Μια υπενθύμιση της συντακτικής ομάδας προς τους αναγνώστες του «Μαύρου Κρίνου»



Προσοχή σε σελίδες στα ΜΚΔ που εμφανίζονται να έχουν δήθεν σχέση με την εθνική αυτονομία και στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά δημιουργίες διαφόρων προσώπων και υπηρεσιών για την συλλογή πληροφοριών.

Επειδή εδώ και χρόνια η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι εφικτή εκτός από τους σταθερούς υπολογιστές και από τα tablets ή τα κινητά, και με δεδομένο την αύξηση του ενδιαφέροντος για την δική μας «φωνή» μέσα στο αχανές ελληνικό διαδίκτυο, καλό είναι υπενθυμίσουμε κάποια πράγματα σχετικά με το ιστολόγιο μας για την καλύτερη ενημέρωση των αναγνωστών μας, συναγωνιστών, φίλων ή … εχθρών.

Το επίσημο ιστολόγιο της αυτόνομης συντακτικής ομάδας «Μαύρος Κρίνος» παραμένει ενεργό από το 2007 πλην μιας μικρής παύσης στην λειτουργία του. Ιδεολογικά η πολιτική μας σκέψη όπως είναι γνωστό ανήκει στο ρεύμα της «Τρίτης Θέσης» η οποία εμφανίστηκε στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και η συντακτική ομάδα συνεχίζει να προβάλλει και να στηρίζει επί σειρά ετών τις απόψεις του λεγόμενου «εθνικοεπαναστατικού» (NR) χώρου όπως ονομάζονται οι ομάδες, κινήσεις, «φράξιες» και εκφράσεις των εξωκοινοβουλευτικών Αντιδημοκρατών.

Οι αναρτήσεις που είναι χιλιάδες όπως και τα σχόλια κάτω από αυτά, είναι αποτέλεσμα μιας άοκνης συλλογικής προσπάθειας Αυτόνομων Συναγωνιστών και Συναγωνιστριών εντός και εκτός Ελλάδος, δεν είναι όμως απαραίτητο να εκφράζουν το σύνολο της συντακτικής μας ομάδας αφού η ελευθερία του λόγου για εμάς τους «αριστερούς» νεοφασίστες έχει κυρίαρχη θέση στον αξιακό μας κώδικα.

Από την πρώτη στιγμή της προσπάθειας αυτής δεν παραμείναμε μόνο στον κόσμο του διαδικτύου όπως θα περίμεναν κάποιοι αλλά δώσαμε το παρών σε όλες τις οργανωτικές διεργασίες και «ζυμώσεις» των αυτόνομων/ανένταχτων ομάδων.  Η δράση μας είναι έμπρακτη και πολυεπίπεδη για όσους γνωρίζουν τα εσωτερικά του πολύπαθου «χώρου», με στόχο όχι την εμετική αυτοπροβολή ή το κέρδος όπως συνηθίζουν να πράττουν οι γραβατοφορεμένες μαριονέτες και καθεστωτικές πόρνες της ξενόδουλης  «εθνικοφροσύνης», αλλά με μοναδικό γνώμονα την υπεράσπιση της Μελανοπόρφυρης Ιδέας καθώς και την προβολή μιας πρότασης για μια διαφορετική στάση ζωής σε μια «έρημη χώρα».

Εκδόσεις μέσω της αυτοοργάνωσης και της αυτοχρηματοδότησης, συλλογικές κινήσεις αλληλεγγύης για φυλακισμένους συναγωνιστές και όχι μόνο, διαχρονική συμμετοχή σε κινηματικές δράσεις κάθε είδους που ξεκινούν από την προβολή και ενίσχυση της αντιδημοκρατικής μουσικής και φτάνουν στην δυναμική παρουσία στον δρόμο, άμεση πολιτική προπαγάνδα και σε επαφή με την νεολαία σε σχολές και σχολεία ή γήπεδα αλλά και δια ζώσης με φοιτητές, μαθητές, ανέργους αλλά και εργαζόμενους σε εργοστάσια είναι μόνο μερικές πτυχές του «Φαιού Αυτονομισμού» που εμείς υπερασπιζόμαστε με «λύσσα και συνείδηση» παρά τα όποια σωστά αλλά και λάθος βήματα, τις ελλείψεις ή τις δυσκολίες στις συνθήκες της σύγχρονης δυστοπικής κοινωνίας.

Δεν πιστεύουμε στον κοινοβουλευτισμό στα κόμματα και τις εκλογές, δεν πιστεύουμε στην μια και μοναδική αρχή του αρχηγού ή την στείρα παρελθοντολογία, δεν πιστεύουμε στις «αυταπάτες» που πλασάρει η αντιφασιστική αστική ακροδεξιά από το ’45 και μετά, δεν πιστεύουμε σε «προφητείες» και την περιβόητη «ένωση» που προωθούν οι διάσημοι «παράγοντες» ελλαδέμποροι και οι υπάλληλοι του πολιτικαντισμού και σίγουρα δεν νιώθουμε ούτε στο ελάχιστο «σωτήρες» κανενός ή αυτοί που κατέχουν την μια και μοναδική αλήθεια.

Είναι τιμή μας όμως που μετά το «Αντίδοτο» και το «Γαμμάδιον» είμαστε εμείς αυτοί που κάναμε γνωστή και μέσω του διαδικτύου σε χιλιάδες συμπατριώτες μας την «Στρασσερική» σκέψη παρά την αναμενόμενη λυσσαλέα επίθεση της παρακρατικής άκρας δεξιάς και της καθεστωτικής άκρας αριστεράς. Το παρόν ιστολόγιο είναι ένα από τα παλαιότερα «βήματα» έκφρασης των Αυτόνομων ενώ σταθήκαμε στο πλευρό ακόμη και αυτών που διαφωνούν μαζί μας σε καίρια ζητήματα αφού η υπεράσπιση της αλήθειας είναι καθήκον απέναντι στο ανθελληνικό κράτος και τους πραιτοριανούς του. 

Χαιρόμαστε που η «φωνή» μας βρίσκει ανταπόκριση όλα αυτά τα χρόνια και αυτό είναι γεγονός αφού αυξάνονται καθημερινά οι πρόμαχοι της «Τρίτης Θέσης» προς φρίκη των «παλιάτσων» που εμπορεύονται ιδέες και σύμβολα μιας βιοθεωρίας με την οποία δεν έχουν καμία σχέση.

Όσον αφορά την δομή της διαδικτυακής επαφής υπενθυμίζουμε:

Πατώντας πάνω στον τίτλο της κάθε ανάρτησης μπορείτε να προσθέσετε το σχόλιο σας - αρκεί να σέβεστε τους κανόνες που ορίζει η συντακτική ομάδα - στην σχετική φόρμα επικοινωνίας που υπάρχει ακριβώς από κάτω. 

Για να δείτε τα σχόλια πρέπει να πατήσετε και πάλι πάνω στον τίτλο της ανάρτησης που έχετε επιλέξει προς ανάγνωση ενώ στα κινητά είναι εμφανή.

Κάτω από κάθε ανάρτηση υπάρχει δυνατότητα με το «κουμπί» της Google για την προώθηση των αναρτήσεων μέσω λογαριασμών.

Κάθε σχετική αναδημοσίευση από τα άρθρα μας θα θέλαμε να έχει πηγή ή σχετική αναφορά στο ιστολόγιο μας.

Στα δεξιά του ιστολογίου παρουσιάζονται κατά καιρούς αξιόλογες εκδοτικές προσπάθειες.

Στα δεξιά του ιστολογίου υπάρχει το βιβλίο επισκεπτών στο οποίο μπορείτε να γράψετε την άποψη σας.

Στα δεξιά του ιστολογίου υπάρχει η δυνατότητα αναζήτησης για τις αναρτήσεις.

Στα δεξιά του ιστολογίου υπάρχουν σύνδεσμοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η προβολή των σχετικών ιστοσελίδων δεν σημαίνει ταύτιση απόψεων αλλά προβολή προς όφελος της ιδεολογικής σύνθεσης.

Στα δεξιά του ιστολογίου υπάρχουν οι σχετικές ετικέτες με πλήθος αναρτήσεων τις οποίες μπορείτε να μελετήσετε σύμφωνα με το θέμα που επιθυμείτε.

Στα δεξιά του ιστολογίου υπάρχει επίσης αρχειοθήκη όλων των αναρτήσεων από το έτος 2007.

Για να επικοινωνήσετε άμεσα με την συντακτική ομάδα μας καθώς και για αρθρογραφία, συνεργασίες, απορίες, διαφωνίες, μουσικά νέα ή labels, προτάσεις ή απειλές ... στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση: 

blackmilitiagr@gmail.com

Τέλος τα μέλη της συντακτικής ομάδας διατηρούν εδώ και χρόνια ατομικούς λογαριασμούς επικοινωνίας σε γνωστά μέσα κοινωνικής δικτύωσης για όποιον επιθυμεί να έρθει σε επαφή, ενώ υπάρχει και η επίσημη ομώνυμη ενημερωτική σελίδα μας αλλά και το διαδικτυακό μας κανάλι στο youtube με ενδιαφέρουσες ηχογραφήσεις και βίντεο για διάφορα θέματα - πατήστε like και subscribe - κάτω από τις οποίες μπορείτε να αφήσετε τα σχόλια σας. 

Είμαστε ανοιχτοί στον δημόσιο διάλογο με όλους είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με τις απόψεις τους, έχουμε την διάθεση να προβάλουμε τις θέσεις μας ακόμη και σε αντίπαλες συχνότητες ή εκπομπές, ενώ κάνουμε γνωστό για πολλοστή φορά - για ευνόητους λόγους - προς κάθε κατεύθυνση, ότι ως Αυτόνομοι Πολιτικοί Στρατιώτες και εχθροί της αστικής δημοκρατίας, δεν διαθέτουμε δηλώσεις μετανοίας απέναντι στο γενοκτονικό κατοχικό καθεστώς που είναι τίποτε άλλο παρά εξάρτημα του Διεθνούς Σιωνισμού των ΗΠΑ του ΝΑΤΟ και της πλουτοκρατικής Ε.Ε. 

Λύκοι ανάμεσα στα πρόβατα της αστικής δημοκρατίας.

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας




Μια οφειλόμενη απάντηση σε πρόσφατο οικονομικό άρθρο του κ. Δέλτα που στηλιτεύει τον σοσιαλισμό των Ελλήνων εθνικιστών


 
γράφει ο Λανδγράβος

Στέλνω αυτή την επιστολή ως απάντηση στο άρθρο του κυρίου Δέλτα, που φέρει τον τίτλο ''Οι ανεδαφικές οικονομικές θέσεις του Στρασσερισμού'', και ελπίζω να την δημοσιεύσετε. Για να μην μακρηγορήσω θα εισέλθω άμεσα στο θέμα της επιστολής.

Καταρχάς, εκτιμώ ότι είτε συνειδητά είτε λόγω του ότι απορροφήθηκε από την ένταση του γραπτού του λόγου, ο κύριος Δέλτας, μολονότι χρησιμοποίησε πληθώρα πραγματολογικών στοιχείων προκειμένου να παρουσιάσει τις θέσεις του, σε κάποια σημεία του άρθρου εξέπεσε στο επίπεδο μιας άνευ νοήματος διαδικτυακής αντιδικίας. Εξάγω αυτό το συμπέρασμα γιατί σε ορισμένα σημεία είναι τόσα πολλά τα επιστημολογικά φάλτσα του εν λόγω άρθρου, ώστε να ακυρώνουν το συνολικό του επιχείρημα, που με τόσες πηγές ο συντάκτης του έχει υποστηρίξει.

Θα ξεκινήσω λοιπόν παραθέτοντας κάποια από τα πραγματολογικά και μεθοδολογικά λάθη του συγκεκριμένου άρθρου, τα οποία σε ορισμένα σημεία διαδέχονται το ένα το άλλο. Εκτιμώ ότι ο αρθρογράφος μπορεί να τα είχε αποφύγει αν δεν έβλεπε στο ιστολόγιο ενός άλλου blogger μια γενικευμένη εικόνα της ιδεολογίας που θέλει να στηλιτεύσει. Γι αυτό εγώ δεν θα σταθώ στο άρθρο που απαντά ο κύριος Δέλτας. Δεν με ενδιαφέρει και δεν το λαμβάνω υπόψη. Θα επιμείνω, όμως, στο άρθρο και στον λόγο του κυρίου Δέλτα, εφόσον αξιώνει να γίνει δεκτός ως προϊόν μιας επιστημονικής σκέψης.

Πρώτα απ’ όλα ο κύριος Δέλτας απαντά σε ένα άρθρο που γράφτηκε σε κάποιο ιστολόγιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι διαλέγεται με ολόκληρη την ιδεολογική πτέρυγα ενός πολιτικού χώρου. Συνεπώς ξεκινά με ένα μεθοδολογικό λάθος ήδη από τον τίτλο του άρθρου. Γιατί αυτές που κριτικάρει δεν είναι κάποιες ανεδαφικές θέσεις του Στρασσερικού ιδεολογικού ρεύματος, αλλά ένα άρθρο κάποιου blogger που δηλώνει υποστηρικτής του ρεύματος αυτού. Υποθέτω ότι ως κοινωνικός επιστήμονας ο κύριος Δέλτας θα έπρεπε να είχε αποφύγει αυτό το απλό αλλά και χτυπητό μεθοδολογικό σφάλμα.

Ωστόσο τα μεθοδολογικά φάλτσα γίνονται δύο όταν στην πρώτη παράγραφο του κειμένου ο αρθρογράφος εγκαλεί τους Στρασσερικούς για εμμονή σε Μαρξιστικά αναλυτικά εργαλεία, την ίδια ώρα που και ο ίδιος καταφεύγει σε έναν Αναρχικό διανοητή προκειμένου να δικαιολογήσει τη θέση του. Τελικά τι πιστεύει ο αρθρογράφος; Είναι καλά ή όχι τα δάνεια σκέψης από αντίπαλους ιδεολογικούς χώρους; Ότι και να πιστεύει πάντως μικρή σημασία έχει. Εκείνο που όντως έχει σημασία είναι ότι μεθοδολογικά εκπίπτει σε δεύτερη αντίφαση μέσα σε λίγες σειρές. Γιατί είτε το πιστεύει είτε όχι εφόσον χρεώνει κάτι στον συνομιλητή του ως αρνητικό δεν μπορεί ο ίδιος να το υιοθετήσει ως θετικό στην μεθοδολογία της δικής του ανάλυσης.

Στην συνέχεια περνάμε σε πραγματολογικά κενά. Γράφει ο κύριος Δέλτας, προκειμένου να υπερασπιστεί τους μεγαλοαστούς κατόχους πολυτελών οικιών από την κριτική των εθνικιστών, το εξής:

Μας ενοχλεί και πως ξοδεύουν τις αποταμιεύσεις τους οι προκομμένοι που ανέλαβαν ρίσκα επενδύοντας ίδια κεφάλαια (από αποταμιεύσεις ή δανειακά κεφάλαια) σε οικονομικές δραστηριότητες προσφέροντας ψωμί στους εργαζόμενους και τεχνογνωσία στο οικονομικό σύστημα;

Καταρχάς, κανείς επιστήμονας που θέλει να διαφυλάξει την επιστημολογική του αρτιότητα δεν χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς όπως οι «προκομμένοι» σε έγκυρα άρθρα. Αυτή η φρασεολογία παραπέμπει σε συντάκτη του «Μακελειό» ή άλλου tabloid. Όχι σε επιστημονικό λόγο. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Εκείνο που η επιστημονική σκέψη του αρθρογράφου θα έπρεπε να είχε συλλάβει είναι ότι η κριτική στους μεγαλοαστούς δεν γίνεται για λόγους ζηλοφθονίας. Γίνεται επειδή είναι ευρέως γνωστό ότι στην ελληνική οικονομική ζωή υπάρχουν πολλοί μεγαλοαστοί που «προκόβουν» όχι γιατί είναι άξιοι σε συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, ούτε γιατί επενδύουν τις αποταμιεύσεις και τα δανειακά τους κεφάλαια. Προκόβουν γιατί είναι σπεκουλαδόροι, συνδεδεμένοι με πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, κοντολογίς, ικανοί να διαφεύγουν από τα πλαίσια του νόμου με τρόπους που για έναν απλό εργαζόμενο είναι αδύνατοι.

Θέλετε να σας θυμίσω παραδείγματα; Μετά την εποχή του σκανδάλου του χρηματιστηρίου επί εποχής Σημίτη, είναι πολλά. Θέλετε να μιλήσουμε με ονόματα; Θα σας διαφεύγει μάλλον η άριστη σχέση της οικογένειας Βαρδινογιάννη και του κυρίου Μελισανίδη με την πρεσβεία των ΗΠΑ (αλήθεια, δεν σας κίνησε την περιέργεια πως ένας φυλακισμένος για οικονομική απάτη είναι σήμερα ένας εκ των «προκομμένων» πιο πλούσιων Ελλήνων;). Το ακόμη χειρότερο είναι ότι αρκετοί εξ αυτών, δεν αρκούνται στην αποκόμιση αθέμιτου κέρδους λόγω των ισχυρών τους διασυνδέσεων, αλλά το επιδεικνύουν κιόλας με τον αντιαισθητικό τρόπο μιας υλιστικά χυδαίας ζωής. Αυτό στηλιτεύει ο εθνικιστικός λόγος κύριε Δέλτα. Το σύμπλοκο της αισθητικής παρακμής και της ηθικής παθογένειας που συνοδεύει πολλούς σύγχρονους μεγαλοαστούς καπιταλιστές της χώρας. Είτε είναι Στρασσερικός είτε συντηρητικός. 

Γιατί ο εθνικιστικός λόγος είναι εναντίον του φιλελευθερισμού από την εποχή του Χέρντερ. Τόσο για λόγους ιδεολογικών αρχών όσο και για λόγους που προκύπτουν έπειτα από ανάλυση των πραγματολογικών δεδομένων. Τα σχόλια λοιπόν για τις πισίνες έχουν αυτό τον πυρήνα. Ως αναγνώστης του Δραγούμη θα έπρεπε να θυμάστε εξάλλου ότι αρνητική εικόνα για τον ηθικό πυρήνα της τάξης των Ελλήνων μεγαλοαστών είχε και ο Ίωνας Δραγούμης, τόσο σε πρώιμες φάσεις όσο και στην ύστερη σκέψη του, και μάλιστα για μεγαλοαστούς που ήταν και αρκετά γενναιόδωροι ως εθνικοί ευεργέτες, σε αντίθεση με τους σημερινούς.

Συνεχίζοντας την ανάγνωση του άρθρου, πιο κάτω αναφέρει ο αρθρογράφος το εξής:

Τότε λοιπόν που δομήθηκαν αυτές οι θεωρίες υπήρχαν «αφεντικά», που ήταν κεφαλαιοκράτες και φαμίλιες μεγαλοαστών, εργοστασιάρχες με μια λιτή οργανωτική δομή ολίγων διοικητικών επιπέδων, χωρίς δυνατότητα ανέλιξης στην εταιρική ιεραρχία για τους εργαζομένους προλετάριους. Σήμερα οι σύγχρονες ΑΕ έχουν πολυσύνθετα οργανογράμματα που προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες καριέρας στα στελέχη (υπάρχει ολόκληρο εταιρικό τμήμα διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων) και το μετοχικό κεφάλαιο είναι κατακερματισμένο σε επενδυτές από όλο τον κόσμο εξαιτίας της χρηματοοικονομικής παγκοσμιοποίησης.

Καταρχάς αν κάποιος αδυνατεί να δει ότι ορισμένα από τα αρνητικά γνωρίσματα του καπιταλισμού του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα επιβιώνουν και στην σημερινή καπιταλιστική ελληνική οικονομία πρέπει να ζει σε άλλη χώρα. Αλλά ακόμη και αν δεν τα βλέπει είναι απορίας άξιο πως ο αρθρογράφος απαιτεί από έναν εθνικιστή να αποτιμήσει με την ψυχρή λογική (στην ουσία να δει με συμπάθεια) το παραγωγικό μοντέλο ενός συστήματος που -όπως γράφει- είναι κατακερματισμένο σε επενδυτές από όλο τον κόσμο εξαιτίας της χρηματοοικονομικής παγκοσμιοποίησης. Αν μη τι άλλο, ως κοινωνικός επιστήμονας, γνωρίζει οικονομική ιστορία. Θα έπρεπε να θυμάται ότι οι διανοητές που εξέφρασαν οικονομικές θέσεις βασιζόμενoι στην θεωρία του εθνικισμού ήταν εναντίον της παγκοσμιοποίησης όταν προτάθηκε σε θεωρητική μορφή κατά την εποχή του Διαφωτισμού (θα σας παραπέμψω στον Άνταμ Μύλλερ), ήταν εναντίον της πρώτης παγκοσμιοποίησης που πραγματοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα με την αποικιοκρατία (θα σας παραπέμψω στον Τζων Ράσκιν), κοντολογίς ήταν εναντίον της παγκοσμιοποίησης πάντοτε και θα παραμείνουν ενάντιοι της παγκοσμιοποίησης για πάντα.

Γράφει πιο μετά ο εν λόγω αρθρογράφος,

Την εποχή του Μαρξ ήταν ορθό να γραφούν τέτοιες θεωρίες διότι δεν υπήρχε το Εργατικό Δίκαιο που υπάρχει σήμερα και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, και η Β’ Οικονομική επανάσταση (επανάσταση της ηλεκτρικής ενέργειας και της φάμπρικας) ήταν στο στάδιο της εκκίνησης. Οπότε υπήρχε τεράστια εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού και ακόμα και γυναικόπαιδα εργαζόντουσαν κάτω από αντίξοες συνθήκες εργασίας (εξοντωτικά ωράρια, επικίνδυνες δομές εργασίας, χαμηλά ωρομίσθια, εξαιρετικά χαμηλή μεταβλητότητα στους μισθούς)

Νομίζω ότι όποιος υποστηρίζει πως η εκμετάλλευση των εργαζομένων έχει πάψει να υφίσταται σήμερα κάνει μεγάλο λάθος. Θα τον καλούσα να συγκρίνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων στην σημερινή Ελλάδα με εκείνη των εργαζομένων των αμέσως προηγούμενων δεκαετιών. Για να δούμε προς τα πού πηγαίνει η τάση. Κυρίως, όμως, απορώ πως είναι δυνατόν ένας επιστήμονας να βγάζει από την συνάρτηση την σημαντικότερη μεταβλητή της εποχής μας. Δηλαδή την ΑΝΕΡΓΙΑ (την οποία παρεμπιπτόντως συμπεριλαμβάνει σε ανάλυση άλλης παραγράφου στη συνέχεια του κειμένου). Ας μετρήσουμε τους αληθινούς δείκτες της ανεργίας στην Ελλάδα σήμερα και ας τους συγκρίνουμε με εκείνους της οποιαδήποτε προηγούμενης εποχής της μεταπολίτευσης. Ας θυμηθούμε επίσης πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς δουλειά στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια χωρίς να έχει διασυνδέσεις με πολιτικούς και υπόγεια δίκτυα, προκειμένου να αξιολογήσουμε σφαιρικά τον βαθμό εξάρτησης των Ελλήνων εργαζομένων από τους «προκομμένους» μεγαλοαστούς. Τότε ίσως γίνει ακόμη πιο κατανοητή η επιφύλαξη των εθνικιστών για τον κόσμο της οικονομίας της αγοράς και των μεγαλοαστών επικεφαλείς της.

Την ίδια κριτική θα μπορούσα να ασκήσω σε επιχειρήματα του τύπου:

Η ενοποίηση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος διασφαλίζει την ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίων και ειδικές πλατφόρμες ηλεκτρονικής αγοραπωλησίας χρηματοπιστωτικών τίτλων, τύπου «e-toro», σας το επιτρέπουν.  Ποιοι είναι τα «αφεντικά» εδώ;

Όποια και να είναι τα αφεντικά σίγουρα δεν θα είναι της αρεσκείας των εθνικιστών. Γιατί η παγκοσμιοποίηση του τραπεζικού συστήματος και η κουλτούρα που παράγει είναι αντίθετη με τον πυρήνα των απαρχών της πολιτικής θεωρίας του εθνικισμού.

Ανάμεσα στα άλλα προτείνει και μείωση των φόρων ο αρθρογράφος:

Δεν φτάνει που οι εταιρίες στην Ελλάδα πληρώνουν 24% εταιρικό φόρο (τώρα έπεσε στο 22% γιατί πάμε σε εκλογές το Φθινόπωρο, και τη δεκαετία του ‘80 ο φορολογικός συντελεστής ήταν στο 49%), με προκαταβολή φόρου στο 55% ( ήταν στο 75% προ ολίγου καιρού και στο 100% επί του ολετήρα Τσίπρα), καταβάλλουν ΦΠΑ και ασφαλιστικές εισφορές, έχουν πληρώσει προμηθευτές και τους μισθούς των υπαλλήλων, έχουν πουλήσει επί πιστώσει …

Ασφαλώς δεν επιδέχεται αμφιβολίας ότι τα κρατικά έσοδα των υψηλών φόρων δεν κατανέμονται στην κοινωνία μας όπως πρέπει. Θα είχε όμως ενδιαφέρον να βλέπαμε πως θα εξασφαλίζαμε την χρηματοδότηση της εθνικής άμυνας, την δημόσια υγεία, την εθνική παιδεία, τον πολιτισμό και όλα όσα περιλαμβάνουν οι ιδεολογικές αναφορές του εθνικισμού με μείωση των φόρων.

Αλλά εδώ προκύπτει το ερώτημα. Είναι όντως εθνικιστές τέτοιοι αρθρογράφοι; Προσωπικά αμφιβάλω. Μπορεί να γνωρίζουν καλά την οικονομική θεωρία του φιλελευθερισμού. Μπορεί να έχουν αληθινά πατριωτικά συναισθήματα. Δεν ξέρω όμως αν είναι εθνικιστές. Γιατί ο εθνικισμός είναι μια συγκεκριμένη παράδοση στην ιστορία των πολιτικών ιδεών. 

Έχει κεντρικές παραδοχές και συγκεκριμένα καταγεγραμμένες ιδεολογικές διακλαδώσεις. Ασφαλώς ανανεώνεται και λαμβάνει υπόψη την ιστορική εμπειρία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χάνονται οι βασικές του παραδοχές, όπως προτείνει να συμβεί ο αρθρογράφος στην συνέχεια του άρθρου. Ποιος δεν θέλει να είναι επίκαιρος; Όχι όμως έχοντας αλλοιώσει την ιδεολογία του. Οι κεντρικές παραδοχές και οι βασικές ιδεολογικές γραμμές δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν. Και ο αντιφιλελευθερισμός στην πολιτική και την οικονομία είναι ιδεολογική απαρχή του εθνικισμού από την μέρα που ο Χέρντερ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στην ιστορία των ιδεών τον όρο εθνικισμός.

Δεν θα σχολιάσω την συνέχεια του άρθρου. Γιατί αναγνωρίζω ότι ο κύριος Δέλτας όταν σταμάτησε να τρολάρει το αντίπαλο ιστολόγιο, συνέχισε το άρθρο παραθέτοντας πράγματι πολλά και ενδιαφέροντα επιστημολογικά δεδομένα, που υποστηρίζουν την θέση του. Μόνο που η θέση που προτείνει δεν είναι εθνικιστική. Πατριωτική μπορεί. Εθνικιστική όχι. Ακόμη δεν έχω αντιληφθεί γιατί ορισμένοι επιμένουν να θέλουν να σχετίζονται με έναν όρο που δεν τους εκφράζει. Νεοεθνικιστές, νεοδεξιοί, εθνικοπατριώτες και άλλα πολλά μεταμοντέρνα ωραία ξεφυτρώνουν καθημερινά στον δημόσιο λόγο του εθνικιστικού χώρου. Απλά είναι τα πράγματα παιδιά. Αν δεν σας αρέσει όπως είναι εδώ και δυο αιώνες η ιδεολογία μας, μπορείτε να την αφήσετε.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι η εξής. Αν πρέπει να κάνει κάτι ένας Έλληνας κοινωνικός επιστήμονας που δηλώνει εθνικιστής σήμερα, θεωρώ ότι δεν είναι να παρουσιάσει ένα εφαρμόσιμο οικονομικό ή πολιτικό πρόγραμμα. Δεν θα κυβερνήσει αύριο κανένα εθνικιστικό κόμμα την χώρα ώστε να χρειαστεί να λειάνουμε τις ιδεολογικές μας αναφορές ώστε να προσαρμοστούν στα δεδομένα μιας αντι-εθνικιστικής ιστορικής περιόδου. Θεωρώ πως εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η μάχη των ιδεών. Επανάσταση και ουσιαστική πολιτική αλλαγή χωρίς να έχει προηγηθεί ιδεολογική και ηθικο-αισθητική εξέγερση δεν πρόκειται να υπάρξει. Η δουλειά του πνευματικού ανθρώπου λοιπόν είναι να κάνει την ιδεολογία του γνωστή, εύρωστη και (όχι επίκαιρη αλλά) επικαιροποιημένη.

Ακόμη και αν οι οικονομικές προτάσεις μιας εθνικιστικής ιδεολογικής τάσης ακούγονται παρωχημένες, σκοπός του εθνικιστή διανοητή είναι να τους δώσει ξανά την ιστορική τους ευστοχία. Όχι να τις απορρίψει και να καταφύγει σε δάνεια της κυρίαρχης ιδεολογίας. Γιατί τότε, όπως κάποιοι κατηγορούν ορισμένους για εμμονή σε παλαιοσοσιαλιστικά κατάλοιπα άλλοι θα κατηγορήσουν αυτούς για υποταγή στα κελεύσματα της κυρίαρχης ιδεολογίας. 

Οι εθνικιστές είμαστε εδώ για να ανατρέψουμε την υπάρχουσα συνθήκη. Όχι για να γίνουμε κυβερνητικό εξάρτημα της. 

Damals Wie Heute

 


Αυτόνομοι Εθνικιστές Ηλείας


Κυκλοφορεί: για τον Μάρτυρα Στρατηγό Qasem Soleimani (قاسم سلیمانی) διαβάστε την βιογραφία - Ο ευτυχισμένος φίλος μας

 


21 0363 8616 

… Ανέκαθεν, είχαμε την τάση να αναζητούμε στα βάθη της ιστορίας τους ήρωες και τα «μυθικά» πρόσωπα χωρίς να στρέφουμε το βλέμμα μας στους πραγματικούς ήρωες της εποχής μας. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά, απαλλαγμένη από προκαταλήψεις και στερεότυπα και απομακρυσμένη από την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, είναι ικανή να αποκαλύψει ήρωες που έχουν αφιερώσει την ζωή τους στην υπεράσπιση της αλήθειας και στην προστασία των καταπιεσμένων και ανυπεράσπιστων λαών. 

Ένας από αυτούς τους σύγχρονους ήρωες είναι και ο Ιρανός στρατηγός Κασέμ Σολεϊμανί. Για τον στρατηγό Σολεϊμανί έχουν ακουστεί πολλές και αντικρουόμενες απόψεις στα διεθνή ΜΜΕ και για μερικούς αποτελεί μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. 

Στο βιβλίο "Ο ευτυχισμένος φίλος μας" προσπαθήσαμε να σκιαγραφήσουμε τον πραγματικό ήρωα που αφιέρωσε τη ζωή του στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του φανατισμού των εξτρεμιστικών ομάδων. Γιατί ο στρατηγός Σολεϊμανί υπήρξε αληθινός ήρωας για τον λαό του, ένας σύγχρονος μύθος. Στις 102 σελίδες του βιβλίου αυτού επιχειρήσαμε να ρίξουμε φως στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και στο ψυχικό του σθένος μέσα από προσωπικά βιώματα του ίδιου αλλά και από αφηγήσεις όσων είχαν την ευκαιρία να τον ζήσουν από κοντά. 

Σε έναν κόσμο ελευθερίας του λόγου είναι σημαντικό να ακουστεί μία διαφορετική άποψη από αυτή που προβάλλεται από τα κατευθυνόμενα από τις "μεγάλες δυνάμεις" ΜΜΕ, ώστε οι αναγνώστες να έχουν την ευκαιρία για μια ολόπλευρη ενημέρωση. Στο παρόν βιβλίο, που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Αλί Καρατζί, ο αναγνώστης θα διαβάσει μικρές ιστορίες από τη ζωή του στρατηγού Σολεϊμανί, καθώς και την άποψη που διαμόρφωσαν γι' αυτόν σπουδαίες προσωπικότητες από διάφορες χώρες …

Ούτε της δεξιάς ούτε της αριστεράς: ο Corto Maltese είναι όπως ο άναρχος του Ernst Jünger

 


του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

«Συναγωνιστής Corto Maltese», ήταν ο τίτλος μιας πολιτιστικής συνάντησης που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ριζοσπαστικής τριτοθεσίτικης νεοφασιστικής «Casa Pound», πριν από λίγα χρόνια, πυροδοτώντας τις πιο έντονες αντιδράσεις και αγανάκτηση της οικογένειας του δημιουργού  του Corto Maltese, του Δάσκαλου Hugo Pratt. Η αντίδραση αυτή υποστηρίχθηκε από το γεγονός ότι ιστορικά, ο Maltese θεωρούνταν στη συλλογική φαντασία ότι ανήκει στην «κουλτούρα της αριστεράς», για παράδειγμα, ο Corto είναι γιος μιας τσιγγάνας πόρνης, είναι ένας πραγματικός νομάδας (χωρίς σπίτι ή οικογένεια), ελεύθερος με τον δικό του τρόπο, επομένως τείνει να είναι «αναρχικός» ή «άναρχος» (και οι δύο όροι δεν συμπίπτουν).


Ο σκοπός λοιπόν του άρθρου μας, είναι  να αναλύσει σε κάποιο βάθος (μετά από μελέτη των περιπετειών του), τις πιθανές «φασιστικές συμπεριφορές», όπως το γεγονός ότι ο ναύτης πιστεύει στη συντροφική φιλία, είναι ένας δύστροπος  αντι-ήρωας, ατομικιστής αλλά έτοιμος να παραταχθεί με εκείνους που έχουν υποστεί αδικία, έτοιμος να πέσει μέσα σε χαμένες υποθέσεις. 

Επιπλέον, ο  Maltese είναι ρομαντικός και λάτρης της περιπέτειας. Αυτά τα έργα της «συρμένης λογοτεχνίας» (όπως άρεσε ο Pratt να τα αποκαλούν), κυκλοφόρησαν σε μια περίοδο δύσκολη, εκείνη της δεκαετίας του '70, όπου η περιπέτεια γενικά χτυπήθηκε από την πολιτική και τους κριτικούς, επειδή θεωρήθηκε πολιτικά «μη ορθή». Και μην ξεχνάμε ότι εκείνα τα χρόνια στην Ιταλία κυριαρχούσαν οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Κομμουνιστές και σαφώς ο ενεργός αντιφασισμός! 

Φυσικά, οι επιθέσεις της αριστεράς συνεχίστηκαν επισημαίνοντας ότι ο Maltese (άρα και ο Pratt) δεν είναι εθνικιστής, δεν πιστεύει σε χώρες, δεν είναι ρατσιστής. Όλα αλήθεια. Πριν όμως πιστοποιηθεί ότι οι Pratt - Maltese είναι «αριστεροί», θα ήθελα να αναφέρω προσωπικά μια πιο μελετημένη  σκέψη, διότι στη δεκαετία του '70, δεν ήταν όλοι πεπεισμένοι στο πολιτικοπολιτισμικό περιβάλλον της αριστεράς για την προοδευτική ταυτότητα του χαρακτήρα του δασκάλου Pratt .


Ο ίδιος ο Pratt δήλωνε εκείνα τα χρόνια:
«Ήταν ανάγκη  να ασχοληθούμε με τον Μαρξ και τον Ένγκελς εκείνο τον καιρό, συγγραφείς τους οποίους έπρεπε να μελετήσω και που με κούρασαν αμέσως.
Ασχολήθηκα  επίσης και με  τον Marcuse και μερικούς άλλους αλλά τελικά επέστρεψα στα κλασικά της περιπέτειας. Με κατηγόρησαν αμέσως για παιδισμό, ηδονισμό και φασισμό».


Στη συνέχεια, ο Pratt απολύθηκε από το περιοδικό για το οποίο εργάστηκε, επειδή ο εκδότης, πολιτικά ήταν κοντά στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και τον κατηγόρησε για … πολύ ελευθερία. Επομένως, οι υπαινιγμοί ενός «μη αριστερού» Pratt δεν είναι μια πρόσφατη εφεύρεση από τους εθνικιστές. Και έπειτα από αυτό, ας πούμε τι σημαίνει ότι είναι «φασίστας» ... και ας  αγνοήσουμε  ότι ο Pratt αγωνίστηκε στην «Χ Flottiglia Mas», (επίλεκτη μονάδα ειδικών δυνάμεων των βατραχανθρώπων και πιστών Φασιστών που δημιούργησε ο Μουσολίνι).

Ήδη πιο πικάντικη φαίνεται να είναι η ένδειξη που μας έδωσε η ιταλική εφημερίδα «Il Giornale»  πριν από χρόνια, όταν δημοσίευσε μια αφιέρωση  που ο Pratt είχε κάνει σε έναν από τους Γάλλους εκδότες του, στον οποίο έγραψε με την χαρακτηριστική και μοναδική καλλιγραφία του: "De votre fasciste Hugo Pratt " (από τον Φασίστα σας Hugo Pratt). Και αυτή η επιστολή δεν γράφτηκε  το 1944, αλλά το 1988.

Όλοι έμειναν άναυδοι και προσπάθησαν να διασκεδάσουν κάπως την επιστολή, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να δώσει μια αξιόπιστη εξήγηση. Αλλά ανεξάρτητα από αυτές τις σκέψεις, και πέρα ​​από το γνωστό πάθος του Pratt για στολές, διακοσμήσεις και κώδικες τιμής, πιο συγκεκριμένα, πρέπει να πούμε ότι εάν είναι αλήθεια ότι ο Maltese είναι κυρίως «αναρχικός», είναι απλά με την έννοια του «ατομικισμού». Ο Maltese έχει δυσανεξία στους εθνικισμούς, αλλά και στον κομμουνισμό, τον κρατισμό και τον μαζικό κολεκτιβισμό.

Είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει στην τιμή και λατρεύει την περιπετειώδη δράση, και πάνω απ 'όλα, το ατέλειωτο ταξίδι, που για αυτόν είναι ένας τρόπος να διασχίσει  τον εαυτό του, αναζητώντας την Ουσία του. Είναι ένας αναρχο-ατομικιστής, και επομένως, ένας «Αναρχικός του Φασισμού»*. Αυτή η γραμμή της «αναρχικής» σκέψης προέρχεται από τον φιλόσοφο Max Stirner, για τον οποίο, πίσω από το δίκαιο και την πολιτική δεν υπάρχει νόμος ή συγκατάθεση, αλλά η δύναμη και το παράλογο, προχωρώντας στο σημείο που λέει «Εάν έχω ή όχι νόμιμο δικαίωμα εξουσίας, δεν με ενδιαφέρει καθόλου, εάν είμαι ισχυρός, έχω την εξουσία, δεν χρειάζομαι άλλη εξουσιοδότηση και νομιμότητα...».

Είναι μια σύλληψη της ζωής που έχει αόριστα κάποιες επιδράσεις από τον Νίτσε. Περισσότερο από  αναρχικός - είπαμε παραπάνω - ο Μaltese φαίνεται να είναι «άναρχoς», ποζάρει ως «αναρχικός» με φιλοδοξία ή με στάση, γιατί είναι «ωραιολάτρης» που δίνει μεγαλύτερη σημασία στην φόρμα, στο στυλ, παρά στο περιεχόμενο (ή η φόρμα πολλές φορές συμπίπτει με το περιεχόμενο) και τείνει να έχει «μπερδεμένες» επαναστατικές στάσεις, με αποτέλεσμα να του κολλάει η  ετικέτα του «αναρχικού».

Ατομικιστικής, αλλά όχι εγωιστής, αποφασίζει να παρέμβει για την υπεράσπιση κάποιου ατόμου ή ενός σκοπού, μόνο ακολουθώντας τη συνείδηση του και όχι επειδή εξαναγκάζεται από νόμο ή θεσμό. Ωστόσο, αυτό απαιτεί μια ανωτερότητα πνεύματος που δεν είναι απλό για όλους, και μόνο λίγα άτομα την κατέχουν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Maltese  πλησιάζει τη μορφή του «Άναρχου» του Ernst Jünger, όπου η «αναρχική» έννοια της ελευθερίας είναι συνυφασμένη με αυτήν της αριστοκρατικής πνευματικότητας (Ernst Jünger, ο μαχητής, ο εργάτης ο άναρχος) . Και αν ο άναρχος - επαναστάτης  Jünger ψάχνει να «διασχίσει  το δάσος», ο Μaltese αναζητά και βρίσκει την ισορροπία του ανάμεσα στην ελευθερία και τον αλτρουισμό, μέσα στην απέραντη έκταση του ωκεανού όπου οι «κοινωνικοί» νόμοι είναι διαφορετικοί και δεν υπόκεινται σε ένα οργανωμένο και αποξενωτικό πολιτισμό βιομηχανικών και αστικών σύγχρονων κοινωνιών, από τους  οποίους  ο Μaltese  ξεφεύγει  με τα ταξίδια και τις περιπέτειες.

Και ο άναρχος Μaltese παρουσιάζει και κάποια στοιχεία του «Υπεράνθρωπου»  του Nietzsche. Έχει συμβεί σε εκείνους που, για να δείξουν τον «αριστερό» αντιφασισμό του Μaltese,  να θυμίζουν την διάσημη σκηνή στο τραπέζι στο οποίο  ο ναύτης, κλώτσησε  στην κνήμη έναν Squadrista (Μελανοχίτωνα), αλλά περίεργα κανείς δεν επεσήμανε ότι στην ίδια περιπέτεια, το "Παραμύθι της Βενετίας", ο Maltese επίσης συναντά ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον διάσημο ποιητή - στρατιώτη και Φασίστα, Gabriele d' Annunzio, ο οποίος - διαφορετικά από τον Squadrista - παρουσιάζεται πολύ θετικά.

Το ότι ο d' Annunzio (σ.σ. για κάποιους υπήρξε ο νονός του Φασισμού), ήταν ένας εθνικιστής και επαναστάτης, ένας «αναρχικός» - ατομικιστής και «παρακμιακός», και φυσικά κοντά στον Φασισμό, είναι γνωστό. Το εν λόγω κόμικ δημοσιεύθηκε το 1976, και εκείνα στην Ιταλία ήταν χρόνια κατά τα οποία το να αναφέρεις ευγενικά τον d' Annunzio, σε κάποιο κείμενο,  ήταν αρκετό για να χαρακτηριστείς  ως Φασίστας ή αντιδραστικός.

Καταλήγουμε λοιπόν: Το «Συναγωνιστής Maltese»  ήταν μια τυπική πρόκληση, πικάντικη, αλλά αν έπρεπε να επιλέξω προσωπικά (αφού έχω διαβάσει και μελετήσει τις περιπέτειες του) που θα τοποθετήσω ιδεολογικά και πολιτικά τον χαρακτήρα του Corto Maltese,  δεν θα είχα καμία αμφιβολία στην τοποθέτηση αυτήν. Σίγουρα αντίθετα από την αριστερά, θα τον τοποθετούσα κάπου προς τον Φασισμό, ένα είδους «αναρχικού φασισμού» και με πολύ ελευθερία στα δικαιώματα καθώς και σε ένα όραμα,  όπως το καταλαβαίνω, ένα δικαίωμα σύνθεσης μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, ο ναύτης με ένα σκουλαρίκι στο αυτί μπορεί να θεωρηθεί μέρος αυτής της καλλιτεχνικής - πολιτιστικής κληρονομιάς, ανεξάρτητα από τις πραγματικές πολιτικές πεποιθήσεις του μεγάλου Hugo Pratt …!

*«Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης

Lamia Casual Crew: Μνήμη Αθανασίου Διάκου



Με αφορμή την επέτειο της στρατιωτικής κυβέρνησης* της 21ης Απριλίου 1967: «Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. -Εκεί που η Επανάσταση ήταν πραγματικά Επανάσταση» ένα άρθρο του αείμνηστου Συναγωνιστή Θεόδωρου Καραμπέτσου στον «Ελεύθερο Κόσμο» της 13ης Μαρτίου 2005 (.pdf)

 

Ο Θεόδωρος Καραμπέτσος υπήρξε ένας μαχητής των ιδεών, αμετανόητος «νεοφασιστής» και ηγετικός στέλεχος μαζί με τον Σπύρο Σταθόπουλο και τον τριτοθεσίτη «αριστερό εθνικοσοσιαλιστή» και εκφραστή της τάσης των nazi- maoists Γεώργιο Βεντούρη, του θρυλικού φοιτητικού Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Εξαιρετικός τόσο στο γράψιμο σε κορυφαία ελληνικά και ξένα ιδεολογικά έντυπα όσο και στον καθημερινό «πεζοδρομιακό» ακτιβισμό απέναντι στους ένστολους και μη εχθρούς του κινήματος.


Δεν λύγισε απέναντι στις διώξεις της κατευθυνόμενης Ιταλικής δικαιοσύνης αμέσως μετά τις προβοκατόρικες εκρήξεις βομβών με εκατόμβες θυμάτων για τις οποίες κατηγορήθηκαν οι εθνικιστές και οι νεοφασίστες, δεν υποχώρησε απέναντι στην εξουσιαστική επέλαση της αστικής δημοκρατίας μετά το ’74, αλλά και στην φυλάκιση στα κάτεργα της αστικής δημοκρατίας που ακολούθησε το ’77 - ’78  με εντολή του Αβέρωφ ο οποίος ήταν υπουργός άμυνας και χαρακτήριζε δημοσίως τους συναγωνιστές της εποχής εκείνης ως «σταγονίδια» και «αναρχοφασίστες».

Ένας αφοσιωμένος «μύστης» της Αντιδημοκρατικής σκέψης και λαμπρός επιστήμονας που ποτέ όμως δεν έκρυψε την αυστηρή κριτική του - από εθνικοεπαναστατική σκοπιά - για την διακυβέρνηση της 21η Απριλίου, και την συνολική επίδραση και πορεία της. Να σημειωθεί ότι πολλά από τα μέλη της ηγεσίας του συνδέσμου του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., στερήθηκαν στη διάρκεια του Ελληνικού στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου, είτε της δυνατότητας να δέχονται εμβάσματα σε συνάλλαγμα, είτε τα διαβατήρια τους, μεταξύ τους και ο ίδιος ο Σταθόπουλος και ο Βεντούρης.

Ο φοιτητικός σύνδεσμος των 15.000 μελών ήταν μεταξύ των τριών μεγαλυτέρων επαναστατικών κινημάτων της εξεγέρσεως του 1968, και με τέτοια δυναμική που ενοχλήθηκαν οι γνωστές υπηρεσίες ενώ έφτασε στο σημείο να προτείνει με άρθρο της η εθνικίστρια δημοσιογράφος Gianna Preda, να μετατραπεί η Ελλάδα της εποχής εκείνης σε Κούβα της «εθνικιστικής» σκέψης. 

Συμμετείχε σε διάφορα πολιτικά σχήματα και παρά το γεγονός ότι γνώριζε τις παθογένειες τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, παρέμεινε μέχρι το τέλος ένας απλός πολιτικός στρατιώτης που ποτέ όμως δεν ζήτησε τιμές και ανταλλάγματα. Απεβίωσε στην Αθήνα την 4η Ιουνίου 2014. Το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» την 13η Μαρτίου 2005 - αλλά και ο τίτλος του για όσους μπορούν να καταλάβουν το υπονοούμενο σε σχέση με την «επανάσταση» η οποία ήταν τελικά μόνο ... παρένθεση - έχει συμβολική αξία. 

Πρώτον διότι είδε το φως της δημοσιότητας σε ένα γνωστό έντυπο που διάβαζαν φανατικά την εποχή εκείνη πολλοί υποστηρικτές του Συνταγματάρχη Παπαδόπουλου και δεύτερον επειδή την ίδια περίοδο συγκροτείτο η «Πατριωτική Συμμαχία» - μια πρόχειρη συμφωνία αφελών εθνικιστών και γραφικών ακροδεξιών - με το εν λόγω εγχείρημα να καταλήγει φυσικά σε παταγώδη οργανωτική και εκλογική αποτυχία, αφού στηρίχθηκε σε σαθρές βάσεις. Παράλληλα όμως αυτή η εξέλιξη - προς δυσαρέσκεια πολλών γνωστών ηγετίσκων - συνέβαλλε στην ουσιαστική «αυτονόμηση» ακόμη περισσοτέρων εθνικοσοσιαλιστών που αρνήθηκαν να συμπορευτούν με συγκεκριμένα «σκοτεινά» πρόσωπα. 

Σημαντικό να αναφερθεί ότι στο εν λόγω άρθρο υπάρχει και η ιδεολογική διακήρυξη των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας. Στις γραμμές αυτές ο Θεόδωρος Καραμπέτσος δεν «μασάει» τα λόγια του. Ασκεί κριτική όσο του επιτρέπει ο χώρος της εφημερίδας, αναφέρει σημαντικές πτυχές και υπενθυμίζει έμμεσα σε πολλούς την συνέχεια του συγγραφικού παλμού από το γνωστό αυτοβιογραφικό μυθιστορηματικό έργο του «Οι αντιδραστικοί» το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ

Ένα πόνημα «αιρετικό» που προκάλεσε αντιδράσεις και για αυτόν τον λόγο έγινε άλλωστε το αντικείμενο ειρωνικών σχολίων σε αφιέρωμα για την «νεοφασιστική λογοτεχνία» στον «Ιό» και σε άλλα ρυπαρά αντιφασιστικά έντυπα.


Γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο αυτό στην σελίδα 119 προκαλώντας ευθέως όλους όσους ενοχλούνται από την προβολή της επαναστατικής σκέψης, η πένα του φυσικά δεν θυμίζει σε τίποτα την γνωστή αστική εθνικοφροσύνη:

«Αν ήταν ο Παπαδόπουλος, ίσως να ξέφευγε απ’ την παγίδα. Κι αν η κίνηση του Ιωαννίδη μας απέφερε την πολυπόθητη Ενωση; Ήταν αδύνατο, μ’ όλα τούτα τα ντόπια και ξένα κοράκια! Πού είναι οι εθελοντές; Είναι δυνατόν οι Εθνικιστές να κάθονται ξαπλωμένοι και να τους χαϊδεύουν τ’ αρχίδια, την ώρα που η Κύπρος χαροπαλεύει; Τι τάχουμε τ’ αρχίδια; Μόνο για να τα κρατά στη χούφτα της κάποια Γαλλίδα ή οποιαδήποτε άλλη;»

Σύμφωνα με όσα γράφει ο Σπύρος Σταθόπουλος στον πρόλογο του βιβλίου «Οι αντιδραστικοί», ο Καραμπέτσος «...Δεν υπήρξε απλά αυτόπτης μάρτυς αλλά αγωνιστικά ενεργοποιημένος ολόκληρη την εποχή της έξαρσης του ελληνικού εθνικισμού στην Ιταλία, για να μπορέσει ν’ αποδώσει τόσο ζωντανά όλο το σκηνικό της πολιτικής βίας στην γειτονική μας χώρα. Θα ήταν βέβαια ακατανόητο, αν μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, ένας εθνικιστής συγγραφέας, δεν άφηνε να ξεχυθούν οι βροντές της εθνικιστικής κοσμοθεωρίας που δεν έχουν καμιά σχέση με καρικατούρες «φασισμού» όπως τους μηρυκάζουν οι «προοδευτικοί» γραφιάδες μέσα στο σενάριο της βίας, των πολιτικών μηχανορραφιών, της δολοπλοκίας και αριστερής τρομοκρατίας σ’ όλα τα επίπεδα της ιταλικής ζωής, ξεπετάγεται ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας διανόησης. Σπέγκλερ, Πρετσολίνι, Τζιόραν, Νίτσε, μπαίνουν τόσο απλά και τόσο αυθόρμητα στο διήγημα.Το δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι η επιστροφή στην Ελλάδα. Η καυστική κριτική της Απριλιανής επαναστάσεως από καθαρά εθνικιστική σκοπιά. Οι αγώνες και οι διώξεις της «μεταπολίτευσης» σε βάρος των «στιγματισμένων» εθνικιστών. Το δράμα και το ξεπούλημα της Κύπρου, οι πόθοι και τα πάθη των καθηλωμένων σε αναγκαστική απραξία, εθνικιστών. Ο Καραμπέτσος μ’ αυτό το βιβλίο αγγίζει την καρδιά κάθε Έλληνα εθνικιστή και τον οπλίζει για τους αγώνες που έρχονται, χωρίς να χάνεται σε φιλοσοφικά ευχολόγια και νεφελώματα....».




*Η δημοσίευση αυτή αφιερώνεται στους αντιδημοκράτες «Κανταφικούς» αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που αριθμητικά υπήρξαν η μειοψηφία στο στράτευμα, και «προδόθηκαν» από την πρώτη ημέρα του εγχειρήματος με την ευθύνη να βαραίνει κυρίως την ηγετική τριανδρία της 21ης Απριλίου. 

Κάποιοι εξ αυτών πολέμησαν και στην Κύπρο για την Ένωση απέναντι στους πάνοπλους Τούρκους και Τουρκοκύπριους, και παρά την καταιγίδα συκοφαντίας και παραπληροφόρησης μετά το '74 παρέμειναν εχθροί του πλουτοκρατικού καθεστώτος, δεν υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας και υπέστησαν προσωπικές και επαγγελματικές διώξεις από τους πολιτικάντηδες και τα τσιράκια τους.

Πατήστε πάνω στις εικόνες ή κατεβάστε το αρχείο σε .pdf εδώ…

Βιβλιοπαρουσίαση: Φασισμός, Ιστορία και Ερμηνεία


Το έργο του Emilio Gentile - άγνωστο ως σήμερα στην Ελλάδα - επανατοποθετεί το ζήτημα της κατανόησης του Φασισμού στο επίκεντρο της ιστορικής, πολιτικής, κοινωνιολογικής και ανθρωπολογικής έρευνας. 

Η παρούσα ελληνική έκδοση έρχεται να ενισχύσει τις γνώσεις του Έλληνα αναγνώστη προσφέροντας νέους τρόπους ανάγνωσης ενός σύνθετου πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου που επηρεάζει ως τις μέρες μας τόσο την πολιτική όσο και την κοινωνία κυρίως μέσω της αντίληψης που έχουμε για αυτόν, αλλά και λόγω του ότι αγγίζει ορισμένα στοιχεία της φύσης του ανθρώπου που είναι διαχρονικά. 

Στην εποχή της αυτοκρατορίας του ενός και μόνου συστήματος (καπιταλιστικού), της διεθνούς τρομοκρατίας της ανόδου των φονταμενταλιστικών θρησκειών και των φανατισμών νομίζουμε ότι μια πολύπλευρη ανάλυση του φασισμού όπως αυτή του Gentile είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ. 

Ο Emilio Gentile είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza. Διαπρεπής ιστορικός του φασισμού, έχει εδώ και καιρό αναγνωριστεί ως ένας από τους σπουδαιότερους μελετητές της φασιστικής ιδεολογίας και του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος, καθώς και για την ερμηνεία που έδωσε στο φασισμό ως «πολιτική θρησκεία». 

πηγή

Το θράσος των κομματικών ταρτούφων* της αντιφασιστικής ακροδεξιάς και οι δαίμονες (trolls) της Νορβηγικής antifa που βρήκαν καταφύγιο στην Πεύκη.

 


του
Wolverine

Σε άρθρο της 15ης Απριλίου 2021 που φιλοξενήθηκε σε ιστοσελίδα φιλικά προσκείμενη στην «Χρυσή Αυγή» και αναπαράχθηκε άμεσα σε ιστότοπο ομάδας νεολαίων του ακροδεξιού κόμματος με έδρα την Θεσσαλονίκη όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, έγινε μια ακόμη προσπάθεια να λασπολογηθούν στο σύνολο τους οι αυτόνομοι/ανένταχτοι εθνικιστές/εθνικοσοσιαλιστές.

Όπως γράφουν και οι ίδιοι οι υπεύθυνοι των σελίδων που στηρίζουν την κομματική αυλή, οι πληροφορίες τους προέρχονται από τις μυστικές αγγλικές και αμερικανικές υπηρεσίες. Όχι μόνο αναπαράγουν λοιπόν με απύθμενο θράσος τις «διαρροές» των ξένων σιωνιστικών οργάνων αλλά προσθέτουν και την δική τους χολή απέναντι σε όλους αυτούς που δεν υποτάχθηκαν στον κομματικό μηχανισμό και τουλάχιστον έσωσαν την αξιοπρέπεια τους επιλέγοντας να ενταχθούν στις αυτόνομες ομάδες.

Σε ένα λεκτικό παραλήρημα που δεν έχει καμιά ιστορική σύνδεση με τον ελληνικό αυτόνομο «χώρο» και την προβολή μιας κατευθυνόμενης πληροφόρησης καταλήγουν σε ένα εμετικό και προβοκατόρικο συμπέρασμα όπου κάνουν λόγο για «διάβρωση της ιδεολογίας», «ασυλία από το σύστημα», ακόμη και για «προώθηση ναρκωτικών» από τις αυτόνομες ομάδες!


Λύσσαξαν για πολλοστή φορά οι ακροδεξιές αντιφασιστικές «έχιδνες» και σπέρνουν το διαδικτυακό τους δηλητήριο αφού βλέπουν ότι οι αυτόνομες ομάδες και κινήσεις αναπτύσσονται και πάλι παρά τις δυσμενείς συνθήκες. Απέναντι σε αυτούς που ξεφτίλισαν κάθε τι εθνικιστικό, απέναντι σε αυτούς που έσπειραν επί δεκαετίες τους σπόρους της συνεργασίας με την καθεστωτική δεξιά, απέναντι σε αυτούς που αδιαφόρησαν πλήρως και αδιαφορούν και σήμερα για τους ποιοτικούς συναγωνιστές που βρίσκονται στις φυλακές - τους οποίους στηρίζουν οι αυτόνομοι συναγωνιστές - η απάντηση θα πρέπει είναι μια και καθολική: Ενίσχυση της αυτόνομης σκέψης και δράσης.


Και αφού λοιπόν «τραβάνε» κάποιοι γνωστοί κομματικοί ακόλουθοι το σκοινί με ψέματα και αίσχη που ούτε η antifa δεν τολμάει να πράξει και να δημοσιεύσει, ας θυμηθούμε το αντιφασιστικό «έπος» Golden Dawn Girls του Νορβηγού antifa σκηνοθέτη Håvard Bustnes, ο οποίος είχε την άδεια της ηγεσίας της «Χρυσής Αυγής» και επί τρία χρόνια κινηματογραφούσε ανενόχλητος πλάνα από τα εσωτερικά των κεντρικών γραφείων της κομματικής «πινακοθήκης» αλλά και από κάθε άλλη κίνηση στελεχών και οπαδών τους. 

Υπήρξε η εν λόγω πανάκριβη παραγωγή η επικοινωνιακή ναυαρχίδα των antifa εναντίον των ανθρώπων αυτών που δήλωναν μπροστά στις κάμερες πριν την φυλάκιση τους - αφού είχαν χορτάσει από κοινοβουλευτικούς μισθούς και επιδόματα - ότι είχαν «εμπιστοσύνη στην αντιτρομοκρατική» ενώ κατάφεραν να τσακωθούν ακόμη και με τους γονείς των Φουντούλη και Καπελώνη που δολοφονήθηκαν από το παρακράτος! Οι ίδιοι λοιπόν έριξαν νερό στον μύλο του αντιφασισμού αλλά για αυτούς μέχρι και σήμερα φταίνε οι αυτόνομοι συναγωνιστές και ποτέ οι ίδιοι οι ταγοί του κόμματος τους!

Τι απάντησε την εποχή εκείνη - την 18η Οκτωβρίου 2020 - στις κατηγορίες πολλών η κόρη του αρχηγού της «Χρυσής Αυγής» και στέλεχος του κόμματος για την «επιχείρηση» των Νορβηγών νεομαρξιστών αντιφασιστών - τυγχάνουν και φανατικοί υποστηρικτές του ΝΑΤΟ - οι οποίοι μέχρι σήμερα θα γελούν με την βλακεία (;) κάποιων πίνοντας τοπικές μπύρες δίπλα στα φιόρδ της πανέμορφης Σκανδιναβικής χώρας;

Διαβάστε εδώ την επίσημη απάντηση της και βγάλτε τα συμπεράσματα σας …

Τα δικά μας συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα δικά της λεγόμενα λοιπόν, φιλικότατες σχέσεις της εν λόγω κυρίας με γνωστούς Νορβηγούς αντιφασίστες, αγκαλίτσες με αυτούς που επί τρία χρόνια ετοίμαζαν μια επικοινωνιακή επίθεση στο ίδιο της το κόμμα, άμεσες σχέσεις με ανθρώπους που ήταν ορκισμένοι εχθροί των εθνικιστών και φυσικά των εθνικοσοσιαλιστών, ταξιδάκια αναψυχής στην Νορβηγία την ίδια στιγμή που πολλά από τα απλά μέλη τους δεν είχαν να πληρώσουν ρεύμα, νερό και ενοίκιο και τελικά έμειναν με το κομματικό σημαιάκι στο χέρι. 

Αν αυτό δεν είναι κομματικό θράσος τότε ποιο είναι; 

Αν αυτό δεν είναι επίδειξη αδιαφορίας τότε τι είναι; 

Αν αυτό δεν είναι δημόσια ομολογία «συνεργασίας» με τους Νορβηγούς antifa τότε τι είναι αγαπητέ αναγνώστη και «αγαπητέ» νεοχρυσαυγίτη της Θεσσαλονίκης; 

Στο τέλος της παράξενης ιστορίας «αγάπης» δεν υπήρχαν κραυγές και κωλοδάχτυλα στις κάμερες. Σε αυτή την παρωδία δεν αντέδρασε ΟΥΔΕΙΣ από την ηγεσία του κόμματος ή τα κορυφαία στελέχη. Εκεί δεν υπήρχε καμιά απάντηση στις προκλήσεις αφού η «λευκή σημαία» είχε σηκωθεί μέσα από το «κάστρο» του νεοχρυσαυγιτισμού στα προάστια της Αττικής ψηλά στον αττικό ουρανό, μια άνευ όρων παράδοση μπροστά στον ιδεολογικό εχθρό, μια ακόμη «κομματική» θεατρική παράσταση του Μολιέρου που όμως δεν είναι κωμωδία αλλά τραγωδία για τον εθνικισμό και όσους πίστεψαν στην επικράτηση του με υπεύθυνους τους γνωστούς πολιτικάντηδες.

* Ο Ταρτούφος (στα γαλλικά: Tartuffe, ou l'Imposteur) είναι γνωστότατη θεατρική κωμωδία του Μολιέρου, αλλά και το όνομα του κυριότερου χαρακτήρα της. Η πρώτη της παράσταση έγινε το 1664 και από τότε παίζεται συχνά σε θέατρα όλου του κόσμου. Ο Ταρτούφος, ο κύριος χαρακτήρας του έργου, είναι ένας υποκριτής, ένας ανήθικος άνθρωπος που παριστάνει τον ηθικό. Η επιρροή της κωμωδίας αυτής είναι τόσο σημαντική που οδήγησε στη δημιουργία του όρου «ταρτουφισμός», που είναι συνώνυμος με την υποκριτική συμπεριφορά, το φαρισαϊσμό.


Φωτογραφία από Θεσσαλονίκη: «Στο έσχατο βάθος η αισθητική και η ηθική συμπίπτουν». - Ludwig Wittgenstein

Τετράδια Εθνικού Σοσιαλισμού, Απρίλιος 1981, τεύχος πρώτο περιοδική έκδοση: «Η επίδραση της Νιτσεϊκής σκέψης πάνω στον Ίωνα Δραγούμη» του Γιώργου Τριανταφύλλου (.pdf)

 

Τον Απρίλιο του 1981 κυκλοφορεί στην Θεσσαλονίκη το 1ο τεύχος μιας λιτής Εθνικοσοσιαλιστικής περιοδικής έκδοσης που κάνει ιδιαίτερη αίσθηση για το ύφος των άρθρων που φιλοξενεί. 

Η συντακτική ομάδα αποτελείτο την εποχή εκείνη από Εθνικοσοσιαλιστές και Εθνικοσοσιαλίστριες, που προσπάθησαν να κρατήσουν την φλόγα αναμμένη απέναντι στις ριπές της αστικής αντιφασιστικής ακροδεξιάς και της ευρύτερης κοινωνικής σήψης.

Ο τίτλος αυτής της προσπάθειας «Τετράδια Εθνικού Σοσιαλισμού» ενώ το έντυπο αυτό τονίζει στην εισαγωγή του, ότι είναι αφιερωμένο στην μνήμη τριών γνωστών συναγωνιστών. Στα περιεχόμενα του ξεχωρίζουν τα άρθρα για τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Ίων Δραγούμη. Στην σημερινή ανάρτηση ως μια συμβολική κίνηση προβάλλουμε το άρθρο «Η επίδραση της Νιτσεϊκής σκέψης πάνω στον Ίωνα Δραγούμη» του Γιώργου Τριανταφύλλου. 

Σαράντα χρόνια μετά ο πρόδρομος του Ελληνικού Φασισμού - που ύμνησε ανάμεσα σε άλλους και ο κορυφαίος Εθνικοσοσιαλιστής αρθρογράφος Πέτρος Ωρολογάς - είναι πιο επίκαιρος από ποτέ και συνεχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον τόσο αυτών που συμφωνούν με την ριζοσπαστική σκέψη του αλλά και αυτών που διαφωνούν με το όραμα του και προσπαθούν να μειώσουν την αξία του έργου του.




Πατήστε πάνω στις εικόνες ή κατεβάστε το σε μορφή αρχείου .pdf στον σύνδεσμο εδώ …

Μόλις κυκλοφόρησε τὸ νέο βιβλίο τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη: Ζαν - Ζακ Ρουσώ και επιστημονικός Φασισμός (ἐκδόσεις Ἔξοδος).

 

Μπορεῖτε νὰ στείλετε e-mail στὴ διεύθυνση exodosvivlia@gmail.com καὶ νὰ σᾶς ἀποσταλεῖ μὲ ἀντικαταβολή:

 Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὁπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου: 

«Ἡ τάσις μερικῶν ἱστορικῶν νὰ χρησιμοποιοῦν ὅρους καθημερινῆς χρήσεως χωρὶς νὰ τοὺς ὁρίζουν ἐπακριβῶς, ὅπως δικτατορία, λαϊκισμὸς ἤ φιλελευθερισμός, ὡς καὶ τὸν ἀποκλειστικὸ ἱστορισμὸ τῶν ἀναλύσεών των ποὺ τοὺς ὁδηγεῖ νὰ ὑποτιμοῦν τὶς ἔννοιες καὶ τὶς συνθετικὲς προσεγγίσεις εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν σύνταξι πλήθους ἱστοριῶν τοῦ φασισμοῦ ποὺ εἶναι ἁπλῶς ἀναλύσεις τῆς Ἱστορίας τῆς Ἰταλίας ἤ ἄλλης εὐρωπαϊκῆς χώρας τοῦ Μεσοπολέμου. Ἀπὸ πολλὰ χρόνια διδάσκω στοὺς τεταρτοετεῖς φοιτητὲς τοῦ τμήματος Ἱστορίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας τὴν φασιστικὴ ἰδεολογία ποὺ ἐμετανάστευσε καὶ στὸν Τρίτο Κόσμο. Γιὰ νὰ μὴν ῥιψοκινδυνεύσω τὴν θέσι μου δὲν εἶχα χρησιμοποιήσει τὴν ἐπίμαχη λέξι στὸν τίτλο τοῦ μαθήματος ποὺ ἐδιαβάζετο ὡς ἑξῆς «Ἰδεολογικὲς ἀναμετρήσεις στὸν Τρίτο Κόσμο: ἐθνικισμὸς καὶ σοσιαλισμός». Γιὰ μεθοδολογικοὺς λόγους εἶχα καταρτήσει καὶ ἕνα μοντέλο δεκατριῶν σημείων γιὰ τὸν καθορισμὸ τοῦ φασιστικῆς ἰδεολογίας στὴν Δύσι ὅπως καὶ στὸν Τρίτο Κόσμο».

Captain Harlock, μια ρομαντική εικόνα των Εθνικοεπαναστατών



του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

‘Ηταν αρχές δεκαετίας του '80 όταν εμφανίστηκε σε κάποια ευρωπαϊκά κανάλια ένα κινούμενο σχέδιο, ο Captain Harlock  του οποίου «το κρανίο είναι μια σημαία που σημαίνει ελευθερία». Ο καπετάνιος Χάρλοκ και το αστροπλοίο του «Αρκάντια», ο εμβληματικός διαστημικός πειρατής που δημιουργήθηκε το 1977 από τον δάσκαλο Matsumoto, απέκτησε και κάποιον ιδιαίτερο συμβολισμό για τον χώρο του ριζοσπαστικού εθνικισμού. Ακριβώς, αυτό που θα γινόταν ο πιο διάσημος και αγαπημένος χαρακτήρας του Ματσουμότο έγινε σύντομα σύμβολο για τουλάχιστον τρεις γενιές των λεγόμενων ριζοσπαστών «δεξιών» ακτιβιστών.

Το πλήρωμα του, αυτό των ελεύθερων ανδρών που αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες στην πατρίδα τους αλλά  και εξακολουθούν να αποφασίζουν να πολεμήσουν για αυτήν  και να της φέρουν τη δικαιοσύνη, ενάντια σε  μια διεφθαρμένη κυβέρνηση που διευθύνεται από γλοιώδεις γραφειοκράτες που έχουν καταστείλει  και ναρκώσει τους ανθρώπους της με τηλεοπτικές εκπομπές, ενώ επιτρέπουν την ξένη εισβολή προκειμένου να διασφαλιστεί η εκλογική επιτυχία.

Και έπειτα ο αγώνας των τελευταίων ελεύθερων λαών ενάντια σε μια κυριαρχία που θέλει να ισοπεδώσει και να υποδουλώσει τον γαλαξία. Είναι όλα τα στοιχεία που θυμίζουν στενά τις καθημερινές μάχες μιας συγκεκριμένης νεολαίας με μια συγκεκριμένη Ιδέα και που έκαναν τις καρδιές να χτυπήσουν δυνατά όλων  εκείνων που για χρόνια είχαν αναγκαστεί να παραμείνουν εγκλωβισμένοι μέσα σε μια εικονογραφία νεράιδων, ξωτικών και μάγων για να ονειρευτούν  έναν κόσμο διαφορετικό από την πολύ σκοτεινή πραγματικότητα. Ακριβώς λοιπόν με τον Harlock, θα  ανανέωναν μια ολόκληρη ποπ φαντασία αποτελούμενη από δράση, ορμή για το μέλλον και μια πρόκληση ενάντια στον σύγχρονο κόσμο.

Η εικόνα του διαστημικού πειρατή είναι τόσο παρούσα στον συμβολισμό του  ριζοσπαστικού εθνικισμού που η αριστερά έχει προσπαθήσει αρκετές φορές να «αντιμετωπίσει με την κόντρα πληροφόρηση», κατηγορώντας τους … αδιάφορους φασίστες,  για παρανόηση και μυστικοποίηση της ιστορίας και των ιδεών ενός χαρακτήρα. Και έτσι είχαμε τις αναγνώσεις ενός «αναρχικού» Harlock που αγωνίζεται μόνο κάτω από την σημαία του και επομένως μόνο για τα προσωπικά του ιδανικά, αλλά που δεν έχει καμία πατρίδα, αλλά τον απέραντο έναστρο ουρανό.

Είναι κρίμα όμως; Για αυτούς που η πατρίδα του Harlock είναι πολύ ξεκάθαρη για εμάς, ότι παρά την αυλάκωση των άπειρων ουρανών ξέρει πάντα από πού προέρχεται και για ποιον να πολεμήσει, τόσο πολύ που αρνείται συχνά να μείνει αλλού, ακόμη και σε γαλαξιακούς παραδείσους , γιατί ξέρει ότι ο απώτερος στόχος του είναι να επιστρέψει στην πατρίδα του και να αγωνιστεί για τη σωτηρία της.

Κρίμα επίσης που για να πολεμήσει για την πατρίδα του επιλέγει την εξορία ακριβώς για να σώσει τη γη του, τον λαό του, την οικογένεια του και τους αγαπημένους του ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που την οδηγεί. Κρίμα που γίνεται παράδειγμα για όλους εκείνους που για ευκολία ή κέρδος είχαν σταματήσει να πολεμούν εναντίον του ξένου εισβολέα, ίσως ακόμη και να συνεργαστούν μαζί του και να παραδοθούν στον πολιτισμό του, και που μόλις ακριβώς  αντιμετώπισαν  τον Harlock επέστρεψαν για να πολεμήσουν  ή ακόμα και να πεθάνουν  στη μάχη,  που είχαν εγκαταλείψει.

Στη συνέχεια, υπάρχει η περίφημη "σκηνή του Messerschmitt" που εμφανίζεται στην ταινία μεγάλου μήκους "The Arcadia of my Youth", στην οποία εμφανίζεται ο πρόγονος του Harlock  - ο Phantom Harlock II, Γερμανός πιλότος  με σιδερένιο σταυρό και σβάστικα - στους ουρανούς της εποχής του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Μια σκηνή που προφανώς χτύπησε τη φαντασία πολλών νέων εθνικιστών και που  η αριστερά προσπάθησε να ξαναγράψει με Οργουελιανό τρόπο.

"Ο πρόγονος του Harlock μάχεται με ένα γερμανικό αεροπλάνο μόνο επειδή είναι το μοναδικό  διαθέσιμο μέσο για να πετάξει και κάποιος αφελής φασίστας,  τον αγάπησε χωρίς λόγο" έγραψε η αριστερή φυλλάδα «Manifesto»  πριν από μερικά χρόνια. Χάθηκαν όμως στην… μετάφραση στην οποία ισχυρίστηκαν ότι έγραφε για τον Harlock " Πετάξτε μόνος " και να χρησιμοποιήσετε αυτό το αεροπλάνο γιατί ήταν "το μόνο που είχε βρει". Αυτή η μετάφραση ήταν σαφώς λανθασμένη ακόμη και με την πρώτη ματιά, καθώς στην επόμενη σκηνή ο Harlock θα  διοικούσε  μια μοίρα άλλων NS Messerschmitt.

Το αστείο με αυτό το άρθρο ήταν ότι χρησίμευσε για την κυκλοφορία της «νέας έκδοσης» της ταινίας μεγάλου μήκους, η οποία δυστυχώς μας έδωσε επίσης τη σωστή μετάφραση στην οποία ο Harlock, όταν ρωτήθηκε γιατί πέταξε ένα αεροπλάνο με ναζιστικά σύμβολα, απάντησε ξερά : «Για δικαιοσύνη και ευγνωμοσύνη στο Έθνος μου». Και τότε η φυλλάδα «Manifesto»  και διάφοροι υποστηρικτές της αναρχικής κουλτούρας σίγησαν.

Από την άλλη πλευρά, αρκεί να κοιτάξουμε τα άλλα έργα του Matsumoto για να παρατηρήσουμε ότι η τέχνη των κόμικς των Ιαπώνων, που επέζησαν σχεδόν κατά τύχη της πυρηνικής γενοκτονίας, δεν έχει μια σωστά ευθυγραμμισμένη και «πολιτικά ορθή» άποψη για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά δεν υπάρχουν μόνο αυτά τα στοιχεία που μας έχουν κάνει να αγαπάμε τον διαστημικό πειρατή του Leiji Matsumoto πέρα ​​από όλα τα  όρια. Κατά κάποιο τρόπο ο Harlock είναι το αποκορύφωμα όλων όσων αγαπάμε, καθώς και μια εξαιρετική σύνθεση μεταξύ Ευρώπης και Ιαπωνίας, του πολιτισμού τους και ότι τους έκανε υπέροχους.

Ακόμα κι αν, φυσικά, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έδωσαν έμφαση μόνο στο «ειρηνικό» μήνυμα του Matsumoto που κυκλοφόρησε στα τελευταία κόμικς του, όλοι ξεχνάνε πώς ο δημιουργός δήλωσε ότι είχε το bushidō ως πηγή έμπνευσης και διδασκαλίες του Miyamoto Musashi, του πιο διάσημου Σαμουράι στην ιστορία που έζησε μεταξύ του 16ου και του 17ου αιώνα.

Και ότι εάν ο πόλεμος είναι τρομερός επειδή προτιμάται από όλους η αρμονία, είναι καθήκον όλων να αγωνίζονται μέχρι το τέλος, να σηκωθούν από κάθε πτώση, να διδάξουν την πίστη στους νέους και ότι «δεν πρέπει να ντρέπονται να ρίχνουν δάκρυα, αφού το μόνο πράγμα που πρέπει να ντρέπεται κάποιος είναι να παραδοθεί», καθώς όλοι οι χαρακτήρες του δείχνουν ποιος, ονειρεύεται την ειρήνη και πολεμά ακόμη και μέχρι θανάτου όταν είναι απαραίτητο.

Όμως, όπως είπαμε στον Harlock, υπάρχει επίσης πολλή ευρωπαϊκή ψυχή και πνεύμα. Ο Matsumoto έχει πει επανειλημμένα ότι αγαπά τον πολιτισμό της Ευρώπης και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από αυτόν. Εκτός από την ταινία λατρείας του που τον χαρακτήρισε τόσο πολύ ως αγόρι, η  «Marianne de ma jeunesse»  που από εκεί εμπνεύστηκε το όνομα «Αρκαδία της Νεότητας μου», η οποία έδωσε στους Harlocks την γερμανική πατρίδα του Heiligenstadt και που έδωσε ένα αποτύπωμα σε όλους τους γυναικείους χαρακτήρες του κόμικ, σχεδιασμένο με την ομοιότητα της όμορφης ηθοποιού Marianne Hold, δεν μπορεί κανείς να παραλείψει να παρατηρήσει την επιρροή του Βαγκνερικού πνεύματος  σε ολόκληρο το κοσμικό έπος του διαστημικού πειρατή. Εκτός από το έπος του δακτυλίου του Nibelungs, όπου είναι εμφανείς οι αναφορές στην τετραλογία, βλέπουμε  το μονοκιάλι  του Harlock, με ένα κοράκι στον ώμο του, που συμβουλεύτηκε από μια αιθέρια πνευματική γυναίκα που πετάει στους ουρανούς, εκεί που πραγματοποιεί  το «άγριο κυνήγι» της, δεν μπορεί  παρά να μας θυμίσει τον Πατέρα των Θεών του Άσγκαρντ.

Αλλά  και η επιρροή της κλασικής κουλτούρας είναι επίσης εμφανής, τόσο  στο όνομα του πλοίου του Harlock, το Arcadia, μέχρι την αποστολή να φέρει την Ιερή Φωτιά πίσω στο σπίτι, στις Ρίζες του, να ανοικοδομήσει τον Πολιτισμό όπως συμβαίνει στο φινάλε του Battleship Yamato 2199 (άλλο έργο του Matsumoto). Εκεί βλέπουμε ότι η  ζωντανή μνήμη όλων των μελών του πληρώματος που έπεσαν στη μάχη θα μνημονευτεί με το άναμμα της  φωτιάς, και η σύνδεση με τις τελετές στην Αρχαία Ελλάδα.

Και μετά ο πόλεμος εναντίον των Mazoniane και των Noo ως μάχη ενάντια στα δικά του χαμηλά συναισθηματικά ένστικτα, για να αντέξει σε μια ηρωική ζωή και την θυσία των πολλών «δευτερευόντων» χαρακτήρων της ιστορίας, η διαστημική κηδεία  κάποιου πολεμιστή, η ποιητική φιγούρα του Tochiro Oyama που πολεμά με τους δαίμονες του και θέλει να ξεπεράσει τον εαυτό του πηγαίνοντας πιο πέρα στο άπειρο!

Η σειρά Harlock είναι κυριολεκτικά κορεσμένη με σκηνές, λέξεις, εικόνες, σύμβολα, πράξεις που, ακόμη και αν δεν είναι ορθολογικά κατανοητές, μετακινούν τις καρδιές ορισμένων νέων και αιώνια νέων, συντονίζοντας τις με τις προγονικές συχνότητες του Μύθου, της Παράδοσης και του Ηρωισμού. Λίγους μήνες πριν από την μετάδοση του πρώτου επεισοδίου στην Ιταλία (ήταν από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη που παίχτηκε το 1980), ο τότε κομμουνιστής βουλευτής της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ο Silverio Corvisieri, επιτέθηκε εναντίον της εισαγωγής ιαπωνικών κινούμενων σχεδίων, ξεκινώντας από τις σελίδες της Repubblica, ένα ανάθεμα ενάντια στον κίνδυνο των μηνυμάτων σε ιαπωνικά έργα όπως ο «ηρωισμός του πολεμιστή». «Το όργιο της εκμηδενιστικής βίας, η λατρεία της αποστολής του μεγάλου μαχητή, η θρησκεία των ηλεκτρονικών μηχανών, η σπλαχνική απόρριψη των διαφορετικών, γιορτάζεται με μεγάλη θεαματική αποτελεσματικότητα», συνέχιζε να γράφει ο αριστερός βουλευτής ... 

Λίγο αργότερα, κάποιος άλλος ακροδεξιούλης - δεν θα έλειπαν και αυτοί άλλωστε -  χαρακτήρισε τις σκηνές ως επικίνδυνες και αντιδημοκρατικές. Μέχρι τώρα 40 χρόνια αργότερα, ο Captain Harlock μπορεί να κερδίζει μια ακόμη νίκη επί της ατράκτου του Messerschmitt του προγόνου του, έχοντας εκπληρώσει τους εφιάλτες των λογοκριτών του τοπικού Σαλαφισμού.