Ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά στην ευρωπαϊκή παράδοση.


¨Δεν είναι νεκρός αλλά κοιμάται, καθισμένος στο θρόνο του. Οι λίγοι που τυχαία τον είδαν στην βαθιά σπηλιά λένε πως τα γένια του ακόμα μεγαλώνουν, ενώ κάποιες φορές φαίνεται πως κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά. Και όταν θα έρθει η ώρα, θα σηκωθεί, θα μαζέψει τους πιστούς του και θα σώσει τον λαό του από τον κίνδυνο που τους απειλεί”.

 Μαρτυρία για το Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Αλλά για ποιον Μαρμαρωμένο Βασιλιά; Τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο; Τον Ιωάννη Βατάτζη, όπως υποστηρίζουν αρκετοί; Η μαρτυρία αυτή όμως θα μπορούσε κάλλιστα να μην προέρχεται απ' την Ελλάδα ή να μην είναι απλά από την περίοδο της παρακμής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γιατί η παράδοση αυτή δεν περιορίζεται τοπικά ή χρονικά αλλά υπάρχει σχεδόν σε όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς.

Σε αντίθεση με την ιουδαϊκή παράδοση της αναμονής του Μεσσία, που θα οδηγήσει τον εκλεκτό λαό του στην κυριαρχία, οι ευρωπαϊκοί λαοί επέλεξαν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Ο εκλεκτός δεν είναι o απεσταλμένος του Θεού, αλλά είναι ο Ήρωας, που δεν πεθαίνει, παρά το πεπρωμένο που του επεφύλαξε τη μοίρα του αιώνιου ύπνου. Πηγάζοντας ίσως από τις αρχέγονες δοξασίες των Ινδοευρωπαίων, που τοποθετούσαν τους θεούς τους επάνω σε βουνά και στον ουρανό, αυτή τη φορά οι ρίζες του βουνού και οι σπηλιές του ορίζονται ως τόπος στον οποίο ο Ήρωας κοιμάται, προστατευμένος μέχρι την έλευση της κατάλληλης στιγμής. 

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου