O Carl Schmitt για την παγκόσμια ηγεμονία «Σαμουράι της Δύσης»

 

«Υπάρχουν δύο σημαντικά γραπτά του μεγάλου νομικού και καθηγητή Carl Schmitt, που διευκρινίζουν την έννοια της ηγεμονίας που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμια κλίμακα για πάνω από έναν αιώνα. 

Αξίζει να τα ξαναδιαβάσουμε σήμερα, διότι ζούμε μια νέα τυραννία. Αυτά τα γραπτά του είναι το άρθρο του 1928 με θέμα «Η Κοινωνία των Εθνών και η Ευρώπη» και το άρθρο του 1933 με τίτλο «Νομικές Μορφές του Σύγχρονου Ιμπεριαλισμού». 

Είναι σημαντικά επειδή εστιάζουν για πρώτη φορά στην αντίφαση που προκύπτει από την «τυπική απουσία» και την «πραγματική παρουσία» της άμεσης κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. 

Για τον καθηγητή Schmitt, αυτός είναι ο τυπικός τρόπος λειτουργίας του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, με επίκεντρο την οικονομική διαλεκτική μεταξύ των χωρών πιστωτών και των οφειλετών, όπου η πολιτική της ισχύος βασίζεται στο χρέος που επιβάλλεται στις υποταγμένες χώρες. 

Η μεγάλη διαίρεση στον κόσμο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ήδη μεταξύ των παρεμβατικών κρατών (στην πολιτική και στις ζωές των άλλων, βλέπε σήμερα Τραμπ) και των κρατών που αποτελούν αντικείμενο παρέμβασης: είναι τα πρώτα που αποφασίζουν για τα προβλήματα ύπαρξης του ελεγχόμενου κράτους και ειδικότερα, πίσω από την πλασματική μάσκα της οικουμενικής ηθικής και της διεθνούς δικαιοσύνης, για τον συγκεκριμένο ορισμό της έννοιας της δημόσιας τάξης και του ελέγχου των καταστάσεων της έκτακτης ανάγκης (που συχνά προκαλούνται από την ίδια την κυρίαρχη δύναμη). 

Αυτό καταδεικνύει την υποκρισία των οικουμενικών ηθικών ισχυρισμών ενός διεθνούς δικαίου - μας εξηγεί -  που στην πραγματικότητα βασίζεται στην ισορροπία των δυνάμεων, το οποίο δεν καταφεύγει στο άμεσο μέσο της προσάρτησης των υποταγμένων χωρών, αλλά σε ανεπαίσθητες έμμεσες μορφές της πίεσης, της πολιτικής επιρροής και του οικονομικού χρέους. 

Οι καιροί που ήρθαν δικαιώνουν την έλευση της τεχνολογικής ελίτ με τα καταστροφικά της αποτελέσματα για τους λαούς»

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης, άξιος απόγονος του Μαυρομιχάλη: όταν ο πολιτικός καιροσκοπισμός συναντά την ανιστόρητη αυτοπροβολή.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αν και ουδείς αμφισβητεί την εθνική συνεισφορά μεγάλου μέρους των Μανιατών και των Κρητών, προχωρώντας με ενδελεχή λεπτομέρεια στον εσωτερικό πυρήνα της ιστορίας καταλήγει σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα. 

Οι Μανιάτες υπήρξαν δυστυχώς το δεκανίκι του δεξιού και ακροδεξιού παρακράτους που διαμορφώθηκε στο εξουσιαστικό τρίγωνο «εκκλησία - στρατός - παλάτι». 

Οι Κρητικοί αντίστοιχα συνέδραμαν στην πολιτική κληρονομιά του «Βενιζελισμού» που ενίσχυσε στην αρχική του μορφή το εξουσιαστικό τρίγωνο «αστική τάξη - εθνομηδενισμός - σύγχρονος αντιφασισμός».

Και οι δυο πλευρές θεώρησαν αυτονόητο ότι η χώρα τους ανήκει … και όφειλε το έθνος στο σύνολο του να υποταχθεί στις επιταγές τους. 

Από την μια μεριά οι δολοφόνοι του Ιωάννη Καποδίστρια δικαιολογούν μέχρι και σήμερα τον βρώμικο ρόλο τους και από την άλλη οι δολοφόνοι του Ίωνος Δραγούμη πρωτοστατούν στην λεηλασία του λαϊκού πλούτου υπενθυμίζοντας προς όλους ότι έχουν και το «δικαίωμα της σιωπής».

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους διάσημους «προύχοντες» του «εθνικισμού». 

Ανατράφηκε στο σκιώδες πολιτικό περιβάλλον του Νίκου Μιχαλολιάκου, ακολουθεί την ίδια πολιτική πορεία με τους λοιπούς διάσημους «εθνικόφρονες», τον Καραμανλή, τον Παπαδόπουλο, τον Γαρουφαλιά, τον Στεφανόπουλο, τον Βορίδη, τον υιό Πλεύρη και όλους τους άλλους επίδοξους «μνηστήρες» της δικής μας «Ιθάκης» που δεν δείχνει να διαθέτει δυστυχώς έναν Οδυσσέα τιμωρό.

Οι προαναφερθέντες αφού επένδυσαν αρχικά στην ντόπια δουλοπρεπή «εθνικοφροσύνη» τον «εθνικισμό» μέχρι και τον «εθνικοσοσιαλισμό», σύντομα απώλεσαν την ιδεολογική τους ταυτότητα και υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας, προσέγγισαν είτε άμεσα είτε έμμεσα τον ξένο παράγοντα και προσαρμόστηκαν στην κοινοβουλευτική δυστοπία, στο τέλος ακολούθησαν πιστά όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε τις επιταγές της δεξιάς που ως «καρκίνος κατατρώει τα υγιή κύτταρα των εθνικιστικών ιδεών» όπως έχω αναφέρει σε μια συνέντευξη που προκάλεσε αντιδράσεις.

Η συνταγή της αστικής ακροδεξιάς πάντα είναι η ίδια. Άκρατη επιχειρηματολογία χωρίς να υπάρχει επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα, κοινοβουλευτικός  σνομπισμός και πολιτική έπαρση, περίεργη εκκωφαντική σιωπή σε φλέγοντα ζητήματα κυρίως κατά την διάρκεια μιας δεξιάς διακυβέρνησης ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης σε μια αιφνιδιαστική εμφάνιση προ ημερών θυμήθηκε - για ελάχιστα δευτερόλεπτα μπροστά στις στημένες κάμερες σε ένα μπλόκο - την «αγροτιά» χωρίς όμως να θίξει στο ελάχιστο την πολιτική του Μητσοτάκη. 

Χωρίς να αναφερθεί έστω επιδερμικά στην νέα ΚΑΠ που αποτελειώνει την αγροτική τάξη προς όφελος των διατροφικών πολιτικών των ξένων πολυεθνικών και των εισαγωγών από Ασία και Αφρική. 

Στα βιβλία του που πραγματικά τα γραφόμενα του αιφνιδιάζουν λόγω της  επιδερμικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο «Μεσσίας» της Μάνης δεν αμφισβητεί έμπρακτα την υποδούλωση της Πατρίδας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν προτείνει καμιά λύση. 

Και θέτω ένα ερώτημα, αφού πήρε άδεια από τις φυλακές μέσα στις γιορτές και μάλιστα στην κορύφωση των κινητοποιήσεων δεν θα ήταν θεμιτό να αναφερθεί έστω τάχιστα στα γεγονότα που οδήγησαν τον αγρότη στην σημερινή εξαθλίωση; 

Έκανε κάποια αναφορά όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση εκ μέρους της κυβέρνησης των νέων διατροφικών πολιτικών που φέρνουν πολλαπλά κέρδη στις πολυεθνικές και καρκίνο στην υγεία μας; 

Δεν θα έπρεπε να αναφερθεί ως όφειλε στο πρόσφατο μακελειό της θανάτωσης εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων με εντάλματα σύλληψης και τον απηνή διωγμό των κτηνοτρόφων από την ελ.ας προς όφελος των λήσταρχων του ΟΠΕΚΕΠΕ; 

Δεν γνωρίζει ο «Μεσσίας» ότι αυτοκτονούν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι από την απόγνωση;

Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα της guest star εμφάνισης ο απόγονος της πολιτικής νοοτροπίας του Πετρόμπεη δεν είχε χρόνο να αναφερθεί σε καίρια ζητήματα ο ίδιος ίσως γνωρίζει καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την στάση.

Όπως δεν είχε χρόνο να αναφερθεί όλους τους προηγούμενους πολλούς μήνες σε κορυφαία γεωπολιτικά ζητήματα, στην σφαγή Χριστιανών και λοιπών μειονοτήτων της Συρίας από τις συμμορίες του Τζολάνι που καλωσόρισε στις ΗΠΑ ο Τραμπ με τον τελευταίο να είναι ίνδαλμα για πολλούς δήθεν εθνικιστές. 

Ψάχνω να βρω μια δήλωση του Ηλία Κασιδιάρη υπέρ του προηγούμενου Σοσιαλοεθνικιστικού καθεστώτος της Συρίας, αλλά βρήκα τελικά μόνο προκλητικές δηλώσεις και ανυπόστατες κατηγορίες και μάλιστα στην κορύφωση του πολέμου το 2015 προς τον Μπασάρ αλ - Άσαντ γεγονός που δεν υπήρξε μάλλον καθόλου τυχαίο! 

Επίσης δεν αναφέρθηκε ποτέ ο «Μεσσίας» στην διάλυση της Χεζμπολάχ από τις ραδιουργίες των Σιωνιστών και τον βομβαρδισμό του Λιβάνου, όπως δεν αναφέρθηκε φυσικά και στην γενοκτονία διάρκειας δυο ετών στην Παλαιστίνη όπου να σημειωθεί ότι οι τελευταίοι Χριστιανικοί ναοί καταστράφηκαν από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. 

Απόλυτη η σιωπή του Ηλία και στην πρόσφατη προκλητική Αμερικανοσιωνιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα του Μπολιβάρ, όπου οι υπηρέτες με την Αμερικανική στολή έστειλαν στον Ιουδαίο ανώτατο δικαστή τον νόμιμο πρόεδρο της χώρας του Τσάβες για να τον δικάσει σύμφωνα με την Τορά!

Μια περίεργη σιωπή έχει τους τελευταίους μήνες ο «μεγάλος σκακιστής» για πολλά φλέγοντα ζητήματα, όταν όμως στο παρελθόν υπήρχε η έναρξη του Ουκρανικού πολέμου εκεί υπήρξε λαλίστατος μέσω του διαδικτύου που παρείχαν οι φυλακές Δομοκού και φυσικά έσπευσε να καταδικάσει τον «εθνικοσοσιαλισμό» …

Οι υπερασπιστές του θα αντιτείνουν ότι ως πρωτόδικα καταδικασμένος και σε συνθήκες κράτησης επί συναπτά έτη, ο Κασιδιάρης θα πρέπει να απολαμβάνει πλήρη «ασυλία» σε θέματα πολιτικής κριτικής. 

Να υπενθυμίσω σε όσους υιοθετούν αυτή την άποψη ότι τα δεκάδες άρθρα της συντακτικής μας ομάδας που καλοπροαίρετα άσκησαν ουσιαστική κριτική πριν ακόμη την θλιβερή κάθοδο προς την πολιτική άβυσσο της «Χρυσής Αυγής» επαληθεύτηκαν στο σύνολο τους χωρίς κανείς ποτέ να αμφισβητήσει τις θέσεις μας και τα όποια συμπεράσματα. 

Να θυμίσω επίσης ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν υπήρξε έγκλειστος με ευθύνη του Καραμανλικού καθεστώτος, υπήρξε αντικείμενο σκληρής πολιτικής κριτικής τόσο από στενούς συνεργάτες του όσο και από οπαδούς του Απριλιανού καθεστώτος καθώς και από εθνικιστές που έζησαν τα γεγονότα.

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί ζήτησε από τον Νίκο Μιχαλολιάκο την έγγραφη καταδίκη των αντιδημοκρατικών ιδεών, την περίοδο που διεκδικούσε την διαδοχή του κόμματος;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του αν φέρει ο ίδιος πολιτική ευθύνη για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών των «Σπαρτιατών» (νυν ανεξάρτητων) που προσφάτως ενίσχυσαν με την ψήφο τους νομοσχέδιο της κυβέρνησης;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί επέλεξε «αμυντική»  στάση απέναντι στο δικαστήριο με αποτέλεσμα σήμερα η εισαγγελέας να τους απευθύνει επί 17 ώρες κατηγορίες όχι για πράξεις αλλά για ιδέες;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια είναι τα πολιτικά σχέδια του για το μέλλον, αφού θεωρείται δεδομένη η καταδικαστική απόφαση στο Εφετείο και η στέρηση των μελλοντικών πολιτικών του δικαιωμάτων;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί δεν ενίσχυσε επικοινωνιακά τους αγρότες ενώ παράλληλα αδιαφόρησε στο να είναι λάβρος ενάντια στην δεξιά πολιτική που καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποιος φταίει που όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησε ο ίδιος με δική του ευθύνη αποτυχημένα κοινοβουλευτικά σχήματα και προώθησε τελικά μέσω αυτών τους υποστηρικτές της δεξιάς και του Ισραήλ;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί στο εξώφυλλο του νέου του βιβλίου που είχε την άνεση και τον χρόνο να το γράψει στον Δομοκό, παρουσιάζει με απύθμενο θράσος τον εαυτό του ως τον «πρώτο επίσημο πολιτικό κρατούμενο της Ευρώπης» αναφορά παντελώς ανιστόρητη και ψευδή;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια τα συνολικά καθαρά κέρδη από το νέο του βιβλίο και γιατί δεν έκανε μια αυτονόητη κίνηση όπως το να ενισχύσει αγροτικές οικογένειες που περνάνε δύσκολα και δεν παίρνουν όπως άλλοι μετά από συμφωνίες «κυρίων» χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα από εκλεγμένους βουλευτές της (ακρο)δεξιάς που το μόνο τους μελλοντικό πολιτικό αποτύπωμα θα είναι η συμμετοχή τους σε νομοσχέδια υπέρ της δεξιάς;

Είχατε τον χρόνο κύριε Κασιδιάρη στα γραφεία της Βερανζέρου να αναφερθείτε στην λαίλαπα της δεξιάς πολιτικής που καταστρέφει την κτηνοτροφία και την αγροτιά.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στα 200 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα του 2025 που έστειλαν στον τάφο εργάτες και μεροκαματιάρηδες.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στις συνθήκες κράτησης των υπολοίπων πολιτικών και ποινικών κρατουμένων στον Δομοκό.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στην σιωνιστική γενοκτονία στην Γάζα, στα πογκρόμ των Σαλαφιστών στην Συρία, στην καταστροφική πολιτική του Μητσοτάκη στο Ουκρανικό, στην παράνομη επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και στην επίκαιρη «επανάσταση» στο Ιράν.

Δεν μιλήσατε για όλα αυτά, επιλέξατε να κωφεύσετε για πολλοστή φορά προς όφελος της δεξιάς πολιτικής και ως αυθεντικός απόγονος κοτζαμπάσηδων - οι οποίοι κάποτε έτειναν το χέρι στον Κόμη Καποδίστρια επιζητώντας μανιωδώς τα «λεφτά τους πίσω» παρά τα άδεια ταμεία - αντίστοιχα εσείς επιλέξατε σε καιρούς ηθικής και πολιτικής κρίσης να προχωρήσετε σε μια ακόμη εμπορική συνδιαλλαγή για ένα σύγγραμμα σας αμφιβόλου αξίας και μάλιστα με έναν προκλητικό και ανιστόρητο αυτοπροσδιορισμό να το κοσμεί στο εξώφυλλο !

Όχι μόνο κύριε Κασιδιάρη έχετε υπάρξει κατώτερος των πολιτικών περιστάσεων αλλά φέρετε ακέραια την ευθύνη για τον πρόσφατο πολιτικό διασυρμό και την διάσπαση του «χώρου» καθώς και για την «συνεργασία» μέρους αυτού, με την επάρατη δεξιά που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. 

Παραφράζοντας τον Μάρτυρα Καποδίστρια που τον δολοφόνησαν άνανδρα οι συμπατριώτες σας, θα πω ότι «θέλετε κοινοβουλευτικά οφίτσια θέλουμε επαναστατικό εθνικισμό» που δεν θα υποκύπτει στους Μαυροκορδάτους και τους Κωλέττηδες της δεξιάς και τους Μαυρομιχαλαίους της αστικής ακροδεξιάς!

Διαβάστε κύριε Κασιδιάρη τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή για να μην εκτεθείτε για πολλοστή στα μάτια των οπαδών σας ...

Συρία ώρα μηδέν: άρθρο του Ιφικράτη Αμυρά

 Εάν πέσει το καθεστώς Άσσαντ στην Συρία, την μεγαλύτερη ευθύνη θα φέρουν οι δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, και όχι οι υποστηρικτές των ανταρτών (Ισραήλ, Κούρδοι, ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, Τουρκία). 

Την μεγαλύτερη ευθύνη θα φέρουν η Ρωσία, η Κίνα, και το Ιράν. Είναι εγκληματικό το να αδιαφορούν και μην στέλνουν στρατεύματα, άμεσα. 

Ειδικώς η Κίνα δεν έχει καμμία δικαιολογία. Δεν έχει ανοικτά μέτωπα όπως η Ρωσία στο ουκρανικό μέτωπο, ή το Ιράν στο μέτωπο με το Ισραήλ.  

Ο έλεγχος της Συρίας από τις δυνάμεις του μονοπολικού κόσμου αυτομάτως θα δημιουργήσει κινδύνους για τον Λίβανο, την Παλαιστίνη, την Υεμένη, το Ιράν. Και έπεται η Ρωσσία και η Κίνα.

Περιττό να πούμε ότι απέναντι από την Κύπρο θα υπάρχει ένα ισλαμικό χαλιφάτο. 

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η Τουρκία ενώ απέφυγε να στηρίξει ενόπλως της Χαμάς κατά του Ισραήλ, δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να στηρίξει τους ισλαμιστές αντάρτες της HTS κατά της συριακής κυβερνήσεως. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι όπου η Τουρκία οσμίζεται αδυναμία και διαβλέπει έλλειψη ισχυρής αντιστάσεως, επεμβαίνει. 

Αν η Κίνα απειλούσε με στρατιωτική επέμβαση υπέρ του καθεστώτος Άσσαντ, η τουρκική κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να δηλώσει ότι εύχεται στους ισλαμιστές αντάρτες να φτάσουν μέχρι την Δαμασκό. 

Προφανώς δεν περιμένουμε από το ρωμέικο ανθελληνικό καθεστώς να πράξει κάτι υπέρ του καθεστώτος Άσσαντ. Αδιαφορεί εδώ και 13 χρόνια για τις συνέπειες της δυτικής στρατηγικής στην συγκεκριμένη περιοχή, την οποία ακολουθεί τυφλώς, σαν υπνοβάτης. 

Αν πέσει το καθεστώς Άσσαντ η παρηκμασμένη Δύση θα αντιμετωπίσει στην Συρία μία χαοτική κατάσταση σαν αυτή που βλέπουμε στην Λιβύη τα τελευταία 13 χρόνια, με εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους. Αλλά δεν την νοιάζει διότι διοικείται από αυτοκτονικούς ηλιθίους, οι οποίοι θεωρούν ότι έτσι καταφέρνουν ένα σοβαρό πλήγμα στο πολυπολικό γεωπολιτικό στρατόπεδο.

Κερδισμένοι από την ανατροπή του Άσσαντ θα είναι το πολιτικό ισλάμ και όσοι υποστηρίζουν ένα παγκόσμιο ισλαμικό χαλιφάτο. Σε καμμία περίπτωση η αυτοκτονική Δύση.  

Το συμπέρασμα είναι ότι αφ' ενός η Ελλάς πρέπει να απεγκλωβιστεί άμεσα από το δυτικό στρατόπεδο, αφ' ετέρου δεν πρέπει να έχει καμμία εμπιστοσύνη στις μεγάλες δυνάμεις του πολυπολικού στρατοπέδου.

Casa Pound

 

Δύσκολα θα μάθουμε τι συνέβη στη Μόσχα το άλλο βράδυ (https://www.anaktisi-mag.gr/)

 

του Gabriele Adinolfi

μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Οι φανατικοί δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι ήταν η CIA που χτύπησε, ή η Μοσάντ, ή οι Ουκρανοί, ή οι Ρώσοι (εσωτερικές δουλειές), ή οι Τούρκοι, ανάλογα με τις ατομικές αμβλείες προκαταλήψεις. Δεν θα χανόμουν σε διαμάχες μεταξύ κοτετσιών, αλλά θα προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι δυνατό στην παρούσα κατάσταση.

Μια μέρα, καθώς αναδύονται τα στοιχεία, θα μπορέσουμε ίσως να καταλάβουμε καλύτερα τι ήταν, αλλά στο μεταξύ το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαβάσουμε τα μηνύματα που προκύπτουν.

Το πιο εκπληκτικό είναι ότι η «πολιτική» εκδοχή του Κρεμλίνου δεν συμπίπτει καθόλου με αυτή των ρωσικών υπηρεσιών, της FSB. Οι πρώτοι συνεχίζουν να υποδηλώνουν την ουκρανική εμπλοκή, οι δεύτεροι στην πραγματικότητα, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, το αρνούνται. Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο ένας ή ο άλλος έχει δίκιο, κάτι που είναι δευτερεύον όπως και η προέλευση οποιασδήποτε σφαγής σε σχέση με την πολιτική διαχείρισή της.

Μέχρι τώρα, η FSB κατείχε την μπάλα στο παιχνίδι. Κανείς, εκτός από αυτούς, δεν ήταν παρών στα βασανιστήρια και τις ομολογίες των μελών του «καταδρομέα». Από όσο γνωρίζουμε, θα μπορούσαν να είναι και ψευδείς ή ανυπόστατες ομολογίες. Τίποτα δεν εμπόδισε τις ρωσικές υπηρεσίες να κάνουν τους ένοχους, πραγματικούς ή κατονομαζόμενους, να πουν αυτό που ήθελαν. Αλλά προέκυψε μια εκδοχή που δεν ήταν τόσο αξιόπιστη όσο και σε αντίθεση με το Κρεμλίνο.

Κάτι που μπορεί να φαίνεται παράξενο σε όλους εκείνους που, είτε το εκθειάζουν ή το φοβούνται, έχουν μια απολυταρχική ιδέα για το ρωσικό καθεστώς που στην πραγματικότητα είναι καρπός της δεσποτικής ανατολίτικης μεσολάβησης ενός εσωτερικού πλουραλισμού που αρθρώνεται σε ατελείωτους εσωτερικούς πολέμους.

για να διαβάσετε το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Κι αν η ερμηνεία ήταν τελείως διαφορετική ; (του Gabriele Adinolfi)

 

γράφει ο Gabriele Adinolfi

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Η φαντασία μας είναι πάντα συνδεδεμένη με τον λευκό κόσμο, οπότε ερμηνεύουμε την επίθεση στη Μόσχα στη λογική του πολέμου στην Ουκρανία, ο καθένας να βρίζει και να βάζει τον εαυτό του στη θέση που του αρέσει περισσότερο ή να τραβάει το χαλί όπου θέλει. Υπάρχει όμως ένας άλλος πόλεμος που έχει επιστρέψει στο προσκήνιο από τον περασμένο Οκτώβριο και τον οποίο δεν είναι σωστό να απορρίπτεται μόνο ως ισραηλινο-παλαιστινιακό ζήτημα, καθώς αποτελεί μέρος της παγκόσμιας επαναφοράς. 

Μεταξύ των Συμφωνιών του Αβραάμ και της ύφεσης Ιράν-Σαουδικής Αραβίας που προωθείται από την Κίνα, η εικόνα που αναδυόταν δεν αρέσει σε όλους και έχουν ξεκινήσει ποικίλες αντιδράσεις, τουλάχιστον για να αποτραπούν κάποιες επιπτώσεις της. Έτσι η δράση του Νετανιάχου έχει ως στόχο να αποτρέψει ότι, προς αυτή την κατεύθυνση τελικά πρέπει να αποδεχτούμε ένα παλαιστινιακό κράτος και θέλει να το εκκαθαρίσει εγκαίρως.

Πρέπει να ειπωθεί ότι σε αυτό το παιχνίδι το Ιράν αποφεύγει να παρασυρθεί σε ενέργειες που θα καθιστούσαν αδύνατη την ύφεση με τo Ryiad που θα έβλαπτε και την Κίνα. Συμπεριφέρεται με αναμφισβήτητη σοφία και το λέω χωρίς να νιώθω συμπάθεια. Πρέπει όμως να υπογραμμιστεί ότι δέχεται επιθέσεις και προκλήσεις.

Θυμηθείτε τη σφαγή της 3ης Ιανουαρίου ανάμεσα στο πλήθος κοντά στον τάφο του Qassem Soleimani, στην ιρανική πόλη Kerman, που σύμφωνα με αναθεωρημένο προς τα κάτω προϋπολογισμό προκάλεσε 84 θανάτους και 284 τραυματισμούς. Για τους συνηθισμένους γνώστες του πληκτρολογίου θα ήταν η CIA ή η Μοσάντ. 

Αντίθετα, διεκδικήθηκε από το ISIS και η Τεχεράνη συμφώνησε τόσο πολύ που δεν έστρεψε μόνο το δάχτυλό της, αλλά και τους πυραύλους της στο Πακιστάν, βομβαρδίζοντας την επαρχία του Μπαλουχιστάν, με την απάντηση του Πακιστάν την επόμενη μέρα. Δεν γνωρίζουμε αν ισχύει ο ισχυρισμός του ISIS για τη σφαγή στη Μόσχα. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι - αληθής ή ψευδής- κάθε ανακατασκευή μας μιλάει με σήματα και μηνύματα: συμβαίνει και σε λανθασμένες κατευθύνσεις.

Τι λένε αυτά μεταξύ τους; Ότι είναι έργο του υποτιθέμενου αφγανικού τζιχαντισμού, που αναφέρεται ακριβώς στο Πακιστάν. Μας λένε ότι ο καταδρομέας προέρχεται από την Τουρκία, κάτι που μας επαναφέρει στο θέμα της Χαμάς που έθεσε και προχθές ο Ερντογάν. Μας λένε ότι ο καταδρομέας προσπαθούσε να διαφύγει στη Λευκορωσία (όπου κρατά το καθεστώς της χάρη στην Κίνα και την Τουρκία). 

Είναι κουκκίδες που ίσως πρέπει να συνδεθούν μεταξύ τους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη μουσουλμανική χώρα στον κόσμο εκτός ισλαμικών καθεστώτων (28% του πληθυσμού στη Μόσχα, 14% στη Ρωσία, δηλαδή σε τριπλά επίπεδα σε σύγκριση με την Ευρώπη και με πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική προβολή του τρίτου κόσμου) εννοείται ότι υπάρχουν και αγώνες που διαφέρουν πολύ από τους καθιερωμένους. Το χτύπημα ενός συμμάχου του σιιτικού Ιράν (της Ρωσίας) μπορεί επίσης να είναι επαρκής λόγος.

Εάν στη συνέχεια θέλουμε να σκεφτούμε άσχημα και να θεωρήσουμε δεδομένο ότι όλες οι ενέργειες αυτού του είδους χειραγωγούνται και στοχεύουν σε άλλους στόχους από αυτούς των υπευθύνων  μια σφαγή που έγινε από ισλαμιστές σε ένα έθνος που προσποιείται ότι είναι φιλικό προς τους Παλαιστίνιους, αλλά συνδέεται οργανικά με το Ισραήλ ίσως περισσότερο από κάθε άλλο, μπορεί επίσης να παρέχει ένα επιπλέον πάσο για την σφαγή στην Γάζα «αναγκάζοντας» τη Μόσχα να κωφεύει. 

Ωστόσο, μένει να γίνει κατανοητό πώς οι ισλαμιστές σχεδίασαν και πραγματοποίησαν μια σφαγή στο Ραμαζάνι και αυτό είναι μια καλή ερώτηση.

Βάλτε ηλιόσπορους στις τσέπες σας για να μεγαλώσουν στο έδαφος της Ουκρανίας όταν πεθάνετε! (πολλαπλοί σύνδεσμοι)

του Wolverine

Η συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών και ομογενών, στην ανάφλεξη που έλαβε μέρος τα τελευταία χρόνια στην περιοχή της Ουκρανίας δεν είναι ένα μυστικό. Τα ελληνικά όπλα από την εποχή της πρόχειρης επέμβασης του Βενιζέλου όπου ο στρατός μας βρέθηκε να πολεμά τους Μπολσεβίκους και το πλήρωσε ακριβά το 1922 με την αρωγή του Λένιν στους οπαδούς του Κεμάλ, μέχρι την συμμετοχή συμπατριωτών μας και με τις δυο πλευρές - είτε των εθνικιστών είτε των αποσχιστών - από το 2014 και μετά, δίνουν το παρών στις γεωπολιτικές εξελίξεις. 

Από την πρώτη στιγμή η Ευρωπαϊκή «Τρίτη Θέση» στην πλειοψηφία της σε αντίθεση με τα χρηματοδοτούμενα συστημικά ακροδεξιά κόμματα, καταδίκασε τόσο την εμπλοκή των ΗΠΑ και των Βρυξελλών αλλά και της Ομοσπονδιακής Ρωσίας στην γη των ηλιόσπορων. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το Ουκρανικό κίνημα παρά τις όποιες εσωτερικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις δεν οδηγήθηκε σε μια στείρα αντιγραφή του παρελθόντος αλλά προσπάθησε να τονίσει την δική του πολιτική παράδοση είτε μέσα από την αυτονομία είτε μέσα από οργανώσεις «ομπρέλα» που συσπείρωσαν διαφορετικές τάσεις και ομάδες και εξελίχτηκαν σε ομάδες κρούσης που στην συνέχεια βρήκαν απέναντι το ίδιο το Ουκρανικό κράτος και τις μυστικές υπηρεσίες.  

Η ενότητα απέναντι στον κίνδυνο της εισβολής είναι μια πραγματικότητα που μοιάζει ως ένα όνειρο για την ελληνική πολιτική σκηνή. Τα τελευταία χρόνια ενισχύθηκαν οι πολυεπίπεδοι δεσμοί με τους Ουκρανούς αλλά και τους Ρώσους συναγωνιστές σε Ελλάδα και Κύπρο γεγονός που ενόχλησε τις αρχές ασφαλείας και την περιβόητη antifa αριστερής και δεξιάς κοπής. 

Οι δομές των Ουκρανών από την μουσική μέχρι την τέχνη και την προπαγάνδα της γεωπολιτικής, καθώς και οι κινηματικές δράσεις που είναι το μοναδικό παράδειγμα των τελευταίων χρόνων όπου κατάφεραν κάποιοι «εξεγερμένοι» να διαλύσουν πολυάριθμες δυνάμεις καταστολής σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όπως ήταν φυσικό δεν πέρασαν απαρατήρητες από τις υγιείς δυνάμεις του χώρου. 

Ένας εκ των κορυφαίων διανοητών του νεοφασισμού από την πρώτη στιγμή τόνισε ότι η πολεμική εμπλοκή είναι ένα ακόμη στημένο σχέδιο των Σιωνιστών που κυριαρχούν πλήρως και στις δυο πλευρές και έκανε λόγο για μια «Νέα Γιάλτα» που πραγματώνει στην πράξη και ενισχύει όλες τις δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου από το Πεκίνο μέχρι την Ουάσιγκτον, και αποδυναμώνει μόνο μια πλευρά: την Ευρώπη. 

Για την συντακτική μας ομάδα χωρίς να διεκδικούμε την μια και μοναδική αλήθεια που δεν υπάρχει, προσπαθώντας να αποκρυσταλλώσουμε τις τρέχουσες εξελίξεις πέρα από τα ψέματα και τις φήμες που διαδίδουν γνωστά πρόσωπα, θεωρούμε ότι όπως κάποιοι ευλογούσαν τις ναπάλμ των ΗΠΑ το ’49, έτσι σήμερα κάποιοι άλλοι πάλι στο όνομα του έθνους και του Ιησού … δηλαδή στην πραγματικότητα των δικών τους συμφερόντων σχεδίων και λογαριασμών ευλογούν τις βόμβες φωσφόρου και τα θερμοβαρικά βλήματα του Πούτιν αναμένοντας παράλληλα το «χιλιάρμενο» ... της «Ελεύθερης Ώρας» και των λοιπών αντιφασιστικών δυνάμεων που επεκτείνονται από την νέο - χρυσαυγίτικη άκρα δεξιά μέχρι την λαφαζανική άκρα αριστερά. 

Η «Τρίτη Θέση» δεν είναι οι υπνοβασίες των Αμερικανών ή τα ευχολόγια του Ντούγκιν και τα σχέδια του Ζελένσκι, αλλά η πλήρης άρνηση να υποταχθεί κάποιος είτε το κέντρο εξουσίας είναι το Κρεμλίνο είτε η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες. Οι τελευταίες εναπομείνασες εθνικοεπαναστατικές δυνάμεις της Ευρώπης καθώς και οι μαρτυρίες των Ελλήνων συναγωνιστών που ζουν στην Ουκρανία και τυγχάνουν πρόμαχοι της αυτονομίας, δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα της εισβολής μιας φιλελεύθερης αυτοκρατορίας σε ένα έθνος κράτος κατεστραμμένο και διεφθαρμένο λόγω των ελίτ, διαχρονική αποικία όλων των δυνάμεων του «Σατανά» που περιγράφει με αποκαλυπτικό τρόπο η «ιέρεια» Savitri Devi. 

Οι Έλληνες Αυτόνομοι συναγωνιστές αναγνωρίζοντας το δίκαιο του Λαού της Ουκρανίας - που συσπειρώθηκε γύρω από τις δυνάμεις εθελοντικής αυτοάμυνας και σήμερα ζητάει στους δρόμους το κεφάλι του ηθοποιού της Σιών για το θέμα των αιχμαλώτων πολέμου - δεν έμειναν στα λόγια και ενίσχυσαν με κάθε τρόπο τους ξένους συναγωνιστές που κάποτε έδειξαν ότι δεν ξεχνούν τις δικές μας θυσίες. 

Όταν ο στρατιωτικός διοικητής του Azov αρνήθηκε να χαιρετίσει στρατιωτικά τον ηθοποιό πρόεδρο ...

Τα άρθρα και οι παρουσίες σε εκπομπές και κανάλια στο διαδίκτυο καθώς και οι συνεντεύξεις με αποκαλύψεις του Άρη Αρίωνος και του Γιώργου Δημητρούλια, δυο ανθρώπων που γνωρίζουν την Ουκρανία όχι μέσα από τα «πολιτιστικά κέντρα» των Αθηνών όπως κάποια από τα πρώην «δεξιά χέρια» του Βορίδη, αλλά μέσα από την επαφή με την πραγματικότητα επανέφεραν το θέμα της δικής μας άποψης απέναντι σε μια υπερδύναμη που στο όνομα της «Κινεζοποίησης» και του «αντιναζισμού» … εισβάλλει με σφυροδρέπανα, βιάζει παιδιά και γυναίκες ή εκτελεί αμάχους όταν δεν ακρωτηριάζει τραυματίες, με την αμέριστη βοήθεια Καυκάσιων και Μογγόλων μισθοφόρων ή ποινικών για να απαντήσει τάχα στην επέκταση του ΝΑΤΟ και την ίδια στιγμή διώκει τους ριζοσπάστες εθνικιστές.

Ξεχνούν κάποιοι ότι οι «ορθόδοξοι αδερφοί» παρά τα ευχολόγια ιερών μονών και κομματαρχών, ενίσχυσαν το Νατοϊκό μπλοκ επί σειρά ετών σε διάφορα πεδία σύγκρουσης ή τήρησαν πλήρη σιωπή σε εισβολές σε ανεξάρτητα κράτη στο παρελθόν. Και πώς να μην «ξεχάσουν» άλλωστε όταν πλέον η Ελληνική Μαριούπολη είναι ερείπια μια ακόμη ελληνική εστία που καταστράφηκε - όχι τυχαία όπως περιγράφει σε σχόλιο του εδώ ο Γιώργος Δημητρούλιας - με την αρωγή της νέας Ρωσίας του Πούτιν και φίλου του Ισραήλ, που στο όνομα του κέρδους στέλνει Σλάβους να πολεμήσουν Σλάβους, καταστέλλει κάθε εσωτερική φωνή διαμαρτυρίας και επιβάλλει σκληρή κατοχή στην πολύπαθη χώρα των Κοζάκων θυμίζοντας τις τακτικές άλλων εποχών, με τελευταίο δείγμα του νομικού πολιτισμού του Κρεμλίνου τα σιδερένια κλουβιά στην αίθουσα της φιλαρμονικής ορχήστρας της Μαριούπολης για τους αιχμαλώτους των μαχών και την δημόσια αναφορά σε κρεμάλες.

Στις διαβόητες δικαστικές φυλακές του Λεφόρτοβο στο κέντρο της Μόσχας, κρατούνται ηγετικά στελέχη του Azov, Υπερασπιστές του Azovstal (αναμένοντας προσαγωγή σε δίκη). Είναι φυλακές με πολύ «βαριά» ιστορία ανακρίσεων και εκτελέσεων πολιτικών αντιπάλων. Κτίσθηκαν επί Μεγάλου Πέτρου, ήταν άντρο στη συνέχεια της NKVD και της KGB. Τελούν υπό την δικαιοδοσία του ρωσικού υπουργείου δικαιοσύνης και της FSB. Εκεί κρατείτο και ο γνωστός αντικαθεστωτικός Σολσενίτζυν. "Fedosyuk said. “We know that Lefortovo is a remand prison that falls under the purview of the FSB. A prison where [Alexander] Solzhenitsyn was kept. It’s certainly not a nice place.”

Μέσα στον κουρνιαχτό της μάχης οι σελίδες δόξας των εθελοντών εθνικιστών - που πολλοί είναι και ρωσικής καταγωγής - όπως στο εργοστάσιο μεταλλουργίας Azovstal, διακρίνονται όπως τα φωτεινά άστρα στην παγερή νύχτα, οι καπνοί της ένοπλης αντίστασης των εργατών μετάλλου που η χαλύβδινη θέληση τους άλλαξε τον ρου των μαχών έστειλαν το μήνυμα ως άλλες φρυκτωρίες, ότι αυτός ο λαός που λοιδορήθηκε, υπέφερε από την πείνα, εξορίστηκε και έπεσε σε μια σειρά πολέμων για τις επιταγές των κομματικών επιτροπών του κόμματος παρά τα λάθη και τις θρησκευτικές διαφορές, τις ταξικές ανισότητες και τις εσωτερικές διεργασίες έμεινε ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ απέναντι στην υπέρτερη δύναμη ενός πάνοπλου εισβολέα που επιλέγει σήμερα οι 7 στους 10 στόχους να είναι πολιτικοί και όχι στρατιωτικοί ώστε να συντρίψει το ηθικό ενός λαού ηρωικού που εδώ και δεκάδες χρόνια πολεμάει για την λευτεριά. Να σημειωθεί ότι στα ερείπια του εργοστασίου στο οποίο ουδέποτε βρέθηκαν τζιχαντιστές και γκρίζοι λύκοι ή εργαστήρια βιοχημικού πολέμου, οργανώθηκε από τις κατοχικές αρχές συναυλία ροκ στην οποία οι ντόπιοι αρνήθηκαν να παρευρεθούν.

Ενός λαού που δεν μισεί τον Ρωσικό λαό - σε αντίθεση με το ποσοστό 70% των οπαδών του Πούτιν που ζητάει την γενοκτονία των Ουκρανών θυμίζοντας το ταλμουδικό μίσος και τον μεσσιανισμό … - αλλά και δεν επιθυμεί παράλληλα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις την εξαθλίωση του λαού λόγω του καπιταλισμού και την παράδοση στις δυνάμεις της σάπιας δύσης και της κατανάλωσης. 

Το λεγόμενο αντίπαλο δέος που ενισχύει τον προαιώνιο εχθρό μας σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, επίσημα καταδικάζει τους ΛΟΑΤΚΙ και προάγει δήθεν την «παραδοσιοκρατία» αλλά μέσα από τους συνεργάτες και διανοητές του πρώην Καγκεμπίτη και πάμπλουτου προέδρου της χώρας στην πραγματικότητα αποδέχεται τον μετανθρωπισμό και τις πολιτικές των φαρμακευτικών εταιρειών κολοσσών, προωθεί τον πολυφυλετισμό, τον «αντιφασισμό» σύμφωνα με τα αποκαλυπτικά βίντεο και τις επίσημες δηλώσεις πρώην διανοητών που κάποτε θαύμαζαν την αντιδημοκρατική σκέψη και σήμερα δηλώνουν δημοκράτες και φανατικοί φιλελεύθεροι, ίδιοι σε όλα τελικά με τους δυτικούς χρηματιστές και λιμπεραλιστές εξουσιαστές.

Στην μνήμη των πεσόντων συναγωνιστών που δολοφονήθηκαν οφείλουμε ως Αυτόνομοι και Ανένταχτοι να προάγουμε την αλήθεια και την αλληλεγγύη, να αρνηθούμε να υποκύψουμε στα ψεύδη της ντόπιας ακροδεξιάς που μπροστά στις κάλπες παθαίνει αμνησία, και γλύφει εδώ και πολλά χρόνια τα κόκκαλα από τα εδέσματα των πρεσβειών και τις κατουρημένες ποδιές των επικοινωνιακών βαλβίδων ασφαλείας του συστήματος.

Πριν εισβάλλει η Τουρκία … εθνικολαϊκή αφύπνιση !

 

γράφει ο Ιάσωνας Δράγος

«Η Ελλάδα στήριξε όλη την μεταπολιτευτική της ειρήνη με την Τουρκία πάνω σε μια εγγύηση, αυτή των Αμερικανών που ελέγχουν πολιτικά και τα δυο κράτη. Η εποχή αυτή τελειώνει. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εγγυηθούν καμία ασφάλεια και αποτροπή πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία για την Πατρίδα μας. Οι μύθοι τελειώνουν, τα παραμύθια το ίδιο. Ο λαός μας και η ιερή Πατρώα Γη θα κινδυνεύσουν και κανένας από τους ισχυρούς για τους δικούς τους λόγους για άλλη μια φορά δεν θα ενδιαφερθεί για την προστασία μας. Μόνο από αυτή την σκοπιά μπορούμε πια να ερμηνεύουμε τις μελλοντικές ενέργειες της Τουρκίας σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο. Το αστικό σύστημα τα επόμενα χρόνια θα αποδειχθεί ακόμα περισσότερο ανίκανο και εχθρικό για την ύπαρξη και την επιβίωση του έθνους. Τα πνευματικά μάτια μας πρέπει να ανοίξουν για να προετοιμαστούμε. Η τελική συρρίκνωση του Ελληνισμού πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία. Ας είμαστε λιγότερο φανατισμένοι πια με το τι περνάει μόνο ο βασανισμένος Ουκρανός ή ο δήθεν αγανακτισμένος Ρώσος και ας σκεφτούμε τα παιδιά μας, το χώμα μας και το πεπρωμένο μας»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το άρθρο μου που δημοσίευσε ο «Μαύρος Κρίνος» στις αρχές Μαρτίου 2022, λίγο μετά την έναρξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, με τον τίτλο «Η Τουρκία μπροστά στον νέο παγκόσμιο διπολισμό & η γιγάντωση της απειλής προς την Ελλάδα». 

Ομολογώ πως είναι ανατριχιαστικό το πόσο γρήγορα οι απόψεις που εκθέτω εκεί όχι απλά επιβεβαιώθηκαν αλλά τείνουν να φανούν και αισιόδοξες αν λάβουμε υπόψη τον βαθμό κλιμάκωσης της Τουρκικής επιθετικότητας προς την Ελλάδα αυτούς τους μήνες. Εδώ πια δεν μιλάμε για ζητήματα που αφορούν την υφαλοκρηπίδα, το προσφυγικό ή την Κυπριακή ΑΟΖ. Ανοιχτά σύσσωμη η Τουρκική άρχουσα τάξη και όχι μόνο ο Ερντογάν, μέσα από διαδηλώσεις όλων των κομμάτων του Τουρκικού συστήματος ζητάνε την αποστρατιωτικοποίηση των μεγάλων ελληνικών νησιών από το Βόρειο Αιγαίο ως τα Δωδεκάνησα ζητώντας άμεσα να τεθεί θέμα κυριαρχίας σε αυτά! Η κατάρρευση της οικονομίας της Τουρκίας δεν στέκεται εμπόδιο σε μια φυγή προς τα εμπρός σε ένα νέο αφήγημα που δεν είναι πλέον μοναδικό προϊόν της νέο - Οθωμανικής φαντασίας του Τούρκου Προέδρου αλλά επιλογή συγκράτησης της Τουρκικής κοινωνίας κάτω από τον κρατικό μηχανισμό με όραμα νέα εδάφη ακόμα και αν χρειαστεί σε πλήρη σύγκρουση με την Δύση γιατί πλάι τους βρίσκεται ο άλλος πόλος της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης: η Σινο-Ρωσική συμμαχία.

Η υποτελής στους Αμερικανούς αστική τάξη της χώρας και όλο το σύστημα της, προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό πως ο Ερντογάν μπλοφάρει επειδή πέφτει στις δημοσκοπήσεις πριν από τις εκλογές του 2023. Προσπαθεί να πείσει πως τρόμαξε την Τουρκία η παρουσία του Μητσοτάκη στην Ουάσινγκτον και αλλά τέτοια τραγικά. Κρυμμένοι πίσω από την  Ουάσινγκτον και την διαλυμένη ΕΕ, με μια Ρωσία εδώ και χρόνια πιστή συνεργάτιδα της Τουρκίας, οι Έλληνες κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι ετοιμάζονται για εκλογές σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Διπλωματικοί κύκλοι του συστήματος παραδέχονται σε δηλώσεις τους στις εφημερίδες πως η Τουρκία μελετημένα ετοιμάζει την επόμενη κίνηση της να καταθέσει στον ΟΗΕ την λίστα των ελληνικών νησιών για τα οποία τίθεται θέμα κυριαρχίας ετοιμάζοντας έτσι διπλωματικό άλλοθι για την δημιουργία επεισοδίου ή σειράς θερμών επεισοδίων με την Ελλάδα. Και όμως όλο το σύστημα συζητάει για εκλογές, τουρισμό και τις δήθεν διάφορες των κομμάτων στο ποιος θα διαχειρίζονταν διαφορετικά την κρίση της ακρίβειας, την ασφάλεια των πανεπιστημίων και τα σκάνδαλα που όλοι μαζί έκαναν και βρώμισε η χώρα.

Ο ελληνικός λαός εξουθενωμένος από την καταστροφική ακρίβεια και την κερδοσκοπία που προστατεύεται συστημικά, βρίσκεται μουδιασμένος να παρακολουθεί τις εξωτερικές εξελίξεις. Η καθεστωτική αλλά και η δήθεν αντικαθεστωτική αριστερά κλασσικά με σημαία τα ταξικά και κοινωνικά θέματα κάνει γαργάρα την πρωτοφανή διόγκωση της πολεμικής απειλής που έχει συσσωρευτεί στα σύνορα μας. Δίνουν και παίρνουν οι πορείες για τα πανεπιστήμια αλλά κανείς δεν ζητάει κινητοποιήσεις λαϊκές με εθνικό χαρακτήρα και με συνθήματα καταγγελίας της κυβέρνησης, των συμμάχων της αλλά και της Ρωσίας για τον φιλοτουρκισμό και την ενδοτικότητα στις ορέξεις του Σουλτάνου. Στην ακροδεξιά αλλά και σε μεγάλο μέρος του όποιου «εθνικιστικού χώρου» ακόμα τακτοποιούν τις θέσεις υπεράσπισης της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία με ικανοποίηση για την «αντινατοική και αυτοκρατορική» νίκη του Πούτιν. Κατάθλιψη παντού, ενώ το έθνος και ο λαός απλά παίρνουν τον ρόλο του θεατή για την μοίρα που τους επιφυλάσσει το πολύ κοντινό αύριο. 

Ας μην γελιόμαστε. Είναι πολύ πιθανό μετά την Ουκρανία η Ελλάδα να αποτελέσει το δεύτερο πολεμικό επεισόδιο της παγκόσμιας ανακατανομής εξουσίας μεταξύ των δυο νέων μπλοκ Δύσης και Ανατολής. Με εξαίρεση ίσως την Γαλλία μέσα στην Ευρώπη δεν υπάρχει χώρα που να ενδιαφέρεται να συνδέσει την Ελληνο-τουρκική κρίση με την ευρύτερη στρατηγική Ουάσινγκτον, Μόσχας και Πεκίνου να μονιμοποιήσουν εστίες πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ τους στην Ανατολική και Νότιοανατολική Ευρώπη. Ακόμα και οι πιο σοβαροί διεθνείς αναλυτές και γεωπολιτικοί σήμερα βλέπουν μόνο γύρω από την Ουκρανία έως και την Φινλανδία το μέτωπο κρίσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας (Κίνας επίσης) χάνοντας από τον φακό τους τον ρόλο της Τουρκικής ιστορικής ρήξης με το Δυτικό συμμαχικό μεταπολεμικό πλαίσιο που επέρχεται ραγδαίως με φόντο ένα πόλεμο αδιευκρίνιστης κλίμακας με την Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει ένα δρόμο να περπατήσει μόνον και αυτός είναι ο δρόμος της προετοιμασίας, πνευματικά, οικονομικά, στρατιωτικά και κοινωνικά, για την επερχόμενη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας σε άγνωστο χρόνο. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί να διανυθεί χωρίς να μπει στην εξίσωση ο λαϊκός παράγοντας, η αφύπνιση  του και ο εθνικός συναγερμός όλων των Ελλήνων για το ενδεχόμενο αυτό. Το αστικό σύστημα απεχθάνεται όπως και σε κάθε ιστορική συγκυρία που παρουσιάζεται μια εθνική κρίση να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τον λαό, προσπαθώντας να τον ναρκώσει με τις θεωρίες ότι μεριμνούμε εμείς για εσάς διπλωματικά και στρατιωτικά. Σε αυτή την βάση έζησε ο ελληνισμός τις πιο μεγάλες τραγωδίες και προδοσίες του. Και σε αυτή την βάση το ντόπιο σύστημα θα τον ξαναπροδώσει αφού πρώτα τον οδηγήσει σε μια ακόμα τραγωδία.

Οι εξελίξεις είναι τέτοιες που δεν αφορούν το αν θα πάρει πρωτοβουλίες λαϊκής ενημέρωσης και παρέμβασης ο εθνικιστικός χώρος που αποδείχθηκε διαλυμένος και διαιρεμένος όσο ποτέ και μάλιστα πρόσφατα. Οι εξελίξεις από την σκοπιά της παρέμβασης αφορούν όσους νιώθουν εθνικοεπαναστάτες, ριζοσπάστες εθνικιστές, αριστεροί πατριώτες, πατριώτες αντιεξουσιαστές, απλοί πατριώτες που κανένας χώρος δεν τους εκφράζει. Πρέπει να πέσουν τα ιδεολογικά τείχη που επιβάλλει το σύστημα και όσοι αγωνιούν για την ζωή και το μέλλον των Εστιών να συναντηθούν, σε γειτονιές, σε χώρους εργασίας, σε χώρους σπουδών, στο διαδίκτυο, σε εγχειρήματα, επιτροπές και πρωτοβουλίες εθνικής και λαϊκής αφύπνισης μπροστά στην απειλή επιβίωσης του Έθνους. Θα έρθουν γεγονότα που θα κρίνουν τις ιδεολογίες όλων αλλά θα γεννήσουν και νέες πρωτόγνωρες συνθέσεις με βάση την αδιαχώριστη ενότητα του εθνικού και κοινωνικού ζητήματος της Πατρίδας μας.

Francis Parker Yockey: η Ευρώπη ως Ιδέα ενάντια σε κάθε ξένη κατοχή

 

Aπόσπασμα από το έργο Imperium

Μετάφραση: Nero Valois

«Από τη σκοπιά ολόκληρης της ζωής του Οργανισμού, αυτό το στάδιο είναι μια κρίση, γιατί η όλη ιδέα της Κουλτούρας δέχεται επίθεση και οι θεματοφύλακες του Πολιτισμού πρέπει να δώσουν μια μάχη δύο και πλέον αιώνων ενάντια στις εσωτερικές επιθέσεις, και σε ένα ταξικό πόλεμο. Βαθύτερα μέσα στην Κουλτούρα , ξυπνά στο μυαλό των διανοουμένων η ιδέα ότι αυτός ο Πολιτισμός είναι κάτι που πρέπει να καταργηθεί, ότι ο άνθρωπος είναι ζώο και διαφθείρεται από την ανάπτυξη της ψυχής του. Εμφανίζονται φιλοσοφίες, που αρνούνται την ύπαρξη σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την ύλη. Η ζωή ορίζεται ως μια φυσικοχημική διαδικασία.

Οι δίδυμες παρορμήσεις είναι οικονομικές και αναπαραγωγικές. Κάθε τι πάνω από αυτό το επίπεδο είναι αμαρτωλό. Τόσο από τους οικονομικούς ηγέτες όσο και από τους ταξικούς πολεμιστές προέρχεται το δόγμα ότι όλη η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από οικονομία. Από τους αυτοαποκαλούμενους «ψυχολόγους» προέρχεται το δόγμα ότι η ζωή δεν είναι παρά η αναπαραγωγή.

Αλλά η δύναμη του οργανισμού, ακόμη και σε κρίση, είναι πολύ μεγάλη για  τους λίγους διανοούμενους και τους όχλους τους ώστε να τον καταστρέψουν, αυτός συνεχίζει  το δρόμο του. Στον Δυτικό Πολιτισμό, η επεκτατική τάση έφτασε στο σημείο όπου μέχρι το 1900, τα 18/20 της επιφάνειας της γης ελέγχονταν πολιτικά από δυτικές πρωτεύουσες. Και αυτή η εξέλιξη έφερε απλώς μια όξυνση της κρίσης, γιατί αυτή η βούληση εξουσίας της Δύσης ξύπνησε σταδιακά τις κοιμισμένες μάζες του εξωτερικού κόσμου στην πολιτική δράση.

Πριν ο εσωτερικός πόλεμος των τάξεων είχε εκκαθαριστεί, ο εξωτερικός πόλεμος των φυλών είχε αρχίσει. Πόλεμοι αφανισμού και παγκόσμιοι πόλεμοι, συνεχής εσωτερική πίεση με τη μορφή αδυσώπητου ταξικού πολέμου, που θεωρεί τον εξωτερικό πόλεμο απλώς ως μέσο αύξησης των απαιτήσεών του, εξέγερση των έγχρωμων φυλών ενάντια στον δυτικό πολιτισμό - αυτές είναι οι μορφές αυτής της τρομερής κρίσης στον 20^ο  αιώνα.

Το αποκορύφωμα αυτής της μακροχρόνιας κρίσης υπάρχει τώρα, την περίοδο 1950-2000, και πιθανώς σε αυτά τα χρόνια θα κριθεί για πάντα το ερώτημα εάν η Δύση θα εκπληρώσει την τελευταία της φάση ζωής. Ο περήφανος Πολιτισμός που το 1900 ήταν κύριος των 18/20 της επιφάνειας της γης, έφτασε στο σημείο το 1945, μετά τον αυτοκτονικό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, να μην ελέγχει κανένα μέρος της γης. Η παγκόσμια δύναμη για όλα τα μεγάλα ζητήματα αποφασίστηκε σε δύο εξωτερικές πρωτεύουσες, την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα. Τα μικρότερα ζητήματα της επαρχιακής διοίκησης αφέθηκαν στα έθνη-που έγιναν -αποικίες της Δύσης, αλλά σε ζητήματα εξουσίας, τα καθεστώτα με βάση την Ρωσία και την Αμερική τα αποφάσισαν όλα.

Έτσι ο τυπικός έλεγχος έμεινε στην Ευρώπη, όπως στην Παλαιστίνη, αλλά ο πραγματικός έλεγχος διατηρήθηκε στην Ουάσιγκτον. Το μοίρασμα των κερδών, η πολιτική των συνδικάτων, οι ηγέτες και τα καθήκοντα των πρώην δυτικών εθνών αποφασίστηκαν εκτός Ευρώπης. Το 1900, το κρατικό σύστημα της Ευρώπης αντέδρασε ως μονάδα όταν η αρνητική βούληση της Ασίας σκέφτηκε, με την εξέγερση του Μπόξερ, να διώξει τον Ιμπεριαλισμό της Δύσης από την Κίνα. Δυτικοί στρατοί από τα ηγετικά κράτη εισήλθαν και κατέστρεψαν την εξέγερση. Λιγότερο από μισό αιώνα αργότερα, οι εξωευρωπαϊκοί στρατοί κινούνται ελεύθερα στην Ευρώπη, στρατοί που περιέχουν Μαύρους, Μογγόλους, Τουρκεστάνους, Κιργιζίους, Αμερικανούς, Αρμένιους,  Ασιάτες όλων των περιοχών. Πως συνέβη αυτό;

Προφανώς, μέσω της εσωτερικής διαίρεσης της Δύσης. Αυτή η διαίρεση δεν ήταν υλική - η ύλη δεν μπορεί να χωρίσει τους ανθρώπους εάν συμφωνεί το μυαλό τους. Όχι, ήταν ο πνευματικός διχασμός που έφερε την Ευρώπη στη σκόνη. Η μισή Ευρώπη είχε εντελώς διαφορετική στάση απέναντι στη Ζωή, διαφορετική αποτίμηση της Ζωής, από την άλλη μισή. Οι δύο στάσεις ήταν αντίστοιχα η προοπτική του 19ου αιώνα και η προοπτική του 20ου αιώνα. Η διαίρεση συνεχίζεται και η ποσότητα φαγητού που μπορεί να φάει ένας άνδρας στον Δυτικό Πολιτισμό εξαρτάται από την απόφαση κάποιου στη Μόσχα ή στην Ουάσιγκτον. Όταν τελειώσει η πνευματική διαίρεση της Ευρώπης, οι εξωευρωπαϊκές δυνάμεις δεν θα είναι σε θέση να συγκρατήσουν τους πληθυσμούς της Ευρώπης με ισχυρή θέληση.

Το πρώτο βήμα στη δράση είναι επομένως το τέλος του πνευματικού διχασμού της Ευρώπης. Υπάρχει μόνο μία βάση στην οποία μπορεί να γίνει αυτό. Υπάρχει  μόνο ένα Μέλλον, το οργανικό Μέλλον. Οι μόνες αλλαγές που μπορούν να επέλθουν σε έναν Πολιτισμό είναι αυτές που απαιτεί το στάδιο της ζωής του. Η οπτική του 20^ου αιώνα είναι συνώνυμη με το Μέλλον της Δύσης, η διαιώνιση της προοπτικής του 19^ου αιώνα σήμαινε τη συνέχιση της κυριαρχίας της Δύσης από παραμορφωτές και βαρβάρους στη Δύση. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η παρουσίαση όλων των θεμελιωδών στοιχείων του 20^ου αιώνα που είναι απαραίτητα ως το πλαίσιο για την κατανόηση και την ενδελεχή δράση.

Πρώτα είναι η Ιδέα - όχι ένα ιδανικό που μπορεί να συνοψιστεί σε μια λέξη, ή ένα που μπορεί να εξηγηθεί σε έναν εξωγήινο, αλλά ένα ζωντανό, αναπνέον, χωρίς λόγια συναίσθημα, που υπάρχει ήδη σε όλους τους Δυτικούς, αρθρώνεται σε πολύ λίγους κατά κύριο λόγο . Αυτή η Ιδέα, με το μεγαλείο της χωρίς λόγια, την ακαταμάχητη επιταγή της, πρέπει να γίνει αισθητή, και έτσι μόνο οι άνθρωποι της Δύσης μπορούν να την αφομοιώσουν. Ο εξωγήινος θα το καταλάβει τόσο λίγο όσο καταλάβαινε πάντα τις δυτικές δημιουργίες και τους δυτικούς κώδικες. Στην παρέλαση της νίκης του στη Μόσχα το 1945, ο βάρβαρος εξέθεσε τους δυτικούς αιχμάλωτους σκλάβους του στα χλευαστικά πλήθη των πόλεων του και τους έκανε να σύρουν τις εθνικές τους σημαίες πίσω τους στη σκόνη. Αν κάποιος Δυτικός πιστεύει ότι ο βάρβαρος κάνει ωραίες διακρίσεις μεταξύ των πρώην εθνών της Δύσης, είναι ανίκανος να κατανοήσει τα συναισθήματα των πληθυσμών που ζουν έξω από έναν Υψηλό Πολιτισμό προς αυτόν τον Πολιτισμό.

Αύριο οι αιχμάλωτοι σκλάβοι που προσφέρονται στα ένστικτα του αφανισμού των όχλων της Μόσχας μπορεί να επιθυμήσουν το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Μαδρίτη, καθώς και το Βερολίνο. Η συνέχιση του πνευματικού διχασμού της Δύσης το καθιστά αυτό όχι μόνο δυνατό αλλά και απολύτως αναπόφευκτο. Και οι δύο εξωτερικές δυνάμεις εργάζονται για την συνεχή διαίρεση της Δύσης. Στο εσωτερικό τους βοηθιούνται από τα λιγότερο άξια στοιχεία στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό απευθύνεται στους μόνους ανθρώπους που έχουν σημασία — τους Δυτικούς που μπορούν να νιώσουν την Επιταγή του Μέλλοντος να λειτουργεί μέσα τους.

Είναι απαραίτητο η κοσμοθεωρία τους να είναι η ίδια σε όλα τα θεμελιώδη της, και γνωρίζουμε σε αυτήν την ιστορική εποχή ότι η επικρατούσα πνευματικότητα μιας εποχής είναι συνάρτηση της ψυχής της και ότι συγκριτικά μικρό εύρος επιτρέπεται στην απαραίτητη διατύπωσή της. Επομένως, η παρούσα εργασία δεν περιέχει επιχειρήματα, αλλά εντολές του Πνεύματος της Εποχής. Αυτές οι σκέψεις και οι αξίες είναι απαραίτητες για εμάς. Δεν είναι προσωπικές, αλλά υπερπροσωπικές και υποχρεωτικές για τους άνδρες που σκοπεύουν να κάνουν κάτι με τη ζωή τους.

Η δράση - καθήκον μας υπαγορεύεται για εμάς από το γεγονός ότι το έδαφος του Πολιτισμού μας καταλαμβάνεται από το εξωτερικό. Η εσωτερική μας επιταγή και η οπτική μας για τη Ζωή καθορίζονται για εμάς από την Εποχή. Ένα μέρος της προοπτικής οποιασδήποτε ηλικίας είναι απλώς η άρνηση της προοπτικής της προηγούμενης εποχής. Κάθε εποχή πρέπει να επιβάλλει το νέο της πνεύμα ενάντια στον προκάτοχό της, το οποίο θα συνέχιζε, ακόμη και στο στάδιο της αυστηρότητας, να κυριαρχεί στο πνευματικό τοπίο του Πολιτισμού. Καθιερώνοντας τον εαυτό του, το νέο πνεύμα πρέπει να αρνηθεί το παλιό εχθρικό. Σε ένα σημαντικό βαθμό, λοιπόν, η οπτική μας για τον 20^ο αιώνα είναι η άρνηση του υλισμού του 19ου αιώνα. Έχοντας καταστρέψει αυτό το υγρό ερείπιο, υψώνει πάνω του την δική του, κατάλληλη, άποψη για τον κόσμο και τη Ζωή.

Δεδομένου ότι αυτό το έργο είναι γραμμένο για εκείνους των οποίων η κοσμοθεωρία έχει ερευνηθεί θεμελιωδώς , η προκαταρκτική, αρνητική, πτυχή πρέπει να είναι εξίσου εμπεριστατωμένη. Η κοσμοθεωρία των εκατομμυρίων είναι καθήκον της δημοσιογραφίας, αλλά όσοι σκέφτονται ανεξάρτητα έχουν μια εσωτερική ανάγκη για μια ολοκληρωμένη εικόνα. Τα μεγάλα θεμέλια της παλιάς προοπτικής ήταν ο Ορθολογισμός και ο Υλισμός. Θα εξεταστούν πλήρως σε αυτή την εργασία, αλλά εδώ προτείνεται να αντιμετωπιστούν μόνο τρία συστήματα σκέψης: ο Δαρβινισμός, ο Μαρξισμός, ο Φροϋδισμός, προϊόντα της υλιστικής σκέψης, τα οποία ήταν όλα στο επίκεντρο της μεγάλης πνευματικής ενέργειας τον 19^ο αιώνα και τα οποία , συνεχίζοντας  ως κύρια τάση στις αρχές του 20^ου αιώνα, συνέβαλαν τα μέγιστα στο να οδηγήσουν την Ευρώπη στη σημερινή της άβυσσο»

Νεοβυζαντινός αντιφασισμός & γεωπολιτικός αντιεθνικισμός. Η Ευρασιανική υπονόμευση του Εθνικοεπαναστατικού κινήματος μέσω της «Τετάρτης Πολιτικής Θεωρίας».

του Ιάσωνος Δράγου

«Δεν υπάρχουν αντίπαλοι στον σκοπό του Πούτιν και αν υπάρχουν, είναι ψυχικά άρρωστοι και πρέπει να αποβληθούν για κλινική εξέταση. Ο Πούτιν είναι παντού, ο Πούτιν είναι τα πάντα, ο Πούτιν είναι απόλυτος και ο Πούτιν είναι απαραίτητος»

Μέρος Ι: Η πολιτική & μεταφυσική Τουρκολατρεία του Ευρασιανισμού

«Θα ήθελα να τιμήσω τη μνήμη όλων των ηρώων που έχουν πέσει για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της Τουρκίας, την αξιοπρέπεια του τουρκικού λαού, την ταυτότητα του, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της στις 15 λοιπόν το 2016. Είμαι βέβαιος ότι χωρίς τέτοιες θυσίες δεν θα υπήρχε η Τουρκία σήμερα. Αυτό δεν ήταν απλά μια κλασική περίπτωση αλλαγής καθεστώτος, ήταν  υπαρξιακή πρόκληση για την Τουρκία. Από αυτό που γνωρίζω, οι Κούρδοι στην Τουρκία και πέρα από τα σύνορα ήταν έτοιμοι να κάνουν το επόμενο βήμα αν το πραξικόπημα ήταν επιτυχές. Η Τουρκία θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα νέο Ιράκ, Λιβύη ή Συρία, που υποφέρει από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Οι άνθρωποι που θυσιάστηκαν με τη ζωή τους δεν το έκαναν για χάρη του Ερντογάν, αλλά για τη δόξα του Τουρκικού λαού»

Ομιλία του Αλεξάνδρου Dugin στην Τουρκία, Ιούλιος 2018

«Η τουρκο-ρωσική φιλία είναι πάνω από την εθνικότητα και τη θρησκεία. Μοιραζόμαστε την ίδια μοίρα. Η Ρωσία δεν απευθύνεται μόνο στον Σλαβικό κόσμο αλλά και στον Τουρκικό κόσμο. Η Ευρασία δεν καλύπτει μόνο τους Σλαβικούς και Ορθόδοξους λαούς αλλά και τους Τούρκους», είπε. Δηλώνοντας ότι τόσο οι Τούρκοι όσο και οι Ρώσοι μπορούν να βρουν την ταυτότητα τους στον τόπο όπου ζουν, και όχι στη Δύση ή στην Ανατολή, είπε τονίζοντας ότι η Ευρασιατική ταυτότητα πρέπει να αναγνωριστεί και να υιοθετηθεί»

Δήλωση του Alexander Dugin στην εφημερίδα Daily Sabah

«Εάν η Τουρκία παραιτηθεί από τις διεκδικήσεις της στο ζήτημα της Κριμαίας, η Ρωσία θα αναγνωρίσει την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ως νόμιμο κράτος».

Δήλωση του Alexander Dugin στην εφημερίδα Turkiye

Στο μέρος αυτό, εξαιρετικά αφιερωμένο στους Έλληνες Ευρασιανιστές Κρεμλινολάγνους, απλά θα σχολιάσουμε μια πολύ σημαντική διάσταση του παλιού και νέου Ευρασιανισμού, που αφορά κάθε Έλληνα ριζοσπάστη εθνικιστή και εθνικοεπαναστάτη, την πολιτική και μεταφυσική λατρεία του για το Τουρκικό Έθνος. 

Περιμέναμε με υπομονή από όλους όσους κόπτονται για την σωτηρία της Πατρίδας μέσα από την γεωπολιτισμική ερμηνεία της ιστορίας και του ιμπεριαλισμού υπό το σχήμα Δύση - Ανατολή να έχουν αναλύσει με ανησυχία αυτή την απειλητική και επικίνδυνη για την Ελλάδα φιλοτουρκική ιδεολογία. Δυστυχώς ο ενθουσιασμός τους να ξεπλύνουν την συμμετοχή της Ρωσικής ελίτ στο ένα από τα δυο μπλοκ του νέου Παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού (αυτό υπό την ηγεμονία του Κινεζικού καπιταλισμού που συγκρούεται με το Αγγλοσαξονικό μπλοκ που ηγεμονεύει από το 1945 η Ουάσινγκτον) δεν τους έδωσε χρόνο για μια τέτοια ανάλυση. Άλλωστε δεν είναι και το πρώτο πράγμα που έχουν ξεχάσει να αναλύσουν μέσα στην ιεροεξεταστική τους μανία να χαρακτηρίσουν κάθε ριζοσπάστη που δεν συμμερίζεται τον Ευρασιανισμό ως ... νατοϊκό και φιλοαμερικανό! 

Για αυτούς με ένα μαγικό τρόπο η Ρωσική άρχουσα τάξη τείνει να παρουσιαστεί όχι ως μέρος του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και μάλιστα μια εκ των υπερδυνάμεων του αλλά ως σχεδόν καταπιεσμένο έθνος που τυπικά υιοθετεί στην οικονομία του τις καπιταλιστικές αρχές εκμετάλλευσης του λαού της. Αυτό που μετράει για τους φανατικούς φίλους της Ντουγκινικής ιδέας είναι η πολιτισμική υπερδομή αυτής της άρχουσας  τάξης που εκφράζει το Κρεμλίνο. Δηλαδή το ότι είναι Ορθόδοξοι, ότι δεν μιλάνε κάποια Δυτική γλώσσα και φυσικά ότι είναι κληρονόμοι της ΕΣΣΔ. Έτσι δεδομένης της γεωγραφικής θέσης της Ρωσίας στην μεγάλη Ευρασιατική μάζα και όχι στις θαλάσσιες μάζες του πλανήτη απαλλάσσεται από την αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική κριτική και βαφτίζεται οιονεί πρέσβειρα ενός ακαθόριστου οράματος μιας γεωπολιτικής ανατροπής.

Κάθε επαναστατική ανάλυση του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού που βασίζεται στην εξέταση της παγκόσμιας ενοποίησης της αγοράς του χρήματος και των εμπορικών ροών μέσα από την γιγάντωση μεγάλων πολυεθνικών μονοπωλίων που βασίζονται στις πλάτες των υπερδυνάμεων έχει πάει περίπατο. Λένιν, Χόμπσον, Αρίγκι, Μάο, Μουσολίνι αλλά και σύγχρονοι αναλυτές των μεταμορφώσεων και των νέων πόλων για την παγκόσμια κυριαρχία επίσης έχουν επίσης πάει περίπατο.

Οι Ευρασανιαστές σε λίγο θα βγάλουν την θεωρία ότι η Κίνα μάλλον έχει σοσιαλισμό προφανώς επειδή συγκρούεται με τις ΗΠΑ και γιατί στηρίζει την Ρωσία. Όταν λοιπόν έχει χτυπηθεί φυσικά κάθε μορφή ανάλυσης που να προσπαθεί να βρει ανάμεσα στις συγκρούσεις που απειλούν ξανά την ανθρωπότητα, τα έθνη και τους λαούς με αφανισμό, μια ανεξάρτητη «Τρίτη Θέση» έξω από τα στρατόπεδα που στήνουν οι κυρίαρχοι, είναι ευνόητο να είναι πολυτέλεια να ζητάμε το λόγο γιατί κανένας δεν μιλάει στην Ελλάδα για τον βαθύ πνευματικό Παντουρκισμό του Ευρασιανικού ρεύματος. Το πρόβλημα τους δεν αφορά την Πατρίδα αλλά το αν είναι η «Τετάρτη Πολιτική Θεωρία» του Ντούγκιν είναι πιο μοντέρνα από την ξεπερασμένη (;) «Τρίτη Θέση».

Ας θυμίσουμε αρχικά με τα παραπάνω ελάχιστα αποσπάσματα λόγων του Ντούγκιν την βαθιά στρατηγική πολιτική σύγκλιση που επιδιώκει με το Τουρκικό κατεστημένο χρόνια τώρα. Ήταν άλλωστε πρωτεργάτης του περιβόητου σχεδίου των Κεμαλιστών στρατηγών που φυλάκισε ο Ερντογάν, του σχεδίου Εργκένεκον. Δεν τον εμπόδισε αυτό μετά φυσικά να στηρίξει τον Ερντογάν ως τον μεγάλο σχεδόν Αντιαμερικανό στα όρια όπως διαβάζεται πιο πάνω να συγκρίνει με συγκίνηση την Τουρκία με την Λιβύη και την Συρία. Κατανοητά αυτά όταν θες να κανείς μεγάλη γεωπολιτική χωρίς αρχές και με μόνο σκοπό την ενίσχυση της ιμπεριαλιστικής ισχύος της χώρας που ανήκεις. Κατανοητό επίσης γιατί και σε επίπεδο ιδεολογικό έχουν δώσει μια κεντρική θέση στην Τουρκική φυλή ως βασικής συνιστώσας της Ρωσικής ταυτότητας. Αλήθεια λένε οι Ευρασιανιστές η Ρωσία δεν είναι μόνο Ευρωπαϊκή αλλά και Τουρκική - Μογγολική. 

Δεν μπορούν να στήσουν την ίδια ανάλυση περί Ιρανικής προέλευσης του έθνους τους, για αυτό άλλωστε όλα τα θεωρητικά τους κείμενα από το μεσοπόλεμο μέχρι σήμερα προσπαθούν να παραλλάξουν ακόμα και την ιστορία της Ινδοευρωπαϊκής ταυτότητας εξαφανίζοντας την Ινδοιρανική απαρχή της και την Νορδική Ευρωπαϊκή διάσταση της φέροντας στο επίκεντρο των πάντων την μεγάλη Τουρανική Κεντροασιατική τους πατρίδα. Με τέτοιες θεωρίες δεν είναι το ίδιο εύκολο για τον Ντούγκιν να πείσει την Τεχεράνη πως πιστεύει σε μια δήθεν ισότιμη Ευρασιατική ομοσπονδία που Ρωσία Τουρκία Κίνα και Ιράν θα συνυπάρχουν με αμοιβαίο σεβασμό.

Ενδεικτικά δείτε κάποια αποσπάσματα από ένα κείμενο του Ιταλού Ευρασιανιστή Κλαούντιο Μούττι που παρουσιάζει γλαφυρά σε αρκετά σημεία την Παντουρκική σημασία της φιλοσοφίας τους:

«Σύμφωνα με τον Λεόντιεφ, ο Πανσλαβισμός δεν είναι παρά ένα όχημα της αντιπαραδοσιακής και ανατρεπτικής νοοτροπίας, ιδίως όταν απευθύνεται στην αλληλεγγύη των χριστιανών ενάντια στον λεγόμενο "τουρκικό ζυγό". Στην πραγματικότητα, ο Λεόντιεφ ήταν πεπεισμένος υποστηρικτής της συμμαχίας μεταξύ της τσαρικής Ρωσίας και της οθωμανικής Τουρκίας - απέναντι στην αποσυνθετική δράση του αντιπαραδοσιακού πνεύματος επισήμανε το διπλό αμυντικό φράγμα που αντιπροσώπευαν η Ορθοδοξία και το Ισλάμ»

«Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Νικολάι Μπερντιάεφ ήταν σε θέση να πει ότι "ο Λεόντιεφ δεν ήταν σλαβόφιλος, αλλά τουρκόφιλος", προσθέτοντας, με κακώς κρυμμένη αγανάκτηση, ότι γι' αυτόν "ο ζυγός των Τούρκων εμπόδιζε τους βαλκανικούς λαούς να βυθιστούν οριστικά στην άβυσσο της ευρωπαϊκής δημοκρατικής προόδου". Ο Λεόντιεφ θεωρούσε αυτόν τον ζυγό υγιή, διότι ευνοούσε τη διατήρηση της αρχαίας Ορθοδοξίας στην Ανατολή».

«Ο Berdjaev συνεχίζει με την ίδια αγανάκτηση: "Δεν ήθελε την απελευθέρωση των χριστιανών, αλλά την υποδούλωση τους, την καταπίεση τους". Και πάλι: "Είδε στην ιδέα της εκδίωξης των Τούρκων μια ιδέα που δεν ήταν ούτε ρωσική ούτε σλαβική, αλλά μια δημοκρατική και φιλελεύθερη ιδέα. Πράγματι, είναι ο ίδιος ο Λεόντιεφ που δηλώνει ότι συνειδητοποίησε, κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Τουρκία ως διπλωμάτης του Τσάρου, ότι "αν πολλά Σλαβικά και Ορθόδοξα στοιχεία είναι ακόμη ζωντανά στην Ανατολή, το οφείλουμε στους Τούρκους».

«Το κράτος της Μόσχας γεννήθηκε χάρη στον Ταταρικό ζυγό", είπε ο πρίγκιπας Τρουμπετσκόι, σύμφωνα με τον οποίο η Ρωσία, συγχωνευόμενη με τη Χρυσή Ορδή των Τζενγκιστανιδών, είχε γίνει μια Ευρασιατική αυτοκρατορία, που εκτεινόταν μεταξύ των τεσσάρων παράλληλων λωρίδων από τον Δούναβη έως τον Ειρηνικό: τα βουνά, την στέπα, το δάσος και την τούνδρα. Όσον αφορά την εθνογένεση του ρωσικού λαού, εντοπίστηκε στη σλαβοτουρκική-μογγολική συμβίωση»

Αυτά λέει ο μέγας προπάτορας του Ντούγκιν, Λεόντιεφ και τα παραθέτει ο Μούττι στο κείμενο του για την Τρίτη Ρώμη και την Ευρασία και συνεχίζει να παραθέτει πολλά ακόμα αποσπάσματα για την πνευματική σημασία της τουρκομογγολικής διάστασης της Ρωσίας και της Ευρασίας, τον Τζένγκις Χαν, τους Οθωμανούς αυτοκράτορες και την Τουρανική ηρωική παράδοση. Είναι φυσικό συνεπώς οι Γκρίζοι Λύκοι στην Τουρκία, ο νέος οθωμανισμός του Ερντογάν και των κρυφό κεμαλικών που τον αποδέχτηκαν, να τρέφει σεβασμό στην προσπάθεια του Ντούγκιν να ενισχύσει το ρόλο της Τουρκίας ως κοιτίδας του νέου Τουρανισμού που μπορεί όχι μόνο γεωπολιτικά να την στηρίζει στα θέματα της παρουσίας της  στην Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά κυρίως να της προσφέρει ένα μεγάλο συνομιλητή με την Σουνιτική Ισλαμική πλειοψηφία κάτι που φυσικά δεν δύναται να κάνει το Ιράν γεωπολιτισμικά.

Δυστυχώς οι δικοί μας Σχολάριοι και Τραπεζούντιοι αυτά τα έχουν κάνει γαργάρα θαυμάζοντας ιδέες που ουσιαστικά γεννήθηκαν από τους προδότες του Ελληνισμού και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που προσκύνησαν τον Μωάμεθ με συμβουλές συνένωσης των δυο θρησκειών και εξασφάλιση προνομίων για την Εκκλησιαστική εξουσία πάνω στο αίμα και τα δάκρυα της σκλαβωμένης φυλής μας. 

Σήμερα όλοι αυτοί αφού λοιπόν ξεκαθάρισαν γρήγορα με ιμπεριαλισμό, λιμπεραλισμό, Τρίτη θέση, γεωπολιτική και πολεμική ανάλυση, λογικά αρνούνται το δεδομένο ότι μπορεί ένας λαός να αντιστέκεται μιας εισβολής γιατί έχει βρεθεί στην πλευρά του μονοπολικού (κατά τον Ντούγκιν δηλαδή η Κίνα δεν είναι πόλος του παγκόσμιου καπιταλισμού αλλά ως σύμμαχος της Ρωσίας αναζητεί ακόμα που να την κατατάξει) στρατοπέδου άρα είναι γεωπολιτικός προδότης της Ευρασίας. 

Είναι όπως διαβάζεται παραπάνω η συνέχεια των απόψεων που είχαν οι Ρώσοι πρώτο-Ευρασιανιστές ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν ανάχωμα της παρηκμασμένης Δύσης. Άρα η Εθνική επανάσταση του ‘21 επειδή στηρίχτηκε από τους Δυτικούς και τους Ρώσους γεωπολιτικά ήταν μια προδοσία της Ανατολής και μάλλον οι Έλληνες επαναστάτες έπρεπε να μην την κάνουν και να κατανοήσουν την βαθιά πολιτισμική Οθωμανική ριζοσπαστικότητα έναντι του Δυτικού ορθολογιστικού κόσμου και να παραμείνουν μια επαρχία με Φαναριωτικά προνόμια εις τον αιώνα των αιώνων. Αυτά τα κορυφαία σε έμπνευση γεωπολιτικής και ιστορικής ανάλυσης θεωρήματα βρίσκονται μέσα στα σπλάχνα της φοβερής Ευρασιανικής σχολής.

Μέρος ΙΙ: αντιφασισμός και αντιεθνικισμός αλά Ρωσικά

Το να κάνουμε μια γενική ανάλυση του πνευματικού έργου του Ντούγκιν δεν είναι ο σκοπός του άρθρου αυτού, άλλωστε όντως η τεράστια βιβλιογραφία του δεν χαίρει μετάφρασης στην ελληνική όμως έχουμε την τιμή μέσω άλλων γλωσσών να έχουμε διαβάσει τα βασικότερα έργα του για την Πολυπολική θεωρία, την Τέταρτη πολιτική θεωρία, τον Πλατωνισμό και τον Χάιντεγκερ καθώς φυσικά και τα γεωπολιτικά του κείμενα. Είναι σαφές πως ο Ντούγκιν που υπήρξε δίπλα στον Λιμόνοφ έπαψε να υπάρχει από τότε που έγινε Ευρασιανιστής μετατσαρικός διανοούμενος της Αυτοκρατορικής συντηρητικής παράδοσης της Ρωσικής φιλοσοφίας. Όμως είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε στην εξαιρετική πνευματική τακτική που εκπόνησε με σκοπό να δώσει ένα μεταμοντέρνο αέρα στον αντί-μοντερνισμό του υιοθετώντας εξολοκλήρου την βασικότερη Δυτική ερμηνεία και αφήγημα για τις ιδεολογίες του 20ου αιώνα. 

Δηλαδή ότι όλες ήταν το ίδιο επικίνδυνες για την Παράδοση επειδή είχαν νεωτερικές ρίζες και δεν ασπάζονταν μια ολοκληρωτική Πνευματικότητα που ο Ντούγκιν την βρήκε στον Πούτιν (;). Έτσι Κομμουνισμός, Φιλελευθερισμός και Φασισμός παρά την μεταξύ τους σύγκρουση παραμένουν στο ίδιο πλαίσιο της Δυτικής πολιτισμικής μήτρας. Συνεπώς η ιδρυτική πράξη της Τετάρτης θεωρίας του είναι να εξαφανίσει τον Φασισμό μέσα από μια αντί-ιστορική και αντί-πολιτική ταύτιση του με τις ιδεολογίες που συμμάχησαν να τον εξαφανίσουν και τελικά αποτέλεσαν τους νικητές του κόσμου μετά το 1945. 

Άρα με την λαθροχειρία του να κλέβει την «Τριτοθεσίτικη» φυσιογνωμία του Φασισμού και του Εθνικού Σοσιαλισμού ενάντια σε Δεξιά και Αριστερά, επιχειρεί ένα άλμα για μια Τετάρτη θεωρία που βασίζεται στο ριζοσπαστικό υποκείμενο του Λαού ως Χαιντεγκεριανού Είναι. Έτσι παίρνει κατευθείαν αντιφασιστικό παράσημο από την παλαιό Σοβιετική κλίκα που τώρα κάνει τον σταυρό της, υιοθετεί μια μοντέρνα μεταπολιτική αποδόμηση και φυσικά μεταφέρει όλη την αντικαπιταλιστική, αντιφιλελεύθερη και αντί-υλιστική κληρονομιά του Ευρωπαϊκού Εθνικισμού, αποδεκτή από όλες τις επιστημονικές σχολές ιστορικών, στο Ρώσο-Βυζαντινό μονοπώλιο πνευματικότητας που το έχει ενισχύσει με δυο ακόμα λαθροχειρίες: πρώτον στο έργο του Καρλ Σμιτ και δεύτερον στο έργο του Ζαν Θιριάρ που κυριολεκτικά τον έγδυσε από κάθε Πανευρωπαϊσμό.

Σε αυτές τις βάσεις κινείται όλο του το έργο και όλες του οι θέσεις. Αναλύει τον Χάιντεγκερ από ορθόδοξη χριστιανική σκοπιά, αναλύει τον Πλάτωνα αντί-παγανιστικά και αντί-ευρωπαϊκά και φυσικά αξιοποιώντας την πολιτική ανυπαρξία ισχυρών ευρωπαϊκών κινημάτων μεταφέρει παντού θέσεις που ενισχύουν την ιδέα του τέλους του έθνους υπέρ της αυτοκρατορίας της ανατολικής σφαίρας της γης. Η θεωρία του είναι εξ ορισμού μια αντιφασιστική αποδόμηση των μεγάλων ιδεών της σύνθεσης  έθνους και σοσιαλισμού στον 20ο αιώνα. Να γιατί για τους οπαδούς του, κάθε ιδέα περί επικαιρότητας εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας είναι αντιδραστική και εκτός εποχής, εκτός φυσικά αν εντάσσεται στον γεωπολιτικό πόλο του συστήματος που ανήκουν αυτοί.

Με μίσος για κάθε έννοια της «Τρίτης Θέσης», διασπείρει παντού την ιδέα ότι αυτά ήταν επίκαιρα μόνο όταν υπήρχε ο ψυχρός πόλεμος γιατί σήμερα μόνο οι ΗΠΑ έχουν Ιμπεριαλισμό άρα όλοι ή θα είστε Ρωσόφιλοι και Κινεζόφιλοι ή είστε αλλιώς με τον καπιταλισμό! Πρόκειται για έναν Ρώσο Χάντινγκτον, που ουσιαστικά δέχεται από την δική του σκοπιά τις ιδέες για το τέλος της Ιστορίας του Φουκουγιάμα, μεταφράζοντας τες σε τέλος του έθνους, της Κοινωνικής Επανάστασης και της ελευθερίας για αυτοδιάθεση με εξαίρεση την γεωπολιτική ένταξη στη σφαίρα επιρροής της χώρας του που τότε ακόμα και η Τουρκία γίνεται Λιβύη, Συρία και μάλλον ο Ερντογάν Καντάφι και Άσαντ.

Στην Ελλάδα δεν είναι περίεργο ότι εξαιτίας της αμερικανοθρεμμένης άκρας δεξιάς, της ρωσόφιλης άκρας αριστεράς, του αμερικανοσιωνιστικού συστήματος εξουσίας και της ρωσόφιλης υπόγειας εκκλησιαστικής τάσης, το να έχεις θέσεις που να στηρίζονται σε μια πλήρη αντισυστημική θεωρία με γνώμονα τον Ελληνισμό είναι έγκλημα και … αίρεση φοβερή και τρομερή. Είναι μαθημένοι ακόμα και οι «ριζοσπάστες» να είναι φορείς ξενόδουλων οραμάτων σωτηρίας, συνήθεια πνευματικού μεταπρατισμού που μας άφησε ο Οθωμανισμός αλλά και η κουλτούρα των Αγγλικών, Γαλλικών και Ρωσικών κομμάτων της ανεξαρτησίας. 

Είναι η κουλτούρα του εθνικού σπαραγμού ανάμεσα σε όσους φύλαγαν την εικόνα του Πατερούλη στο αμπρί του Βαφειάδη και περίμεναν να νικήσουν τους απέναντι που ούρλιαζαν για το έθνος με τα πολεμοφόδια των Αμερικανών και των Άγγλων ιμπεριαλιστών. Αυτή η βαθιά αντεθνική κουλτούρα της εξάρτησης που σε όλα τα ζητήματα αναζητά μια έτοιμη πνευματική τοποθέτηση από ένα ισχυρό κράτος είναι μια από τις βασικότερες αιτίες γιατί δεν διαμορφώνεται στην Ελλάδα πραγματικά σύγχρονη εθνική και λαϊκή διανόηση με ριζοσπαστικό προσανατολισμό. Σταματάμε εδώ και θα επανέλθουμε για τα παραπάνω θέματα σύντομα.