Μερικές εκ των ιδεών μας (άρθρο του Συναγωνιστή Ιωάννη Γιαννόπουλου)








Χάρη στην ιδεολογία μας γνωρίζουμε την έννοια της εθνικής μας κληρονομιάς. Γνωρίζουμε επίσης τι θα πρέπει να περιμένει το άτομο που διαπράττει έγκλημα απέναντι σε αυτή την εθνική μας κληρονομιά. Η κοσμοθεωρία μας εφαρμοζόμενη προβλέπει εκατοντάδες μέτρα για την αποφυγή της σπατάλης αυτής της κληρονομιάς. Αυτά τα μέτρα όμως ποτέ δεν θα καταφέρουν τίποτε παραπάνω από την αποφυγή της απώλειας των υλικών μας αγαθών ή την απώλεια της πνευματικής μας δυνάμεως. Είναι προληπτικά και δεν πρόκειται να ασκήσουν μια αποφασιστική επιρροή πάνω στην βιοψυχική μας υγεία.

Η βιοψυχική ικανότητα του λαού μας είναι ένας μοναδικός πλούτος. Αυτή όντως είναι μια τρομερή φράση, αλλά την ίδια στιγμή συνάμα και διαφωτιστική. Ξαφνικά αυτή η μεγάλη αλήθεια εμφανίζεται σαν την αστραπή! Τι σημαίνουν οι νόμοι, σε τι χρησιμεύει η οικονομία, τι κάνουμε με τις ανακαλύψεις μας, αν όλα αυτά τα στοιχεία δεν μπορούν να διατηρηθούν ή να αναπτυχθούν μέσω μιας βιοψυχικής καταστάσεως που τα δημιούργησε ; Δεν υπάρχει τίποτε αιώνιο σ’ αυτόν τον κόσμο που να είναι φτιαγμένο από υλικά αυτού του κόσμου. Αλλά η βιοψυχική ικανότητα ενός λαού μπορεί να διατηρηθεί αιώνια αν αυτός ο λαός αναγνωρίζει τους ζωτικούς νόμους που διέπουν την εθνική του σύσταση και αν είναι έτοιμος να ζήσει σύμφωνα με αυτούς. Υπάρχουν λίγοι λαοί που μπορούν να καυχώνται ότι έχουν 3000 χρόνια ιστορίας. 


Αλλά ποια αρχή, ποιο πολιτικό σύστημα, ποια μορφή οικονομικής παραγωγής θα μπορούσε να προβάλλει σε αυτήν την τρισχιλιοστή πορεία της ζωής αυτού του Λαού σαν ένας αποφασιστικός παράγοντας; Το μόνο που διατηρεί και δίνει ζωή στο λαό με την τρισχιλιοστή παράδοση είναι η βιοψυχική κληρονομική ικανότητά του. Αυτά που έχουν καθιερωθεί σε αν Λαό τυχαία δεν είναι τίποτα. Η εθνική του σύσταση είναι το παν ...

Στην ζωή του κάθε λαού μπορούν να συμβούν πολλές καταστροφές. Ένας Λαός μπορεί να νικηθεί, να χάσει τα αγαθά του, να ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί. Μπορεί να πέσει τόσο χαμηλά που καθένα από τα συστατικά του στοιχεία να οικτείρεται για την κατάσταση αυτή. Αλλά αυτό ποτέ δεν θα είναι αποφασιστικός παράγοντας για να χαθεί. Αυτός ο Λαός θα μπορέσει να ξαναορθώσει ανάστημα, αφού στις φλέβες των ατόμων που το αποτελούν τρέχει το ίδιο αίμα με αυτών που κάποτε τον έκαναν μεγάλο και αξιοσέβαστο. Η μοίρα ενός Λαού εξαρτάται από την Φυλή στην οποία ανήκει. Η αναγνώριση αυτής της αλήθειας την οποία η ιστορία με αποδεικνύει και παρουσιάζει σε κάθε βήμα της, είναι πολύ κοντινή σαν έννοια: Οποιοσδήποτε νοιάζεται για την μοίρα του λαού πρέπει να αρχίσει συνειδητοποιώντας αυτό το ανέκκλητο γεγονός.

Εμείς λοιπόν τι κάνουμε; Έχουμε συνειδητοποιήσει την τωρινή μας κατάσταση και όλες τις συνέπειές της; Η απάντηση έρχεται πολύ γρήγορα: αναμφίβολα όχι! Πιθανόν να είμαστε οι πρώτοι που συζητάμε ανοικτά αυτό το θέμα. Έχουμε επίσης λάβει μέτρα για να εγκαταστήσουμε μέσα και τρόπους για να στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων. Αλλά στο απομονωμένο άτομο του Λαού μας συμβαίνει το ίδιο όπως στα ψηλά βουνά μιας οροσειράς: Είναι τα πρώτα που νοιώθουν τον ήλιο και τα πρώτα που φωτίζονται από αυτόν. Η νύχτα όμως αργεί πολύ να εξαφανιστεί από τις κοιλάδες ….

Αν κάναμε σήμερα μια απογραφή της δυναμικής κληρονομικής βιοψυχικής ικανότητας του Λαού μας, θα τρομάζαμε γιατί αυτή η απογραφή θα μας απεκάλυπτε ότι δεν μας μένουν πολλές ελπίδες για να διατηρήσουμε ζωντανό και ενεργητικό τον χαρακτήρα του Λαού μας στο μέλλον. Λάθος. Το αντίθετο! Έχουμε ακόμη καταγωγή και αξιόλογους εθνικούς παράγοντες που μόνον ο Λαός μας έχει! Είναι πραγματικά φοβερό να παρατηρεί κανείς πως οι πολιτικοί κύκλοι του Λαού σπαταλούν, μέσω της αδιαφορίας και της απόλυτης εγκληματικής ανευθυνότητας, την αξιόλογη μάζα κληρονομιάς, το αναντικατάστατο αίμα των προγόνων μας, αφήνοντάς το να τρέχει χωρίς να το προσφέρουν στον κατάλληλο απόγονο.

Ο αιώνας μας που είναι στην αρχή του ίσως να απέχει ελάχιστα από το να θέσει τις πνευματικές και επιστημονικές βάσεις πάνω στις οποίες τα παιδιά μας και περισσότερο τα εγγόνια μας θα μπορέσουν να θεσπίσουν τα κυβερνητικά τους μέτρα που θα εξασφαλίσουν την φύλαξη και τον πολλαπλασιασμό των βιοψυχικών μας αξιών. Αλλά οπωσδήποτε θα μπορούσαμε από σήμερα να αρχίσουμε να βάζουμε τις βάσεις του οικοδομήματος: Μια από τις βάσεις είναι η ανάπτυξη μιας καινούριας σχέσης ανάμεσα σε μας και τους προγόνους μας. Γιατί τα πάντα σε σχέση με την προδιάθεση, όλες οι ικανότητες οι οποίες καθημερινά δοκιμάζονται από τον αγώνας για ζωή, όλα αυτά τα χρωστάμε στους προγόνους μας που μας τα μετέδωσαν μέσω της κληρονομικότητος.
 


Αναμφίβολα υπάρχουν αυτά που κατακτούμε, ο καθένας προσωπικά με την βοήθεια της γνώσεως και της συνεχούς θελήσεως να αντιμετωπίζουμε συνέχεια τον κόσμο που μας περιβάλλει , αυτό που τελικά μας δημιουργεί σαν προσωπικότητα. Η ικανότητα κατανοήσεως και η θέληση του ανθρώπου προσδιορίζουν την μοίρα του. Αλλά οι κληρονομικές βάσεις που επηρεάζουν την γνωστική μας ικανότητα, που ούτε η πιο ανθεκτική από τις θελήσεις μας δεν μπορεί να ξεπεράσει με σκοπό την έγκριση της προσωπικότητας σ’ αυτόν τον κόσμο, είναι συνθήκες που γεννιούνται την στιγμή που γεννιόμαστε κι εμείς: Τις κληρονομικές προδιαθέσεις μας τις οφείλουμε στους προγόνους μας.

Μπορούμε να τιμάμε τους προγόνους μας μόνο αν τους κρατάμε ζωντανούς στην συνείδησή μας και στην συνείδηση των απογόνων μας. Αν δεν ξέρουμε ποιοι ήταν και τι έκαναν οι πρόγονοί μας τότε προφανώς δεν θα μπορούσαμε να αναπαραστήσουμε τις μορφές και να τιμήσουμε την μνήμη τους. Αν πάλι είχαμε ξεχάσει την καταγωγή των ηρώων δεν θα υπήρχε κανείς να μαρτυρήσει για την δόξα των έργων τους. Παλιά σε κάθε οικογενειακή εστία υπήρχε μια γωνιά αφιερωμένη στους προγόνους. Αυτό ήταν το βαθύτερο νόημα των γενεαλογικών κάδρων και των πορτραίτων που υπάρχουν ακόμη και σήμερα στο σπίτι κάθε οικογένειας. Στις δύσκολες στιγμές οι πατεράδες συνήθιζαν να προστρέχουν στο σημείο εκείνο του σπιτιού για να κάνουν ένα βαθύ διάλογο με τους προγόνους τους και για να καταλάβουν τις πράξεις τους και τον τρόπο με τον οποίο εκπλήρωναν τις υπευθυνότητες τους. Αυτός που μετατρέπει αυτό το έθιμο σε σταθερή και ακλόνητη συνήθεια σύντομα θα παρατηρήσει ότι περνώντας λίγες στιγμές σε μια γωνιά του σπιτιού αφιερωμένη στους προγόνους, του γεννά μια εκπληκτική πηγή πνευματικής δυνάμεως.

Μια άλλη σειρά πραγμάτων, θα μπορούσαμε να αποδώσουμε μια σημασία, πραγματικά σημαντική, στο ζήτημα της επαναφοράς του αγρότη στο χωράφι του. Στις μικρές πόλεις και τα χωριά της Πατρίδος όπου στα κοιμητήρια έχουν ταφεί πολλοί από τους προγόνους μας έχοντας συναίσθηση αυτού του πράγματος, δεν θα ήταν και τόσο εύκολο η εγκατάλειψη του χωραφιού και η μετάβασή στα αστικά κέντρα του γιού ή εγγονού. Και αντιθέτως μπορεί να γίνει ισχυρό αίτιο επιστροφής. Όταν ο αγρότης με το άροτρό του ανοίξει αυλάκια «κοντά» στο έδαφος που κείτονται οι πρόγονοί του, ζει με πλήρη συνείδηση ότι είναι και αυτός ο ίδιος με την σειρά του προγεννήτορας στο έδαφος όπως και οι δικοί του προγεννήτορες. 


Πιθανόν να μην υπάρχει μεγαλύτερη εσωτερική ικανοποίηση για έναν άνθρωπο που έχει ριζωθεί στη γη του να ταφεί στο ίδιο χώμα που εργάσθηκε σε όλη του τη ζωή, να τιμηθεί από τους απογόνους του στο ίδιο μέρος όπου δούλευε καθημερινά, να ξέρει ότι από το μέρος της αιωνίας αναπαύσεώς του θα μπορεί να ευλογεί την εργασία των παιδιών και των εγγονών του. Μια εργασία που αποτελούσε ολόκληρη τη ζωή του. Παράλληλα με τους προγόνους, ο εθνικοσοσιαλιστής πρέπει να ασχοληθεί με την δημιουργία απογόνων που να είναι άξιοι σαν κι εμάς και που ακόμα να μας ξεπερνούν. Η πρόταση: Σκέψου ότι έχεις προγόνους, έχει σαν συνέπεια τη φράση: Σκέψου ότι πρέπει να γίνεις προγεννήτορας!

Εδώ συναντάμε τον πιο αποφασιστικό παράγοντα της κοσμοθεωρίας μας. Είτε υπολογίζουμε σοβαρά την σημασία του κληρονομικού βιοψυχικού παράγοντα και εξάγουμε απ’ αυτόν, ψυχρά και αντικειμενικά, τις συνέπειες που φέρει σε σχέση με την καταγωγή του Λαού μας ώστε να μην τρομάζουμε από καινούρια μέσα και μεθόδους, είτε αφήνουμε τα πράγματα όπως έχουν, γεγονός το οποίο υπονοεί την ιστορική παρακμή του Λαού μας. Αυτός που ενώ ανακαλύπτει την πρωταρχική σημασία του φαινομένου της κληρονομιάς, δεν τολμά να συνεχίσει μέχρι τα τελικά αποτελέσματα της αλυσίδας αυτών των σκέψεων, είτε δεν θέλει να σκέπτεται τους βιολογικούς νόμους της ζωής, είτε τρομάζει λόγω πνευματικής δειλίας από τις λογικές συνέπειες οι οποίες του φαίνονται ακατάλληλες γιατί είναι καινούριες για ένα πεπαλαιωμένο τρόπο σκέψεως. 


Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται άλλος ένας σκληρός θεμελιώδης νόμος για αυτόν τον Λαό! Δεν υπάρχει Ιστορία αν δεν υπάρχει Φυλή που να την δημιουργήσει! Εφ’ όσον ο βιοψυχικός παράγοντας είναι ο άξονας της κοσμοθεωρίας μας, τότε το παιδί πρέπει να ξαναγίνει ο σκοπός και η έννοια της υπάρξεώς μας. Γιατί η βιοψυχική ικανότητα του Λαού μας είναι ο μοναδικός πραγματικός και αληθινός πλούτος, τα παιδιά του αποτελούν την μοναδική εγγύηση για την αθανασία του. Εδώ οδηγούμεθα στην σημασία της οικογένειας. Η πρωταρχική έννοια της δηλαδή η έννοια του Γάμου, ήταν συνδεδεμένη με μια ιδέα αιωνιότητας. Έτσι για παράδειγμα, η έννοια της «εστίας» η ιερή φωτιά μέσα στο σπίτι μιας οικογένειας δεν θα έπρεπε να σβήσει ποτέ. 


Ο Γάμος, η οικογένεια, εξυπηρέτησαν σαν έννοιες την διαιώνιση της καταγωγής μέσω μιας αιώνιας αλυσίδας γενεών, ή που είναι το ίδιο, για να την διατηρήσει ζωντανή στην αιωνιότητα. Η έννοια και ο σκοπός του παλαιού αρίου γάμου ήταν ο απόγονος. Ο φιλελευθερισμός ανέτρεψε τις αξίες σ’ αυτό το ζήτημα αφήνοντας το προσωπικό συμφέρον να υπερισχύει των συμφερόντων της κοινότητος. Ο δρόμος προς την σύγχρονη λογοτεχνία άνοιξε μόλις η αγάπη που νοιώθουν οι άνθρωποι ο ένας για τον άλλο μετατράπηκε σε πρωταρχικό γεγονός, ενώ το αποτέλεσμα αυτής της αγάπης, το παιδί, σε δεύτερο και όχι σε τόσο σημαντικό επίπεδο. Πρέπει να υπερνικήσουμε τον φιλελευθερισμό γι’ αυτό που δημιουργεί στις σχέσεις των δύο φύλων μεταξύ τους και να τοποθετήσουμε τον γάμο στην βάση της Κοσμοθεωρίας μας.

Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει δώσουμε ξανά στο γάμο την αξία που έχει σαν θεσμός που προσανατολίζεται προς την διαιώνιση του Λαού μας και σταματήσουμε να τον θεωρούμε σαν ανάγκη εγωκεντρικών σκοπών. Αν ο σημερινός γάμος δεν συντρέχει με την παραδοσιακή ιδέα που έχουμε γι’ αυτόν, δεν είναι λάθος του γάμου. Εμείς είμαστε ένοχοι που ο γάμος άρχισε να χάνει το νόημά του. Ο φιλελευθερισμός εισήγαγε ανάμεσά μας την ιδέα της εξελίξεως χωρίς όρια οφειλόμενη σε αυτοσυντηρούμενα άτομα. Και η νομοθεσία που υπάρχει προσπαθεί να δικαιολογήσει αυτόν τον τόπο της εξέλιξης. Το καθήκον είναι κατά συνέπεια να ξαναγυρίσουμε τον γάμο στον παλιό του σκοπό και στην παλαιά του έννοια: να τον ξανατοποθετήσουμε δηλαδή στην υπηρεσία της διαιωνίσεως της καταγωγής. Το παιδί πρέπει να τεθεί εκ νέου σαν σκοπό και στόχος του γάμου. Η υγιής, αξιόλογη και καλής καταγωγής γυναίκα πρέπει να ξαναγίνει σεβαστή. Γιατί σ’ αυτή οφείλουμε την πιο όμορφη και την πιο ανθεκτική έκφραση του ίδιου μας του είδους. 


Αυτός που ανεύθυνα τολμάει να την αγγίζει θα έχει κηλιδώσει με αυτή του την πράξη την τιμή του Έθνους και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εχθρός του. Η υγιής ομορφιά μιας γυναίκας της φυλής μας δεν είναι απλά ένα καλλιτεχνικό ζήτημα ή ζήτημα προσωπικής προτιμήσεως αλλά μετατρέπεται στην έκφραση των υποκείμενων βιοψυχικών αξιών. Η ομορφιά λοιπόν, σαν εθνική έκφραση είναι απαραίτητη και καθήκον ταυτόχρονα. Η εκπαίδευση του ανθρώπου με σκοπό να κατανοήσει την ομορφιά του βιοψυχικά υγιούς ανθρωπίνου πλάσματος, υπονοεί μια εκπαιδευτική επανάσταση. Αισθητική και πολιτική πρώτης τάξεως.


Η δήλωση των ζωτικών νόμων της φυλής μας, η τιμή προς τους προγόνους μας στους οποίους οφείλουμε τις βιοψυχικές μας δυνατότητες και τα παιδιά μας που έχουν ανατραφεί έτσι ώστε να είναι άξια των προγεννητόρων τους είναι αναπόφευκτα γεγονότα για την πραγματική επανάσταση. Εμπρός μας ορθώνεται το πρόβλημα του να συμφωνήσουν η ζωή των μεγάλων πόλεων και η τεχνολογία με τους ζωτικούς νόμους που διοικούν την φυσική επανάστασή μας. Το αίμα χωρίς το κατάλληλο έδαφος αφανίζεται! Αυτό το ξέρουμε. Ξέρουμε επίσης ότι το αίμα χωρίς κατάλληλη ανάπτυξη και χωρίς αναφορά στους προγόνους δεν έχει στέρεη βάση.


Για κάθε Λαό του κόσμου ισχύει ο νόμος ότι το αίμα και ο τόπος είναι στοιχεία αλληλοεξαρτώμενα. Δεν μπορούμε λοιπόν να αφήσουμε να χαθούν και να διαφθαρούν οι βιοψυχικές δυνατότητες στις μεγάλες πόλεις μας μέσω ενός φιλελεύθερου και ιουδαϊκού κριτηρίου. Δεν πρέπει να πολεμήσουμε την πόλη αλλά το παραλυτικό της περιβάλλον και να κάνουμε την δόμησή της μέσα σ’ ένα σύστημα ζωής σύμφωνο με τις απαιτήσεις των φυσικών νόμων της ζωής. Το αίμα και η γη μας θα ξαναγίνουν οι κολώνες του Έθνους μας και της ζωτικής αλήθειας του Λαού μας. Κολώνες που θα τον διατηρούν υγιή και ζωντανό, εξασφαλίζοντάς του έτσι την αιωνιότητα.



Στις ιδέες της ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας που είναι οι ίδιες για τον εγκληματία και για τον υγιή πολίτη, στη ματαιοδοξία του πλασματικού και αφηρημένου αιτίου, εμείς αντιτάσσουμε τις αληθινές δυνατότητες της βιοψυχικής μας συνθέσεως. Πάνω στη βάση αυτής της ζωντανής Παράδοσης, κληροδοτημένη από τους προγόνους μας, προσπαθούμε να καταλάβουμε τον Λαό μας. Δομούμε αυτόν τον Λαό σύμφωνα με τις ικανότητες και τις ενέργειες του ατόμου, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο στην κοινωνία μια φυσική και σωστή ιεραρχία. Ως προς την έννοια του Έθνους καταφέρνουμε να κατανοηθεί ο Λαός σαν ολότητα και κάνουμε την κοινωνικοπολιτική ολότητα να εκφραστεί μέσω της δομήσεως του Εθνικού Κράτους.


Γιάννης Γιαννόπουλος



5 σχόλια:

  1. Ανώνυμος14/9/12 2:39 μ.μ.

    Ποιος είναι ο "συναγωνιστής Γιαννόπουλος"; Ρωτάω με καλή διάθεση, λόγω ηλικίας μπορεί να ρωτάω και βλακείες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος18/9/12 12:02 π.μ.

    Τί ορίζει ο αρθρογράφος ως βιοψυχική κατάσταση/ικανότητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος23/9/12 7:02 π.μ.

    Ο Ιωάννης Γιαννόπουλος είναι μια από τις μεγαλύτερες μορφές του Ε/Σ σε παγκόσμιο επίπεδο (κυριολεκτικά), πρωτοπόρος ακτιβιστής, με πολεμική εμπειρία στις τελευταίες ένοπλες μάχες του Έθνους, με τιμητική "υπηρεσία" στα κάτεργα της δημοκρατίας ως "βομβιστής" και πολλά άλλα. Διαπιστώνω με μεγάλη χαρά πως παρά το σεβαστό βάρος των χρόνων συνεχίζει να στέκεται στην πρωτοπορία του Αγώνος.

    Συγχαρητήρια στον Μαύρο Κρίνο για την φιλοξενία του συναγωνιστή.

    Ως βιοψυχική κατάστασις ορίζεται η φυλετική ιδιοσυγκρασία όχι μόνο ως εκδηλωθείσα κατάσταση αλλά κυρίως ως δυναμικό. Ελπίζω να βοήθησα.

    Εύχομαι ο συναγωνιστής Ιωάννης Γιαννόπουλος να μην λάβει ακόμη μια απογοήτευση από μικρούς ανθρώπους (έναντι του Ε/Σ) αλλά να συνεχίσει να μας μεταφέρει την τεράστια γνώση, εμπειρία και ήθος του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος2/7/13 9:30 μ.μ.

    τον προλαβα στη ΧΑ το 96-98...τον "εφυγαν" και αυτον οπως πολλους αλλους ιδεολογους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος13/8/13 7:09 μ.μ.

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή