Ποίηση: Σκιές με σάρκες (Στην ιερή μνήμη των Λυκανθρώπων του 1945) του Άγγελου Δημητρίου



«Όλη μαύρη μυρμηγκιάζει
μαύρη η εντάφια συντροφιά,
σαν το ρούχο όπου σκεπάζει
τα κρεβάτια τα στερνά»

Διονύσιος Σολωμός


«Γιατί μεγάλωσαν τα νύχια μου;

Γιατί το τζάκι δεν καπνίζει, παρά μόνο το μεσονύχτι;

Ποιος μου υπαγορεύει αυτόν τον Ιερό Ψαλμό;

Μου φαίνεται σα να ‘ρχεται από πολύ  μακριά,

από τους τόπους που φυτρώνουν μόνο πάγοι:

Είμαι το σπέρμα του κοκκινομάτη τράγου!

Δεν έχω μητρική αγκαλιά!

Μάνα μου είναι ο ερειπιώνας του Βερολίνου!

Η ξοδεμένη αναπνοή του σπιλωμένου κοριτσιού,

σήμαντρο είναι στο εφηβικό μου στήθος!

Όνειρο μέσα στ’ όνειρο είδε κανείς ποτέ του;

Σκιές με σάρκες που βαστούν στ’ ανεμικά τους χέρια όπλα;

Δεν θέλω μάρμαρο στον τάφο μου!

Παρά μονάχα έναν ξύλινο σταυρό!

Όταν θα τον σαπίσει η βροχή, η παγωμένη ξαστεριά,

ο φθόνος του χειμώνα,

η μνήμη μου θα φέγγει μόνο μέσα στις καρδιές σας!

Τι κι αν δεν πρόλαβα ποτέ μου, γυναίκα ν’ αγκαλιάσω;

Άκου πώς με καταριούνται οι ουρανοί!

Κάθε αστραπή είναι κι ένα ράπισμα,

στην ροδαλή γυμνή μου πλάτη!

Έχω μια τρίχρωμη σημαία στο σεντούκι μου,

που την φυλάω μαζί με των παππούδων μου τα άγια οστά!

Η μάστιγα της αλήθειας είναι ο βαμπιρισμός!

Το Άγιο Δισκοπότηρο, να ξέρεις, το έχω εγώ!»


Σκιές με σάρκες 

(Στην ιερή μνήμη των Λυκανθρώπων του 1945) 

του Άγγελου Δημητρίου


3 σχόλια:

  1. Ανώνυμος27/11/15 6:12 π.μ.

    Τι θέλει να πει ο ποιητής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος1/12/15 11:54 π.μ.

    Να ρωτήσω ποια η γνώμη σας για του Αρμενιους τους Γεωργιανους και τους Κοζακους που πολεμισαν στο πλευρό της βερμαχτ ενάντια ιουδαικο μπολσεβικισμο.Εγώ το βλέπω θετικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος11/12/15 12:37 π.μ.

    Griecheland Uber Alles!

    ΑπάντησηΔιαγραφή