Για τον αριστερό εθνικισμό και την κοινωνική επανάσταση.



του Άγγελου Δημητρίου 

Μιλώντας για τον Σοσιαλισμό, εκκινούμε από το ανθρώπινο Πρόσωπο και καταλήγουμε πάλι σ’ αυτό. Αναφερόμαστε, δηλαδή, σε μία εδραία περσοναλιστική οντολογία. Στον αντίποδα του οικονομισμού και του ιστορικού υλισμού, που διακατέχουν τον Φιλελευθερισμό και τον Μαρξισμό, ο Σοσιαλισμός, στο πλαίσιο της Εθνικής Ιδέας, θέτει ως κέντρο και άξονα αναφοράς τον άνθρωπο και την οντολογική ελευθερία του ανθρωπίνου Προσώπου.

Θα πρέπει, λοιπόν, στην προβληματική μας να ξεκινήσουμε από το ερώτημα περί της φύσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αρχαία ελληνική παράδοση και η ορθόδοξη πνευματική παράδοση είναι αμφότερες σαφώς Προσωποκεντρικές. Ωστόσο, κάθε προσωποκεντρική θεώρηση της ύπαρξης κατατείνει στον κοινωνιοκεντρισμό, τον βασικό πυλώνα του αριστερού ανθρωπισμού. Απλούστερα, το ανθρώπινο Πρόσωπο, εξ υπαρχής και φυσικά, σχετίζεται δημιουργώντας κοινωνία Προσώπων, την πολιτική κοινωνία. Κατά τον ίδιο τρόπο, η κοινωνιοκεντρική τάση έχει ως σκοποθεσία την οικουμενικότητα. Με άλλα λόγια, ο Σοσιαλισμός βιώνεται δια της εύρυνσης του Προσώπου προς την παγκοσμιότητα. Στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για διεθνισμό, διότι οι κοινωνικές και φυλετικές αναφορές δεν καταργούνται αλλά υπερβαίνονται. Οι αρχές αυτές, όταν απαγωγικά εφαρμοστούν στην οικονομική πολιτική θα επιλύσουν και τα διάφορα διαχειριστικά ζητήματα.

Τα παραπάνω είναι τα θεωρητικά προαπαιτούμενα για την εφαρμογή μιας ανατρεπτικής κοινωνικής πολιτικής, που δεν θα παραγνωρίζει την αυταξία του ανθρώπου. Η τοποθέτηση στα Αριστερά τονίζει την αναγκαιότητα της κοινωνικής ανατροπής, η επίκληση του Σοσιαλισμού ισοδυναμεί με το αίτημα για δραστική κοινωνικοποίηση του πλούτου. Προϋποτίθεται, ακόμα, ο εξοβελισμός κάθε μαρξιστικού υπολείμματος που οδηγεί στην κοινωνική ισοπέδωση έναντι της αξιοκρατικής ιεράρχησης και στο ταξικό μίσος έναντι της συνεργασίας. Το ίδιο απορριπτέος είναι και ο φιλελεύθερος δρόμος, ο οποίος θέλει τον άνθρωπο αποστεωμένο από την κοινωνική σημαντική του. Η συνιστώσα του εθνικισμού θα έρθει με την σειρά της συμπληρωματικά να υπερτονίσει την αίσθηση της κοινότητας, της ταυτότητας, της ιεραρχίας, της παράδοσης, της διαφορετικότητας.

Ξεχάσαμε ότι η Επανάσταση είναι ταυτόχρονα δυσπρόσιτη αλλά και εφικτή. Έτσι, άλλοι απογοητεύτηκαν κι άλλοι έγιναν γραφικοί. Κάθε προσπάθεια για κοινωνική παρέμβαση πρέπει να έχει στέρεα ερείσματα στα ουσιώδη ερωτήματα για το «νόημα», για την «αιτία» και τον «σκοπό». Με άλλα λόγια, πρέπει να είναι πάντα ανοιχτή προς την μεταφυσική. Κάθε συζήτηση για την εισαγωγή στο κοινωνικό γίγνεσθαι μιας επαναστατικής πρότασης, οφείλει να στρέφεται πρώτα προς τον ουρανό προκειμένου να υπηρετήσει χρηστά τη γη…


3 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαυρε κρίνε θέλουμε το πολιτικό σου σχόλιο για το Brexit.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να ζητήσω το ίδιο και για την Αγία και μεγάλη σύνοδο ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή