειγμάτων μπορούν να αγνοηθούν, κάθε φορά που οι ηγέτες έχουν μίαν ιδιαίτερη αρρενωπή παρουσία · είναι κατά την κοινή αντίληψη της εκφράσεως μάλλον «εύ-γενείς» παρά μικροί, διοπτροφόροι, ασθενικοί, φυλετικά σύμμεικτοι άνθρωποι. 

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ