Ένα ποίημα του Βασιλείου Δοργανά



Κι όπου κι αν ατενίσω γύρω μου,
σκιά με διώκει ο λογισμός
μιας χώρας
μιαρής κι ατιμασμένης.
Χαμένος πια σε ξένη γη
Τόσο γλυκιά μα και πικρή,
Κραττώ επάνω μου σφιχτά την πατρογονικότητά μου,
μοναδική, πολύτιμη, στερνή κληρονομιά μου...
Κάτω απο ξένον ουρανό
ζητώ τη λύτρωσή μου
Μια απόκοσμη κρύα καταχνιά
Καταστοιχειώνει την καρδιά
Και σαν κατάρα αποζητεί
Να σβήσει την ψυχή μου.
Κι άλλοτε βάρος φοβερό
Μοιάζει το φως το ιερό
Χρέος συνάμα και κλαυθμός
Όρκος βαθύς προγονικός
Που δένει με σκληρά δεσμά
Την ίδια τη ζωή μου.
Αγκάθι ειν' φαρμακερό
Που δεν αφήνει αναπαμό,
Κ'είναι το άλγος της ντροπής
Η πιο σκληρή ποινή μου.
Μα σαν ξεσπάει η οργή
Σφίγγω με λύσσα την πληγή
Κ'είναι το αίμα που κυλά
παρηγοριά στερνή μου.
Για μια στιγμή τότε ξεχνώ
Πως χώμα αλλαργινό πατώ
Και χάνομαι σε θύμησες
Που σκίζουν την ψυχή μου:
Μορφές και τέρατα θολά
Βράχια και κύματ' αψηλά
Πέτρα και φως ολόγυρα
Και μέσα η Φυλή μου! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου