Αριστεροί που έγιναν Φασίστες.



Max Barthel 1893-1975.


Εργάτης, δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας. Μέλος των Σπαρτακιστών από το 1919 και λίγο αργότερα δημοσιογράφος σε κομμουνιστικό έντυπο του Μάνχαϊμ. Το 1920 βρέθηκε στο Β' συνέδριο της Κομμουνιστκής Διεθνούς ως Γερμανός απεσταλμένος. Το 1923 ύστερα από ρήξη με Γερμανικό Κομμουνιστικό κόμμα γίνεται μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.


Το 1933 προσχωρεί στον Εθνικοσοσιαλισμό και ανπτύσει δραστηριότητα ως δημοσιογράφος στις υπηρεσίες προπαγάνδας. Γράφει το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Das Unsterbliche Volk όπου εξηγεί πως από κομμουνιστής έγινε οπαδός του εθνικοσοσιαλισμού.


Carlo Carrà 1881-1966.


Ιταλός ζωγράφος και δάσκαλος, από τις ηγετικές φιγούρες του Φουτουρισμού. Το 1900 βρίσκεται στο Λονδίνο μαζί με εξόριστους Ιταλούς αναρχικούς. Υπογράφει το Φουτουριστικό Μανιφέστο μαζί με τους Umberto Boccioni, Luigi Russolo και Filippo Tommaso Marinetti. Αναρχικός ο ίδιος του το 1911 τελειώνει έναν από τους πιο διάσημους πίνακες του "Η Κηδεία του Αναρχικού Galli". Αντικείμενο του πίνακα είναι η κηδεία του Ιταλού αναρχικού Angelo Galli ο οποίος δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά την διάρκεια της γενικής απεργίας του 1904.


Αργότερα, πριν και κατά τον πόλεμο, γίνεται υπερ-εθνικιστής και αποδέχεται τον Φασισμό. Κατά την δεκαετία του 30 θα υπογράψει ένα μανιφέστο όπου καλεί γαι υποστήριξη της Φασιστικής ιδεολογίας μέσω της τέχνης.


Κάποιοι πίνακες του Carrà


http://www.tendreams.org/carra.htm


Paul Ernst 1866-1933.


Γερμανός συγγραφέας, κριτικός και δημοσιογράφος. Γιός εργάτη ορυχείων. Διδάκτορας των πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο της Βέρνης. Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Ήταν ένα από τα 14 ιδρυτικά μέλη της Εθνικοσοσιαλιστικής Ακαδημίας Ποίησης.


Robert Michels 1876-1936.


Γερμανός κοινωνιολόγος, μαθητής του Μαξ Βέμπερ. Αρχικά Σοσιαλδημοκράτης, αργότερα υποστηρικτής του Επαναστατικού Συνδικαλισμού και τελικά υποστηρικτής του Ιταλικού Φασισμού.


Edmondo Rossini 1884-1965.


To 1908 φυλακίστηκε εξαιτίας των επαναστατικών του δραστηριοτήτων ως συνδικαλιστής. Αργότερα μεταναστεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συμετέχει σε Σοσιαλιστικές οργανώσεις ως που αρχίζει να εκδίδει την εθνικιστική εφημερίδα La Tribuna (αργότερα μετανομάστηκε σε L'Italia Nostra). Το 1921 προσχωρεί στο Φασιστικό κίνημα του Μουσσολίνι. Μεταξύ 1932-1935 διετέλεσε υφυπουργός παρά του προεδρου του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου.


Michele Bianchi 1883-1930.


Ηγετική μορφή του Ιταλικού επαναστατικού συνδικαλισμού που αργότερα έγινε ένας εκ των ιδρυτών του Φασιστικού κινήματος. Μέλος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και συντάκτης της εφημερίδας του κόμματος, Avanti. Υπήρξε ένας από τους εκπροσώπους του Σοσιαλιστικού κόμματος στο συνέδριο της Μπολόνια το 1904 όπου και υποστήριξε την συνδικαλιστική γραμμή που επιβλήθηκε από τον Arturo Labriola.


To 1905 αποχωρεί από το Avanti και αναλαμβάνει την διεύθυνση της εφημερίδας Gioventù Socialista, επίσημο όργανο της Νεολαίας του Σοσιαλιστικού κόμματος. Η αντιμιλιταριστική του εκστρατεία τον οδήγησε στην φυλακή. Μετά την φυλακή εγκαθίσταται στην Γένοβα όπου και γίνεται συντάκτης της επαναστατικής εφημερίδας Lotta socialista.


Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου γίνεται μέλος του Φασιστικού κόμματος του Μουσσολίνι. Στη φασιστική κυβέρνηση του Μουσσολίνι διετέλεσε μέλος του μεγάλου φασιστικού συμβουλίου, υφυπουργός εσωτερικών, υπουργός εσωτερικών, υφυπουργός δημοσίων έργων, υπουργός δημοσίων έργων.


Agostino Lanzillo1886-1952.


Ιταλός αναρχοσυνδικαλιστής ηγέτης. Υποστηρικτής του Sorel, έγινε μέλος του φασιστικού κινήματος και αρθρογράφος της εφημερίδας του Μουσσολίνι, Ιl Popolo D'Italia. Εισήλθε στο κοινοβούλιο ως μέλος του εθνικού φασιστικού κόμματος.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου