Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΥΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΥΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ενάντια στον Κούσνερ και την Ισραηλινή οικονομική εισβολή: Οι διαμαρτυρίες μπήκαν στην έβδομη συνεχόμενη ημέρα τους την Κυριακή, καθώς οι Αλβανοί απαίτησαν την ακύρωση ενός πολυτελούς θέρετρου που συνδέεται με τον γαμπρό του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, υποστηρίζοντας ότι το έργο απειλεί μια προστατευόμενη περιοχή άγριας ζωής που φιλοξενεί φλαμίνγκο, φώκιες και χώρους ωοτοκίας χελωνών.
Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει ο Γιάννης Werwolf)
Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και
στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει στις ερωτήσεις ο Γιάννης Werwolf)
Καταρχάς να ευχαριστήσω την συντακτική ομάδα του «Μαύρου
Κρίνου» για την φιλοξενία καθώς μου δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να
απαντήσω σε κάποια θέματα που αφορούν το οικολογικό κομμάτι του Εθνικοκοινωνισμού/ Εθνικοσοσιαλισμού..
Για μένα η φύση είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην ζωή μου.. Τα Βουνά, τα χωράφια, τα δάση, τα ποτάμια η θάλασσα, είναι η ίδια μου η ζωή. Αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας μας ως Έθνος. Μέσα σε αυτά ζουν οι πρόγονοί μας και τα κατορθώματα τους.
Είναι μια σύνδεση του παρελθόντος με το τώρα αλλά και το
μέλλον Μια ενέργεια μια δύναμη που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.. Η φύση είναι
μνήμη, είναι η κληρονομιά που άφησαν σε εμάς οι πρόγονοί μας και εμείς πρέπει
να σταθούμε αντάξιοι και να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά την πατρίδα μας την
ίδια μας την γη ελεύθερη και ζωντανή..
Η φυσική ομορφιά και ο πλούτος του οικοσυστήματος της
χώρας μας βρίσκεται σε κίνδυνο, τόσο από την πλαστική ρύπανση όσο και από τα
τοξικά σκουπίδια που καταλήγουν στις θάλασσες στα δάση και στις παραλίες.
Ως Εθνικοσοσιαλιστής πιστεύω στην οικολογία.
Η ίδια μας
η κοσμοθεωρία αυτή του Εθνικοκοινωνισμού
είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή της οικολογίας.
ΑΙΜΑ και ΓΗ.
Κάποτε ο παππούς μου έλεγε, το μόνο που δεν μπορούν να μας κλέψουν είναι ο ήλιος.. Ήρθε όμως η εποχή που οι εγχώριοι δυνάστες σε συνεργασία με ξένους "επενδυτές" πλουτίζοντας στις πλάτες του απλού λαού μας κλέβουν κσι τον φωτοδότη ήλιο..
Γέμισαν τα χωράφια μας με φωτοβολταϊκά και μάλιστα πολλά από αυτά επιδοτήθηκαν από την κατοχική ευρωπαϊκή ένωση να μην καλλιεργηθούν για κάποια χρόνια ή και για πάντα..
Κάποτε
αυτή τη γη ο Έλληνας την σκάλιζε με τα ίδια του τα χέρια, εκεί μάτωνε, εκεί
ζούσε, εκεί έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα, όπου ολόκληρες γενιές Ελλήνων
αγωνίστηκαν για την καλλιέργεια της γης μας...
Δυστυχώς σήμερα έχουν μετατρέψει πολλά στρέμματα γης σε ατελείωτα «οικολογικά» πάρκα φωτοβολταϊκών..
Εάν υπήρχε πραγματική βοήθεια στις πόλεις μας αλλά και στα χωριά μας πληρώνοντας ελάχιστο ρεύμα κάθε μήνα τότε θα είχε να υπάρξουν σε συγκεκριμένες θέσεις και με συγκεκριμένο πλάνο τα πάρκα αυτά αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιοι δεν ισχύει.
Είμαι ενάντια
στις δήθεν ΑΠΕ οι οποίες έχουν τεράστιες δυσμενείς επιπτώσεις.
Η ισοπέδωση των βουνοκορφών για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών ή η κάλυψη καλλιεργήσιμων εκτάσεων με φωτοβολταϊκά μεταμορφώνουν τα οικοσυστήματα πέραν της της αισθητικής.
Σκεφτείτε μεγαλώνοντας νέα παιδιά σήμερα παιδιά ίσως του δημοτικού αν τους
ζητήσουμε να ζωγραφίσουν βουνά δεν θα μας φανεί απίθανο να φτιάξουν ... ανεμογεννήτριες ως κάτι φυσιολογικό για αυτά. Θλιβερό αν το σκεφτείς..
Υπάρχουν επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα. Οι παρεμβάσεις σε παρθένες δασικές περιοχές και απροστάτευτες κορυφογραμμές θεωρούνται μη αναστρέψιμες για την τοπική χλωρίδα και πανίδα.. Η απουσία επαρκών συστημάτων αποθήκευσης για τα τα φωτοβολταϊκά οδηγεί σε περικοπές πράσινης ενέργειας κατά τις περιόδους υψηλής παραγωγής, καθιστώντας το μοντέλο λιγότερο αποδοτικό σε σχέση με το περιβαλλοντικό κόστος.
Είμαι υπέρ στην ενεργειακή αυτάρκεια της κοινωνίας αλλά όχι όταν δρα αρνητικά στην ίδια τη φύση.
Πολλά πρέπει να αλλάξουμε στην Πατρίδα μας και ένα από αυτά είναι σίγουρα και ο σεβασμός μας απέναντι στην φύση.
Ως Εθνικοκοινωνιστές αγωνιζόμαστε για την ΓΗ μας διότι είναι η ΖΩΗ μας. Η αγάπη και η προστασία της ίδιας μας της γης μας αφορά όλους, είναι κομμάτι της ιδεολογίας μας.
Στο κίνημα το οποίο ανήκω έχουμε τον τομέα «Green Nationalists» με πληθώρα δράσεων το οποίο είναι ένα ζωντανό κύτταρο μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Η αγάπη προς το περιβάλλον, τα ζώα και την φύση είναι μια υπόθεση όλων μας!
Ως Εθνικό-Κοινωνικό Κίνημα μία από τις βασικές αρχές που μας διακατέχει είναι αυτή της φυσιολατρίας- οικολογίας, ως πολιτικοί στρατιώτες της μόνης ιδεολογίας που έχει θεμελιώδεις πυλώνες της το ΑΙΜΑ της φυλής μας και την ΓΗ αγωνιζόμαστε καθημερινά για την προάσπιση της φύσης τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και συλλογικά.
Η αγάπη μας προς την οικολογία δεν έχει καμία σχέση με τις πρακτικές πολλών νεοταξικών ρευμάτων που υπάρχουν ανά την υφήλιο ούτε με την ψευτοοικολογία των αριστερών εθνομηδενιστών.
Πιστεύουμε ότι προορισμός του Ανθρώπου είναι να ζει σε αρμονία με την φύση.
Στην Πατρίδα μας θα αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο, όταν αντιληφθούμε ότι Εθνικισμός - Εθνικοσοσιαλισμός και Οικολογία είναι έννοιες που συνδέονται άρρηκτα!
Έλληνες αυτόνομοι στην πορεία μνήμης για την Δρέσδη + χειμερινή πεζοπορία μαζί με Γερμανούς συναγωνιστές
Από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα και την Απείρανθο της Νάξου, μέχρι το Αμβούργο την Δρέσδη και τον Πειραιά η φωνή της ιστορίας αντηχεί στις συνειδήσεις των Εθνικοσοσιαλιστών και των Φασιστών:
«Θάνατος στη Δημοκρατία!»
Επιστροφή στην αρμονία
γράφει ο Κώστας ΧΧ
Η επιστροφή στον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής αναδεικνύεται ως ουσιαστικό κομμάτι για τους ιδεολόγους της Επαναστατικής Σκέψης. Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση κυριαρχούν, η επαναφορά στις πατρογονικές αξίες και τα διδάγματα αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα.
Αυτές οι αξίες επιδρούν άμεσα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου τόσο ως ατομικής όσο και ως συλλογικής οντότητας. Ο πρωτογενής τομέας παραγωγής αποτελεί έναν ακόμα σημαντικό παράγοντα σε αυτήν την επιστροφή στον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής. Μέσω της αυτάρκειας και της επαρχιακής ζωής, το άτομο αποκτά μια ολοκληρωμένη σχέση με το περιβάλλον του και απομακρύνεται από την κεντρική εξουσία των μεγάλων αστικών κέντρων, όπως η Αθήνα.
Αυτή η απομάκρυνση δίνει στο άτομο τη δυνατότητα να ζει σύμφωνα με τις παραδοσιακές αξίες και να διατηρεί έναν σύνδεσμο με την ιστορία και τις παραδόσεις του τόπου του. Από γεωστρατηγικής άποψης, η επαρχία αποτελεί έναν χώρο πλούσιο σε ζωή και δραστηριότητα. Η αναγέννηση της επαρχίας συμβάλλει στη διατήρηση και την ενίσχυση των αρχέγονων παραδόσεων και αξιών. Η ζωή στην επαρχία προσφέρει στο άτομο την ευκαιρία να συμμετέχει ενεργά σε μια κοινότητα, να αναπτύσσει σχέσεις βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αμοιβαιότητα, και να απολαμβάνει τα φυσικά του τοπία και τους πόρους της γης.
Μέσα από αυτήν την ανάδειξη του πατροπαράδοτου τρόπου ζωής, κρατάμε ζωντανές τις αρχέγονες παραδόσεις και αξίες που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας ως λαός και ως ανθρώπινη κοινότητα. Επομένως, η αναζήτηση της επαναφοράς στον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής δεν είναι μόνο μια προσπάθεια επανασύνδεσης με τις ρίζες μας, αλλά επίσης μια προσπάθεια να διατηρήσουμε έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής που συνδυάζει τη σύγχρονη πρόοδο με την παράδοση και τη φύση.
Σε έναν κόσμο που συχνά επικεντρώνεται στην ταχύτητα και την ανάπτυξη, η επιστροφή στον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής μας υπενθυμίζει τη σημασία της αρμονίας με το περιβάλλον και της διατήρησης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Παράλληλα, αυτή η επαναστατική σκέψη παρέχει έναν αντίποδα στον υπερβολικό και ανεξέλεγκτο τρόπο ζωής που οδηγεί σε εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και αποσταθεροποίηση των κοινωνικών δομών.
Τέλος, η επιστροφή στον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής αντιπροσωπεύει μια επιλογή που ενισχύει την ανθρώπινη αυτονομία και τη δημιουργικότητα. Αντί να υποκύπτουμε στις πιέσεις της μαζικής κατανάλωσης και της ανταγωνιστικότητας, αναζητούμε μια πιο βιώσιμη και ισορροπημένη προσέγγιση στη ζωή, η οποία ενδυναμώνει τόσο τον εαυτό μας όσο και την κοινότητά μας.
Συνολικά, η επιστροφή στον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής αποτελεί μια πρόκληση και μια ευκαιρία για εμάς τους ιδεολόγους της Επαναστατικής Σκέψης να αναθεωρήσουμε τις αξίες και τις πρακτικές μας, προκειμένου να δημιουργήσουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο, ισορροπημένο και βιώσιμο.
Αυτόνομοι Ηπείρου
.png)
.png)
.png)
«Αν οι μεγάλες μάζες ήταν τόσο διαφανείς, τόσο συμπαγείς
μέχρι τα μεμονωμένα άτομα όπως ισχυρίζεται η κρατική προπαγάνδα, θα ήταν αρκετοί τόσο αστυνομικοί, όσοι είναι
οι σκύλοι που χρειάζεται ένας βοσκός για τα κοπάδια του.
Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά, αφού ανάμεσα στο γκρίζο
των προβάτων κρύβονται οι λύκοι, δηλαδή εκείνα τα όντα που δεν έχουν ξεχάσει τι
είναι ελευθερία.
Και όχι μόνο αυτοί οι λύκοι είναι δυνατοί από μόνοι τους,
υπάρχει επίσης ο κίνδυνος, μια κακή μέρα, να μεταδώσουν τις ιδιότητες τους στη
μάζα και το κοπάδι να μετατραπεί σε αγέλη. Αυτός είναι ο εφιάλτης των ισχυρών»
Ernst Junger, "Η συνθήκη του επαναστάτη"
Ανακοίνωση «Lamia Casual Crew» για την θλιβερή κατάντια
Το «Lamia Casual Crew», με αφορμή τις τραγικές και λυπηρές
καταστάσεις που περνά η πατρίδα μας, σχολιάζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο προς
πολλούς αποδέκτες τα γεγονότα:
Η τελική σύγκρουση ξεκίνησε, ο homo economicus - το τελευταίο είδος , η κατάντια
του ανθρώπινου είδους - ενάντια στην Φύση και την Τάξη! Το σχέδιο της
παγκόσμιου Ελίτ, βρίσκεται ένα βήμα πριν
την νίκη και συντριβή μας. Μπήκαμε ήδη στην εποχή του κινδύνου. Η απελπισμένη
κούρσα προς την οικονομική ανάπτυξη, φαίνεται σήμερα σαν μια φυγή προς την
καταστροφή της οικονομικής , κοινωνικής
και οικολογικής ζωής.
Η κρίση της
ηθικής και των αξιών ισοπεδώνουν οποιαδήποτε αντίσταση. Οι κυρίαρχες μεγαλοαστικές κοινωνίες αφανίζουν
τα υπολείμματα και τις όποιες ελπίδες της κάθε οντότητας. Ο μεγάλος Γάλλος
συγγραφέας και οραματιστής Jean Raspaill, τα είχε γράψει πριν 50 χρόνια ,
βλέποντας την Μεγάλη Αντικατάσταση η
οποία πλέον έχει μεταμορφωθεί στην Μεγάλη Διαγραφή της Ευρωπαϊκής μνήμης! Μετά από την ολοκλήρωση του
σβησίματος των Παραδόσεων, Κουλτούρας, Ηθικής, ακολουθεί η ολική καταστροφή της
Φύσης η οποία είναι η βάση όλων!
Η αναγνώριση της φύσης ως βάση σημαίνει σεβασμό της φυσικής τάξης και της
μεγάλης οικολογικής και ανθρωπολογικής της ισορροπίας. Σημαίνει επιμονή και μετάδοση
των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών της ευρωπαϊκής κληρονομιάς μας σημαίνει βύθιση στη λαμπρότητα των τοπίων μας
και αφοσίωση στην κοινοτική διάσταση των παραδόσεων μας, μέσω των εορτασμών των
παραδοσιακών φεστιβάλ στον ετήσιο κύκλο.
Μπροστά λοιπόν σε αυτήν την
απελπιστική κατάσταση δεν υπάρχουν άλλες επιλογές από το να αναλάβουμε έναν πολιτιστικό αγώνα
που θα διεξαχθεί χωρίς κανένα έλεος και του οποίου το αποτέλεσμα επιβάλλεται
στο μέλλον, διότι αν από ατυχία αυτό χαθεί, κινδυνεύουμε να βρεθούμε αντιμέτωποι
με πολύ πιο τραγικές καταστάσεις από αυτές που βιώνουμε σήμερα. Αυστηρή προτεραιότητα είναι η πρόκληση του να μπορέσουμε να
ξαναποκτήσουμε την ταυτότητα μας, να
επιβεβαιώσουμε ποιοι είμαστε και η σταθερή πρόθεσή μας θα είναι να παραμείνουμε κυρίαρχοι του πεπρωμένου μας.
Για να αντιμετωπίσουμε μια πρόκληση αυτού του μεγέθους, χρειαζόμαστε νέες
γενιές, ενήμερες για τις απειλές που βαραίνουν αυτές και τους απογόνους τους,
γενιές που ξέρουν πώς να ανακαλύψουν εκ νέου τα θεμέλια της ιστορίας και του
πολιτισμού μας με ένα απαιτητικό πνευματικό έργο που υποστηρίζεται από μια
ακλόνητη θέληση. Τώρα πρέπει πρώτα να απελευθερώσουμε το νήμα του χρόνου για
να ορίσουμε μια νέα σχέση με την οικογένεια, με το παρελθόν μας και με τις πατρίδες μας!
Είναι μια εσωτερική ακρόπολη
που πρέπει να χτίσουμε για να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις που μας
περιμένουν. Ενάντια στον Οργουελικό κόσμο που προσπαθεί να μας επιβάλει η αντίσταση
έχει γίνει καθήκον, προκειμένου να έχουμε τουλάχιστον την παραμικρή ελπίδα
επιβίωσης ... για τις επόμενες γενιές. Και τότε μπορεί να έχει δίκιο ο ποιητής Holderlin: «Εκεί που υπάρχει
κίνδυνος, υπάρχει και αυτό που θα μας σώσει.»
«Lamia Casual Crew»
Αφιέρωμα από τον Ιούλιο Έβολα στον Νίκολας Κονσταντίνοβιτς Ραίριχ, Ρώσο συμβολιστή ζωγράφο.
- Καλλιτέχνης των υψών:Nicholas Roerich.
- Ο ζωγράφος των Θιβετιανών χιονιών.
O Roerich. Ρώσος στην καταγωγή, είχε µία ζωή γεµάτη δράση.
Ταξίδεψε πολύ σε περιοχές ανέγγιχτες από την εξάπλωση του δυτικού
πολιτισµού,διαμένοντας κατά κύριο λόγο στο Θιβέτ και στη δυτική Μογγολία. Εκεί
µελέτησε επίσης τις τοπικές παραδόσεις, επισκέφτηκε µοναστήρια, διήγαγε κοινή ζωή
με ασκητές και lamas προκειµένου να διεισδύσει εις βάθος στις πεποιθήσεις τους.
Από εκείνο το περιβάλλον, είναι που γέµισε µε µυστήριο και ψυχικές επιρροές,
κοντά στα όρια των αέναων χιονιών, από τα οποία κατά κύριο λόγο εμπνεύστηκε για
τα έργα του. Να θυμηθούμε πάλι, ότι ο Roerich ο οποίος συγκέντρωσε υλικό
σχετικά με τις ινδο θιβετιανές παραδόσεις. έγραψε σχετικά με αυτές, δημοσίευσε
άρθρα και μεταξύ άλλων, σε συνδυασμό με ποιήµατα, έδωσε το ερέθισμα στο έργο,
όσο και να απορούν οι εκτιμητές του τελευταίου νεοκλασικού ύφους, στο
αριστούργημα του Igor Strawinsky, η "Ιεροτελεστία της
Ανοιξης". Το οποίο, αντικατοπτρίζει την ατμόσφαιρα των ιεροτελεστιών
και των τελετών των αρχαίων πολιτισμών.
Περιοριζόμενοι στην τέχνη του Roerich,
κατά μία άποψη το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζεται στο γεγονός πως δεν
αποτελεί απλώς καλλιτεχνική έκφραση. Ως τεχνική είναι πάντα απλή και γραμμική. Η
σύνθεση αυτή όµως, χαρακτηρίζεται από μία αυθεντική ένωση του φανταστικού και
του πραγματικού, του συμβολικού και του φυσικού. Συνεπώς, δίνεται μία
παρουσίαση της φύσης (πρόκειται κατά κύριο λόγο για φυσικά τοπία) διαποτισμένη
με μία παράξενη έννοια εσωτερικότητας και διαφώτισης. Η τέχνη του Roerich είναι
πάνω από όλα μία τέχνη των χιονισμένων και αραιωμένων υψών, όπου η ευαισθησία
και ο αέρας, χάνουν τον αντικειμενικό τους χαρακτήρα και δίνουν σε κάθε στιγμή
τη ζωντανή αίσθηση της διαύγειας και της σιωπής. Επιπλέον, με σχεδόν πάγιο
τρόπο, βλέπουμε να εισάγεται στο τοπίο του Roerich o μύθος και το σύμβολο:
μορφές ασκητών προσηλωμένες σε πνευματικά Θέματα, φωτιές της μαγείας,
σχηματισμοί ειδώλων, εµφανίσεις στοιχείων της φύσης, αντανακλάσεις αφύσικου
φωτός και διαστρεβλώσεις σκιών, καταλήγουν στα κάδρα, κατά το σκηνικό των Άλπεων.
Μερικές φορές, απεικονίζονται η έρηµη γη, τα σπήλαια, οι κοιλάδες και πάγοι,για
να αποδώσουν τον µοναδικό λόγο της διαφορετικης τάξης και να δοθεί το κλειδί
του συνόλου. Το σηµαντικότερο δεν είναι µόνο η υποκειµενική δηµιουργία του
καλλιτέχνη Roerich, αλλά πρώτα απ' όλα είναι το αρχείο των εµπειριών και των
πιθανών αισθήσεων,που κατά τον δικό τους αντικειµενικό τρόπο. έχουν χαθεί µέσα
στη σύγχρονη δυτική ζωή. Πράγματι,δεν πρόκειται για φανταστική επικάλυψη,
ασύνδετη µε την πραγματικότητα. Αξίζει να αναφερθεί κατά κύριο λόγο πως, σε ένα
ιδιαίτερο περιβάλλον, στο οποίο, µπορεί κάποιος να πέι ότι, όπως η
πραγματικότητα αντλεί από ορισµένες πτυχές τον χαρακτήρα του μύθου. Ο µύθος
προϋποθέτει επίσης τον χαρακτήρα µιας sui generis πραγματικότητας, η οποία εισάγεται
για να αποτελέσει μέρος του τοπίου και της φύσης. Με κάποιον συνεχή τρόπο ο
μύθος εσωτερικεύεται, με µία πρόσθετη διάσταση. µε µια έννοια, η οποία
προκύπτει άµεσα από αυτές ακριβώς τις µορφές, από αυτά τα σύµβολα, αυτά τα
φώτα, που δεν θα γνώριζε ούτε o ίδιος να πει περισσότερο αν είναι µέσα ή έξω
από εμάς, αν είναι φώτα των πραγμάτων ή διαφώτιση του πνεύματος, ή ακόµα και τα
δύο την ίδια στιγµή.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η τέχνη του Roerich που αγνοεί όλα
τα τεχνάσµατα της ζωγραφικής της αφηρηµένης τέχνης, του ιµπρεσιονισμού και του
σουρεαλισµού των τελευταίων ετών, υιοθετώντας παράλληλα, σε βάθος τις
εκφραστικές ανάγκες, έχει την αξία µίας μαρτυρίας γιατί θα πρέπει να σκέφτεται,
ότι η κατάσταση του νου ,σύµφωνα µε το κεντρικό τμήμα που γινόταν το σύµβολο
και ο µύθος, αντικαθίσταται από τη βάση µε εκείνη την ίδια, που εµπνέει
ολόκληρους πολιτισµούς και εξαφανισµένες παραδόσεις. Είναι πιθανόν ότι το Θιβέτ
υπήρξε µία από τις λίγες περιοχές στις οποίες χάρη στην εξαιρετική του
αποµόνωση, διατηρήθηκαν οι περιβαλλοντικές, ψυχικές και φυσικές συνθήκες του
χθες. Δεν θα πρέπει να παραβλέπεται ο παράγοντας υψομέτρου. Είναι γνωστό πως σε
µεγάλα ύψη όπου κάποιος είναι απρόσβλητος από τη νόσο του υψοµέτρου και έχει
ανοιχτή τη ψυχή, μπορεί να παρέμβει µία κατάσταση ηµιµέθης, η οποία δεν
προκαλεί μούδιασμα, αλλά µία ανώτερη διαύγεια. Τα πράγματα μιλούν συχνά σε μια
γλώσσα που πριν δεν υποψιαζόμασταν, και οι αισθήσεις σε έναν Ορισµένο βαθμό,
γίνονται άυλες και φωτεινές. Με αυτό το πρότυπο, το Θιβέτ, και ίσως κάποια άλλη
περιοχή ομοίως προφυλαγµένη, θεωρούνταν ως εναποµείναντα τµήματα ενός
διαφορετικού κόσμου, κατηργημένου από μία διαδικασία πύκνωσης και
φυσικοποιημένης γενική παρέµβασης στην ανθρώπινη εμπειρία της πραγµατικότητας.
Κατά κάποιο τρόπο, αυτό που ξεχωρίζει στην ζωγραφική του
Roerich δίνει το κλειδί για το τι θα πρέπει να σχέφτεται κάποιος σχετικά με την
πραγματική έννοια του μύθου και του συµβόλου σε προσύγχρονους πολιτισμούς,
συµπεριλαμβανοµένων των Δυτικών. Από άποψη προελεύσεως, ο μύθος και το σύµβολο
δεν ήταν απλώς δηµιουργήματα της περιπλανώµενης φαντασίας, δεισιδαιµονιών,
ονείρων ή ποιητικές προσθήκες σε µία πραγµατικότητα, όμοια με εκείνη που
γίνεται αντιληπτή από τον καθένα σήµερα, εξίσου άγνωστη και κλειστή, τέτοια
ώστε να επιτρέπεται στο μέγιστο κάποια υποκειµενική λυρική ερμηνεία. Αντιθέτως,
πρόκειται, για µορφές γεννημένες, µε µεγάλη ομοιομορφία χαρακτήρων
χαρακτήρων, από µία ψυχική διαδικασία ανάλογη µε εκείνη που παράγει τα όνειρα
και πιο συγκεκριµένα τις παραισθήσεις (στα όνειρα η φαντασία µεταβαίνει σε
πλαστικές φόρµες και σε σκοτεινές συµβολικές αντιλήψεις), οι οποίες εξέφραζαν
την αίσθηση µιας διαφορετικής όψης της πραγματικότητας, της φύσης και της ζωής
- της δική τους "ψυχικής" πλευράς, εξίσου αντικειµενικής και
καλλιεργηµένης σε σχέση µε τις φυσικές αισθήσεις στην κανονική ζωή. Για το λόγο
αυτό, ο µύθος και το σύµβολο αποτελούσαν, όπως έλεγαν, ένα ουσιώδες κοµμάτι
στον αρχαίο πολιτισμό και στο ύφιστο πνευματικό επίπεδο, ενώνοντας κάθε μορφή
ζωής, σε θεσµούς δικαίου, στο σύστηµα της απαράβατης πειθαρχίας, των
παραδοσιακών γνώσεων και των τυπικών δραστηριοτήτων.
Είναι αυτό που ήδη ο Vico έφερε στην επιφάνεια, μιλώντας για
"ηρωικούς πολιτισµούς", ενώ ο Schelling περιέγραφε την απαραίτητη
διαδικασία από την οποία, προέρχεται η απόδοση του µύθου σε μία άλλη διάσταση
της πραγµατικότητας. Επίσης, υπό ένα συγκεκριµένο πλαίσιο, ο Guénon, o Eliade,
και ο εθνολόγος De Martinom, υπέδειξαν το σφάλμα του όποιος θεωρεί την αρχαϊκή
εμπειρία της πραγματικότητας και της φύσης ταυτόσημη με την τωρινή,κάτι το οποίο
είναι φυσικό αν αναλογιστούμε το κλείσιμο και την ατροφία όλων των φιλοσοφικών
σχολών που υπήρξαν στην πορεία της ιστορίας.
Στην Αµερική, δεν είναι εύκολο να ειπωθεί, το τι θα µπορούσε
να αποφέρει η ενασχόληση με την τέχνη του Roerich και Θα καθίστατο ενδιαφέρον
στους ιδίους. Στην πραγµατικότητα, όλα αυτά που είναι η Αμερική, εκπροσωπούν το
ακριβώς αντίθετο: έναν κόσμο τεχνικό και αποκαρδιωµένο, στον οποίο οι µόνες
φυγές δίνονται από τη µουσική και τους χορούς πρωτόγονης προέλευσης, από το
αλκοόλ, από τη χαύνωση και από την αθλητική μανία δηµιουργώντας έτσι λεπτές και
προβληματικές ισορροπίες.
《...》
Όσοι έχουν βρεθεί στα μεγάλα
οροπέδια του Θιβέτ χωρίς να έχουν την επιθυμία να εξερευνήσουν ή να είναι µέρος
μιας οµάδας με συγκεκριµένους σκοπούς, μπορούν να επιβεβαιώσουν την αίσθηση
αυτή, η οποία έρχεται στη ζωή όταν διαπερνάται η ψυχή της θιβετιανής πνευµατικότητας καθώς, οι µορφές του
πνεύµατος και η παραδοσιακή της µαγεία. O Roerich είναι ο πρώτος δυτικός
(εφόσον µπορούµε να αποκαλέσουµε ένα Ρώσο ως δυτικό), ο οποίος κατάφερε να
αισθανθεί και να βιώσει τα παραπάνω, µέσω της ζωγραφικής νιώθοντας την ίδια στιγμή πως αυτό που πράττει ξεπερνάει τα όρια της τέχνης
και είναι πέρα από κοινή και προσωπική αισθητική αντίληψη, διότι έχει την τάση
να πραγματοποιείται ως μία αίσθηση της ίδιας της ζωής. Αυτό συμβαίνει διότι τα
έργα του έχουν έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα προς κάτι το
υπερβατικό, μέσα στο ενοποιημένο νόημα αυτού του κόσμου και με αναφορά όχι σε
κάτι αφηρημένο αλλά σε μία πραγματική εμπειρία. Πιστεύω πως κάτι μπορεί να
θεωρηθεί πραγματικά τέχνη μόνο όταν δημιουργείται με μία τέτοια αντίληψη.
Τα Ιμαλάια μας οδήγησαν σε μία
υπερβατική αγνότητα, σε μία μη ανθρώπινη πνοή: "Πολλά μέτρα πάνω από τη
θάλασσα αλλά ακόμη περισσότερα πάνω από τον άνθρωπο", έγραφε ο Νίτσε για
τη Sils-Maria. H κορυφή αυτή, όπως και η ψηλότερη ιταλική κορυφή (θυμάμαι τη
νυχτερινή θέα μιας λευκής ερήμου από τη Capanna
Margherita του όρους Rosa), μας ενώνει ξανά µε το φυσικό και συμπαντικό μας
περιβάλλον, το οποίο είναι ίδιο µε αυτό των στοιχειωδών δυνάμεων της γης. Όπου
η δυναμική αγνότητα και η 'ηρεμία που αποτυπώνεται επάνω στις παγωμένες και
λαμπερές κορυφές, δίνουν την αίσθηση ότι είναι οι απόλυτες και άυλες κορυφές ή
ο μαγνητικός ρυθµός στη µεγάλη πλοκή του Συνόλου. Αυτός είναι ο λόγος για τον
οποίο, πρέπει να αντιληφθούμε στα έργα του Roerich, µία αχτίδα απελευθέρωσης, της πιο αληθινής απελευθέρωσης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
