Περί ανεργίας (άρθρο του Συναγωνιστή Ιωάννη Γιαννόπουλου)





Εάν η εργασία είναι καθήκον του πολίτου έναντι του Συνόλου, καθήκον του Συνολικού κράτους έναντι του πολίτου είναι η εις αυτόν παροχή εργασίας. Το Κράτος είναι εκείνο , το οποίο οφείλει να οργανώσει κατά τέτοιο τρόπον τρόπον την Οικονομίαν του  ώστε κάθε πολίτης να δύναται εύκολα να βρίσκει εργασίαν. 


Η ύπαρξις ανεργίας και υποαπασχολήσεως αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της φιλελεύθερης οικονομίας, όπως είναι και η μετανάστευσις, το χαμηλόν κατά κεφαλήν εισόδημα και η συσσώρευσις υπερόγκων κεφαλαίων εις τα χέρια των ολίγων. Η ανεργία και η υποαπασχόληση είναι ολέθριον φαινόμενον δια την κοινωνική οικονομία. Δι’ αυτού πρώτα χάνονται τα αγαθά, τα οποία οι άνεργοι θα παρήγαγον αν εργάζοντο, ως και οι φόροι τους οποίους αυτοί θα κατέβαλλον στο Κράτος. Δεύτερον μειώνεται το κατά κεφαλήν  εισόδημα, εφ’ όσον οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι ζούνε εις βάρος των εργαζομένων. Και τρίτο, το Κράτος πληρώνει μεγάλα ποσά εις τα επιδόματα ανεργίας.


Το πρόβλημα της ανεργίας αντιμετωπίζεται σπασμωδικώς ή και καθόλου υπό του φιλελεύθερου κράτους με ανοήτους μεθόδους, όπως της μειώσεως των ωρών εργασίας και δια της εθνικώς εγκληματικής τακτικής της προωθήσεως πολιτών προς μετανάστευση. Το εθνικό σοσιαλιστικό κράτος κτυπά αντιθέτως την  ανεργίαν στις ρίζες της δια της αυξήσεως των υπαρχουσών εργασιών και της μεγαλυτέρας παραγωγικότητος αυτών. Εις το φιλελεύθερο κράτος υπάρχουν εκείνα τα είδη των εργασιών, τα προϊόντα των οποίων έχουν κόστος χαμηλότερον του των εκ του εξωτερικού αντιστοίχως εισερχομένων, και το επιτυγχανόμενον κέρδρος των οποίων κρίνεται υπό των επιχειρηματικών ως το αξιολογότερον. Με αυτόν τον τρόπο απομένει άνευ εργασίας τόσος αριθμός πολιτών, όση η διαφορά του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού της χώρας μείον τους απασχολούμενους εις τας ως άνω εργασίας.


Εις το Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος αντιθέτως διατάσσεται η δημιουργία τόσων ακόμη εργασιών, επί πλέον των υπαρχόντων όσες απαιτούνται δια την απασχόλησιν του ανέργου δυναμικού της χώρας. Συγχρόνως τα αντίστοιχα εκ του εξωτερικού εισαγόμενα προϊόντα υφίστανται κατάλληλον δασμολογικήν επιβάρυνσιν . Για όσες εκ των προγραμματισμένων εργασιών δεν εκδηλώνεται ιδιωτική προθυμία, αναλαμβάνει την αποκλειστική των χρηματοδότηση το ίδιο το Κράτος. Με αυτόν τον τρόπο, δια μικρών αυξήσεων της τιμής ορισμένων αγαθών, επιτυγχάνεται εις την χώραν η απορρόφηση των ανέργων.


Οι δημιουργούμενες θέσεις εργασίας  εκλέγονται κατά προτίμησιν, μεταξύ εκείνων, οι οποίες είναι πολλαπλώς παραγωγικές, που έχουν δυνατότητες δια την δημιουργίαν και άλλων εργασιών, εκείνων οι οποίες χρησιμοποιούν  πολλά εργατικά  χέρια (π.χ. προϊόντα ακριβείας) και εκείνων δια τις οποίες δεν υπάρχει εισαγωγή από το εξωτερικό (π.χ. δημόσια έργα και γεωργικές βιομηχανίες). Γενικά η μέθοδος αυτή ακολουθεί τις εξής οδούς:


Α)  Άμεσος δημιουργία εργασιών υπό τους Κράτους. Διάθεση πιστώσεως δι’ εκτέλεσιν κολοσσιαίου προγράμματος κοινωφελών  έργων (οικοδομικών, οδικών, λιμενικών κλπ) τα οποία συγχρόνως δίδουν γενική ώθηση στην Εθνική Οικονομία. Ούτω π.χ. δια την μείωση της ανεργίας κατασκευάζονται σιδηροδρομικές και λοιπές συγκοινωνιακές γραμμές, οι οποίες όμως διευκολύνουν αποφασιστικώς την μεταφορά πρώτων υλών και προϊόντων για τις νεοιδρυόμενες βιομηχανίες, οι οποίες με την σειρά τους συμβάλλουν και αυτές ακόμη περισσότερον  στην εξάλειψιν της ανεργίας.


Β) Έμμεσος δημιουργία εργασιών δια υποκινήσεως της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Οικονομικές παροχές στους ιδιοκτήτας μεγάλων χώρων, δια την μετατροπήν αυτών εις πολλούς μικρότερους και την παραχώρησίν των  εις μικρούς βιοτέχνας και καταστηματάρχες (κοινοτικοποίηση καταστημάτων) φορολογικές και άλλες διευκολύνσεις για την προμήθεια μηχανημάτων, την κατασκευήν μικρών ιδιοκατοικιών, την αγορά αγαθών παραγομένων υπό εγχωρίων βιομηχανιών.


Γ) Ενίσχυση της προσφοράς εργασίας. Διάφορες παροχές και διευκολύνσεις προς εκείνους τους εργοδότας οι οποίοι παρέχουν αυξημένο αριθμόν νέων θέσεων  για εργασία.


Η καταπολέμηση της ανεργίας δεν αποτελεί βασικόν στόχον του Εθνικοσοσιαλιστικού Κράτους μόνον διά τον λόγο ανακουφίσεως του λογαριασμού επιδομάτων ανεργίας, αλλά κυρίως διότι τούτο εμπίπτει εις την μορφήν των οικονομικών  αντιλήψεων του Κράτους. Εμπίπτει εις την μορφήν των οικονομικών αντιλήψεων του Κράτους. Τούτο δηλαδή πιστεύει ότι μόνο η εργασία είναι παράγων της οικονομικής ευημερίας, συν βέβαια τον κρατικό προγραμματισμό. Λέγοντας πράγματι «οικονομική ευημερία» εννοούμε  την σύμμετρον αύξηση αγαθών και αναγκών εις την μεγάλη μάζα του λαού. Η αύξηση των αναγκών προέρχεται αυτομάτως από την πολιτιστική και τεχνική πρόοδο. 


Μόνο ο κομμουνισμός επιχειρεί την οικονομικήν ευημερία δια της βιαίας περιστολής των αναγκών (π.χ. της απαγορεύσεως ποικιλιών στα αγαθά). Η δική μας αντίληψις ενισχύει την παραγωγή αγαθών  ώστε αυτή να συμβαδίζει με την αύξηση των αναγκών. Η προγραμματισμένη αυτή ενίσχυσις της παραγωγής δεν αφήνει την δυνατότητα όμως, όπως συμβαίνει συχνά εις τον απρογραμμάτιστον φιλελευθερισμόν, υπερβεί αυτές τις ανάγκες οπότε επέρχεται οικονομική κρίσις.


Ενίσχυσις  της παραγωγής σημαίνει εργασία και κρατικό Προγραμματισμό. «Δεν ζει κανείς από το χάρτινο χρήμα, αλλά από το συνολικό άθροισμα της παραγωγής των συμπατριωτών του». Με καμία άλλη μέθοδο δεν μπορεί να αναρρώσει η εθνική οικονομία, εκτός δια της επιτεύξεως μιας υψηλής παραγωγής αγαθών που επαρκούν για τις καταναλωτικές ανάγκες  ολόκληρου του λαού. Νομισματικά μέτρα,  μέτρα ενισχύσεως του εμπορίου ή της κατανάλωσις κλπ, καμία βαθύτερη εξυγίανση της οικονομίας μπορούν να φέρουν. Μόνο η ενίσχυση της παραγωγής στα είδη και τις ποιότητες αγαθών μπορούν να βελτιώσουν ουσιαστικώς το βιοτικόν επίπεδον του λαού. Το εθνικό νόμισμα δεν έχει ανάγκη άλλου καλύμματος.




Κάλυμμα του είναι η εργατική ισχύς του λαού.




5 σχόλια:

  1. Ανώνυμος1/1/14 4:41 μ.μ.

    μένω στη φράση:

    "Νομισματικά μέτρα, μέτρα ενισχύσεως του εμπορίου ή της κατανάλωσις κλπ, καμία βαθύτερη εξυγίανση της οικονομίας μπορούν να φέρουν. Μόνο η ενίσχυση της παραγωγής στα είδη και τις ποιότητες αγαθών μπορούν να βελτιώσουν ουσιαστικώς το βιοτικόν επίπεδον του λαού. Το εθνικό νόμισμα δεν έχει ανάγκη άλλου καλύμματος.

    Κάλυμμα του είναι η εργατική ισχύς του λαού."

    που έχει ουσία. Στην πραγματικότητα το εθνικό νόμισμα είναι τέτοιο όταν κόβεται απο το εθνικό κράτος και ανήκει σε αυτό 100%, που σημαίνει οτι επι της ουσίας η αντιστοίχιση της αξίας των αγαθών γίνεται από, και ανήκει στο εθνικό κράτος και -επι της ουσίας- στη δυναμικη του κάθε λαού.

    Φυσικά, αυτό, όπως καταλαβαίνετε σημαίνει οτι -θεωρητικα- θα μπορουσε να υλοποιηθεί ακόμα και με το καθεστως του ψευτορωμεϊκου αν ο πληθυσμος ΑΓΝΟΟΥΣΕ το νόμισμα και ζουσε εμφορουμενος απο εθνικιστικα ιδεωδη και ελληνικες- ελληνοΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ (επιμενω σε αυτο αφου ο Χριστός είπε με σαφήνεια "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ") αξιες που ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ ΕΙΣ ΧΡΗΜΑ. Αλλα για κατι τέτοιο θα απαιτείτο λεπτομερής αίσθηση της χρηματοοικονομικής πραγματικότητος απο καθεναν που εχει την τυχη η την ατυχια να πιανει "λεφτα" στα χερια του.

    Τωρα τεχνικά μιλωντας, στην περίπτωση της σύγχρονης Ελλάδος κατι τέτοιο δεν ίσχυσε ποτέ. ουτε καν ο Ιωαννης Μεταξας ή η δικτατορία των συνταγματαρχών άλλαξε κάτι στο καταστατικό της τράπεζας της Ελλάδος σύμφωνα με το οποίο το ελληνικό δημόσιο δεν μπορούσε να κατέχει πάνω απο 30% (και σήμερα περι του 6-8%) της αξίας του εκδιδομένου ονομαστικου κεφαλαίου.Ητοι για καθε εκατό δραχμές που κοβόταν οι τριάντα ανηκαν στο κράτος και οι υπόλοιπες εβδομήντα στους ανώμαλους με τα κομμένα πουλακια.

    Δεν το γραφω για να σας προβοκάρω αλλα στο βαθμό που η χρυσή αυγή ειναι σε θεση να γνωρίζει κατι τέτοιο ( και κρίνοντας απ τις 4 ερωτησεις του Παππα για τα μηχανηματα του νομισματοκοπείου που δεν απαντηθηκαν μάλλον γνωρίζουν), στο ζήτημα αυτό είναι σύμμαχοι με τον καθενα που θελει η Ελλας να καθοριζει το βιος της, και οχι το εμεσμα των θεομαχων εχθρων της ανθρωπότητος.

    Εντυπωση δε προκαλεί και το γεγονός οτι στο πολύκροτο βιβλιο "ο αγων μου" ο συγγραφεας αναφερει την έκπληξή του όταν συνειδητοποίησε τον απατηλο τρόπο του ΤΙΠΟΤΑ απο τον οποιο τα παρασιτα βγαζουν χρημα βασιζόμενοι στον δανεισμο των κλασματικων αποθεματων (fractional reserve banking).

    Δυστυχώς χρειάζεται και η απαραίτητη ψυχραιμία στη διαχείριση τέτοιων εκκωφαντικών πληροφοριών απο όσους επιζητουν την αλήθεια ουτως ωστε η αλήθεια να μην αποκρύπτεται απο την αδιαλειπτη προπαγανδα του Ιουδαϊσμού.

    Με αυτα σας ευχομαι καλη και δημιουργική χρονιά για τη λευτερια στη σκλαβωμενη Ελλάδα μας.

    ΖΗΤΩ Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή χρονιά και σε εσάς

    υ.γ. δημοσιεύονται όλα τα σχόλια πλην αυτών που είναι ειρωνικά ή υβριστικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλα ολα τα παραπανω ..οσον αφορα ομως τον "Χριστο" καλυτερα να το αφησουμε διοτι απλουστατα "ελεγε" οτι του "ελεγαν"... οι γραφες, ητοι οι αριστοκρατες ρωμαιοι συγκλητικοι. Τα περι μαμμωνα λοιπον κυρηγματα της σαπιας ρωμαικης αριστοκρατιας εχουν την ιδια πολιτικη αξια με τα κυρηγματα περι λιτοτητας του συγχρονου δημοκρατικου κρατους . Με εθνικοσοσιαλιστικη αγαπη...Γεια χαρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος9/1/14 5:40 μ.μ.

      Για τον ΕΡΜΗ:

      Η αναφορά στο μαμμωνά έγινε επίτηδες: Το χρήμα αυτή τη στιγμή έιναι επι το πλείστον το μεσο συναλλαγής που χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι ανα τον κόσμο. Μάλιστα επειδή αναφέρθηκα στον δανεισμο των κλασματικών αποθεματων (δηλαδή στην απάτη του σημερινού χρήματος), ίσως δείς με ενδιαφέρον την αντίδραση του Χριστού στην ίδια απάτη των εμπόρων του Ναού (όταν δηλαδή οι πιστοι Ιουδαίοι πηγαιναν για να προφέρουν διάφορες θυσίες κλπ Ή ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ που ηταν ο σικλος ή "shekel" (με το οποίο αντίτιμο όπως αντιλαμβάνεσαι κερδοσκοπούσαν οι εμποροι μαζι με τους ιερεις οι οποίοι εβγαζαν εξω του σικλους που ειχαν προσφερθει ως "θυσια" ουτως ωστε -τι αλλο;- να ξαναπωληθουν δυο και τρεις και οσες φορές μπορούσαν).

      Η εφαρμογή στην πράξη της Χριστιανικής διδασκαλίας είναι μια πρόκληση ξεχωριστή για τον καθένα επειδή ο καθένας προσωπικά έχει το δικό του σταυρό να σηκώσει. Αν κατανοήσεις αυτό, είτε πιστεύεις στο Χριστό είτε όχι, θα διαπιστώσεις οτι είναι αδύνατον να επιζητάς εσύ προσωπικά σαν Ερμής έναν Χριστό "πολιτικό μεταρρυθμιστή" εν είδει "κοσμικού κυβερνήτη ο οποίος επιβάλλει".

      Μια τέτοια οπτική, δυστυχώς δεν διαφέρει απο εκείνη των φερόμενων ως εχθρών του εθνικοσοσιαλισμού, αφού και εκείνοι είπαν "σταύρωσον αυτόν" επειδή ακριβώς ήθελαν εναν μεσσία - "πολιτικό ανατροπέα" για τα.. "συμφέροντα" των Ιουδαίων...

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος5/1/14 8:31 μ.μ.

    Ωραία μας τα λέει ο σ.Ι.Γιαννόπουλος για την ανεργία και το τι γίνεται για να την αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων "Εις το Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος" αλλά κατά τη δική μου γνώμη αυτά που λέει στο κείμενο είναι πολύ προχωρημένα για το πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα ο Έλληνας (συμπεριλαμβανομένων και μερικών Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών - έχει την εξήγηση του αυτό καθώς δεν υπάρχει Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα στην Ελλάδα εδώ και χρόνια και πολύ αμφιβάλλω αν υπήρξε την τελευταία 50ετία τουλάχιστον). Ας μας πει για την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα (αλλά και για το χθες και το αύριο) το Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα στην χώρα μας (αν υπάρχει - που πολύ αμφιβάλλω όπως προανέφερα) γιατί αυτός τα γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον και θα έπρεπε να κάνει μια αρχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή