Αποκλειστικό: Συνέντευξη «Μελανή Ταξιαρχία» (Θεσσαλονίκη)

 

melanhtaxiarxia@gmail.com

Ποιες είναι οι ιδεολογικές σας αρχές και από πού εμπνευστήκατε το όνομα και το σύμβολο της συλλογικότητας σας;

Ιδεολογικά βρισκόμαστε στον εθνικισμό της «Τρίτης Θέσης». Θεωρούμε τον επαναστατικό εθνικισμό ως έναν ευρύτερο όρο ομπρέλα που ενσωματώνει δύο βασικές αρχές, την πίστη και την προάσπιση του έθνους και της φυλής, και ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα το οποίο θα έχει στόχο την αμοιβαία αλληλοϋποστηριξη του συνόλου των μελών της κοινωνίας κόντρα στον παρασιτισμό του καπιταλιστικού ατομικισμού και της σύγχρονης ζωής.

Δεν στεκόμαστε στα ψευδοδιλλήματα πως ο εθνικοσοσιαλισμός, ο φασισμός, ο εθνοσυνδικαλισμός και γενικότερα τα εθνικιστικά κινήματα με τις ιδεολογίες τους που πήραν σάρκα και οστά τον 20^ο  αιώνα είναι εχθρικά μεταξύ τους, άσχετα με τον βαθμό που πέτυχαν ή όχι.

Ενώ στις θεμελιώδεις αρχές τοποθετούμε τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους αγωνιστές της επανάστασης που επανέφεραν τον εθνικισμό στο προσκήνιο της ιστορίας μετά από 1400 χρόνια (από την ενθρόνιση του Κωνστάντιου του 2ου το 347μχ έως την μάχη στο Βάλμυ το 1792) που είχε εξαφανιστεί εξαιτίας της επικράτησης των αυτοκρατοριών, των θρησκειών και τον θάνατο του ρωμαϊκού και αρχαιοελληνικού ιδεώδους.

Τα σημαντικότερα έργα για μας είναι η «πολιτεία» του Πλάτωνα και τα ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη, στα δύο συγκεκριμένα έργα βρίσκονται ολοκληρωμένα οι απόψεις μας και για την ιδανική Πολιτεία και για τον σκοπό της ψυχής.

Όσον αναφορά το όνομα και το σύμβολο της ομάδας μας η απάντηση είναι πως θέλαμε ένα απλοϊκό σχήμα, να σχεδιάζεται εύκολα σε γκράφιτι και δεν χρησιμοποιείται από άλλη οργάνωση του «χώρου» και δεν έχει χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αναρχικούς και προδότες, ενώ κιόλας η τρίαινα μπορεί να συμβολίζει και την τρίτη θέση στην οποία ανήκουμε ιδεολογικά, παρομοίως και με το όνομα, δεν έχει κάποιον συμβολισμό, απλώς θέλαμε να είναι ξεχωριστό και όχι αντιγραφή από άλλη οργάνωση.

Πως βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας και ποιοι πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι στόχοι και οι σκοποί του εθνικιστικού κινήματος;

Για να χαρακτηριστεί η κατάσταση του ελληνικού λαού και κράτους χρειάζεται μια μόνο λέξη, "condominium" ένα υποχείριο πληρεξούσιο κράτος που δρα στο συμφέρον πολλαπλών ξένων δυνάμεων, κυρίως των Εβραίων και των Αμερικανών, ενώ από πίσω ακολουθούν η Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία, όλα τα κόμματα της μεταπολίτευσης που έχουν μπει στο κοινοβούλιο με εξαίρεση το «Λάος» (των οποίων οι βουλευτές ξεπουλήθηκαν για μια καλύτερη βουλευτική καρέκλα) και «της Χρυσής Αυγής», όλοι είναι πληρεξούσια εργαλεία ξένων συμφερόντων.

Ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων και ειδικά των μεγαλύτερων ηλικιών θυμίζουν παγανιστές της μέσης Ανατολής πολεμούν με θρησκευτική ευλάβεια για το ποιος θεός/επικυρίαρχος θα τους έχει για πιστούς σκλάβους, και αυτό φαίνεται με την στάση τους που έχουν για την Ρωσία, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Γερμανία και την Ουκρανία. Ακόμη και πολλοί εθνικοσοσιαλιστές δεν είναι παρά εμμονικοί θρησκευτικοί ακόλουθοι του Χίτλερ και τίποτε παραπάνω, γραφικοί φετιχιστές με καμία διαφορά από τους ευαγγελιστές και τους ουαχαμπίτες μουσουλμάνους.

Από την άλλη οι νεότερες γενιές που δεν έχουν προλάβει να παρασιτήσουν από τα λεφτά που δεν ανήκαν καν στο λαό μας και τώρα πληρώνουν την σπατάλη και την διαφθορά των γονέων και παππούδων τους και έχουν περάσει μια ζωή στην φτώχεια, ζητούν μανιωδώς μια αντίδραση και είναι πρόθυμοι στις ριζοσπαστικές αλλαγές και πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτήν την αντίδραση και να μην την αφήσουμε να πέσει στα χέρια συγκεκριμένης ατζέντας, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι όλοι οι αντιδραστικοί συντηρητικοί δεξιοί και ακροδεξιοί μιλάνε για τους ίδιους σκοπούς, συμμαχία με Ισραήλ, ουδέτερες σχέσεις με την Ρωσία, τον άκρατο φιλελευθερισμό και την εισαγωγή Ινδών. 

Αποκλειστικός σκοπός των εθνικιστικών κινημάτων πρέπει να είναι η ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, η συμμετοχή στην ζώσα πολιτική, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούν να διαδοθούν οι ιδέες μας και η διάλυση του αντιφασιστικού κινήματος στην Ελλάδα για να αποκτήσουμε το μονοπώλιο του δρόμου, αναφέρομαι στους antifa διότι, το ΚΚΕ είναι μια μάντρα προβάτων, τα μέλη του σχεδόν ποτέ δεν θα βρεθούν με σοβαρό τρόπο εναντίον μας, αυτούς τους νοιάζουν αποκλειστικά και μόνο τα λεφτά του κράτους και της πρεσβείας δεν θα ρισκάρουν να απαγορευτούν από τις εκλογές ώστε να μας αντιμετωπίσουν.

Ποια η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα: 

Gregor Strasser, 

Manuel Hedilla, 

Ledesma Ramos, 

Jose Antonio, 

Benito Mussolini, 

Cornelius Codreanu,

Ίωνα Δραγούμη, 

Περικλή Γιαννόπουλο, 

Δημήτριο Βεζανή. 

Τι πιστεύετε για την 4η Αυγούστου και την 21η Απριλίου;

Για τον Γκρέγκορ Στράσσερ δεν θα σχολιάσω πολλά τον έφαγαν δυστυχώς τα άλλα μεγάλα κεφάλια του εσ κόμματος για να μην χάσουν την δύναμή τους (ο Ρεμ δεν ήταν ούτε αυτός με καθαρά χέρια στην όλη κατάσταση), μπορεί όντως ο Χίτλερ να απειλήθηκε να χάσει την εξουσία, επίσης εύκολο είναι κάποιος να μιλάει για ιδεολογική καθαρότητα όταν δεν έχει πάνω του το βάρος της εξουσίας, δεν το θεωρώ ούτε λογικό ούτε χρήσιμο μέλη του «χώρου» μας να εναντιώνονται μεταξύ τους για μια διαμάχη που έληξε πριν από 95 χρόνια

Για τους Manuel Hedilla, Ledesma Ramos και Jose Antonio Primo de Rivera δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, είχαν εισάγει θεωρίες του συνδικαλισμού στον εθνικισμό της Ισπανίας, αλλά και λόγω των δολοφονιών των δύο και την φυλάκιση και μετέπειτα απομάκρυνση του Κόκκικου Φαλαγγίτη Hedilla από την πολιτική σε συνδυασμό με την δεσποτική κυβέρνηση του τραγικού Φράνκο, δεν μπορούμε να τους κρίνουμε ως πολιτικούς, διότι δεν πέτυχαν κάτι το επαναστατικό, πέραν της δημιουργίας μιας φανατισμένης ένοπλης πολιτοφυλακής συνέβαλε όμως αποφασιστικά στην νίκη των εθνικιστών.

Ο Μουσολίνι είναι μια προσωπικότητα που έχει αδικηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, συχνά λειτουργεί ως αποδιοπομπαίος τράγος και από τις δύο πλευρές για την παρουσία του Άξονα στον 2^ο  παγκόσμιο πόλεμο και πολλές θεωρίες που ακούγονται για αυτόν, που πολλές από αυτές είναι γελοίες απόψεις από γελοίους ανθρώπους ,ούτε πράκτορας των Εγγλέζων ήταν, ούτε σιωνιστής, ούτε αντιρατσιστής (και όποιος πιστεύει ότι ο γερμανικός φυλετισμός έχει σχέση με την πραγματικότητα μπορεί να διαβάσει το "στοιχεία φυλετικής διαπαιδαγώγησης" του Έβολα να δει πως φαντάζονταν κάποιοι την φυλετική καθαρότητα εκείνη την εποχή.

Στρατιωτικά ο Μουσολίνι ήταν αποτυχημένος, ο ιταλικός στρατός διεφθαρμένος και υποχείριο των στοών σε σημείο που να θυμίζει τον ρωσικό του σήμερα, αλλά στο πολιτικό και οργανωτικό κομμάτι o πρώην αναρχοσυνδικαλιστής δούκας Μπενίτο Μουσολίνι και ο Φασισμός του ήταν αξιοθαύμαστος, από την συγκρότηση της ιδεολογικής δημιουργίας του φασισμού σε μικρό χρονικό διάστημα, την μέχρι την μάχη που έδωσε ενάντια σε όλες τις παρακμιακές δυνάμεις της Ιταλίας, ξέροντας ποτέ να αφήσει τον καθένα να αναπνεύσει και πότε να τον διαλύσει ήταν κάτι το μοναδικό.

Το σπουδαιότερο κατόρθωμα του ήταν η «πορεία στην Ρώμη», δύο χρόνια νωρίτερα τα Freikorps με παρόμοιο τρόπο είχαν πάρει την εξουσία στην Γερμανία στο πραξικόπημα Καππ, αλλά δεν μπόρεσαν οι Γερμανοί εθνικιστές να κρατήσουν την εξουσία γιατί δεν είχαν σχέδιο, ο Χίτλερ λίγα χρόνια μετά απέτυχε σε ένα παρόμοιο εγχείρημα, στο γνωστό «πραξικόπημα της μπυραρίας». 

Το μεγαλύτερο του λάθος, για το οποίο πλήρωσε ο ίδιος ο Duce και το παραδέχτηκε ήταν που δεν έδιωξε τον νάνο βασιλιά το 1937 με το τέλος του πολέμου της Αβησσυνίας όταν βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δόξας του.

Στα πλαίσια του εθνικισμού της εποχής βοήθησε κάθε κόμμα και κίνημα στην Ευρώπη, από τον Βρετανό Μόσλεϋ και το BUF μέχρι τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό στρατό που τους προσέφερε δεκάδες χιλιάδες όπλα στον αγώνα τους κατά της Κίνας. Εν κατακλείδι δεν τον θεωρώ μόνο σπουδαίο ιδεολόγο αλλά και ένα από τα σημαντικότερα άτομα στην ιστορία του εθνικισμού. 

Γνωρίζω ότι αυτήν την θέση δεν την αποδέχονται πολλά άτομα του «χώρου» ... αλλά αδιαφορώ πλήρως.

Ο Κορνήλιος Κοντρεάνου είναι ίσως το σπουδαιότερο πρόσωπο του ευρωπαϊκό εθνικιστικού πνεύματος, η «Σιδηρά Φρουρά» και τα μέλη της επέδειξαν σπουδαίο θάρρος σε όλη την ιστορία του κινήματος, από τους Μοττα και Μαρίν στην Ισπανία, την μάχη του Στάλινγκραντ και το αντάρτικο στα Καρπάθια Όρη το 1945. Ο ίδιος βρήκε έναν μαρτυρικό τελετουργικό θάνατο στα χέρια ενός ξένου βασιλιά, είχε σκοτώσει έναν αστυνομικό που απείλησε μέλη του κινήματος του, ζούσε μια πολλή λιτή και θρησκευτική ζωή και άφησε πίσω μια σπουδαία κληρονομιά και υπενθυμίζουμε ότι τα φανατικά μέλη της «Σιδηράς Φρουράς» ευθύνονται για τις δολοφονίες 2 πρωθυπουργών και 65 πολιτικών προσώπων που συνεργάστηκαν με τον βασιλιά, το κίνημα του ίσως ήταν το πιο ριζοσπαστικό που έλαβε την εξουσία στον 20^ο αιώνα από μεριάς των εθνικιστών. Ότι και να γράψω θα είναι λίγο για έναν τέτοιο άνδρα.

Ο Ίωνας Δραγούμης δεν ξέρω γιατί θεωρείται εκλεκτό μέρος του εθνικισμού, συμμετείχε στον Μακεδονικό αγώνα για το οποίο τον παραδεχόμαστε εννοείται, αλλά η φιλοβασιλική του στάση, η εναντίωση του στον Βενιζέλο σε βαθμό που σαν δεύτερο ΚΚΕ έγραφε ότι ήθελε ήττα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στην Κριμαία, η επιθυμία του για μια ελληνοτουρκική συνομοσπονδία και πως στο τέλος έγραφε στον «Ριζοσπάστη», όλα αυτά ίσως στο σύνολο δεν αφήνουν έντονη θετική χροιά στην συνολική του εικόνα.

Για τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Δημήτριο Βεζανή έχουμε μια αρκετά θετική άποψη, και οι δύο κατάφεραν να φέρουν ιδεολογία στην Ελλάδα. Ο Γιαννόπουλος περισσότερο σαν ρεύμα, που προσπάθησε να φέρει μια ταυτότητα για τους Έλληνες ξέχωρη από την δύση και την ανατολή, είναι εύκολος να μελετηθεί, κοστίζει περίπου 10€ το βιβλίο του από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις» και δεν είναι τόσο «βαρύ» στο διάβασμα. Από την άλλη ο Βεζανής έγραψε μια πληθώρα ιδεολογικών κειμένων στον εθνικισμό και ήταν πρωτοπόρος στο έργο του, παρομοίως προτείνουμε σε κάθε εθνικιστή να διαβάσει τα βιβλία του τα οποία έχουν εκδώσει οι εκδόσεις «Πελασγός» και άλλοι.

Για την 4η Αυγούστου και τον Στρατηγό Μεταξά δεν έχουμε να πούμε πολλά, ο Μεταξάς ήταν ένας άνθρωπος που θα ακολουθούσε πάντα τον βασιλιά ότι και αν τον ζητούσε … όπως έχει γράψει στο τετράδιο σκέψεων του, έγινε πρωθυπουργός στα μαύρα σκοτάδια την παραμονή της Πρωτομαγιάς το 1936 με διαταγή του παλατιού και με τον ίδιο τρόπο έγινε δικτάτορας την παραμονή της 4^ης Αυγούστου για να μην υπάρξει πιθανότητα ανατροπής του τέκτονα κίναιδου φιλοβρετανού βασιλιά. 

Στον κοινωνικό-οικονομικό τομέα έκανε αρκετά πράγματα και συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων, αλλά η εξωτερική πολιτική του στις αρχές του 2ου παγκόσμιου πολέμου, η πώληση όπλων σε Ισπανούς κομμουνιστές και η προσπάθεια του να προχωρήσει σε  ναυτικό αποκλεισμό της Ιταλίας το 1936 εν μέσω του αβησσυννιακού πολέμου για την αποκοπή του ρουμανικού πετρελαίου για τα μάτια της Βρετανίας είναι σοβαρό πλήγμα για την εικόνα που έχουμε για το πόσο όντως ήθελε το καλό της Ελλάδας ή εάν συνέχιζε στο συνήθη δρόμο του ελλαδικού κράτους ως πιστής μαριονέτας.

Η 21η Απριλίου για πολλούς ξεκίνησε ως ένα «κίνημα» με θετικά χαρακτηριστικά, που θεωρητικά ήθελε να εξαφανίσει το σάπιο πολιτικό σύστημα που επικρατούσε και να καταπολεμήσει την διαφθορά, αλλά το γεγονός πως δεν βιάστηκαν, δεν είδαν τον πραγματικό κίνδυνο του αναθεωρητικού κομμουνισμού που εξαιτίας του καθεστώτος ουσιαστικά επανήλθε στην χώρα και η αγάπη του Παπαδόπουλου για την σάπια δημοκρατία έφερε την χώρα σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που ήταν πριν, το πραξικόπημα δε του Δημήτρη Ιωαννίδη από στρατηγούς/πολιτικούς ακόλουθους των σάπιων κυβερνήσεων που επάνδρωναν από τότε μέχρι και σήμερα τις ανώτατες θέσεις του ελληνικού στρατού, με τελικό αποτέλεσμα ένα μίσος από την κοινωνία που δημιουργήθηκε προς αυτή και μέχρι και σήμερα η Ελλάδα έχει έναν φόβο για τον Μιλιταρισμό, ως εκ τούτου απαγορεύεται στα κόμματα να έχουν ως σήμα όπλο ή τα αγάλματα των ηρώων και πολεμιστών να φέρουν ξίφη.

Ποια η στάση σας στο θρησκευτικό ζήτημα;

Στο θέμα της θρησκείας θέλουμε να είμαστε ουδέτεροι, έχουμε και χριστιανούς και μη. Ο χριστιανισμός έχει δημιουργήσει μερικές έξυπνες και πρακτικές τακτικές που πρέπει να ακολουθήσουμε, αλλά και εγκλήματα κατά του έθνους μας. 

Καταρχάς ο χριστιανισμός λειτουργώντας ως ιδεολογία, έφερε τους θεολόγους, άτομα τα οποία υπήρχαν για να πείθουν τον κόσμο με λογική την απέναντι στην πραγματικότητα και την ορθότητα των πεποιθήσεων τους έναντι των τοπικιστικών παγανιστικών θεοτήτων.

Δημιούργησε το σώμα των μαρτύρων, ο χριστιανισμός έχει καταφέρει σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη θρησκεία (με εξαίρεση ίσως των Ιρανών Σιιτών που οποιαδήποτε τελετή έχει να κάνει με μαρτύριο θρησκευτικού τους προσώπου και μόνο), να εξυψώσει την αξία του μαρτυρίου για την ιδέα, τα ημερολόγια είναι γεμάτα με τις ημερομηνίες και τα κατορθώματα τους, όλα τα ονόματα υπάγονται σε αυτούς, έφτασαν ακόμη και στο σημείο να προσπαθήσουν να θέλουν να καταργήσουν την ιδέα των γενεθλίων ως παγανιστικό κατάλοιπο έναντι της ονομαστικής εορτής για τον μάρτυρα του οποίου πήρε κάποιος το όνομα.

Ο χριστιανισμός σε περιπτώσεις έχει επιφανειακά ένα εθνικό πρόσωπο καθώς οικειοποιήθηκαν τοπικές παραδόσεις και θεούς (ακόμη και τα Χριστούγεννα που είναι 25 Δεκεμβρίου στην αρχαιότητα ήταν το χειμερινό ηλιοστάσιο, και τα δύο είχαν το ίδιο μήνυμα, ότι έρχεται η ελπίδα) και σε αντίθεση με άλλες θρησκείες όπως ο μουσουλμανισμός δεν εξαφανίστηκε η ιδέα του έθνους (το 1980 ο Χομεϊνί έλεγε πως είναι περήφανος που κατόρθωσε να εξαφάνίσει 2.500 χρόνια του ιρανικού πολιτισμού, οι Ταλιμπάν το 2024 ήταν περήφανοι που εξαφάνισαν κάθε είδους εθνικισμού από την χώρα τους ή οι προτεστάντες που έχουν εξαφανίσει κάθε είδος ομορφιάς από την θρησκεία και επαναπαύονται σε μικρές ξύλινες εκκλησίες χωρίς εικόνες και κάποιας μορφής τέχνης).

Πρέπει όμως να αναγνωριστεί μια πραγματικότητα, δεν ζούμε ούτε στο 1600 ούτε στο 1900, οι θρησκείες στον δυτικό κόσμο έχουν χάσει την δύναμη τους, δεν είναι πλέον το επίκεντρο της ζωής των δυτικών. Ούτε η νοοτροπία του θεόπνευστου κειμένου που είναι αναλλοίωτο τα τελευταία 2000 χρόνια ισχύει, γενιά με γενιά τα λεγόμενα τους άλλαζαν για να ταιριάζουν με με τις επιθυμίες του κοινού τους, το οποίο αποδείχθηκε τα τελευταία χρόνια αρχαιολογικό, ως εκ τούτου δημιουργήθηκαν τόσες αιρέσεις, 

Τέλος είναι το ζήτημα των θρησκευτικών προσώπων, ακόμη και άτομα σαν τον Χριστόδουλο (τον οποίο βράβευσε η Σιωνιστική κοινότητα του Βόλου) που είναι αγαπητά στον «χώρο», που όμως μιλούσαν κατά του εθνικισμού, η εκκλησία εναντιώθηκε στον εθνοφυλετισμό, γιατί το μόνο που την νοιάζει είναι το τσιφλίκι της, δεν την ένοιαζε αν η Ελλάδα θα είναι υπό τουρκικό ζυγό, της αρκεί ο ελληνικός χώρος να ανήκει στην εξουσία της και ποτέ δεν ήρε επίσημα τον αφορισμό των αγωνιστών του 1821. 

Αυτό δεν είναι αντιχριστιανικό μένος, αλλά μια πραγματικότητα που πρέπει να αποδεχθούμε αν μπορεί ποτέ να υπάρξει υγιής συμπόρευση του εθνικισμού με τον χριστιανισμό.

Ποια η άποψη σας για τον Κασιδιάρη και τις πρόσφατες απαράδεκτες φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών πρώην «Σπαρτιατών»;

Ο Κασιδιάρης θέλοντας και μη είναι ίσως το κυριότερο δημοφιλές πρόσωπο του εθνικισμού, μακάρι να υπήρχαν άτομα σαν τον Περίανδρο (που εξαφανίστηκε μετά την ομιλία του στην Λάρισα αλλά αυτό τώρα δεν αλλάζει). 

Έχει βαλθεί να γίνει «πρωθυπουργός» με μοναδικό προσόν την φήμη του, και είναι υπερβολικά αγαπητός για τους νέους για τον πύρινο και ειλικρινή λόγο που έχει σε αντίθεση με όλο το σάπιο σύστημα και όσους αυτοανακηρύσσονται ως αντισυστημικοί, ελπίζουμε η επιστροφή του στην πολιτική να φέρει αυτή την φορά ένα πραγματικό εθνικιστικό κόμμα στην βουλή, για να μπορέσει η νεολαία να δραστηριοποιηθεί με τον εθνικισμό και μέσα από τις κατάλληλες δομές.

Ότι ένας πατριώτης ή ακροδεξιός βουλευτής μιλάει υπέρ του Ισραήλ δεν είναι τυχαίο, υπάρχουν κάποιοι λόγοι, πρώτον το κάνουν ως αντίδραση στους αριστερούς, δεύτερον μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στηρίζει ότι μισούν οι αριστεροί από καθαρή αντίδραση, τρίτον το θρησκευτικό θέμα, θεωρούν ότι επειδή οι Εβραίοι πολεμούν τους μουσουλμάνους και μια στο τόσο κάνουν το θεατράκι τους με την Τουρκία (η Τουρκία τους βοηθάει στο εμπόριο και όλο το φυσικό αέριο το παίρνουν από το φιλοτουρκικό Αζερμπαϊτζάν) τέταρτον ο ελληνόφωνος χριστιανός είναι αμόρφωτος και δεν ξέρει τι λένε οι Εβραίοι για τον Χριστό στο Ταλμούδ ... αλλά στο  τέλος θα πάρει το μέρος του Ισραήλ! Πέμπτον είναι η κρυφή χρηματοδότηση και η κατευθυνόμενη ενημέρωση, όπως είπαμε δεν είναι τυχαίο πως η Λατινοπούλου και όλοι σαν αυτή λένε ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα, αυτοί που τους διαβάζουν ή τους στέλνουν τα κείμενα είναι οι ΙΔΙΟΙ παντού, για αυτό έχουν και τα ίδια επιχειρήματα. Εν κατακλείδι μόνο με ριζοσπαστικοποίηση του «χώρου» θα εξαφανιστούν αυτά τα ακροδεξιά φιλοσιωνιστικά φαινόμενα.

Ποια η άποψη σας για το Παλαιστινιακό, τις ΗΠΑ, την Ρωσία και τις γεωπολιτικές διεθνείς εξελίξεις. 

Θεωρείτε το Ισραήλ σύμμαχο μας;

Στο παλαιστινιακό επίσης είμαστε με τον λαό της Παλαιστίνης, ένα κύκνειο άσμα ενός έθνους που αρνήθηκε να πεθάνει ήρεμα σαν αρνί. 

Τον Αύγουστο του 2023 η Ισραηλινή Βουλή Κνεσσετ είχε περάσει νόμο να προσαρτήσει το 70% της Δυτικής Όχθης που πρακτικά θα είχε καταδικάσει ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιους σε εθνοκάθαρση, η αποτυχία της παλαιστινιακής αντίστασης να απαντήσει στις εβραϊκές προκλήσεις την περίοδο του ραμαζανιού του 2021 που 600 Παλαιστίνιοι φυλακίστηκαν σε αναταραχές στην δυτική Αλ Κουντς και οι 200 νεκροί μαχητές κατά την επιχείρηση «ξίφη της Αλ Ακσα»,  οδήγησε την Χαμάς να αποφασίσει ότι την επόμενη φορά θα ήταν αυτή που θα έφερνε τους Εβραίους στις διαπραγματεύσεις δια της βίας, και ο μόνος τρόπος να φέρει κανείς τον λαό του σατανά σε συμβιβασμό είναι μέσω των αιχμαλώτων, όπερ και εγένετο, το Σάββατο της 7ης Οκτωβρίου του 2023 όπου 6.000 Παλαιστίνιοι μαχητές εισέβαλαν στα συνοριακά κατοχικά κιμπούτς και το φιλειρηνικό φεστιβάλ νόβα, αιχμαλωτίζοντας 251 Εβραίους και μη και έναν αριθμό που δεν έφτασε ποτέ στην Γάζα λόγω του Ισραηλινού διάταγματος «Αννίβας».

Αυτό ήταν μια σύντομη περιγραφή για τον λόγο που ξεκίνησε και πως ο πόλεμος. Για 2 χρόνια ο πιο σαδιστικός και σχιζοφρενικός λαός της ιστορίας διέπραξε κάθε λογής έγκλημα που μπορούσε, σκότωσε μεταξύ 70-200.000 ανθρώπους ενώ μόλις οι 15.000 ήταν οι μαχητές! 

Οι Παλαιστίνιοι όμως παρά τις σφαγές και τις κακουχίες που υπέφεραν αρνήθηκαν να φύγουν από τη πατρώα γη τους, αυτή τη στιγμή περισσότεροι Παλαιστίνιοι ζουν στις 3 από τις 4 χώρες που συνορεύουν παρά στην ίδια την Παλαιστίνη και εάν το κράτος των Εβραίων δεν καταστραφεί δεν θα επιστρέψουν ποτέ, με αυτό στο μυαλό το Ισραήλ προσπάθησε να τους στείλει ως πρόσφυγες στην Αίγυπτο και ο Τραμπ στην Ινδονησία (!) σχεδιάζοντας μια γενοκτονία που θα έβλεπε την Γάζα να χάνει τον πληθυσμό της, από την άλλη στην Δυτική Όχθη η κατάσταση είναι εξίσου τραγική. 

Οι Εβραίοι έρχονται από τις άκρες του κόσμου με διαταγές από την τοπική «Κχαμπαντ» τους και πηγαίνουν να εποικίσουν τα χωριά της περιοχής διώχνοντας τους Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους, υπάρχει ένα χωριό που είχε πριν 20 χρόνια είχε 500 Παλαιστίνιους και Εβραίους, σήμερα έχει 400 Εβραίους και 25 Παλαιστίνιους σε ένα μόνο σπίτι το οποίο έχει κάγκελα και για να βγει κάποιος από εκεί πρέπει να περάσει και από δύο σημεία ελέγχου σε 300 μέτρα. 

Μεταξύ 1^ης Ιανουαρίου και 6^ης  Οκτωβρίου 2023 δολοφονήθηκαν 234, την ίδια περίοδο ένας έποικος άδειασε δύο γεμιστήρες σε ένα χωριό τραυματίζοντας 15 άτομα και μετά πάτησε έναν που προσευχόταν, έληξε τελικά με μια κατάσχεση οπλισμού, τρεις Παλαιστίνιοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ με την κατηγορία ότι ήθελαν να πετάξουν πέτρες για το οποίο περιστατικό ούτε ούτε δεν έγινε γραπτή αναφορά ή έρευνα.

Όσον αναφορά τις διεθνείς εξελίξεις με ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ, Ουκρανία, Παλαιστίνη, η άποψη μας είναι ξεκάθαρη. 

Στηρίζουμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό τα δύο έθνη που μάχονται για να μην αφανιστούν, εξ ανατολάς η κόκκινη λαίλαπα σαν καρκίνος που δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν εξαπλωθεί θέλει μια ακόμη φορά να σκλαβώσει το έθνος των εθνικιστών Ουκρανών και η φτηνή δικαιολογία ότι η Ουκρανία έχει Εβραίο πρόεδρο δεν είναι αρκετή για να δεχτούμε ότι ένα ευρωπαϊκό έθνος 42 εκατομμυρίων αδελφών μας πρέπει να εξαφανιστεί από προσώπου γης και να ενσωματωθεί στην ορδή της Ανατολής (ήδη πόλεις σαν την ελληνική Μαριούπολη τις έχουν αφανίσει και σήμερα πλέον γεμίσει με έποικους Μογγόλους) . 

Μια παρένθεση, θεωρούμε υποχρέωση κάθε εθνικιστή να στηρίζει ενεργά τον αγώνα των Ουκρανών και ειδικότερα του σώματος «Αζοφ» που με τις ηρωικές μάχες του στην Μαριούπολη και την Αντβίιφκα έγραψαν ένδοξες σελίδες στην ιστορία της Ευρώπης, εξίσου σημαντικές με του Πουατιέ και της Άκρης, ενώ παρόλη την γεωγραφική απόσταση εδώ και αρκετούς μήνες σε καθημερινή βάση προκαλούν θανάτους και ζημιές σε ρωσικές κατοχικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην έδρα τους, την Αζοφική θάλασσα και τη Μαριούπολη.

Μια απάντηση στον κύριο Γκέκα: 

θεωρούμε τελείως λανθασμένη την δήλωση του πως δεν υποστηρίζει το «Αζοφ» από τότε που εντάχτηκε στην πολιτοφυλακή, ελπίζουμε ότι ήταν λόγω εσφαλμένης ενημέρωσης και δεν ήταν σκόπιμη παραπληροφόρηση, το «Αζοφ» έπαψε να είναι παραστρατιωτική οργάνωση και εντάχθηκε στην πολιτοφυλακή μετά την απαγόρευση του Τραμπ για τα κονδύλια προς τον στρατό της Ουκρανίας ώστε να μην πηγαίνουν σε μη κρατικές δυνάμεις, ένα φωτογραφικό διάταγμα κατά των ενόπλων εθνικιστικών οργανώσεων, μετά από δύο χρόνια αναγκάστηκε λόγω πιέσεων να φέρει νέο διάταγμα που απαγόρευε την χρήση του νατοϊκού εξοπλισμού από τμήματα της πολιτοφυλακής με ακροδεξιές και αντισημιτικές απόψεις, που ήταν το «Αζόφ», το «Κράκεν», η «Σκάλα» και λοιπά εθνικιστικά συντάγματα της πολιτοφυλακής, οπότε πιστεύω ότι έγινε κατανοητό για το εάν είναι εβραιοκινούμενο το «Αζοφ» που όπως πολλοί μπασταρδοι «φιλορώσοι» του χώρου ψευδώς διακινούν ...

Εάν οποιοσδήποτε που αυτοαποκαλείται εθνικιστής, έστω και στο πίσω μέρος του μυαλού του θεωρεί πως η Ρωσία ίσως να έχει ένα δίκιο, να πάει να δει πως φέρεται ο Πούτιν και η ρωσική ομοσπονδία στους Ουκρανούς και Ρώσους εθνικιστές, εάν παρόλα αυτά συνεχίζει να πιστεύει το ίδιο, ας πάει να κάνει μια λοβοτομή διότι ο εγκέφαλος του είναι προβληματικός.

Για το Ιράν τα πράγματα επίσης είναι ξεκάθαρα, το Ισραήλ έσυρε για δεύτερη φορά τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν για να μπορέσει να καταστραφεί ο μοναδικός αντίπαλος του στην Μέση Ανατολή. 

Το πρόβλημα είναι πως ένα αυταρχικό και λαοφιλές καθεστώς δεν πέφτει με πυραύλους, το είδαμε το 1990 στο Ιράκ, όσες πόλεις και να έγιναν ερείπια, μόνο με την επιχείρηση "Desert Storm" πέτυχαν οι Αμερικάνοι αυτό που ήθελαν. Το Ιράν όμως είναι άλλη κατάσταση, δεν έχουν αεροπορία, αλλά ένα τεράστιο απόθεμα σε βαλλιστικούς πυραύλους και drones και σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ, έχουν κάνει τον πόλεμο πολιορκία των δύο πλευρών.

Ο Τραμπ δεν πρόκειται να στείλει στρατό, είναι ήδη ο λιγότερο δημοφιλής πόλεμος στην ιστορία των ΗΠΑ, εάν δουν μεγάλο αριθμό απωλειών από τα fpv drones, οι ρεπουμπλικάνοι θα τα χάσουν όλα πολιτικά, αυτό που προσπάθησαν και ίσως το ξαναεπιχειρήσουν, είναι μια επιχείρηση να πάρουν στα κρυφά το απόθεμα του Ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου που βρίσκεται βαθιά σε αποθήκες που όμως έχουν αποκλειστεί από τους βομβαρδισμούς των εισόδων. 

Η όλη κατάσταση έχει κάνει εμφανές μόνο ένα πράγμα για όσους πιστεύουν σε συμμαχίες με ΗΠΑ και ρωσία, τελικά είναι μόνο σχέσεις εκμετάλλευσης και υποτέλειας ότι ξόδεψαν οι ΗΠΑ για το Ισραήλ σε 3 μέρες, δεν το έκαναν για την Ουκρανία σε τέσσερα χρόνια, και αντίστοιχα η Ρωσία και η Κίνα που υπόσχονταν αεροσκάφη, πυραύλους, αντιαεροπορικά, ακόμη και πυρηνικά, περιορίστηκαν στο στο να δίνουν στους Ιρανούς μόνο μερικές εικόνες από δορυφόρους …

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον λαό του Ιράν υπάρχει ένα αίσθημα, που δυστυχώς δεν υπάρχει στην Ελλάδα, αυτό της επιθυμίας να ξεπλύνουν την ντροπή των δεκαετιών που ήταν αδύναμοι, ιδιαιτέρως μετά την κατάρριψη του πολιτικού αεροσκάφους airbus A300 το 1988 που ακόμη στοιχειώνει τον ιρανικό λαό, κάνοντας το σύνολο του πληθυσμού να θέλει να συνεχιστεί ο πόλεμος και οι απαντήσεις στα σιωνιστικά χτυπήματα να είναι μέχρι τελικής πτώσεως, ως εθνικιστές δεν μπορούμε παρά να τους σεβαστούμε και να τους υποστηρίξουμε.

Ποια η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού;

Η κυρία Καρυστιανού φαίνεται για αρχή... ως  μια απλή γυναίκα, από τις αναρτήσεις που είχε κάνει παλαιότερα , μπορούμε να πούμε ότι δεν ήταν ούτε με την νέα δημοκρατία ούτε με τον συριζα, το σάπιο καθεστώς της πήρε το παιδί, μαζί με άλλους 56 ανθρώπους που δολοφονήθηκαν, έναν νέο άνδρα που είναι από εκείνη τη μέρα σε κώμα, άλλοι που πέθαναν με περίεργο τρόπο κατά την διερεύνηση της υπόθεσης, καθώς και όσοι έμειναν ανάπηροι στο έγκλημα και πολλοί που μέχρι και σήμερα έχουν μετατραυματικό στρες. 

Αυτή η γυναίκα βγήκε πρώτη να διεκδικήσει το δίκαιο αίτημα της, γιατί έχουμε βλέπεις κρατικά πανάρχαια μέσα ελέγχου, γιατί μπήκε ο σταθμάρχης με βύσμα, γιατί δεν τηρήθηκε το ωράριο, γιατί άφηναν τους γύφτους να κλέβουν τα καλώδια της τηλεδιοίκησης, κατευθείαν η αριστερά σαν αρπακτικό την άρπαξε να την εκμεταλλευτεί, με τις αριστερές συναυλίες με την μάνα Φύσσα, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα, η Καρυστιανού είναι μια μια απλή χριστιανή γυναίκα με κάποια «πατριωτικά πιστεύω» και αυτό δεν τους κάνει, για αυτό και ο «Ρουβίκωνας», με το ικανότατο αφεντικό του (;) την ρωσική πρεσβεία, άρπαξε τον Ρουτσι να τον φέρει ως νέο πρόσωπο, τον έβαλε επί μέρες έξω από τον άγνωστο στρατιώτη, να τον μισήσει πολύς κόσμος, αλλά και να ακούγεται για πολλές μέρες, ώστε ο κόσμος να θυμάται αυτό το όνομα και με αποκορύφωμα την επέτειο των Τεμπών σε μια αριστοτεχνική κίνηση, έστησαν την Καρυστιανού με τέτοιον τρόπο που είτε θα υπέκυπτε στα κόμματα είτε θα έφευγε και θα έμενε στο απυρόβλητο, η ίδια διάλεξε το δεύτερο. 

Εν τέλει βλέποντας ότι την ήθελαν όλα τα κόμματα σαν ένα πρόσωπο θύμα, από αυτά που παίρνουν εκατοντάδες χιλιάδες σταυρούς, αποφάσισε να κάνει το δικό της κόμμα, δυστυχώς όμως τα επικοινωνιακά νύχια της κόκκινης ύαινας πρόλαβαν και την άρπαξαν, δεν είναι καθόλου τυχαίο το πρόσωπο του γνωστού Πουτινικού Αυγερινού που είναι μπροστά, δείχνει ξεκάθαρα ότι το κόμμα της Καρυστιανού θα είναι ένα ακόμη κόμμα αστικής αντίδρασης διοικούμενο πιθανόν από την ρωσική πρεσβεία, το μόνο που ελπίζουμε είναι ότι από όλο αυτό το άθλιο κοινοβουλευτικό σκηνικό θα βοηθήσει στο να χάσει ο υπόδουλος στο Ισραήλ Μητσοτάκης την δικτατορική αυτοδυναμία του.

Οι αντισιωνιστικές περιπολίες υπήρξαν πρωτοβουλίες των εθνικοπρολεταριακών Sturmabteilung (SA)... τις οποίες σήμερα αντιγράφουν οι "Ρουβίκωνες" στην Θεσσαλονίκη και μάλιστα ανήμερα των γεγονότων του Κάμπελ του 1931!

για το βιβλίο διαβάστε εδώ ...

Οι Ισπανοί τριτοθεσίτες χαίρονται για τη νίκη του Ιράν και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους σε όλο τον "Άξονα της Αντίστασης" στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ.

 

Συλλογικότητα Αιώνια Ευρώπη

Mistica Fascista: o αιρετικός Φασιστής Roberto Ricci

 

Στις 21 Μαΐου, πριν από εκατόν είκοσι ένα χρόνια, γεννήθηκε στη Φλωρεντία ο Roberto Ricci, πιο γνωστός απλώς ως Berto.  

Με διπλό πτυχίο στη φυσική και τα μαθηματικά, δεν ήταν ο τυπικός ακαδημαϊκός δογματιστής, αλλά ένας άνθρωπος με πνεύμα στραμμένο στον κόσμο της δράσης. 

Διαμορφωμένος ανάμεσα στις επιρροές της νεανικής αναρχίας και της αντιαστικής αδιαλλαξίας, προσέγγισε τον φασισμό όχι ως ενα ασφαλές καταφύγιο, αλλά ως ένα διαρκές πεδίο μάχης. 

Πράγματι, από τα οδοφράγματα των εντυπων Il Selvaggio και L'Universale,  έγινε ένας από τους πιο αιρετικούς και πρωτοποριακούς συγγραφείς της εποχής.

Ο Berto ​​ήταν ένας από εκείνους τους νέους άνδρες, που προσέγγισαν τον φασισμό από τα αριστερά. 

Ένας από εκείνους που έχοντας ίσως εσωτερικεύσει αυτή την κοσμοθεωρία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ήταν ο πιο αδιάλλακτος και επικριτικός απέναντι στη μερική μόνο εφαρμογή της.

Ήταν εν ολίγοις, ένας από εκείνους τους νέους άνδρες, που αδιάφοροι για το προσωπικό τους όφελος, δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να επικρίνουν ανοιχτά ορισμένες αποφάσεις του καθεστώτος ή να παρακολουθούν με ενδιαφέρον άλλες επαναστάσεις, όπως αυτή που βρισκόταν σε εξέλιξη στη Μπολσεβίκικη Ρωσία.

Θεωρούσε τον αγγλοαμερικανικό υλισμό του Σικάγο ως την αληθινή «Αντι-Ρώμη», την πρωτεύουσα μιας ανθρωπότητας που υποβαθμίστηκε σε «προηγμένα θηρία».

Σε έναν κόσμο που έτρεχε προς την κατανάλωση, την εξόντωση της τεχνολογίας και την αποξένωση του ανθρώπου από το επάγγελμά του και την κοινότητα του, ο Berto ​​ζητούσε την επιστροφή στον «πρωτόγονο και άκρως πολιτισμένο» άνθρωπο, δεμένο στη γη, στην εργασία και στο καθήκον. Αλλά στο όραμά του, ο φασισμός δεν ήταν απλώς ένας αντιδραστικός φύλακας μιας κουρασμένης Δύσης, αλλά μάλλον μια «μεσογειακή αρχή», ενας καινοτόμος, πρωτότυπος, προγενέστερος και ανώτερος από τον ίδιο τον Χριστιανισμό, μια «έντονα παγανιστική» παράδοση ικανή να μιλήσει με οικουμενικους όρους, ένα «πολιτικό απόλυτο που έπρεπε να υλοποιηθεί εντός της Αυτοκρατορίας».  

Το όραμα του ήταν περιεκτικό, σχεδόν μυστικιστικό. Τα ενδιαφέροντά του κυμαίνονταν από την πολιτική υψηλού επιπέδου, έως τη μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Με την πένα του και πάνω απ' όλα, με το παράδειγμά του, δεν παρέλειψε ποτέ να επιπλήττει εκείνους τους «Άγγλους εκ των έσω» που, παρά το γεγονός ότι φορούσαν το μελανό πουκάμισο, διατηρούσαν ακόμα αυτή την αστική, εμπορική νοοτροπία». 

Άλλωστε, στο όραμά του, η πολιτική ήταν πρώτα και κύρια, η εκπαιδευτική και ηθική αποστολή του ανθρώπου.

Όταν ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα, αρνήθηκε το άνετο καταφύγιο που του προσφέρθηκε πίσω από τα γραφεία εφημερίδων και έφυγε ως εθελοντής, επιλέγοντας τις φωτιές της ερήμου. 

Στις 2 Φεβρουαρίου 1941, στην άμμο του Bir Gandula, στη Λιβύη, καταρρίφθηκε από ένα βρετανικό αεροπλάνο, αφήνοντας τους δύο γιους του με την υπερηφάνεια ενός πατέρα που ήθελε να τους δώσει έναν «κόσμο με λιγότερους κλέφτες».

 Σε εκείνους που ομολόγησαν την σταδιακή απογοήτευση τους για τον Φασισμό, απάντησε με την υπερηφάνεια του προκαθορισμένου: 

«Στη ζωή, μπορείς να σταματήσεις να πιστεύεις μία φορά. Το έχω ήδη κάνει αποκηρύσσοντας την αναρχία. Δεν μπορώ να το ξανακάνω: θα γινόταν επάγγελμα».

Ο Troy Southgate - που εκφράζει το Στρασσερικό ιδεολογικό ρεύμα του εθνικοσοσιαλισμού - για τον ξυλοδαρμό των Βάσκων αντισιωνιστών στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο της Ισπανίας

 

Αν οι συγκλονιστικές σκηνές στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο δεν πείσουν τελικά την Αριστερά ότι χρειάζεται μια επαναστατική εξέγερση ενάντια στον παγκόσμιο ασφυκτικό έλεγχο που ασκεί ο Διεθνής Σιωνισμός σε αμέτρητες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, τότε τίποτα δεν θα το κάνει. 

Εν τω μεταξύ, όσοι στη Δεξιά επευφημούν αυτή τη βαρβαρότητα από το περιθώριο - επειδή τα θύματα έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές τους για την μετανάστευση - είναι εντελώς άξιοι περιφρόνησης. 

Αν οι αρχές της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν εφαρμοστούν καθολικά σε παγκόσμιο επίπεδο, οι Σιωνιστές ανθέλληνες γενοκτόνοι του Νετανιάχου που προσθέτουν τις τελευταίες πινελιές στην τεράστια τεχνοκρατική φυλακή τους (δείτε το βίντεο) θα διασφαλίσουν ότι θα γίνουμε υπηρέτες τους για πάντα …

«Το βιβλίο του Roger Coudroy: «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN»

 

«Το βιβλίο του Roger Coudroy «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN» έχει μήκος 160 σελίδες και κοστίζει μόλις 24 ΕΥΡΩ με δωρεάν αποστολή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. 

Η διεύθυνση PayPal  είναι blackfrontpress@yahoo.co.uk και μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω. 

Επιμέλεια: Troy Southgate / 

Εξώφυλλο: Francisco Albanese Pastene

Ο ROGER Coudroy (1935–1968) ήταν Βέλγος μηχανικός που συνδεόταν με την Jeune Europe («Νέα Ευρώπη»), μια εθνικιστική οργάνωση με επικεφαλής τον Jean Thiriart, η οποία αναζητούσε έναν τρίτο δρόμο πέρα ​​από τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον. 

Ως ένθερμος αντισιωνιστής, ο Coudroy ταξίδεψε στη Βηρυτό και τη Δαμασκό, όπου συναντήθηκε με μέλη του παλαιστινιακού αντάρτικου κινήματος, Al Fatah. Τον Μάιο του 1968, επισκέφθηκε το στρατόπεδο προσφύγων Baqa'a και συμμετείχε σε μια σειρά επιτυχημένων παραστρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων που είχαν εκτοπίσει τον ιθαγενή αραβικό πληθυσμό κατ' εντολή του δυτικού ιμπεριαλισμού. 

Αρχικά το βιβλίο αυτό δημοσιεύτηκε το 1969 από το Κέντρο Ερευνών της PLO. αυτό το βιβλίο είναι Μια συναρπαστική ματιά στην ακλόνητη πεποίθηση του Coudroy ότι ο ένοπλος αγώνας για την παλαιστινιακή κυριαρχία δεν διαφέρει από την αναζήτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας αυτό, θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας. 

Σε μια εποχή που η σύγχρονη Δεξιά έχει πουλήσει την ψυχή της σε ισχυρά σιωνιστικά συμφέροντα, αυτό το βιβλίο θα ταξιδέψει τους αναγνώστες σε ένα αξέχαστο ταξίδι μέσα από τα ατρόμητα κατορθώματα ενός αφοσιωμένου επαναστάτη που ρίσκαρε τα πάντα για την υπόθεση της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

H έκδοση της χρονιάς: κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λόγχη»και τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο , το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle.Το όραμα του Drieu la Rochelle για τον φασισμό, όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού σε μια ορισμένη ιστοριογραφία, αλλά αυτό ενός Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού. Για τον Γάλλο συγγραφέα ο φασισμός, αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών, όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, ανεπαίσθητη πορεία, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες, προς τον σοσιαλισμό». Ο Φασιστικός σοσιαλισμός, μπορεί να φαίνεται ένας ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός, όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη, μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν Τρίτο δρόμο, που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικοεπαναστατική ένωση. «Χρειαζόμαστε ένα τρίτο κόμμα που, όντας κοινωνικό, ξέρει και πώς να είναι εθνικό, και που, όντας εθνικό, ξέρει και πώς να είναι κοινωνικό. Και αυτό το τρίτο κόμμα δεν πρέπει να κηρύττει την αρμονία, πρέπει να την επιβάλλει. Δεν πρέπει να αντιπαραθέτει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς, πρέπει να αναγκάζει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς να συγχωνευθούν μέσα του. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έπαιξε τον ρόλο της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, των Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού. Το γεγονός είναι ότι όλα όσα κινούνται και δρουν στον κόσμο παίρνουν τη μορφή φασισμού».

διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ

για να κάνετε παραγγελία εδώ ...

 

Nicolla Bombacci: ο σύντροφος του Λένιν που υπερασπίστηκε τον Φασισμό και τον Μουσολίνι

 

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τον χρόνο τους ως απλοί θεατές γεγονότων, και υπάρχουν άνθρωποι που, από την άλλη πλευρά, φαίνονται γεννημένοι για να καούν στην ιστορία, καταναλώνοντας τον εαυτό τους εξ ολοκλήρου στη φωτιά των ιδεών, επαναστάσεων και τραγωδιών του αιώνα τους.

Ο Nicola Bombacci ανήκε σε αυτή τη δεύτερη γενιά.

Η ζωή του δεν ήταν μέτρια. Αυτό δεν ήταν προφύλαξη. Δεν ήταν οπορτουνισμός.

Είναι μια μάχη. Όλα έχουν να κάνουν με την πίστη. Ήταν μια επανάσταση.

Γεννημένος στην φλεγόμενη και ανήσυχη Ρομάνια του τέλους του δέκατου όγδοου αιώνα, σε εκείνη την άγρια χώρα όπου ο σοσιαλισμός αναμειγμένος με το λαϊκό αίσθημα, την εξέγερση των αγροτών και το εθνικό πάθος, ο Bombacci μεγάλωσε στην Ιταλία όταν με υπήρχε πολιτική ενότητα αλλά ήταν ήδη βαθιά διχασμένη από τις κοινωνικές ανισότητες, τη δυστυχία του αγροτικού προλεταριάτου και η αλαζονεία της φιλελεύθερης αστικής τάξης.

Ήταν δάσκαλος δημοτικού.

Αλλά πριν γίνει ήταν άνθρωπος του λαού.

Στις πλατείες, στις αίθουσες εργασίας, στα σοσιαλιστικά τμήματα, μεταξύ εργατών και αγροτών, είδε το αυθεντικό πρόσωπο του ιταλικού κοινωνικού ζητήματος.

Και συμπεριλαμβάνοντας ότι ο κοινοβουλευτικός φιλελευθερισμός δεν θα πληρώσει ποτέ την εργασία.

Το Φιλελεύθερο Κράτος του εμφανίστηκε ως το βασίλειο των άχρηστων λέξεων, των βουλευτικών συμβιβασμών, της οικονομικής κυριαρχίας που ασκείται από τα οικονομικά συμφέροντα  και τη βιομηχανική μεσαία τάξη.

Από εδώ προέκυψε η συμμετοχή του στον επαναστατικό Σοσιαλισμό.

Ο Bombacci δεν ανήκε στη λίστα των ψυχρών θεωρητικών και των συνετών αριθμομηχανών.

Ήταν ένας άνθρωπος με απόλυτο πολιτικό πάθος.

Πίστευε στην επανάσταση ως ηθικό γεγονός πριν να είναι φθηνή.

Πίστευε στην ανάγκη να πέσει η κυριαρχία της πλουτοκρατίας.

Πίστευε ότι η δουλειά πρέπει να γίνει η βάση της νέας τάξης πραγμάτων.

Οι τρελοί εργάτες τον άκουγαν σαν δικό τους.

Ο λόγος του ήταν απλός, φλογερός, άμεσος.

Όχι ο ακαδημαϊκός λόγος των «επαγγελματιών» της πολιτικής, αλλά ο ζωντανός από τους λαϊκούς ταραχοποιούς που μιλούσε στις μάζες καθώς μιλάς στους αδελφούς που αγωνίζονται.

Στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έγινε γρήγορα ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του επαναστατικού μαξιμαλισμού.

Σαν σεισμός πέρασε όλη την Ευρώπη ο απόηχος του Οκτωβρίου.

Ο Bombacci κοίταξε προς τη σοβιετική Ρωσία με σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό.

Ο Λένιν του εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που προοριζόταν να «σπάσει» για τα καλά την παλιά αστική τάξη.

Και μαζί με τους κομμουνιστές επαναστάτες συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας το 1921.

Αλλά ακόμα και τότε, στην ψυχή του Bombacci, έζησε κάτι διαφορετικό από τον απλό μαρξιστικό διεθνισμό.

Παρέμεινε βαθιά συνδεδεμένος με την ιδέα του Έθνους.

Στη λαϊκή διάσταση της Πατρίδας.

Στην πεποίθηση ότι η επανάσταση πρέπει να ενσαρκωθεί στη συγκεκριμένη ιστορία των λαών.

Εδώ είναι ένας από τους πιο δραματικούς και αποφασιστικούς κόμβους της ύπαρξής του.

Καθώς ο ευρωπαϊκός κομμουνισμός κινούταν προς τη γραφειοκρατία και τον σοβιετικό συγκεντρωτισμό, ο Bombacci άρχισε σιγά να αντιλαμβάνεται την κρίση της διεθνούς επανάστασης.

Η Ρωσία που ονειρευόταν να γίνει πατρίδα της εργασίας του φαινόταν όλο και περισσότερο να κυριαρχείται από μηχανισμούς, κομματικές πειθαρχίες, γραφειοκρατικές ολιγαρχίες.

Ο κομμουνισμός κινδύνεψε να μετατραπεί σε μια νέα δύναμη μακριά από τον Λαό.

Και αυτός, ένα επαναστατικό και ακανόνιστο πνεύμα, δεν μπορούσε να το δεχτεί.

Εν τω μεταξύ στην Ιταλία επιβεβαίωναν τον φασισμό.

Πολλοί βλέπουν μόνο τη σύγκρουση.

Αντ' αυτού, ο Bombacci προσπάθησε να συλλάβει την υπόγεια συνέχεια.

Αισθάνθηκε ότι ο φασισμός της εργατίστικης προέλευσής του περιείχε μια επαναστατική, αντιαστική, κοινωνική ψυχή.

Όχι συντηρητικός φασισμός των οικονομικών συμφερόντων.

Όχι ο γραφειοκρατικός φασισμός των οπορτουνιστών.

Μιλούσε όμως για δουλειά, συμμετοχή, υπέρβαση του ταξικού αγώνα, υπέρ της εθνικής κοινότητας.

Τότε έγινε τραγική η σιλουέτα της.

Οι κομμουνιστές τον θεωρούσαν προδότη.

Οι φασίστες πάντα τον κοιτούσαν με υποψίες.

Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης δεν θα τον καταλάβουν ποτέ.

Ο Bombacci έμεινε μόνος. Μόνο με τη δική του ιδέα περί επανάστασης.

Ωστόσο συνέχισε να πιστεύει ότι ο 19ος αιώνας υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια νέα σύνθεση: όχι ατομικιστικό φιλελευθερισμό, όχι οικονομικός καπιταλισμός, όχι σοβιετικός γραφειοκρατικός υλισμός, αλλά μια εθνική κοινωνική επανάσταση.

Σε αυτό το όραμα βρήκε τη σχέση με τον Μουσολίνι.

Οι δύο άνδρες ήρθαν από την ίδια σοσιαλιστική Ρομάνια.

Είχαν περάσει τις ίδιες συγκρούσεις. Τα ίδια πάθη. Οι ίδιες ιδεολογικές καταιγίδες.

Και ο Bombacci είδε στην τελική φάση του φασισμού την ακραία πιθανότητα να συνειδητοποιήσει ότι η εργατική επανάσταση τον κυνηγούσε όλη του τη ζωή.

Ήταν η εποχή της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας.

Η Ιταλία ήταν χάλια. Οι πόλεις καίγονταν. Όλη η Ευρώπη κατέρρευσε στον πόλεμο.

Αλλά μέσα σε αυτή την τραγωδία ο Bombacci πίστευε ότι η κοινωνικοποίηση ήταν ακόμα δυνατή.

Η κοινωνικοποίηση!

Αυτή η λέξη έγινε το επίκεντρο της τελευταίας πολιτικής του μάχης.

Δεν είναι μια απλή οικονομική φόρμουλα. Όχι τεχνουργήματα προπαγάνδας.

Αλλά μια προσπάθεια να σπάσει η κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου.

Το εργοστάσιο επί το έργον. Η εταιρεία υποτάσσεται στο Έθνος. Συμμετοχή των Εργαζομένων. Η κοινωνική λειτουργία της ιδιοκτησίας. 

Ξεπερνώντας τον ανταγωνισμό μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Ο Bombacci είδε σε όλα τη δυνατότητα ολοκλήρωσης της ημιτελούς επανάστασης του 19ου αιώνα.

Πολλοί δεν θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Πολλοί τον θεωρούσαν «χαμένο» άνθρωπο.

Άλλοι κατάλαβαν ότι ο Bombacci αντιπροσώπευε την καθαρή ουσία της φασιστικής επανάστασης που έβλεπε την τελευταία της πράξη.

Αλλά άντρες σαν τον Bombacci δεν ζουν με κριτήρια επιφύλαξης. 

Ζουν με απόλυτη πίστη στην πίστη τους.

Και έμεινε μέχρι το τέλος δίπλα στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία.

Όχι για προσωπικό συμφέρον. Όχι για τον οπορτουνισμό. Όχι από φόβο.

Μα γιατί ένιωσαν ότι εκεί, σε εκείνη την τελευταία απελπισμένη ιστορική φλόγα, η πιθανότητα μιας ιταλικής κοινωνικής επανάστασης εξακολουθούσε να επιβιώνει.

Το τέλος έφτασε στη λίμνη Κόμο, στην καταληκτική τραγωδία του Απριλίου 1945.

Ο Bombacci συνελήφθη μαζί με τον Μουσολίνι.

Και δολοφονήθηκε μαζί με αυτόν από δειλούς.

Έτσι τελείωσε η ζωή ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους, δραματικούς και αξιόλογους άνδρες του 19ου αιώνα.

Σοσιαλιστής.

Κομμουνιστής φαιός …

Πρωτοποριακός.

Άνθρωπος της Κοινωνικοποίησης.

Αδύνατον να «κλειδωθεί» στις παραδοσιακές κατηγορίες της πολιτικής.

Επειδή ο Bombacci δεν ανήκε πραγματικά ούτε στη δεξιά ούτε στην αριστερά.

Ανήκε στην επαναστατική θρησκεία του αιώνα του.

Και μέχρι το τέλος έμεινε πιστός σε αυτή την ιδέα: ότι η δουλειά πρέπει να υπερισχύει του χρήματος, ότι η πολιτική πρέπει να κυριαρχεί στην οικονομία, ότι ο Λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Η παραβολή του εξακολουθεί να παραμένει μία από τις πιο τραγικές και ισχυρές αναπαραστάσεις της ευρωπαϊκής κρίσης του φιλελευθερισμού και της συχνά βίαιης και αντιφατικής αναζήτησης μιας νέας κοινωνικής τάξης στην καρδιά του 19ου αιώνα.

Και ίσως εδώ αποκαλύπτεται η τύχη του Bombacci: όχι αυτή του ηττημένου ανθρώπου, αλλά αυτή του ανθρώπου που καταναλώνεται εξ ολοκλήρου από την ίδια του την πολιτική πίστη.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε την ιστορία.

Και άλλοι που επιλέγουν να καούν μέσα της.

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

 μετάφραση: Nikol Frau

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

link:Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

Κριτική:Η αναρχο-ατομικιστικη προέλευση του ιταλικού φασισμού...

Δημοσιεύτηκε στα αγγλικά  εδώ 

Το 1910 ο Luigi Fabbri και ο Armando Borghi απήγαγαν μια αναρχική γυναίκα που είχε ντροπιάσει τον φίλο τους χωρίζοντάς τον. Μαζί την ανάγκασαν σε γυναικολογική εξέταση ώστε ο γιατρός να δηλώσει δημόσια ότι ήταν παραμορφωμένη και ανίκανη για σεξ.

 

Οι τρεις αυτοί "δράστες" ήταν ηγετικές μορφές στην ιταλική αναρχική σκηνή και εμπλεκόμενοι σε εγκληματικές δραστηριότητες. Παρά το ότι την είχαν απαγάγει, ιατρικά είχε βιαστεί και δυσφημιστεί από τους συναγωνιστές της, όταν η αστυνομία τους έπιασε για την δημοσίευση αντιπολεμικών άρθρων, η Maria Rygier αρνήθηκε να υποδείξει κάποιον και προσπάθησε να αναλάβει πλήρως την ευθύνη. Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση, όπου ξανά βιάστηκε, αυτή τη φορά από εκπροσώπους του κράτους.

 

Απογοητευμένη από τους πατριαρχικούς της αναρχικής σκηνής και αναζητώντας υποστήριξη από αντάρτες μέσα στο κίνημα, μετά την αποφυλάκιση η Rygier συνδέθηκε με τον εξέχοντα Stirnerite, Massimo Rocca. Αλλά αν ψάχνετε για μια ιστορία νίκης των ατομικιστών απέναντι στους «βιαστές» της σκηνής, αυτή δεν είναι. Παρά τις αναρχικές τους ρίζες, η Rygier και ο Rocca θα παίξουν κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση και εδραίωση του φασισμού. Πολλοί από τους οπαδούς τους θα τους ακολουθήσουν ως φασίστες, με έναν, τον Leandro Arpinati, να ανεβαίνει ακόμη και στον τίτλο του «δεύτερου Duce», ακριβώς πίσω από τον Mussolini.

Το βιβλίο του Stephen B. Whitaker The Anarchist-Individualist Origins of Italian Fascism έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αντιδραστικούς εναντίον του αναρχισμού και του ατομικισμού. Αλλά ο τίτλος δεν σημαίνει ότι κατηγορεί τον ατομικιστικό αναρχισμό για την άνοδο του φασισμού. Επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πεδίο ανάμεσα σε πολλά άλλα όπου οι φασίστες βρήκαν ρίζες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της πρώιμης φασιστικής ιδεολογίας. Ο φασισμός έχει πολλές ρίζες. 

Ο Whitaker ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι πιστεύει πως η πνευματική επιρροή του αναρχισμού στον φασισμό ήταν μικρή, αλλά ορισμένες αναγνώσεις του Stirner και ορισμένα περιθωριακά ρεύματα είχαν σημαντική επιρροή. Καμία επιρροή δεν ταυτίζεται με αιτιώδη ευθύνη, αλλά η κατανόηση των σημείων επαφής και των μεταλλάξεων μιας ιδεολογικής τάσης είναι κρίσιμη για να καταλάβουμε την αρχική άνοδο του φασισμού και τα σημεία διείσδυσης σήμερα.

 

Ο Whitaker δεν είναι ιδιαίτερα εχθρικός προς τον αναρχισμό αλλά δεν τον κατανοεί πλήρως. Η αντίληψή του για τον αναρχισμό προέρχεται κυρίως από George Woodcock, Max Stirner και μερικούς αλαζονικούς φιλελεύθερους σχολιαστές. Παρά τα προβλήματα, το βιβλίο του περιέχει πολύτιμες αναφορές σε συνεντεύξεις, γράμματα και άρθρα που δεν έχουν μεταφραστεί αλλού. Αποκαλύπτει μια βαθιά δυσλειτουργική αναρχική σκηνή, υπονομευμένη από τοξικές προσωπικότητες και ισχυρούς πατριάρχες.

Όπως και σε άλλες ιστορικές καταγραφές, ο στόχος είναι να κατανοήσουμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα. Κάθε ιδεολογία μπορεί να δεχτεί στροφές προς την αντίδραση, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες δυναμικές που πρέπει να αναλυθούν για να κατανοήσουμε πώς μια συγκεκριμένη ιδεολογία κερδίζει οπαδούς από μια άλλη. Οι ιδεολογίες δεν είναι ομοιογενείς και τα λάθη ή οι ευάλωτες πλευρές τους πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά.

 

Η ιστορία εστιάζει σε τέσσερα άτομα – Massimo Rocca, Maria Rygier, Torquato Nanni και Leandro Arpinati – και παρακολουθεί τις πορείες τους μέσα από την αναρχική σκηνή και το πρώιμο φασιστικό κίνημα. Οι αντιρρήσεις τους δεν βασίζονταν σε αναρχικές αρχές. Δεν ήταν υβρίδια αναρχισμού και φασισμού αλλά απλοί φασίστες, ακόμα κι αν είχαν αντιφατικές θέσεις μέσα στο φασισμό. Ο Rocca και η Rygier ήταν σεβαστές φωνές διεθνώς και ο Arpinati έγινε Υφυπουργός Εσωτερικών, αποκτώντας τον τίτλο του «δεύτερου Duce». Ο Rocca ώθησε τον Mussolini σε μια φιλοπολεμική σοσιαλιστική στροφή. Όλοι ήταν φίλοι με τον Mussolini.

 

Μέρος του egoist αναρχιστικού χώρου στην Ιταλία αγκάλιασε τη συμμετοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και χρησιμοποίησε τις εκδόσεις και τη διανομή τους για να διαταράξουν την Ιταλική Αριστερά και να ενισχύσουν τον Mussolini. Από το 1915 ως το 1920, δεν εκδόθηκαν σημαντικά αναρχικά περιοδικά στη Μπολόνια. Η στροφή αυτή συνδέθηκε με την φετιχιστική βία ορισμένων ατομικιστών και την αντίληψη μιας φτωχής Ιταλίας που εξεγείρεται κατά των πλουσίων μέσω του εθνικού πολέμου. Ο Nietzsche και ο Stirner χρησιμοποιήθηκαν για να υπερασπιστούν ένα αλαζονικό ελιτισμό, ενώ η στρατιωτική γοητεία έφερνε οπαδούς.

 

Σε πολλές περιπτώσεις οι ιδεολογικές μεταλλάξεις ήταν ξεκάθαρα ευκαιριακές και εγωιστικές, αλλά σε άλλες φαίνεται πως ορισμένες ιδεολογικές μορφές αυτοενισχύονταν.

 

Massimo Rocca, γνωστός και ως Libero Tancredi, είχε έντονες αναρχικές ρίζες και διαφωνίες με την κυρίαρχη αναρχική σκηνή. Μετακόμισε στο Μιλάνο το 1905 ως αρχισυντάκτης της Li Grido della folla, προωθώντας βία και χάος. Αργότερα ίδρυσε το Il Novatore anarchico στη Ρώμη, προωθώντας τον πόλεμο ως μέσο επανάστασης και τον ατομικισμό ως εξέγερση του εγώ κατά του αλτρουισμού.

 

Παρά την υποστήριξη που είχε, συγκρούστηκε με άλλους ατομικιστές και κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση κεφαλαίων για το Novatore. Έφυγε στην Αμερική, συνέχισε να δημοσιεύει και ανέπτυξε την ιδέα μιας ελίτ εξεγερμένων που εξελίχθηκε σε εθνικιστική ελίτ, βλέποντας τη βία και την υπακοή ως εργαλεία για να σπάσει τη δημοκρατία και να επαναφέρει τη φυσική τάξη.

 

Η Rygier, από την πλευρά της, μετατράπηκε από ακραιφνή αντιπολεμική σε εθνικιστική υπέρμαχο του πολέμου, συμμετέχοντας σε κατασταλτικές ενέργειες και στρατηγικές για την επέκταση της εξουσίας της Ιταλίας στον πόλεμο.

 

Ο Torquato Nanni, ένας σοσιαλιστής με αναρχικές τάσεις, ακολούθησε τον Mussolini στον φασισμό λόγω της επιθυμίας για επανάσταση, παραβλέποντας ιδεολογικά όρια, και ο Leandro Arpinati, αρχικά νεαρός αντιεκκλησιαστικός σοσιαλιστής και αναρχικός, συνδέθηκε με την Rygier και αργότερα έγινε ηγετική μορφή στους φασίστες της Μπολόνια.

 

Ο Arpinati οργανώνει τις ένοπλες ομάδες, συμμετέχει σε συγκρούσεις με σοσιαλιστές, χρησιμοποιεί προσωπικές φιλίες για να κερδίσει οπαδούς από τους αντιφασίστες και ενισχύει τη θέση του μέσα στο φασιστικό κίνημα. Το 1924 γίνεται ηγετικός στην Μπολόνια και το 1929 Υφυπουργός Εσωτερικών, φτάνοντας στον τίτλο του «δεύτερου Duce» μέχρι την πτώση του.

 

Η Rygier, παρά την καταπίεση από την αναρχική κοινότητα, στρέφεται σε συμμαχίες με πολιτικούς και μασόνους για να προωθήσει την εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο, προτείνοντας ακόμη και δολοφονία του βασιλιά και καταστολή των Γερμανών και αντιπολεμικών.Η ιστορία αυτών των προσωπικοτήτων δείχνει πώς η προσωπική πίεση, η αναζήτηση συμμάχων και η αίσθηση αδικίας μπορούν να οδηγήσουν σε ριζικές ιδεολογικές μεταστροφές και πώς ο ατομικισμός, η βία και η πολιτική φιλοδοξία συνδέονται με την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία.

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η δέσμευση της Rygier στον φασισμό άρχισε να κλονίζεται, όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στη Μασονία. Εκείνη γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση και δέχτηκε επίθεση, ενώ ο τόπος της λεηλατήθηκε από φασίστες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των γεγονότων συνέχισε να διατυμπανίζει ότι είχε αποδείξεις πως ο Μουσολίνι ήταν πληροφοριοδότης της γαλλικής μυστικής αστυνομίας και ότι αυτή η απόδειξη της προσέδιδε ασφάλεια, εμποδίζοντας τον Μουσολίνι να τη φυλακίσει ή να τη σκοτώσει. Ωστόσο, τελικά συνειδητοποίησε ότι η επίδειξη εκβιασμού μειώνει την αποτελεσματικότητά του και κατέφυγε στη Γαλλία.

 

Η Whitaker δεν αναφέρεται πολύ στην Rygier μετά την αναχώρησή της, και ακόμη λιγότερα είναι διαθέσιμα διαδικτυακά. Αξίζει όμως να σημειωθεί η ευκαιριακή της στάση και η έλλειψη αρχών απέναντι στον υποτιθέμενο «αντιφασισμό» και στις κριτικές της προς τον Μουσολίνι. Βασικά, το επιχείρημά της ήταν ότι ο Μουσολίνι ήταν εκβιαστής και ευκαιριακός (πολύ καλή περίπτωση «ποτήρι συναντά κατσαρόλα»), καθώς και υπηρέτης της Γαλλίας για να υπονομεύσει τα ιταλικά εθνικά συμφέροντα. Όπως οι Rocca, Nanni και Arpinati, απορρίφθηκε από τους πραγματικούς αντιφασίστες, αν και, σε αντίθεση με τους Nanni και Arpinati, δεν δέχτηκε σφαίρα για τις αμαρτίες της. Πέθανε μονάρχης.

 

Παρόλο που η Whitaker εστιάζει σε τέσσερις μορφές στην ιστορία της, κανείς δεν πρέπει να βγει με την εντύπωση ότι αυτοί ήταν οι μοναδικοί παραδείγματα φασιστικής διείσδυσης σε αναρχικές τάξεις.

 

Έχω ήδη αναφέρει τον μεμονωμένο αναρχικό εκδότη εφημερίδας που έγινε φασίστας, Edoardo Malusardi, αλλά υπήρχε επίσης ο Mario Gioda, μεμονωτικός αναρχικός και οπαδός του Rocca, που έγινε ηγέτης του φασιστικού φασιο στο Τορίνο και σκότωσε έντεκα εργάτες τον Δεκέμβριο του 1922. Ο Gioda θεωρήθηκε αστικός ελιτίστας και τελικά περιθωριοποιήθηκε μέσα στις φασιστικές τάξεις. Η Whitaker αναφέρει επίσης τον Mammolo Zamboni, έναν ακόμη αναρχικό που έγινε φασίστας και θεωρήθηκε αιρετικός από άλλους φασίστες, επειδή προστατευόταν από τον Arpinati.

 

Υπήρχε και ο Leo Longanesi, ένας αντικομφορμιστής που επιδίωκε ρητά να συνδυάσει τον αναρχισμό με τον συντηρητισμό και εκπροσωπούσε μια αγροτική λαϊκιστική πτέρυγα εντός του φασισμού. Ο Longanesi παίρνει το καλύτερο απόσπασμα στο βιβλίο της Whitaker:

 

«[ο φασισμός αποτελείτο από] τραμπούκους, βίαιους ανθρώπους, παντρεμένους, φλύαρους… ασαφώς φανατικούς που αναστατώνουν για κανένα συγκεκριμένο λόγο ενάντια σε όλα όσα δεν κατανοούν, περισσότερο από όλα από μια φυσική ανάγκη να υψώσουν τον εαυτό τους και να επιτεθούν σε κάτι: αδυνατώντας να διατυπώσουν σαφώς τις δικές τους ιδέες, καταδικάζουν αυτές των άλλων: σε συνεχή προσωπική αντιπαλότητα, χθες αναρχικοί, αύριο πληροφοριοδότες της αστυνομίας, σήμερα ατομικιστές, αύριο κομμουνιστές… αναγνώστες φυλλαδίων, οφειλέτες, και εφευρέτες συστημάτων για να κερδίζουν στη ρουλέτα, ζώντας σε διαρκή και συγκεχυμένο φανατισμό.»

 

Αναφέρω αυτά τα άλλα άτομα για να αντισταθώ στις αναπόφευκτες προσπάθειες να απαξιωθεί και να μειωθεί κάθε επαφή μεταξύ του ατομικιστικού αναρχισμού και του φασισμού.

 

Ενώ οι φιλελεύθεροι, οι συνδικαλιστές, οι κρατικοί σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές έχουν μια ευρεία γκάμα μελών που πέρασαν στον φασισμό – όποιος σκέφτεται να χρησιμοποιήσει αυτές τις λεπτομέρειες ως καταγγελία του ατομικιστικού αναρχισμού θα πρέπει να σκεφτεί καλά πριν πετάξει πέτρες – και η συντριπτική πλειονότητα των ατομικιστών αναρχικών στην Ιταλία προφανώς δεν έγινε φασίστας, υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη διείσδυση στις πρώτες μέρες.

 

Ενώ δεν είχε τόσους δεσμούς με το σοσιαλιστικό κίνημα (βλ. τον πλούτο των επαίνων που του προσέφεραν Λένιν και Τρότσκι) ή με φιλελεύθερους και συντηρητικούς που συνέρρεαν στις υποσχέσεις του, ο Μουσολίνι ήταν εκπληκτικά βαθιά δεμένος με αναρχικός. Ο πατέρας του συμμετείχε στη διεθνή αναρχική οργάνωση του Bakunin. Ήταν προσωπικά κοντά με την διαβόητη μουσουλμάνα ατομικίστρια αναρχική Leda Rafanelli στο Μιλάνο. Ήξερε τον Carlo Tresca, επαίνεσε τον Gaetano Bresci και τον Malatesta, συνεργάστηκε με τον Luigi Bertoni και μετέφρασε δύο βιβλία του Kropotkin. Επαινούσε τον Stirner και τον Nietzsche και τους παραθέτει στους αντιπάλους του. Ο Μουσολίνι ακόμη προσέφευγε στον (ατομικιστικό) αναρχισμό ανοιχτά για να δικαιολογήσει τον φασισμό: «Σε εμάς, τους καταδικασμένους του ατομικισμού, δεν μένει τίποτα για το σκοτεινό παρόν και το ζοφερό αύριο εκτός από την πάντα παρηγορητική θρησκεία… του αναρχισμού!» Ο Μουσολίνι υποστήριξε ακόμα τους Sacco και Vanzetti και παραπονιόταν ιδιωτικά στους φίλους του ότι οι Αμερικανοί φασίστες δεν πήραν το μέρος τους.

 

Η φυγή από αυτήν την ιστορία δεν θα μας πάει πουθενά και δεν παρέχει χρήσιμα αντισώματα απέναντι στην αναζωπύρωση της φασιστικής διείσδυσης στις χειρότερες άκρες του κινήματός μας.

 

Ωστόσο, δεν θα συνιστούσα το βιβλίο της Whitaker ως διορθωτικό.

 

Η ιδεολογική ανάλυση στο The Individualist Anarchist Origins of Fascism είναι γενικά επιφανειακή και έχω κάνει ό,τι μπορούσα για να την απομακρύνω στην αναφορά των ιστορικών λογαριασμών παραπάνω. Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ακριβώς από ποια ιδεολογική σκοπιά προσεγγίζει ο Whitaker. Σε πολλά σημεία φαίνεται να καταδικάζει τον ατομικιστικό αναρχισμό από σοσιαλιστική σκοπιά, σε άλλα από φιλελεύθερη, ενώ υπάρχουν λίγα σημεία όπου φαίνεται να είναι ακόμη και συμπαθής προς τους φασιστικούς χαρακτήρες του. Προφανώς θεωρεί τον ατομικισμό κάπως ύποπτο (ή τουλάχιστον ξένο), θεωρεί ότι η εξωδικαστική εκτέλεση των Nanni και Arpinati είναι αυτονόητα κακή (έγκλημα!) και λυπάται που ο Arpinati έχει χαρακτηριστεί φασίστας αντί να αναγνωριστούν οι επιτυχίες του στη σωστή διακυβέρνηση. Αλλά ακόμη και αυτή η συμπάθεια συνοδεύεται από κάτι που μοιάζει με κριτική στις ιστορικές αφηγήσεις που ισχυρίζονται ότι ο φασισμός εξαφανίστηκε πλήρως και δεν είχε συνέχεια στην Ιταλία.

 

Ο Whitaker ισχυρίζεται ότι έγραψε το βιβλίο για να αντισταθεί σε ιστορικές αφηγήσεις που ομογενοποιούν τη φασιστική ιδεολογία και την αποκόπτουν από το παρελθόν και το μέλλον της. Αυτό είναι καλό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να παραπλανήσει φιλελεύθερους και σοσιαλιστές ή, ακόμη χειρότερα, να παράσχει επιχειρήματα σε πραγματικούς φασίστες. Είναι χρήσιμο για αναρχικούς, αλλά για όποιον δεν είναι ήδη γνώστης του αναρχισμού υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκαλέσει μόνιμη ζημιά.

 

Όπως έχω αναφέρει, στην προσπάθειά του να κατανοήσει τον αναρχισμό, αντλεί βαριά από ανεπαρκείς φιλελεύθερους ακαδημαϊκούς και από την προβληματική σύνοψη του Woodcock για τον αναρχισμό. Πολλά έχουν γραφεί κριτικά για το Anarchism του Woodcock (1962) και την επιρροή του. Ο Woodcock ήταν ειρηνιστής με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα και, αν και συμμετείχε σε αναρχικούς κύκλους πριν από τον πόλεμο, αντιπροσώπευε τους επιζώντες που άνθισαν στη μεταπολεμική περίοδο. Προσπαθούσε να αποποιηθεί τη βία και να επικεντρωθεί στη νομιμότητα, αποδίδοντας στον Bakunin και τον Kropotkin από τη δική του σκοπιά. Το βιβλίο του ήταν προκατειλημμένο, παρουσιάζοντας τον αναρχισμό ως αποτυχημένο έργο, κάτι που για αναρχικούς της δεκαετίας του 1950-60 ήταν αντιπροσωπευτικό του πνεύματος της εποχής τους.

 

Ο Woodcock επίσης έγραφε για μεταπολεμικούς φιλελεύθερους, οι οποίοι είχαν διαφορετική αναφορά από τον αναρχισμό. Οι φιλελεύθεροι ακαδημαϊκοί που επικαλείται ο Whitaker, βλέπουν τον αναρχισμό όχι μόνο ως ουτοπικό αλλά και ως παράξενο, προσπαθώντας να τον εντάξουν σε δικές τους έννοιες ατομικισμού και κοινοτισμού. Δεν διάβασαν πέρα από επιλεγμένα αποσπάσματα, οδηγώντας σε strawman επιχειρήματα για τον αναρχισμό.

 

Υπάρχει επίσης η πεποίθηση ότι ο αναρχισμός ορίζεται από την πίστη ότι η ανθρώπινη φύση είναι καλή. Αυτή η ιδέα προέκυψε μετά το Mutual Aid του Kropotkin και επικράτησε για δεκαετίες. Η αντίληψη ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί αλλά διαστρεβλώνονται από κοινωνικούς θεσμούς. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του πράσινου αναρχισμού και του πρωτογονισμού. Ωστόσο, στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αναρχισμός ήταν περισσότερο προμηθεϊκός, πίστευε στην πρόοδο μέσω επιστήμης, τεχνολογίας και λογικής, με την επαναστατική τεχνολογία (όπλα, δυναμίτης) ως μέσο κοινωνικής μεταμόρφωσης.

 

Ο Whitaker και οι φιλελεύθερες πηγές του διαβάζουν τον αναρχισμό μέσα από αυτήν τη λανθασμένη οπτική, παραποιώντας τον ατομικιστικό αναρχισμό, ακόμη και παρουσιάζοντας τον Stirner ως «λατρευτή της φύσης» και μαθητή της Λογικής και της Αιτίας, ενώ στην πραγματικότητα ο Stirner λέει:

 

«Κάτοχος και δημιουργός του δικαιώματός μου, δεν αναγνωρίζω άλλη πηγή δικαιώματος από — εμένα, ούτε τον Θεό, ούτε το Κράτος, ούτε τη φύση, ούτε ακόμη και τον άνθρωπο με τα “αιώνια δικαιώματα του ανθρώπου”».

 

Αυτό το λανθασμένο διάβασμα οδηγεί στο να βλέπουν οι φασίστες τον Stirner ως εργαλείο για την αφαίρεση της αλληλεγγύης και της συμπόνιας προς τους άλλους, κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Ο φασισμός δεν είναι αντίθετος στον ατομικισμό, αλλά αποτελεί παραμόρφωση του.

 

Επιπλέον, ο εθνικισμός έχει δύο πλευρές: όχι μόνο την κατασκευή ψευδούς αλληλεγγύης με τους συμπολίτες, αλλά και τη μείωση της φροντίδας προς τους ξένους. Ο φασισμός επιδιώκει να περιορίσει τον κύκλο φροντίδας και αναγνώρισης, δημιουργώντας μια κοινότητα αντίθετων αξιών. Η βία γίνεται κύκλος καθαρισμού που εξαλείφει τη συμπόνια και τη λογική.

 

Ο φασισμός ως κίνηση προέκυψε εν μέρει από τον αναρχισμό, όχι ως αριθμητική πλειοψηφία, αλλά ως καταλύτης που επαναπροσδιόρισε υπάρχοντα αντιδραστικά στοιχεία. Ατομικισμός και φασισμός μοιράζονται σύγχρονες ρίζες, αλλά η ιδεολογική αντίθεση παραμένει.

 

Το κύριο μάθημα είναι ότι το «Δεν θα υποταχθώ» από μόνο του δεν απέχει ούτε μισό βήμα προς το «Δεν θα υποταχθώ και δεν θα κυριαρχήσω», αλλά μπορεί να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.