Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης, άξιος απόγονος του Μαυρομιχάλη: όταν ο πολιτικός καιροσκοπισμός συναντά την ανιστόρητη αυτοπροβολή.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αν και ουδείς αμφισβητεί την εθνική συνεισφορά μεγάλου μέρους των Μανιατών και των Κρητών, προχωρώντας με ενδελεχή λεπτομέρεια στον εσωτερικό πυρήνα της ιστορίας καταλήγει σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα. 

Οι Μανιάτες υπήρξαν δυστυχώς το δεκανίκι του δεξιού και ακροδεξιού παρακράτους που διαμορφώθηκε στο εξουσιαστικό τρίγωνο «εκκλησία - στρατός - παλάτι». 

Οι Κρητικοί αντίστοιχα συνέδραμαν στην πολιτική κληρονομιά του «Βενιζελισμού» που ενίσχυσε στην αρχική του μορφή το εξουσιαστικό τρίγωνο «αστική τάξη - εθνομηδενισμός - σύγχρονος αντιφασισμός».

Και οι δυο πλευρές θεώρησαν αυτονόητο ότι η χώρα τους ανήκει … και όφειλε το έθνος στο σύνολο του να υποταχθεί στις επιταγές τους. 

Από την μια μεριά οι δολοφόνοι του Ιωάννη Καποδίστρια δικαιολογούν μέχρι και σήμερα τον βρώμικο ρόλο τους και από την άλλη οι δολοφόνοι του Ίωνος Δραγούμη πρωτοστατούν στην λεηλασία του λαϊκού πλούτου υπενθυμίζοντας προς όλους ότι έχουν και το «δικαίωμα της σιωπής».

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους διάσημους «προύχοντες» του «εθνικισμού». 

Ανατράφηκε στο σκιώδες πολιτικό περιβάλλον του Νίκου Μιχαλολιάκου, ακολουθεί την ίδια πολιτική πορεία με τους λοιπούς διάσημους «εθνικόφρονες», τον Καραμανλή, τον Παπαδόπουλο, τον Γαρουφαλιά, τον Στεφανόπουλο, τον Βορίδη, τον υιό Πλεύρη και όλους τους άλλους επίδοξους «μνηστήρες» της δικής μας «Ιθάκης» που δεν δείχνει να διαθέτει δυστυχώς έναν Οδυσσέα τιμωρό.

Οι προαναφερθέντες αφού επένδυσαν αρχικά στην ντόπια δουλοπρεπή «εθνικοφροσύνη» τον «εθνικισμό» μέχρι και τον «εθνικοσοσιαλισμό», σύντομα απώλεσαν την ιδεολογική τους ταυτότητα και υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας, προσέγγισαν είτε άμεσα είτε έμμεσα τον ξένο παράγοντα και προσαρμόστηκαν στην κοινοβουλευτική δυστοπία, στο τέλος ακολούθησαν πιστά όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε τις επιταγές της δεξιάς που ως «καρκίνος κατατρώει τα υγιή κύτταρα των εθνικιστικών ιδεών» όπως έχω αναφέρει σε μια συνέντευξη που προκάλεσε αντιδράσεις.

Η συνταγή της αστικής ακροδεξιάς πάντα είναι η ίδια. Άκρατη επιχειρηματολογία χωρίς να υπάρχει επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα, κοινοβουλευτικός  σνομπισμός και πολιτική έπαρση, περίεργη εκκωφαντική σιωπή σε φλέγοντα ζητήματα κυρίως κατά την διάρκεια μιας δεξιάς διακυβέρνησης ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης σε μια αιφνιδιαστική εμφάνιση προ ημερών θυμήθηκε - για ελάχιστα δευτερόλεπτα μπροστά στις στημένες κάμερες σε ένα μπλόκο - την «αγροτιά» χωρίς όμως να θίξει στο ελάχιστο την πολιτική του Μητσοτάκη. 

Χωρίς να αναφερθεί έστω επιδερμικά στην νέα ΚΑΠ που αποτελειώνει την αγροτική τάξη προς όφελος των διατροφικών πολιτικών των ξένων πολυεθνικών και των εισαγωγών από Ασία και Αφρική. 

Στα βιβλία του που πραγματικά τα γραφόμενα του αιφνιδιάζουν λόγω της  επιδερμικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο «Μεσσίας» της Μάνης δεν αμφισβητεί έμπρακτα την υποδούλωση της Πατρίδας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν προτείνει καμιά λύση. 

Και θέτω ένα ερώτημα, αφού πήρε άδεια από τις φυλακές μέσα στις γιορτές και μάλιστα στην κορύφωση των κινητοποιήσεων δεν θα ήταν θεμιτό να αναφερθεί έστω τάχιστα στα γεγονότα που οδήγησαν τον αγρότη στην σημερινή εξαθλίωση; 

Έκανε κάποια αναφορά όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση εκ μέρους της κυβέρνησης των νέων διατροφικών πολιτικών που φέρνουν πολλαπλά κέρδη στις πολυεθνικές και καρκίνο στην υγεία μας; 

Δεν θα έπρεπε να αναφερθεί ως όφειλε στο πρόσφατο μακελειό της θανάτωσης εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων με εντάλματα σύλληψης και τον απηνή διωγμό των κτηνοτρόφων από την ελ.ας προς όφελος των λήσταρχων του ΟΠΕΚΕΠΕ; 

Δεν γνωρίζει ο «Μεσσίας» ότι αυτοκτονούν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι από την απόγνωση;

Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα της guest star εμφάνισης ο απόγονος της πολιτικής νοοτροπίας του Πετρόμπεη δεν είχε χρόνο να αναφερθεί σε καίρια ζητήματα ο ίδιος ίσως γνωρίζει καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την στάση.

Όπως δεν είχε χρόνο να αναφερθεί όλους τους προηγούμενους πολλούς μήνες σε κορυφαία γεωπολιτικά ζητήματα, στην σφαγή Χριστιανών και λοιπών μειονοτήτων της Συρίας από τις συμμορίες του Τζολάνι που καλωσόρισε στις ΗΠΑ ο Τραμπ με τον τελευταίο να είναι ίνδαλμα για πολλούς δήθεν εθνικιστές. 

Ψάχνω να βρω μια δήλωση του Ηλία Κασιδιάρη υπέρ του προηγούμενου Σοσιαλοεθνικιστικού καθεστώτος της Συρίας, αλλά βρήκα τελικά μόνο προκλητικές δηλώσεις και ανυπόστατες κατηγορίες και μάλιστα στην κορύφωση του πολέμου το 2015 προς τον Μπασάρ αλ - Άσαντ γεγονός που δεν υπήρξε μάλλον καθόλου τυχαίο! 

Επίσης δεν αναφέρθηκε ποτέ ο «Μεσσίας» στην διάλυση της Χεζμπολάχ από τις ραδιουργίες των Σιωνιστών και τον βομβαρδισμό του Λιβάνου, όπως δεν αναφέρθηκε φυσικά και στην γενοκτονία διάρκειας δυο ετών στην Παλαιστίνη όπου να σημειωθεί ότι οι τελευταίοι Χριστιανικοί ναοί καταστράφηκαν από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. 

Απόλυτη η σιωπή του Ηλία και στην πρόσφατη προκλητική Αμερικανοσιωνιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα του Μπολιβάρ, όπου οι υπηρέτες με την Αμερικανική στολή έστειλαν στον Ιουδαίο ανώτατο δικαστή τον νόμιμο πρόεδρο της χώρας του Τσάβες για να τον δικάσει σύμφωνα με την Τορά!

Μια περίεργη σιωπή έχει τους τελευταίους μήνες ο «μεγάλος σκακιστής» για πολλά φλέγοντα ζητήματα, όταν όμως στο παρελθόν υπήρχε η έναρξη του Ουκρανικού πολέμου εκεί υπήρξε λαλίστατος μέσω του διαδικτύου που παρείχαν οι φυλακές Δομοκού και φυσικά έσπευσε να καταδικάσει τον «εθνικοσοσιαλισμό» …

Οι υπερασπιστές του θα αντιτείνουν ότι ως πρωτόδικα καταδικασμένος και σε συνθήκες κράτησης επί συναπτά έτη, ο Κασιδιάρης θα πρέπει να απολαμβάνει πλήρη «ασυλία» σε θέματα πολιτικής κριτικής. 

Να υπενθυμίσω σε όσους υιοθετούν αυτή την άποψη ότι τα δεκάδες άρθρα της συντακτικής μας ομάδας που καλοπροαίρετα άσκησαν ουσιαστική κριτική πριν ακόμη την θλιβερή κάθοδο προς την πολιτική άβυσσο της «Χρυσής Αυγής» επαληθεύτηκαν στο σύνολο τους χωρίς κανείς ποτέ να αμφισβητήσει τις θέσεις μας και τα όποια συμπεράσματα. 

Να θυμίσω επίσης ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν υπήρξε έγκλειστος με ευθύνη του Καραμανλικού καθεστώτος, υπήρξε αντικείμενο σκληρής πολιτικής κριτικής τόσο από στενούς συνεργάτες του όσο και από οπαδούς του Απριλιανού καθεστώτος καθώς και από εθνικιστές που έζησαν τα γεγονότα.

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί ζήτησε από τον Νίκο Μιχαλολιάκο την έγγραφη καταδίκη των αντιδημοκρατικών ιδεών, την περίοδο που διεκδικούσε την διαδοχή του κόμματος;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του αν φέρει ο ίδιος πολιτική ευθύνη για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών των «Σπαρτιατών» (νυν ανεξάρτητων) που προσφάτως ενίσχυσαν με την ψήφο τους νομοσχέδιο της κυβέρνησης;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί επέλεξε «αμυντική»  στάση απέναντι στο δικαστήριο με αποτέλεσμα σήμερα η εισαγγελέας να τους απευθύνει επί 17 ώρες κατηγορίες όχι για πράξεις αλλά για ιδέες;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια είναι τα πολιτικά σχέδια του για το μέλλον, αφού θεωρείται δεδομένη η καταδικαστική απόφαση στο Εφετείο και η στέρηση των μελλοντικών πολιτικών του δικαιωμάτων;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί δεν ενίσχυσε επικοινωνιακά τους αγρότες ενώ παράλληλα αδιαφόρησε στο να είναι λάβρος ενάντια στην δεξιά πολιτική που καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποιος φταίει που όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησε ο ίδιος με δική του ευθύνη αποτυχημένα κοινοβουλευτικά σχήματα και προώθησε τελικά μέσω αυτών τους υποστηρικτές της δεξιάς και του Ισραήλ;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί στο εξώφυλλο του νέου του βιβλίου που είχε την άνεση και τον χρόνο να το γράψει στον Δομοκό, παρουσιάζει με απύθμενο θράσος τον εαυτό του ως τον «πρώτο επίσημο πολιτικό κρατούμενο της Ευρώπης» αναφορά παντελώς ανιστόρητη και ψευδή;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια τα συνολικά καθαρά κέρδη από το νέο του βιβλίο και γιατί δεν έκανε μια αυτονόητη κίνηση όπως το να ενισχύσει αγροτικές οικογένειες που περνάνε δύσκολα και δεν παίρνουν όπως άλλοι μετά από συμφωνίες «κυρίων» χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα από εκλεγμένους βουλευτές της (ακρο)δεξιάς που το μόνο τους μελλοντικό πολιτικό αποτύπωμα θα είναι η συμμετοχή τους σε νομοσχέδια υπέρ της δεξιάς;

Είχατε τον χρόνο κύριε Κασιδιάρη στα γραφεία της Βερανζέρου να αναφερθείτε στην λαίλαπα της δεξιάς πολιτικής που καταστρέφει την κτηνοτροφία και την αγροτιά.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στα 200 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα του 2025 που έστειλαν στον τάφο εργάτες και μεροκαματιάρηδες.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στις συνθήκες κράτησης των υπολοίπων πολιτικών και ποινικών κρατουμένων στον Δομοκό.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στην σιωνιστική γενοκτονία στην Γάζα, στα πογκρόμ των Σαλαφιστών στην Συρία, στην καταστροφική πολιτική του Μητσοτάκη στο Ουκρανικό, στην παράνομη επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και στην επίκαιρη «επανάσταση» στο Ιράν.

Δεν μιλήσατε για όλα αυτά, επιλέξατε να κωφεύσετε για πολλοστή φορά προς όφελος της δεξιάς πολιτικής και ως αυθεντικός απόγονος κοτζαμπάσηδων - οι οποίοι κάποτε έτειναν το χέρι στον Κόμη Καποδίστρια επιζητώντας μανιωδώς τα «λεφτά τους πίσω» παρά τα άδεια ταμεία - αντίστοιχα εσείς επιλέξατε σε καιρούς ηθικής και πολιτικής κρίσης να προχωρήσετε σε μια ακόμη εμπορική συνδιαλλαγή για ένα σύγγραμμα σας αμφιβόλου αξίας και μάλιστα με έναν προκλητικό και ανιστόρητο αυτοπροσδιορισμό να το κοσμεί στο εξώφυλλο !

Όχι μόνο κύριε Κασιδιάρη έχετε υπάρξει κατώτερος των πολιτικών περιστάσεων αλλά φέρετε ακέραια την ευθύνη για τον πρόσφατο πολιτικό διασυρμό και την διάσπαση του «χώρου» καθώς και για την «συνεργασία» μέρους αυτού, με την επάρατη δεξιά που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. 

Παραφράζοντας τον Μάρτυρα Καποδίστρια που τον δολοφόνησαν άνανδρα οι συμπατριώτες σας, θα πω ότι «θέλετε κοινοβουλευτικά οφίτσια θέλουμε επαναστατικό εθνικισμό» που δεν θα υποκύπτει στους Μαυροκορδάτους και τους Κωλέττηδες της δεξιάς και τους Μαυρομιχαλαίους της αστικής ακροδεξιάς!

Διαβάστε κύριε Κασιδιάρη τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή για να μην εκτεθείτε για πολλοστή στα μάτια των οπαδών σας ...

Η Βενεζουέλα και τα ψευτοεθνικά κόμματα.

 

Μια συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Μια συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά 

(https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Γεννημένος το 1986 στο Μαρόκο και μεγαλωμένος στη Γαλλία, ο Youssef Hindi είναι ιστορικός θρησκειών και γεωπολιτικός. 

Eιδικός στον μεσσιανισμό και τις ιστορικές, πολιτικές και γεωπολιτικές του επιπτώσεις, με την πρωτοποριακή του έρευνα σήκωσε το πέπλο της προέλευσης των σύγχρονων ιδεολογιών, συμπεριλαμβανομένου του σιωνισμού, της κοσμικότητας και του γαλλικού ρεπουμπλικανισμού.

link: Το κακό πνεύμα των ΗΠΑ και οι «Kosher εθνικιστές».

link: Sic transit gloria mundi

«Rivarol: Παρουσιάζετε μια σύνθεση ολόκληρης της ιστορίας της Αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης σε ένα έργο με τίτλο «Κατανοώντας την Αραβο-ισραηλινή Σύγκρουση», που εκδόθηκε το 2024 από τις πολύ ενδιαφέρουσες Éditions Kontre Kulture. Μέσα από το βιβλίο σας, καταλαβαίνουμε ότι η σιωνιστική ιδεολογία εξακολουθεί να διατηρεί τον στόχο της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης. Πώς εξηγείται αυτή η εμμονή;

Youssef Hindi: Ο Σιωνισμός, στην αρχή του, είναι ένα πολιτικό-θρησκευτικό έργο που βασίζεται στον Ιουδαϊσμό. Οι ιδρυτές του σύγχρονου Σιωνισμού, της εβραϊκής εθνικής κατοικίας και του Κράτους του Ισραήλ, αν και κατά κύριο λόγο άθεοι, στήριξαν το σχέδιό τους στην Εβραϊκή Βίβλο (απαλλαγμένη από την Καινή Διαθήκη), που θεωρείται «κτηματολογικό» και πολιτικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό εγχειρίδιο. Η κατάκτηση των Αγίων Τόπων από τις σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις που σχημάτισαν το «IDF» το 1948 έχει ως πρότυπο το Δευτερονόμιο και το Βιβλίο του Ιησού του Ναυή. 

Ιδρυτικά κείμενα που αν διαβαστούν κατά γράμμα, χωρίς την εξουσιοδοτημένη ερμηνεία της Καθολικής Εκκλησίας, πρεσβεύουν την κατάκτηση, την εθνοκάθαρση, την εξάλειψη πληθυσμών χωρίς διάκριση ηλικίας και φύλου, καθώς και ζώων, και την καταστροφή πόλεων στο σύνολό τους. Για να το θέσω απλά, όταν ισχυρίζεστε, όπως ο David Ben-Gurion και ο Benjamin Netanyahu, ότι είστε ο κληρονόμος του Joshua και ισχυρίζεστε ότι ακολουθείτε το παράδειγμά του, το συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι η εθνοκάθαρση του 1948 (η Nakba) και η τρέχουσα γενοκτονία στη Γάζα.

Rivarol: Η αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία είναι μια σταθερά στην ιστορία της σύγκρουσης. Πώς κατανέμονται οι ρόλοι μεταξύ τους; Είναι η επιστροφή του Τραμπ σημείο καμπής σε αυτή την τοξική σχέση;

Youssef Hindi: Η Αμερική είναι το αεροπλανοφόρο και το πορτοφόλι του Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι η σύζυγος και το αφεντικό της Ουάσιγκτον, μια σπάταλη σύζυγος που παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θανάσιμους πολέμους εναντίον οποιουδήποτε εμποδίζει την εδαφική της επέκταση από τον Νείλο έως τον Ευφράτη, συχνά ενάντια στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Μέσω του λόμπι του, το Ισραήλ ασκεί ακόμη πιο ισχυρή δύναμη στο αμερικανικό κατεστημένο καθώς οι Αγγλοαμερικανοί έχουν προσηλυτιστεί δύο φορές: πρώτα στον Ιουδαϊσμό μέσω του Καλβινισμού, Πουριτανισμού, Ευαγγελισμού κ.λπ. μετά στον Σιωνισμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τον εαυτό τους, από την ίδρυσή τους, ως τη νέα Ιερουσαλήμ. Ο ιουδαιοπροτεσταντισμός είναι το γόνιμο έδαφος του αγγλοαμερικανικού σιωνισμού και του φιλο-ισραηλινού λόμπι. 

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να ικανοποιήσει το φιλο-ισραηλινό λόμπι και τους Εβραίους Σιωνιστές δωρητές του, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Άντελσον. Θα κάνει, νομίζω, αυτό που έκανε κατά την πρώτη του θητεία, δηλαδή το μέγιστο των συμβολικών παραχωρήσεων: Συμφωνίες του Αβραάμ, μεταφορά της πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, αναγνώριση του συριακού Γκολάν ως ιδιοκτησίας του Ισραήλ. 

Όλα αυτά, νομίζω, αποφεύγοντας τον πόλεμο εναντίον του Ιράν για τον οποίο πιέζουν οι Ισραηλινοί ηγέτες και το λόμπι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχει επιτευχθεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, ειδικότερα, των διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε η ομάδα Τραμπ. Ο Ντόναλντ Τραμπ είπε τηλεφωνικά στον Νετανιάχου μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές ότι ήθελε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα πριν από την ορκωμοσία του.

Rivarol: Από τη δεκαετία του 2000, ο Σιωνισμός πήρε μια ανοιχτά θρησκευτική και μεσσιανική τροπή. Στο βιβλίο «Ισραήλ και Παγκόσμιος Πόλεμος των Θρησκειών», που γράφτηκε από κοινού με τον Pierre-Antoine Plaquevent και το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις Éditions Culture & Racines, παρέχετε πολλά κλειδιά για την κατανόηση αυτής της αλλαγής. Πώς μεταφράζεται αυτό στον στόχο του πολέμου κατά του παλαιστινιακού λαού;

Youssef Hindi: Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια επιτάχυνση της εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε το 1948, και η οποία συνεχίστηκε με αργό και ύπουλο τρόπο έκτοτε, με κάποιες κορυφές όξυνσης όπως κατά τον πόλεμο του 1967. Η εβραϊκή μεσσιανική στροφή του Κράτους του Ισραήλ δεν έχει ως συνέπεια τη μεταμόρφωση του Σιωνισμού, αλλά την αφαίρεση των φιλελεύθερων αντικειμενικών του εμπόδιων και της υποκρισίας. 

Με αυτήν την εξτρεμιστική κυβέρνηση, ο Σιωνισμός εμφανίζεται ως έχει στην ουσία: μεσσιανικός, επεκτατικός, ρατσιστικός, αποκλειστικός, υπεροχικός και γενοκτονικός. Η «θεαματική» διάσταση της γενοκτονίας ζωντανά στη Γάζα αποκαλύπτει στην ανθρωπότητα τη βαθιά φύση του Ισραήλ και την υποκρισία των δυτικών ηγετών που μιλούν για το Shoah καθημερινά και που κοιτούν από μακριά μια γενοκτονία που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας.

Rivarol: Ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της εθνοκάθαρσης στη Λωρίδα της Γάζας;

Youssef Hindi: Σύμφωνα με μια χαμηλή εκτίμηση από μια μελέτη (που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2024) που πραγματοποιήθηκε από δύο ερευνητές, τον Corey Scher, του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, και τον Jamon Van Den Hoek, του Oregon State University, το 58,7% των κτιρίων στον θύλακα της Γάζας υποβαθμίζονται ή καταστρέφονται. «Στον ιδιαίτερα πυκνό τομέα της πόλης της Γάζας, το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 73,8%.» 

Τον Ιούλιο του 2024, το επιστημονικό περιοδικό Lancet υπολόγισε τον αριθμό των θανάτων σε 186.000, λαμβάνοντας υπόψη «έμμεσες» αιτίες που συνδέονται με τη σύγκρουση. Με βάση αυτή την εκτίμηση, ο αριθμός των νεκρών στη Γάζα σήμερα είναι μεταξύ 220.000 και 240.000, ή το 10% του πληθυσμού.

για να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ ...

Marciano Pedro Durruti, ο «αναρχοφαλαγγίτης»: από την αναρχική CNT στην … φασιστική Φάλαγγα!

 

Μετάφραση για τη συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου»: Στέφανος Καρδιτσιώτης

Η Γαλλίδα Simone Weil αφηγείται τις εμπειρίες της στην Ταξιαρχία Ντουρρούτι: σε μια αψιμαχία αιχμαλώτισαν ένα 15χρονο αγόρι που πολεμούσε με τους εθνικιστές. «Τον έψαξαν. Πάνω του βρέθηκαν ένα μετάλλιο της Παναγίας και μια κάρτα της Φάλαγγας», λέει. «Τον έστειλαν στον Ντουρρούτι, ο οποίος του έδωσε την επιλογή ανάμεσα στο να πεθάνει ή να ενταχθεί στις τάξεις εκείνων που τον είχαν αιχμαλωτίσει. Του έδωσε 24 ώρες για να σκεφτεί. Το αγόρι είπε όχι και πυροβολήθηκε ...»

Θα είχε ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο ο εξυψωμένος Αναρχικός ηγέτης αν ο αιχμάλωτος ήταν ο αγωνιστής της Ισπανικής Φάλαγγας του JONS Marciano Pedro Durruti Domingo, προτελευταίος από τους επτά αδελφούς του;

Ήταν ο Manuel Durruti Cubría, διδάκτωρ Χημικών Επιστημών από το Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και ανιψιός του Buenaventura και του Marciano, ο οποίος μπήκε πραγματικά στον κόπο να ξεθάψει το προφίλ του νεκρού Φαλαγγίτη. Στην προσπάθεια του να αποσαφηνίσει τη μνήμη των Durruti ανεξάρτητα από τις πολιτικές φιλίες και φοβίες, ήταν αυτός που βρήκε τα έγγραφα της υπόθεσης 405/37 που καταδίκαζαν τον θείο του Marciano σε θάνατο.

Είναι ελάχιστα χρήσιμο να υποστηρίξουμε προς υπεράσπιση του ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Αναρχική εφημερίδα Claridad τον Απρίλιο του 1936: 

«Όσο για τη σύλληψη ενός συγκεκριμένου Marcelo [sic] Durruti μαζί με έναν ένοπλο που πληρώνεται από τα fascio που ονομάζεται Moldes, πρέπει να πούμε ότι, αν και αποκαλεί τον εαυτό του αναρχικό, δεν είναι τέτοιος, αφού οι αναφορές που έχουμε γι αυτόν είναι τρομερές. 

Και δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από το ότι ο αγαπητός μας σύντροφος Buenaventura Durruti έχει την ατυχία να είναι αδελφός του, και αυτός ο απατεώνας προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το καθαρό όνομα του αδελφού του, ξεχνώντας ότι ο τελευταίος έπρεπε να τον διώξει από το πλευρό του».

Νεότερος αδελφός του Μποναβεντούρα Ντουρρούτι, συνδικαλιστής και Αναρχικός που μεταστράφηκε σε εθνικοεπαναστάτη Φαλαγγίτη. Εκτελέστηκε με διαταγή του Φρανσίσκο Φράνκο, ενώ ο ποιητής, συγγραφέας και Αναρχοσυνδικαλιστής δημοσιογράφος Βικτοριάνο Κρέμερ τον χαρακτήρισε ως «Αναρχοφαλαγγίτη» .

Ο Πέτρο γεννήθηκε στην Λεόν στις 6 Μαρτίου 1911. Ήταν ο νεότερος από οκτώ αδέλφια γεννημένα από τον γάμο του Σαντιάγκο Ντουρρούτι, σιδηροδρομικού εργάτη  και της Αναστασία Ντομίνικο. Ακολουθώντας τα βήματα του μεγαλύτερου αδελφού του εντάχθηκε στις γραμμές των Αναρχικών, αλλά γρήγορα οι εθνικιστικές του ιδέες τον αποξένωσαν  από την CNT (εθνική συνομοσπονδία εργατών) οδηγώντας τον στα ιδανικά του Εθνοσυνδικαλισμού.

Στις 3 Μαΐου 1935, ο Πέτρο  συμμετείχε σε μια συνεδρίαση μαζί με τον ηγέτη του Συνδικαλιστικού κόμματος  Άνγκελ Πεστάνα, τον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα και τον Ντιεγκό αμπαντ ντε Σαντιλάν. Η συνεδρίαση έγινε σε καλό κλίμα λόγω της φιλίας μεταξύ του Πεστάνα του Πέτρο Ντουρρούτι και του Φαλαγγίτη Λουίς Σάντα Μαρίνα του ανθρώπου που καθιέρωσε το Μπλε Πουκάμισο της Φάλαγγας.

Ο Πεστάνα, έχοντας εκδιωχθεί από την CNT το 1931, είχε διαχωρίσει την θέση του από τον Αναρχισμό με το «Μανιφέστο των Τριάντα», ασκώντας παράλληλα  κριτική στην ΕΣΣΔ ως αντιπρόσωπος σε ένα συνέδριο της Κομιντερν λέγοντας «Ο λαός στον δρόμο για την ελευθερία δεν θα παράξει ποτέ δεσπότες». Λίγο αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1936 ο Πέτρο θα ενταχθεί στην Φάλαγγα  με την προσωπική έγκριση του Χοσέ Αντόνιο και με αριθμό κομματικής ταυτότητας 1501. Η ίδια του η αδελφή Ρόζα Ντουρρούτι, έραψε τον ζυγό και τα βέλη, το έμβλημα της Φάλαγγας στο Μπλε Πουκάμισο του …

Πολύ σύντομα ο Πέτρο κανόνισε μια συνάντηση μεταξύ του αδελφού του Μποναβεντούρα Ντουρρούτι, ηγέτη της Ιβηρικής Αναρχικής Συνομοσπονδίας και του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα ηγέτη των συμβουλίων της Ενδοσυνδικαλιστικής Επίθεσης (JONS). Η προσπάθεια του να σφυρηλατήσει μια συμμαχία μεταξύ των δύο ηγετών απέτυχε, με την άρνηση του Μποναβεντούρα να αποτελεί προειδοποίηση στον αδελφό του «Θα δεις τι είδος πληρωμής θα σου δώσουν οι φασίστες» του είπε.

Το 1937 εν μέσω του εμφυλίου πολέμου ο Πέτρο φυλακίστηκε στην φυλακή Σαν Μαρκο στην Λεόν. Η μοίρα του Marciano Pedro σφραγίστηκε σε ένα κάπως κακότεχνο στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο για συμμετοχή σε εξέγερση με την ιδιαιτερότητα ότι η ποινή «εκτελέστηκε από άτομα της ίδιας οργάνωσης με τον καταδικασμένο».

Οι ξεπουλημένοι στο κεφάλαιο και την εκκλησιαστική εξουσία ακροδεξιοί βιάζονταν να τερματίσουν τη ζωή του. Η εντολή εκτέλεσης της ποινής εναντίον του Pedro Marciano Durruti δεν μπορούσε να περιμένει. Ο στρατηγός Múgica υπέβαλε την ποινή τηλεφωνικά στον νομικό σύμβουλο του αρχηγού του κράτους, ο οποίος ήταν τελικά υπεύθυνος για την έγκριση της θανατικής ποινής. Όλα ήταν οργανωμένα έτσι ώστε η εκτέλεση του κρατούμενου να γίνει την ίδια μέρα, μετά το υποχρεωτικό δίωρο της παρουσίας του καταδικασμένου στο εκκλησιαστικό παρεκκλήσι.

Σε μια χειρονομία ασυνήθιστης σκληρότητας, ο Múgica υπέγραψε ένα συγκλονιστικό έγγραφο που απευθύνεται στον ειδικό στρατιωτικό δικαστή José Manuel Fernández de Blas, το οποίο έχει ως εξής: «Για την εκτέλεση της θανατικής ποινής που επιβλήθηκε στον Φαλαγγίτη Marciano Pedro Durruti Domingo, έχω ορίσει ως τόπο εκτέλεσης το σκοπευτήριο Puente del Castro». 

Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε τελικά στο σκοπευτήριο του El Ferral del Bernesga, αντί στο Puente del Castro. Στις 22 Αυγούστου 1937, σε ηλικία μόλις 26 χρονών, ντυμένος με την μπλε στολή της Φάλαγγας και με την δεξιά χείρα τεταμένη οδηγήθηκε μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα χωρίς να λυγίσει μπροστά στον θάνατο.

Οι υπολοχαγοί του Στρατιωτικού Υγειονομικού Σώματος, Fernando Rico Saavedra και Pablo Sánchez de Linares, αναγνώρισαν το σώμα του Durruti και πιστοποίησαν το θάνατό του το ίδιο απόγευμα της εκτέλεσης. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 25 Αυγούστου, ο δημοτικός δικαστής που είναι υπεύθυνος για το Ληξιαρχείο της León, Francisco del Río Alonso, εξέδωσε το πιστοποιητικό θανάτου του Pedro Durruti, σύμφωνα με το οποίο πέθανε λόγω «καρδιακής ανακοπής όπως φαίνεται από την ιατρική πιστοποίηση και την εξέταση που πραγματοποιήθηκε». Ένα χοντροκομμένο ψέμα. Ακόμη και μπροστά στον νεκρό Φαλλαγίτη οι ακροδεξιοί του Φράνκο έδειξαν για μια ακόμη φορά τον ουτιδανό χαρακτήρα τους.

Κατηγορήθηκε για συμμετοχή  στην συνομωσία του Μανουέλ Χεντίλα, αλλά η εκτέλεση του ήταν αποτέλεσμα διώξεων των Φρανκιστών εναντίον της «αριστερής» πτέρυγας της Ισπανικής Φάλαγγας, όπως στην περίπτωση του Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος. 

Χαρακτηρισθείς από τους Φρανκιστές ως «συμμορίτης όπως ο αδελφός του», η εκτέλεση του έγινε μάλλον υπό τον φόβο ότι εντάχθηκε στην Φάλαγγα προκειμένου να την διαβρώσει με σοσιαλιστικές απόψεις (…) και να διασπείρει διαίρεση στην «εθνική παράταξη».

Διαβάστε εδώ ...

Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

 

«Ο φασισμός είναι η εθνική αίρεση του σοσιαλισμού και η κοινωνική αίρεση του εθνικισμού. Από αυτές τις δύο αιρέσεις γεννιέται μια πίστη. Μοναδική. Από τις αιρέσεις, από θέσεις που αμφισβητούν η μία την άλλη, από τις αντιθέσεις που αντιπαρατίθενται, γεννιέται η πρόκληση της σύνθεσης. Μια νέα ορθοδοξία: η σωστή πίστη, ο σωστός δρόμος, ο σωστός τρόπος, η σωστή ζωή. Ο Berto Ricci μας το έδωσε αυτό. Η ζωή ως πολιτοφυλακή»

Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

Ο Otto Strasser για τους Φασίστες:

«Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πά­ντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν “προσηλυτίζονται” στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες … και φορτίζουν τον ακίνδυ­νο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση» 

του Μαυρομετωπίτη

Δεν πάει πολύς καιρός από την έκρηξη που συνέβη στους Αμπελόκηπους τα ξημερώματα της 1^ης Νοέμβρη του 2024. Μια έκρηξη που υπενθύμισε στο αστικό κράτος ότι εκτός από την νεκρόφιλη, αστική ηρεμία της σαπισμένης κοινοβουλευτικής ζωής και της παρλιαμενταρικής υποκρισίας υπάρχει και μια άλλη μορφή αναμέτρησης με το κατοχικό καθεστώς, μία άλλη μορφή σύγκρουσης με το εξουσιαστικό Σύστημα που τσακίζει, φυλακίζει και καταστρέφει τις ζωές μας, αυτή του ένοπλου αγώνα. Μια μέθοδος, που τα τελευταία χρόνια, ακολουθεί τακτικά η άκρα αριστερά ανά τον κόσμο ανεξαρτήτως του αν αποφαίνεται αποτελεσματική ή όχι.

Το αποτέλεσμα της αυτοσχέδιας βόμβας υψηλής ισχύος και τεχνοτροπίας που εξεράγγη ήταν ένας νεκρός με τα μάτια του να τα βρίσκουν στον φωταγωγό … μία βαρύτατα τραυματισμένη και δεκαέξι καθημερινές οικογένειες της βιοπάλης να είναι ξαφνικά άστεγες. 

Και εδώ γεννιούνται ορισμένα εύλογα ερωτήματα με πρώτο και κυριότερο το πως μπορεί ο οποιοσδήποτε να παριστάνει τον «τρομοκράτη» και τον «επαναστάτη» χωρίς να ξέρει το πώς ... να παίζει με την φωτιά, να κατασκευάσει και να χειριστεί εκρηκτική ύλη, βασικές μεθόδους μιας τέτοιας μορφής αγώνα και κυρίως σε τοποθεσίες πέραν του αστικού ιστού όπου ένα λάθος δεν θα κοστίσει ακριβά την ζωή ή την περιουσία απλών, καθημερινών ανθρώπων. 

Εν τέλει η βόμβα άλλον στόχο είχε και άλλον βρήκε: θύματα της τα λαϊκά διαμερίσματα 16 κατοίκων τα οποία κρίθηκαν ακατάλληλα και οι ένοικοι τους … θα μείνουν στο δρόμο για 6 μήνες. Ο αναρχικός αγώνας κατέληξε, από το να πλήττει βασικούς καθεστωτικούς στόχους, στο να καταστρέφει ζωές λαϊκών ανθρώπων, ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου, τίμιους της εργατικής τάξης της διπλανής πόρτας. Άλλο ένα ακόμη δείγμα της αντικοινωνικής κατάντιας και της απόλυτης παρακμής την οποία υφίσταται η εν Ελλάδι άκρα αριστερά!

Ποιος όμως ήταν ο πραγματικός στόχος της σχεδιαζόμενης επίθεσης; 

Εδώ βρίσκεται και το «ζουμί». Ενώ τα καθεστωτικά μέσα οργίαζαν έσπευσαν να διαδώσουν ότι πιθανοί στόχοι ήταν η Ισραηλινή πρεσβεία ή αλλά κυβερνητικά κτήρια, διαδόθηκε γρήγορα η ανεπιβεβαίωτη είδηση ότι οι antifa θα τοποθετούσαν την βόμβα τους στο μνημείο του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη στο Νέο Ηράκλειο με σκοπό να μακελέψουν τους εθνικιστές που ετοίμαζαν τελετή μνήμης. 

1^η  Νοεμβρίου και ακόμη παρέμενε νωπή η θύμηση της άνανδρης δολοφονίας των δύο αδελφών μας, η οποία μέχρι σήμερα είναι ανεξιχνίαστη και θαμμένη από τις αρχές, αδιάφορη έως ... υποστηριζόμενη από μεγάλο μέρος της κοινωνίας και κυρίως αντικείμενο χλευασμού και επίδειξης δύναμης από το αστικό κατεστημένο το οποίο δεν χάνει την ευκαιρία να απαγορεύσει τις δραστηριότητες, εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις προς τιμή των νεκρών συντρόφων μας και να συλλάβει ξένους συναγωνιστές (βλέπε Casa Pound) που έρχονται στη χώρα μας για να τιμήσουν την θυσία (θυμηθείτε τα γεγονότα του 2023, τις απαγορεύσεις στο καιρό του κορωνοϊού κλπ).

Νωπό, φαίνεται, πως ήταν στη μνήμη των αντιφασιστών και το ... «πακέτο» στο μετρό στο Μοναστηράκι με το οποίο ένιωσαν, πως τιμωρούνται στη πράξη οι «μαγκιές» πάνω σε μαρμάρινες πλάκες και η βεβήλωση μνημείων. Από ότι φαίνεται μεγάλη η ντροπή και η ήττα για τους απέναντι, αναζητώντας, έναν χρόνο μετά, έναν νέο κύκλο αίματος για να ανακτήσουν την τιμή τους. Μια εφαρμογή της Ιταλικής «στρατηγικής της έντασης» που μόνο ζημιά στην ελληνική κοινωνία και στον βασανισμένο ελληνικό λαό έχει να κάνει και από την άλλη να ωφελήσει την αστική καταστολή της οποίας θα αποτελεί βούτυρο στο ψωμί. 

Οι ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες δείχνουν ότι για τους απέναντι είναι προτιμότερο να σφάξουν αθώους, απλούς, καθημερινούς, λαϊκούς ανθρώπους, ανθρώπους της εργατικής τάξης, μεροκαματιάρηδες. Είναι προτιμότερο να κομματιάσουν τον συμφοιτητή τους, τον συνάδελφο τους, ενδεχομένως τον φίλο τους. Είναι προτιμότερο να χτυπήσουν πατριώτες, εθνικιστές με τους οποίους ανήκουν στα ίδια κοινωνικά στρώματα, μοιράζονται κοινές αγωνίες και βάλλονται από τους ίδιους εχθρούς. 

Τα πάντα είναι προτιμότερα εκτός από το να χτυπήσουν τον Λεβιάθαν της αστικής δημοκρατίας, τον Κύκλωπα του κοινοβουλευτισμού, το τέρας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που αφανίζει λαούς και έθνη, καταστρέφει πολιτισμούς και ωθεί άπαντες σε ένα τέλμα φτωχοποίησης, εξαθλίωσης και υποταγής στο χρηματοπιστωτικό και πολυεθνικό κεφάλαιο. 

Μην ξεχνάμε με ποιους συνασπίζονταν όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στον «κίνδυνο του φασισμού», μη ξεχνάμε τα «τείχη της δημοκρατίας», τις αγκαλιές έξω από το εφετείο, τους πανηγυρισμούς της πτώσης του Συνταγματάρχη Καντάφι, τις χαρές για την νίκη των τζιχαντιστών στη Συρία και τις σφαγές των εθνικιστών και κομμουνιστών που στήριζαν τον Άσαντ, την υποστήριξη στον Αμερικανοσιωνισμό ενάντια στο Ιράν, την αλληλεγγύη στους σιωνοκινούμενους Κούρδους, όλο το φαύλο κύκλο της πέρα για πέρα καθεστωτικής σαπίλας και κατρακύλας της ελληνικής antifa.

Μια σφαγή αθώων στο Νέο Ηράκλειο λοιπόν, που θα ήταν ... «ταμάμ» για το αστικό κράτος, μία υπέροχη αφορμή για την αύξηση της καταστολής, της μπατσοκρατίας, της εφαρμογής τρομονόμων που θα οδηγούσαν σε μία άλλη τρομοκρατία: την καθεστωτική! Όλα βολικά και όλα όμορφα για την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, πράγμα που μας δείχνει κατάφωρα το πως αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοβοηθιούνται οι κεφαλές της συστημικής «Λερναίας Ύδρας». 

Ωστόσο, εν τέλει, τα γεγονότα έλαβαν μία τροπή εις βάρος του αναρχικού χώρου ο οποίος έπεσε στην ίδια του την λούμπα. Μία λούμπα που δείχνει, από την άλλη, την ξεφτίλα της ελληνικής ακροδεξιάς, του αιώνιου τσανακογλείφτη του γκλοπ ... που την κλείνει στο Δομοκό και την ντύνει καθαρίστρια και νοσηλεύτρια.

Με την αστεία αφορμή ότι τα δαχτυλικά του αποτυπώματα βρέθηκαν σε μία σακούλα (…) στο κεντρικό σημείο της έκρηξης, ο Νίκος Ρωμανός, συνελήφθη ξανά και προφυλακίστηκε χωρίς να συντρέχει κάποιο βάσιμο, σοβαρό και άξιο κατηγορητήριο. Το κράτος ήθελε να δείξει τα δόντια του και να φυλάξει τον κώλο του, κλείνοντας στα μπουντρούμια του έναν άνθρωπο, που παρόλο τις ιδεολογικές διαφωνίες και το αντίθετο άκρο που εκπροσωπεί, είχε διατηρήσει μία αξιοπρεπή επαναστατική θέση, είχε μείνει περήφανος μπροστά στην κρατική καταστολή και αλαζονεία. Ο ακροδεξιός τενεκές μπορεί να εκσπερματώνει με την μπλέ στολή, των κρατικών γουρουνιών να τον πιάνει ρίγος με το αστυνομικό γκλόπ, να εύχεται ψόφο στον αναρχικό στη φυλακή. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης όμως, αυτός που οι απέναντι θα πουν Φασίστα, δεν χαίρεται με την κρατική καταστολή, δεν γουστάρει την αυθαιρεσία του μπάτσου, δεν χωνεύει τον δικαστή με την βίλα στην Εκάλη, δεν αδιαφορεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές. Διότι ξέρει ότι κάποτε ίσως βρεθεί εκεί, εφόσον πρώτα περάσει από τα χέρια του αστυφύλακα και την κρίση του δικαστηρίου. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης βλέπει σαν κύριο και πρωταρχικό του εχθρό το αστικό κράτος που τυραννάει το Λαό του, ξεπουλάει την Πατρίδα του, εξαφανίζει το Αίμα του. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης πολέμαει με Λύσσα και Μίσος το κατεστημένο της Πλουτοκρατίας, της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, της Ρεμούλας και της Βρωμιάς. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης θέλει την κατάρρευση της Πολιτείας των πρεζεμπόρων, των δολοφόνων των Τεμπών, των παιδεραστών και των βιαστών. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης διακατέχεται από τα Αρχέγονα Άρια Αισθήματα της Τιμής, της Περηφάνιας και της Ανδρείας, αισθήματα που χαρακτηρίζουν τον επαναστατικό μηδενισμό, φορέας του οποίου είχε υπάρξει ο Νίκος Ρωμανός. 

Μια κουλτούρα και μία αισθητική που προτάσσει τον ωμό, ατομικό ηρωισμό των αγωνιστών συνδυασμένο με την ύψιστη ελιτιστική περιφρόνηση προς τις συμβιβασμένες και ηττοπαθείς μάζες. Μία επανεμφάνιση του Αριστοκρατικού Τρόπου Ζώης που δεν περιμένει την έγκριση και τη νομιμοποίηση από τα κάτω, αλλά δρα γενναία, άμεσα και ολοκληρωτικά μέσα από την καθαρτήρια Φλόγα του Πολέμου. Η επανεμφάνιση του Πολεμιστή που τόσο είχε υμνήσει ο Ιούλιος Έβολα!

Στη διακήρυξη του, επ'αφορμή της καταδίκης του, ο Νίκος Ρωμανός αφού τορπίλισε επικοινωνιακά την κρατική αυθάδεια και τον μικροαστικό καθωσπρεπισμό έκλεισε κάνοντας αναφορά σε ένα ποίημα του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη. «Τιμή σε εκείνους που στη ζωή τους όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες ...» μια αναφορά λίγο οξύμωρη για τον «χώρο» στον οποίον απευθύνεται. 

Διότι μπορεί να μη συγκινεί και πολύ την άκρα αριστερά που φτύνει την Παράδοση, που περιφρονεί την Τιμή και Περηφάνια της Εθνικής κληρονομιάς, που δεν αισθάνεται τον Ιδεαλιστικό πολεμικό παλμό του Σπαρτιάτη Μαχητή, που δεν μπορεί να νιώσει την ύστατη ηρωική αυτοθυσία του Πολεμιστή των Θερμοπυλών, αλλά σίγουρα συγκινεί όλους εμάς τους Έλληνες που και νιώθουμε το Υπεράνθρωπο Ήθος και το θεωρούμε φάρο και οδοδείκτη στον «πόλεμο του σήμερα». 

Έναν πόλεμο για την επαναφορά του Ανθρώπου έναντι του αποχαυνωμένου, μηχανικά συντηρούμενου, δούλου της εξουσίας, ένας πόλεμος που περνάει μόνο μέσα από την θύμηση των Ηρωικών Αρχετύπων.

Ο Νίκος Ρωμανός λοιπόν κλείνει με τον Καβάφη. Τον Κωνσταντίνο Καβάφη που κάποτε η υπογραφή του βρέθηκε σε συγχαρητήρια επιστολή προς την «Ένωση Ελλήνων Φασίστων», η οποία δημοσιεύθηκε στη τότε εφημερίδα ΣΚΡΙΠ και την οποία επιβεβαίωσε χρόνια αργότερα ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος. Και επειδή πολλά έχουν ειπωθεί και ισχυριστεί για να αμφισβητήσουν το γεγονός, δεν θα επιμείνουμε στο αν πρόκειται περί πλαστογραφίας ή παραφιλολογίας αλλά θα αφήσουμε στους ιστορικούς να εξακριβώσουν το αν ο Καβάφης υπήρξε Φασίστας ...

Δεν ξεχνάμε και την προκήρυξη των «Πυρήνων της Φωτιάς» (στους οποίους ανήκε ο Νίκος Ρωμανός) το 2010, όπου ειπώθηκαν κάποια σωστά πράγματα και τέθηκαν κάποιες σωστές θέσεις σχετικά με την κατάσταση που επικρατούσε και επικρατεί στον εθνικιστικό χώρο. Ορθώς, θίχτηκαν κάποια πρόσωπα, κόμματα και καταστάσεις που κρατούν τους εθνικιστές αγωνιστές υποδόρια της κρατικής εξουσίας με αποτέλεσμα σε πολλούς να φαντάζουν ως «παρακρατικοί». 

Ανίκανοι ηγετίσκοι και «φυρερίσκοι» που συνδιαλέχθηκαν με το κρατικό σύστημα και στο τέλος το πλήρωσαν ακριβά. Προβατοποιημένοι αγωνιστές του κώλου, χρήσιμοι ηλίθιοι των καθεστωτικών φιλοδοξιών. Ένας φαύλος κύκλος που συντηρεί και εκτρέφει την σαπισμένη μπατσόφιλη αστική ακροδεξιά. Και μπορεί οι «Πυρήνες της Φωτιάς» να παραδέχτηκαν ότι ακόμη και αν εμφανιστούν «καθαροί, πράγματι αντικαθεστωτικοί και απαλλαγμένοι από τον παρακρατικό έλεγχο, εθνικοσοσιαλιστές» θα συνεχίσει να τους χωρίζει άβυσσος μαζί τους, ωστόσο υπάρχουν κάποιες τέμνουσες παράλληλες που φέρνουν κοντά τους Εθνικοεπαναστάτες και τους Αναρχικούς και προκαλούν τον αμοιβαία σεβασμό μεταξύ τους. 

Και αυτές είναι οι γραμμές του αντικαθεστωτικού αγώνα, της αντικρατικής πάλης που τους οδηγεί στα ίδια ανήλιαγα κελιά της αστικής δημοκρατίας. Οι γραμμές της από κοινού άρνησης του συστήματος και της ύψιστης αηδίας για τις κοινωνικές σχέσεις τις οποίες γεννά. Τις σχέσεις υποταγής, εθελοδουλείας, ατομικισμού, ωφελιμιστικής απόλαυσης. Μόνο λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει να ζεις κοινωνικά αποκλεισμένος, χωρίς να μπορείς να ταιριάξεις πουθενά στα φρικτά καλούπια της μεταμοντέρνας κοινωνίας του αστικού lifestyle. Μόνο λίγοι μπορούν να νιώσουν τι θα πει πραγματικά Αντικοινωνικός! 

Και επειδή δεν είναι ώρα να ανοίξουμε ιδεολογικές συζητήσεις, να οριοθετήσουμε έννοιες όπως ο «Αναρχοφασισμός» και να ψάξουμε τις αναρχικές αφετηρίες και την αναρχική φύση της Φασιστικής ιδεολογίας, θα πούμε ότι και μόνο η αίσθηση της ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ και της ΤΙΜΗΣ είναι αρκετές για να δείξουμε τον σεβασμό μας στον οποιονδήποτε μένει ακλόνητος στις επαναστατικές του θέσεις, υπερασπίζεται μέχρι τέλους τις ιδέες του, μένει ακέραιος πολιτικός στρατιώτης στο «πολεμικό μέτωπο» των αστικών φυλακών!

Κλείνουμε λοιπόν και εμείς με τα λόγια ενός άλλου μεγάλου «καταραμένου» της Ιστορίας, ενός άλλου μεγάλου «του δικού μας Λένιν» τον οποίον λάτρεψε ο Nicola Bombacci αυτός ο «Mαύρος Kομμουνιστής».

Κλείνουμε με τα λόγια του Μπενίτο Μουσολίνι:

«Το κράτος, αυτός ο Μολώχ με την τρομερή όψη, παίρνει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και αφανίζει τα πάντα. Κάθε λειτουργία του κράτους αποτελεί μία συμφορά. Η τέχνη του κράτους είναι μία συμφορά. Το ίδιο και η κρατική ιδιοκτησία της ναυτιλίας καθώς και η κρατική παροχή των αναγκαίων προς το ζην και η λιτανεία θα μπορούσε να επεκταθεί στο άπειρο ... Εάν οι άνθρωποι είχαν έστω και μία αμυδρή ιδέα της αβύσσου προς την οποία σπρώχνονται θα αυξανόταν ο αριθμός των αυτοκτονιών, διότι τείνουμε να φτάσουμε στην πλήρη καταστροφή της ανθρώπινης προσωπικότητας. Το κράτος είναι μία τρομερή μηχανή που καταβροχθίζει ζωντανούς ανθρώπους και  μετά τους ξερνάει άψυχα μηδενικά»

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι: (ανανεώθηκε)

Οι αριστερές καταβολές του Φασισμού (περιοδικό Ένζυμο τεύχος Η, Φθινόπωρο 2020)

Το Φασιστικό κράτος είναι ένα αντι-κράτος

Berto Ricci, ο αναρχοφασιστής που κατάφερε να ξεπεράσει την αριστερά και την δεξιά

Marciano Durruti (06.03.1911 - 22.08.1937): Presente!

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι - «Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου Μαρτύρων»: Μια άγνωστη «αναρχοεθνικιστική» μουσική ρωγμή αίματος στον σάπιο τοίχο της ντόπιας και ξένης κατοχής.

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: αυτά έλεγε ο Αναρχικός ηγέτης Ντιέγκο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν, γραμματέας της FAI, ένα χρόνο μετά τη λήξη του ισπανικού εμφυλίου, για τον Φασίστα αρχηγό της Φάλαγγας Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

Αιρετική γραφή: Τι συμβαίνει με κάποιους αναρχικούς στην Ελλάδα;

Pyotr Kropotkin και Muammar Qaddafi - μια συγκριτική ματιά στον Κανταφισμό από την αριστερή οπτική: όταν ο ευγενής «Aναρχικός Πρίγκιπας» Πέτρος Κροπότκιν συνάντησε τον Εθνικιστή «Αδερφό Συνταγματάρχη» Μουαμάρ Καντάφι στην όαση των ιδεών της Λιβύης

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: όταν η «κόκκινη» λύσσα της RAF επανέφερε την «φαιά» κληρονομιά των «Ταγμάτων Εφόδου» - «Baader - Meinhof - Gruppe» - «Οι Κόκκινοι Werewolves* που άργησαν;» ή μια μεταπολεμική αναλαμπή του Γερμανικού «αριστερού εθνικισμού;» (απόσπασμα από το άρθρο «Το αίνιγμα RAF: Avantgarde της Τρομοκρατίας ή ριζικός Γερμανικός εθνικισμός;» που δημοσιεύτηκε στο https://allenaki.wordpress.com/)

Ο «αναρχοφασισμός»: από τον Berto Ricci στους NAR, η μεγάλη ιστορία ενός αιρετικού φλερτ.

Les extrêmes se touchent: η Αλληλοεπικάλυψη Αναρχισμού και Φασισμού

Ο «καταραμένος αναρχοφασίστας» Νίκος Βεργίδης: Αυτόνομος, Άναρχος και Αμετανόητος, ένας «συνειδητός ασυμβίβαστος» - και ένα άρθρο του στο περιοδικό «Έρημη Χώρα» - (.pdf)

«Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης

Sic transit gloria mundi

γράφει ο Μυρμιδών

Πλέον είναι εξόφθαλμα φανερό ότι ακόμη και ο μεγαλύτερος κριτής του Ηλία Κασιδιάρη ή ο πιο απαισιόδοξος του «χώρου» δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί το επίπεδο της απόλυτης ιλαροτραγικής εξέλιξης των πραγμάτων μετά από τις φαεινές πολιτικές επιλογές του «μεγάλου ηγέτη». Ο Κασιδιάρης είναι πλέον και με την βούλα των πρόσφατων (ευρω)εκλογών πολιτικά τελειωμένος ή καλύτερα ξοφλημένος για πολλούς λόγους και επειδή «επανάληψις μήτηρ μαθήσεως εστί», χρήζει ανάδειξης εκ νέου των πολλών και διαφόρων λόγων, οι οποίοι τεκμηριώνουν τον παραπάνω χαρακτηρισμό.

Πρώτα απ’ όλα, όλες οι «στρατηγικές» και «διορατικές» κινήσεις του «αλάνθαστου» Κασιδιάρη απεδείχθησαν θνησιγενείς. Αρχικά, μέσω του κόμματος «Έλληνες» (προγενεστέρως Έλληνες Γ.Τ.Π., όνομα και πράγμα για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι), έπειτα μέσω του «ΕΑΝ» του εισαγγελέα Αναστασίου Κανελλόπουλου (επιλογή η οποία εκ των πραγμάτων εξέθεσε τον εθνικιστικό χώρο και έδωσε αφορμή στα μαρξιστοειδή να καυχιούνται για τάχα διασύνδεση της εθνικιστικής ιδεολογίας με το δικαστικό σύστημα ειδικότερα και το βαθύ κράτος γενικότερα), αργότερα ακολούθησε η «φοβερή» ιδέα του συνδυασμού «Ανεξάρτητων υποψηφίων» (ένα τέχνασμα της τελευταίας στιγμής, προκειμένου ο Κασιδιάρης να τέρψει τα τότε φανατικά του πλήθη, πριν τον εγκαταλείψουν μία ώρα αρχύτερα) και μεταγενέστερα των Σπαρτιατών (ή αλλιώς των «κοινωνικά νεοφιλελεύθερων-συνταγματικών πατριωτών»). 

Τέλος, ας μην λησμονείται και η απονομή του αυτοδιοικητικού χρίσματος στον πρώην ΟΝΝΕΔίτη επί Κυριάκου Μητσοτάκη Δήμο Κυριλλίδη και μετά στον διαβόητο Χαράλαμπο Γιώτη ως υποψήφιο ευρωβουλευτή του κόμματος των Πατριωτών με πρόεδρο τον Πρόδρομο Εμφιετζόγλου (ουδέν σχόλιον).

Για όλες αυτές όμως τις καταστρεπτικές πολιτικές κινήσεις δεν ειπώθηκε ούτε ένα συγγνώμη, ούτε ένα γιατί, παρά μόνο η γνωστή και κουραστική ρητορική περί «προδοτών» για να δικαιολογηθούν τα τεράστια αυτά λάθη. Αν όμως όλες αυτές οι κινήσεις ήταν ενέργειες «Εφιαλτών» (όπως χαρακτηριστικά αποκαλέστηκαν οι μέχρι πρότινος «υπερήφανοι» Σπαρτιάτες υπό τον Βασίλη Στίγκα, τον οποίο όμως ευθέως επέλεξε η «πολιτική διάνοια» ονόματι Ηλίας Κασιδιάρης), άραγε πως αυτός ο τόσο οξυδερκής πολιτικός ειδήμων δεν προέβλεψε τις προαναφερθείσες προδοσίες; 

Δεν ήξερε το ποιόν των όσων τώρα τον εγκατέλειψαν; Τελευταία στιγμή πληροφορήθηκε για το πόσο άσχετοι και ύπουλοι ήταν όλοι οι παραπάνω; Ήταν τόσο αφελής και αθώος όσο τον παρουσιάζουν οι ολοένα και φθίνοντες οπαδοί του ή μήπως ο Κασιδιάρης μπροστά στον βωμό της ιδιοτέλειας του δεν δίστασε να πράξει το οτιδήποτε ακόμη και αν αυτό θα μπορούσε να εκθέσει και να γελοιοποιήσει τον εθνικιστικό χώρο, διότι αδιαφορούσε παντελώς για τις συνέπειες των πράξεων του, προκειμένου να ικανοποιήσει την φιλαυτία του;

Όσοι από τότε ασκούσαν μία βάσιμη και ειλικρινή κριτική κατά των ιλαροτραγικών και ολέθριων πολιτικών του επιλογών όμως, ήταν μία ζωή οι «προδότες» του εθνικισμού, αν και ειρήσθω εν παρόδω, εκείνοι, οι οποίοι τόσο εύκολα και σχεδόν ενστικτωδώς κατηγορούσαν τους επικριτές του Ηλία Κασιδιάρη ως «υπονομευτές» του εθνικιστικού χώρου, είναι οι ίδιοι, οι οποίοι έπλεκαν το εγκώμιο σε «προσωπικότητες» σαν τον καπιταλιστή υποστηρικτή των κρυπτονομισμάτων, δηλαδή τον Τέρρυ Χατζηιερεμία ή εσχάτως στήριξαν τον Γιώτη ως υποψήφιο ευρωβουλευτή, μόνο και μόνο επειδή αμφότεροι ήταν στελεχωμένοι στο ανύπαρκτο πλέον κόμμα των Ελλήνων. Δηλαδή υποστήριζαν με στόμφο άτομα, τα οποία τώρα με μένος κατηγορούν λυσσαλέα!

Λίαν προσφάτως όμως ο Εμφιετζόγλου τους εξέθεσε για ακόμα μία φορά, καθώς σε μία ανάρτηση του, η οποία τώρα διεγράφη από τον ίδιο, ο Εμφιετζόγλου πρότεινε για Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας τον διώκτη των εθνικιστών Νίκο Δένδια και στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Κώστα Καραμανλή! Οι ίδιοι άνθρωποι με άλλα λόγια, οι οποίοι μιλούν συνεχώς και επιμόνως για το πόσο άδικα ο Κασιδιάρης (και όχι μόνο) είναι στην φυλακή, στήριξαν στις προηγούμενες ευρωεκλογές έναν πολιτικό αρχηγό, ο οποίος προτείνει για πρωθυπουργό τον Δένδια, επειδή τους το ζήτησε ο Ηλίας Κασιδιάρης. 

Εν ολίγοις, ψήφισαν στα τυφλά και εντελώς απερίσκεπτα έναν άνθρωπο μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το «εγώ» του κάλπικου ηγέτη τους!  Ακόμη και αν οι Κασιδιαρικοί ισχυρίζονται ότι δεν στήριξαν ευθέως τον Εμφιετζόγλου και το κόμμα του παρά μόνο τον Γιώτη, επί της ουσίας η στήριξη προς τον Γιώτη ως υποψήφιο του κόμματος του Εμφιετζόγλου, θα επηρέαζε αναγκαστικά και το κόμμα των Πατριωτών είτε το θέλουν, είτε όχι.

Η δικαιολογία πάλι γνωστή … όταν υπάρχει. Η αιώνια δικαιολογία είναι ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης «δεν ήξερε» ή και «δικαιολογείται» επειδή είναι στην φυλακή. Πέραν του γεγονότος όμως ότι οι πολιτικές του επιλογές αποδείχθηκαν λανθασμένες επανειλημμένα, το σημαντικότερο όλων είναι ότι δεν εξαναγκάστηκε ποτέ ο Κασιδιάρης να στηρίξει αυτά τα πρόσωπα, αντιθέτως τα επέλεξε παρ’ όλο του ότι είναι στην φυλακή, διότι ήθελε να το πράξει και παρά τις τυχόν συνέπειες. 

Όσοι ισχυρίζονται λοιπόν τώρα, κατόπιν εορτής, ότι τάχα ο «μέγας πολιτικός νους» δεν ήξερε ή ότι τον «μαχαίρωσαν πισώπλατα», όχι μόνο αυτοαναιρούνται από την πραγματικότητα, αλλά ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς την έλλειψη της οξυδέρκειας του «ηγέτη» τους, διότι όσοι τον εγκατέλειψαν είναι όχι απλά πολλοί, αλλά και πολύ στενοί του συνεργάτες. 

Εάν ένας «οξυδερκής» ηγέτης δεν μπορεί να ξεχωρίσει έναν τυχάρπαστο μητσοτακικό, πολλώ δε μάλλον έναν τυχοδιώκτη νεοδημοκράτη για παράδειγμα, από έναν τίμιο και συνεπή εθνικιστή, τότε απλούστατα δεν πρόκειται περί «ηγέτη», αλλά περί ενός ανθρώπου, ο οποίος νοιάζεται μόνο για την αυτοπροβολή του και την συγκέντρωση ποσοστών, δίχως να ασχολείται ουσιαστικά και πολιτικά με την Ιδέα ή την Ελλάδα.

Ο προαναφερθείς Χαράλαμπος Γιώτης απεχώρησε προ ολίγων ημερών από τον συνδυασμό του Κασιδιάρη στο δημοτικό συμβούλιο Αθηνών μαζί με την Μπέτυ Γιάννα, αφήνοντας όμως βαρύτατες κατηγορίες προς πάσα κατεύθυνση, δίχως να προσδιορίζει ακριβώς τα πρόσωπα (ως συνήθως). Μένει βέβαια να γίνει πιο συγκεκριμένος, αντί να στέκεται σε «δημιουργικές ασάφειες», οι οποίες ερμηνεύονται αυθαίρετα κατά το δοκούν. 

Βέβαια, παρά την αποχώρησή του, ο Γιώτης διατήρησε την θέση του στο δημοτικό συμβούλιο των Αθηνών, όπως αναλόγως έπραξε και ο πρώην ΟΝΝΕΔίτης επί Μητσοτάκη, Δήμος Κυριλλίδης. Η αλήθεια είναι ότι για λόγους αμιγώς ιδεολογικούς και ηθικούς όλοι οι προαναφερθέντες αυτοδιοικητικοί σύμβουλοι έπρεπε να παραδώσουν την έδρα τους, διότι οι ίδιοι δήλωναν από μόνοι τους ότι εκλέχθηκαν μέσω του ιδίου του Κασιδιάρη, τον οποίο τώρα εγκαταλείπουν. 

Εν πάσει περιπτώσει, η ουσία είναι ότι τόσο σε επίπεδο αυτοδιοίκησης, όσο και σε γενικότερα εκλογικό με τους Σπαρτιάτες, όλες οι πολιτικές επιλογές του Κασιδιάρη απετέλεσαν μία θλιβερή τρύπα στο νερό.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης απεδείχθη παντελώς ανίκανος και ένα χείριστο κακέκτυπο της «Χρυσής Αυγής» και συγκεκριμένα του ίδιου του Νίκου Μιχαλολιάκου, διότι επέλεξε ιδεολογικά ακατάρτιστα πρόσωπα, άφησε έδαφος για περαιτέρω ανάπτυξη μορφωμάτων της αστικής ακροδεξιάς/»συντηρητικών» φιλελεύθερων δημιουργώντας μικρούς κασιδιαρίσκους, ήτοι νέους ηγετίσκους που απέκτησαν φήμη μέσω του Κασιδιάρη, πράγμα που οδήγησε σε περαιτέρω διάσπαση, διαίρεση και συρρίκνωση του εθνικιστικού κινήματος. 

Λόγω των ανωτέρω επιλογών υπάρχουν και ορισμένοι, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι πιθανώς όλες αυτές οι ενέργειες έγιναν ακόμη και εσκεμμένα ή ενορχηστρωμένα, αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι είναι περισσότερο αποτέλεσμα του φανατισμού και της πλήρους αδιαφορίας ή απερισκεψίας του Κασιδιάρη. Εξάλλου για μια παράνομη πράξη αρκεί και η αμέλεια ή ακόμη και ο ενδεχόμενος δόλος, θα έλεγε ένας κακοπροαίρετος και ο νοών νοείτω.

Από εδώ και πέρα το δεδομένο είναι ότι πλέον κυρίαρχοι πολιτικά είναι ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου, δηλαδή αυτό που πάντα ήθελε το σύστημα, μία βολική και ελεγχόμενη ακροδεξιά, η οποία θα εγκλωβίσει τον εθνικιστικό χώρο και δεν θα τον αφήσει να αναδειχθεί εκ νέου ενώ στα παρασκήνια ενισχύουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Όμως όσο και αν διαφωνεί ο κάθε συνειδητός εθνικιστής με τον Βελόπουλο και την Λατινοπούλου, οφείλει να παραδεχθεί ότι ουδέποτε τα παραπάνω πολιτικά πρόσωπα απέκρυψαν ή υποκρίθηκαν αυτό, το οποίο είναι! Τουναντίον, ο μεν ο Βελόπουλος δηλώνει υπερηφάνεια για την Πασοκική του κομματική προέλευση, η δε Λατινοπούλου για την αστική δεξιά της καταγωγή και δη για την φανατική της υποστήριξη για το κράτος δολοφόνο το Ισραήλ!

Όσο για τον θλιβερό Κασιδιάρη, ο πολιτικός του τάφος δημιουργήθηκε από τον ίδιο και κυρίως από την ματαιοδοξία του, γι’ αυτό και άλλωστε ένα σημαντικό και πλέον πολύ μεγάλο τμήμα των οπαδών του αρνείται να τον στηρίξει ξανά, διότι όπως λένε και οι ίδιοι οι πρώην συναγωνιστές του: «δεν έχει δημοσκοπική δυναμική», όπως έχει αντίστοιχα η «Ελληνική Λύση» ή η «Φωνή Λογικής», οπότε τον εγκαταλείπουν συνειδητά και μαζικά. 

Εδώ έγκειται και η ειρωνεία της υπόθεσης. Ο ίδιος άνθρωπος που λίγα μόλις χρόνια πριν επικεντρώθηκε και επικαλείτο συνεχώς και επιμόνως τα ποσοστά και την δημοφιλία του και δεν ασχολήθηκε με την ίδια την εθνικιστική ιδέα παραγωγικά, πλέον έχασε και ό,τι απέμεινε από τα ποσοστά και την δημοφιλία του! 

Αυτό το οποίο επιτέλους συνειδητοποίησαν ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί του είναι ότι ο Κασιδιάρης έστω και αν καταφέρει ποτέ να αποφυλακιστεί, πράγμα αδύνατο λόγω των ανόητων πολιτικών του κινήσεων, οι οποίες τον στοχοποίησαν εκ νέου, δεν θα έχει δυνατότητα συμμετοχής στα κοινά, συνεπώς όσοι φαντασιώνονται μέχρι και σήμερα ότι θα τον δουν σύντομα πρωθυπουργό, δεν αποτελούν ρομαντικούς εθνικιστές, αλλά πανηλίθιους προσωπολάτρες, οι οποίοι πλανώνται πλάνην οικτρά! 

Επειδή υπάρχουν και αυτοί λοιπόν, είναι απορίας άξιον αν ο Κασιδιάρης θα φανεί τόσο ανεγκέφαλος ώστε να επιμείνει σε νέο εκλογικό τέχνασμα με κόστος την περαιτέρω συρρίκνωση της εκλογικής του απήχησης, δυστυχώς όμως η βλακεία είναι αήττητη!

Η φαντασία και ... η πραγματικότητα (ενάντια στα ψεύδη της αστικής ακροδεξιάς)

 

Ένα ασήμαντο τραγουδάκι

link: Ούτε με τους «χουντικούς» ούτε με τους «δημοκράτες», λέμε όχι στις κρατικές αυταπάτες!

link: Παρείχε η 21η Απριλίου διευκολύνσεις στον 6ο στόλο τον Οκτώβριο του 1973;

link: Οι όροι εμπέδωσης του Στρατιωτικού Κινήματος της 21ης Απριλίου 1967.

link: Απόσπασμα από το «μυθιστόρημα» η «Ουλάν Μπατόρ» του «αναρχοφασιστή» Ρένου Αποστολίδη για την συνομιλία του με τον «εθνικόφρονα» Συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο της Στρατιωτικής κυβέρνησης της 21ης Απριλίου - Σελίδες 546 - 555 Νοέμβριος 1999 Εκδόσεις Πατάκης - (.pdf)

link: Ο προπαγανδιστής της 21ης Απριλίου που κατηγόρησε την Στρατιωτική Κυβέρνηση για το Πολυτεχνείο

 του Χ.Τ.

Γράφτηκε το ’74 και έπαιζε κάθε πρωί στο ραδιόφωνο. 

Ήταν το «πάμε για δουλειά» της Μ. Τόλη και θα μπορούσε άνετα να αποτελεί τον «ιδεολογικό» ύμνο της χούντας συμπυκνώνοντας χαριτωμένα ... το πνεύμα της εποχής.

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Έρχεται ο θείος Τζων απ’ την Αμερική.

Hi, everybody και η τσέπη του κλειστή.

Πλούσιος πολύ, εύκολη ζωή,

κάτω το δολάριο ζήτω η δραχμή.

Με γεμάτο το στομάχι και στ’ αυτιά μας μουσική

συζήτησις, «τι κάνετε, πώς πάει το παιδί».

«Πήραμε πλυντήριο». «Θα πάρετε κρασί;»

«Πρέπει να πηγαίνουμε, χαρήκαμε πολύ!»

Πάμε για δουλειά

(χέι)ότι και να κάνεις μην αναστενάζεις

ξύπνα και με κέφι πάμε για δουλειά».

Οι Συνταγματάρχες, που λες, δεν είχαν σκοπό να ανατρέψουν το παλιό αστικό καθεστώς, απλά το πήραν στα χέρια τους για να το «καθαρίσουν» και να το προστατεύσουν από κείνο που θεωρούσαν ότι το απειλεί. 

Το σεβάστηκαν απόλυτα και τους εκπροσώπους του το ίδιο. Εξυπηρέτηση του έκαναν, για να μην καταρρεύσει.  

Δεν είδαν το καθεστώς τους σαν ένα καινούριο προορισμό, αλλά σαν μία μεταβατική περίοδο.

Δεν έθεσαν τις βάσεις για ένα Εθνικό Κράτος, δεν ίδρυσαν μία ΕΟΝ έστω, αφήνοντας τη νεολαία έρμαιο στα συνθήματα του Μάη του ’68, δε θωράκισαν ιδεολογικά την Επανάσταση τους, άφησαν απαράλλαχτο το αφήγημα του μετεμφυλιακού αστικού κράτους. 

Πρωτόγονος αντικομμουνισμός, αμερικανολατρεία και ΝΑΤΟ-Θρησκεία-Θύρα 13. 

Πίστεψαν ότι η  σύντονη (ομολογουμένως) προσπάθεια οικονομικής ανάταξης αρκούσε για να δικαιωθεί ιστορικά ο μεταβατικός ρόλος τους. 

Αμ δε …

Πήραμε πλυντήριο λοιπόν, πήραμε και ψυγείο, βάλαμε και ηλεκτρικό στα σπίτια. Καλά ήταν, αλλά ως εκεί. 

Καλά τα φράγκα, αλλά αν δεν καταφέρεις να κάνεις την Ιδέα του Έθνους υπόθεση όλων και του καθενός ξεχωριστά, δεν πας πουθενά.

Ήρθε ο λογαριασμός και τον πληρώνουμε ακόμα και σήμερα.

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε προπάτορας, ούτε και πρότυπο για τον σύγχρονο Ελληνικό Εθνικισμό.

Μαύρη επέτειος σήμερα, όχι γιατί έπεσε η χούντα, αλλά γιατί ξεκίνησε κάτι άλλο.