Ελληνική Ακροδεξιά μέρος δεύτερο.

του Πολυπέρχονα

Κάποια από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς.

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς ήταν και είναι να προβάλλει την απάτη ότι μπορεί να υπάρξει δήθεν αποτελεσματική αντιμετώπιση ή λύση των προβλημάτων του λαού στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, μέσω τις αποφασιστικής καταστολής των διαφόρων «εχθρών του έθνους» στους οποίους τα αποδίδει. Για να νικηθούν οι «εχθροί του έθνους» στους οποίους για την ακροδεξιά δεν ανήκει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, και για να «λυθούν τα προβλήματα» απαιτείται η «εθνική ομοψυχία» και ουσιαστικά η συσπείρωση ολόκληρου του έθνους γύρω από τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης, τα οποία αποκαλούνται «εθνικά συμφέροντα». Έτσι προωθεί τη συσπείρωση του λαού γύρω από το δήθεν «εθνικό» αστικό καπιταλιστικό κράτος δηλαδή το μηχανισμό εξουσίας και κυριαρχίας της ξένης και ντόπιας αστικής τάξης πάνω στον λαό και το έθνος. Και καθώς στην Ελλάδα η Ελληνική αστική τάξη ταύτιζε πάντα τα συμφέροντά της με ξένα οικονομικά κέντρα, το «εθνικό συμφέρον» που προέβαλε η Ελληνική ακροδεξιά ταυτίζονταν πάντα με το συμφέρον ενός ή περισσότερων ξένων κέντρων.

Στην έννοια «έθνος» η ακροδεξιά περιλαμβάνει ως βασικό συστατικό του και το αστικό κράτος , αντίστοιχα με ότι κάνει η νεοταξική αριστερά (και όμως έθνη υπήρχαν πολύ πριν φτιαχτούν τα αστικά κράτη όπως υπάρχουν και εκεί που δεν κατάφεραν να συγκροτηθούν σε αυτόνομα κράτη όπως και θα μπορούν να υπάρχουν και σε μη καπιταλιστικές κοινωνίες στις οποίες δε θα υπάρχει η έννοια του «αστικού κράτους»). Για να χτυπηθούν οι «εχθροί του έθνους» η ακροδεξιά ζητά ενίσχυση του κράτους, με αύξηση της αστυνόμευσης, ενίσχυση του στρατού, καταστολή όσων δημιουργούν κοινωνικές «ταραχές» και προσπαθούν να διασπάσουν την «εθνική ομοψυχία». Η καταστολή επίσης παρουσιάζεται και ως βασική λύση άλλων προβλημάτων που απορρέουν από το σύστημα όπως εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση κλπ. (και όμως έτσι δεν αντιμετωπίζονται οι αιτίες που γεννάνε τα προβλήματα αυτά που κρύβονται στη φύση του καπιταλιστικού συστήματος).



Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η συσπείρωση και συστράτευση είτε εθελοντικά είτε δια της βίας όλου του λαού γύρω από την ντόπια αστική τάξη , τα συμφέροντά της , το κράτος της και τους μηχανισμούς επιβολής της εξουσίας της (αστυνομία, στρατό, «εθνική» κυβέρνηση), τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό όπου υπάρχουν οικονομικές και γεωπολιτικές διεκδικήσεις της. Και εφόσον παρουσιάζουν ότι το «εθνικό» «αστικό» κράτος εμφανίζεται να μπορεί να λύσει μέσα από τη συσπείρωση όλων γύρω από αυτό όλα τα προβλήματα του έθνους, στο πρόγραμμά της ακροδεξιάς υπάρχει πάντα η περιστολή και έλεγχος του συνδικαλισμού. Από την πολιτική της επταετίας 67-74, μέχρι και το σημερινό πρόγραμμα του ΛΑ.Ο.Σ. υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, μεταφέροντας τη φασιστική πολιτική αντίληψη για διεκδίκηση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων των πολιτών μέσα από τις εθνικές δομές ενός φασιστικού εθνικού κράτους, στα πλαίσια του σημερινού καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος.

Βασική θέση του ΛΑ.Ο.Σ. σήμερα είναι η απαγόρευση των διαδηλώσεων τις ώρες που είναι τα μαγαζιά ανοιχτά γιατί δήθεν «πλήττονται οικονομικά οι έμποροι» όπως και η ριζική αναδιάρθρωση του συνδικαλισμού με διαμόρφωση ως ανώτατου οργάνου της «σωματειακής βουλής» όπου «θα εκπροσωπούνται όλες οι παραγωγικές και κοινωνικές τάξεις» (π.χ. μεγαλοβιομήχανοι, τραπεζίτες, μεγαλέμποροι αντιπρόσωποι ή μέτοχοι πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, εργαζόμενοι κλπ). Η λειτουργία αυτού του οργάνου θα γίνεται όπως γράφει το πρόγραμμα του ΛΑ.Ο.Σ. «με τρόπο που θα εμποδίζει την εκδήλωση των προβλημάτων του συνδικαλιστικού κινήματος» (μήπως στα προβλήματα συγκαταλέγει και τις εργατικές απεργίες και κινητοποιήσεις ;) και θα είναι σε πλήρη συνεργασία με το καπιταλιστικό αστικό κράτος αφού «οι αποφάσεις της θα υποβάλλονται στην κυβέρνηση προκειμένου να γίνουν νόμοι του Κράτους» όπως γράφει ξανά το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ.



Καθότι η Ελληνική αστική τάξη σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα ήταν χωρισμένη σε ομάδες συμφερόντων που σχετίζονταν με ξένα οικονομικά κέντρα, και καθότι η ακροδεξιά είναι προσκολλημένη στη συσπείρωση όλου του «έθνους» γύρω από την αστική τάξη και τα συμφέροντά της, όλες κατά κανόνα οι ακροδεξιές κυβερνήσεις που είχε αυτός ο τόπος τον 20ο αιώνα, ανεξάρτητα αν είχαν επιβληθεί με τρόπο κοινοβουλευτικό ή όχι, ήταν και αυτές προσκολλημένες σε κάποιο ξένο ιμπεριαλιστικό κέντρο. Και ανεξάρτητα με την όποια οικονομική (αστική) ανάπτυξη υπήρχε σε κάθε τέτοια περίοδο και τις όποιες λαϊκές παραχωρήσεις αυτή η ανάπτυξη έκανε δυνατές και ανεξάρτητα με τις συγκρίσεις των ακροδεξιών κυβερνήσεων με τις σημερινές, η ιστορική αλήθεια είναι ότι όποτε τα συμφέροντα του λαού συγκρούονταν με αυτά της ντόπιας αστικής τάξης, οι ακροδεξιές κυβερνήσεις στέκονταν οι καλύτεροι υποστηρικτές της κυριαρχίας της αστικής τάξης και των συμφερόντων της και έπνιγαν την οποιαδήποτε λαϊκή κινητοποίηση μπορούσε να τα πλήξει με βίαιη καταστολή. Κινήθηκαν ουσιαστικά στο ίδιο μήκος κύματος με τις υπόλοιπες ακροδεξιές κυβερνήσεις σε όλο τον πλανήτη, που δε δίστασαν να χύσουν αν χρειαζόταν και ποτάμια εργατικού αίματος όποτε απειλούνταν τα συμφέροντα των καπιταλιστικών τους αφεντικών.

Η ακροδεξιά έτσι κατά τον 20ο αιώνα αποτέλεσε τον άσσο στο μανίκι της άρχουσας τάξης και της πλουτοκρατίας, που τον ξετρύπωνε όταν είχε ανάγκη για αύξηση της καταστολής ενάντια στο λαό τέτοια που δε θα μπορούσε εύκολα να επιβληθεί στα πλαίσια των δήθεν «φιλελεύθερων» και «δημοκρατικών» της εξουσιαστικών καθεστώτων. Παράλληλα η ακροδεξιά φορώντας το προσωπείο του «εθνικισμού» κατάφερνε να συσπειρώνει μερίδες κυρίως από τα μεσαία στρώματα και το λούμπεν προλεταριάτο γύρω από τα συμφέροντα της άρχουσας αστικής τάξης, τα οποία και ονόμαζε ως «εθνικά συμφέροντα».

Η «παραδοσιακή» Ελληνική ακροδεξιά.

Αφού προσδιορίσαμε κάποια γενικά χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς, θα δούμε τώρα πως η Ελληνική ακροδεξιά ανταποκρίθηκε σε αυτά τα χαρακτηριστικά πριν την πτώση του «ανατολικού μπλοκ», στις εποχές που ακόμα κυκλοφορούσε στους δρόμους το «τρίκυκλο».
Τότε ως κύριος εξωτερικός «εχθρός του έθνους», το φόβητρο που θα συσπείρωνε το λαό γύρω από την ντόπια αστική τάξη και τα συμφέροντά της, δεν θα μπορούσε να παρουσιάζονταν άλλος από όλους τους γειτονικούς λαούς. Αγαπημένο φόβητρο μέχρι σήμερα η Τουρκία, κατάλληλο άλλωστε μετά από τόσους αιώνες πολέμων σκλαβιάς , σφαγών και μνημών που μένουν ζωντανές με πρόσφατες τη «μικρασιατική καταστροφή», τις διώξεις των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη, την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο και πολλά άλλα γεγονότα συνδεδεμένα με ζωντανές αναμνήσεις του Ελληνικού λαού.

Ως εχθρός όμως δεν εμφανίζονταν ο πραγματικός, που ήταν η Τούρκικη άρχουσα τάξη μαζί με τα διεθνή συμφέροντα πίσω από αυτή (τα ίδια που ήταν και πίσω από την Ελληνική άρχουσα τάξη) , αλλά ο κάθε πολίτης του Τούρκικου κράτους («ο Τούρκος ο καλύτερος είναι ο νεκρός») και κυρίως τα χαμηλά οικονομικά στρώματα (συμπεριλαμβανομένου και του Κουρδικού πληθυσμού) , που παρουσιάζονταν ως επικίνδυνοι καθότι «μουσουλμάνοι», με θρησκεία που τους παρότρυνε να εισβάλλουν στην Ελλάδα και «να σφάξουν και να βιάσουν τις μανάδες μας και τις αδερφές μας». Όλα αυτά βέβαια ενώ οι ίδιοι έλεγαν ότι κύριος στόχος να καταλάβουμε την Κωνσταντινούπολη είναι να «ξαναλειτουργήσει η Αγιά Σοφιά» («βρέξει χιονίσει θα ξαναλειτουργήσει» έλεγε το σύνθημα) ενώ κανείς δε θα ξεχάσει το ακροδεξιό σύνθημα στον Ελληνικό στρατό «μπαίνω με αλεξίπτωτο μες το Τούρκικο χωριό, τις Τουρκάλες τις γα...»



Στο ερώτημα πως θα γίνει εφικτό να «πάρουμε την Πόλη» ενώ ο πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής της είναι μεγαλύτερος από όλο τον πληθυσμό της Ελλάδας, υπήρχαν οι απαντήσεις ότι «ένας Έλληνας νικάει δέκα Τούρκους» και ότι πιθανώς «θα μας βοηθήσουν και ξένες δυνάμεις». Μάλιστα τα τελευταία χρόνια οι ελπίδες της Ελληνικής ακροδεξιάς ανατέθηκαν στους Αμερικάνους, που πλέον έχουν «συμφέρον τη διάλυση της Τουρκίας». Και παλαιότερα και τώρα όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε μας λένε ότι «πρωτεύουσα της Ελλάδας είναι η Κωνσταντινούπολη». Πίσω από αυτή την ιστορία βέβαια σε κάθε χώρα και στην Ελληνική και την Τούρκικη ακροδεξιά που διεκδικούσε το Αιγαίο και τη Θράκη, κρύβονταν τα διεθνή ιμπεριαλιστικά σχεδία των κεφαλαιοκρατών για διατήρηση κλίματος έντασης στην περιοχή και για διατήρηση δυνάμεων σε κάθε χώρα ικανών να χρησιμοποιηθούν για να εισβάλουν στην άλλη αν εκεί απειληθούν τα οικονομικά ή γεωπολιτικά συμφέροντά τους (π.χ. αν έπαιρνε την εξουσία σε μια από τις δύο χώρες μια κυβέρνηση που δεν θα λειτουργούσε ως υπάλληλοι και τοπικοί τους τοποτηρητές, θα στήριζαν το στρατό της άλλης χώρας για να εισβάλλει).

Παράλληλα είχαν την ευκαιρία να βάλουν τους λαούς και στις δύο χώρες να χρυσοπληρώνουν για δεκαετίες ότι σαβούρα περίσσεψε στις διεθνείς πολεμικές βιομηχανίες από τις ιμπεριαλιστικές σφαγές στο Βιετνάμ, στην Κορέα (όπου συμμετείχε και Ελληνικός στρατός με δύναμη 10.255 αξιωματικούς και φαντάρους, από τους οποίους σκοτώθηκαν 183 και τραυματίστηκαν 610) και οπουδήποτε αλλού. Ο «εθνικισμός» λοιπόν της ακροδεξιάς σε πλήρη υπηρεσία της υποταγής του έθνους στα ξένα οικονομικά και γεωπολιτικών συμφερόντων του διεθνούς κεφαλαίου, ο δε αντισημιτισμός της ποτέ δεν ενοχλήθηκε με την Εβραϊκή καταγωγή μεγάλης μερίδας των μεγαλομετόχων της διεθνούς πολεμικής βιομηχανίας για τα προϊόντα των οποίων ήταν φανατικοί πελάτες και φετιχιστές. Όπως άλλωστε και κάθε δήθεν «εθνικιστική» ακροδεξιά διακυβέρνηση που είχε ποτέ η Ελλάδα, ήταν προσκολλημένη στα γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα μιας η περισσότερων ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Μέσα σε όλα αυτά, η Ελληνική αστική τάξη βρίσκονταν να διεκδικεί το ρόλο του πληρωμένου μπράβου των ξένων συμφερόντων στην περιοχή, πρόθυμη τότε να πολεμήσει με όποια γειτονική χώρα της ζητήσει το διεθνές κεφάλαιο, θυσιάζοντας ποτάμια αίματος Ελληνικού λαού (όχι το δικό της) μήπως και της δώσουν μετά ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια. Αυτής της «μεγάλης ιδέας» προπαγανδιστής υπήρξε για δεκαετίες η Ελληνική ακροδεξιά, μιας ιδέας βέβαια που η εποχή της πέρασε, αφού η Ελληνική αστική τάξη αντί για την ακροδεξιά πολυέξοδη στρατιωτική λύση προτίμησε την «ειρηνική» « αντεθνικιστική» μέθοδο για να πάρει μερίδιο μέσα από τα ιμπεριαλιστικά αποφάγια της καταλήστευσης όλων των γειτονικών χωρών , αυτή της μεθόδου της στήριξης στην πολιτική της διείσδυση της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου στις χώρες αυτές. Σήμερα η Ελληνική αστική τάξη είναι ο πιο θερμός υποστηρικτής της εισόδου της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση συγκριτικά με οποιαδήποτε από κάθε άλλη αστική τάξη Ευρωπαϊκής χώρας, με τους πρωθυπουργούς της να καταθέτουν στεφάνια στο μνημείο του σφαγέα των Ελλήνων και άλλων λαών της Μικράς Ασίας, Κεμάλ Ατατούρκ.

Φυσικά και υπήρχε και υπάρχει ακόμα απειλή για τον Ελληνικό λαό λόγω των σχέσεων του κράτους της Ελλάδας με την Τουρκία , αλλά η αιτία της δεν βρίσκονταν στους «αμόρφωτους μουσουλμάνους βάρβαρους μογγόλους» όπως παρουσίαζε το θέμα η Ελληνική ακροδεξιά, αλλά κυρίως στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ξένων κέντρων στην περιοχή τα οποία στήριζαν την επιθετική πολιτική της Τουρκίας , το βάρβαρο αντιλαϊκό καθεστώς της (κάτω από το οποίο τα Τούρκικα «λαϊκά στρώματα» υπέφεραν) και την αμφισβήτηση των συνόρων στο Αιγαίο και τη Θράκη.

Δεύτερος μεγάλος «εξωτερικός» εχθρός ως το 1990 ήταν η Αλβανία. Η ακροδεξιά προέβαλλε το ζήτημα της Ελληνικής μειονότητας. Τα σύνορα της Αλβανίας ως κράτος, δεν καθορίστηκαν με γνώμονα την κατανομή των εθνικών πληθυσμών, αλλά με βάση το πώς μοίραζαν την πίτα οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μέσα στον 20ο αιώνα, μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήτανε μια κατάσταση που είχε στη φύση της την αστάθεια, και τη δυνατότητα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να την αξιοποιούν για να παίζουν τα παιχνίδια τους στην περιοχή, παιχνίδια που ακόμα πληρώνουν οι λαοί, με πιο πρόσφατα γεγονότα τη σφαγή στη Γιουγκοσλαβία , την ιμπεριαλιστική επέμβαση και τη σφαγή του Σέρβικου λαού και τη δημιουργία των προτεκτοράτων Κοσσόβου και Σκοπίων.

Η ουσία της ακροδεξιάς αντιπαράθεσης με το Αλβανικό κράτος δεν ήταν στην ουσία τα δικαιώματα της Ελληνικής μειονότητας, αλλά η πολιτική φύση του καθεστώτος Χότζα. Η Ελληνική αστική ήταν συστρατευμένη στο «δυτικό» μπλοκ της εποχής του «ψυχρού πολέμου», πρόθυμη τότε να εισβάλλει στην Αλβανία ή στη Βουλγαρία (τον τρίτο μεγάλο εξωτερικό εχθρό) αν της είχε ζητηθεί από τα αφεντικά της διεθνούς σκακιέρας, για να ανατρέψει το καθεστώς και να πάρει και αυτή μετά το κοκαλάκι από τα αποφάγια. Αιχμή του δόρατος των δυνάμεων του «δυτικού» ψυχροπολεμικού μπλοκ, ήταν η Ελληνική ακροδεξιά! Ως φανατική ψυχροπολεμική πολέμιος του «εσωτερικού εχθρού» των «εχθρών του έθνους» «εαμοβούλγαρων» οπαδών του «ανατολικού μπλοκ», στήριζε την υποταγή της χώρας μας στους αγγλοαμερικάνους και τους σιωνιστές στο όνομα της «αναγκαστικής συνεργασίας» για «αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου». Η Ελληνική ακροδεξιά εκείνη την εποχή, ουσιαστικά ετοιμάζονταν να χρησιμοποιηθεί από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ακριβώς αντίστοιχα με τον τρόπο που χρησιμοποίησαν αργότερα τον UCK. Μόνο που τότε σε ρόλο Μιλόσεβιτς θα ήταν ο Χότζα , σε ρόλο Κοσσόβου η Βόρεια Ήπειρος και σε ρόλο UCK η ΜΑΒΗ.

Αυτά όσον αφορά τους κύριους «εξωτερικούς» εχθρούς. Για την ακροδεξιά «Εσωτερικός» εχθρός του έθνους εκείνη την περίοδο, παρουσιάζονταν να είναι οι «προδότες» «κομμουνιστοσυμμορίτες» «με σκοπό τους την υποταγή της χώρας μας εις τον εβραϊκόν κομμουνισμόν» και με αυτούς ταύτιζαν και όλο το εργατικό κίνημα και κάθε διεκδίκησή του , ενώ έβγαζαν λάδι κάθε αστικό κατακάθι όλου του αστικού πολιτικού φάσματος προσκολλημένο στους Άγγλους στους Αμερικάνους, σε Μασονικές και Σιωνιστικές οργανώσεις και σε όποιο άλλο τέτοιο μηχανισμό . Και φυσικά η Ελληνική ακροδεξιά ποτέ δεν είχε καμιά επαφή η στήριξη στο εργατικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του ενάντια στην ντόπια και ξένη πλουτοκρατία, μην τυχόν και έρθουν σε επαφή οι «εθνικόφρονες» με τους «κομμουνιστάς» και τους «άπλυτους» και μολυνθούνε. Η μόνη επαφή της ακροδεξιάς με το εργατικό κίνημα για δεκαετίες υπήρχε με τη συμμετοχή της στις δυνάμεις καταστολής, στης χωροφυλακή και το στρατό, είτε σε παρακρατικές ομάδες. Η ακροδεξιά στην Ελλάδα για δεκαετίες ήταν ο επίσημος κρατικός ή παρακρατικός χωροφύλακας των συμφερόντων της ντόπιας και ξένης αστικής τάξης.

Η κοινωνική βάση της ελληνικής «παραδοσιακής» ακροδεξιάς σε εποχές πριν τη μεταπολίτευση.

Δε θα μπορούσε να υπάρχει στην Ελλάδα ακροδεξιό κράτος και παρακράτος χωρίς κάποια κοινωνική βάση. Το σχολείο, ο στρατός η εκκλησία και άλλες δομές φρόντιζαν τότε να καλλιεργούν την ακροδεξιά «εθνικοφροσύνη» και τα δήθεν «ελληνοχριστιανικά» ιδεώδη. Η δήθεν «ελληνοχριστιανική» αγωγή βέβαια καμιά απολύτως σχέση δεν είχε ούτε με το περιεχόμενο της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας, ούτε με το περιεχόμενο της διδασκαλίας του Χριστού και των Αποστόλων . Αντίθετα αποτελούσε ένα κράμα εμετικών απόψεων που στήριζε ενεργά η άρχουσα τάξη μαζί με το καθεστώς του παλατιού ή τις ακροδεξιές δικτατορίες και αξιοποιώντας και ανθρώπους τους μέσα στην εκκλησία , ως «όπιο» για τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα για να είναι υπάκουοι και φιλήσυχοι σκλάβοι τους..



Ο «εξωτερικός κίνδυνος» ήταν πιο αισθητός με πιο πρόσφατους, τους δύο παγκόσμιους πολέμους , τους βαλκανικούς πολέμους , την κατάσταση στην Κύπρο κλπ. Σε μια εποχή που το σύστημα είχε τη δυνατότητα αστικής ανάπτυξης, υπήρχαν μερίδες στα μικροαστικά και μεσαία αστικά στρώματα που καθώς έβλεπαν το εισόδημά τους να αυξάνεται, έκαναν δεκτή την ιδέα για «ησυχία τάξη και ασφάλεια» δηλαδή σταθερότητα χωρίς «κοινωνικές ταραχές» και χωρίς τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» που θα έβαζε τέλος στο όνειρο του κάθε «νοικοκύρη» να αποκτήσει ακριβά αυτοκίνητα, να μεγαλώσει την επιχείρησή του και να αποκτήσει όλα τα αγαθά που απολάμβαναν οι αστοί μέσω της αστικής ανάπτυξης στη δύση. Η δήθεν «ελληνοχριστιανική αγωγή» φάνταζε σαν διέξοδος για μερίδα από τα μικροαστικά στρώματα ώστε να μη μπλέξουν τα παιδιά τους είτε με συλλήψεις και αστυνομίες (μπλέκοντας με τους κομμουνιστές), είτε με δυτικά πρότυπα και ρεύματα ζωής από τους χίπις ως τους «τεντιμπόηδες» που τους φαίνονταν απειλητικά.

Έτσι η ακροδεξιά είχε κάποια απήχηση για δεκαετίες στα Ελληνικά μικροαστικά στρώματα. Παράλληλα έβρισκε κάποια απήχηση και στο λούμπεν προλεταριάτο. Μερίδες από τα εξαθλιωμένα εργατικά στρώματα, ένιωθαν περήφανοι με την ιδέα ότι είναι σημαντικοί καθότι έχουν στο αίμα τους γονίδια ίδια με του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη ή του Μεγαλέξανδρου και έβλεπαν ως διέξοδο απελπισίας το να εισβάλλουν στην «Πόλη», γιατί έτσι ίσως να αποκτήσουν και σπίτι δωρεάν, σε πλήρη αντιστοιχία με τον τρόπο που το Τούρκικο κράτος έδωσε τα σπίτια των Ελλήνων της Βόρειας Κύπρου σε χιλιάδες έποικους εξαθλιωμένους Τούρκους άστεγους που μεταφέρθηκαν από την Τουρκία στην Κύπρο με αυτό το σκοπό.

Στην κοινωνική βάση της ελληνικής ακροδεξιάς υπήρχαν επίσης άνθρωποι από σώματα ασφαλείας, αστυνομία, στρατό, κρατικές μυστικές υπηρεσίες κλπ. Αυτοί αποτελούσαν το συνεκτικό κρίκο ανάμεσα σε κράτος και παρακράτος, ενώ παράλληλα η ιδέα να «αναλάβει ο στρατός τις τύχες του έθνους» έβρισκε ευκολότερα απήχηση σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα.



Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς, το μεγάλο κεφάλαιο , για δεκαετίες μέσα στον 20ο αιώνα όταν ένιωθε να απειλούνται τα συμφέροντά του, για να τα επιβάλλει έπαιζε το χαρτί της ακροδεξιάς, χρησιμοποιούσε την ακροδεξιά με κοινωνική βάση κυρίως στα μικροαστικά στρώματα και στο λούμπεν προλεταριάτο.

Το «τέλος της ακροδεξιάς»;

Και ήρθε ο καιρός που τα πράγματα αλλάξανε…

Η ελληνική αστική τάξη αντί να μπει στο Τούρκικο χωριό με «αλεξίπτωτο» έχει μπει αγοράζοντας Τούρκικα προϊόντα που παράγονται με ανύπαρκτα μεροκάματα και πουλώντας τα στη χώρα μας (και κλείνοντας τις ελληνικές βιοτεχνίες ή μεταφέροντάς τις σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ ή στην ίδια την Τουρκία) ενώ στο «Τούρκικο χωριό» αντιλαλούν οι τελευταίες σκυλάδικες «Ελληνικές» επιτυχίες , από δισκογραφικές με ιδιοκτήτες υπέρμαχους της «Ελληνοτουρκικής φιλίας». Η Ελληνική αστική τάξη δε θα πάρει τα αποφάγια του διεθνούς ιμπεριαλισμού από την «Πόλη» και την Αγιά Σοφιά μετά από στρατιωτική επέμβαση, αλλά με την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας είναι ο πιο φανατικός υποστηρικτής στην Ευρώπη. Σκοπός της δεν είναι πια να επιστρέψουν οι Έλληνες στη Μικρά Ασία, αλλά να φέρει ένα εκατομμύριο ακόμα μετανάστες από την Τουρκία στην Ελλάδα, μέσα από την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ρίχνοντας τους μισθούς και στην Ελλάδα σχεδόν στο επίπεδο που είναι αυτή την στιγμή στην Τουρκία.

Στην Αλβανία όχι μόνο οι Έλληνες μιλάνε ελεύθερα τα Ελληνικά όπως πρώτα , αλλά πλέον και όλος ο Αλβανικός πληθυσμός, όλα σχεδόν τα μαγαζιά έχουνε και Ελληνικές πινακίδες και μεγάλο κομμάτι της βιομηχανίας της χώρας, των τηλεπικοινωνιών και των τραπεζών ανήκει σε ομίλους που υπάρχουν και Ελληνικά κεφάλαια. Τα ίδια και στις άλλες γειτονικές χώρες όπως στη Βουλγαρία. Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» εξαφανίστηκε με την πτώση του ανατολικού μπλοκ. Η ντόπια αστική τάξη δεν παίζει πια το χαρτί του «εθνικισμού» για να προωθήσει τα συμφέροντά της στην περιοχή, αλλά αυτό του «αντιεθνικισμού» του «αντιρατσισμού» και των «ανοιχτών συνόρων» και δεν καταγγέλλει πια το «διεθνιστικό κομμουνισμό» ως «εθνοπροδοτικό» αλλά καταγγέλλει πλέον μόνο αντικαπιταλιστικά ρεύματα του κομμουνισμού όπως το Σταλινικό ως «εθνικιστικά» και «φασιστικά» ενώ αξιοποιεί τη μεταλλαγμένη νεοταξική αριστερά για να προβάλλει τις θέσεις της με «προοδευτικό» και «ανθρωπιστικό» προσωπείο.

Η αστική τάξη παλαιότερα έκανε τους πολέμους της στο όνομα του συμφέροντος «έθνους», σήμερα όλες οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις γίνονται στο όνομα της «καταπολέμησης του εθνικισμού» και στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» Έτσι το κράτος και το παρακράτος δεν είναι πια ακροδεξιό και «εθνικόφρων» αλλά «αντιεθνικιστικό» και «αντιρατσιστικό». Αντί για τις ακροδεξιές συμμορίες, σήμερα ως παρακρατικές δυνάμεις καταστολής δρουν παρακρατικοί «αντιφασίστες», «αντιεθνικιστές» και «αντιρατσιστές» που δρουν άμεσα ανοίγοντας το κεφάλι σε όποιον «εθνικιστή» συναντήσουν στο δρόμο να τολμά να φοράει μπλουζάκι με την ελληνική σημαία (όχι όμως και με την Αμερικανική), ή όποιον «ρατσιστή» τολμήσει να αμφισβητήσει τα «ανοιχτά σύνορα» και το σύγχρονο δουλεμπόριο της μετανάστευσης και της πολυχρωμίας.

Κάποτε ήταν αδύνατο να κυκλοφορήσει κανείς ελεύθερα στο δρόμο με ασφάλεια μόνος του κρατώντας κομμουνιστικό σύμβολο η εφημερίδα στα χέρια του, σήμερα είναι αδύνατο να κυκλοφορήσει κανείς μόνος του στο κέντρο της Αθήνας φορώντας μπλούζα με την Ελληνική σημαία η κρατώντας εθνικιστικό έντυπο. Κάποτε έσερναν στα δικαστήρια τους κομμουνιστές ως μη «εθνικόφρονες», σήμερα έφτασαν στο σημείο να καταδικάσουν τον ακροδεξιό Πλεύρη με τον «αντιρατσιστικό νόμο». Κάποτε το δήθεν «εθνικό φρόνημα» διδάσκονταν στα σχολεία, τώρα διδάσκουν και εξετάζουν τον «αντιεθνικισμό» και τον «αντιρατσισμό» και προωθούν βιβλία Ιστορίας όπως αυτό της Ρεπούση.

Ήρθε λοιπόν το τέλος της ακροδεξιάς ; Κάποιοι βιαστικά ή αφελώς αυτό προέβλεψαν, βασιζόμενοι στη θέση ότι η Ελληνική αστική τάξη και το καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει πια περιθώρια να παίζει με τον εθνικισμό, και μάλιστα σε μια εποχή που ο εθνικισμός και ο αντικαπιταλισμός γίνονται εμπόδια στη διαδικασία παραπέρα ανάπτυξης της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, εμπόδια στην ανάγκη του συστήματος για ολοένα και περισσότερο «ανοιχτά σύνορα» για το κεφάλαιο αλλά και για τους φτηνούς εργάτες-μετανάστες.

Η θέση του άρθρου είναι ότι όχι μόνο δεν ήρθε το τέλος της ακροδεξιάς, αλλά τουλάχιστον στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες πρόκειται να υπάρχει (και ήδη είναι αυτό εμφανές) αναζωπύρωση ανάπτυξη και μετάλλαξη της ακροδεξιάς, στην ακροδεξιά της «νέας εποχής» , μιας «σύγχρονης» ακροδεξιάς υπηρέτη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Μιας ακροδεξιάς που στην ουσία της δε θα αναπτύσσει αλλά θα καταρρακώνει , θα καταστέλλει και θα ευτελίζει τον εθνικισμό. Κύρια στέγη μιας τέτοιας σύγχρονης ακροδεξιάς στην Ελλάδα είναι σήμερα το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ. , με πολύμορφες ομάδες και συσπειρώσεις που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τους σκοπούς του και τις πολιτικές του θέσεις , καμουφλάροντας τες συνήθως πίσω από ένα πιο « εθνικιστικό », « εθνικοσοσιαλιστικό » , « βυζαντινό » « ανένταχτο » η ακροδεξιάς «παλαιού τύπου» μανδύα .

Το ποιος είναι ο ρόλος μιας τέτοιας ακροδεξιάς θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε στη συνέχεια αυτού του άρθρου.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…


Σύνδεσμος 1ου μέρους :

http://mavroskrinos.blogspot.com/2008/02/blog-post_04.html

Η Ελληνική Ακροδεξιά περνά στην «Νέα Εποχή».

του Πολυπέρχονα ( 4 Φλεβάρη 2008 )

Η «Νέα εποχή»

Σε όλα τα χρόνια ύπαρξης του σύγχρονου Ελληνικού κράτους οι κυβερνήσεις του, όλος ο κρατικός μηχανισμός και οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί του, δούλευαν σαν ντόπιοι τοποτηρητές-εγγυητές των συμφερόντων ξένων οικονομικοπολιτικών κέντρων διότι μέσα από την προσκόλληση σε αυτά οποία προσδοκούσε όφελος η Ελληνική αστική τάξη. Τα ξένα κέντρα αυτά ξεκίνησαν από βάση «εθνική», αυτή των μεγάλων δυνάμεων της εποχής της αποικιοκρατίας και σταδιακά μέσα από την ανάπτυξη του καπιταλισμού και των πολυεθνικών άρχισαν να δημιουργούνται και να διευρύνονται διεθνείς συμμαχίες. Έτσι πλάι στο «εθνικής» βάσης εξαγόμενο διεθνώς κεφάλαιο άρχισε να διαμορφώνεται και να αναπτύσσεται το «παγκοσμιοποιημένο» χρηματιστικό κεφάλαιο, ως σύμφυση κεφαλαίων προερχόμενων από διαφορετικές ιμπεριαλιστικές χώρες και να δημιουργούνται κεφαλαιοκρατικοί όμιλοι με βάση τους όχι μια μόνο ιμπεριαλιστική χώρα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις να φτάνουν να έχουν οικονομική και πολιτική βάση ακόμα και στο σύνολο των ιμπεριαλιστικών χωρών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, τα κυρίαρχα κόμματα στην Ελλάδα ήταν το «Αγγλικό Κόμμα» του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, το «Γαλλικό Κόμμα» του Ιωάννη Κωλέττη, το «Ρωσικό Κόμμα» του Ιωάννη Καποδίστρια.

Σταδιακά όμως, με την ανάπτυξη του μονοπωλιακού καπιταλισμού άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο αισθητό το κεφάλαιο με πατρίδα του «όλη τη γη» ταυτόχρονα με εργάτες σκλάβους με πατρίδα τους επίσης «όλη τη γη», που να μετακινούνται από χώρα σε χώρα μέσα από τα «ανοικτά σύνορα» σαν μοχλός διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών ιστών. Παράλληλα είχαμε ενίσχυση και δημιουργία νέων διεθνοποιημένων οικονομικών και πολιτικών δομών, με εξουσίες να περνάνε από «εθνικό» επίπεδο σε «υπερεθνικό» και προσαρμογή της οικονομίας και της παραγωγής στα νέα δεδομένα με περισσότερες αποφάσεις να παίρνονται πρώτα σε διεθνές πλέον επίπεδο και κατόπιν να εφαρμόζονται σε εθνικό, όπως τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που εφάρμοσε την τελευταία δεκαπενταετία η Ευρωπαϊκή Ένωση.



Η σύμφυση κεφαλαίων και συμφερόντων ανάμεσα σε διαφορετικά ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν καταργεί τις αντιθέσεις ανάμεσά τους, ούτε την ύπαρξη κεφαλαίων που να κινούνται στη διεθνή αρένα με κύρια βάση τους ένα και μόνο κράτος. Ούτε έπαψαν να οξύνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα στα διεθνοποιημένα πλέον ιμπεριαλιστικά κέντρα που γιγαντώνονται και διεκδικούν το μοίρασμα των αγορών. Μάλιστα όταν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται έντονα στη γεωγραφική επικράτεια τρίτων χωρών, τότε εκδηλώνονται με καλλιεργημένες από τους ξένους ιμπεριαλιστές πολεμικές ή κοινωνικές συγκρούσεις ανάμεσα σε μερίδες των ντόπιων πληθυσμών, που γίνονται αναλώσιμα πιόνια στη σκακιέρα της σύγκρουσης για το μοίρασμα της λείας μεταξύ των διεθνών κέντρων. Στις περιπτώσεις όμως που τα διεθνή συμφέροντα βρίσκουν τους «ιθαγενείς» ενωμένους ενάντιά τους τότε επεμβαίνουν εναντίον τους ενωμένα, υποστηριζόμενα από πολυεθνικό στρατό με μισθοφόρους προερχόμενους από τα γκέτο των ΗΠΑ ή τις φτωχογειτονιές των μεγαλουπόλεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι ιθαγενείς από τον Άγιο Δομίνικο την Ουγκάντα και τριτοκοσμικές χώρες της Ασίας , προσπαθώντας να κάμψουν τις αντιστάσεις. Η σύγχρονη ενίσχυση των παγκοσμιοποιημένων οικονομικών πολιτικών και στρατιωτικών δομών σε συνδυασμό με την πτώση του «ανατολικού μπλοκ», το άνοιγμα των συνόρων και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά που εμφανίζονταν σαν όραμα οικονομικών, πολιτικών και θρησκευτικών λόμπι από το 19ο ήδη αιώνα, είναι το πολιτικό οικονομικό και στρατιωτικό σκέλος αυτού που αποκαλείται σήμερα «νέα τάξη» ή «νέα εποχή».



Η «νέα εποχή» έχει και θρησκευτικό σκέλος. Κέντρα με θρησκευτική υπόσταση, όπως οι Σιωνιστές, οι Μασόνοι, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οραματίζονταν ήδη από το 19ο αιώνα και έθεταν με θρησκευτικούς όρους την πραγμάτωση του «θελήματος του Θεού» για «ειρήνη στον κόσμο» και «σταμάτημα των πολέμων» με τη διάλυση του έθνους κράτους και την επιβολή μιας «παγκόσμιας κυβέρνησης» με τους «σοφούς» και «εκλεκτούς του Θεού» σε περίοπτες θέσεις, σε μια κατάσταση που ονόμαζαν «νέα εποχή». Σήμερα θρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις που ενσωματώνουν στον πυρήνα της σκέψης τους την ιδέα της «νέας εποχής» και τις «αξίες» του συστήματος εξαπλώνονται παντού, ενώ ξεφυτρώνουν συνεχώς νέες , με πολλές από αυτές να λειτουργούν καθαρά σαν καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Παράλληλα οι ηγεσίες των παραδοσιακών παλαιών εκκλησιών προσαρμόζουν τις εκκλησίες τους στις απαιτήσεις και την ιδεολογία της «νέας εποχής». Από την παραδοσιακή εκκλησία περνάμε στην «Εκκλησία Α.Ε», με συμφέροντα ταυτόσημα με τις τράπεζες και τις πολυεθνικές αφού σε αυτές έχει επενδύσει τα κεφάλαιά της, ενώ ενδιαφέρεται ξαφνικά ιδιαίτερα για την ιδέα της «οικουμενικότητας» προωθώντας διεθνείς συναντήσεις κορυφής ανάμεσα σε ηγέτες διαφορετικών θρησκειών και δογμάτων.

Το πολιτιστικό, ηθικό και συνειδησιακό σκέλος της «νέας εποχής», σχετίζεται με τη διάλυση των εθνικών πολιτισμών και την αντικατάστασή τους από τον κοσμοπολιτισμό. Η εθνική συνείδηση αντικαθίσταται από τη συνείδηση του «πολίτη του κόσμου», με «πατρίδα του» και τόπο εργασίας του «όλη τη γη» στην οποία θα περιφέρεται ως σύγχρονος σκλάβος να δουλεύει χωρίς εργασιακά δικαιώματα, ξένος ανάμεσα σε ξένους, κατεβάζοντας παραπέρα τους μισθούς και συμβάλλοντας στη διάλυση των κοινωνικών ιστών που αποτελούν το βασικό συνεκτικό κρίκο εκδήλωσης κοινωνικών αντιστάσεων. Ακόμα και όσοι παραμένουν στον τόπο που γεννήθηκαν μετατρέπονται σε μετανάστες, αφού αμείβονται με τους ίδιους μισθούς με τους «παράνομους» ή «νόμιμους» μετανάστες και ζουν σαν ξένοι ανάμεσα σε ξένους. Το άτομο, αποξενωμένο από τη φύση, όπως και από την ίδια την ανθρώπινη φύση του αλλά και από τους συνανθρώπους του, βομβαρδίζεται από «αξίες» που ταιριάζουν στο νέο πρότυπο σκέψης που έχουν επιβάλει, το πρότυπο σκέψης του κοσμοπολιτισμού. Από τις «αξίες» του να είναι κανείς «πολίτης του κόσμου», να επιδιώκει να είναι «πολύχρωμος» και «πολυπολιτισμικός», από οτιδήποτε καταναλωτικό σκουπίδι και μόδα, μέχρι ένα κράμα από πολτοποιημένες και προσαρμοσμένες στο περιεχόμενο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης μεταφυσικές αντιλήψεις, με ρίζες τους από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, από το βουδισμό μέχρι τους Μάγια, το ζοροαστρισμό την «αυτοπνευματικότητα» και «εσωτερικότητα» , τη Μασονία ή τη σαϊεντολογία, μέσα στις οποίες νιώθει χαμένος.

Και όλα αυτά συνδυάζονται με το σερβίρισμα ενός πολτοποιημένου στο μπλέντερ της νέας τάξης πολιτιστικού κράματος μουσικών, τρόπων ντυσίματος , συμπεριφορών , μεταφυσικών δοξασιών , ή οποιωνδήποτε πολιτιστικών στοιχείων από κάθε γωνιά του κόσμου, από τις οποίες έχει αφαιρεθεί ο αυθεντικός πολιτιστικός πυρήνας τους και έχει αντικατασταθεί με τα δόγματα της «νέας εποχής». Και όμως κοινωνικές αντιστάσεις είναι δυνατό να προκύψουν μόνο εκεί που υπάρχει κοινωνικός συνεκτικός ιστός ενώ με την «πολυχρωμία» που προωθείται είναι αδύνατο να βρει κανείς εκείνο το συνεκτικό ιστό για οποιαδήποτε μορφής κοινωνική ομαδοποίηση που μπορεί να οδηγήσει σε αντίσταση. Έτσι οι μόνες ομαδοποιήσεις που δημιουργούνται σε μια τέτοια κατάσταση είναι αυτές της σύστασης μικρών συμμοριών με σκοπούς από τη διάπραξη ληστειών μέχρι την έκφραση νεοταξικών «τάσεων μόδας», ή απλά τη σύγκρουση με άλλες συμμορίες, ή ακόμα καλύτερα για το σύστημα συμμορίες με προσανατολισμό να χτυπάνε όσους δεν τους φαίνονται αρκετά «πολύχρωμοι» και «πολυπολιτισμικοί» ( όπως π.χ. οι συμμορίες «αντιφά» ). Ομαδοποίηση και κοινή δράση σε ευρύτερο επίπεδο, όπως σε επίπεδο συσπείρωσης έθνους, σε μια χώρα που ο κοσμοπολιτισμός και οι αξίες της «νέας εποχής» έχουν καταφέρει να κυριαρχήσουν, είναι πολύ δύσκολη… Πολύ δύσκολη έχει γίνει και η συσπείρωση σε επίπεδο χώρων εργασίας, με τη διάλυση της μόνιμης και σταθερής εργασίας, την απαξίωση των συνδικάτων και του συνδικαλισμού από τις ξεπουλημένες ηγεσίες και τους συναδέλφους μετανάστες από κάθε σημείο του πλανήτη. Αφού λοιπόν ο κοσμοπολιτισμός εμποδίζει τις ομαδοποιήσεις πάνω στις οποίες μπορούν να εκδηλωθούν κοινωνικές αντιστάσεις, άρα αποτελεί το κυριότερο όπλο της διεθνούς πλουτοκρατίας για την υποταγή των λαών.



Για τη διάδοση του κοσμοπολιτισμού, εκτός από τις παραθρησκευτικές οργανώσεις, τα σχολεία, τις εφημερίδες , την τηλεόραση και το κράτος, την κύρια εργολαβία έχουν αναλάβει οι «αντιεθνικιστικές» οργανώσεις ομάδες και «κινήματα» της νεοταξικής αριστεράς και του δήθεν «αντιεξουσιαστικού» χώρου, όπως και δεκάδες «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις». Παράλληλα ως κύριο «καθοδηγητικό» και «ιδεολογικό» όργανο της «αριστεράς» σήμερα δεν είναι οι εφημερίδες της κεντρικής επιτροπής κάποιων Λενινιστικών ή «αριστερών» κομμάτων όπως γινόταν στο παρελθόν, αλλά οι φυλλάδες των μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων οι μέτοχοι των οποίων έχουν ταυτόχρονα και δεκάδες άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Οι φυλλάδες αυτές είναι οι κύριοι φορείς της προβολής της καπιταλιστικής εμπορευματοποιημένης υποκουλτούρας και του σύγχρονου σκοταδισμού, ενώ φροντίζουν διαρκώς και για την δήθεν «επιστημονική» και «ιστορική» «παιδεία» των αναγνωστών τους. Προσφέρουν «ιστορικά» αφιερώματα και ταινίες σχετικά με οποιονδήποτε έχει ανησυχήσει τα καπιταλιστικά συμφέροντα να παρουσιάζεται ως «ψυχοπαθής» «δικτάτορας» και «δολοφόνος» με γράψιμο της ιστορίας κατά φαντασία από το μυαλό του κάθε μισθοφόρου κονδυλοφόρου. Ο τυχαίος μισθοφόρος κονδυλοφόρος, πολλές φορές απόφοιτος της σχολικής μόνο εκπαίδευσης και κακοπληρωμένος, μετατρέπεται εκτός από «ιστορικό» και σε «επιστήμονα» με αρλούμπες να παρουσιάζονται ως αποτελέσματα της «σύγχρονης επιστήμης» όπως το «επιστημονικό» άρθρο σε Ελληνική «αριστερή» εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας που προέβαλε την «επιστημονική ανακάλυψη» την άποψη ότι « λαός που δεν αναμιγνύεται το αίμα του συνεχώς με άλλους λαούς, φθίνει γενετικά και κινδυνεύει περισσότερο από αρρώστιες και γενετικό εκφυλισμό. Γι αυτό η μετανάστευση και η διασταύρωση των φυλών είναι σήμερα αναγκαιότητα για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους ».

Τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ και τα αφιερώματα στον «εθνικιστικό κίνδυνο» προβάλλονται καθημερινά από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ενώ παρουσιάζουν ότι για όποιον πόλεμο συμβαίνει σήμερα, φταίει το «εθνικιστικό μίσος που προκαλεί τους πολέμους». Οι φυλλάδες αυτές προετοιμάζουν το έδαφος για κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση, παρουσιάζοντας τις ηγεσίες των χωρών που βάζει στόχο ο διεθνής ιμπεριαλισμός ως «εθνικιστές δικτάτορες» που «παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα» , τα «δικαιώματα των γυναικών» και «μολύνουν το περιβάλλον». Έτσι δικαιολογούν όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο όνομα του «ανθρωπισμού» ενώ στην καλύτερη περίπτωση, όπως αυτή της Παλαιστίνης , εξισώνουν το θύμα με το θύτη παρουσιάζοντας ότι πρόκειται για δύο λαούς που αλληλοσκοτώνονται «άδικα» λόγω του εθνικισμού. Αντίθετα με την απάτη περί «εθνικιστικών αιτιών «του πολέμου» η αλήθεια είναι ότι όσο υπάρχει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα ποτέ δεν πρόκειται να πάψει να υπάρχει πόλεμος, γιατί όσο και να υπάρχει σύμφυση συμφερόντων ανάμεσα στο διεθνές κεφάλαιο, άλλο τόσο εμφανίζονται και οξύνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά κεφαλαιοκρατικά λόμπι, που συγκρούονται μεταξύ τους και λύνουν τις διαφορές τους βάζοντας τους λαούς να αλληλοσφάζονται για τα συμφέροντά τους. Τον πόλεμό τους το γεννά η καπιταλιστική «ειρήνη» τους, και ο μόνος αγώνας για πραγματική ειρήνη είναι ο ανελέητος πόλεμος ενάντια σε αυτή την «ειρήνη».

Στην Ελλάδα , ακολουθώντας τις εξελίξεις ανάπτυξης του καπιταλισμού, δεν υπάρχει πια «Αγγλικό» , «Γαλλικό» και «Ρωσικό» κόμμα, αλλά εσωτερικά μέσα κάθε κόμμα υπάρχουν λόμπι που υποστηρίζουν διαφορετικές ομάδες πολυεθνικών και ντόπιων συμφερόντων το καθένα. Τα διεθνή ιμπεριαλιστικά συμφέροντα συγκρούονται και στο εσωτερικό των κομμάτων, αλλά και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ανταγωνίζονται για το ποιος θα καρπωθεί μεγαλύτερο μερίδιο από το αποτέλεσμα της δουλειάς και του ιδρώτα του Ελληνικού λαού. Επίσης ανεξάρτητα από το πιο κόμμα είναι στην κυβέρνηση κάθε φορά, το κάθε λόμπι και οικονομικό κέντρο, διεθνές και ξένο έχει μερίδιο, το μόνο που αλλάζει είναι η ποσόστωση.

Ποιος είναι λοιπόν ο ρόλος της Ελληνικής ακροδεξιάς μέσα σε αυτή την κατάσταση της που περιγράψαμε ; Η ακροδεξιά σήμερα διεθνώς εμφανίζει τον εαυτό της σαν «πολέμιο της νέας τάξης» και ότι αγωνίζεται ενάντια σε όλα αυτά τα φαινόμενα που περιγράψαμε παραπάνω. Και η αποδοχή αυτού του επιχειρήματος είναι ο κύριος τρόπος με τον οποίο η ακροδεξιά βρίσκει την οποιαδήποτε κοινωνική της απήχηση, σε μέλη, οπαδούς και ψηφοφόρους. Είναι όμως η ακροδεξιά πραγματικά πολέμιος της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης ; Και ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της στη «νέα εποχή» ; Αυτά θα εξετάσουμε και θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις στη συνέχεια αυτού του άρθρου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Ταινιοκριτική : «Παράδεισος Τώρα»

του Γιώργου Πισσαλίδη κριτικού κινηματογράφου.

Μια επίκληση για ειρήνη είναι και το «Παράδεισος Τώρα» (Paradise Now - Προοπτική) του Παλαιστίνιου Χάνυ Αμπού Ασσάντ. Μία ταινία που κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα για το καλύτερο Ξενόγλωσσο Φιλμ και που ήταν υποψήφιο για το Όσκαρ του καλύτερου Ξενόγλωσσου Φιλμ 2006.



Ο Σαΐντ και ο Χαλέντ είναι δύο παιδικοί φίλοι που ζουν στην Νάπλες στην Δυτική Όχθη και περνούν τον καιρό τους δουλεύοντας σε συνεργείο αυτοκινήτων , πίνοντας τσάϊ και καπνίζοντας ναργιλέ στον κοντινό λόφο βλέποντας τους πυραύλους να περνούν. Η ζωή του Σαϊντ αλλάζει όταν γνωρίζει την Σούχα , κόρη του Αμπού Αζάζ, ενός Παλαιστίνιου ηγέτη που σκοτώθηκε ηρωϊκά. Η Σούχα ανήκει στην πλούσια τάξη των Παλαιστινίων , σπούδασε στην Γαλλία και έζησε στο Μαρόκο πριν γυρίσει στην πατρίδα. Ενώ ο Σαΐντ θαυμάζει τον θάνατο του Αζάζ , η Σούχα δηλώνει ότι θα προτιμούσε να τον έχει δίπλα της , παρά να τον θαυμάζει σαν ήρωα.



Κάποια μέρα και οι δύο θα επιλεγούν από μια οργάνωση για μια αποστολή αυτοκτονίας στο Τελ Αβίβ. Από αυτούς ο Καλέντ είναι ο πιο ενθουσιασμένος ενώ ο Σαΐντ εμφανίζεται λιγότερο πεπεισμένος γι’ αυτό που πηγαίνουν να κάνουν. Ο τελευταίος παίρνει μέρος στην αποστολή για να ξεπλύνει την ντροπή του , καθότι είναι γιος συνεργάτη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής που εκτελέστηκε. Οι δύο τους θα εξαγνισθούν , θα σινιαριστούν και θα φορέσουν ακριβά ρούχα για να φαίνονται σαν να πηγαίνουν σε γάμο. Ενώ θα φτιάξουν από ένα βίντεο όπου θα εμφανίζονται ως ιερομάρτυρες για να παιχθούν μετά τον θάνατο τους.



Όμως , κάτι πάει στραβά και μέχρι να δούμε το τέλος της ταινίας έχουμε την κυριαρχία της σκέψης της Σούχα, που αν και η ίδια είναι ενάντια στην Ισραηλινή κατοχή , εναντιώνεται στον τρόπο δράσης των δύο φίλων πιστεύοντας ότι δίνουν στο Ισραήλ το άλλοθι να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται. Ενώ αντιπροτείνει ένα ηθικό πόλεμο ενάντια στο Ισραήλ. «Ο Παράδεισος που πιστεύεις ότι θα πας, είναι μέσα στο κεφάλι σου» θα πει στον Καλέντ την στιγμή που ψάχνουν τον Σαΐντ.

Για να πάρει την απάντηση :

«Προτιμώ τον Παράδεισο στο μυαλό μου από την Κόλαση στην οποία ζω».

Η σκέψη της Σούχα προκαλεί αντιδράσεις στους δύο φίλους , αλλά το ηθικό δίδαγμα του έργου είναι με την πλευρά των δύο ανδρών. Έτσι, στο τέλος ο Σαϊντ θα λάβει μέρος στην αποστολή αυτοκτονίας απομακρύνοντας τον διστακτικό Καλέντ.


Το τρέιλερ απο την ταινία :

http://www.youtube.com/watch?v=_1DzgfaCsBo

Οργάνωση Terminal 119.

Φερέφωνο του σιωνισμού και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας.

Η Ελλάδα εδώ και πάνω από 15 χρόνια ζει τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Οι συνέπειες αυτές δεν περιορίζονται στο γεωπολιτικό πεδίο, αλλά επεκτείνονται σε οικονομικό , κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο. Και στον ιδεολογικό-πολιτικό τομέα έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές, μεταβολές και μεταλλάξεις.

Μεταξύ άλλων ο κλασσικός αναρχικός χώρος της δεκαετίας του ’80 , που στόχευε καθαρά στην αντικρατική πάλη , έχει υποσκελιστεί και συρρικνωθεί και τη θέση του έχει πάρει μία υπόπτου προελεύσεως κίνηση , η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως “antifa” , δηλαδή ως κίνηση «αντιφασιστών» , «αντιρατσιστών» και «αντιναζί».

Πρόκειται στην πραγματικότητα για δραστηριοποίηση παρακρατικών μηχανισμών που προσπαθούν μέσα από ποικίλες «παρεμβάσεις» να προπαγανδίσουν το πνεύμα του αντιπατριωτισμού και του κοσμοπολιτισμού και να προαγάγουν την εδραίωση της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας.

Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να συγκροτούν ομάδες κρούσης τραμπούκων που έχουν ως στόχο να επιβάλουν δια της βίας την «πολιτική ορθότητα»[i]. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς από πού εκπορεύεται αυτό το φαινόμενο. Η συνεχής πολεμική κατά των εθνών και τα κηρύγματα υπέρ της παγκοσμιοποίησης, σε συνδυασμό με τον πακτωλό χρημάτων που ρέουν συνεχώς υπέρ της «αντιρατσιστικής» εκστρατείας στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη, καταδεικνύουν ότι πίσω απ’ όλη αυτό το στήσιμο των προπαγανδιστικών αυτών μηχανισμών βρίσκονται οι ΗΠΑ και τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας, τα οποία βρίσκουν στήριγμα στους εγχώριους υπηρέτες τους, στους ντόπιους λακέδες του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα φιλοαμερικανών «αντιεξουσιαστών» αποτελεί η περίπτωση της οργάνωσης Terminal 119 , γνωστής για τα γεγονότα στην Αμάρυνθο Ευβοίας ( 19-11-2006 ). Τότε με αφορμή το «βιασμό» μίας Βουλγάρας μαθήτριας από συμμαθητές της, ομάδες μεταφερόμενων «ζηλωτών» από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα «εξεστράτευσαν» στην Εύβοια με σκοπό ως «πεφωτισμένοι» να δώσουν ένα μάθημα στους «άξεστους» και διακατεχόμενους από «πατριαρχικές» και «σεξιστικές» αντιλήψεις χωρικούς για τις “politically incorrect” πεποιθήσεις τους , φωνάζοντας και γράφοντας υβριστικά συνθήματα εναντίον τους και βεβηλώνοντας το μνημείο των πεσόντων του χωριού, με συνέπεια να υποστούν από τους αγανακτισμένους κατοίκους άγριο ξυλοδαρμό [ii].



Οι ίδιοι δεν κρύβουν την πηγή προέλευσής τους. Ο αριθμός “119” αποτελεί σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους «μία έμμεση συμβολική αναφορά στο τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη του 2001 και τις τεράστιες πολιτικές ανακατατάξεις που προκάλεσε σε όλους τους τομείς της σύγχρονης πολιτικής»[iii]. Απροκάλυπτα λοιπόν δηλώνουν ότι σχετίζονται άμεσα με τον αμερικανικό παράγοντα, ο οποίος κατ’ αυτούς όχι μόνο δεν είναι υπεύθυνος για πολλά από τα δεινά που μαστίζουν σήμερα την ανθρωπότητα, αλλά και αποτελεί «θύμα» της «τρομοκρατίας». Η ταύτιση εξάλλου των θέσεων του Terminal 119 με αυτές του State Department και του εκπροσώπου της εδώ αμερικανικής πρεσβείας είναι εκπληκτική: καταπολέμηση της «τρομοκρατίας», καταδίκη του αντιαμερικανισμού και του αντιμπεριαλισμού[iv], αλλά και του αντικαπιταλισμού[v], «ασφαλές» Ισραήλ[vi] κ.ά.

Η ρητορική του Terminal 119

Το Terminal 119 αποτελεί ουσιαστικά φερέφωνο προπαγάνδισης των θέσεων της αμερικανικής και κυρίως της ισραηλινής πολιτικής στη χώρα μας και έχει οργανωθεί κατά τα πρότυπα των “antifa” οργανώσεων της σημερινής Γερμανίας (π.χ. “Café Morgenland”). Είναι χαρακτηριστικό ότι ανησυχεί έντονα για τα (εν δυνάμει) πυρηνικά του Ιράν, δεν πράττει όμως το ίδιο και για τα (υπαρκτά) πυρηνικά όπλα του Ισραήλ. Πρωτίστως όμως θεωρεί ότι οι Παλαιστίνιοι και γενικότερα όσοι αγωνίζονται κατά της σιωνιστικής κατοχής και της αμερικανικής καταπίεσης είναι «ολοκληρωτιστές», «φασίστες» και «τρομοκράτες». Βαφτίζει δε το λαϊκό - εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της ένοπλης αντίστασης στο σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό ( Χαμάς, Τζιχάντ, Χεζμπολάχ ) ως ολοκληρωτικό και τρομοκρατικό «τζιχαντισμό».



Όχι μόνο προσπαθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο να αμφισβητήσει το νόμιμο δικαίωμα των λαών της Μέσης Ανατολής στην αντίσταση και την εθνική αυτοδιάθεση, αλλά και να εξουδετερώσει ιδεολογικά όλους όσους στην Ευρώπη ασκούν κριτική στην πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ αναφορικά με το μεσανατολικό, κολλώντας τους την ετικέτα του «αντισημίτη», του «χιτλερικού» και του «ρατσιστή».



Προσπαθούν λοιπόν κάποιοι να μας αφαιρέσουν το νόμιμο δικαίωμά μας στην πάλη (ή έστω στην απλή κριτική) ενάντια στο σιωνισμό και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό υπό το πρόσχημα του αγώνα κατά του αντισημιτισμού και του ρατσισμού. Παράλληλα δε αυτοί οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας στρέφονται κατά της πατρίδας μας και του λαού μας, του πολιτισμού και των παραδόσεών μας, δεδομένου ότι αυτές θεωρούνται «οπισθοδρομικές» και εκτρέφουν έναν «υφέρποντα φασισμό». Κατ’ αυτούς λοιπόν ο λαός μας χρειάζεται μία ριζική «αναμόρφωση», ώστε να γίνει και αυτός “politically correct”.

Στα πλαίσια αυτά προσπαθούν να μας δημιουργήσουν τύψεις και ενοχές που υποστηρίζουμε τους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου στην πάλη τους για εθνική ανεξαρτησία, που συντασσόμαστε συναισθηματικά με τη Ρωσία στο νέο Ψυχρό Πόλεμο, που στραφήκαμε και στρεφόμαστε κατά των ΝΑΤΟϊκών επεμβάσεων σε Σερβία, Ιράκ και Ιράν, που δυσανασχετούμε με την ετσιθελική επιβολή της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, που ακόμα εμμένουμε στην επιθυμία μας για εθνική αυτοδιάθεση και που εξακολουθούμε να νιώθουμε Έλληνες. Στόχος τους είναι να παραμένει πάντοτε στο απυρόβλητο το Ισραήλ και να μην αμφισβητείται ποτέ το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, δεδομένου ότι οποιαδήποτε τέτοιου είδους ενέργεια ή και απλή σκέψη αποτελεί κατ’ αυτούς «κρυπτοναζισμό». Μέσα από τη δαιμονοποίηση της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και τη Νέα Τάξη προσπαθούν να μας αφοπλίσουν ιδεολογικά, ούτως ώστε τ’ αφεντικά τους να δρουν ανενόχλητα, προάγοντας χωρίς περισπασμούς το «έργο» τους.


Ένας από τους προσφιλέστερους στόχους τους είναι βεβαίως η Εκκλησία, προφανώς λόγω του εθναρχικού της ιστορικά ρόλου, αλλά της ηθικής και πνευματικής επιρροής που ασκεί στην κοινωνία. Ωστόσο στο στόχαστρό τους βρίσκονται και πολιτικοί σχηματισμοί ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, οι οποίοι αντιμάχονται τον ιμπεριαλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Π.χ. το ΚΚΕ στηλιτεύεται συχνά ως αντισημιτικό[vii] ( μαζί με τον ΛΑΟΣ ), διότι δεν συναινεί στις ενέργειες των Ισραηλινών που αποσκοπούν στον αφανισμό του παλαιστινιακού λαού, αναπτύσσοντας αντικατοχική και αντιμπεριαλιστική δράση , ούτε συμμερίζεται την προβαλλόμενη από τους σιωνιστές θέση ότι τα αποκλειστικά σχεδόν θύματα του ναζισμού ήταν οι Εβραίοι ( είναι γνωστό ότι οι Έλληνες κομμουνιστές έχουν ως σημείο αναφοράς τους την Εθνική Αντίσταση, αλλά και τη θυσία των 20.000.000 περίπου Σοβιετικών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ).



Η στάση αυτή των Ελλήνων πατριωτών -ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης- «χαλάει τη σούπα» της μονοπώλησης του «Ολοκαυτώματος» από τους Εβραίους και της συνεπακόλουθης επιχειρούμενης θυματοποίησης του ίδιου του κράτους του Ισραήλ. Ο ελληνικός λαός έχει το ηθικό παράστημα και δεν νομιμοποιεί τα ισραηλινά εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού και του λιβανέζικου λαού (όπως πράττουν πολλοί σε χώρες της Δύσης ως πράξη «εξιλέωσης» των χριστιανικών κοινωνιών έναντι του κατατρεγμένου από τους ναζί «περιούσιου» λαού του Θεού). Αυτό είναι κάτι που τους ενοχλεί.

Στην υπηρεσία του σιωνισμού, του ιμπεριαλισμού και της Νέας Τάξης.

Κάποιοι λοιπόν φαίνεται ότι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Πρόκειται για ελληνόφωνους φιλοαμερικανούς «αντιεξουσιαστές», οι οποίοι κινούνται και δραστηριοποιούνται με έξωθεν οδηγίες. Οι τραμπούκοι αυτοί της Νέας Τάξης -ή «αμερικανοτσολιάδες» αν προτιμάτε- διακρίνονται για τις φιλοαμερικανικές, φιλοϊμπεριαλιστικές, φιλοσιωνιστικές, ατομικιστικές, αντιπατριωτικές και εθνοφοβικές θέσεις τους. Αναπτύσσουν έντονη φιλοϊμπεριαλιστική δράση, προπαγανδίζοντας τη νεοταξική ιδεολογία. Προσπαθούν να μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα που δεν είμαστε «πολιτικά ορθοί», που πιστεύουμε στην πατρίδα, στο λαό και τον σοσιαλισμό, που εν τέλει νιώθουμε Έλληνες. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα είχαν λυθεί όλα τα προβλήματα της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, εάν αισθανόμασταν απλώς «πολίτες του κόσμου» ή ίσως ακόμη καλύτερα εάν ήμασταν ομοφυλόφιλοι[viii]. Όταν όμως διαπιστώσουν ότι οι προσπάθειές τους να μας προσεταιριστούν πέφτουν στο κενό, τότε καταφεύγουν στη βία (στην Ελλάδα υπάρχει σημαντικός αριθμός “antifa” συμμοριών) ή και κινούνται νομικά με σκοπό να μας τρομοκρατήσουν και να μας φιμώσουν[ix]. Είναι στην πραγματικότητα παρακρατικές δυνάμεις καταστολής.

Εμείς από την πλευρά μας μπορεί να μην είμαστε σε θέση να αποκόψουμε τον ομφάλιο λώρο της έξωθεν χρηματοδότησης και της γενικότερης ενίσχυσης και υπόθαλψής τους από διεθνή κέντρα εξουσίας, ωστόσο έχουμε τη δυνατότητα να τους αντιμετωπίσουμε. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποκαλύπτουμε την πραγματική τους φύση, τον πραγματικό τους ρόλο, το πραγματικό τους πρόσωπο, την πηγή εκπόρευσής τους. Μπορούμε να τους ξεμπροστιάζουμε και να τους ξεσκεπάζουμε ενώπιον της κοινής γνώμης. Γιατί εμείς είμαστε οι κύριοι αυτού του τόπου. Γιατί εμείς είμαστε ο λαός και αυτοί μία ελάχιστη μειοψηφία λακέδων του ιμπεριαλισμού, οι οποίοι θέλουν να διεισδύσουν στις μάζες και να διοχετεύσουν εκεί την αντεθνική και αντιλαϊκή τους ιδεολογία. Είναι εχθροί του λαού! Ας τους απομονώσουμε ! Με τον τρόπο αυτό θα τους εξουδετερώσουμε.




[i] «Ο ρόλος των antifa στη σύγχρονη καταστολή»,

www.mavroskrinosblogspot.com/2007/09/blog-post_462.html,

Κώστας Αποστολόπουλος, «Antifa: «κήρυκας» της τυφλής βίας», Ρεσάλτο, τ. 22 (Νοέμβριος 2007), σ. 10, «Τα νέα τάγματα εφόδου»,

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=1832

[ii] http://www.terminal119.gr/show.php?id=388

[iii] http://www.terminal119.gr

[iv] «Κάποιες θέσεις για τον αντί/αντιμπεριαλισμό», Terminal 119, τεύχος 1 (Ιούνης 2006 - Ιανουάριος 2007), σ. 111, Terminal 119, τεύχος 2 (Φλεβάρης - Ιούνης 2007), σ. 11.

[v] «Ποιος μίλησε για αντικαπιταλισμό;», Terminal 119, τεύχος 1, σ. 61.

[vi] «Ο εσωτερικός εχθρός και τα πυρηνικά του Ιράν», Terminal 119, τεύχος 1, σ. 13.

[vii] http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=552702,

http://www.terminal119.gr/show.php?id=385.

Έχουν φθάσει μάλιστα στο σημείο να καταδικάζουν τις εκδηλώσεις στη μνήμη των αθώων θυμάτων του βομβαρδισμού της Δρέσδης (13/14 - 2 - 1945 ), υποστηρίζοντας -εμμέσως πλην σαφώς- ότι ορθώς εξοντώθηκαν με φρικτό τρόπο σχεδόν 140.000 αμάχου πληθυσμού από τη βρετανική και αμερικανική αεροπορία , διότι στη Γερμανία υπήρχε το Άουσβιτς!

Βλ. «Η κρυφή γοητεία του αριστερού αντισημιτισμού»,
http://www.terminal119.gr/show.php?id=362.

[viii] «Qeer», Tristero, σ. 83-84.

[ix] «Μία δίκη ορόσημο. Η απαρχή μία ιδεολογικής δικτατορίας», www.mavroskrinosblogspot.com/2007/12/blog-post_24.html,

Νίκος Πικρός, «Όχι στην ποινικοποίηση των ιδεών», Ρεσάλτο, τ. 24 (Ιανουάριος 2008), σ. 16.


Δημοσιεύτηκε στο εικοστό πέμπτο τεύχος του περιοδικού ''Ρεσάλτο''.

Ο σκοτεινός κόσμος των Indymedia.

Συγκλονιστικά στοιχεία για την μεγάλη σύγκρουση στους κόλπους του ελληνικού Indymedia , το 2002 όταν κάποιοι ανακάλυψαν ότι τους χρηματοδοτεί το σκοτεινό δίκτυο του Αμερικανού πολυεκατομμυριούχου G. Soros.

Τώρα εξηγούνται όλα!

Το ίδιο συνέβη και στην Αργεντινή, όπου οι συντελεστές του Indymedia κατήγγειλαν και αυτοί ότι λάμβαναν υπογείως ενίσχυση από τον G. Soros.




Indymedia Θεσσαλονίκης : μία μικρή πικρή ιστορία


Στα τέλη του 2001 ξεκινάει την λειτουργία του το Indymedia Θεσσαλονίκης, σχεδόν παράλληλα με αυτό της Αθήνας. Όμως πριν κλείσει έξι μήνες λειτουργίας , οι σύντροφοι από την Θεσσαλονίκη αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά, με το παγκόσμιο δίκτυο των imc.

Οι συντελεστές του Indymedia Θεσαλονίκης μετά από συζητήσεις και προβληματισμό πολλών μηνών αποφασίζουν να διακόψουν την λειτουργία του καταγγέλλοντας «Σχέσεις με εταιρείες , θεμελιακούς πυλώνες του καπιταλισμού και κρατικούς θεσμούς»

Το κείμενό που δημοσίευσαν πριν διακόψουν την λειτουργία του φόρουμ δεν είναι απλώς αποκαλυπτικό, είναι δραματικό :

«…πολύ σύντομα, πριν καν ακόμα κλείσει μισό χρόνο λειτουργίας το imc thessaloniki , αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε μια σειρά από αντιφάσεις και προβλήματα που υπάρχουν στο δίκτυο των indymedia. Άρχισαν να ξεδιπλώνονται οι πραγματικές αντιλήψεις, αφετηρίες και πρακτικές των ανθρώπων που συμμετέχουν στο δίκτυο των imc, με πολλές από τις οποίες - ειδικά όσον αφορά την περίπτωση της Ευρώπης - είμαστε ριζικά αντίθετοι, και η αλήθεια είναι ότι βρεθήκαμε σε αδιέξοδο…

Η καταγγελία για σχέσεις του «αριστερού», «εναλλακτικού» και «επαναστατικού» Indymedia, με «κρατικούς θεσμούς», «εταιρείες», «ΜΚΟ» και άλλους «θεμελιακούς πυλώνες του καπιταλισμού» είναι ανατριχιαστική και αποτελεί ράπισμα για όσους το στηρίζουν : «… είδαμε κατάματα ότι η πραγματικότητα διαφέρει πολύ από τις φαντασιώσεις και ότι τελικά περισσότερα πράγματα μας χωρίζουνε παρά μας ενώνουνε με τα υπόλοιπα imc… …Ζητήματα όπως η σχέση των imc με εταιρικά-εμπορευματικά αλλά και εναλλακτικά media, οι τρόποι οικονομικής ενίσχυσης, γενικότερα η συνδιαλλαγή των «αντί-καπιταλιστικών» imc με τους θεμελιακούς πυλώνες του καπιταλισμού, δηλαδή τους κρατικούς θεσμούς , τα κυρίαρχα media, τις εταιρίες και τις μ.κ.ο., η διάσταση των ρόλων δημοσιογράφου-διαδηλωτή, οι σχέσεις άτυπης ιεραρχίας, είναι ορισμένα πεδία αιχμής στα οποία διαφωνούμε…»

Στο αποχαιρετιστήριο κείμενό τους δεν θα βρούμε κραυγαλέες κατηγορίες εναντίον του «αδελφού» Indymedia Αθηνών ή άλλων imc. Ωστόσο, πίσω από το συγκρατημένο ύφος το μήνυμα είναι σαφές : αν θέλουμε να έχουμε μία πραγματική δράση εναντίον της παγκοσμιοποίησης, το δίκτυο των imc δεν είναι το κατάλληλο μέσο, ούτε βέβαια και το «θεσμικό» πλέον κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, τα οποία έχουν «στήσει» οι πλανητικοί μηχανισμοί της Αυτοκρατορίας. «…Όσο μας επηρέασε η πρώτη μας επαφή με το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης στην δημιουργία του IMC Θεσσαλονίκης άλλο τόσο μας επηρέασε στην απόφαση μας για το κλείσιμό του η απομάκρυνσή μας από το κίνημα αυτό…»«…οι λόγοι που μας οδήγησαν στην απόφαση αυτή είναι η αδυναμία των χρηστών αλλά και η δική μας να ανταποκριθούμε στις αρχικές μας προσδοκίες. Προσδοκίες για αδιαμεσολάβητη συμμετοχή στην πληροφόρηση από τα ίδια τα υποκείμενα των κοινωνικών αντιπαραθέσεων, προσδοκίες για αλληλεπίδραση των χρηστών που θα αποτελούσε έναυσμα για ενεργή συμμετοχή στον πραγματικό χώρο, προσδοκίες για ενημέρωση σε άμεσο χρόνο, δημιουργώντας ένα "πεδίο" οργάνωσης κοινωνικών αντανακλαστικών, προσδοκίες για τη δημιουργία ενός "χώρου δημόσιας αντιπαράθεσης" με ουσιαστικά επιχειρήματα, ανάλυση και κριτική…»

Κάποιοι από αυτούς που στελέχωσαν το Indymedia Θεσσαλονίκης συνεχίζουν ακόμη και σήμερα την συνεργασία τους με το Indymedia Αθήνας. Άλλοι όμως μίλησαν για «παραμάγαζα» του Σόρος, και διάφορων ύποπτων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και αποσύρθηκαν διακριτικά… Για άγνωστους λόγους απέφυγαν να κατονομάσουν τον G. Soros και τις οργανώσεις του, όμως κάτω από τα κείμενά τους δημοσιεύουν την ...καταγγελία του Indymedia Αργεντινής.


Indymedia Αργεντινής: ανακαλύψαμε ότι …δεν είμαστε ο εαυτός μας, αλλά ο Soros


Λίγους μήνες νωρίτερα, σκάνδαλο ξεσπάει στους κόλπους του Indymedia Αργεντινής: οι συντελεστές του ανακαλύπτουν ότι τους χρηματοδοτεί ο Σόρος και μάλιστα ότι θα τους έστελνε ένα …φορτίο με υπολογιστέςΟι σύντροφοι του Indymedia Θεσσαλονίκης, δημοσιεύουν μία συγκλονιστική επιστολή του imc Αργεντινής, που γράφτηκε το 2002, όταν στην …Παταγωνία κατάλαβαν ότι υπάρχουν επειδή το θέλει ο …Σόρος.



Απολαύστε τους Αργεντινούς : «…Θέλουμε να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας για το καθεστώς κάτω από το οποίο θα μας έρθουν οι υπολογιστές. Είχαμε μια καυτή συζήτηση γι αυτό το θέμα όταν μάθαμε πως ο Soros, μέσω του Tactical Media Fund, θα ήταν αυτός που θα έβαζε τα λεφτά για να μπορέσουν οι υπολογιστές -τους οποίους τόσοι από εμάς είχαν ονειρευτεί- να πακεταριστούν και να μας σταλούν. Υπήρξε μια στιγμιαία σύγχυση : Κάποιος νόμιζε ότι το Soros ήταν εταιρία ρούχων και κάποιος άλλος είπε πως αν καπνίζει μαριχουάνα, θα πρέπει να είναι εντάξει τύπος…


Η "Γη και τα γελάδια" αποκαλύπτουν μυστικές χρηματοδοτήσεις


" ..Η διευκρίνηση της κατάστασης, μας ήρθε από τη γη (συγκεκριμένα τη Παταγωνία, από την οποία ο Soros αγόρασε σχεδόν τη μισή) και τα γελάδια (θα ξέρετε πως είμαστε μια χώρα γελαδιών και ο Soros έχει περίπου 85,000 κεφάλια)……Είχαμε μια απίστευτη συζήτηση! Όλα τα γελάδια μαζί, όλοι οι κόκκοι της γης και όλος ο αέρας της Παταγωνίας έκλαψαν μονομιάς, καθώς θυμήθηκαν τους δέκα Βολιβιανούς αδερφούς μας που πέθαναν χτίζοντας εμπορικά κέντρα στην Αργεντινή, ιδιοκτησίας του αριστεριστή Soros, γιατί εξαναγκάστηκαν να δουλέψουν υπό συνθήκες απόλυτα παράνομες…»


Οι Αργεντίνοι συντελεστές του Indymedia, ξαφνικά ανακαλύπτουν, πως δεν είναι οι …εαυτοί τους και ότι πίσω απ΄ όλα κρύβεται το σκοτεινό δίκτυο του Σόρος.«…δεν είμαστε οι εαυτοί μας και πάνω απ' όλα δε μπορούμε να δείξουμε ασέβεια προς τους εαυτούς μας με το να λερώσουμε τα χέρια μας με λεφτά βαμμένα με το ίδιο μας το αίμα και τον ιδρώτα. Ένα κίνημα που στάθηκε ενάντιο στο σύστημα για χρόνια δε θα τελειώσει, -ούτε καν κατά λάθος- δε θα παραδοθεί με αντάλλαγμα τα ψίχουλα που αυτό το σύστημα του προσφέρει.…δεν είμαστε οι εαυτοί μας και δεν έχουμε το δικαίωμα να εκθέσουμε σε κίνδυνο τη φήμη, την ασφάλεια, την ειλικρίνεια και την αξιοπιστία του δικτύου με το να δεχτούμε χρήματα από ένα εγκληματικό παράδειγμα διεφθαρμένου ανθρώπου, όπως ο Soros. Θα δεχόμασταν λεφτά μόνο αν μας έφταναν σε ένα φάκελο που στο όνομα του αποστολέα θα γραφε Ντουρούτι, στη περίπτωση που χει αφήσει πουθενά συγγενείς του να ληστεύουν ακόμη τράπεζες.

Ότι προτείνουμε οι υπολογιστές να ταξιδέψουν με λεφτά αλληλέγγυων, με λεφτά που έχουν αποκτηθεί με δίκαιο τρόπο (που για μας σημαίνει λεφτά που ειλικρινείς άνθρωποι κέρδισαν με τη δουλειά τους, είτε είναι ένα είτε χίλια δολάρια) και που μπήκαν στο κουτί χωρίς τίποτα κλωστές δεμένες επάνω τους: Λεφτά από φίλους και φίλες, ανθρώπους άγνωστους που δε τους ενδιαφέρει να μάθουμε το όνομά τους…» Στην Ελλάδα φαίνεται ότι κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για το βρώμικο ψωμί...Οι καταγγελίες με δύο λόγια

Οι άνθρωποι που «έστησαν» το Indymedia Αργεντινής, καταγγέλλουν ότι χωρίς να το γνωρίζουν ελάμβαναν υπογείως χρηματική ενίσχυση από τα ιδρύματα του πολυεκατομμυριούχου G. Soros.

Στο ίδιο μήκος κύματος το Indymedia Θεσσαλονίκης , προφανώς για τους ίδιους λόγους διέκοψε την λειτουργία του, καταγγέλλοντας : «συνδιαλλαγή των «αντί-καπιταλιστικών» imc με τους θεμελιακούς πυλώνες του καπιταλισμού, δηλαδή τους κρατικούς θεσμούς, τα κυρίαρχα media, τις εταιρίες και τις μ.κ.ο.».Το τι είναι τα ιδρύματα του Τ. Σόρος γίνεται σαφές από τα λεγόμενα του Α. Γουαϊνστάιν , ιδρυτή της αντικομουνιστικής , Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης National Endowment for Democracy, που έδρασε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Αναφερόμενος στην συνεργασία του με τον Σόρος, λέει: «Πολλά από αυτά που κάνουμε σήμερα, πραγματοποιούνταν υπόγεια πριν από 25 χρόνια από την CIA». Σήμερα είναι σε όλους γνωστό ότι ο Σόρος και οι οργανώσεις του αποτελούν βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Την δράση του έχουν υποστεί πολλές πρώην κομμουνιστικές χώρες με γνωστά αποτελέσματα.


Το κείμενο είναι αναδιάταξη άρθρου που έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Ρεσάλτο, Τεύχος 19 - Ιούλιος 2007, από τον Διονύση Αρώνη με την υπογραφή «ειδικός συνεργάτης» και τίτλο ''Τα «ανεξάρτητα» φόρουμ και ο Σόρος''.

Αναδημοσιεύεται από την Μεγκουλίνα http://megoulina.blogspot.com/ ξαναγραμμένο από τον ίδιο.

Μπόμπι Φίσερ 1943 - 2008

Πέθανε ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής του σκακιού Μπόμπι Φίσερ σε ηλικία 64 ετών από αδιευκρίνιστη αιτία. Ο Μπ.Φίσερ ζούσε τα τρία τελευταία χρόνια στην Ισλανδία , επειδή τον καταζητούσαν οι διωκτικές αρχές των ΗΠΑ. Θεωρείται από πολλούς ο μεγαλύτερος σκακιστής όλων των εποχών.



Ο Φίσερ έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής νικώντας το 1972 στο Ρέικιαβικ τον Ρώσο σκακιστή Μπόρις Σπάσκι. Η αναμέτρηση αυτή είχε χαρακτηριστεί ως το «Ματς του Αιώνα».Το 1975 δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο του στη Μανίλα και ο τίτλος δόθηκε στον αντίπαλό του Ανατόλι Καρπόφ. Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1943 και ήταν ο πρώτος και μοναδικός Αμερικανός παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι. Ο Φίσερ πήρε τον τίτλο του γκρανμάστερ σε ηλικία 15 ετών.

Κατεζητείτο από τις ΗΠΑ επειδή παραβίασε το εμπάργκο κατά της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1992, λαμβάνοντας μέρος - επ'αμοιβή - σε αγώνα σκακιού εναντίον του Μπόρις Σπάσκι , τον οποίο και κέρδισε. Μετά τον αγώνα ο Φίσερ εξαφανίσθηκε και επανεμφανίσθηκε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, στις ΗΠΑ.

Τότε , σε συνέντευξη σε ραδιοσταθμό των Φιλιππίνων , ο Φίσερ είχε πει πως ήθελε να δει την Αμερική να «εξαφανίζεται».

Λένε ότι την μέρα που έμαθε για τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου ο Φίσερ αναφώνησε : " Τι υπέροχα νέα ! ".

Ενώ στη συνέχεια παίρνει το μέρος των Αράβων λέγοντας :

« Μήπως δεν είναι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που σφαγιάζουν για δεκαετίες ολόκληρες τους Παλαιστίνιους ; »

Εκφράζει την απέχθειά του για τους Εβραίους σε κάθε ευκαιρία :

« Αυτοί είναι οι υπαίτιοι για όλα τα κακά. Αυτό που θα σώσει την Αμερική είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ώστε να θανατωθούν χιλιάδες Αμερικανοεβραίοι ηγέτες ».

Θεωρεί πως υπάρχει μια σιωνιστική συνωμοσία εναντίον του. Το 1984 δηλώνει στην Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια πως ποτέ του δεν υπήρξε Εβραίος ( παρόλο που η μητέρα του ήταν εβραϊκής καταγωγής ) και ζητά να βγει το όνομά του από αυτήν. Το αίτημά του πάντως γίνεται αμέσως δεκτό από τους υπεύθυνους της έκδοσης.



Η Ισλανδία έδωσε την υπηκοότητα στον Φίσερ τον Μάρτιο του 2005, μετά από κράτηση οκτώ μηνών στην Ιαπωνία.

Η δήλωση αυτή προκάλεσε τεράστια αίσθηση :

" Ελπίζω για ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αμερική το οποίο θα εκτελέσει εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανο-Εβραίους ηγέτες , θα συλλάβει όλους τους εβραίους και θα κλείσει όλες τις συναγωγές " ..

Στην κηδεία του Ρόμπερτ Τζέιμς Φίσερ, παραβρέθηκαν - μετά από επιθυμία του ίδιου του Αμερικανού πρωταθλητή λίγο πριν το θάνατό του - ελάχιστοι άνθρωποι , οι καλεσμένοι του : η σύντροφός του Μιγιόκο Βατάι , και μετρημένοι Ισλανδοί γνωστοί του. Ο Φίσερ ετάφη σε μικρό καθολικό νεκροταφείο, σε αγροτική περιοχή κοντά στην πόλη Σελφός , 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρέικιαβικ.


Είμαστε Λύκοι και όχι Πρόβατα !

του Πλάτωνος.

Αν και διανύω την 4η δεκαετία της ζωής μου συνεχίζουν να μου αρέσουν οι αστυνομικές ιστορίες αλλά και οι ιστορίες τρόμου από συγγραφείς όπως ο Σερ Άρθουρ Κοναν Ντουλ , η Αγκάθα Κρίστι , ο Ζωρζ Σιμενόν η όπως ο μετρ του τρόμου ο Χαουαρντ Φιλιπς Λαβκραφτ ! Αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος φανταστικός ήρωας αλλά εγώ προσωπικά που καλούμαι να λύσω το μέγιστο μυστήριο τι στο καλό είναι αυτός ο ''Μαύρος Κρίνος'' και ποιοι κρύβονται από πίσω του !

Είναι μήπως οπορτουνιστές του Εθνικοσοσιαλισμού , είναι «αναρχοκομμουνιστοστρασσερικοι» , μήπως είναι τελικά ενδογήινοι , εξωγήινοι , και μήπως από το συγκεκριμένο ιστολόγιο κρύβεται η Μοσσαντ , η CIA , η ΜΙΤ , το ιντυμίντια ,
οι Ιλλουμινάτοι , οι Μασόνοι , οι Σιωνιστές , η Λευκή Αδελφότητα από την έρημο Τακλαμα(ς)κλαν , οι Skulls and Bones εν γένει όλες οι σκοτεινές και υποχθόνιες δυνάμεις που υποσκάπτουν τον ελληνισμό τα τελευταία 40.000 και βαλε χρόνια ;;

Και τώρα ας μιλήσουμε και λίγο σοβαρά ,τον συγκεκριμένο ιστότοπο τον δημιούργησαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αηδιάσει από το τέλμα που βρίσκεται ο Εθνικοεπαναστατικός χώρος που σιχάθηκαν τα μαγαζιά τα κάθε είδους μαγαζάκια , και τα παραμάγαζα ,τα αλληκοκαρφώματα , τις κόντρες που ουσιαστικά δεν γίνονται επειδή κάποιοι διαφωνούν σε θέματα ιδεολογίας , στρατηγικής και τακτικής αλλά για το ποιος θα είναι , για να πούμε τα πράγματα ωμά , ο νταβατζής του «χώρου» !



Σιχαθήκαμε τις συντηρητικές ‘’στροφές’’ , την αστικοπατριωτική νοοτροπία που προσπάθησαν να επιβάλλουν με γνωστές μεθόδους οι ‘’ελληνόψυχοι’’ και οι ‘’εθνικοφρόνες’’ λάτρεις της χούντας και της Μακρονήσου ( το μεγαλύτερο καρκίνωμα του χώρου μας είναι αυτοί οι τύποι ) , τις παρεούλες και τα φέουδα , τα κουτσομπολιά και την λάσπη που πέφτει όταν κάποιος αηδιασμένος από το τέλμα την κατάσταση , και την μιζέρια που μαστίζει το λεγόμενο χώρο πάει απλά στο σπίτι του. Πάνω από όλα κουραστήκαμε να προσβάλουν την αισθητική μας ΑΥΤΟΙ που έπρεπε '' Η αισθητική να είναι η ηθική τους '' !

Βαρεθήκαμε να προωθούν τον ταλμουδικό τύπου ''ρατσισμό'' που μισεί κάποιον μόνο και μόνο γιατί είναι διαφορετικός ! Και για να μην χαρούν οι επικριτές μας σαφέστατα για μας η έννοια Φυλή είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία της Ιδεολογίας μας , πλην όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μισούμε κάποιον γιατί μαύρος , κίτρινος , η ερυθρόδερμος. Δεν σημαίνει ότι επειδή είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Λευκοί και Ευρωπαίοι δεν θα θαυμάσουμε το πολεμικό πνεύμα των Σαμουράι η τη φιλοσοφία του Λάο Τσε και του Κομφούκιου η δεν θα διαβάσουμε τα ποιήματα του Ομάρ Καγιάμ !

Και στην τελική νοιώθουμε μεγαλύτερη πνευματική συγγένεια με έναν μαχητή της Χεζμπολάχ , έναν μαχητή Καρέν , έναν Ζαπατίστα απ'οτι με τους εξ'αιματος συγγενείς βρετανούς τουρίστες που κάθε χρόνο επιδίδονται σε αναρίθμητες γελοιότητες στα ελληνικά νησιά η με τους WASP (WHIΤE AngloSaxon Protestants) Τεξανούς πετρελαιάδες οι οποίοι περιφρονούν τους Ισπανόφωνους και τους μαύρους αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από '' Εβραίοι που καταλώνουν χοιρινό κρέας''.

Και ναι οι εκπρόσωποι του Λευκού Ανθρώπου και της Ευρωπαϊκής Ψυχής δεν είναι οι ακαλαίσθητοι , μέθυσοι και ατάλαντοι rock stars και οι ακόλουθοι τους ( πραγματική ύβρις για κάθε πραγματικό Λευκό ). Ας διαβάσουμε λοιπόν και λίγο Έβολα και λίγο Γκενόν μπας και μάθουμε ότι εκτός της βιολογικής ( την οποία και υπερασπιζόμαστε ) υπάρχει και η Πνευματική Φυλή. Δεν αρκεί να είσαι Ευρωπαίος για να είσαι υπερήφανος Λευκός , αυτό λένε όλοι οι μεγάλοι μύστες και θεουργοί του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Βαρεθήκαμε να ακούμε για συνεργασίες των τάξεων δηλαδή για σύμπραξη με τα αστοκαπιταλιστικά καθιζήματα και τους νοικοκυραίους '' πατριώτες '' που αγαπούν όπως λένε το '' έθνος '' και τον σημερινό ‘’Ελληνικό’’ Στρατό – ναι τον ίδιο στρατό που καλύπτει τις δολοφονίες και ‘’αυτοκτονίες’’ φαντάρων - διαβάζουν Λιακό και άλλα γνωστά φυντάνια και στις εκλογές ψηφίζουν Ν.Δ. η ΛΑΟΣ !



Ναι είμαστε με το προλεταριάτο , με τους άνεργους τους εργάτες τους αγρότες τους φοιτητές και με αυτούς που δουλεύουν ανασφάλιστοι σε εργασιακές συνθήκες ''εθελοντικής'' δουλειάς. Και φυσικά ο χώρος δεν ασχολήθηκε καθόλου η αν ασχολήθηκε το έκανε επιφανειακά - έτσι για τηρήσουμε και τα προσχήματα - με τον σημερινό εργασιακό μεσαίωνα , με τα αισχρά προγράμματα Stage , την ενοικιαζόμενη εργασία , για μισθούς πείνας 300 , 400 η ακόμα και για 250 ευρώ…


Ας μην γελιόμαστε από αυτούς τους κολασμένους προλετάριους είναι που θα γεννηθεί η ιερή οργή και η νέα επαναστατικότητα και όχι από τα κακομαθημένα μικροαστικά και μεγαλοαστικά καλόπαιδα που προσπαθούν να το παίξουν κακοί.

Παρένθεση : Ας μην χαίρεται η ροζ αριστερά και οι ψευτοαναρχικοί , στην ουσία αντιφάδες , πράκτορες σε διατεταγμένη υπηρεσία της νεοταξικής σαβούρας ότι το ρεύμα των οργισμένων θα έλθει στην μεριά τους γιατί ο Επαναστατικός και Προλεταριακός Σοσιαλισμός δεν είπε την τελευταία του λέξη !

Η ιστορία , ας διαβάσουν και λίγο τον Σπέγκλερ , είναι πάλη εθνών και πολιτισμών αλλά και τάξεων ! Και τώρα που δεν υπάρχουν πραγματικοί αριστοκράτες αλλά ολιγαρχίες του πλούτου και κάποιοι εκφυλισμένοι απόγονοι της πάλαι ποτέ ένδοξης Πολεμικής Ευρωπαϊκής Αριστοκρατίας ήλθε η ώρα των γόνων της Εργατικής Τάξης , των νέων μαχητών ( οι εργάτες ήταν η πλειοψηφία στις τάξεις των Επαναστατικών λεγεώνων ) της Ευρώπης να γίνουν η πραγματική αριστοκρατία Αίματος Πνεύματος του Ξίφους και της Πένας του Ευρωπαϊκού Κόσμου.



Είμαστε αυτοί που αρνούμαστε να συμμετέχουμε σε περιφερόμενους θιάσους από μνημόσυνο σε μνημόσυνο της σάπιας αστικής εθνικοφροσύνης , να τιμούμε αμφιβόλου επαναστατικότητας και ιδεολογίας άτομα και καταστάσεις αντί να τιμούμε τους ηρωικούς νεκρούς μας.

Είμαστε αυτοί που μας κούρασαν οι ψευτοκαθαρολόγοι κάθε είδους και οι ''ορθόδοξοι'' που βγάζουν φλύκταινες και λασπολογούν μέσα από τα γελοία έντυπα τους όταν ακούν για Ρεμ , Στράσσερ ,και οποιαδήποτε άλλη έκφανση και έκφραση του Επαναστατικού Σοσιαλισμού όπως ο Εθνικομπολσεβικισμός ή ο Εθνικοαναρχισμός λες και ο Ε/Σ πίστευε σε ορθοδοξίες και δόγματα.



Δεχόμαστε εδώ οποιοδήποτε πραγματικά αντικαθεστωτική σκέψη και γιατί όχι και την σκέψη της ‘’Νέας Δεξιάς’’ και της Συντηρητικής Επανάστασης. Όποια παιδάκια πιστεύουν ότι θα αναστήσουν τον Ε/Σ της περιόδου 1919-1945 με φαιά πουκάμισα , και φανφάρες κακέκτυπα των συγκεντρώσεων της Νυρεμβέργης πλανώνται πλάνη οικτρά, άλλωστε η Ιστορία επαναλαμβάνετε σαν φάρσα και εν πάση περιπτώσει το 99,9% των καθαρολόγων είναι φετιχιστές του χειρίστου είδους. Ίσως το νεο όχημα να δημιουργηθεί από την Σύνθεση φαινομενικά αντίθετων και συγκρουόμενων ρευμάτων που έχουν κοινή συνιστώσα την Φυλετική Ιδέα τον Σοσιαλισμό , την Παράδοση και την Κοινωνική δικαιοσύνη άλλωστε πολλές φορές ήταν δυσδιάκριτα τα όρια των ιδεολογικών μονοπατιών της Δεξιάς και της Αριστεράς χειρός τα οποία ίσως να οδηγούν στο ίδιο τέρμα από διαφορετικές αφετηρίες.

Κάποιοι ακόμα κατηγορούν τον ''Μαύρο Κρίνο'' και τους συντάκτες του ότι δεν είναι εθνικά " ευαίσθητοι ". Δεν ήταν όμως κάποιος εθνικά '' ευαίσθητος '' πριν 70 περίπου χρόνια που για λόγους εθνικής ''υπερηφάνειας'' αντιτάχθηκε στις Επαναστατικές δυνάμεις της Ευρώπης αλλά παράλληλα συνεργάστηκε άψογα με την σιωνοκαπιταλιστική υπερδύναμη ; Όλοι αυτοί οι εθνικά ''σκεπτόμενοι'' που θα τρέξουν να πανηγυρίσουν και με αμερικανικές σημαίες αν και όταν οι ΗΠΑ βομβαρδίσουν την Τουρκία - σκεπτόμενοι βέβαια ότι αυτό αποτελεί όφελος για εμάς – μας κατηγορούν λίγο πολύ για εθνικούς μειοδότες.

Τα έθνη στην εποχή μας δεν είναι κοινότητες κοινού αίματος , κοινής παράδοσης και κοινών αξιακών συστημάτων αλλά άθλιες μαζώξεις μαζανθρώπων , παραγωγών και όχι δημιουργών , καταναλωτών εφήμερων ανθρώπων που το μόνο σημάδι που αφήνουν στη γη που κατοικούν είναι η κοπριά τους ! Αυτά είναι τα σύγχρονα έθνη του σύγχρονου δυτικού κόσμου μετά το '45 άλλωστε πλέον σύμβολα και σημαίες δεν ανήκουν σε λαούς και πατρίδες αλλά στον παγκόσμιο αφέντη . Έτσι όπως έγραψε κάποιος :

" θα προσκυνάτε τα σύμβολα αλλά στο τέλος θα προσκυνάτε τα παγκόσμια αφεντικά ".

Μέχρι την επανακατάκτηση των εθνών και των πατρίδων μας από τον Παγκόσμιο δυνάστη η μόνη Πατρίδα μας είναι οι Σύντροφοι μας αλλά και όσοι πολεμούν , από όποιο κάστρο τον Καπιταλισμό !

Σ'αυτο τον ιστότοπο υγιούς παράθεσης και αντιπαράθεσης , ιδεολογικής παίδευσης ο καθένας "εχθρός" και φίλος είναι ευπρόσδεκτος να γράψει την άποψη του , όπως πράττω και εγώ , θέλω να πιστεύω ότι ίσως κάποτε βγει κάτι πραγματικά όμορφο και Επαναστατικό που δεν θα περιορίζεται μόνο στην εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου .

Ξέρω ότι με την γραφή μου στενοχώρησα και κάποιους Άξιους καθ'ολα Συντρόφους που έχουν παγιδευτεί εξαιτίας της αγνότητας της ψυχής τους σε λογικές που οδήγησαν και οδηγούν το Επαναστατικό Κίνημα σε αδιέξοδα , γι'αυτους άλλωστε το έγραψα , για να οργιστούν στην αρχή αλλά μετά την πρώτη ανάγνωση να σκεφθούν , να προβληματιστούν ότι ίσως '' υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας'' και ίσως να αρχίζουν να δραπετεύουν από τις στάνες ( Λύκοι πρέπει να'μαστε και όχι πρόβατα στην στρούγκα του κάθε τσοπάνη ) .

Και σ'αυτους το αφιερώνω.


Το Μανιφέστο του Unabomber.

Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της

TED KACZYNSKI

Εισαγωγή-Επιμέλεια : Γιώργος Στάμκος
Μετάφραση : Σοφία Λειβαδοπούλου
Κυκλοφορία : Μάιος 2005




Τεντ Κατζίνσκι (Unabomber) :
Μια μαθηματική μεγαλοφυΐα , ένας πρώην καθηγητής μαθηματικών του Χάρβαρντ, που για δύο σχεδόν δεκαετίες υπήρξε η «17 ΝΟΕΜΒΡΗ» των ΗΠΑ. Για 17 ολόκληρα χρόνια ο Unabomber ήταν ένας ασύλληπτος , επικίνδυνος και αινιγματικός τρομοκράτης.

Για 17 ολόκληρα χρόνια τρομοκρατούσε την πανεπιστημιακή κοινότητα των ΗΠΑ με τα δέματα-βόμβες που έστελνε. Για 17 ολόκληρα χρόνια παρέμεινε ασύλληπτος από το FBI , πραγματοποιώντας 17 βομβιστικές επιθέσεις , με 23 τραυματίες και τρεις νεκρούς. Μέχρι τη σύλληψη του στις 3 Απριλίου του 1996 ο Unabomber είχε προλάβει να γίνει θρύλος , και να περάσει στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος και ο πιο παράξενος τρομοκράτης των ΗΠΑ του 20ου αιώνα.

Προτού ωστόσο συλληφθεί από το FBI πρόλαβε, εκβιαστικά , να δημοσιεύσει το «Μανιφέστο» του –μια μονογραφία 35.000 λέξεων με τον βαρύγδουπο τίτλο Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον Της– σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες και περιοδικά των ΗΠΑ. Το πολύκροτο αυτό κείμενο διαπνέονταν από οικολογικό αναρχισμό , έντονη τεχνοφοβία , αντιαριστερισμό και μίσος προς την βιομηχανική κοινωνία και καλούσε σε επανάσταση και άμεση κατάλυση του βιομηχανικού πολιτισμού.

Δέκα χρόνια αργότερα, στην εποχή της τρομοϋστερίας που διανύουμε , το «Μανιφέστο» του Unabomber , που δημοσιεύεται σ’ αυτό το βιβλίο , παρουσιάζεται επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε… Όσο για τον ίδιο τον Τεντ Κατζίνσκι τα ερωτήματα παραμένουν.




Ήταν ένας παράφρονας κι εκκεντρικός εγκληματίας-μεγαλοφυΐα ;

Ένας τεχνοφοβικός τρομοκράτης ή ένας προφητικός φιλόσοφος , που προσπάθησε να εμποδίσει την αναπόφευκτη ( ; ) πορεία της ανθρωπότητας προς μια νέα μορφή σκλαβιάς ;

Ένας παρανοϊκός αναρχοδεξιός οικολόγος ή ένας μεταμοντέρνος επαναστάτης ;

Ένας φαντασιόπληκτος μεγαλομανής ή ένας νεολουδίτης εσχατολόγος ;

Πιθανόν όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα ένα προϊόν του σύγχρονου βιομηχανοποιημένου αμερικανικού πολιτισμού. Όπως άλλωστε παραδέχτηκε και ο ίδιος :

«Η Φαντασία δεν γεννά παραφροσύνη. Αυτό που γεννά την παραφροσύνη είναι η λογική!»

Πόλεμο στον πόλεμο των Σιωνιστών !

Την Δευτέρα το βράδυ στις 9 μ.μ., δώδεκα ισραηλινά τζιπ επέδραμαν στο χωριό Qusin της Δυτικής Όχθης ρίχνοντας πραγματικά πυρά , λαστιχένιες σφαίρες , δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου. Όλοι οι άντρες του χωριού από 15 έως 40 ετών συγκεντρώθηκαν στην παιδική χαρά του τοπικού σχολείου. Ο στρατός πήρε φωτογραφίες όλων των μεγαλύτερων αντρών ενώ ανέκρινε τους εφήβους , ψάχνοντας για "καταζητούμενα" παιδιά που είχαν πετάξει πέτρες σε τεθωρακισμένα τζιπ.



Σε κάποια στιγμή, ένας στρατιώτης κράτησε ένα μαχαίρι στο λαιμό ενός 12χρονου και απείλησε να το σκοτώσει. Μετά από τρεις ώρες ο στρατός συνέλαβε δύο 16χρονα αγόρια, τον Hassan Fachri και Ali Nayef, αφήνοντας ελεύθερους όλους τους υπόλοιπους. Στα δυο αγόρια έβαλαν χειροπέδες , έδεσαν τα μάτια και τα πήραν στο αστυνομικό τμήμα του Keddemim , όπου βασανίστηκαν για 7 ώρες πριν αφεθούν ελεύθερα. Κρατήθηκαν μαζί σε ένα μικρό βρώμικο κελί, με δεμένα τα μάτια και δεν τους έδωσαν φαγητό ή νερό. Στον Χασάν αρνήθηκαν να τον αφήσουν να πάει τουαλέτα. Κανέναν από τους δύο δεν άφησαν να κοιμηθούν, καθώς στρατιώτες στέκονταν πίσω τους οπλίζοντας τα τουφέκια τους, φωνάζοντας και απειλώντας ότι θα τους σκοτώσουν.

Τα αγόρια ξυλοκοπήθηκαν άσχημα , δεχόμενα γροθιές στο πρόσωπο και κλωτσιές από τους στρατιώτες. Στις 3 π.μ. πέταξαν τον Χασάν έξω στη βροχή και στο κρύο για κάποια ώρα.
Ο Αλί κάτω από πίεση υπέγραψε έγγραφα. Πιστεύει ότι τα χαρτιά είναι ένα συμβόλαιο ότι δεν θα πετάξει πέτρες και ότι η ποινή για την παραβίασή του είναι φυλάκιση 5 ετών. Παρόλα αυτά, ο Χασάν που είχε υπογράψει παρόμοια χαρτιά τον Ιούλιο του 2007 έπειτα από σύλληψη κατά τη διάρκεια μη βιαίας διαδήλωσης , τώρα τιμωρείται παρότι δεν τα παραβίασε. Κατασχέθηκε η άδεια που είχε ο πατέρας του να εργάζεται στο Ισραήλ και του επιβλήθηκε πρόστιμο 5000 σέκελ.



Κατά τα διάρκεια της πρώτης σύλληψης του Χασάν επίσης είχε υποστεί σοβαρή κακομεταχείριση. Είχε κρατηθεί 3 μέρες στο Keddemim κατά τη διάρκεια των οποίων του είχαν δώσει μόνο 2 γεύματα. Τα χέρια του ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη του και είχε ξυλοκοπηθεί σε τέτοιο βαθμό που είχε υποστεί τραυματισμό στο κεφάλι και εξάρθρωση ώμου.

Τα αγόρια αφέθηκαν τελικά ελεύθερα στις 7 το πρωί της Τρίτης , προειδοποιώντας τον Αλί καθώς έφευγε ότι εάν τον πιάσουν να πετάει πέτρες, ο στρατός θα βγάλει τους 1500 κατοίκους έξω από το χωριό Quisin, κλείνοντας το δρόμο από τις 9 μ.μ. μέχρι το επόμενο πρωί. Ο στρατός πήρε την ταυτότητα του Χασάν και μέχρις στιγμής δεν του την έχει επιστρέψει. Ο στρατός ποτέ δεν του είχε επιστρέψει την ταυτότητά του μετά από την πρώτη του σύλληψη.


Βενεζουέλα : Μια επανάσταση που δεν πρέπει να χαθεί.


του Novistador


Η Μπολιβαριανή Επανάσταση μέσα από την Επαναστατική Εθνικιστική σκοπιά.


Πριν λίγες εβδομάδες γίναμε μάρτυρες ενός πολύ σημαντικού γεγονότος που έλαβε χώρα στη μακρινή Βενεζουέλα. Το δημοψήφισμα που προκήρυξε ο πρόεδρος Τσάβεζ , κατά το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στο σοσιαλισμό , καταψηφίστηκε τελικά από την αντίδραση με μια πολύ μικρή διαφορά, η οποία δεν είναι ενδεικτική της κατάστασης και της λαϊκής υποστήριξης που χαίρει ο ηγέτης του Βενεζουελάνικου λαού. Τι έχει γίνει όμως τελικά σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής και η συγκεκριμένη επαναστατική προοπτική δεν κατάφερε να ευδοκιμήσει ;

Το παρόν κείμενο , πρόκειται να κάνει μια σύντομη αναδρομή στο χρονικό της Μπολιβαριανής επανάστασης , όπως ονομάστηκε, μέσα στα ιδεολογικά πλαίσια του παρόντος ιστολογίου. Δυστυχώς , ο «χώρος» μας ταλαιπωρείται ακόμα από διάφορες αγκυλώσεις του παρελθόντος , έχει εμμονές και εμπάθειες. Προτιμά να βάζει άκριτα , ταμπέλες σε κάθε τι που δε γνωρίζει ή δεν καταλαβαίνει , υπό το φόβο μη χαρακτηρισθεί ως ιδεολογικά «ακάθαρτος» από τους ιεροκήρυκες του Εθνικιστικού χώρου. Τέτοια κωλύματα δεν πρέπει να έχουν θέση σε ένα χώρο που θέλει να αποκαλείται επαναστατικός.

Παρόλα αυτά, για όσους προτιμούν να απορρίπτουν αυτό που είναι φαινομενικά «ξένο» προς την ιδεολογία τους , θα τους δώσουμε τη δυνατότητα μέσω αυτού του κειμένου να καταλάβουν ότι ορισμένα πράγματα δεν είναι όσο «ξένα» φαίνονται και όσο «μιαρά» θέλουν να τα παρουσιάζουν οι φαρισαίοι του χώρου. Για αυτό λοιπόν, αφού κάποιοι προτιμούν να φέρνουν ορισμένες καταστάσεις στα μέτρα τους έτσι ώστε να μη νιώθουν ενοχές, η Μπολιβαριανή επανάσταση θα παρομοιασθεί όσο αυτό είναι δυνατό, με σεβασμό στον αναγνώστη αλλά και στις ιστορικές προσωπικότητες, με τη Γερμανική των δεκαετιών '30 και '40.



Στην προ – Τσάβεζ εποχή, την εποχή πριν την επανάσταση , η κατάσταση στη Βενεζουέλα παρουσιάζει εκπληκτικές ομοιότητες με τη Γερμανία του μεσοπολέμου πριν την ανάδειξη του NSDAP – τη Γερμανική επανάσταση. Ο λαός υποφέρει υπό το ζυγό της ξενοκίνητης ολιγαρχίας. Παρόλο που η Βενεζουέλα είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο , ένα τεράστιο ποσοστό του λαού ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας , με τις πολυεθνικές εταιρίες να καπηλεύονται τον πλούτο της χώρας, υπό την ανοχή της προδοτικής νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης που προσβλέπει σε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Ο λαός έχει ανάγκη από έναν εθνικό ηγέτη , που θα του δώσει ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο , ένα τρόπο να βγει από τη μιζέρια που του έχουν επιβάλλει αυτοί που ζουν εις βάρος του. Και στις δύο περιπτώσεις ο ηγέτης , ξεπηδάει μέσα από τις τάξεις του στρατού, κάνοντας τα πλήθη να πιστέψουν σε αυτόν, να τον αναγορεύσουν ως ηγέτη της επανάστασης και να εμπνευστούν από αυτόν.

Ο Τσάβεζ με τον σχηματισμό του τον «Πατριωτικό Πόλο» αποτελούμενο από σοσιαλιστικά και πατριωτικά κόμματα κατεβαίνει στις εκλογές του 1998 υποσχόμενος να σταματήσει την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας στην οποία στηρίζεται η οικονομία της χώρας, ενάντια στα καπιταλιστικά σχέδια. Δεσμεύτηκε επίσης για δωρεάν εκπαίδευση και ιατρική περίθαλψη για όλο το λαό αλλά και περισσότερη δύναμη σε αυτόν, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη ειδικά των φτωχών , μη προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων τα οποία είχαν υποστεί και την μεγαλύτερη καταπίεση και αδιαφορία εκ μέρους των προηγούμενων κυβερνήσεων. Έτσι, πανηγυρικά εκλέγεται με ποσοστό 56% ως πρόεδρος της Βενεζουέλας.Η επανάσταση λοιπόν, έχει ήδη αρχίσει με την εκλογή ενός μη-λευκού , προερχόμενου από λαϊκό κοινωνικό υπόβαθρο, πρώην χαμηλόβαθμου στρατιωτικού να παίρνει την εξουσία με απειλητικές διαθέσεις για τους καταπιεστές.

Ήταν μια επανάσταση, αρχικά εθνική αφού η ολιγαρχία δέχθηκε ισχυρότατο πλήγμα και αυτό μέσω αστικών δημοκρατικών διαδικασιών. Από τις πρώτες ενέργειες του Τσάβεζ ήταν να προχωρήσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Ο λαός της Βενεζουέλας θεωρεί το νέο Σύνταγμα συνώνυμο της επανάστασης λόγω των εξαιρετικά προοδευτικών μέτρων που εισήγαγε. Δεν προχώρησε στην κατάργηση του καπιταλισμού, αφού αναγνώριζε μεν το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία , το υπήγαγε στο εθνικό συμφέρον δε.

Δεν σας θυμίζει λίγο από οικονομική πολιτική του NSDAP, το συγκεκριμένο ;

Τον Απρίλιο του 2002 , ντόπιοι ολιγάρχες κατευθυνόμενοι από την αμερικανική δάκτυλο οργάνωσαν πραξικόπημα και με την υποστήριξη του αντιδραστικού μέρους του στρατού κατέλαβαν την εξουσία αιχμαλωτίζοντας τον Τσάβεζ. Οι υποστηρικτές του πραξικοπήματος μπορούν να μας υποδείξουν ποιοι δεν ήθελαν στην εξουσία τον Τσάβεζ. Αυτοί ήταν : όλα τα ιδιωτικά ΜΜΕ τα οποία ανήκουν σε μια μικρή ομάδα μεγαλοβιομήχανων , η αστική τάξη της Βενεζουέλας , ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων και φυσικά… ο Λευκός Οίκος που έσπευσε να δηλώσει την υποστήριξή του, στους πραξικοπηματίες (εδώ αντίστοιχα μπορεί να γίνει άλλη μια παρομοίωση με τη Γερμανία). Δυστυχώς όμως για αυτούς, δεν είχαν λογαριάσει την τεράστια δυναμική της επανάστασης. Οι λαϊκές μάζες πλημμύρισαν τους δρόμους για να υπερασπιστούν τους αγώνες και τον ηγέτη τους. Έπειτα από μερικές μέρες οι Βενεζουελάνοι ανάγκασαν τους παράνομους πραξικοπηματίες να παραδοθούν και να δώσουν την εξουσία πίσω στην κυβέρνηση του Τσάβεζ.

Αυτός αφού απελευθερώθηκε , επιδεικνύοντας – ανόητη – μεγαλοψυχία δεν έλαβε καθόλου μέτρα εναντίων των πρωτεργατών του πραξικοπήματος ( μερικοί εκ των οποίων διέφυγαν – που αλλού – στις Η.Π.Α.) αλλά και των εργαλείων τους, των ιδιωτικών ΜΜΕ. Αντίθετα προχωρώντας σε κινήσεις «καλής θελήσεως» και κάνοντας εκκλήσεις για «εθνική συμφιλίωση» έδωσε πίσω στην αντίδραση ορισμένες καίριες θέσεις στην πετρελαϊκή βιομηχανία , κάτι που ως αναμενόμενο θα πλήρωνε αργότερα. Στον ευρύτερο εθνικιστικό χώρο υπάρχουν πολλοί «αφελείς» ( ; ) , οι οποίοι απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την ταξική πάλη ελέω της «εθνικής ενότητας» ( !!! ) κάνοντας λόγο για «ταξική συμφιλίωση και συνύπαρξη», πιστεύοντας ακράδαντα ότι λύκοι και αρνιά μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο μαντρί… Δεν θα ασχοληθούμε περισσότερο με αυτούς, είναι το λιγότερο αστείοι.



Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, οι πλουτοκράτες κάλεσαν σε γενική – παράνομη και εκβιαστική σε πολλές περιπτώσεις – απεργία η οποία κράτησε περίπου δύο μήνες, έτσι ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες χάους και πείνας στη χώρα. Το θράσος των πρώην πραξικοπηματιών δεν σταμάτησε εκεί. Ακολούθησε σφοδρό κύμα δολιοφθορών σε ζωτικής σημασίας ενεργειακούς πόρους όπως διυλιστήρια και αγωγούς φυσικού αερίου. Η ανομία όμως της αντίδρασης, ούτε αυτή τη φορά πέρασε. Οι εργάτες με ηρωικές προσπάθειες και τη συνδρομή του στρατού συνέβαλλαν τα μέγιστα έτσι ώστε να μην καταρρεύσει η χώρα, παράλληλα φάνηκε η γιγαντιαία δυναμική της επανάστασης. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις λειτουργούσαν στην εντέλεια, ενώ την ίδια στιγμή πολλές ιδιωτικές βιομηχανίες περνούσαν κάτω από εργατικό έλεγχο στην υπηρεσία της επανάστασης και του έθνους !

Στο τέλος , για άλλη μια φορά οι λαϊκές μάζες ξεχύθηκαν στους δρόμους προασπίζοντας τη Μπολιβαριανή επανάσταση και σπάζοντας την παράνομη απεργία ! Μετά από αυτό το γεγονός , ήταν πλέον πασιφανές ότι οι προσπάθειες του Τσάβεζ για μια καλύτερη Βενεζουέλα έρχονταν σε κάθετη ρήξη με τα καπιταλιστικά συμφέροντα.Αλλά οι νίκες της επανάστασης δεν σταματούσαν εκεί. Η αντιπολίτευση διοργανώνει ένα δημοψήφισμα, του οποίου η νομιμότητα ελέγχεται, κατά το οποίο απαιτείται η καθαίρεση του Τσάβεζ από το αξίωμα του προέδρου. Ο Τσάβεζ αν και «κακός δικτάτορας» όπως ισχυρίζονται οι Αμερικάνοι, αποδέχθηκε τη διεξαγωγή του με τα αποτελέσματα να τον δικαιώνουν πανηγυρικά. Με πολύ μεγάλη προσέλευση της τάξεως του 70%, το 60% των ψηφοφόρων τον υποστήριξε.

Ποσοστό, που οι «δημοκράτες» πολιτικοί των «ανεπτυγμένων» κρατών δεν το βλέπουν ούτε με κιάλια. – Αυτό πράγματι είναι εθνική ομοψυχία ! – Ακόμη μια νίκη λοιπόν για την Μπολιβαριανή επανάσταση!

Τελικά, φαίνεται ότι ο πρόεδρος Τσάβεζ κατάλαβε ότι η ανάγκη για σοσιαλισμό φάνταζε επιτακτική αναλογιζόμενος το μέγεθος και τη δύναμη του εχθρού του. Μετά από πολλές μάχες με τη δεξιά αντιπολίτευση αλλά και οπορτουνιστών πρώην στελεχών της κυβέρνησής του, έχοντας κάνει σαφή στροφή προς τα αριστερά , ο πρόεδρος προκήρυξε νέο δημοψήφισμα σύμφωνα με το οποίο, εν ολίγοις , θα του δοθεί – εκτός πολλών άλλων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων – η δυνατότητα να προχωρήσει απερίσπαστος σε περαιτέρω εθνικοποιήσεις και ουσιαστικά πέρασμα στο σοσιαλισμό. Η επίθεση που δέχθηκε ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Το μόνο καλό είναι ότι έπεσαν πολλές μάσκες.

Εκτός από τη δεξιά , η νεοταξική αριστερά αλλά και οι μικροαστοί που αυτοαποκαλούνται ως «αναρχικοί» , τάχθηκαν κατά της αναθεώρησης του Συντάγματος , στο όνομα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας». Ο γράφων συγκεκριμένα, δεν εκπλάγηκε καθόλου. Οι συγκεκριμένοι χώροι ήταν ανέκαθεν προδοτικοί και υπηρετούσαν το μεγάλο κεφάλαιο.

Τελικά ο πρόεδρος Τσάβεζ έχασε το δημοψήφισμα με μικρή διαφορά ( 49% έναντι 51% ) κυρίως λόγω του μεγάλου ποσοστού αποχής , στο οποίο είχαν συνεπικουρήσει οι κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι εκτός από τη λασπολογία μέχρι και σε διεθνές επίπεδο, εφήρμοσαν ένα ιδιότυπο εμπάργκο μέσω των βιομηχανιών τους στη χώρα, έτσι ώστε να δημιουργήσουν τεχνητές ελλείψεις και αβεβαιότητα στο Βενεζουελάνικο λαό. Πρέπει να σημειωθεί πως δεν υπήρχε αύξηση των κατακριτών του Τσάβεζ , αντίθετα οι επικριτές του ήταν λιγότεροι από ότι στην τελευταία ψηφοφορία πριν το δημοψήφισμα. Οπότε , η συγκεκριμένη «πλειοψηφία» είναι απολύτως πλασματική και οφείλεται στη μειωμένη προσέλευση.Δυστυχώς από τη μεριά του Τσάβεζ, παρατηρείται μια καθυστέρηση – ατολμία στο να παρθούν ακόμα πιο δραστικά μέτρα ενάντια στον καπιταλισμό. Προσδοκούμε ο πρόεδρος, να μην αποβλέπει σε ρεφορμιστικές τακτικές , οι οποίες έχουν αποδειχτεί πολλάκις φρούδες , αλλά να προχωρήσει την επανάσταση στο επόμενο στάδιο.



Τη λαϊκή υποστήριξη την έχει άλλωστε με το παραπάνω. Ποιος άλλος ηγέτης χαίρει της υποστήριξης του 60% των ψηφοφόρων του ;Είναι ανεπίτρεπτο και εγκληματικό, να αφήνει την αντίδραση να εξαπατά και να αποπροσανατολίζει το λαό ανενόχλητη ! Ορισμένοι ίσως ισχυρισθούν πως φοβάται την εξωτερική παρέμβαση σε συνδυασμό με την εσωτερική αναταραχή. – Όπως αντίστοιχα ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν προχώρησε με γρηγορότερα βήματα προς το σοσιαλισμό , λόγω των ιδιαζόντων συνθηκών που αδιαμφισβήτητα επικρατούσαν τότε στην Ευρώπη. – Ο ισχυρισμός αυτός ίσως έχει κάποια βάση , πάντως η άποψη του γράφων είναι ότι δύσκολα η Αμερική θα επιτεθεί στη Βενεζουέλα , αφού μια τέτοια πράξη μπορεί να προκαλέσει μέχρι και ένα τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο με απρόβλεπτα αποτελέσματα για τις Η.Π.Α., που αντιμετωπίζουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα. Άλλωστε η Βενεζουέλα μυρίζει έντονα… Βιετνάμ !

Καταλήγουμε στο γεγονός ότι, η Μπολιβαριανή επανάσταση πρέπει να νικήσει έτσι ώστε να καταφέρει να απελευθερώσει τον Βενεζουελάνικο λαό, αλλά και να αποτελέσει σημείο αναφοράς των επαναστάσεων ανά τον κόσμο ενάντια στη τυραννία του καπιταλισμού. Ελπίζουμε ο Τσάβεζ να υλοποιήσει τη λαϊκή βούληση για σοσιαλισμό και να αφήσει κατά μέρους τις κουραστικά «δημοκρατικές» μεθόδους που ακολουθεί μέχρι τώρα. Εάν δοθεί το έναυσμα για Εθνική κυριαρχία και Σοσιαλισμό , τότε αυτή η χώρα στη Λατινική Αμερική θα αποτελέσει την αρχή μιας ακολουθίας αλυσιδωτών αντιδράσεων σε όλο τον κόσμο που , ζούμε με την ελπίδα, να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα σε αυτό το σάπιο σύστημα που τόσους αιώνες κρατάει δέσμιούς του την ανθρωπότητα. Μπορεί λοιπόν, να προκαλεί γέλωτα η παρομοίωση του Τσάβεζ και του φίλου του Αχμαντινετζάντ με τους Μουσολίνι και Χίτλερ αντίστοιχα, αλλά σίγουρα δεν είναι τυχαία.

Έχουν πολλούς λόγους να φοβούνται τις εθνικές – αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις ! Επαναστάσεις τις οποίες χρειαζόμαστε σήμερα , γιατί αύριο ίσως να είναι αργά…

Διαδώστε το μήνυμα της Εθνικής – Σοσιαλιστικής Μπολιβαριανής Επανάστασης !

Αλληλεγγύη στον μαχόμενο Βενεζουελάνικο λαό και τον πρόεδρο Τσάβεζ !



Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι : Ταινία για τη Βενεζουέλα και το πραξικόπημα:

http://video.google.com/videoplay?docid=5832390545689805144


Διεθνής καμπάνια «Κάτω τα Χέρια από τη Βενεζουέλα»:

http://www.handsoffvenezuela.org/