Ρώσοι Εθνικοσοσιαλιστές ενάντια στον Γέλτσιν. Οκτώβριος 1993 Μόσχα.

Εισαγωγικό σημείωμα :

Ελάχιστες είναι οι πληροφορίες στον Εθνικιστικό χώρο για την συμμετοχή Ρώσων Εθνικιστών / Εθνικοσοσιαλιστών στην εξέγερση ενάντια στην πολιτική του Γέλτσιν τον Οκτώβριο του 1993 στην Μόσχα. Για τις εξελίξεις της εποχής και τις αιματηρές μάχες στο Ρωσικό κοινοβούλιο ( Δούμα ) εκτός από τις ελληνικές εφημερίδες της εποχής σημαντικά στοιχεία δεν υπάρχουν σε ελληνικές ιστοσελίδες. Με πρωτοβουλία μέλους της συντακτικής μας ομάδας δημοσιεύουμε κείμενο με αναφορά στα γεγονότα της εποχής καθώς και για πρώτη φορά φωτογραφίες (σε πανελλήνια αποκλειστικότητα) από τα πεδία των μαχών όπου και έπεσαν ηρωικά Σύντροφοι της Ρωσικής Εθνικής Ενότητας (RNE) στον αγώνα ενάντια στον Καπιταλισμό.


του Κάδμου.


Στην Ρωσία της «νέας εποχής» οι βιομηχανίες κλείνουν η μια μετά την άλλη , η ανεργία αυξάνεται ραγδαία και περισσότερο από το 40% του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Η αύξηση των φόρων , η έλλειψη βασικών αγαθών και η εφαρμογή εκ μέρους του Γέλτσιν ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις.Πολλοί αντιδρούν στην «οικονομική γενοκτονία» και ο Γέλτσιν για να εδραιωθεί στην εξουσία προσπαθεί να συγκεντρώσει στα χέρια του όσο το δυνατόν γίνεται περισσότερες εξουσίες.

Η Ρωσική κρίση του 1993 υπήρξε μια πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στον μέθυσο Ρώσο πρόεδρο και αχυράνθρωπο των καπιταλιστών Γέλτσιν και την ισχυρή και οργανωμένη αντιπολίτευση η οποία απαρτίζεται από δεξιούς αντίπαλους του Γέλτσιν , κομμουνιστές πιστούς της «Κόκκινης Αρκούδας» και ριζοσπάστες Εθνικιστές. Η λεηλασία του πλούτου της Ρωσίας βαφτίζεται «μεταρρύθμιση» και οι «πατριώτες επιχειρηματίες» σπεύδουν να ρημάξουν τα πάντα. Τα εμπόδια πρέπει να παραμεριστούν με κάθε θυσία και ο Γέλτσιν είναι ο άνθρωπος που θα κάνει ότι μπορεί για να ευχαριστήσει τους καπιταλιστές.


Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1993 με εντολή του ντόπιου κεφαλαίου και των καπιταλιστών της δύσης ο Γέλτσιν διαλύει παράνομα το ανώτατο πολιτικό συμβούλιο γεγονός το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το καταστατικό και τα άρθρα του συντάγματος της ομοσπονδίας. Σε απάντηση το κοινοβούλιο παραμερίζει συμβολικά τον Γέλτσιν και αναδεικνύει ως νέο πρόεδρο της χώρας τον Aleksandr Rutskoy πρώην ανώτατο αξιωματικό του στρατεύματος. Ο Rutskoy υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και οι αντίπαλοι του τον κατηγόρησαν μετά την αποτυχία του «πραξικοπήματος» ότι ο μοναδικός του στόχος ήταν να επωφεληθεί ο ίδιος από την διακυβέρνηση της χώρας και όχι να οδηγήσει την Ρωσία σε μια εποχή εθνικής ανεξαρτησίας.

Αν και από κάποιους υποστηρίχθηκε ότι η εξέγερση αυτή υπήρξε μια διαμάχη των 2 άκρων της πλουτοκρατίας η τεράστια συμμετοχή της εργατικής τάξης στις διαδηλώσεις , οι διαφορετικές πολιτικές εκφράσεις και η ένταση των συγκρούσεων διαψεύδει όλους αυτούς που υποβαθμίζουν την σημασία των γεγονότων. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί που δεν ήθελαν την καπιταλιστική κατοχή είτε πίστευαν στην αναγέννηση της ΕΣΣΔ , είτε σε ένα Εθνικιστικό καθεστώς βγήκαν στους δρόμους και έως ένα σημείο παραμέρισαν τις ιδεολογικές διαφορές τους. Στους δρόμους της Μόσχας ανέμιζαν μαζί σημαίες του στρατού των Λευκών και δίπλα τα σύμβολα του προηγούμενου καθεστώτος. Όμως η έλλειψη ηγετικής προσωπικότητας με επαναστατικά κίνητρα , ο κακός σχεδιασμός και η έλλειψη συντονισμού οδήγησαν στην αποτυχία.


Στα οδοφράγματα οι σημαίες των Εθνικιστών.

Στις 23 Σεπτεμβρίου οι δυνάμεις ασφαλείας παίρνουν θέσεις μάχης κοντά στο κοινοβούλιο ενώ διακόπτεται η παροχή νερού και ηλεκτρικού ώστε να υποχρεωθούν οι δυνάμεις ενάντια στον Γέλτσιν να αποχωρήσουν από την Δούμα. Στις 3 Οκτωβρίου χιλιάδες διαδηλωτές διαλύουν τα μπλόκα της αστυνομίας και αρχίζουν να εκτοξεύουν αντικείμενα εναντίον των δυνάμεων καταστολής. Ο Γέλτσιν πανικόβλητος κινητοποιεί τις πιστές σε αυτόν δυνάμεις του στρατού οι οποίες βομβαρδίζουν με άρματα μάχης το κοινοβούλιο και συλλαμβάνουν τους ηγέτες της αντίστασης.


Ας δούμε όμως αναλυτικά τι προηγήθηκε :

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα δεν παραμένει στα έδρανα της Ρωσικής Δούμας αλλά μεταλλάσσεται σε συγκρούσεις στους δρόμους. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι ένα απρόσμενο γεγονός αλλά η έκρηξη του κοινωνικού «ηφαιστείου». Συγκρούσεις μηνών με τις δυνάμεις καταστολής με χαρακτηριστική την πρωτομαγιά του 1993 (με 1 νεκρό και 3 τραυματίες) φτάνουν στο αποκορύφωμα τους. Με αφορμή τις πολιτικές εξελίξεις περισσότεροι από 600 μαχητές με ελαφρύ οπλισμό οχυρώνονται στο κτίριο του κοινοβουλίου ενώ στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα. Οι συγκρούσεις στους δρόμους είναι συνεχείς και συχνά ξεσπούν πυρά ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές ενώ δεν λείπουν και τα πυρά από ελεύθερους σκοπευτές.

Στις 2 και 3 Οκτωβρίου περισσότεροι από 200 Ρώσοι Εθνικοσοσιαλιστές της RNΕ με ηγέτη τον Barkashov και μέλη του Σταλινικού κινήματος «Εργατική Ρωσία» καθώς και μέλη των ενόπλων δυνάμεων που εναντιώνονται στον Γέλτσιν ενισχύουν τις εστίες αντίστασης μέσα στο κοινοβούλιο. Δεν λείπουν οι συμπλοκές των Ρώσων Εθνικιστών με αριστεριστές / αναρχικούς μέσα στον χώρο του κοινοβουλίου.


Ο Barkashov ηγέτης της RNE.

Από το μπαλκόνι της Δούμας καλούν το εξεγερμένο πλήθος να καταλάβει το δημαρχείο και το κέντρο της εθνικής τηλεόρασης στο Ostankino , το Κρεμλίνο και όπως λένε χαρακτηριστικά να φυλακίσουν τον «εγκληματία και υπερόπτη Γέλτσιν». Στο κτίριο της τηλεόρασης λαμβάνει μέρος μια σφοδρή μάχη που καταλήγει σε πραγματική σφαγή και 62 άτομα χάνουν την ζωή τους. Αργά το βράδυ οι πιο πιστοί φίλοι των καπιταλιστών ανάμεσα τους και ο Γκορμπατσόφ καλούν σε ενίσχυση του Γέλτσιν. Η Μόσχα με εντολή του γελοίου προέδρου μπαίνει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενώ εκατοντάδες υποστηρικτές του Γέλτσιν συγκεντρώνονται στην πλατεία του δημαρχείου για να ενισχύσουν το φιλοδυτικό στρατόπεδο. Η μεγαλοαστική τάξη ζητάει το κεφάλι τους. Δέκα άρματα μάχης πυροβολούν τους ορόφους της Δούμας προκαλώντας σημαντικές απώλειες στους αμυνόμενους. Ειδικές δυνάμεις εισβάλλουν στο κτίριο το οποίο έχει περικυκλωθεί από οχήματα μεταφοράς προσωπικού και στρατιωτικές μονάδες.



Οι μάχες στο εσωτερικό της Δούμας είναι σφοδρές και εκτυλίσσονται από όροφο σε όροφο. Οι δυνάμεις του καθεστώτος όμως υπερτερούν τόσο αριθμητικά όσο και σε επίπεδο οπλισμού και οι καταληψίες παραδίνονται. Μικρός αριθμός καταφέρνει να διαφύγει από τις υπόγειες στοές του κοινοβουλίου. Σε αρκετά μεγάλη απόσταση στις όχθες του ποταμού της Μόσχας η μπουρζουαζία ασφαλής πίσω από την αστυνομία και τα άρματα μάχης ουρλιάζει για θάνατο στους εξεγερμένους.

Οι αμυνόμενοι στο κοινοβούλιο. Ανάμεσα τους 200 Ρώσοι Εθνικοσοσιαλιστές.
Ανάμεσα στα δεκάδες πτώματα και στα ερείπια κυματίζουν οι σημαίες της Τσαρικής Ρωσίας και του Εθνικοσιαλιστικού RNE και λίγο πιο πέρα τα ερυθρά λάβαρα της πρώην ΕΣΣΔ.


 Τα λάβαρα Εθνικιστών και Εθνικοσοσιαλιστών στα πεδία των μαχών.

Στις 5 Οκτωβρίου τα πάντα έχουν τελειώσει.

Σύμφωνα με τις επίσημες πηγές 187 άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους αντίπαλοι του Γέλτσιν σκοτώνονται και 400 τραυματίζονται ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι οι νεκροί ξεπερνούν τους 2000. Ελάχιστη συμπάθεια είχαν για τον Γέλτσιν οι υπαξιωματικοί και οι απλοί στρατιώτες του Ρωσικού στρατού. Από λάθη της ηγεσίας τους οι δυνάμεις της αντίστασης προσπάθησαν να προσεγγίσουν μόνο τους υψηλόβαθμους αξιωματικούς ενώ κάποιοι από τους στρατηγούς παρόλο που στην αρχή δείχνουν να στηρίζουν το «πραξικόπημα» στο τέλος επιλέγουν την συμπαράταξη με τον Γέλτσιν.

Ο Γέλτσιν δηλώνει χαρακτηριστικά :
«Οτιδήποτε έλαβε μέρος στην Μόσχα υπήρξε προσχεδιασμένη στρατιωτική εξέγερση. Οργανώθηκε από Κομμουνιστές , ηγέτες των Φασιστών , και πρώην αντιπροσώπους των Σοβιέτ»

και αργότερα :

«Η φασιστο - κομμουνιστική εξέγερση θα αντιμετωπιστεί το συντομότερο δυνατόν».

Σε αυτή την κρίση ο Γέλτσιν είχε την υποστήριξη του Κλίντον , του στρατού και των δυτικών ηγετών. Από την άλλη πλευρά υπήρξε ένα κοινό μέτωπο βετεράνων του ΚΚΡ και Εθνικιστών - Εθνικοσοσιαλιστών. Για αυτόν τον λόγο και ονομάστηκε χαρακτηριστικά «Φαιοκόκκινη Συμμαχία».



Ρώσος Εθνικοσοσιαλιστής οδηγείτε στην φυλακή.


Στη συνέχεια με εντολή του Γέλτσιν ακολούθησε δίωξη σε πατριωτικά αριστερά και εθνικιστικά έντυπα και οργανώσεις. Δεκάδες άτομα φυλακίστηκαν στα κελιά της δημοκρατίας ενώ εκατοντάδες άλλοι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν. Αναφέρθηκαν μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων ενώ δεν έλειψαν οι αναφορές για βιασμούς αντιφρονούντων και ξυλοδαρμούς μικρών παιδιών που προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο σε κυβερνητικά κτίρια.


Σύντροφοι της RNE στα πεδία των μαχών ...

ΑΘΑΝΑΤΟΙ !


Η εξέγερση του 1993 υπήρξε μια αιματοβαμμένη σελίδα στην ιστορία της Ρωσίας μια ακόμα μάχη ενάντια στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου