Ο αστικός σοσιαλισμός.


του Ν.Σ.


Όταν μιλάμε εμείς ειδικά για δουλειά , για Εθνική και κοινωνική απελευθέρωση , δεν δημαγωγούμε , αλλά εκθέτουμε την σκληρή πραγματικότητα , όπως ακριβώς την ζούμε. Η καταπίεση του Ελληνικού λαού από τους καπιταλιστικούς κύκλους , ήταν ίδια τόσο χθες με τις κυβερνήσεις της δεξιάς όσο και σήμερα με τους «σοσιαλιστές». Ακόμα η ίδια η δεξιά οικειοποιήθηκε δικούς μας ήρωες , ή άλλους τους έκανε προδότες. Η αριστερά από την μεριά της , αφού δολοφόνησε δικούς μας ανθρώπους , μετά τους έκανε ήρωες.



Ο Τσε Γκεβάρα είναι ένα παράδειγμα.





Είναι ο πολιτικός στρατιώτης που δεν προσπάθησε να εξηγήσει τις περιπέτειες του Λένιν , αλλά να βοηθήσει στην αγροτική έκρηξη , ενάντια της καταπίεσης στην Αμερική. Έχοντας για σύντροφο του το Καλασνίκοφ και για «οδηγό» το βιβλίο «το έργο του Χ. Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα» , πολέμησε για την δικαιοσύνη. Αφού δολοφονήθηκε από τον Φ. Κάστρο μετά ηρωποιήθηκε από τον ίδιο και τις μούμιες της Μόσχας.


Που όμως βρίσκονται οι δικοί μας Τσε ;


Πήραν τα πολυτελή τους αυτοκίνητα και έφυγαν για την επαρχία για να πλησιάσουν τους Έλληνες αγρότες ;


Ή αφού έλυσαν όλα τα προβλήματα , τώρα αναλύουν σε κάποια καφετέρια την διεθνή πολιτική κατάσταση ;


Θα πρέπει λοιπόν να απομονώσουμε και να καταγγείλουμε , όλους αυτούς τους όψιμους επαναστάτες που άλλο δεν κάνουν από το να παίζουν , με τους πόθους και τους αγώνες των Ελλήνων. Μόνο οι εργαζόμενοι και όχι τα μωρά μπορούν να κάνουν την επανάσταση. Ο εργάτης που ζει από τον ιδρώτα του , που θυσιάζεται για τα παιδιά του και ο νέος που ψάχνει δουλειά για να ζήσει.


Αυτοί είναι οι δικοί μας «Τσε».


Δυστυχώς όμως έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που δεν έχουν οικογένεια , δεν έχουν όρεξη για δουλειά , που ζουν από τους γονείς τους , χωρίς όρεξη για αγώνα , για ζωή , γιατί η ζωή είναι αγώνας.


Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που αισθανόμαστε πολύ κοντά , στον έστω και αριστερό εργάτη , που προσπαθεί με θυσίες να ζήσει την οικογένεια του με τις 50.000 δρχ. ή με την εξευτελιστική σύνταξη των σημερινών «σοσιαλιστών» , παρά με τον δεδηλωμένο αντικομμουνιστή , που χρησιμοποιεί την πολιτική είτε για να διασκεδάσει την ανία του , είτε για να εξωτερικεύσει τα αρρωστημένα συμπλέγματα , χωρίς να προσφέρει τίποτα στην φυλή και την κοινωνία.


Ας μην φοβόμαστε , ας παραμερίσουμε τις αμφιβολίες μας και ας αγωνιστούμε για μια κοινωνία που δεν θα επιτρέπει την φτώχεια , την πείνα , την αδικία.


Γι’ αυτό πάνω απ’ όλα πρέπει να είμαστε σοσιαλιστές , πρέπει να είμαστε επαναστάτες.


Δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αντίδοτο» στα μέσα της δεκαετίας του ’80.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου