Benito Amilcare Andrea Mussolini (29.07.1883 - 28.04.1945)


«Ο Φασισμός σε ότι αφορά γενικά στο μέλλον και στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας, έξω από κάθε σημερινή πολιτική σκοπιμότητα, δεν πιστεύει ούτε στη δυνατότητα ούτε στη χρησιμότητα της διαρκούς ειρήνης. Γι' αυτό απορρίπτει τις ειρηνιστικές θεωρίες που κρύβουν ένα είδος άρνησης του κάθε αγώνα και μια δειλία μπροστά στην ανάγκη της θυσίας. Μόνο ο πόλεμος αναπτύσσει στο ανώτατο δυνατό σημείο όλες τις ανθρώπινες δυνατότητες και σφραγίζει με σφραγίδα ευγενείας τους λαούς που έχουν το θάρρος να τον αντιμετωπίσουν. Όλες οι άλλες δοκιμασίες είναι υποδεέστερες και δεν τοποθετούν ποτέ τον άνθρωπο μπροστά στον αληθινό εαυτό του, απέναντι στη ζωή και στο θάνατο. Γι΄αυτό κάθε θεωρία που ξεκινά από την αξία της ειρήνης είναι εχθρική στο Φασισμό»

- Mussolini -

3 σχόλια:

  1. ΩΡΑΙΑ ΛΟΓΙΑ... ΑΛΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΛΕΓΕ, ΕΦΑΓΕ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΥ... ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ...ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ...ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΝΑ ΔΕΙΣ...
    Υ.Γ. ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΦΤΑΙΓΕ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος17/9/15 9:29 π.μ.

      Ο β' παγκόσμιος ήταν μια τραγωδία για την Ευρώπη σαν σύνολο.Μετά το τέλος του ξεκίνησε η πραγματική κατοχή.Η γνώμη μου είναι ότι ήμασταν στο λάθος μέρος του πολέμου και ότι αν έβαζες πάλι τους αμερικάνους,άγγλους,καναδούς κτλ να πολεμήσουν τον άξονα αλλά πρώτα έδειχνες βίντεο με την σημερινή κατάπτωση(ηθών,πολιτισμού κ.α.),οχί μόνο δεν θα ερχόταν να πολεμήσουν αλλά θα τάσονταν και στο πλευρό του άξονα.
      #Ρωμύλος

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος17/9/15 9:18 π.μ.

    Να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο ("Το τέλος του Εφιάλτη" του Π.Δ Μπαλτάκου) σχετικό με το θέμα , όπου ένας Αθηναίος(Αθ.) υποβάλλει συνεχείς ερωτήσεις σ΄ ένα Σπαρτιάτη(Σπ.) για να γνωρίσει τον τρόπο ζωής και σκέψης στη Σπάρτη:
    Σπ: Δεν περιγελώ τη δημοκρατίας σας. Ούτε την ενασχόλησή σας με τις τέχνες.Για να είμαι όμως ειλικρινής δεν μπορώ να εξακριβώσω τη σκοπιμότητα αυτών των ενασχολήσεών σας. Αξιωματικός είμαι στο σπαρτιατικό στρατό. Δεν είμαι φιλόσοφος.
    Αθ: Ούτε εγώ είμαι φιλοσοφος, αλλά νομίζω πως δεν χρειάζεται ενασχόληση με τη φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι η τέχνη είτε γλυπτική, είτε ποίηση είτε αρχιτεκτονική, είναι πρώτα απ' όλα μέσο για την τέρψη της ψυχής.
    Σπ: Ίσως. Δεν μπορώ ωστόσο να αντιληφθώ γιατί πρέπει να τέρπεται γενικά η ψυχή.
    Αθ: Γιατί όχι?
    Σπ: Η τέρψη της ψυχής οδηγεί σε ευδαιμονισμό κι αυτός με τη σειρά του σε τρυφηλότητα και χαλάρωση. Ο ευδαιμονισμός δεν λυτρώνει.
    Αθ: Δεν λυτρώνει από τί?
    Σπ: Από το φόβο του θανάτου, τι άλλο? Αυτός καταδυναστεύει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτόν προσπαθούν να ξεγελάσουν με κάθε τρόπο. Αγωνίζονται απεγνωσμένα να λησμονήσουν το αναπόφευκτο. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο. Τη διασκέδαση, τον έρωτα, το φαγητό, το πιοτό, την καλοπέραση, την πολυτέλεια. Μάταιη προσπάθεια. Δεν είναι αυτός ο δρόμος του Σπαρτιάτη πολεμιστή. Εμείς δεν προσπαθούμε να αποφύγουμε το πεπρωμένο. Αντίθετα. Το αγκαλιάζουμε και ερωτοτροπούμε μαζί του. Η υπεκφυγή δεν λυτρώνει.
    Αθ: Τί λυτρώνει?
    Σπ: Ο πόνος λυτρώνει. Και ο κόπος. Ο ιδρώτας και το αίμα. Η οδύνη.
    #Ρωμύλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή