Γιατί με την Εθνική Αυτονομία;



Η εκλογική κατάρρευση και η διάλυση της «Χρυσής Αυγής» έχει φέρει στην επιφάνεια σημαντικές φυγόκεντρες δυνάμεις μέσα στο κόμμα του Μιχαλολιάκου. Το μέτωπο νεολαίας της οργάνωσης είναι υπό διάλυση ενώ πολλές τοπικές αναμένεται να βάλουν λουκέτο. Εύκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει ότι ανάμεσα σε αυτούς που αποχωρούν μαζικά από το φρενοκομείο της αστικής ακροδεξιάς, ένα μεγάλο κομμάτι είναι νεολαίοι που ένιωσαν την προδοσία εκ μέρους της ηγεσίας αλλά δεν υποχωρούν. Δεν αφήνουν την απογοήτευση να τους πλημμυρίσει αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν στις Ιδέες του ριζοσπαστικού εθνικισμού ή του εθνικοσοσιαλισμού. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να τους δείξουμε ένα άλλο μονοπάτι το οποίο είναι μια πρόταση ζωής και δεν έχει σχέση με εκλογές ή τον στενό κομματισμό. Αυτό που προτείνουν κάποιοι Συναγωνιστές είναι η Εθνική Αυτονομία η οποία έχει τις ρίζες της στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Για όποιους ενδιαφέρονται μπορεί κάποιος να διαβάσει εδώ τα άρθρα του «Μαύρου Κρίνου» σχετικά με το θέμα αυτό. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2018 και παραμένει επίκαιρο μέχρι σήμερα.

του Φαιού Λύκου

Αυτό το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί εύκολα, αν κάποιος εξετάσει την πολεμική των Σιωνιστικών Κατοχικών Κυβερνήσεων ενάντια στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα. Ξανά και ξανά τα πολιτικά κόμματα, οι ανοιχτές οργανώσεις έγιναν στόχος επιθέσεων από το σύστημα και τις γνωστές εφεδρείες του που είναι από μέλη της antifa μέχρι τους κρατιστές και φυσικά τους ασφαλίτες. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έλαβαν μέρος διάφορες απαγορεύσεις  με γελοίους ισχυρισμούς και ακολούθησαν μαζικές έρευνες σε οικίες συναγωνιστών με αποτέλεσμα οι Πολιτικοί Στρατιώτες να μην μπορούν να δράσουν τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο αφού υπολόγιζαν σε άλλες διαδικασίες για την μελλοντική συνέχιση του αγώνα.

Πολύτιμος χρόνος και ενέργεια μπορεί να χαθεί όταν περιμένει κάποιος τους «κομματικούς φωστήρες» να δώσουν λύσεις σε σύνθετα προβλήματα ή να μην μπορούν τελικά να υπερβούν τα εμπόδια που ενισχύει το ίδιο το Κράτος και φυσικά το γνωστό παρακράτος. Οι δομές των κλασσικών κομμάτων δεν διακρίνονται για την ευκινησία τους απέναντι σε καταστάσεις κρίσιμες για τους Συντρόφους και τις Συντρόφισσες.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι Ευρωπαίοι Σύντροφοι αποφάσισαν να προχωρήσουν στην δημιουργία Αυτόνομων δομών και αρχών. Χωρίς σταθερές δομές παρεμποδίζεται το έργο των κατοχικών αρχών. Ένα ακόμη πλεονέκτημα είναι το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να ξεπεράσει τις όποιες διασπάσεις υπάρχουν στο κίνημα και να συμμετέχει παντού χωρίς αρχηγούς και υπεύθυνους. Αυτή η αρχή έγινε κομβική στο σκεπτικό όλων όσων συμφωνούσαν με την Εθνική Αυτονομία. Άμεσα τα αποτελέσματα των αρχών καταστολής ήταν πενιχρά αφού οι επιχειρήσεις και οι διώξεις ξαφνικά έπρεπε να σταματήσουν αφού δεν υπήρχαν σταθερές δομές άρα και ξεκάθαροι στόχοι. Το σύστημα δεν γνώριζε ποιος πράττει και που ενεργεί αφού δεν υπήρχαν στοιχεία, διευθύνσεις και ηλεκτρονικά ίχνη.

Η εναλλαγή ονομάτων στις αναλήψεις ευθυνών, το κλειστό κύκλωμα των Πολιτικών Στρατιωτών, η άγνοια για το ποιος βρίσκεται πίσω από τις επαναστατικές ενέργειες, υπήρξε το κύριο χαρακτηριστικό των Αυτόνομων ομάδων. Ο εχθρός που είναι το κράτος και φυσικά το κατοχικό καθεστώς και οι πραιτοριανοί του αδυνατούσε να υπολογίσει το εύρος των δυνάμεων της Αυτονομίας, να εντοπίσει και να εξουδετερώσει τις φίλιες δυνάμεις ενώ κάθε μέρα μια καινούρια ενέργεια λάμβανε μέρος προκαλώντας ανησυχία ανάμεσα στους αξιωματούχους της εξουσίας.

Ο στόχος της δράσης παρά τις όποιες συνθήκες ήταν σταθερός και δεν ήταν άλλος από την διάδοση των αρχών του Εθνικοσοσιαλισμού. Οι δράσεις και παρεμβάσεις δεν είχαν να κάνουν μόνο για παράδειγμα με τις απολύσεις από την εργασία ή τους επιθετικούς πολέμους του ΝΑΤΟ αλλά με την διάδοση ιδεών και αρχών. Υπήρξε ανάγκη για μια πολυεπίπεδη δράση η οποία θα προηγείται των όποιων ειδήσεων με βαρύτητα φυσικά στην προπαγάνδα για τον Σιωνισμό χωρίς να περιμένει όμως κάποιος την νέα σφαγή των Παλαιστινίων.


Οι κλασσικές δομές των κομμάτων και των οργανώσεων υποχρεώνουν τα μέλη να κινούνται στα οριοθετημένα πλαίσια ώστε να μην υπάρξει κάποιος αποκλεισμός ή και λόγος απαγόρευσης. Ως Αυτόνομος μπορείς να είσαι πάντα και παντού ενεργός, να μην λαμβάνεις υπόψιν τρίτους. Στις κινήσεις προπαγάνδας υπάρχει μεγάλο εύρος κινήσεων και πρωτοβουλιών χωρίς να χρειάζεται να τηρήσεις κανόνες και νόμους απαγόρευσης. Το βασικό στοιχείο της Αυτονομίας παραμένει η ελευθερία σκέψης και δράσης με πυξίδα την Ιδεολογία μας και εφόδια την εμπιστοσύνη ανάμεσα στους Συντρόφους. 

1 σχόλιο:

  1. Προσωπικά,συμφωνώ αλλά και διαφωνώ ταυτόχρονα.Ναι μεν η αυτονομία σου αφήνει κάποια ,κατά μία έννοια,αλλά χωρίς ένα μαζικό κίνημα (δεν χρειάζεται να παίρνουμε πάντα ως παραδείγματα τα κακώς κείμενα κάποιων ήδη κομμάτων) δεν θα διαδοθεί η Ιδέα κατάλληλα στην κοινωνία,χώρια που ο εθνικιστικός-εθνικοσοσιαλιστικός χώρος θα παραμένει εσαεί σκόρπιος σε .Το κύριο,κατά την δικιά μου άποψη,είναι η δημιουργία ενός ισχυρού κινήματος,το οποίο ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να δημιουργεί παράλληλες δομές μέσα στην κοινωνία,όντας έτσι κοντά στον Έλληνα,δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη του στον ομόφυλο.Η Αυτονομία είναι καλή ως αρχή,για να ξεκαθαρίσουν και οι βρωμιές που ενδεχομένως να υπάρχουν στον χώρο.Από'κει και πέρα όμως,όπως είπα και παραπάνω,ναι μεν δεν είσαι άμεσα στόχος του καθεστώτος,κρατώντας,κατά μία έννοια,μία στοιχειώδης ανωνυμία.Όμως,πως θα γίνει εφικτό η επιτυχής διάδοση της Ιδέας στην κοινωνία,όντας σκόρπιοι και διαχωρισμένοι σε ?
    Πέραν τούτου,συνεχίστε δυναμικά αδέρφια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή