»: Συνέντευξη με την νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»

 

κάτω τα χέρια από το Ιράν ...

Σε Κυψέλη, Γκράβα, Πατήσια, Γαλάτσι κάνατε δυναμική εμφάνιση με πανό και συνθήματα καθώς και στρασσερικά αυτοκόλλητα, ποιες οι αντιδράσεις;

 

Είναι νωρίς για να κάνουμε κάποια αξιολόγηση, αλλά πιστεύουμε ότι μέχρι στιγμής η αντίδραση τουλάχιστον ορισμένων ανθρώπων ήταν θετική και είμαστε σίγουροι ότι κάποιοι σε αυτές τις γειτονιές έχουν εκπλαγεί βλέποντας τα συνθήματα και τα αυτοκόλλητά μας, καθώς αυτές οι περιοχές τα τελευταία χρόνια είναι «κάστρα» αντιφασιστών/αναρχικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι υποστηρικτές για τις ιδέες μας. Για παράδειγμα, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι από τότε που ξεκινήσαμε τις δράσεις μας, άλλοι άρχισαν να καλύπτουν τα αντιφασιστικά/αναρχικά συνθήματα.

 

Από πού εμπνευστήκατε το όνομα της συλλογικότητας σας;

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μας απασχόλησε ιδιαίτερα το όνομα, ήμασταν ήδη ενεργοί πριν αποκτήσουμε την υπογραφή μας, αλλά κάποια στιγμή θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να μπορεί να συσχετιστεί με ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών και κοινωνικών απόψεων, θέτοντας μια σαφή διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του δεξιού «εθνικισμού».

 

Το κείμενο σας ενάντια στην αστική ακροδεξιά προκάλεσε αντιδράσεις, ποια η άποψη σας για τον Κασιδιάρη και τις φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών πρώην «Σπαρτιατών»;

 

Η θέση μας απέναντι στον Κασιδιάρη και σε κάθε Κασιδιάρη είναι η ίδια που εκφράσαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας. Αυτοί που μετανοούν για την πολιτική τους πορεία και ασπάζονται τον πιο χυδαίο δουλοπρέπεια στο δημοκρατικό νεοφιλελεύθερο σύστημα για να «γίνουν κάποιος», απλώς μας αποδεικνύουν δύο πράγματα: πρώτον, ποτέ δεν ήταν οι ιδέες τους πολύ σαφείς, επειδή υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της εξέλιξης των ιδεών, κάτι που θεωρούμε απαραίτητο, και της στροφής εναντίον τους ενώ συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως εθνικιστές. Και δεύτερον, είναι οπορτουνιστές, επίδοξοι επαγγελματίες πολιτικοί των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να πιάσουν μια καρέκλα στο παιχνίδι της εξουσίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να κάνουν παραχωρήσεις ή συμμαχίες με το χειρότερο είδος νεοφιλελεύθερων ή σιωνιστικών σκουπιδιών, επειδή αυτοί οι εξουσιομανείς δεν έχουν καμία αξία, νοιάζονται μόνο για το δικό τους εγωιστικό συμφέρον. Αυτού του είδους οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτό που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα, τη δουλοπρεπή στάση απέναντι στην αστική τάξη και τα αφεντικά, το γραφικό ψευδοπατριωτισμός, υποδούλωση στον αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό... Για εμάς, είναι εχθροί.

 

 

 

Πως βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας;

 

Η κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι δυστοπική και χειροτερεύει. Από τη μία πλευρά, έχουμε μια κυβέρνηση, μια πολιτική τάξη και ένα κράτος προδοτών και διεφθαρμένων που μας επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρές συνθήκες διαβίωσης. Δεχόμαστε συνεχή επίθεση από το νεοφιλελεύθερο σύστημα εναντίον της κοινωνίας μας, η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται, οι ηθικές αξίες αποσυντίθενται, η ζωή έχει γίνει ένας ένας διαρκής αγώνας για την επιβίωση, εργατικά ατυχήματα, φτώχεια, αυξανόμενες τιμές, πρόβλημα στέγασης, οι νέοι που εγκαταλείπουν τη χώρα κατά χιλιάδες, η φύση καταστρέφεται και λεηλατείται. Όλα αυτά ενώ τα αφεντικά, οι εταιρείες τους και οι πολιτικοί αποκομίζουν κέρδη ρεκόρ, ενώ οι κυβερνήσεις επιβάλλουν ένα αστυνομικό κράτος για όσους τολμούν να διαμαρτυρηθούν: ξύλο, δακρυγόνα και καταστολή είναι το μόνο που έχουν να προσφέρουν μαζί φτώχεια και εκμετάλλευση. Η μεταμφίεση του «κράτους πρόνοιας» ξεθωριάζει και οι φιλελεύθερες δημοκρατίες αρχίζουν να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Από την άλλη πλευρά, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τη μετανάστευση, για την οποία σε αυτό το σημείο μπορούμε ξεκάθαρα να μιλήσουμε για αντικατάσταση του πληθυσμού. Οι καπιταλιστές κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποκομίσουν τα κέρδη τους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης πολιτικών ανοιχτών συνόρων, προκειμένου να αποκτήσουν τεράστιο αριθμό φθηνού εργατικού δυναμικού, και ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο κακή σε σύγκριση με άλλα μέρη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο ή η Γερμανία, είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο πρόβλημα. Οι υποσχέσεις που δόθηκαν για το πώς η μετανάστευση θα σώσει τις χώρες και τις οικονομίες μας και πώς χρειαζόμαστε μετανάστες για να «πληρώσουν τις συντάξεις μας» έχουν αποδειχθεί μύθος. 

Το τρέχον μοντέλο μαζικής μετανάστευσης δεν είναι μόνο αυτοκτονικό, δεν λύνει ούτε τα προβλήματα της ιθαγενούς κοινωνίας ούτε των μεταναστών, απλώς τα επιδεινώνει και φτωχαίνει περισσότερο τόσο τους ιθαγενείς όσο και τους μετανάστες. Δεν θα λύσουμε τα προβλήματα του «τρίτου κόσμου» δημιουργώντας τις ίδιες τριτοκοσμικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες εδώ. Το γεγονός ότι όσοι υπερασπίζονται τη μετανάστευση χρησιμοποιούν επιχειρήματα όπως ότι οι μετανάστες έχουν «εμπλουτίσει πολιτισμικά» την κοινωνία μας επειδή τώρα μπορείς να φας αραβικό ή ινδικό φαγητό στα βρώμικα getto που γίνονται οι πόλεις μας, αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορούν να πουν για τη συμβολή της μαζικής μετανάστευσης στην κοινωνία μας, τα λέει όλα. Το πολυπολιτισμικό πείραμα έχει αποτύχει παταγωδώς, πρέπει να εφαρμόσουμε πολιτικές επαναμετανάστευσης αμέσως. Τελικά, έχουμε μια κοινωνία που είναι ως επί το πλείστον εντελώς αδιάφορη, σαν να κοιμούνται ή σαν ό,τι συμβαίνει να μην έχει καμία συνέπεια στη ζωή τους. Πολλοί άνθρωποι, ακόμη περισσότερο οι νέοι, απλώς δεν νοιάζονται καθόλου. Θέλουν απλώς να έχουν την γρήγορη ικανοποίηση που υπόσχεται ο καπιταλισμός, το μόνο που τους ανησυχεί είναι ο καταναλωτισμός και η αισθητική. Δεν υπάρχουν αξίες ή ηθικές πυξίδες, μόνο η λατρεία του χρήματος και η υλική επίδειξη.Αλλά ακόμα κι αν ζούμε σε σκοτεινές εποχές, δεν πρέπει να λέμε ότι όλα έχουν χαθεί. Αργά αλλά σταθερά, αρχίζουν να ξυπνούν. Επίσης, ακόμη και σε μια τόσο κομφορμιστική κοινωνία όπως έχει γίνει η ελληνική/Ευρωπαϊκή, υπάρχουν όρια. Οι «κοινωνικές εκρήξεις» όπως αυτές στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια του lockdown, τα Τέμπη, ή αν κοιτάξουμε εκτός Ελλάδας, τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία ή οι εξεγέρσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, δείχνουν ότι υπάρχουν δυνατότητες οικοδόμησης ενός επαναστατικού κινήματος. Δεν έχουν χαθεί όλα και ακόμα κι αν χαθούν, θα δώσουμε μάχη μέχρι το πικρό τέλος.

 

 

Προσφάτως ιδρύθηκαν στην Θεσσαλονίκη δυο αυτόνομες συλλογικότητες επηρεασμένες από την «Τρίτη Θέση», ποια η άποψη σας;

 

Κάθε νέα ομάδα και πρωτοβουλία είναι πάντα κάτι καλό. Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, συνολικά έχουμε τον ίδιο στόχο. Είναι καιρός να συνεργαστούμε και όχι να ανταγωνιστούμε.

 

Η παρουσία σας σε λαϊκές γειτονιές προκάλεσε την αντίδραση του δυσώδους Indymedia ποιο το μήνυμα σου στους όψιμους «αντιφασίστες»;

 

Προφανώς δεν περίμεναν οργανωμένη εθνικο-επαναστατική δραστηριότητα σε αυτό που θεωρούν «γειτονιές τους», αλλά ξεχνούν ότι αυτές είναι και οι δικές μας γειτονιές, πολλοί από τους αντιφα στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι καν από εδώ, αλλά από άλλες γειτονιές και έρχονται εδώ (ή μετακομίζουν εδώ) για να παίξουν τον επαναστάτη. Γενικά, βρίσκονται στη χειρότερη στιγμή τους, έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δύναμης που είχαν τα τελευταία χρόνια, η νεολαία, ως επί το πλείστον, δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική (οποιασδήποτε πλευράς), πολλοί γείτονες έχουν κουραστεί και ενοχληθεί από αυτούς και την ηλιθιότητά τους, οπότε χάνουν τη «σύνδεση» με τη γειτονιά, και το αγαπημένο τους «νέο επαναστατικό υποκείμενο» στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για να χτίσουν κίνημα, οι μετανάστες, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική, αλλά προέρχονται και από κοινωνίες με πολύ συντηρητικές και παραδοσιακές αξίες που συγκρούονται με τις «προοδευτικές» αξίες των αναρχικών. Η μόδα του να είσαι αναρχικός έχει περάσει, τώρα απευθύνονται κυρίωςσε φρικιά και πιτσιρικάδες που αναζητούν κοινωνική ταυτότητα και κύκλο φίλων αντί να εντάσσονται λόγω ισχυρών ιδεολογικών πεποιθήσεων. Φυσικάυπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά τους που πιστεύουν ειλικρινά στις ιδέες τους και πιστεύουν ότι βοηθούν στην οικοδόμηση μιας καλύτερης κοινωνίας και στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι ο κοινωνικός αγώνας και ο εθνικός αγώνας ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Πολλοί από αυτούς που είναι αντιφασίστες, είναι λόγω άγνοιας, δεν ξέρουν καν τι είναι η τρίτη θέση, είναι ηλίθιοι που δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του συντηρητικού αστικού ψευδοπατριωτισμού, πόσο μάλλον μεταξύ του έθνους και του κράτους. Εχουν την εσφαλμένη ιδέα ότι το να είσαι εθνικοεπαναστάτης είναι σαν να είσαι δουλοπάροικος του συστήματος, φιλο-μπάτσος, η δύναμη κρούσης της δεξιάς και των καπιταλιστών (δυστυχώς αυτή η εικόνα έχει προωθηθεί από κάποιους ηλίθιους που ισχυρίζονται ότι είναι «δικοί μας»).Γενικά, δεν έχουμε πολλά περισσότερανα πούμε για τους αντιφα, ο μόνος τους στόχος στη ζωή είναι να κοιτάξουν τι κάνουμε, ζουν για εμάς, και αυτό είναι αξιολύπητο.Είναι απλώς ένα ακόμη εμπόδιο στο δρόμο μας, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι χειρότεροι εχθροί μας δεν είναι αυτοί που βρίσκονται στις καταλήψεις, αλλά αυτοί που βρίσκονται στα γραφεία των κομμάτων, στο κοινοβούλιο, στα δικαστήρια, στον επιχειρηματικό και τραπεζικό κλάδο, αυτοί που φορούν στολές, κοστούμια και γραβάτες.

 

Ποια τα σχέδια σας για το μέλλον;

 

Τα σχέδιά μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, αν είναι δυνατόν θα θέλαμε να αυξήσουμε τον αριθμό και τις δυνατότητές μας. Αν αυτό δεν συμβεί, θα συνεχίσουμε ούτως ή άλλως. Επίσης, είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με όποιον συμμερίζεται τις αξίες μας. Για εμάς το σημαντικό είναι ο εθνικοεπαναστατικός αγώνας να ριζώσει και να ανθίσει, δεν μας νοιάζει αν είναι με την υπογραφή μας ή με οποιαδήποτε άλλη. Επιπλέον, πρόσφατα ανοίξαμε ένα κανάλι στο Telegram για δημοσίευση δράσεων, κειμένωνκαι άλλα.

 

Πιστεύεται ο φετιχισμός έχει προκαλέσει ζημιά στον επαναστατικό εθνικοσοσιαλισμό;

 

Εδώ είμαστε σίγουροι ότι σε κάποιους δεν θα τους αρέσει η απάντησή μας, αλλά τέλος πάντων. Πιστεύουμε ότι γενικά η έννοια του «ορθόδοξου γνήσιου εθνικοσοσιαλισμού» είναι γεμάτη προβλήματα και ο φετιχισμός απλώς επιδεινώνει αυτά τα προβλήματα. Όπως βλέπουμε, ο εθνικοσοσιαλισμός (αναφερόμαστε εδώ στον Χιτλερισμό) είναι ένα νεκρό ρεύμα επειδή, εκτός από τα ιδεολογικά του ελαττώματα, που είναι πολλά, οι υποστηρικτές του αδυνατούν να αρθρώσουν μια σωστή, σοβαρή και οργανωμένη πολιτική πλατφόρμα. Οι Χιτλερικοί ασχολούνται κυρίως με τρία πράγματα:

 

1. Προσπαθούν να ξεπλύνουν την εικόνα του Χίτλερ και άλλων ιεραρχιών του NSDAP, παρουσιάζοντας την εικόνα του Τρίτου Ράιχ ως έναν παράδεισο στη γη. Δεν δέχονται καμία κριτική, και δεν ξέρουν καν τι είναι η αυτοκριτική.

 

2. Δίνουν υπερβολική σημασία σε ζητήματα όπως το ποιο ποσοστό του «καθαρού αρείου αίματος» έχει αυτός ή εκείνος ο λαός, ο επιστημονικός ρατσισμός, αν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μπλε μάτια, αν το NSDAP ήταν χριστιανικό η παγανιστικό και άλλες χαζομάρες που μπορεί να φαίνονται πολύ σημαντικά για αυτούς, αλλά το 99% του πληθυσμού που έχει πραγματικά προβλήματα δεν ενδιαφέρεται καθόλου.

 

3. ατελείωτες συζητήσεις για μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για το ιστορικόNSDAP, για το πώς οι Εβραίοι το ένα και το άλλο και μια αντικομμουνιστική ρητορική «boomer» που φαίνεται να είναι βγαλμένη από την αντισοβιετική αμερικανική καπιταλιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό μας δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους των οποίων το μυαλό έχει κολλήσει στην περίοδο 1920 έως 1945. Έτσι, υπέγραψαν τον πολιτικό τους θάνατο. Δεν έχουν μέλλον. Γιατί να μας νοιάζει καν αυτό; Επειδή διαδίδουν μια δημόσια εικόνα που,εκτός από αυτά που είπαμε πριν, μας παρασύρει όλους στο στερεότυπο του "νεοναζί", εννοώντας με αυτό ένα αποκλειστικά αισθητικό φαινόμενο χωρίς καμία πραγματική ουσία ο οποίος τείνει να προσελκύει το χειρότερο είδος ανθρώπων: κοινωνικά ακατάλληλα άτομα και «edgelords» που θέλουν να προβάλουν μια «σκληρή» εικόνα.

 

Γι' αυτό χρησιμοποιούμε το σφυρί και το σπαθί, όχι επειδή είμαστε γνήσιοι Στρασεριστές (στην πραγματικότητα διαφωνούμε ακόμη και με κάποια πράγματα με τους Στράσσερ), αλλά επειδή αντιπροσωπεύει την τρίτη θέση καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο σύμβολο (μαζί με τον κέλτικο σταυρό) και επειδή είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να χωρίσουμε και να κρατήσουμε μακριά αυτούς τους "αριστοκράτες" που όταν άκουγαν τη λέξη "σοσιαλισμός", ταξικός πόλεμος ή κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, τους πιάνει αλλεργίες και φαγούρα και τρέχουν να φωνάξουν "κομμουνιστές!, μπολσεβίκοι!". Είμαστε ριζοσπαστικοίεθνικιστές και επαναστάτες ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, με όλη τη σημασία του, δεν θέλουμε καπιταλισμό με σβάστικα, ούτε να κάνουμε μια μεταρρύθμιση του τρέχοντος συστήματος δυστυχίας και εκμετάλλευσης ντύνοντας το με εθνικά σύμβολα. θέλουμε να εθνικοποιήσουμε την οικονομία, θέλουμε να απαλλαγούμε από τα αστικά παράσιτα και τους εκμεταλλευτές, όχι να «ενωθούμε» μαζί τους, ιδανικά και όταν είναι δυνατόν θέλουμε οι εργάτες να αυτοδιαχειρίζονται τους χώρους εργασίας, δεν θέλουμε κανείς να επωφεληθεί από την εργασία κάποιου άλλου. Πιστεύουμε ότι ο ταξικός πόλεμος και οι κοινωνικοί αγώνες πάνε χέρι-χέρι με τον εθνικό αγώνα και την εθνική απελευθέρωση.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα α. Gregor Strasser. Manuel Hedilla. LedesmaRamos δ. JoseAntonio

 

Ο Gregor Strasser ήταν μια από τις πιο άδικα ξεχασμένες προσωπικότητες του Εθνικοσοσιαλισμού. Χωρίς αυτόν και το ακούραστο έργο του, η εγκατάσταση του NSDAP, ειδικά στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, μια πολύ δύσκολη περιοχή για διάφορους λόγους, δεν θα είχε συμβεί. Είναι τραγικό το γεγονός ότι αυτός, όπως και άλλοι, πολλοί από τους οποίους παραμένουν ανώνυμοι, οι οποίοι ήταν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τη νίκη του NSDAP, πετάχτηκαν στα σκουπίδια της ιστορίας, προδόθηκαν, δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν κάτω από τον μύθο του Hitler.

 

ΟHedillaακολούθησε μια κάπως παρόμοια ιστορία με αυτή του Γκρέγκορ, αλλά αντί να δολοφονηθεί (η θανατική του ποινή μετατράπηκε λόγω της παρέμβασης σημαντικών προσωπικοτήτων, αλλά ο Franco μετάνιωσε που δεν τον σκότωσε ούτως ή άλλως) φυλακίστηκε για μερικά χρόνια. και όταν βγήκε από τη φυλακή, το καθεστώς έλεγχε τη φάλαγγα και οι τάξεις της ήταν γεμάτες με μοναρχικούς, συντηρητικούς και εθνικοκαθολικούς, παραλύοντας το επαναστατικό πνεύμα που κάποτε υπήρχε. Αυτή είναι μια ακόμη απόδειξη του γιατί δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ή να αποκαλέσουμε «συμμάχους» τους εθνικοσυντηρητικούς και την «εθνική» δεξιά. Θα σε χρησιμοποιήσουν και μόλις δεν τους είσαι χρήσιμος ή τους ενοχλήσεις, θα σε ξεφορτωθούν χωρίς δισταγμό.

 

Ο R. Ledesma Ramos μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος πραγματικά ιδεολόγος τρίτης θέσης στην Ισπανία και ο δημιουργός του «ισπανικού φασισμού». Είχε επαναστατικές φιλοδοξίες για την Ισπανία και αυτό τον οδήγησε σε συχνές συγκρούσεις με τα πιο μετριοπαθή στοιχεία της Φάλαγγας και τον Jose Antonio, σε σημείο που αποβλήθηκε από αυτήν. Αν και διαφωνούμε σε ορισμένες πτυχές μαζί του (πράγματα που ήταν κοινά στο Φάλαγγα και το εθνικοσυνδικαλιστικό κίνημα εκείνη την εποχή), για παράδειγμα η υπεράσπιση του Ιακωβινισμού, η ιδέα της ένωσης της Ισπανίας με τη Νότια Αμερική και οι πρώην ισπανικές αποικίες, δηλώνοντας ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν «ισπανοί στο πνεύμα» και μια αντιευρωπαϊκή τάση (κατηγορώντας τους για την απώλεια της ισπανικής αυτοκρατορίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν η ανικανότητα και η διαφθορά των αριστοκρατικών τάξεων που οδήγησαν στην παρακμή της αυτοκρατορίας).

 

Ο Jose Antonio είχε κάποιες καλές ιδέες, αλλά επηρεάστηκε υπερβολικά από τον ελιτίστικο αριστοκρατισμό, τη φιγούρα του πατέρα του και τον καθολικισμό, γεγονός που τον οδήγησε να υιοθετήσει πιο συντηρητικές και μετριοπαθείς θέσεις σε σύγκριση με τον Ledesma Ramos.

 

 

 

 

Τι σημαίνει για εσάς «Τρίτη Θέση»;

 

Η τρίτη θέση είναι το σημείο σύγκλισης επαναστατικών ιδεών που αγωνίζονται τόσο για την εθνική όσο και για τη σοσιαλιστική ιδέα, με έντονη έμφαση στον αντιφιλελεύθερο και αντικαπιταλιστικό παρά στον κλασικό αντισοσιαλισμός και συντηρητισμό που συνδέονται με τις εθνικιστικές ιδέες και στην υπέρβαση της διχοτομίας αριστεράς/δεξιάς, με την έννοια ότι οι εθνικιστικές ιδέες αναμειγνύονται με τις κοινωνικές και οικονομικές ιδέες της «αριστεράς». Αν το ορίζαμε με «κλασικό» τρόπο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε «εθνική αριστερά», κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρίτη θέση είναι η «αιρετική» τάση μέσα στον εθνικισμό. Φυσικά, αυτή είναι η άποψή μας και εξαρτάται από το ποιον ρωτάτε, μπορεί να πει κάτι άλλο. Επειδή δεν υπάρχει μόνο μία γραμμή σκέψης μέσα στην τρίτη θέση, μπορείτε να βρείτε ένα ευρύ φάσμα ιδεών που κυμαίνονται από τον επαναστατικό φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικό συνδικαλισμό έως τον εθνικομπολσεβικισμό, ακόμη και τον εθνικοαναρχισμό. Για εμάς, η τρίτη θέση είναι αυτό το μείγμα επιρροών που προέρχεται από στοχαστές της γερμανικής «συντηρητικής επανάστασης», τον ιταλικό φασισμό του 1919 που επέστρεψε το 1943, τον εθνικοσυνδικαλισμό του Ledesma Ramos, τους αδελφούς Strasser, τον Georges Sorel, τον Karl Otto Paetel, τον Ernst Niekisch ή τον Proudhon, καθώς και τις ομάδες μετά το 1945 όπως η Organization Lutte du People, η Ordine Nuovo, η GUD, η Jeune Europe, οι Bases Autόnomas... και άτομα όπως οι F. P. Yockey, Duprat, Giorgio Freda, Malliarakis, Guillaume Faye, Jean Thiriart, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για το Παλαιστινιακό;

 

Δίνουμε πλήρη υποστήριξη στην αυτοδιάθεση και την κυριαρχία των Παλαιστινίων στη γη τους και στη δίκαιη αντίστασή τους ενάντια στους σιωνιστές δολοφονικούς εισβολείς. Οι Ευρωπαίοι εθνικοεπαναστάτες πάντα υποστήριζαν αυτόν τον αγώνα, καθώς και τον αγώνα των λαών του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ και άλλων λαών που αγωνίζονται για τις πατρίδες τους ενάντια στον κοινό μας εχθρό: τον αγγλο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό. Η ιστορία της συνεργασίας μεταξύ των εθνικιστών της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής σε έναν κοινό αντισιωνιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα χρονολογείται πριν από αρκετές δεκαετίες, τότε που η «κυρίαρχη» αριστερά έκλαιγε ακόμα με κροκοδείλια δάκρυα για το Ολοκαύτωμα. Σήμερα, το ζήτημα της Παλαιστίνης έχει γίνει η καραμέλα μιας άπατριδας και υποκριτικής δυτικής αριστεράς που εμμένει σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με ισχυρές εθνικιστικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες που είναι εχθρικές προς την κοσμοθεωρία τους, επειδή στη Δύση δεν έχουν κανέναν άλλον να τους ακούει πια και δεν έχουν κανέναν πραγματικό αγώνα στον οποίο να συμμετέχουν. Η υποστήριξή τους για την Παλαιστίνη πηγάζει από δύο έννοιες: πρώτον, το κλασικό σύμπλεγμα κατωτερότητας των σύγχρονων αριστερών και την ανάγκη τους να ταυτιστούν με αυτό που αντιλαμβάνονται ως «αδύναμο», και επίσης να σταθούν ως «σωτήρας» τους, και δεύτερον, επειδή είχαν την ευκαιρία να γίνουν κάτι όπου είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Τώρα ο αγώνας δεν είναι για τον παλαιστινιακό λαό και έθνος, αλλά με κάποιο τρόπο κατάφεραν να τον κάνουν «αγώνα» ενάντια στον «φασισμό» και την «λευκή υπεροχή». Γι' αυτό φαίνεται να νοιάζονται πολύ για την κατοχή της Παλαιστίνης, αλλά δεν λένε ούτε μια λέξη για την Κύπρο, την Κορσική ή τη Βόρεια Ιρλανδία για παράδειγμα (ακόμα περισσότερο από τότε που πολλοί Ιρλανδοί εθνικιστές εγκατέλειψαν τον μαρξισμό-λενινισμό), είναι απλώς υποκριτές που θέλουν να βρουν μια δικαιολογία για την αντιευρωπαϊκή και αντεθνική ρητορική τους. Ομοίως, χρησιμοποιούν ως δικαιολογία την καταπολέμηση του ρατσισμού και την επίδειξη αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, λόγω των συμπλεγμάτων κατωτερότητάς τους. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από αυτούς δεν νοιάζονται για τους μετανάστες. Δεν καταλαβαίνουν ούτε συμμερίζονται την κοσμοθεωρία τους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μετανάστες είναι πολύ συντηρητικοί και διατηρούν παραδοσιακούς ρόλους, επιδεικνύοντας «σεξιστικές και ομοφοβικές συμπεριφορές» και άλλα πράγματα που τρομοκρατούν τους σύγχρονους μέτριους αριστερούς. Στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τη μαζική μετανάστευση όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή τη βλέπουν ως μια μορφή αντεθνικού αγώνα.

 

Για να καταλάβουμε πόσο ψευδείς είναι ο «αγώνας» και η «αλληλεγγύη» τους για την Παλαιστίνη, και πόσο ηλίθιοι είναι, αρκεί να δούμε το γεγονός ότι αυτοί οι ηλίθιοι που έκλαιγαν για την Παλαιστίνη χθες , σήμερα δηλώνουν αλληλέγγυοι στον «εξεγερμένο» λαό του Ιράν, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως πιστεύουν ότι ήταν η «αραβική άνοιξη» (βλέπουμε σήμερα τα αποτελέσματα αυτών των περιπετειών), υποστηρίζουν τους Κούρδους του YPG και όλα αυτά τα σκουπίδια που συνεργάζονται χέρι-χέρι με τους Σιωνιστές και τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή και να απομακρύνουν όποιον αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους, όπως έκαναν στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ και τώρα σχεδιάζουν να κάνουν στο Ιράν.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού και την προώθηση του Παύλου;

 

Αυτός είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το σύστημα πρέπει να ανακτήσει την πίστη του λαού στον δημοκρατικό μηχανισμό. Κατά καιρούς, όταν ο λαός κουράζεται και αηδιάζει, χάνοντας τις ελπίδες του στο πολιτικό δημοκρατικό σύστημα. Στη συνέχεια, το ίδιο το σύστημα πρέπει να δημιουργήσει μια νέα μαριονέτα για να τον επαναφέρει στη θέση του. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτό μπορεί να έχει το ένα ή το άλλο πρόσωπο, για παράδειγμα στην Ελλάδα υιοθέτησε το πρόσωπο μιας «ριζοσπαστικής» αριστεράς που εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποσχέθηκε πολλά, όπως έκανε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι οικονομικές συνθήκες υποβαθμίστηκαν στην «κρίση» του 2008-2012. Τώρα, ειδικά στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, υιοθετεί το πρόσωπο μιας νέας λαϊκιστικής, φιλελεύθερης, σιωνιστικής ακροδεξιάς, της οποίας κύριο επίκεντρο είναι η μετανάστευση (συγκεκριμένα οι μουσουλμάνοι), όπως το AfD στη Γερμανία για παράδειγμα, επειδή το σύστημα καταλαβαίνει ότι η οργή του λαού με αυτό το ζήτημα αυξάνεται, οπότε δημιουργεί μια εναλλακτική λύση που υπόσχεται να το αντιμετωπίσει, αλλά εντός των ορίων του συστήματος και χωρίς να θέτει καμία πραγματική απειλή για το status quo. Αλλά στο τέλος, όλα αυτά τα νέα κόμματα είναι τα ίδια παλιά σκουπίδια. Ισχυρίζονται ότι είναι «ριζοσπάστες», υπόσχονται τα πάντα, ότι θα αλλάξουν τα πάντα, δηλαδή μέχρι να ανέλθουν στην εξουσία, και μετά αρχίζουν να κάνουν συμβιβασμούς, να αμβλύνουν τον ριζοσπαστισμό τους, να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Κανένας από αυτούς δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το σύστημα, κανένας από αυτούς δεν είναι πραγματικά έτοιμος να αποσχιστεί από το σύστημα, δεν έχει σημασία αν αυτοαποκαλούνται εθνικιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες ή οτιδήποτε άλλο. Αν επρόκειτο να αποτελέσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση, έναν πραγματικό κίνδυνο για το κατεστημένο, θα παρανομηθούν με την πρώτη ευκαιρία. Τώρα, η Καρυστιανού μπορεί να έχει πολύ σαφείς και καλές προθέσεις, μπορεί να είναι μια γνήσια ιδεαλίστρια που πραγματικά θέλει να κάνει το καλύτερο, αλλά το καλύτερο που μπορεί ή είναι διατεθειμένη να κάνει είναι, κατά πολύ, ανεπαρκές. Επίσης, στο τρέχον πολιτικό σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις, ο μύθος της «αλλαγής του συστήματος από μέσα» πρέπει να απορριφθεί επειδή το σύστημα έχει ήδη θέσει τους κανόνες του, πρέπει να παίξεις σύμφωνα με αυτούς ή είσαι εκτός. Ο επαναστατικός εθνικισμός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τον χρόνο του με δημοκρατικές ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα βάσης με επαναστατικές φιλοδοξίες και όχι πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία

link:Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη» (Αθήνα)

Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Μελανή Ταξιαρχία» (Θεσσαλονίκη)

Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Ελληνικές Φάσκες» (Θεσσαλονίκη)

Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη» (Αθήνα)

 

«Μέχρι στιγμής κατά τη διάρκεια του χειμώνα, γεμίσαμε τους τοίχους των δρόμων, των πλατειών και των πάρκων στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας (Πατήσια, Γαλάτσι, Κυψέλη, Γκράβα κ.λπ.), καθώς και την πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου, με δεκάδες γκράφιτι, αυτοκόλλητα και συνθήματα, ενώ ταυτόχρονα «πατήσαμε» δεκάδες συνθήματα πολιτικών αντιπάλων. 

Σηκώσαμε πανό αλληλεγγύης για τον αγώνα των αγροτών και κρεμάστηκαν σε γέφυρες στα Πατήσια και στο Γαλάτσι.

Το κέντρο της Αθήνας, οι εργατικές γειτονιές και τα πανεπιστήμια πρέπει να πάψουν να αποτελούν «άβατα» για τους εθνικιστές, όπως ακριβώς και οι κοινωνικές κινητοποιήσεις, τα εργατικά αιτήματα, οι απεργίες των εργαζομένων, ο αγώνας κατά της αύξησης των τιμών, για αξιοπρεπή στέγαση, ο αγώνας για το περιβάλλον και άλλοι τόσοι αγώνες ενάντια στα σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής του λαού μας και τον εκμεταλλεύονται.

Επιλέξαμε τον δρόμο ως τον τόπο πολιτικής δράσης σε μια εποχή όπου η ψηφιοποίηση έχει αντικαταστήσει ολοένα και περισσότερο τον πραγματικό κόσμο. 

Το πεδίο του πολιτικού αγώνα, όπου γίνεται η διαφορά μεταξύ ενός νεκρού κινήματος και ενός ζωντανού, είναι και θα είναι πάντα οι δρόμοι. 

Ο εθνικιστικός χώρος δεν μπορεί να περιορίζεται στο να είναι μια ακίνητη δύναμη, αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα, παρούσα μόνο σε ετήσιους εορτασμούς η ακόμα χειρότερα, ένα καταφύγιο για γραφικούς νοσταλγούς, αστούς ακροδεξιούς, εμμονικούς στρατόκαυλους και ψυχικά διαταραγμένους. 

Πρέπει να είναι μια αναδημιουργική δύναμη που θα αντιμετωπίζει και θα παρέχει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα του λαού. 

Ο εθνικισμός θα είναι λαϊκός, επαναστατικός και κοινωνικός η δεν θα είναι τίποτα.

Για εμάς, οποιαδήποτε ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή θα είναι μάταιη αν η ίδια δυναμική της δυστυχίας και της εκμετάλλευσης που επικρατεί σήμερα επιμένει. 

Οποιαδήποτε πρόταση που δεν περιλαμβάνει τον τερματισμό της δύναμης του χρήματος, της τοκογλυφίας, του καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας της ελεύθερης αγοράς απλώς στερείται εγκυρότητας και δεν μας ενδιαφέρει. 

Από την πολιτική μας σκοπιά ως εθνικοεπαναστατες, δεν καταλαβαίνουμε όποιον ισχυρίζεται ότι αγωνίζεται για τον λαό ή το έθνος του δεν θεωρεί τον καπιταλισμό (είτε τοπικό είτε διεθνή) ως τον κύριο εχθρό του, αφού υποδουλώνει ολόκληρους λαούς, κοινότητες και έθνη. 

Κανένας λαός δεν μπορεί να είναι ισχυρός, ελεύθερος και κυρίαρχος αν είναι δεσμευμένος από τις αλυσίδες της οικονομικής τυραννίας. 

Όσοι αρκούνται σε ένα «ισχυρό έθνος-κράτος» που περιορίζει τη μετανάστευση (όπως αυτοί που μας λένε ότι η «νόμιμη» μετανάστευση είναι μια χαρά και το πρόβλημα είναι μόνο η «παράνομη» μετανάστευση) 

και 

κοσμεί κάθε δρόμο με σημαίες και αγάλματα, ενώ τα ντόπια αφεντικά και οι καπιταλιστές συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τον λαό είναι ανθέλληνες, ανεξάρτητα από το αν αυτοαποκαλούνται «εθνικιστές» ή «πατριώτες». 

Επιπλέον, η κοινωνική τάξη που πηγάζει από τον καπιταλισμό είναι εγγενώς διεφθαρμένη.

Δεν μπορεί να υπάρξει ταξική συνεργασία, ούτε η ιδέα της «εθνικής ενότητας» που προωθείται από ορισμένα εθνικιστικά κινήματα, εφόσον υπάρχει παράλληλα μια κοινωνική τάξη (μεγάλοι επιχειρηματίες, η αστική τάξη, τα αφεντικά κ.λπ.) της οποίας το μοναδικό συμφέρον είναι ο εγωισμός, η απληστία και το προσωπικό κέρδος εις βάρος της υπονόμευσης της εθνικής κοινότητας. 

Θεωρούμε ανήθικο οποιοδήποτε κέρδος που αποκτάται μέσω της κερδοσκοπίας, τοκογλυφίας ή και εις βάρος των εργατών. 

Τέτοιες πρακτικές θα πρέπει να καταργηθούν και όσοι επωφελούνται από αυτές τις ανήθικες και εγκληματικές δραστηριότητες είναι εχθροί μας ανεξάρτητα από τη φυλή, το θρήσκευμα ή την εθνικότητα τους.

Ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε την επιβίωση του έθνους μας είναι μέσω της επαναστατικής δραστηριότητας και, τελικά, της κατάρρευσης του τρέχοντος συστήματος.

 Πρέπει να καταλάβουμε μια για πάντα ότι τα σημερινά κράτη, οι κυβερνήσεις, οι θεσμοί, η αστυνομία, ο στρατός, τα μέσα ενημέρωσης, οι υπερεθνικές δομές όπως η Ε.Ε. ή η Παγκόσμια Τράπεζα, και όλα όσα αποτελούν το τρέχον σύστημα ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ. 

Μην ξεγελιέστε από τους τσαρλατάνους που αυτοαποκαλούνται «πατριώτες» (πολιτικά κόμματα, προβεβλημένες «περσόνες» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που πουλάνε μπλούζες και άλλοι οπορτουνιστές αυτού του καρκίνου που ονομάζεται «πατριωτική δεξιά»).

Δεν έχουμε απολύτως καμία σχέση με αυτή την σιωνιστική δεξιά. 

Η δεξιά, όπως κι αν ντύνεται ή μεταμφιέζεται, είναι ένας εχθρός στον οποίο δεν πρέπει ποτέ να απλώσεις το χέρι σου για βοήθεια γιατί όταν το κάνεις, σε χρησιμοποιεί, σε καταβροχθίζει, εκπορνεύει τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας, ούτε σταγόνα νερό για τη δεξιά ...

... όπως ούτε σταγόνα νερό για την αριστερά, την αριστερά που έχει προδώσει τους εργάτες, που κυβερνά χέρι-χέρι με το κεφάλαιο, που είναι αντεθνική, που είναι δειλή και αστική, που έχει ξεπουληθεί στις τράπεζες και στην «woke» ιδεολογία.

Ο κίνδυνος των δεξιών/ακροδεξιών «εθνικιστικών/πατριωτικών» κομμάτων δεν έγκειται μόνο στην παραμόρφωση των ιδεών μας 

(είναι ουσιαστικά νεοφιλελεύθεροι, αντισοσιαλιστές, φιλοσιωνιστές, οπορτουνιστές και καριερίστες πολιτικοί των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να καταλάβουν την εξουσία και να ζήσουν σαν βασιλιάδες)

έτσι ώστε η υπόλοιπη κοινωνία να μας συνδέει αυτόματα με αυτά τα σκουπίδια που δεν έχουν καμία σχέση με εμάς 

(πολλοί «εθνικιστές» συμβάλλουν σε αυτό υποστηρίζοντας πρόθυμα κάθε δεξιά καρικατούρα, είτε πρόκειται για τον Τραμπ, τον Μασκ, τον Τόμι Ρόμπινσον, το AfD κ.λπ.)

αλλά και στο ότι, εκτός από όλα αυτά, εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια ενός τμήματος του πληθυσμού που έχει βαρεθεί και έχει κουραστεί από το σύστημα, κατευνάζοντας έτσι τον νόμιμο θυμό και διοχετεύοντας τον στη σφαίρα της νομιμότητας και της δημοκρατίας πουλώντας ελπίδες στις εκλογές, εξαλείφοντας την πιθανότητα ριζοσπαστικοποίησης ενός τμήματος της κοινωνίας, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κάνουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς. 

Η κοινοβουλευτική οδός είναι μια αποτυχία και νομιμοποιεί το σύστημα. 

Επιπλέον, το σύστημα δεν μπορεί να ηττηθεί στο στημένο του παιχνίδι. 

Αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα.

Αγωνιστικοί χαιρετισμοί στις υπόλοιπες επαναστατικές εθνικιστικές πρωτοβουλίες και οργανώσεις στην Αθήνα και όχι μόνο. 

Εμείς, από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε.

Ευρώπη - Νεολαία - Επανάσταση!»

«Αιώνια Ευρώπη» 

Ο καταραμένος διανοούμενος: Rogier Nimier (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο Rogier Nimier ήταν ένας Γάλλος συγγραφέας, επικεφαλής της λογοτεχνικής ομάδας «Les Hussards», γνωστός για τον αντικομφορμισμό και τη εθνικιστική του στάση, η οποία τον οδήγησε στην κριτική ενάντια του Sartre και του υπαρξισμού.

Παρά το γεγονός ότι ήταν «ελευθεριακός» και αντιιδεολογικός δανδής, θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένας  «αναρχικός της δεξιάς» - μιας τάσης της εποχής - για την απόρριψη των κομματικών ταμπελών, την προσήλωση του στην ατομική ελευθερία, την κριτική του στην αστική κοινωνία και τον θαυμασμό του για ένα συγκεκριμένο αριστοκρατικό και αντικομφορμιστικό πνεύμα.

Γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου το 1925 στο Παρίσι, στο ίδιο δημοτικό διαμέρισμα με τον Drieu la Rochelle, ο Roger Nimier έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 14 ετών, την παραμονή του Μεγάλοι Πολέμου. Φοίτησε στο Λύκειο Pasteur στο Νeuilly για εννέα χρόνια, πριν εγγραφεί σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Sorbonne το 1942.

Ως λαμπρός μαθητής, κατατάχθηκε στις 3 Μαρτίου 1945 στο 2ο Σύνταγμα Ουσάρων στην Τarbes, αλλά δεν πολέμησε. Προικισμένος με εξαιρετική νοημοσύνη και μνήμη, δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Les Épées (Τα Σπαθιά), σε ηλικία 23 ετών.

Η λογοτεχνική του φρενίτιδα ήταν τέτοια που έγραψε έξι ακόμη βιβλία σε πέντε χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του αριστουργήματός του, Le Hussard bleu (Ο Μπλε Ουσάρος), ενός δοκιμίου για τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Georges Bernanos, το Le Grande d'Espagne (Ο Μεγάλος Άνδρας της Ισπανίας) και ενός μυθιστορήματος με θέμα την πικρία, Les Enfants tristes (Τα Λυπημένα Παιδιά).

Ωστόσο, συνέχισε το έργο του ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και σεναριογράφος κυρίως για την ταινία του Louis Malle, "Ascenseur pour l echafaud". 

Εν τω μεταξύ, ο κριτικός λογοτεχνίας Bernard Frank τον χαρακτήρισε μια  ηγετική φυσιογνωμία στο λογοτεχνικό  κίνημα των Ουσάρων μαζί με τους συγγραφείς Antoine Blondin και Jacques Laurent, στους οποίους σύντομα προσχώρησε ο Michel Déon.

Καταγγέλλοντας την ακαμψία του Sartre και τις μεταπολεμικές λογοτεχνικές εκκαθαρίσεις από τις συμμαχικές δυνάμεις, βοήθησε να αποκατασταθούν οι Jacques Chardonne, Paul Morand, André Fraigneau και Louis-Ferdinand Céline στη θέση που τους άξιζε στον λογοτεχνικό κόσμο.

Παθιασμένος με τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα, πέθανε σε τροχαίο ατύχημα στις 28 Σεπτεμβρίου 1962, μαζί με τη νεαρή συγγραφέα Sunsiaré de Larcône, λίγες μέρες πριν από την κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος, D'Artagnan amoureux.

Συντακτική Ομάδα «Σαμουράι της Δύσης» (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

«Όταν δέχεσαι επίθεση από τις μαζορέτες του Trump και αμέσως μετά από τους φιλορώσους σωτήρες, συνειδητοποιείς ότι είσαι στη σωστή πλευρά. Όταν οι πρώτοι σε κατηγορούν ότι είσαι κομμουνιστής ή υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος (σύμφωνα με το καθημερινό λεξιλόγιο των πολιτικά ορθών) και οι δεύτεροι ότι είσαι υπηρέτης των Γιάνκηδων, καταλαβαίνεις πώς η Τρίτη Θέση είναι πάντα η μόνη αληθινή εναλλακτική λύση σε κάθε ψυχωτικό άκρο. Η εγκυρότητα του κεντρικού άξονα φαίνεται, όπως πάντα, στις πιο συγκεκριμένες περιπτώσεις»

Συντακτική Ομάδα «Σαμουράι της Δύσης»

Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)

Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)

Η παρακάτω αποκλειστική συνέντευξη για την συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» είναι πρωτοβουλία της συναγωνίστριας N.F. η οποία διακρίνεται όχι μόνο για τις κορυφαίες σπουδές της στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης αλλά και για την πολύχρονη εμπειρία της σχετικά με τα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα.

link: Ο Γερμανικός «Τρίτος Δρόμος»

Πότε ιδρύθηκε το κόμμα «Τρίτος Δρόμος»;

Το εθνικό επαναστατικό μας κόμμα και κίνημα «Ο Τρίτος Δρόμος» (Der Dritte Weg) ιδρύθηκε την 30^η Σεπτεμβρίου 2013 στη Χαϊδελβέργη (Βάδη-Βυρτεμβέργη).

Πως είναι το πολιτικό σκηνικό στην Γερμανία;

Εδώ και σχεδόν 80 χρόνια, υπάρχουν 4 κόμματα που μας κυβερνούν σε μεταβαλλόμενους συνασπισμούς. Όλα τους χτίζουν τη γέφυρα προς τον θάνατο του γερμανικού λαού. 

Ως πολιτικοί υποστηρικτές του φιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «δημοκράτες» θυσιάζουν τον γερμανικό λαό στον βωμό της πολυπολιτισμικής τους ιδεολογίας. Εκατομμύρια Γερμανοί ζουν στα όρια της φτώχειας. 

Λόγω των χαμηλών μισθών, υπάρχουν διαρκώς περισσότεροι άνθρωποι που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο ενοίκιο. 

Πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι με το λεγόμενο «μεταναστευτικό υπόβαθρο» εκτοπίζουν, προφανώς ασταμάτητα, τον πολιτισμό και την παράδοση μας, δίνοντας σε ολόκληρες περιοχές μια αφρο-ασιατική όψη. 

Η κατάσταση ασφαλείας μπορεί να περιγραφεί μόνο ως δεινή. Οι εθνικιστικές ομάδες και τα ρεύματα αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες καταπιέσεις και δαιμονοποιούνται κοινωνικά. Υπάρχει μια αισθητή πολιτική και κοινωνική διάθεση «τέλους εποχής» σε αυτή τη χώρα.

Ποια η γνώμη σας για το AfD;

Με το AfD, έχει εδραιωθεί μια λαϊκιστική παραφυάδα των κυρίαρχων κατεστημένων κομμάτων, η οποία, με εύηχα λόγια, προσπαθεί να εγκλωβίσει τις απογοητευμένες μάζες της χώρας και να τις οδηγήσει σε μια καλύτερη ΟΔΓ [Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας]. Με άλλα λόγια, όλα παραμένουν ως έχουν, απλώς με περισσότερη τάξη. 

Υπό την καπιταλιστική έννοια, τάσσεται υπέρ της κερδοφόρας μετανάστευσης, προσκολλάται γεωπολιτικά σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη χωρίς να επιδιώκει κανέναν αναγνωρίσιμο στόχο προς το γερμανικό συμφέρον, ενώ η πλειονότητα των στελεχών του εξασφαλίζει τη θέση της στην «ταΐστρα» του συστήματος μέσω ενός μόνιμου εσωτερικού χαρακώματος, χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά στον λαό. 

Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά και αυτό το κόμμα θα απομυθοποιηθεί και θα αποκαλύψει ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να διασφαλίσει την ύπαρξη του λαού μας και της πατρίδας μας.

Ποιες οι επαφές σας με Έλληνες συναγωνιστές;

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν καλές επαφές με την Ελλάδα, οι οποίες επιβεβαιώνονται επανειλημμένα μέσω αμοιβαίων επισκέψεων.

Ποια η θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ξεκάθαρα σε εμάς τους Ευρωπαίους τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από την Ανατολή. Αυτός ο πόλεμος αφορά επίσης τους πόρους και τη μακροπρόθεσμη διασφάλισή τους μέσω της αφομοίωσης του γηγενούς πληθυσμού. 

Η αλληλεγγύη μας εδώ στρέφεται πλήρως προς το εθνικιστικό κίνημα στην Ουκρανία, το οποίο μάχεται ηρωικά ενάντια σε όλους τους εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς. 

Υπό την ευρωπαϊκή έννοια, αυτός ο πόλεμος μας δείχνει ξεκάθαρα πόσο σημαντική είναι η οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, προκειμένου να προστατευθεί η ήπειρος μας από τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από Ανατολή και Δύση. 

Η Ευρώπη υπήρξε εξάρτημα των υπαρχουσών Μεγάλων Δυνάμεων για αρκετό καιρό και πρέπει τώρα να τραβήξει τον δικό της δρόμο για να προστατεύσει τους γηγενείς λαούς της από την πτώση.

Ποια η θέση σου στο κόμμα;

Ως γενικός γραμματέας του κόμματος, εκπροσωπώ τους στόχους και το πρόγραμμα του εθνικού-επαναστατικού μας κόμματος και κινήματος τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.

Πως μπορεί να έρθει κάποιος σε επαφή μαζί σας;

Το κύριο εκφραστικό μας όργανο είναι η ιστοσελίδα μας: www.der-dritte-weg.info. Εκεί, τα πάντα αναφέρονται και ενημερώνονται καθημερινά. Σε αυτή τη σελίδα είναι επίσης διαθέσιμες όλες οι επιλογές επικοινωνίας για όλες τις περιοχές όπου δραστηριοποιούμαστε ήδη.

Ποια η άποψη σου για τον Διεθνή Καπιταλισμό και τον Διεθνή Κομμουνισμό;

Ο εκμεταλλευτικός καπιταλισμός με τον αφύσικο καταναγκασμό του για ανάπτυξη από τη μία πλευρά, και ο ισοπεδωτικός κομμουνισμός με την καθολική περικοπή της προσωπικότητας από την άλλη, δεν αποτελούν εναλλακτικές λύσεις για μια κοινωνικά δίκαιη οικονομική τάξη. 

Στο επίκεντρο μιας πολιτικής με προσανατολισμό την πατρίδα βρίσκονται η πρόνοια και η ελευθερία του λαού, και ως εκ τούτου το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα απαιτεί - πέρα από τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό - μια χωροταξικά προσδιορισμένη Λαϊκή οικονομία (folk economy) υπό την έννοια ενός Γερμανικού Σοσιαλισμού. 

Μια λαϊκή οικονομία πρέπει να αφοσιωθεί στην αυτάρκεια του κράτους σε βασικά είδη διατροφής, στην παροχή κοινωνικής δικαιοσύνης, στο δικαίωμα αλλά και στο καθήκον κάθε ατόμου για εργασία, και στην προώθηση της επιστήμης και της έρευνας. 

Η προστασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας καθώς και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων πρέπει να είναι εγγυημένη, όμως οι επιχειρήσεις γενικής κοινής ωφέλειας, οι βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας, καθώς και οι ασφάλειες και οι τράπεζες, ανήκουν στα χέρια της λαϊκής κοινότητας, δηλαδή στην κρατική ιδιοκτησία. 

Η οικονομία πρέπει να υπηρετεί τον λαό και όχι το αντίστροφο.

Ποια η άποψη του κόμματος σας για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και το όραμα σας για το μέλλον;

Στα δεσμά του ΝΑΤΟ και του Ευρώ. Το κόμμα μας Der III. Weg (Ο Τρίτος Δρόμος) επιδιώκει μια ισχυρή συμμαχία των λαών από το Βόρειο Ακρωτήριο έως τη Μεσόγειο και από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια. 

Μια Συνομοσπονδία στην οποία οι ευρωπαϊκοί αδελφοί λαοί, ισότιμα και χέρι-χέρι, θα δημιουργήσουν και θα υπερασπιστούν μια ασφαλή και βιώσιμη ήπειρο. 

Χωρίς την επιρροή παγκόσμιων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, και μακριά από όργανα εκμετάλλευσης όπως η ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα ή το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ), θα αναδυθεί ένα Φρούριο πνεύματος και δράσης για τη διατήρηση των εθνοτικών μας ταυτοτήτων και του τρόπου ζωής μας. Για τον λόγο αυτό, οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να αποσπαστούν από τις προαναφερθείσες διεθνιστικές συμμαχίες και θεσμούς.

Στα δεσμά του ΝΑΤΟ, τα ευρωπαϊκά κράτη είναι λακέδες των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη απειλείται για άλλη μια φορά από τον νεομπολσεβίκικο ιμπεριαλισμό της Μόσχας, ενώ το πολιτικό Ισλάμ σημαίνει τη μεγάλη επίθεση στην Ευρώπη, το οποίο εισβάλλει εδώ και δεκαετίες μέσω της μαζικής μετανάστευσης από την αφρο-ασιατική περιοχή. 

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην κατάληψη του χώρου από ξένες δυνάμεις στην Ευρώπη! Μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική, αμυντική και γεωπολιτική πολιτική είναι η εγγύηση για μια ειρηνική και αντι-ιμπεριαλιστική τάξη στην ήπειρό μας. Στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής πρέπει να βρίσκεται η συνέχιση της ύπαρξης του ζωτικού χώρου των λαών μας, οι επεκτατικοί στόχοι δεν έχουν καμία αξίωση εγκυρότητας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να αποσπαστούν από παγκοσμιοποιητικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ και στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, να οικοδομήσουν μια ενιαία αμυντική ασπίδα στρεφόμενη ενάντια σε κάθε ξένη προς τον χώρο μας ιμπεριαλιστική απειλή. 

Σε πρακτικό επίπεδο, και ειδικά όταν αφορά την επιβίωση των ευρωπαϊκών λαών, πρέπει να υπάρξει συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί μακροπρόθεσμα η Ευρώπη στον σύγχρονο κόσμο. 

Με την εξισορρόπηση των επιμέρους δυνατών και αδύνατων σημείων των λαϊκών οικονομιών, στην έρευνα για μελλοντικά μεγάλα έργα ή στην αντιμετώπιση προκλήσεων που παραμένουν άγνωστες. 

Όποτε ένα μεμονωμένο κράτος καταβάλλεται, αλλά το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί συλλογικά, η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία τίθεται σε ισχύ. Για τον ιδρυτικό κύκλο, ήταν σημαντικό να δημιουργηθεί ένα ολιστικά προσανατολισμένο πολιτικό εργαλείο προκειμένου να υπάρχει ενιαία δράση σε όλη τη χώρα. 

Μέχρι το έτος ίδρυσης (2013), δεν υπήρχε κόμμα ή οργάνωση που να δραστηριοποιείται με τόσο έντονο κοσμοθεωρητικό προσανατολισμό. Εκείνη την εποχή, το «εθνικό στρατόπεδο» ήταν πλήρως διαλυμένο, χωρίς κανένα αναγνωρίσιμο κοσμοθεωρητικό θεμέλιο. Ο καθένας έκανε ότι και όπως ήθελε, χωρίς σαφές σχέδιο. 

Από την ίδρυση μας, το κίνημα μας αναπτύσσεται σταθερά και υγιώς. Σε αυτή τη φάση της οικοδόμησης, είναι σημαντικό για εμάς να προσελκύσουμε ικανούς ιδεαλιστές και πεπεισμένους αγωνιστές στις τάξεις μας, που προωθούν τον σκοπό μας με φλογερή αφοσίωση.

Ποια η τακτική της πολιτικής δράσης σας;

Εκτός από την κανονική πολιτική εργασία σε δημόσιους χώρους, οι περισσότεροι νέοι συναγωνιστές έρχονται σε εμάς μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Πάνω από το 70% των ανθρώπων σήμερα ενημερώνονται μέσω του διαδικτύου· αντιμετωπίσαμε και εμείς αυτόν τον ψηφιοποιημένο κόσμο και ευθυγραμμίσαμε την προπαγάνδα μας ανάλογα. 

Οποιοσδήποτε μπορεί να ταυτιστεί με το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα, ασπάζεται τη γερμανική κοσμοθεωρία και διαθέτει τον κατάλληλο χαρακτήρα, θα βρει την πολιτική του στέγη στο κόμμα μας. Και οι δύο πλευρές (το κόμμα και το ενδιαφερόμενο άτομο) χρησιμοποιούν την αρχική δοκιμαστική συμμετοχή για να γνωριστούν και να συντονιστούν.

Η άποψη σας για την οικογένεια;

Στο επίκεντρο της πολιτικής μας βρίσκεται ο λαός, και ως πυρήνας του, η γερμανική οικογένεια. Η διατήρηση της είναι το ύψιστο καθήκον μας· αυτό και μόνο μας διακρίνει από όλους τους άλλους.

Ποια η θέση σας ενάντια στην πολυπολιτισμικότητα;

Δεν είμαστε οπαδοί της πολυπολιτισμικής ιδεολογίας. Ως εθνικοί επαναστάτες, θεωρούμε ότι η διαφορετικότητα των λαών είναι αυτή που πρέπει να υπερασπιστούμε και να διατηρήσουμε.

Ποια η ευρύτερη οπτική σας απέναντι στον κόσμο;

Τα ακραία προβλήματα απαιτούν ριζοσπαστικές λύσεις. Σε αντίθεση με άλλους, εμείς δεν είμαστε οπαδοί μιας ιδεολογίας - είτε ακραίας είτε όχι-  αλλά αντιθέτως βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι, τον αναλύουμε και βγάζουμε τα συμπεράσματα μας. Αυτό ονομάζεται κοσμοθεωρία, και στη δική μας περίπτωση, η Γερμανική. 

Υπακούοντας στους νόμους της φύσης, βλέπουμε τον κόσμο ως έχει και υπερασπιζόμαστε τη θέση που μας έχει αναλογεί. Έχοντας επίγνωση αυτής της διαπίστωσης, οι συναισθηματικές ευαισθησίες των αντιπάλων μας είναι αδιάφορες για εμάς.

Ποια η θέση σας για τον Σοσιαλισμό;

Εδώ μπορώ μόνο να παραπέμψω στην ερώτηση 8. Με τον Γερμανικό Σοσιαλισμό μας, επιδιώκουμε μια κοινωνία βασισμένη στην αρχή της αξιοκρατίας και της απόδοσης: ο καθένας έχει ικανότητες που πρέπει να προωθούνται ουσιαστικά από το κράτος και να αξιοποιούνται για την κοινότητα. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί να κάνει καλύτερα.

Ποια η θέση σας για το μεταναστευτικό;

Με πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπους με λεγόμενο μεταναστευτικό υπόβαθρο στην ΟΔΓ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ολοένα και μεγαλύτερες προκλήσεις, αλλά σίγουρα όχι ακατόρθωτες. 

Η μάζα των ξένων στη χώρα δεν βρίσκεται εδώ λόγω της απίστευτα όμορφης και ποικίλης φύσης μας στη Γερμανία, αλλά λόγω των οικονομικών κινήτρων που δημιούργησαν τα κατεστημένα κόμματα. Αυτό είναι και το κλειδί για το μεγαλύτερο μέρος των ξένων που βρίσκονται εδώ. 

Εάν αυτά τα χρήματα χρησιμοποιηθούν ξανά για τα γερμανικά συμφέροντα και ασκηθεί μια εθνική-επαναστατική πολιτική σε μια νέα κυρίαρχη Γερμανία, μεσοπρόθεσμα θα προκύψουν μόνο εφοδιαστικά προβλήματα όσον αφορά τον επαναπατρισμό. 

Αυτός ο κόσμος έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν υπάρχουν επαρκή μέσα και ευκαιρίες για την υλοποίηση του εκάστοτε στόχου. 

Αυτό δεν απαιτεί βία, παρά μόνο την αλλαγή των υφιστάμενων συνθηκών και τη συνεπή εφαρμογή των ήδη ισχυόντων νόμων. Στη νέα μας Γερμανία, δεν θα υπάρχει πλέον ανεξέλεγκτος υπερπληθυσμός από ξένους. Ωστόσο, μπορούν κάλλιστα να υπάρξουν συμβάσεις περιορισμένου χρόνου για εργασία, σπουδές και εκπαίδευση, εφόσον αυτές είναι απαραίτητες.

Η άποψη σας για την σημερινή κρατική οντότητα που καταπιέζει τον λαό σας;

Το υπάρχον σύστημα στην ΟΔΓ δεν έχει ελαττώματα, είναι το ίδιο το ελάττωμα. Αυτό το κράτος έχει καταστήσει τον λαό μας θήραμά του· με την αντιγερμανική του φύση, αφήνει πίσω του καμένη γη σε όλα τα επίπεδα της εθνικής ύπαρξης. Ο πολιτισμός, η παράδοση και η ταυτότητα δεν παίζουν κανέναν ρόλο εδώ. 

Εάν λοιπόν κάποιος μας περιγράφει ως αποκομμένους από αυτό το σύστημα, είμαστε ευγνώμονες, το χάσμα μεταξύ μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο βαθύ.

Νέα έκδοση: Reconquista Cy - Εθνικοσοσιαλισμός, ένα κίνημα της αριστεράς

 

«Η δεξιά πτέρυγα είναι τις περισσότερες φορές ένα αξιοθρήνητο συνονθύλευμα ανθρώπων με πολύ ασαφείς ιδέες. Αντιλαμβάνονται ότι κάτι πάει στραβά, αλλά αρνούνται να εγκαταλείψουν την Παλιά τάξη. 

Αντίθετα, αγκιστρώνονται σ’ αυτήν με όλη τους τη δύναμη και θέλουν να επαναφέρουν καταστάσεις που υπήρξαν πριν από 75 ή 100 χρόνια, νομίζοντας ότι αυτό θα λύσει όλα τους τα προβλήματα. 

Αλλά, δεν μπορούν να δουν ότι το τέλμα, μέσα στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα, είναι μια λογική συνέπεια του συστήματος που είχαμε πριν 100 χρόνια - ότι τα θεμέλια του συστήματος αυτού δεν ήταν αρκετά σταθερά για να μας προφυλάξουν από την σημερινή του εξέλιξη. 

Η αρχή των περισσότερων από τα προβλήματά μας βρίσκεται σ’ αυτήν ακριβώς τη Χριστιανική ιδέα, της οποίας η ισοπεδωτική φιλοσοφία και τα ξένα και αφύσικα κηρύγματα έκλεψαν τη ψυχή του λαού μας, αλλά που εξακολουθούν να τη διαφημίζουν σαν την ασπίδα ενάντια στην κατάπτωση που βλέπουν ολόγυρά τους. 

Όταν όλες οι μάταιες προσπάθειές τους να σταματήσουν την πορεία των γεγονότων αποτυγχάνουν, απογοητεύονται και γίνονται μισητές των πάντων, επειδή δεν έχουν ούτε σαφή εικόνα του σκοπού τους, ούτε ιδεολογία»

πηγή

Οι φασιστικές και εθνικιστικές διασυνδέσεις του Τσαβισμού (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

link: η άγνωστη πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας στην οποία δεν τολμάει να αναφερθεί κανείς

Στη φιλελεύθερο-συντηρητική και νεοσυντηρητική φαντασία, ο Ούγκο Τσάβες και η κυβέρνηση του παρουσιάζονται σαν κομμουνιστές, αλλά μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι οι ιδεολογικές ρίζες του Τσάβες βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην τρίτη πολιτική θεωρία, ιδιαίτερα στον περονιστικό της κλάδο, χάρη στον μέντορά του, τον Αργεντινό φιλόσοφο Νορμπέρτο ​​Tσερεσόλε. 

Για πολλούς Λατινοαμερικανούς αναλυτές και μέσα ενημέρωσης, η λεγόμενη Μπολιβαριανή Επανάσταση είναι ένα αποκλειστικά μαρξιστικό εγχείρημα. 

Ο Κολομβιανός ηγέτης της δεξιάς, Άλβαρο Ουρίμπε, πιστεύει μάλιστα ότι υπάρχει μια πολιτική ιδεολογία που ονομάζεται «Καστρο-Τσαβισμός». Ωστόσο, ο Τσαβισμός έχει ιδεολογικά στοιχεία που διαφέρουν από τον Καστρισμό. 

Η Μπολιβαριανή Επανάσταση ξεκίνησε και αναπτύχθηκε ως εθνικιστικό εγχείρημα, παρόλο που τελικά υιοθέτησε μαρξιστικά στοιχεία ενώ συγκέντρωσε υποστήριξη από εθνικιστικές ομάδες παγκοσμίως.

Για τον Τσάβες, οι κύριες πηγές έμπνευσης για την επανάστασή του ήταν οι Σιμόν Μπολιβάρ, ​​Σιμόν Ροντρίγκεζ και Εζεκιέλ Θαμόρα, εθνικοί ήρωες της Βενεζουέλας. 

Ο ηγέτης της Βενεζουέλας δεν έκρυψε επίσης τη συμπάθεια του για εθνικιστές όπως ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν στην Αργεντινή και ο δικτάτορας Βελάσκο Αλβαράδο στο Περού. 

Ο Τσάβες εξέφρασε επίσης ανοιχτά τη συμπάθειά του για τα παναραβικά εθνικιστικά καθεστώτα. Επισκεπτόταν τακτικά τη Συρία και θυμόταν με αγάπη την κληρονομιά του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ στην Αίγυπτο

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...