Ο Ιουδαίος Πρόεδρος Ίσαακ Χέρτζογκ αποκάλυψε στις 12.11.2023
σε μια συνέντευξη στο δίκτυο BBC της Βρετανίας και στη Λάουρα Κένσμπεργκ ότι οι
δυνάμεις του κατοχικών δυνάμεων IDF
βρήκαν το βιβλίο του Άντολφ Χίτλερ «Mein Kampf» σε ένα παιδικό δωμάτιο ανάμεσα στα
προσωπικά αντικείμενα ενός νεκρού μαχητή της αντίστασης σε ένα σπίτι πολιτών
που χρησίμευε ως θέση απόκρυψης για την αντιστασιακή Χαμάς στη πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας.
«Αυτό το βιβλίο βρέθηκε
πριν λίγες μέρες στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας. Σε ένα παιδικό δωμάτιο, το οποίο
έγινε καταφύγιο της Χαμάς. «Ο ένοπλος της
Χαμάς που το κατείχε κρατούσε σημειώσεις, και επισήμανε διάφορα τμήματα και
μελετούσε ξανά και ξανά την ιδεολογία του Χίτλερ.
Μέσα στο πολυδιαβασμένο
αντίτυπο του Mein Kampf υπήρχαν σημειώσεις στα περιθώρια, υπογραμμισμένα τμήματα
και αποσπάσματα».
Πριν εξήντα επτά χρόνια, ένας άλλος
Ισραηλινός ηγέτης ανακοίνωσε την ανακάλυψη αντιγράφων του βιβλίου Mein Kampf
που βρίσκονταν στην κατοχή όμως αυτή την φορά ενός διαφορετικού εχθρού.
Στις 5
Δεκεμβρίου 1956, η Γκόλντα Μέιρ (που την θαύμαζαν καθόλου τυχαία τα μέλη της ΕΠΕΝ(!) ) τότε
υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ, μίλησε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των
Ηνωμένων Εθνών. Η Μέιρ είπε:
«Δεν είναι απλή σύμπτωση ότι οι στρατιώτες του αιγύπτιου
δικτάτορα Γκαμάλ Αμπντέλ] Νάσερ είχαν μια αραβική μετάφραση του Mein Kampf στα στρατιωτικά
σακίδια εκστρατείας τους».
Τα τελευταία χρόνια, το μανιφέστο του Χίτλερ συνεχίζει να απολαμβάνει
σημαντική δημοφιλία στον αραβικό κόσμο και έχει μεταφραστεί στην Γάζα σε τρεις
διαλέκτους.
Το 1982, οι ισραηλινές δυνάμεις βρήκαν πολλά αντίγραφα του Mein
Kampf στην αραβική γλώσσα σε οχυρά της PLO που κατέλαβαν στον Λίβανο.
Το 1999,
το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP ανέφερε ότι ήταν από τα πιο δημοφιλή βιβλία
στα εδάφη που ελέγχονται από την Παλαιστινιακή Αρχή, σύμφωνα με στοιχεία
πωλήσεων που συνέλεξε το πιο δημοφιλές βιβλιοπωλείο στη Ραμάλα, την πρωτεύουσα
της Παλαιστινιακής Αρχής.
Ίσαακ Χέρτζογκ
Βιτρίνα σε βιβλιοπωλείο της Παλαιστίνης στη Γάζα το 2013 ...
Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και
στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει στις ερωτήσεις ο Γιάννης Werwolf)
Καταρχάς να ευχαριστήσω την συντακτική ομάδα του «Μαύρου
Κρίνου» για την φιλοξενία καθώς μου δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να
απαντήσω σε κάποια θέματα που αφορούν το οικολογικό κομμάτι του Εθνικοκοινωνισμού/ Εθνικοσοσιαλισμού..
Για μένα η φύση είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην ζωή
μου.. Τα Βουνά, τα χωράφια, τα δάση, τα ποτάμια η θάλασσα, είναι η ίδια μου η ζωή. Αναπόσπαστο
κομμάτι της ιστορίας μας ως Έθνος. Μέσα σε αυτά ζουν οι πρόγονοί μας και τα
κατορθώματα τους.
Είναι μια σύνδεση του παρελθόντος με το τώρα αλλά και το
μέλλον Μια ενέργεια μια δύναμη που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.. Η φύση είναι
μνήμη, είναι η κληρονομιά που άφησαν σε εμάς οι πρόγονοί μας και εμείς πρέπει
να σταθούμε αντάξιοι και να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά την πατρίδα μας την
ίδια μας την γη ελεύθερη και ζωντανή..
Η φυσική ομορφιά και ο πλούτος του οικοσυστήματος της
χώρας μας βρίσκεται σε κίνδυνο, τόσο από την πλαστική ρύπανση όσο και από τα
τοξικά σκουπίδια που καταλήγουν στις θάλασσες στα δάση και στις παραλίες.
Ως Εθνικοσοσιαλιστής πιστεύω στην οικολογία.
Η ίδια μας
η κοσμοθεωρία αυτή του Εθνικοκοινωνισμούείναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή της οικολογίας.
ΑΙΜΑ και ΓΗ.
Κάποτε ο παππούς μου έλεγε, το μόνο που δεν μπορούν να
μας κλέψουν είναι ο ήλιος..Ήρθε όμως η εποχή
που οι εγχώριοι δυνάστες σε συνεργασία με ξένους "επενδυτές"
πλουτίζοντας στις πλάτες του απλού λαού μας κλέβουν κσι τον φωτοδότη ήλιο..
Γέμισαν
τα χωράφια μας με φωτοβολταϊκά και μάλιστα πολλά από αυτά επιδοτήθηκαν από την κατοχική ευρωπαϊκή ένωση να μην καλλιεργηθούν για κάποια χρόνια ή και για πάντα..
Κάποτε
αυτή τη γη ο Έλληνας την σκάλιζε με τα ίδια του τα χέρια, εκεί μάτωνε, εκεί
ζούσε, εκεί έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα, όπου ολόκληρες γενιές Ελλήνων
αγωνίστηκαν για την καλλιέργεια της γης μας...
Δυστυχώς σήμερα έχουν μετατρέψει πολλά στρέμματα γης σε
ατελείωτα «οικολογικά» πάρκα φωτοβολταϊκών..
Εάν υπήρχε πραγματική βοήθεια στις πόλεις μας αλλά και
στα χωριά μας πληρώνοντας ελάχιστο ρεύμα κάθε μήνα τότε θα είχε να υπάρξουν σε συγκεκριμένες θέσεις και με συγκεκριμένο πλάνο τα πάρκα αυτά αλλά δυστυχώς
κάτι τέτοιοι δεν ισχύει.
Είμαι ενάντιαστις δήθεν ΑΠΕ οι οποίες έχουν τεράστιες δυσμενείς επιπτώσεις.
Η ισοπέδωση των βουνοκορφών για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών ή η κάλυψη καλλιεργήσιμων
εκτάσεων με φωτοβολταϊκά μεταμορφώνουν τα οικοσυστήματα πέραν της της
αισθητικής.
Σκεφτείτε μεγαλώνοντας νέα παιδιά σήμερα παιδιά ίσως του δημοτικού αν τους
ζητήσουμε να ζωγραφίσουν βουνά δεν θα μας φανεί απίθανο να φτιάξουν ... ανεμογεννήτριες ως κάτι φυσιολογικό για αυτά. Θλιβερό αν το σκεφτείς..
Υπάρχουν επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα. Οι παρεμβάσεις
σε παρθένες δασικές περιοχές και απροστάτευτες κορυφογραμμές θεωρούνται μη
αναστρέψιμες για την τοπική χλωρίδα και πανίδα.. Η απουσία επαρκών συστημάτων
αποθήκευσης για τα τα φωτοβολταϊκάοδηγεί
σε περικοπές πράσινης ενέργειας κατά τις περιόδους υψηλής παραγωγής,
καθιστώντας το μοντέλο λιγότερο αποδοτικό σε σχέση με το περιβαλλοντικό κόστος.
Είμαι υπέρ στην ενεργειακή αυτάρκεια της κοινωνίας αλλά όχι ότανδρα αρνητικά στην ίδια τη φύση.
Πολλά πρέπει να αλλάξουμε στην Πατρίδα μας και ένα από
αυτά είναι σίγουρα και ο σεβασμός μας απέναντι στην φύση.
Ως Εθνικοκοινωνιστές
αγωνιζόμαστε για την ΓΗ μας διότι είναι η ΖΩΗ μας. Η αγάπη και η προστασία της
ίδιας μας της γης μας αφορά όλους, είναι κομμάτι της ιδεολογίας μας.
Στο κίνημα
το οποίο ανήκω έχουμε τον τομέα «Green Nationalists» με πληθώρα δράσεων το
οποίο είναι ένα ζωντανό κύτταρο μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Η αγάπη προς το
περιβάλλον, τα ζώα και την φύση είναι μια υπόθεση όλων μας!
Ως Εθνικό-Κοινωνικό Κίνημα μία από τις βασικές αρχές
που μας διακατέχει είναι αυτή της φυσιολατρίας- οικολογίας, ως πολιτικοί
στρατιώτες της μόνης ιδεολογίας που έχει θεμελιώδεις πυλώνες της το ΑΙΜΑ της
φυλής μας και την ΓΗ αγωνιζόμαστε καθημερινά για την προάσπιση της φύσης τόσο
σε προσωπικό επίπεδο όσο καισυλλογικά.
Η αγάπη μας προς την οικολογία δεν έχει καμία σχέση με
τις πρακτικές πολλών νεοταξικών ρευμάτων που υπάρχουν ανά την υφήλιο ούτε με
την ψευτοοικολογία των αριστερών εθνομηδενιστών.
Πιστεύουμε ότι προορισμός του
Ανθρώπου είναι να ζει σε αρμονία με την φύση.
Στην Πατρίδα μας θα αλλάξουν
πολλά προς το καλύτερο, όταν αντιληφθούμε ότι Εθνικισμός - Εθνικοσοσιαλισμός
και Οικολογία είναι έννοιες που συνδέονται άρρηκτα!
Το να γράφεις σήμερα
ένα άρθρο για τον Αδόλφο Χίτλερ σε καθιστά αυτομάτως για τους περισσότερους
αναγνώστες γραφικό και γίνεσαι στόχος κριτικής που σε ορισμένες περιπτώσεις
ξεπερνάει κάθε φαντασία. Και μόνο η αναφορά στο όνομά του μπορεί να μετατρέψει
και τον πιο δειλό μικροαστό σε μέγα «ναζιστιφάγο» διότιη λογική της αγέλης τον οδηγεί στο να
γνωρίζει ότι δίπλα του θα σταθούν στρατιές «αντιναζί» που είναι στην ουσία η
πλειοψηφία της μάζας. Δεν είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ σε δημοκράτες και σε
μπολσεβίκους.
Γεννημένος
στις 20 Απριλίου του 1889 στο BraunauamInn της Αυστρίας, ήταν το τέταρτο από τα
έξι παιδιά του AloisHitler και της KlaraPolzl. Στην ηλικία των 3 ετών η
οικογένεια του μετακόμισε στην Γερμανία. Ο πατέρας του δεν ενέκρινε το γεγονός
ότι ενδιαφερόταν περισσότερο για την τέχνη παρά για τις επιχειρήσεις. Ο νεαρός
Χίτλερ ήταν ένας ντροπαλός και ευαίσθητος νέος τον οποίο συγκλόνισε ο θάνατος
του νεαρού αδελφού του, Edmund, το 1900. Σε συνδυασμό με την τέχνη έδειξε από
νωρίς το ενδιαφέρον του για τον γερμανικό εθνικισμό με την απόλυτη φυλετική
υπόσταση αυτού, αρνούμενος την Αυστροουγγρική αρχή και βλέποντας πάντα με
σκεπτικισμό την αυτοκρατορία των Αψβούργων. Και εις ό,τι αφορά τις απόψεις του
έμεινε σταθερός χωρίς να παρεκκλίνει της πορείας του ακόμα και όταν το τέλος
ήταν αναπόφευκτο. Για τους Ούγγρους αν ανατρέξουμε στις λεπτομέρειες τηςεπιχείρησης «Margarethe» βλέπουμε ακριβώς
ό,τι πίστευε ως νεαρός, πραγματοποιήθηκε όταν η μοίρα του έδωσε την δύναμη.
Το 1903 ο
πατέρας του πεθαίνει απρόσμενα. Δύο χρόνια αργότερα η μητέρα τού επιτρέπει να
αφήσει το σχολείο και να μετακομίσει στην Βιέννη όπου εργάζεται ως
περιστασιακός εργάτης και ζωγράφος ακουαρέλας. Υπέβαλε αίτηση στην ακαδημία
καλών τεχνών δύο φορές και απορρίφθηκε και τις δύο φορές. Δίχως χρήματα αναγκάζεται
να μείνει σε καταφύγιο για αστέγους για αρκετά χρόνια. Η εποχή αυτή παίζει
καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του, όπως ο ίδιος περιγράφει.
Με το
ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κάνει αίτηση για να υπηρετήσει στον
γερμανικό στρατό όπου και έγινε αποδεκτός το 1914, αν και ήταν ακόμη πολίτης
της Αυστρίας. Αν και δεν ήταν πάντα στο μέτωπο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και
τραυματίστηκε στην μάχη της Σομ απέναντι στους Αγγλογάλλους. Τιμήθηκε για την
γενναιότητά του με τον σιδηρού σταυρό πρώτης τάξης. Θα είναι και το μόνο
αριστείο που θα φέρει πάντα σε όλη του την καριέρα μέχρι και την πτώση.
Ο νεαρός
δεκανέας εξοργισμένος από την κατάρρευση της πολεμικής προσπάθειας σοκαρίστηκε
από την παράδοση της Γερμανίας το 1918. Βρήκε την συνθήκη των Βερσαλλιών
εξευτελιστική, ιδίως την αποστρατικοποίηση της Ρηνανίας. Όπως και άλλοι
Γερμανοί εθνικιστές πίστευε ότι ο Γερμανικός στρατός είχε προδοθεί από τους
πολιτικούς και τους μαρξιστές. Με την επιστροφή του στο Μόναχο συνεχίζει να
εργάζεται για τον στρατό ως αξιωματικός στο τμήμα πληροφοριών. Καθώς
παρακολουθεί για λογαριασμό της υπηρεσίας το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP)
έρχεται σε επαφή με τον ιδρυτή του,AntonDrexler, ο οποίος τον καλεί να μετέχει
του κόμματος το 1919. Από τις 5 Ιανουαρίου 1919 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1920
κοσμογονικές αλλαγές συμβαίνουν στα εσωτερικά του κόμματος. Η γέννηση του
εθνικού σοσιαλιστικού εργατικού κόμματος (NSDAP) είναι πλέον γεγονός.
Σχεδίασε το
έμβλημα μόνος του. Έναν μαύρο αγκυλωτό σταυρό (hakenkreuz) μέσα σε λευκό κύκλο
πάνω σε κόκκινο φόντο. Σύντομα η φήμη του εξαπλώθηκε χάρη στις πύρινες ομιλίες
του εναντίον την συνθήκης των Βερσαλλιών και των πολιτικών του αντιπάλων,
μαρξιστών και Εβραίων. Το 1921 αναλαμβάνει το κόμμα ολοκληρωτικά. Οι έντονες
ομιλίες του άρχισαν να προσελκύουν τακτικά ακροατήρια. Ο σκληρός πυρήνας
αρχίζει να συντίθεται. Είναι 8 Νοεμβρίου 1923 και ο Χίτλερ με τα Sturmabteilung
(SA) υπό τον HermannGöring εισβάλλει στην μπιραρία Löwenbräukeller του Μονάχου
όπου 3000 παρευρισκόμενοι παρακολουθούν ομιλία της ηγεσίας της βαυαρικής
κυβέρνησης. Ο Χίτλερ καλεί σε εθνική επανάσταση και ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση
του Ράιχ έχει πέσει. Την ίδια στιγμή ένοπλα SA υπό τον Ernst Röhm καταλαμβάνουν
το υπουργείο πολέμου ενώ ο RudolfHeß εργάζεται για την σύλληψη των Εβραίων και
μαρξιστών πολιτικών της Βαυαρίας.
Την επόμενη
μέρα επικεφαλής 3000 υποστηρικτών έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία στην
πλατεία Odeon, η οποία ανοίγει πυρ. Το πραξικόπημα αποτυγχάνει με 21 νεκρούς
και πολλούς τραυματίες. Ο Χίτλερ συλλαμβάνεται και καταδικάζεται για προδοσία
και οδηγείται στην φυλακή όπου υπαγορεύει το πρώτο μέρος του πονήματος «Ο Αγών
μου» στον πάντα πιστό στην ιδέα και αναπληρωτή του, RudolfHeß. Εκεί περιγράφει
ακριβώς την κοσμοθεωρία του την οποία ουδέποτε απαρνήθηκε μέχρι τέλους.
Το 1932
κατεβαίνει στις εκλογές εναντίον του PaulvonHindenburg. Στον δεύτερο γύρο
συγκεντρώνει το 35% των ψήφων και ο Hindenburg συμφωνεί να τον διορίσει
καγκελάριο ώστε να επέλθει η πολιτική ισορροπία. Το πεπρωμένο δένει την μοίρα
του ανθρώπου αυτού με την Γερμανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Μετά την
πυρκαγιά στο Reichstag το 1933 ο Χίτλερ χρησιμοποιεί τη θέση του ως καγκελαρίου
για να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του. Η στρατιωτική
αντιπολίτευση τιμωρήθηκε. Τα αιτήματα των SA για περαιτέρω στρατιωτική δύναμη
ήταν στην ουσία η έναρξη μιας μακροχρόνιας σειράς ενεργειών κατά του ιδίου αλλά
και του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς και μιας σειράς από απόπειρες δολοφονίας τις
οποίες απέφυγε όλες λες και η μοίρα τον κράτησε στην ζωή για να δώσει ό,τι είχε
να προσφέρει μέχρι το τέλος. Γίνεται αρχηγός του γερμανικού στρατού ο οποίος
μετονομάζεται σε Wermacht, ενώ μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών
δημιουργούνται τα ένοπλα τμήματα του κόμματος, τα Waffen SS (Schulzstaffel) με
απόλυτη πίστη στο πρόσωπό του. Συγκεντρώνει πάνω του όλες τις θεσμικές εξουσίες
ελέγχοντας πλήρως την κρατική μηχανή, την εθνική οικονομία, τις τράπεζες, τις
ένοπλες δυνάμεις. Η προσωπικότητά του αποκτά κάτι το μυθικό και γίνεται ένας
λαοφιλής ηγέτης για τους Γερμανούς τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.
Στα χρόνια
της διακυβέρνησής του η Γερμανία θα γίνει κράτος ισχυρό οικονομικά και
στρατιωτικά. Ό,τι γνωρίζουμε σήμερα ως γερμανικό σήμα κατατεθέν όπως η
αυτοκινητοβιομηχανία, το εμπόριο, οι αυτοκινητόδρομοι, η βαριά βιομηχανία, το
σιδηροδρομικό δίκτυο, τα πάντα έγιναν υπό την αιγίδα του καγκελάριου Χίτλερ. Ο
ίδιος κάνει τα πρώτα σχέδια του αυτοκινήτου του λαού (Volkswagen) το οποίο
αναθέτει στοΔρ. FerdinandPorsche να
υλοποιήσει και το οποίο οι Γερμανοί μπορούν να αγοράσουν με 3 μάρκα την
εβδομάδα. Μέχρι και σήμερα στις τεχνικές σχολές και στο τμήμα μηχανολόγων σε
όλα τα πανεπιστήμια διδάσκεται ότι εκείνη η προσπάθεια καθώς και η μετέπειτα
αρχιτεκτονική των μηχανικών μερών που εισήγαγε ο Έλληνας Αλέξανδρος Ισηγόνης
για το γνωστό σε όλους mini της British Motor Industry έθεσαν τις βάσεις για
όλα τα αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής των τελευταίων 60 ετών εις ό,τι αφορά στην
δυναμική της σχεδίασης.
Ακόμα
και100 χρόνια μετά και παρά την λυσσώδη
προσπάθεια των νικητών μετά το 1945 να διαβάλουν την αλήθεια καθιστώντας τον ως
τηνπροσωποποίηση του απόλυτου κακού, το
έργο του δεν σβήνει. Παρέλαβε ένα χάος, μια παρηκμασμένη κοινωνία και μια
κατεστραμμένη οικονομία και οικοδόμησε έθνος σε μια πολιτεία κοινωνικής
δικαιοσύνης. Το κράτος γίνεται εθνικό και ο λαός από μάζα ανθρώπων μετατρέπεται
σε φυλή αρίστων. Το πολίτευμα που όλοι αποστρέφονται και μισούν απέδειξε ότι
είναι η οδός την οποία πρέπει να ακολουθήσει κάθε έθνος που θέλει να ζήσει.
Τρανή απόδειξη είναι ότι σήμερα το μόνο κράτος παγκοσμίως που ακολουθεί την
πολιτική του 3ου Ράιχ είναι το Ισραήλ με φυλετικούς νόμους και κράτος
σιωνιστικό σύμφωνα με νόμο της Κνεσέτ. Οι Εβραίοι μάς λένε να πάρουμε
μετανάστες στις χώρες μας όταν αυτοί δεν δέχονται καθόλου αλλόφυλους για να
προστατεύσουν την φυλή τους. Άραγε ποια φυλή; Ποια από τις 12; Αλλά ας αφήσουμε
τους Εβραίους που δεν μας ενδιαφέρουν έτσι κι αλλιώς.
Το 1938 ο
Χίτλερ υπογράφει με τους Τσάμπερλεν, Ντελαντιέ, Μουσολίνι την συμφωνία του
Μονάχου με την οποία η Γερμανία προσαρτά την Σουδητία που αποτελεί γερμανικό
έδαφος όπου κατοικούν γερμανικοί πληθυσμοί. Μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία η
οποία επιφέρει ισορροπία στην φυλετική σύσταση της Ευρώπης καθώς κράτη –
μορφώματα δίνουν τη θέση τους σε κράτη με φυλετική ομοιογένεια, όσο μπορεί αυτό
να είναι εφικτό στην βορειοανατολική Ευρώπη με την οποία θα ασχοληθούμε
αναλυτικά σε προσεχές άρθρο.
Με το σύμφωνο μη επιθέσεως Ρίμπεντροπ –
Μολότωφ τον Αύγουστο του 1939 καταφέρνει να κρατήσει μακριά από τα πόδια του
τους μπολσεβίκους της στέπας και εκστρατεύει με προορισμό την πόλη του Ντάντσιχ
στην Πολωνία, που είναι ιστορικά η γερμανική επαρχία της Πομερανίας, με σκοπό
να την προσαρτήσει. Την ίδια στιγμή Αγγλία και Γαλλία τού κηρύσσουν τον πόλεμο
ενώ οι Σλάβοι κομουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης εισβάλουν στην Πολωνία από την
απέναντι πλευρά. Τα γεγονότα παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας και οδηγούν στον
δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Αντίθετα με
ό,τι γράφεται από τους στρατευμένους ρυπαρογράφους, ο Χίτλερ ήταν ιδιαίτερα
δημοφιλής στο γυναικείο φύλο. Δεν απέκτησε παιδιά λέγοντας πως είχε ως παιδιά
του όλους τους Γερμανούς. Η αίσθηση της μεγάλης ευθύνης ίσως τον κράτησε μακριά
από την δέσμευση της οικογένειας, σύμφωνα με τον HeinzLinge. Όμως μια γυναίκα
έδεσε την μοίρα της μαζί του. Η φωτογράφος και στενογράφος EvaBraun γνώρισε τον
Χίτλερ το 1929. Η σχέση τους έμεινε κρυφή και δεν έκαναν ιδιαίτερες δημόσιες
εμφανίσεις μαζί. Μια σχέση με εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό. Ενώ θα μπορούσε να
σώσει τον εαυτό της στο τέλος δεν εγκατέλειψε ούτε την θέση της ούτε τον
σύντροφό της ακολουθώντας τον τόσο στην ζωή όσο και στον θάνατο.
Η Γερμανία
υπήρξε το πρόσφορο έδαφος της ελληνιστικής αναγέννησης. Ο Χίτλερ υπήρξε
φιλέλλην και ελληνιστής. Θαύμαζε και εξυμνούσε τους αρχαίους Έλληνες στο όραμα
που είχε για το Ράιχ των χιλίων ετών. Ήδη από τις πρώτες του ομιλίες μιλάει για
την αρχαία Σπάρτη ως το υπέρτατο φυλετικό κράτος στην
ιστορία(derklarsterassenstaatdergeschichte). Ο υπουργός εξοπλισμών AlbertSpeer
διηγείται ότι στον Χίτλερ άρεσαν ιδιαίτερα οι παραλληλισμοί ανάμεσα στον
Περικλή και τον ίδιο, λέγοντας ότι όπως ο Περικλής έχτισε τον Παρθενώνα, έτσι
κι αυτός έκανε τους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους (autobahn). Πολέμιος της
δημοκρατίας όπως ο Σωκράτης και ο Λυκούργος και άνθρωπος πρακτικός κατά
Αριστοτέλη. Μαζί με τον προσωπικό του φίλο και γλύπτη ArnoBreker σχεδιάζει νέα
κτήρια με Ελληνιστικής εποχής αρχιτεκτονική και κοσμεί πλατείες και δημόσια
κτήρια με αγάλματα που έχουν τις αναλογίες και τα χαρακτηριστικά αυτών της
κλασικής εποχής τηςΕλλάδος.
Ο αντιναζί
ιστορικός Fest στο βιβλίο του Hitler (ullstein verlag,Berlin,1987σελ. 734)
παραθέτει απάντηση που έδωσε ο Χίτλερ σε ερώτηση για το πού πρέπει να
αναζητηθούν οι πρόγονοι των Γερμανών. Η απάντησή του ήταν η εξής : «εάν κάποιος
μας ρωτά σχετικώς με τους προγόνους μας πρέπει πάντοτε να υποδεικνύουμε τους
Έλληνες». Ο Χίτλερ έτρεφε μια συμπάθεια και ένα θαυμασμό για τον Βαλλώνο
αξιωματικό LeonDegrelle, διοικητή της 5ης ταξιαρχίας καταιγίδας (sturmbrigade)
και της 28ης λεγεώνας εθελοντών πανθήρων γρεναδιέρων (panzergrenadier). O
Χίτλερ τον παρασημοφόρησε προσωπικά με τον Degrelle να ρωτάει «Φύρερ, ποια
είναι η πατρίδα μας;» και τον Χίτλερ να απαντάει «Πατρίδα μας είναι η Ελλάδα!».
Ο Χίτλερ είπε στον νεαρό Βαλλώνο αξιωματικό ότι αν είχε έναν γιο θα ήθελε να
είναι αυτός.
Ο Χίτλερ
πληροφορείται την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος στις 28 Οκτωβρίου 1940 στις
10 το πρωί. Διαβάζουμε στο ημερολόγιο του Goebbels ότι αναθεματίζει και βρίζει
τους Ιταλούς κατηγορώντας τους για προδοσία.
Για την
επέμβαση του Απριλίου στην Ελλάδα μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο από το
ημερολόγιο του Goebbels : «8 Απριλίου 1941 : χθες προχωρούμε αργώς στην
Ελλάδα…οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχητές…οι Έλληνες εκμεταλλεύονται το ιδεώδες
αμυντικό έδαφος καλώς…με τον φύρερ. Και αυτός θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των
Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σε
αυτούς. Ο φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό των Αθηνών. Αυτό είναι δίκαιο και
ευγενές εκ μέρους του… εάν οι Άγγλοι δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί δεν θα
βοηθούσε ποτέ τους Ιταλούς». Και παρακάτω: «οι Έλληνες αγωνίζονται πολύ
γενναίως. Απαγορεύω στον τύπο να τους δυσφημίσει… με τον φύρερ… θαυμάζει τη
γενναιότητα των Ελλήνων… θλίβεται που υπεχρεώθη να τους πολεμήσει». Συνεχίζει :
30 Απριλίου 1941 Τετάρτη… χθες: με τον φύρερ… είναι θλιμμένος που αναγκάστηκε
να επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτα για να το αξίζουν
αυτό… προτίθεται να τους συμπεριφερθεί όσο το δυνατόν με φιλανθρωπία. Οι Ιταλοί
κάνουν το αντίθετο. Ο Breker που είναι επίσης παρών είναι πολύ θλιμμένος. Η
σύζυγός του είναι Ελληνίς…».
Από τις
αρχές του 1945 καταλαβαίνει ότι η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο. Έχει στρέψει
επάνω του όλη την μανία των αιώνιων εχθρών τηςΆριας Λευκής Ευρωπαϊκής ομοεθνίας. Ολόκληρος ο πλανήτης κάτω από τις
διαταγές του ιερατείου του Ιεχωβά στέλνει τους στρατούς του εναντίον της
Γερμανίας φαινομενικά, αλλά επί της ουσίας ολόκληρη η Ευρώπη καταστρέφεται και
λεηλατείται. Από την ανατολή τα στίφη των μπολσεβίκων Σλάβων της στέπας
εξαπέλυσαν την λυσσώδη βαρβαρική τους επίθεση. Η βαρβαρότητα αυτών των
ανθρωποειδών είναι πρωτόγνωρη. Στην Ελλάδα την συναντούμε αυτούσια από τους
ελληνόφωνους κομουνιστές οι οποίοι από τα Δεκεμβριανά του 1944 ξεριζώνουν
καρδιές με κατσαβίδια και κόβουν λαιμούς με κονσερβοκούτια.
Από δυσμάς
προχωρούν οι Εγγλέζοι του κ. Τσώρτσιλ (Εβραίου κατά το ήμισυ) μαζί με τους
Αμερικανούς του κ. Ρούσεβελτ (Εβραίου) καθώς και τον γαλλικό στρατό που δεν
είχε προσχωρήσει στην πολιτεία του Βυσί. Δηλαδή τους κουμουνιστές «πουρκουάδες».
Η μέγγενη σφίγγει και στραγγαλίζει ό,τι έχει μείνει όρθιο. Ο Χίτλερ
πληροφορείται το λιντσάρισμα του Μουσολίνι και της συντρόφου του, Πετάτσι.
Επιλέγει την μεγάλη έξοδο. Νυμφεύεται την Εύα και σε ένα 24ωρο δίνουν τέλος
στην ζωή τους για να μην πέσουν στα χέρια των ερυθρών κτηνανθρώπων της στέπας.
Η Γερμανία συνθηκολογεί στις 8 Μαΐου.
Ανεξάρτητα
από την πολιτική ιδεολογία του καθενός, όταν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή και
βλέπουμε τις προσωπικότητες που έχουν στιγματίσει την εποχή εκείνη, οφείλουμε
να δούμε την αλήθεια και να αποδίδουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του
Θεού τω Θεώ». Όταν μιλάμε για την εποχή του δεύτερου μεγάλου πολέμου πάντα
ψηλαφούμε προσωπικότητες που έδωσαν το στίγμα τους και σημάδεψαν την εποχή τους
και εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στην εποχή μας. Όταν μιλάμε για τον Χίτλερ ή
τον Στάλιν ή τον Μάο σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να υποβιβάζουμε την
προσωπικότητα λόγω πολιτικής αντιπαλότητας. Βέβαια αυτό δεν συνέβη στην
περίπτωση του Αδόλφου Χίτλερ για το πρόσωπο του οποίου έχουν ξοδευτεί
εκατομμύρια δολάρια σε δυσφήμιση και παραπληροφόρηση από στρατευμένους
ρυπαρογράφους και κονδυλοφόρους με την αρωγή της παγκόσμιας αόρατης κυβέρνησης
των περιούσιων, οι οποίοι έχουν στρατολογήσει δημοσιογράφους, συγγραφείς,
ιστορικούς, μυστικές υπηρεσίες.
Αντί
επιλόγου θα κλείσω με μια αναφορά σε προσωπική συζήτηση που είχα με έναν
αξιωματικό ε.α. των τεθωρακισμένων, ο οποίος δραστηριοποιείται σε γνωστό
πατριωτικό κόμμα. Ύστερα από μια συζήτηση πλέον της μίας ώρας γύρω από την
σημερινή κατάντια της Ελληνικής φυλής και αφού έφτασε σε αδιέξοδο μην μπορώντας
να αντικρούσει με επιχειρήματα τα όσα ανέφερα παρουσία μιας ντουζίνας
αποστράτων συνταγματαρχών και ταξιάρχων και πτεράρχων, εξεμάνη. Νομίζοντας ότι
είμαστε ακόμα στην μονάδα και ότι μπορεί να επιβληθεί δια βίας έχασε την
ψυχραιμία του και με ύβρεις και συκοφαντίες μού επιτέθηκε λεκτικώς. Αρνήθηκε
τον εθνικισμό ως ιδεολογία «πριν αλέκτορα φωνήσαι», με αποκάλεσε «ναζί» και με
απέπεμψε στην λησμονιά της ιστορίας. Άλλος ένας «αντιφασίστας» και «αντιναζί»
πατριώτης δημοκράτης που αρνείται τον φυλετισμό ενώ τον ψωμίζει το στράτευμα
από 18 χρονών που μπήκε στη σχολή Ευελπίδων.
Ζητώ η
νίκη!»
Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας
Θα
επιστρέψουμε. Είναι υπόσχεση.
Θα
επιστρέψουμε. Είναι υποχρέωση.
Αίμα και
τιμή
Βιβλιογραφία
:
Κωνσταντίνος
Πλεύρης «Ο άλλος Χίτλερ»
Κωνσταντίνος
Πλεύρης «Γκαίμπελς – αποκαλύψεις από το ημερολόγιο 40-41»
Μετά την στρατιωτική συντριβή της Εθνικοσοσιαλιστικής
ιδεολογίας από τις δυνάμεις των Συμμάχων ακολούθησε ένα παράδοξο ρεύμα το οποίο
απέκλινε αρκετά από τις βασικές και πρωταρχικές αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού.
Από πολλούς το ρεύμα αυτό αποκλήθηκε νεοναζισμός και είχε ως βασικά
χαρακτηριστικά την υποκουλτούρα, την αγιοποίηση - θεοποίηση προσώπων, τον
συνδυασμό της πολιτικής με τον αποκρυφισμό και πολλές φορές ακόμη και τον
μισανθρωπισμό.
Στα πλαίσια αυτής της παρακμής, η οποία μπορεί να θεωρηθεί
λογική κατάληξη εξαιτίας των καιρών, ειδωλοποιηθήκαν και υπερ-λατρεύτηκαν
πρόσωπα παρά τα όποια λάθη τους, ενώ αποσιωπήθηκαν αλλά με πολύ σημαντική
ιδεολογική και πολιτική προσφορά που μπορεί να λειτουργήσει ως οδοδείκτης για
την συνέχεια του δύσκολου πολιτικού μας αγώνα
Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού
«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»
Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας: το παρακάτω άρθρο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των παλαίμαχων συναγωνιστών Τ.Χ. - Γ.Γ. - Θ.Κ. - Δ.Π. - Α.Π.
Δεν μπορεί φυσικά να μην αναφερθεί η αμέριστη βοήθεια της συναγωνίστριας Θ.Π. την οποία και ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τον χρόνο.
Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Συναγωνιστή που δεν λύγισε στα κελιά της Μασονικής δεξιάς, δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας, δεν συνεργάστηκε με τις κρατικές αρχές και «έφυγε» Όρθιος σε έναν κόσμο Ερειπίων.
γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης
Αρχές δεκαετίας του ’60 σε μια κεντρική περιοχή των
Αθηνών με έντονους συμβολισμούς, Εθνικοσοσιαλιστικά εμβατήρια από δίσκους βινυλίου διαλύουν την
σιωπή της νύχτας προκαλώντας απορίες στους κατοίκους και φρίκη σε αυτούς που
αναγνωρίζουν την «καταραμένη» μουσική.
Σε περίοπτη θέση μιας διώροφης κατοικίας από όπου προέρχεται
η μουσική «πρόκληση» κυματίζει περήφανη η Σβάστικα ενώ διακρίνονται σάκοι με άμμο
περιμετρικά, θυμίζοντας σε κάποιους ότι οι «Τελευταίοι Πιστοί» μιας άλλης
εποχής διαθέτουν ακόμη το θάρρος λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να υψώσουν τα Αντιδημοκρατικά
σύμβολα.
Αυτή η περίπτωση δεν είχε να κάνει με μια ακόμη φετιχιστική
προσέγγιση του Εθνικοσοσιαλισμού όπως πολλοί θα σπεύσουν να υποθέσουν, αλλά με
μια ειλικρινή «μετάληψη εθνικοσοσιαλιστικής θείας κοινωνίας» μέσα στο κέντρο του
«υδροκέφαλου τέρατος» που είναι η πρωτεύουσα.
Υπεύθυνος για το ρίγος που διαπέρασε την σπονδυλική
στήλη των υπηρετών του Καραμανλή και κινητοποίησε πολλές φορές την βασιλική χωροφυλακή,
ένας νεολαίος της εποχής ασυμβίβαστος
μαχητικός και οξυδερκής. Ο Λογγίνος Παξινόπουλος.
Πήρε το όνομα του από τον «Άγιο» που κατείχε το αξίωμα
του Εκατόνταρχου στον Ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα ευαγγέλια, η
λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης Λόγχη.
Ο Θεάνθρωπος όμως του Λογγίνου Παξινόπουλου δεν ήταν ο Ναζωραίος
Ιησούς αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι «Μάρτυρες της Πίστης» για αυτόν οι Δώδεκα
που απεβίωσαν κατά την διάρκεια της περιβόητης «Δίκης της
Νυρεμβέργης».
Με την ιδεολογική του «λόγχη» ο Λογγίνος Παξινόπουλος προσπαθούσε
να πλήξει τα πλευρά της αστικής δημοκρατίας αφού μισούσε τον καθωσπρεπισμό και
την υποταγή της χώρας στον κομματισμό.
Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση διάσημων προσώπων
του «ελληνικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος» που χρόνια τώρα δημιουργούν ψευδείς
εντυπώσεις καθώς και των κονδυλοφόρων που τον συκοφάντησαν την εποχή εκείνη σε
κάθε ευκαιρία, ο Λογγίνος Παξινόπουλος αναμφισβήτητα είναι ο «πρωτεργάτης» στην
ενίσχυση και διάδοση των «φασιστικών» ιδεών μετά τον πόλεμο.
Λίγα χρόνια πριν την δικτατορία το όνομα του γίνεται
συνώνυμο με την δράση και την επαναστατική σκέψη.Γεννημένος το 1943, γιος αξιωματικού που
αργότερα βρέθηκε στις λίστες διώξεων της δολοφονικής ΟΠΛΑ, στέλεχος των ομάδων
κρούσης των «Ελπιδοφόρων» και υπεύθυνος στην περιοχή των Αμπελοκήπων των εθνικιστικών ομάδων αυτοάμυνας που οι αντίπαλοι έσπευσαν να τις ονομάσουν ως
«Τάγματα Εφόδου»!
Ο αστικός δημοκρατικός τύπος σπεύδει το ΄63 - λόγω των αλληλοκατηγοριών
που ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα γραβατοφορεμένα αντιφασιστικά γουρούνια του κοινοβουλευτισμού που
συνωστίζονταν και σιτίζονταν μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» - με κύριο στόχο τον
αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης να δώσει το «σύνθημα» για ένα νέο επικοινωνιακό
«κυνήγι» και μάλιστα αυτή την φορά καθόλου τυχαία από τις στήλες της
«Καθημερινής» που εκφράζει την εποχή εκείνη τις απόψεις του Παλατιού και του Στρατού.
Την 5η Ιανουαρίου 1960, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κάνουν
λόγο για ένα πρωτοφανές κύμα Εθνικοσοσιαλιστικών «εικαστικών παρεμβάσεων» σε
πολλές πόλεις της Ελλάδας, εκτός απ’ την Αθήνα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδος,
Χαλκίδα κ.ά., ακόμη και στον Αερολιμένα Ελληνικού) μια παγκόσμια κίνηση ενάντια
στο κράτος του Ισραήλ και τις διώξεις της Μοσάντ σε 400 πόλεις στην Ευρώπη,
στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στη Λατινική Αμερική που έφτασε συνολικά
τις 2500 δράσεις!
Ηθικός αυτουργός για την Ελλάδα θεωρήθηκε ο Εθνικοσοσιαλιστής
Λογγίνος Παξινόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός για τις σχέσεις του με την Δαμασκό
του Χαφέζ αλ - Άσαντ και την PLO και είχε εκπαιδευτεί στην κοιλάδα Μπεκάα.
Ο Παξινόπουλος σε έφοδο των αρχών τον Οκτώβριο του ’63
δεν πτοείται και με μια χειροβομβίδα στο χέρι, αδιαφορεί πλήρως για τον εισαγγελέα
και τα ντόπια τσιράκια του που σπεύδουν να τον τιμωρήσουν για την δράση του.
Προσπαθεί να διαφύγει δεν τα καταφέρνει και συλλαμβάνεται αφού πρώτα όμως
κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα. Το πρώτο επεισόδιο από μια σειρά διώξεων που
συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια.
Από την δεκαετία του ΄60 το κράτος συνήθιζε και
συνηθίζει ακόμη και σήμερα να υιοθετεί κάθε είδους ψευδή στοιχεία ακόμη και να
επιδεικνύει ιστορικά κειμήλια, τα οποία συνοδεύει με ψευδείς μαρτυρίες ανθρώπων
της δεξιάς και της αριστεράς με στόχο την διαχρονική «θωράκιση της αστικής
δημοκρατίας».
Τα πολεμικά ενθύμια του πατέρα του Παξινόπουλου που πολέμησε ηρωικά
από τον Σαγγάριο μέχρι τις λυσσαλέες μάχες του εμφυλίου κοσμούσαν την οικία του
συναγωνιστή ανάμεσα στους αναρτημένους Αετούς της Εθνικοσοσιαλιστικής
κληρονομιάς και τους Κεραυνούς της Κομματικής φρουράς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο
κατηγορούμενος συναγωνιστής ξεφτίλισε τους διώκτες του και νίκησε το κράτος στα
δικαστήρια ενώ κατάφερε να του επιστραφούν τα αιματοβαμμένα κειμήλια στο χώρο
όπου και ανήκαν.
Τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας της εποχής εκείνης
γράφουν: «Ο διεπόμενος από ναζιστικάς πεποιθήσεις Παξινόπουλος συνελήφθη ως
κάτοχος μυστικού οπλοστασίου που βρισκόταν σε δώμα στην ταράτσα της οικίας του,
το οποίο περιελάμβανε μεταξύ άλλων: Αυτόματο όπλο τύπου “Στεν”, 4 τυφέκια, 10
περίστροφα, 5 χειροβομβίδες “Μιλλς”, ένα κιβώτιο φυσίγγια, 15 ξίφη και
μαχαίρια, κράνη, μαστίγια και άλλο πολεμικό υλικό» ενώ στην συνέχεια το άρθρο
αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διακόσμηση του εσωτερικού χώρου της οικίας του που προκαλεί σοκ
στους διώκτες του λόγω των Εθνικοσοσιαλιστικών χρωμάτων και συμβόλων.
Κυκλοφορούσε συχνά με Εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα στο κέντρο των Αθηνών χωρίς να φοβάται τις
απειλές, ενώ για την δική του προστασία πάντα είχε μαζί του και έναν γερμανικό
ποιμενικό με το όνομα Thor!
Διαβάζουμε χαρακτηριστικά σε έτερο δημοσίευμα της εποχής
για τον Λογγίνο Παξινόπουλο:«Ανεκοινώθη εκ του υφυπουργείου Εσωτερικών,
σχετικώς με τα αναγραφέντα […] περί αποκαλύψεως οπλοστασίου ανήκοντος εις
παρακρατικήν οργάνωσιν, ότι […] τα εις την οδόν … οικίαν του 20ετούς σπουδαστού
Λογγίνου Παξινοπούλου […] ήσαν μουσειακώς ανηρτημένα εις τους τοίχους. […] Ο
Παξινόπουλος υπεστήριξεν ότι επρόκειτο περί ενθυμίων ανηκόντων εις τον πατέρα
του Παξινόπουλον Σπυρίδωνα, αντισυνταγματάρχην του ελληνικού στρατού. [Ο
καταγγείλας αυτόν] κατέθεσεν εις τον εισαγγελέα ότι ο Παξινόπουλος ήτο ηγετικόν
στέλεχος φασιστικής οργανώσεως, της «Αντικομμουνιστικής Σταυροφορίας», ο ίδιος
όμως ο Παξινόπουλος είπεν ότι εις ουδεμίαν οργάνωσιν ανήκει».
Στις 4 Ιουλίου 1964 νεολαίοι περισσότερα από 500 άτομα
χωρίς ενιαία πολιτική ταυτότητα που μισούσαν στο σύνολο τους την σάπια πολιτική
κατάσταση, εισβάλλουν στη Βουλή. Ένα πλήθος που αργότερα έπεσε θύμα σπίλωσης και
κατηγοριών στα ΜΜΕ της εποχής και καπηλεύτηκαν την οργή τους οι άνθρωποι της
δεξιάς λόγω της εναντίωσης τους στον Παπανδρέου.
Το πλήθος της νεολαίας σύντομα
διαλύει τα μπλόκα της αστυνομίας αναποδογυρίζει περιπολικά και κάνει τους
χωροφύλακες της Βουλής να κρυφτούν στα υπόγεια. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο ότι
με μαχαίρια κάποιοι από αυτούς και άλλοι με ξύλα φτάνουν στον προθάλαμο των
συνεδριάσεων και συγκρούονται με τους βουλευτές.
Ηγείται του οργισμένου πλήθους ο Γεώργιος Βεντούρης, ακτιβιστής των ιδεών μας και αργότερα ηγέτης της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας ΕΣΕΣΙ (Εθνικός
Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) καθώς και ηγετικό στέλεχος του FUAN
(Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης, Movimento Soziale Italiano).
Λίγες μέρες αργότερα, διεξάγεται η δίκη για αυτή την
εισβολή στη Βουλή. Επικρατεί ένταση. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός αξιωματικού
της Γενικής Ασφάλειας, η εισβολή στη Βουλή οργανώθηκε από τον Εθνικοσοσιαλιστικό
«Όμιλο Εθνικής Αναγεννήσεως». Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι και ο γνωστός
στις αρχές Λογγίνος Παξινόπουλος.
Μια παρένθεση για αυτή την επιδρομή: Το 1965 ο καταδικασθείς
ως κύριος υποκινητής της επιδρομής Ρένος Αποστολίδης που η δεξιά τον θεωρεί
«αναρχικό» και η αριστερά «φασίστα» εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο,
μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για την εισβολή στο «Κυνοβούλιο». Εξηγεί
ότι η πράξη του αυτή έγινε για να υπογραμμίσει στον κόσμο πως δεν ανέβασε στην
εξουσία παρά τον «χασάπη Παπατζή του '44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων, που
εγκατέστησε τη Δεξιά στην Ελλάδα».
Η «Αυγή» έσπευσε να κάνει λόγο για … «Τάγματα
Εφόδου» που εισέβαλαν στον ναό της δημοκρατίας.Η κυβέρνηση διέταξε την διάλυση όλων των
οργανώσεων που «αναπτύσσουν έκνομη δράση» ενώ δια στόματος του Υπουργού
Εσωτερικών, Ιωάννη Τούμπα, η κυβέρνηση κατήγγειλε την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.
Υπήρχε μια οργάνωση νέων, οι Άλκιμοι, που λειτουργούσε
ήδη από το 1932. Ήταν μια οργάνωση, που την είχε δημιουργήσει η «Εθνικιστική
Ένωση Ελλάς», σαν αντίπαλο δέος για τους νεαρούςΚομμουνιστές στην δεκαετία του 1930. Οι
Άλκιμοι, έδρασαν με παραστρατιωτική μορφή, λαμπαδηφορίες, παρελάσεις στην πόλη,
μέχρι και το 1936. Τότε, διαλύθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, αφού αυτός σχημάτισε
την ΕΟΝ, την μοναδική στα χρόνια του, νόμιμη οργάνωση, για τη Νεολαία.
Δυστυχώς κάποιοι Εθνικοσοσιαλιστές είδαν την 21η
Απριλίου ως μια «σανίδα σωτηρίας» άλλοι απέφυγαν διακριτικά κάθε επαφή μαζί της
ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που κυνηγήθηκαν από την ασφάλεια επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνα με την
ορολογία του καθεστώτος «αναρχοφασίστες».
Ο Λογγίνος Παξινόπουλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «χουντικού»
ένοπλου παραστρατιωτικού σώματος των «Αλκίμων», το οποίο ήταν έμπνευση και
δημιούργημα γνωστών εθνικιστών με σκοπό να «αποτελεί τον σιδηρούν βραχίονα του
καθεστώτος».
Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης σύμφωνα με τα λεγόμενα του είχε κάνει την
πρόταση για «φασιστικοποίηση» της νεολαίας στους Λαδά και Ασλανίδη, αυτοί του
έδωσαν την άδεια και την χρηματοδότηση και τα όπλα για να προχωρήσει αλλά χωρίς
να φαίνονται, κι έτσι στην διοίκηση τους μπήκαν στελέχη της οργάνωσης Κ4Α.
«Αναμφιβόλως η οργάνωσις των Αλκίμων εξουσιάζετο
απολύτως από εμάς», γράφει ο Πλεύρης. «Είδαμε την ευκαιρίαν εξορμήσεως προς την
μάζαν των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές
πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Αλκίμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν
παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετέλει τον λαϊκόν σιδηρούν βραχίονα του
καθεστώτος».
Στην πράξη όμως ουδέποτε το καθεστώς ενδιαφέρθηκε πραγματικά
για την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αφού στον αξιακό πυρήνα του υπήρξε απλά μια
αντιδραστική στρατιωτική κυβέρνηση με κυρίαρχο το αντικομμουνιστικό στοιχείο
και με εσωτερικές συγκρούσεις που τελικά ωφέλησαν τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ.
Η μεγαλύτερη απόδειξη της ποιότητας του καθεστώτος ήταν η επιμονή του
Παπαδόπουλου να στηριχτεί σε πρόσωπα του παλαιού πολιτικού κόσμου και να
ισχυροποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ παράλληλα οι κορυφαίοι αντίπαλοι
του ζούσαν πλουσιοπάροχα στο εξωτερικό.
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όπως είναι γνωστό υπήρξε άκρως αρνητικός μπροστά στις
προτάσεις της ριζοσπαστικοποίησης λέγοντας χαρακτηριστικά - φοβούμενος φυσικά τις
αντιδράσεις των ξένων και της αριστεράς - «μην μας πουν φασίστες» αλλά το 1970
λόγω πιέσεων μερίδας των στρατιωτικών 20 χιλιάδες Άλκιμοι ορκίστηκαν στο γήπεδο
της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Κατά άλλους ο αριθμός ήταν μόλις 4 χιλιάδες ενώ σε
γνωστό ντοκιμαντέρ αναφέρονται 30 χιλιάδες συνολικά.
Οι περισσότεροι ήταν άνεργοι νέοι που πίστεψαν στις
υποσχέσεις τους χούντας ότι «θα σαςβρούμε δουλειά». Αυτές οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν και απέμειναν μόνο
οι «διαλέξεις» για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση» γεγονός που σύντομα αποθάρρυνε
την νεολαία.
Η πρόχειρη οργάνωση και η έλλειψη μιας αυθεντικής ιδεολογίας και δράσης μέσα σε
συνθήκες μιας «επανάστασης» που τελικά ήταν «παρένθεση» απέδειξε ότι κάθε πολιτικό εγχείρημα που στερείται αρχών και κοινωνικής αποδοχής σύντομα θνήσκει. Το Σώμα των
Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου
Αθηνών.
Ο Λογγίνος Παξινόπουλος δεν σταμάτησε την δράση του
στην μεταπολίτευση. Συνέχισε να κοιτάει κατάματα χωρίς φόβο το δημοκρατικό
τέρας αμφισβητώντας έμπρακτα τη αστική νομιμότητα, ενώ το ηθικό του στην φυλακή
υπήρξε παράδειγμα για πολλούς. Δεν δείλιασε απέναντι στις συνεχείς ανακρίσεις
και φυλακίσεις και δεν συνεργάστηκε με τα πιόνια του καθεστώτος.
Σε μια
επίδειξη ισχύος που σόκαρε τους δημοκράτες και τα ΜΜΕ και παρά τις συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της αριστεράς που έσπερνε το μίσος και της προδοτικής δεξιάς που πούλησε την
Κύπρο στο όνομα της δημοκρατίας, ο Λογγίνος Παξινόπουλος - μαζί με Έλληνες και Ιταλούς νεοφασίστες - εμφανίστηκε στην στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου του ΄75 στις στήλες του Ολυμπίου Διός και χαιρέτισε με Τεταμένη την Δεξιά τις πολεμικές σημαίες που δεν υπεστάλησαν στην Μεγαλόνησο αλλά τις
υπερασπίστηκαν οι Έλληνες πολεμιστές παρά την προδοσία των Μακαρίου Αβέρωφ και
Καραμανλή καθώς και των επίορκων αξιωματικών.
Ουδέποτε ο Λογγίνος Παξινόπουλος αποδέχτηκε την αναγκαιότητα
του κοινοβουλευτισμού για την υπεράσπιση των ιδεών.
Παρέμεινε μέχρι το τέλος
του βίου του ανένταχτος και πιστός στις αρχές και τις αξίες της Πλατωνικής
Πολιτείας.
Υπήρξε Πολιτικός Στρατιώτης και «πυρφόρος» του Ελληνικού
Εθνικοσοσιαλισμού.
Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια την 24η
Νοεμβρίου 1993.
«Η δεξιά πτέρυγα είναι τις περισσότερες φορές ένα
αξιοθρήνητο συνονθύλευμα ανθρώπων με πολύ ασαφείς ιδέες. Αντιλαμβάνονται ότι
κάτι πάει στραβά, αλλά αρνούνται να εγκαταλείψουν την Παλιά τάξη.
Αντίθετα,
αγκιστρώνονται σ’ αυτήν με όλη τους τη δύναμη και θέλουν να επαναφέρουν
καταστάσεις που υπήρξαν πριν από 75 ή 100 χρόνια, νομίζοντας ότι αυτό θα λύσει
όλα τους τα προβλήματα.
Αλλά, δεν μπορούν να δουν ότι το τέλμα, μέσα στο οποίο
βρισκόμαστε σήμερα, είναι μια λογική συνέπεια του συστήματος που είχαμε πριν 100
χρόνια - ότι τα θεμέλια του συστήματος αυτού δεν ήταν αρκετά σταθερά για να μας
προφυλάξουν από την σημερινή του εξέλιξη.
Η αρχή των περισσότερων από τα
προβλήματά μας βρίσκεται σ’ αυτήν ακριβώς τη Χριστιανική ιδέα, της οποίας η
ισοπεδωτική φιλοσοφία και τα ξένα και αφύσικα κηρύγματα έκλεψαν τη ψυχή του
λαού μας, αλλά που εξακολουθούν να τη διαφημίζουν σαν την ασπίδα ενάντια στην
κατάπτωση που βλέπουν ολόγυρά τους.
Όταν όλες οι μάταιες προσπάθειές τους να
σταματήσουν την πορεία των γεγονότων αποτυγχάνουν, απογοητεύονται και γίνονται
μισητές των πάντων, επειδή δεν έχουν ούτε σαφή εικόνα του σκοπού τους, ούτε
ιδεολογία»
Ο Έρνστ Ρέμ όπως και οι περισσότεροι μαχητές των
Sturmabteilung «ζυμώθηκαν» μέσα στο καμίνι του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ψήθηκαν
στις μάχες και τα χαρακώματα γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την πρωτοφανή βιαιότητα
και σφοδρότητα του Μεγάλου Πολέμου. Ο Ρεμ στη Γαλλία (όπου βρέθηκε πολεμώντας)
αναμφισβήτητα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του που θα τον
συνόδευε σε όλη την μετέπειτα πορεία του.
Ο πολεμιστής του χαρακώματος γνώριζε μόνο την πραγματικότητα
της μάχης. Ζούσε κάθε στιγμή στην απόλυτη ένταση της, την κάθε στιγμή ως την
τελευταία, την κάθε στιγμή ως ένα ριψοκίνδυνο αντίκρυσμα με το Μηδέν, με τον
Θάνατο. Αυτή η δοκιμασία πλάθει την Αίσθηση μίας Απόλυτης Ελευθερίας που
πουθενά αλλού δεν μπορεί να βιωθεί.
Ο άνθρωπος λυτρωμένος από τις καθημερινές
γήινες ανησυχίες, από την ρηχότητα μίας τετριμμένης μικροαστικής ζωής, από το
φθαρτό και το ρευστό. Λυτρωμένος από τον φόβο. Κοιτάζει την αλήθεια κατάματα,
ζει το απόλυτο, βρίσκεται στο μεταίχμιο του περάσματος στον «άλλο κόσμο». Ελεύθερος
από τον ίδιο του τον Εαυτό!
Η Ελευθερία του Στρατιώτη στο πεδίο της μάχης οδηγεί στον
Μηδενισμό. Η επαφή με το Μηδέν οδηγεί στην ύψιστη περιφρόνηση για την υλιστική
ζωή, για την ρουτινιασμένη μηχανιστική επανάληψη, για την πραγματικότητα των
αποκοιμωμένων και τον εκδουλευμένων και ανοίγει τους διάπλατους δρόμους για την
αναζήτηση των δυνατών εμπειριών, για την αναζήτηση μίας Ελευθερίας που
βρίσκεται στο «εδώ και τώρα» στην πληρότητα μίας ζωής που υψώνεται στη
μεγαλύτερη ένταση της.
«Όταν κάποιος στέκεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τον
θάνατο, τότε η εξωτερική εμφάνιση ξεθωριάζει σε μία ασημαντότητα και οτιδήποτε
είναι άχρηστο εξαφανίζεται. Μόνο το γνήσιο, το αληθινό και το ανδρικό διατηρούν
την αξία τους. Το μίσος που οι άλλοι διασκόρπιζαν στο εξωτερικό δεν βρήκε θέση
στη καρδιά του στρατιώτη γιατί απλά δεν το ένιωθε, γιατί είδε ότι όσοι
βρίσκονταν στην άλλη πλευρά υπέφεραν τις ίδιες τραγωδίες, εκτελούσαν το ίδιο
καθήκον και αντιμετώπιζαν τον ίδιο θάνατο. Ήταν απλά καθρέφτες του εαυτού του!
Δεν μισεί κανείς αυτό στο οποίο αντανακλάται, διότι τότε θα πρέπει να μισεί τον
εαυτό του.
Δεν υπάρχει πιο αληθινός χαρακτήρας από αυτόν της πρώτης
γραμμής. Η πείνα και η δίψα, η βροχή και ο παγετός, η ταλαιπωρία και οι
κίνδυνοι, οι πληγές και ο θάνατος αφαιρούν κάθε προσποιητή μάσκα και αναγκάζουν
τον άνδρα να αντιμετωπίσει την κάθε πρόκληση: δείξε αυτό που είσαι! Κάτω από
αυτόν τον ανελέητο προβολέα τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί και όλες οι σκέψεις
των ανδρών στρέφονται αναπόφευκτα στο ουσιώδες».
Ο Μηδενισμός του Ρεμ τον ώθησε στην επίθεση και την ρήξη με
έναν γερασμένο κόσμο που γνώριζε μόνο την δουλεία. Αυτόν της καπιταλιστικής
Βαϊμάρης. Δεν υπήρχε τίποτα που να άξιζε να διασωθεί αλλά αντιθέτως έπρεπε να
γκρεμιστεί από την σάρωση των καφέ στρατιών. Το ίδιο και το μίαρο απόστημα του
μπολσεβικισμού, το απότοκο της ίδιας σαπισμένης μήτρας του σύγχρονου κόσμου,
μία ζοφερή άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Ο συνταγματικός «μπολσεβικισμός» της
πλήρως αστικοποιημένης Σοσιαλδημοκρατίας και ο εκτρεφόμενος από την Μόσχα
μπολσεβικισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Ρεμ εντάχθηκε στο NSDAP και έγινε ηγέτης των περιλάλητων
SA. Φόβος και τρόμος των αντιφασιστών στους δρόμους των πόλεων, όσο και των
αστών και των καπιταλιστών των χρυσών γραφείων όπως απέδειξε η Ιστορία. Αιώνιο
αγκάθι για την ακροδεξιά και τους βολεμένους που δεν μπορούσαν να αντέξουν την
φωνή της Επανάστασης και την Ορμή της πραγματικής και ολοκληρωτικής
Εθνικοσοσιαλιστικής Επικράτησης.
Κόκκινο πανί για τους αντιφασίστες σύντομα ο Ρέμ έγινε
στόχος της χυδαιότητας, της λάσπης και της συκοφαντίας. Οι φυλλάδες αυτών που
απενοχοποίησαν την εκπόρνευση και την ομοφυλοφιλία, στην Γερμανία της εποχής,
τον κατηγόρησαν για.. «ανήθικο τρόπο ζωής».
Ο Ρεμ δεν αξίωσε ποτέ να γίνει
αγαπητός στους κύκλους της ακροδεξιάς υποκρισίας και της ατέρμονης ηθικολογικής
παράνοιας. Έζησε στο πεδίο της μάχης και η μόνη Ηθική που ήξερε ήταν αυτή του
Πολεμιστή, του Γενναίου. Η Ηθική των Μεγάλων Έργων. Πολύ πιο ΑΝΔΡΑΣ από
χαρτογιακάδες άκαπνους γραφειοκράτες και μπουρζουάδες που κρύβονταν στις
κομματικές αίθουσες όταν άλλοι πολεμούσαν στους δρόμους. Στη μηδενιστική του
αντίληψη συμπεριλήφθη και η σάπια, παρακμιακή ηθική της αστικής υποκρισίας και
της ιουδαιοχριστιανικής δουλικότητας.
«Ο στρατιώτης απομακρύνεται από αυτή το είδος ψευδούς ηθική
με αηδία. Αυτό που έχει σημασία για μένα, στο πεδίο της μάχης, δεν
είναι αν ένας στρατιώτης ανταποκρίνεται στην «ηθική της κοινωνίας» αλλά μόνο αν
είναι άνθρωπος πάνω στον οποίον μπορεί να στηριχτεί κανείς. Ένας «ανήθικος»
άνθρωπος που πετυχαίνει κάτι είναι για μένα πολύ πιο αποδεκτός από έναν «ηθικά
ορθό» που δεν καταφέρνει τίποτα. Η λεγόμενη κοινωνία διαπράττει το μεγαλύτερο
έγκλημα με την αποτίμηση των ανθρώπων κατά αυτόν τον τρόπο. Οι αυτοκτονίες των
σπουδαιότερων προσωπικοτήτων μιλούν πολύ εύγλωττα εδώ»
O Ρεμ λοιπόν μπορεί να ήταν «Διάβολος». Πράγματι ήταν. Άλλα
τέτοιους αξίζει η κόλαση της αστικής κοινωνίας. Όποιος θέλει Αγίους ας ψάξει
στα μοναστήρια. Ο Ρεμ τα ήθελε ΟΛΑ. Δεν αρκούταν στο τσάκισμα των Κόκκινων
και την ανάληψη της εξουσίας. Ήθελε ότι δικαιούνταν οι Γερμανοί εργάτες και
πρώην πολεμιστές, όσα δικαιούνταν οι προλετάριοι των SA. Όσα φτιάχνουν με τα
χέρια και το μυαλό τους. Τους κόπους της εργασίας τους.
Ζητούσε την
απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την απελευθέρωση της Γερμανίας από τα
αστικά παράσιτα υπεύθυνα για τον μεγάλο πόλεμο και την δυστυχία της Βαϊμάρης.
Ζητούσε ο Στρατός να περάσει επιτέλους στον Λαό και το Έθνος και να ηγηθούν οι
πραγματικοί πολεμιστές, όχι τα πρωσικά γουρούνια που παρακολουθούν τις μάχες με
τα κιάλια τους.
Δυστυχώς όλα αυτά τον έφεραν σε ρήξη με την αστική τάξη, το
στρατοκρατικό κατεστημένο και την ακροδεξιά. Τα αποτελέσματα γνωστά. Μία
προδομένη Επανάσταση, μία ανεκπλήρωτη Προσδοκία.
Το άρθρο το οποίο ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε στο ιστορικό
πρώτο τεύχος του περιοδικού «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» όταν ακόμη ήταν μονάχα ένας μικρός
κύκλος περιοδικού και όχι συγκροτημένο πολιτικό κίνημα.
Ανεξαρτήτως του αν
συμφωνούμε ή όχι με την ακόλουθη πορεία της Χρυσής Αυγής ως πολιτικό κόμμα, το
άρθρο έχει ιστορική αξία και αποτελεί τεκμήριο της ριζοσπαστικής, επαναστατικής
προσέγγισης της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, που ίσχυε εκείνη την εποχή:
«To να προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει τις θεωρητικές ρίζες
του Εθνικοσοσιαλισμού είναι σαν να προσπαθήσει να ανατρέξει την χρονική
διάρκεια του ανθρωπίνου είδους, σαν εμβίου όντος, πάνω στη γη.
Εγώ θα περιοριστώ σε μία χρονική τομή, στις αρχές του αιώνα
μας, όταν εμφανίστηκαν ορισμένες κινήσεις διανοουμένων που απετέλεσαν, θα
μπορούσα να πω, το λίκνο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος. Αν και οι κινήσεις
αυτές ήταν αρχικά περιορισμένες μέσα στα εθνικά πλαίσια των τόπων που τις
γέννησαν, πολύ σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη με αποτέλεσμα να
μετατραπούν σε κινήσεις πανευρωπαϊκού επιπέδου. Οι κινήσεις αυτές ήσαν: ο
Φουτουρισμός στην Ιταλία, ο Εξπρεσσιονισμός στη Γερμανία και ο Βορτικισμός στη
Μεγάλη Βρετανία.
Το κυριώτερο ουσιαστικό στοιχείο του Εθνικοσοσιαλισμού, που
θα γοήτευε κάθε καλλιτέχνη είναι η μετατροπή της αναρχίας σε τάξη. Ο
Εθνικοσοσιαλισμός και ειδικότερα, ο Εθνικοσοσιαλισμός του ατόμου, έχει σαν
αφετηρία του την ανοιχτή ανταρσία, την αναρχική εξέγερση εναντίον της
καθεστηκυίας τάξεως.
Οι τρείς κινήσεις που ανεφέρθησαν ξεκινούν από την μία
πλευρά σαν εξέγερση εναντίον της κληρονομιάς του ΙΧΧ αιώνος, μίας κληρονομιάς
συντηρητισμού που απειλούσε να ισοπεδώσει τις τέχνες και το άτομο και από την
άλλη σαν αναζήτηση ενός νέου κόσμου, χτισμένου πάνω στα ερείπια του παλιού. Η
δημιουργία του βιομηχανικού δούλου, που κατεβρόχθιζε την μικροαστική τάξη και
ακόμη περισσότερο η απειλή της ανωνυμίας μέσα σε μία μάζα που θα μπορούσε
«ελεγχόμενα» να συμμετέχει στη κρατική μηχανή, έδειχναν ότι ο ρόλος του ατόμου
σαν καθοριστικού παράγοντος είχε λήξει. Επρόκειτο να γίνει δούλος των μηχανών ή
να εξαφανισθεί μέσα στις μάζες.
Σε αυτή την απειλή ο Εθνικοσοσιαλισμός έδινε την λύση
συμφιλιώνοντας την ιδέα και την θεωρία του ήρωος με το μαζικό κίνημα. Ηρνείτο
τον επερχόμενο κοινωνικό μετασχηματισμό με την αποφασιστική προστασία των
παραδοσιακών αρχών και παρουσίαζε μία κοινωνική δομή, που παρά την
αριστοκρατική της μορφή, βασιζόταν στις ικανότητες του ατόμου αδιαφορώντας για
την κοινωνική του προέλευση. Ο Εθνικοσοσιαλισμός ηρνείτο την αμαρτωλή ισότητα
που προσέφεραν οι κομμουνιστές: προσέφερε μία κοινωνία όπου ο καθένας θα είχε
συγκεκριμένα καθήκοντα και η μηχανή θα αποτελούσε το μέσον της επαναφοράς του
ιπποτισμού και ηρωϊσμού του παρελθόντος. Επιπλέον συνδύαζε την πειθαρχία με μία
ιδέα που φαινόταν συναρπαστική σε κάθε άτομο: την προοπτική δημιουργίας ηρωϊκών
μορφών, υπερανθρώπων, που θα αποτελούσαν την σπονδυλική στήλη της νέας τάξεως
πραγμάτων. Η εικόνα αυτή, του Νέου Ανθρώπου, συνδεόταν άμεσα με την επιθυμία
για ανανέωση, αναγέννηση και δράση, μία επιθυμία που συνέπιπτε με την εξέγερση
κατά του θετικισμού του ΙΧΧ αιώνος.
Θα πρέπει εδώ να αναφέρω την σημαντική επίδραση της
«κυκλικής θεωρίας» του Oswald Spengler, που φυσικά δεν ήταν τίποτα καινούργιο,
ούτε ήταν άγνωστο πως ο πολιτισμός είχε φτάσει στο κρίσιμο σημείο του, όπως
υποστήριζε, αλλά η εμπεριστατώμενη ανάλυσις του θέματος από τον Spengler
ενέτεινε την ανησυχία. Ιδιαίτερα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η οικονομική
κρίσις, οδήγησαν πολλούς στο να δεχθούν τις λύσεις που προσέφερε ο
Εθνικοσοσιαλισμός.
Ίσως η πλέον εμφανής δήλωσις, που αντικατοπτρίζει το πνεύμα
της εποχής, είναι του Andre Gide, δεδηλωμένου αριστερού, όταν γεμάτος
απογοήτευση έγραφε το 1932, στη στήλη του Dorothy Bussy: «...έχω παίξει όλη μου
τη ζωή, με αντίκρυσμα ψεύτικες μάρκες, τίποτε για όσα έχω ζήσει δεν έχει πλέον
ιδιαίτερη αξία, η τέχνη, η ελεύθερη σκέψη, ακόμη και αυτή η αλήθεια δεν παίζουν
κανένα ρόλο και δεν θα έπρεπε να παίζουν κανένα ιδιαίτερο ρόλο στο νέο κόσμο
που ανοίγει ο κομμουνισμός. Το ότι θα έπρεπε να συμμαχήσουμε με τους ανθρώπους
που έδωσαν το κώνειο στο Σωκράτη, το ότι η τέχνη και οι πνευματικές αξίες μίας
«Ανδρομάχης» είναι πια εκτός εποχής και δεν μας αφορούν πλέον...»
Και εδώ ο Εθνικοσοσιαλισμός προσέφερε την λύσι. Διεκήρυσσε
τον αντιδιανοουμενισμό του και οι περισσότεροι διανοούμενοι συμφωνούσαν πως
μετά την αποκάλυψη δεν θα υπήρχε θέση για αυτούς - αλλά διατηρούσε όλες εκείνες
τις πνευματικές αξίες που ο Κομμουνισμός προσπαθούσε να καταστρέψει. Φαινόταν
πως έφερνε τον θάνατο του παλαιού κόσμου και την γέννηση του καινούργιου
σχετικά ανώδυνα. Και πραγματικά φαινόταν τόσο ανώδυνο, ώστε σε όλους τους
συγγραφείς που τον ακολούθησαν διακρίνουμε την τάση της ανώδυνης οδού σε μία προσπάθεια
συντηρήσεως και διατηρήσεως των παραδοσιακών αξιών.
Αν τέλος, εξετάσουμε, αυτή καθ΄ευατή την ουσία του
Εθνικοσοσιαλισμού θα δούμε πως μέσα σε ένα τεράστιο πλαίσιο, που κινείται
συνεχώς, παρουσιάζει ένα σύστημα εικόνων, που αρνούνται κάθε λογικό ορισμό και
δεν επιδέχονται συντηρητική ανάλυση. Η μία αντικρούει την άλλη δημιουργώντας
συνεχείς αντιθέσεις, η αρμονία των οποίων γεννά μία σχεδόν μυθική μορφή μέσα σε
μία κίνηση χωρίς αρχή και τέλος.
Το πως ο Εθνικοσοσιαλισμός εξασκούσε τόσο μεγάλη γοητεία σε
άτομα που ανήκαν σε διαφορετικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά επίπεδα θα
εξετάσουμε στη συνέχεια».
Η ακόλουθη ομιλία, δόθηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς, το 1926,
σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας.
Στόχος της ήταν η κινητοποίηση της εργατικής
τάξης, των φτωχών λαϊκών μαζών, των πιο επαναστατικών - ριζοσπαστικών τμημάτων
της γερμανικής κοινωνίας αλλά και των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος, για
την ένταξη τους στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα.
Η ριζοσπαστική
σοσιαλ-επαναστατική ιδεολογία των πρώτων ετών πολιτικής δραστηριότητας του
Γκέμπελς είναι εμφανής, όπως επίσης οι εθνικομπολσεβικικές τάσεις και η πρωταρχική
φύση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος που αποσκοπούσε στο τσάκισμα των
καταπιεστικών όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών, την εθνική ελευθερία, την
κοινωνική απελευθέρωση και την συμμαχία με την ΕΣΣΔ εναντίον των καπιταλιστικών
δυτικών αστικών δημοκρατιών.
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός δεν ονειρεύεται αποικίες
αλλά την ενίσχυση της Πατρώας Γης αφού άλλωστε η «χωματοφαγία» αδυνατίζει το
κέντρο
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός βλέπει τον κόσμο ως έναν
μπαξέ με διαφορετικά λουλούδια που όλα πρέπει να ανθίσουν αφού ο Ήλιος δεν
κάνει διακρίσεις
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός πέρα από τα τύμπανα των παρελάσεων
και τις άναρθρες κραυγές του πλήθους αφουγκράζεται τον αντίλαλο από τα σφυριά της εργατιάς
που καλούν στον αγώνα για το μεροκάματο
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός γελάει ειρωνικά μπροστά στις
ιστορικές αναλύσεις των «ορθοδόξων» και των «καθαρολόγων» που χρησιμοποιούν την
Ιδέα ως μάσκα προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός θεωρεί εχθρό θανάσιμο την
αστυνομία τον στρατό την εφορία την εκκλησιαστική εξουσία αφού δεν πιστεύει σε
καμιά «εθνική ενότητα» που είναι το ψωμοτύρι του συστήματος από την εποχή του
Κωλέττη και του Μαυροκορδάτου
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός νοιάζεται για την
καθημερινή λαϊκή πάλη τα συμφέροντα του λαού και όχι της πλουτοκρατίας που χρηματοδοτεί
τα κόμματα της ακροδεξιάς προς όφελος του Διεθνούς Σιωνισμού
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός είναι αυτός που
πολεμήθηκε από την μπουρζουαζία και τα τσιράκια της αφού τόλμησε να πει
αλήθειες να απορρίψει τα ψέματα και να επαναφέρει τον επαναστατικό λόγο σε έναν
«χώρο» προδομένο και διασπασμένο
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός απορρίπτει τον φετιχισμό και
την στείρα προσωπολατρία αφού η Ιδέα είναι ιερή και τα πρόσωπα που την
υπηρετούν απλά τα μέσα
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός ανιχνεύει τους πολιτικούς
μας αντιπάλους κατατάσσοντας τους σύμφωνα με τον βαθμό επικινδυνότητας χωρίς όμως
να ξεχνά ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η αστική δημοκρατία που γεννήθηκε στις
στάχτες της Κύπρου
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός δεν νιώθει την ανάγκη να «σώσει»
τον κόσμο αφού ο σύγχρονος κόσμος είναι η μεγαλύτερη τιμωρία
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός θεωρεί τον Θεό νεκρό και
ξαναβάζει στο βάθρο της πίστης την φύση και την εσωτερική μας δύναμη να
φιλοσοφούμε με το σφυρί
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός δεν θέλει να μόνο τα
Λάβαρα Ψηλά αλλά και τον Ερωτισμό αφού χωρίς αυτόν τα πάντα καταλήγουν άχρωμα
και ανούσια
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός απορρίπτει τις θεωρίες
συνωμοσίας το παραλήρημα των «παραγόντων» την λογοδιάρροια των πολιτικάντηδων
και δίνει τον λόγο στην νεολαία που είναι ο μόνος κριτής και δικαστής
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός ονειρεύεται την στιγμή
που θα περάσει από εθνικό λαϊκό δικαστήριο τους μειοδότες και νάρκισσους του «χώρου»
που ποδηγετούνται από την δεξιά και τους κομματικούς σωλήνες του παρακράτους
Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός προδόθηκε μια νύχτα του
Ιούνη του 1934 προκαλώντας ανακοπή στην επανάσταση αλλά επέζησε στις καρδιές αυτών
που δεν ξεχνούν ότι το χρώμα του Σοσιαλισμού είναι Κόκκινο!
Για όλους αυτούς τους λόγους και περισσότερους
οφείλουμε μια νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών από την ανάποδη στην αστική τάξη
την ακροδεξιά και την σάπια κρατική αρχή που μαστιγώνει τις ζωές και τις συνειδήσεις
.png)
