του Οδυσσέα Διομήδους
Αυτό το κείμενο ήθελα να το γράψω εδώ και πολύ καιρό.
Και το γράφω με πολύ μεγάλη συγκίνηση. Διότι αυτό που περιγράφω αποτελεί την
πιο ηρωική (και συνάμα παντελώς άγνωστη) πράξη του πολέμου του ‘74. Και
αναφέρεται μόνο στο σχετικό βιβλίο του (πρόσκαιρα αιχμαλώτου και μετέπειτα
δραπετεύσαντος) οπλίτη τότε του 251 ΤΠ, Θεράποντος Κωνσταντίνου.
Στο σχετικό βιβλίο του ο Κωνσταντίνου αναφέρει ότι τη
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και ακολουθούσε, μαζί με
άλλους αιχμαλώτους, τα τουρκικά στρατεύματα κατά την προέλαση τους προς
Κερύνεια.
Τα τουρκικά στρατεύματα, κατά την είσοδο τους στην πόλη της Κερύνειας αντιμετώπισαν διάσπαρτες εστίες αντίστασης από αποκομμένους άνδρες της Εθνικής Φρουράς.
Μια από αυτές, κατά τον Κωνσταντίνου, προερχόταν από μια ημιτελή οικία στην είσοδο της Κερύνειας, απ’ όπου εκτοξεύονταν κατά των Τούρκων πυρά αυτομάτων όπλων.
Ο Τούρκος επικεφαλής του προελαύνοντος τμήματος
απέστειλε τον Κωνσταντίνου να πει σε αυτούς που προέβαλλαν αντίσταση, να
παραδοθούν ειδάλλως θα έπληττε την οικοδομή με αντιαρματικά πυρά ΠΑΟ.
Οι υπερασπιστές της οικίας, 14 γενειοφόροι και
μακρυμάλληδες, οπλισμένοι με Καλάσνικοφ, κατά τον Κωνσταντίνου - περιγραφή που
παραπέμπει σε άνδρες της ΕΟΚΑ Β, είπαν στον Κωνσταντίνου να πει στον Τούρκο
αξιωματικό "να πάει να γαμηθεί" διότι οι Έλληνες πεθαίνουν δεν
παραδίδονται.
Ακολούθως, οι μαχητές αυτοί διενήργησαν έξοδο βάλλοντας
κατά των Τούρκων και θερίστηκαν μέχρις ενός από πυρά πολυβόλων και βολές ΠΑΟ.
Το ότι οι πιο πάνω ηρωικώς πεσόντες Έλληνες μαχητές
ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β, προφανώς στο τμήμα του λησμονημένου εθνικού ήρωα του
Ελληνισμού Χριστόφορου Καϊμακάμη (Λόντου), το επιβεβαίωσα ως ακολούθως: Όταν
εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Κωνσταντίνου (το οποίο είχε γράψει,
καθ’ υπαγόρευσή του κάποιος καθηγητής φιλόλογος) ανέθεσε αυτός τη συγγραφή της
δεύτερης έκδοσης σε κάποιον ερευνητή συγγραφέα απόστρατο αξιωματικό της
αστυνομίας και οπλίτη του Εφεδρικού Σώματος κατά τα γεγονότα του 74, ο οποίος
μετά τη συνταξιοδότηση του συγγράφει και εκδίδει μαρτυρίες για τα τότε τραγικά
γεγονότα.
Σε σχετική συζήτησή μας μου ανέφερε ότι ο Κωνσταντίνου του είπε ότι οι 14 μαχητές ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β’. Δυστυχώς αυτό δεν το έγραψε στο βιβλίο κατά τη δεύτερη έκδοση του, μολονότι μου το υποσχέθηκε αλλά, προφανώς, κατά τη συγγραφή του βιβλίου υπερίσχυσε η γνωστή μικροψυχία του Μακαριακού.
Έτσι, εξάλλου, νομίζουν ότι θα πλαστογραφήσουν την Ιστορία.
Η ηρωική θυσία αυτών των αγνώστων ηρωικών μαχητών
αποτελεί, κατ’ εμένα την πιο ηρωική πράξη του πολέμου, οπωσδήποτε εφάμιλλη με
την επιχείρηση στο Κοτζιά Καγιά, τη μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και τη μάχη
του Πυροίου.
Αποτελεί λοιπόν χρέος τιμής για την Κυπριακή (και την
Ελλαδική) πολιτεία, να διερευνήσουν τις συνθήκες θυσίας αυτών των παιδιών, να
φέρουν στο φως τα ονόματα τους και να τους απονείμουν μετά θάνατον τις
αρμόζουσες τιμές.
Και άχρι της συντελείας του αιώνος, οι μέλλουσες γενεές
των Ελλήνων θα πρέπει να κλίνουν ευλαβικώς το γόνυ προ του μεγαλείου της θυσίας
τους. Διότι αυτά τα παιδιά αναβίωσαν τη θυσία των ενδόξων προγόνων τους, των
300 της προσωπικής (βασιλικής) φρουράς του βασιλέως Λεωνίδα, οι οποίοι στις 20
Αυγούστου του 480 πΧ έδωσαν την πιο ένδοξη μάχη στην ιστορία της Ανθρωπότητας,
τη μάχη των Θερμοπυλών!
