Στις 28 Απριλίου 1945, πριν από 81 χρόνια, ο Μπενίτο Μουσολίνι σκοτώθηκε από δειλούς κομμουνιστές παρτιζάνους, που που ήταν στην υπηρεσία των Γιάνκις και της Πρωτεύουσας τους , Kυβέρνησε την Ιταλία για 23 χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας εκσυγχρόνισε τη χώρα και επέκτεινε τα σύνορά της. Αναβίωσε το πνεύμα ενός διαλυμένου έθνους και το οδήγησε σε νέα ύψη. Χωρίς να αρνούμαστε τα λάθη και τις αντιφάσεις του, αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του και την κληρονομιά του.

 

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

 μετάφραση: Nikol Frau

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

link:Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

Κριτική:Η αναρχο-ατομικιστικη προέλευση του ιταλικού φασισμού...

Δημοσιεύτηκε στα αγγλικά  εδώ 

Το 1910 ο Luigi Fabbri και ο Armando Borghi απήγαγαν μια αναρχική γυναίκα που είχε ντροπιάσει τον φίλο τους χωρίζοντάς τον. Μαζί την ανάγκασαν σε γυναικολογική εξέταση ώστε ο γιατρός να δηλώσει δημόσια ότι ήταν παραμορφωμένη και ανίκανη για σεξ.

 

Οι τρεις αυτοί "δράστες" ήταν ηγετικές μορφές στην ιταλική αναρχική σκηνή και εμπλεκόμενοι σε εγκληματικές δραστηριότητες. Παρά το ότι την είχαν απαγάγει, ιατρικά είχε βιαστεί και δυσφημιστεί από τους συναγωνιστές της, όταν η αστυνομία τους έπιασε για την δημοσίευση αντιπολεμικών άρθρων, η Maria Rygier αρνήθηκε να υποδείξει κάποιον και προσπάθησε να αναλάβει πλήρως την ευθύνη. Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση, όπου ξανά βιάστηκε, αυτή τη φορά από εκπροσώπους του κράτους.

 

Απογοητευμένη από τους πατριαρχικούς της αναρχικής σκηνής και αναζητώντας υποστήριξη από αντάρτες μέσα στο κίνημα, μετά την αποφυλάκιση η Rygier συνδέθηκε με τον εξέχοντα Stirnerite, Massimo Rocca. Αλλά αν ψάχνετε για μια ιστορία νίκης των ατομικιστών απέναντι στους «βιαστές» της σκηνής, αυτή δεν είναι. Παρά τις αναρχικές τους ρίζες, η Rygier και ο Rocca θα παίξουν κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση και εδραίωση του φασισμού. Πολλοί από τους οπαδούς τους θα τους ακολουθήσουν ως φασίστες, με έναν, τον Leandro Arpinati, να ανεβαίνει ακόμη και στον τίτλο του «δεύτερου Duce», ακριβώς πίσω από τον Mussolini.

Το βιβλίο του Stephen B. Whitaker The Anarchist-Individualist Origins of Italian Fascism έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αντιδραστικούς εναντίον του αναρχισμού και του ατομικισμού. Αλλά ο τίτλος δεν σημαίνει ότι κατηγορεί τον ατομικιστικό αναρχισμό για την άνοδο του φασισμού. Επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πεδίο ανάμεσα σε πολλά άλλα όπου οι φασίστες βρήκαν ρίζες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της πρώιμης φασιστικής ιδεολογίας. Ο φασισμός έχει πολλές ρίζες. 

Ο Whitaker ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι πιστεύει πως η πνευματική επιρροή του αναρχισμού στον φασισμό ήταν μικρή, αλλά ορισμένες αναγνώσεις του Stirner και ορισμένα περιθωριακά ρεύματα είχαν σημαντική επιρροή. Καμία επιρροή δεν ταυτίζεται με αιτιώδη ευθύνη, αλλά η κατανόηση των σημείων επαφής και των μεταλλάξεων μιας ιδεολογικής τάσης είναι κρίσιμη για να καταλάβουμε την αρχική άνοδο του φασισμού και τα σημεία διείσδυσης σήμερα.

 

Ο Whitaker δεν είναι ιδιαίτερα εχθρικός προς τον αναρχισμό αλλά δεν τον κατανοεί πλήρως. Η αντίληψή του για τον αναρχισμό προέρχεται κυρίως από George Woodcock, Max Stirner και μερικούς αλαζονικούς φιλελεύθερους σχολιαστές. Παρά τα προβλήματα, το βιβλίο του περιέχει πολύτιμες αναφορές σε συνεντεύξεις, γράμματα και άρθρα που δεν έχουν μεταφραστεί αλλού. Αποκαλύπτει μια βαθιά δυσλειτουργική αναρχική σκηνή, υπονομευμένη από τοξικές προσωπικότητες και ισχυρούς πατριάρχες.

Όπως και σε άλλες ιστορικές καταγραφές, ο στόχος είναι να κατανοήσουμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα. Κάθε ιδεολογία μπορεί να δεχτεί στροφές προς την αντίδραση, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες δυναμικές που πρέπει να αναλυθούν για να κατανοήσουμε πώς μια συγκεκριμένη ιδεολογία κερδίζει οπαδούς από μια άλλη. Οι ιδεολογίες δεν είναι ομοιογενείς και τα λάθη ή οι ευάλωτες πλευρές τους πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά.

 

Η ιστορία εστιάζει σε τέσσερα άτομα – Massimo Rocca, Maria Rygier, Torquato Nanni και Leandro Arpinati – και παρακολουθεί τις πορείες τους μέσα από την αναρχική σκηνή και το πρώιμο φασιστικό κίνημα. Οι αντιρρήσεις τους δεν βασίζονταν σε αναρχικές αρχές. Δεν ήταν υβρίδια αναρχισμού και φασισμού αλλά απλοί φασίστες, ακόμα κι αν είχαν αντιφατικές θέσεις μέσα στο φασισμό. Ο Rocca και η Rygier ήταν σεβαστές φωνές διεθνώς και ο Arpinati έγινε Υφυπουργός Εσωτερικών, αποκτώντας τον τίτλο του «δεύτερου Duce». Ο Rocca ώθησε τον Mussolini σε μια φιλοπολεμική σοσιαλιστική στροφή. Όλοι ήταν φίλοι με τον Mussolini.

 

Μέρος του egoist αναρχιστικού χώρου στην Ιταλία αγκάλιασε τη συμμετοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και χρησιμοποίησε τις εκδόσεις και τη διανομή τους για να διαταράξουν την Ιταλική Αριστερά και να ενισχύσουν τον Mussolini. Από το 1915 ως το 1920, δεν εκδόθηκαν σημαντικά αναρχικά περιοδικά στη Μπολόνια. Η στροφή αυτή συνδέθηκε με την φετιχιστική βία ορισμένων ατομικιστών και την αντίληψη μιας φτωχής Ιταλίας που εξεγείρεται κατά των πλουσίων μέσω του εθνικού πολέμου. Ο Nietzsche και ο Stirner χρησιμοποιήθηκαν για να υπερασπιστούν ένα αλαζονικό ελιτισμό, ενώ η στρατιωτική γοητεία έφερνε οπαδούς.

 

Σε πολλές περιπτώσεις οι ιδεολογικές μεταλλάξεις ήταν ξεκάθαρα ευκαιριακές και εγωιστικές, αλλά σε άλλες φαίνεται πως ορισμένες ιδεολογικές μορφές αυτοενισχύονταν.

 

Massimo Rocca, γνωστός και ως Libero Tancredi, είχε έντονες αναρχικές ρίζες και διαφωνίες με την κυρίαρχη αναρχική σκηνή. Μετακόμισε στο Μιλάνο το 1905 ως αρχισυντάκτης της Li Grido della folla, προωθώντας βία και χάος. Αργότερα ίδρυσε το Il Novatore anarchico στη Ρώμη, προωθώντας τον πόλεμο ως μέσο επανάστασης και τον ατομικισμό ως εξέγερση του εγώ κατά του αλτρουισμού.

 

Παρά την υποστήριξη που είχε, συγκρούστηκε με άλλους ατομικιστές και κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση κεφαλαίων για το Novatore. Έφυγε στην Αμερική, συνέχισε να δημοσιεύει και ανέπτυξε την ιδέα μιας ελίτ εξεγερμένων που εξελίχθηκε σε εθνικιστική ελίτ, βλέποντας τη βία και την υπακοή ως εργαλεία για να σπάσει τη δημοκρατία και να επαναφέρει τη φυσική τάξη.

 

Η Rygier, από την πλευρά της, μετατράπηκε από ακραιφνή αντιπολεμική σε εθνικιστική υπέρμαχο του πολέμου, συμμετέχοντας σε κατασταλτικές ενέργειες και στρατηγικές για την επέκταση της εξουσίας της Ιταλίας στον πόλεμο.

 

Ο Torquato Nanni, ένας σοσιαλιστής με αναρχικές τάσεις, ακολούθησε τον Mussolini στον φασισμό λόγω της επιθυμίας για επανάσταση, παραβλέποντας ιδεολογικά όρια, και ο Leandro Arpinati, αρχικά νεαρός αντιεκκλησιαστικός σοσιαλιστής και αναρχικός, συνδέθηκε με την Rygier και αργότερα έγινε ηγετική μορφή στους φασίστες της Μπολόνια.

 

Ο Arpinati οργανώνει τις ένοπλες ομάδες, συμμετέχει σε συγκρούσεις με σοσιαλιστές, χρησιμοποιεί προσωπικές φιλίες για να κερδίσει οπαδούς από τους αντιφασίστες και ενισχύει τη θέση του μέσα στο φασιστικό κίνημα. Το 1924 γίνεται ηγετικός στην Μπολόνια και το 1929 Υφυπουργός Εσωτερικών, φτάνοντας στον τίτλο του «δεύτερου Duce» μέχρι την πτώση του.

 

Η Rygier, παρά την καταπίεση από την αναρχική κοινότητα, στρέφεται σε συμμαχίες με πολιτικούς και μασόνους για να προωθήσει την εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο, προτείνοντας ακόμη και δολοφονία του βασιλιά και καταστολή των Γερμανών και αντιπολεμικών.Η ιστορία αυτών των προσωπικοτήτων δείχνει πώς η προσωπική πίεση, η αναζήτηση συμμάχων και η αίσθηση αδικίας μπορούν να οδηγήσουν σε ριζικές ιδεολογικές μεταστροφές και πώς ο ατομικισμός, η βία και η πολιτική φιλοδοξία συνδέονται με την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία.

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η δέσμευση της Rygier στον φασισμό άρχισε να κλονίζεται, όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στη Μασονία. Εκείνη γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση και δέχτηκε επίθεση, ενώ ο τόπος της λεηλατήθηκε από φασίστες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των γεγονότων συνέχισε να διατυμπανίζει ότι είχε αποδείξεις πως ο Μουσολίνι ήταν πληροφοριοδότης της γαλλικής μυστικής αστυνομίας και ότι αυτή η απόδειξη της προσέδιδε ασφάλεια, εμποδίζοντας τον Μουσολίνι να τη φυλακίσει ή να τη σκοτώσει. Ωστόσο, τελικά συνειδητοποίησε ότι η επίδειξη εκβιασμού μειώνει την αποτελεσματικότητά του και κατέφυγε στη Γαλλία.

 

Η Whitaker δεν αναφέρεται πολύ στην Rygier μετά την αναχώρησή της, και ακόμη λιγότερα είναι διαθέσιμα διαδικτυακά. Αξίζει όμως να σημειωθεί η ευκαιριακή της στάση και η έλλειψη αρχών απέναντι στον υποτιθέμενο «αντιφασισμό» και στις κριτικές της προς τον Μουσολίνι. Βασικά, το επιχείρημά της ήταν ότι ο Μουσολίνι ήταν εκβιαστής και ευκαιριακός (πολύ καλή περίπτωση «ποτήρι συναντά κατσαρόλα»), καθώς και υπηρέτης της Γαλλίας για να υπονομεύσει τα ιταλικά εθνικά συμφέροντα. Όπως οι Rocca, Nanni και Arpinati, απορρίφθηκε από τους πραγματικούς αντιφασίστες, αν και, σε αντίθεση με τους Nanni και Arpinati, δεν δέχτηκε σφαίρα για τις αμαρτίες της. Πέθανε μονάρχης.

 

Παρόλο που η Whitaker εστιάζει σε τέσσερις μορφές στην ιστορία της, κανείς δεν πρέπει να βγει με την εντύπωση ότι αυτοί ήταν οι μοναδικοί παραδείγματα φασιστικής διείσδυσης σε αναρχικές τάξεις.

 

Έχω ήδη αναφέρει τον μεμονωμένο αναρχικό εκδότη εφημερίδας που έγινε φασίστας, Edoardo Malusardi, αλλά υπήρχε επίσης ο Mario Gioda, μεμονωτικός αναρχικός και οπαδός του Rocca, που έγινε ηγέτης του φασιστικού φασιο στο Τορίνο και σκότωσε έντεκα εργάτες τον Δεκέμβριο του 1922. Ο Gioda θεωρήθηκε αστικός ελιτίστας και τελικά περιθωριοποιήθηκε μέσα στις φασιστικές τάξεις. Η Whitaker αναφέρει επίσης τον Mammolo Zamboni, έναν ακόμη αναρχικό που έγινε φασίστας και θεωρήθηκε αιρετικός από άλλους φασίστες, επειδή προστατευόταν από τον Arpinati.

 

Υπήρχε και ο Leo Longanesi, ένας αντικομφορμιστής που επιδίωκε ρητά να συνδυάσει τον αναρχισμό με τον συντηρητισμό και εκπροσωπούσε μια αγροτική λαϊκιστική πτέρυγα εντός του φασισμού. Ο Longanesi παίρνει το καλύτερο απόσπασμα στο βιβλίο της Whitaker:

 

«[ο φασισμός αποτελείτο από] τραμπούκους, βίαιους ανθρώπους, παντρεμένους, φλύαρους… ασαφώς φανατικούς που αναστατώνουν για κανένα συγκεκριμένο λόγο ενάντια σε όλα όσα δεν κατανοούν, περισσότερο από όλα από μια φυσική ανάγκη να υψώσουν τον εαυτό τους και να επιτεθούν σε κάτι: αδυνατώντας να διατυπώσουν σαφώς τις δικές τους ιδέες, καταδικάζουν αυτές των άλλων: σε συνεχή προσωπική αντιπαλότητα, χθες αναρχικοί, αύριο πληροφοριοδότες της αστυνομίας, σήμερα ατομικιστές, αύριο κομμουνιστές… αναγνώστες φυλλαδίων, οφειλέτες, και εφευρέτες συστημάτων για να κερδίζουν στη ρουλέτα, ζώντας σε διαρκή και συγκεχυμένο φανατισμό.»

 

Αναφέρω αυτά τα άλλα άτομα για να αντισταθώ στις αναπόφευκτες προσπάθειες να απαξιωθεί και να μειωθεί κάθε επαφή μεταξύ του ατομικιστικού αναρχισμού και του φασισμού.

 

Ενώ οι φιλελεύθεροι, οι συνδικαλιστές, οι κρατικοί σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές έχουν μια ευρεία γκάμα μελών που πέρασαν στον φασισμό – όποιος σκέφτεται να χρησιμοποιήσει αυτές τις λεπτομέρειες ως καταγγελία του ατομικιστικού αναρχισμού θα πρέπει να σκεφτεί καλά πριν πετάξει πέτρες – και η συντριπτική πλειονότητα των ατομικιστών αναρχικών στην Ιταλία προφανώς δεν έγινε φασίστας, υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη διείσδυση στις πρώτες μέρες.

 

Ενώ δεν είχε τόσους δεσμούς με το σοσιαλιστικό κίνημα (βλ. τον πλούτο των επαίνων που του προσέφεραν Λένιν και Τρότσκι) ή με φιλελεύθερους και συντηρητικούς που συνέρρεαν στις υποσχέσεις του, ο Μουσολίνι ήταν εκπληκτικά βαθιά δεμένος με αναρχικός. Ο πατέρας του συμμετείχε στη διεθνή αναρχική οργάνωση του Bakunin. Ήταν προσωπικά κοντά με την διαβόητη μουσουλμάνα ατομικίστρια αναρχική Leda Rafanelli στο Μιλάνο. Ήξερε τον Carlo Tresca, επαίνεσε τον Gaetano Bresci και τον Malatesta, συνεργάστηκε με τον Luigi Bertoni και μετέφρασε δύο βιβλία του Kropotkin. Επαινούσε τον Stirner και τον Nietzsche και τους παραθέτει στους αντιπάλους του. Ο Μουσολίνι ακόμη προσέφευγε στον (ατομικιστικό) αναρχισμό ανοιχτά για να δικαιολογήσει τον φασισμό: «Σε εμάς, τους καταδικασμένους του ατομικισμού, δεν μένει τίποτα για το σκοτεινό παρόν και το ζοφερό αύριο εκτός από την πάντα παρηγορητική θρησκεία… του αναρχισμού!» Ο Μουσολίνι υποστήριξε ακόμα τους Sacco και Vanzetti και παραπονιόταν ιδιωτικά στους φίλους του ότι οι Αμερικανοί φασίστες δεν πήραν το μέρος τους.

 

Η φυγή από αυτήν την ιστορία δεν θα μας πάει πουθενά και δεν παρέχει χρήσιμα αντισώματα απέναντι στην αναζωπύρωση της φασιστικής διείσδυσης στις χειρότερες άκρες του κινήματός μας.

 

Ωστόσο, δεν θα συνιστούσα το βιβλίο της Whitaker ως διορθωτικό.

 

Η ιδεολογική ανάλυση στο The Individualist Anarchist Origins of Fascism είναι γενικά επιφανειακή και έχω κάνει ό,τι μπορούσα για να την απομακρύνω στην αναφορά των ιστορικών λογαριασμών παραπάνω. Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ακριβώς από ποια ιδεολογική σκοπιά προσεγγίζει ο Whitaker. Σε πολλά σημεία φαίνεται να καταδικάζει τον ατομικιστικό αναρχισμό από σοσιαλιστική σκοπιά, σε άλλα από φιλελεύθερη, ενώ υπάρχουν λίγα σημεία όπου φαίνεται να είναι ακόμη και συμπαθής προς τους φασιστικούς χαρακτήρες του. Προφανώς θεωρεί τον ατομικισμό κάπως ύποπτο (ή τουλάχιστον ξένο), θεωρεί ότι η εξωδικαστική εκτέλεση των Nanni και Arpinati είναι αυτονόητα κακή (έγκλημα!) και λυπάται που ο Arpinati έχει χαρακτηριστεί φασίστας αντί να αναγνωριστούν οι επιτυχίες του στη σωστή διακυβέρνηση. Αλλά ακόμη και αυτή η συμπάθεια συνοδεύεται από κάτι που μοιάζει με κριτική στις ιστορικές αφηγήσεις που ισχυρίζονται ότι ο φασισμός εξαφανίστηκε πλήρως και δεν είχε συνέχεια στην Ιταλία.

 

Ο Whitaker ισχυρίζεται ότι έγραψε το βιβλίο για να αντισταθεί σε ιστορικές αφηγήσεις που ομογενοποιούν τη φασιστική ιδεολογία και την αποκόπτουν από το παρελθόν και το μέλλον της. Αυτό είναι καλό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να παραπλανήσει φιλελεύθερους και σοσιαλιστές ή, ακόμη χειρότερα, να παράσχει επιχειρήματα σε πραγματικούς φασίστες. Είναι χρήσιμο για αναρχικούς, αλλά για όποιον δεν είναι ήδη γνώστης του αναρχισμού υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκαλέσει μόνιμη ζημιά.

 

Όπως έχω αναφέρει, στην προσπάθειά του να κατανοήσει τον αναρχισμό, αντλεί βαριά από ανεπαρκείς φιλελεύθερους ακαδημαϊκούς και από την προβληματική σύνοψη του Woodcock για τον αναρχισμό. Πολλά έχουν γραφεί κριτικά για το Anarchism του Woodcock (1962) και την επιρροή του. Ο Woodcock ήταν ειρηνιστής με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα και, αν και συμμετείχε σε αναρχικούς κύκλους πριν από τον πόλεμο, αντιπροσώπευε τους επιζώντες που άνθισαν στη μεταπολεμική περίοδο. Προσπαθούσε να αποποιηθεί τη βία και να επικεντρωθεί στη νομιμότητα, αποδίδοντας στον Bakunin και τον Kropotkin από τη δική του σκοπιά. Το βιβλίο του ήταν προκατειλημμένο, παρουσιάζοντας τον αναρχισμό ως αποτυχημένο έργο, κάτι που για αναρχικούς της δεκαετίας του 1950-60 ήταν αντιπροσωπευτικό του πνεύματος της εποχής τους.

 

Ο Woodcock επίσης έγραφε για μεταπολεμικούς φιλελεύθερους, οι οποίοι είχαν διαφορετική αναφορά από τον αναρχισμό. Οι φιλελεύθεροι ακαδημαϊκοί που επικαλείται ο Whitaker, βλέπουν τον αναρχισμό όχι μόνο ως ουτοπικό αλλά και ως παράξενο, προσπαθώντας να τον εντάξουν σε δικές τους έννοιες ατομικισμού και κοινοτισμού. Δεν διάβασαν πέρα από επιλεγμένα αποσπάσματα, οδηγώντας σε strawman επιχειρήματα για τον αναρχισμό.

 

Υπάρχει επίσης η πεποίθηση ότι ο αναρχισμός ορίζεται από την πίστη ότι η ανθρώπινη φύση είναι καλή. Αυτή η ιδέα προέκυψε μετά το Mutual Aid του Kropotkin και επικράτησε για δεκαετίες. Η αντίληψη ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί αλλά διαστρεβλώνονται από κοινωνικούς θεσμούς. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του πράσινου αναρχισμού και του πρωτογονισμού. Ωστόσο, στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αναρχισμός ήταν περισσότερο προμηθεϊκός, πίστευε στην πρόοδο μέσω επιστήμης, τεχνολογίας και λογικής, με την επαναστατική τεχνολογία (όπλα, δυναμίτης) ως μέσο κοινωνικής μεταμόρφωσης.

 

Ο Whitaker και οι φιλελεύθερες πηγές του διαβάζουν τον αναρχισμό μέσα από αυτήν τη λανθασμένη οπτική, παραποιώντας τον ατομικιστικό αναρχισμό, ακόμη και παρουσιάζοντας τον Stirner ως «λατρευτή της φύσης» και μαθητή της Λογικής και της Αιτίας, ενώ στην πραγματικότητα ο Stirner λέει:

 

«Κάτοχος και δημιουργός του δικαιώματός μου, δεν αναγνωρίζω άλλη πηγή δικαιώματος από — εμένα, ούτε τον Θεό, ούτε το Κράτος, ούτε τη φύση, ούτε ακόμη και τον άνθρωπο με τα “αιώνια δικαιώματα του ανθρώπου”».

 

Αυτό το λανθασμένο διάβασμα οδηγεί στο να βλέπουν οι φασίστες τον Stirner ως εργαλείο για την αφαίρεση της αλληλεγγύης και της συμπόνιας προς τους άλλους, κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Ο φασισμός δεν είναι αντίθετος στον ατομικισμό, αλλά αποτελεί παραμόρφωση του.

 

Επιπλέον, ο εθνικισμός έχει δύο πλευρές: όχι μόνο την κατασκευή ψευδούς αλληλεγγύης με τους συμπολίτες, αλλά και τη μείωση της φροντίδας προς τους ξένους. Ο φασισμός επιδιώκει να περιορίσει τον κύκλο φροντίδας και αναγνώρισης, δημιουργώντας μια κοινότητα αντίθετων αξιών. Η βία γίνεται κύκλος καθαρισμού που εξαλείφει τη συμπόνια και τη λογική.

 

Ο φασισμός ως κίνηση προέκυψε εν μέρει από τον αναρχισμό, όχι ως αριθμητική πλειοψηφία, αλλά ως καταλύτης που επαναπροσδιόρισε υπάρχοντα αντιδραστικά στοιχεία. Ατομικισμός και φασισμός μοιράζονται σύγχρονες ρίζες, αλλά η ιδεολογική αντίθεση παραμένει.

 

Το κύριο μάθημα είναι ότι το «Δεν θα υποταχθώ» από μόνο του δεν απέχει ούτε μισό βήμα προς το «Δεν θα υποταχθώ και δεν θα κυριαρχήσω», αλλά μπορεί να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ο φασισμ@ς διεξήγαγε μια θανάσιμη μάχη ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις και ιδεολογίες του κόσμου: τη Ρωσία και την Αμερική, τη δημοκρατία και τον κομμουνισμό,που συμμάχησαν για να τον καταστρέψουν, συντρίβοντας όλη την Ευρώπη κάτω από τα ερείπιά της. Το ότι μετά από αυτή τη μονομαχία μέχρι θανάτου, ο φασισμ@ς - και ιδιαίτερα η πιο ριζοσπαστική του πλευρα - ταυτίστηκαν με τις δυνάμεις του κακού, ότι ένα είδος μυθολογίας σκότους υφάνθηκε γύρω τους, μιλώντας πάντα για τα εγκλήματά τους, ποτέ για τις ιδέες τους, είναι απολύτως κατανοητό. Ακόμα πιο κατανοητό αν σκεφτεί κανείς ότι ο κομμουνισμός, ο οποίος σε όλη την πενηντάχρονη ιστορία του χρησιμοποιούσε πάντα αυστηρά «φαιδρές» μεθόδους, εξαλείφοντας δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους και υποδουλώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους - έχει διασφαλίσει ότι τα "εγκλήματα του φασισμ@υ" συζητούνται συνεχώς για να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από τις εσωτερικές του υποθέσεις. Προσθέστε σε αυτό, ότι ο ευρωπαϊκός φασισμ@ς, είχε τα θύματά του ανάμεσα σε εκείνους που ήταν ιδιαίτερα ισχυροί και ακούγονταν στον κόσμο - και όχι ανάμεσα σε εκείνα τα «άχρηστα» εκατομμύρια λευκών, «αστών» και «κολάκων» που εξαφανίστηκαν χωρίς δόξα. Ισχυρές προσωπικότητες, όχι χωρίς τη δύναμη του Χόλιγουντ και άλλων κέντρων της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ικανές να παράγουν ταινίες, ημερολόγια και κόμικς, για να διαιωνίσουν σε διανοούμενους και υπηρέτες μια υγιή φρίκη για τον Φασισμ@ και τα κακά του. Ταινίες και ημερολόγια που τα εκατομμύρια Ρώσων αγροτών εξαφάνισαν, επειδή αρνήθηκαν να δεχτούν την κολεκτιβοποίηση, ή τα είκοσι εκατομμύρια Κινέζων που εξαφανίστηκαν επειδή ήταν ανεπιθύμητοι στον Πρόεδρο Μάο, οι «αστοί» που εξαλείφθηκαν κατά εκατομμύρια στη Ρωσία και πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ή τα τρία εκατομμύρια Γερμανοί που εξαφανίστηκαν στη ρωσική εισβολή, ολα αυτα δεν είχαν χρόνο να τα αφήσουν πίσω τους. Δεν γράφουμε αυτό με πολεμικό τόνο, αλλά απλώς για να εξηγήσουμε γιατί -ενώ μελετάμε τη Γαλλική ή τη Ρωσική Επανάσταση πρώτα για τις ιδέες τους και στη συνέχεια για τα εγκλήματά τους- ο Φασισμ@ς απορρίπτεται και απορρίπτεται ως μια καθαρή έκρηξη βίας. Adriano Romualdi. Ο Φασισμ@ς ως ευρωπαϊκό φαινόμενο

 

Maurice Bardèche, Νυρεμβέργη ή γη της επαγγελίας

 

«Και αφού ο φασισμός ήταν από την ουσία του η υπεράσπιση ενός υγιούς έθνους, ο αντιφασισμός εξύψωσε και επέβαλε το αντίθετο αυτού του πνεύματος συντήρησης.

Στον ίδιο βαθμό που ο φασισμός ήταν υγεία και δύναμη, ο αντιφασισμός ήταν το αντίθετο της υγείας και της δύναμης. 

Ο αντιφασισμός δεν ήταν καθόλου σοβιετικός κομμουνισμός, γιατί στον καθαρό κομμουνισμό υπάρχει δύναμη και υγεία.

Ο αντιφασισμός ήταν ο δούρειος ίππος. Δεν είχε άλλο σκοπό από το να διαιωνίσει την ύπαρξη των αδύναμων περιοχών. 

Δεν ήθελε τίποτα περισσότερο από το να κρατήσει τα έθνη αβοήθητα. 

Για το λόγο αυτό επιτέθηκε στο εθνικό αίμα, τη ψυχή και τη θέληση. 

Έπρεπε να αποδυναμώσει τα έθνη και τα κατάφερε. 

Αυτή η Ευρώπη σήμερα είναι η αντιφασιστική Ευρώπη, τελικά υλοποιημένη»

Οι φασιστικές και εθνικιστικές διασυνδέσεις του Τσαβισμού (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

link: η άγνωστη πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας στην οποία δεν τολμάει να αναφερθεί κανείς

Στη φιλελεύθερο-συντηρητική και νεοσυντηρητική φαντασία, ο Ούγκο Τσάβες και η κυβέρνηση του παρουσιάζονται σαν κομμουνιστές, αλλά μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι οι ιδεολογικές ρίζες του Τσάβες βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην τρίτη πολιτική θεωρία, ιδιαίτερα στον περονιστικό της κλάδο, χάρη στον μέντορά του, τον Αργεντινό φιλόσοφο Νορμπέρτο ​​Tσερεσόλε. 

Για πολλούς Λατινοαμερικανούς αναλυτές και μέσα ενημέρωσης, η λεγόμενη Μπολιβαριανή Επανάσταση είναι ένα αποκλειστικά μαρξιστικό εγχείρημα. 

Ο Κολομβιανός ηγέτης της δεξιάς, Άλβαρο Ουρίμπε, πιστεύει μάλιστα ότι υπάρχει μια πολιτική ιδεολογία που ονομάζεται «Καστρο-Τσαβισμός». Ωστόσο, ο Τσαβισμός έχει ιδεολογικά στοιχεία που διαφέρουν από τον Καστρισμό. 

Η Μπολιβαριανή Επανάσταση ξεκίνησε και αναπτύχθηκε ως εθνικιστικό εγχείρημα, παρόλο που τελικά υιοθέτησε μαρξιστικά στοιχεία ενώ συγκέντρωσε υποστήριξη από εθνικιστικές ομάδες παγκοσμίως.

Για τον Τσάβες, οι κύριες πηγές έμπνευσης για την επανάστασή του ήταν οι Σιμόν Μπολιβάρ, ​​Σιμόν Ροντρίγκεζ και Εζεκιέλ Θαμόρα, εθνικοί ήρωες της Βενεζουέλας. 

Ο ηγέτης της Βενεζουέλας δεν έκρυψε επίσης τη συμπάθεια του για εθνικιστές όπως ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν στην Αργεντινή και ο δικτάτορας Βελάσκο Αλβαράδο στο Περού. 

Ο Τσάβες εξέφρασε επίσης ανοιχτά τη συμπάθειά του για τα παναραβικά εθνικιστικά καθεστώτα. Επισκεπτόταν τακτικά τη Συρία και θυμόταν με αγάπη την κληρονομιά του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ στην Αίγυπτο

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Αναρχία και Φασισμός: Από τον Berto Ricci στους Οπλισμένους Επαναστατικούς Πυρήνες: η μακρά ιστορία ενός αιρετικού φλερτ (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

«Το εννοιολογικό μόσχευμα: Stirner, Nietzsche ένας «αναρχο-στιρνεριανός υπερανθρωπισμός που ωθεί το εγώ προς την απόδειξη»

Η αναρχία αντιμετωπίζεται ως ένα περιβάλλον και μια ιδιοσυγκρασία και η αποσύνδεση από τον ακτιβισμό μπορεί να χρονολογηθεί ήδη από το 1912, όταν ο Lorenzo Viani εγκατέλειψε την αναρχική οργάνωση και έστριψε προς έναν εθνικοεπαναστατικό συνδικαλισμό, ο οποίος εξακολουθούσε να περιέχει πολλές ελευθεριακές ενέργειες.  Aυτός και άλλοι πολλοί Ιταλοί αναρχικοί, στράφηκαν προς τον φασισμό. 

Το παρακάτω άρθρο του Ιταλού συγγραφέα ιστορικού, Miro Renzaglia, ταράζει αρκετά τα κουρασμένα μυαλά της ακροδεξιάς κι όχι μόνο, δίνοντας κάποια άλλη πνοή και βλέμμα στα κοινωνικά φαινόμενα που έπαιξαν ρόλο τον περασμένο αιώνα. 

Καλή ανάγνωση:

Το 1932, τον 10ο χρόνος της φασιστικής εποχής, ένας γνωστός και περήφανος Φλωρεντινός αναρχικός, ο Ricci Alberto, γνωστός ως Berto, συγγραφέας, ποιητής και αρθρογράφος διαφόρων λογοτεχνιών, υπέβαλε αίτηση για να ενταχθεί στο PNF (Εθνικό Φασιστικό κόμμα) στην τοπική ομοσπονδία. 

Όπως συνηθιζόταν τότε, τον ρώτησαν: «Γιατί δεν εντάχθηκες νωρίτερα;». Ο αιτών απάντησε με ειλικρίνεια: «Επειδή είχα αντίθετες απόψεις». 

Όπως υπαγορεύει η γραφειοκρατία, η αίτηση έφτασε στο γραφείο του τοπικού ομοσπονδιακού επιτρόπου, Alessandro Pavolini, ο οποίος έδωσε στο αίτημα ένα κατηγορηματικό «Όχι». 

Ο λόγος της απόρριψης ήταν αυτολεξεί: «Έχει επιδείξει αναρχικές ιδέες στο παρελθόν». 

Για την τελική απόφαση ωστόσο, το θέμα παραπέμφθηκε στα γραφεία της Ρώμης του τότε εθνικού γραμματέα του κόμματος, Arturo Marpicati . 

Αφού διάβασε τα έγγραφα ενέκρινε την ένταξη, προσθέτοντας τον λόγο στο κάτω μέρος: «Και εμείς οι φασίστες, δεν ήμασταν μήπως αναρχικοί;». 

Θεωρώντας το χρήσιμο για την ανίχνευση του προφίλ ενός αναρχοφασιστικού πρωτοτύπου, αξίζει να παρακολουθήσουμε με απλό τρόπο, την βιοδιανοητική πορεία του Berto Ricci

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Acca Larentia 2026

Casa Pound: Όταν ο εθνικισμός γίνεται Αντικουλτούρα (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Χτύπησα τις μεγάλες μεταλλικές πόρτες ενός εμπορικού κτιρίου σε έναν ήσυχο δρόμο της Ρώμης. Δεν είχε όνομα επικοινωνίας - μόνο μια διεύθυνση. 

Την είχα βρεί από κάποιον τυχαίο λογαριασμό ενώ έψαχνα σε ένα ευρωπαϊκό εθνικιστικό νήμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ήταν γύρω στο 2013. Η πρώτη μου φορά στην Ιταλία, μετά από την παιδική μου ηλικία, μία από εκείνες τις οικογενειακές επισκέψεις που αφήνουν περισσότερο γεύση παρά ανάμνηση. 

Τώρα ήμουν εκεί με μια κοπέλα, σχεδιάζοντας τη συνηθισμένη ρομαντική μας απόδραση. 

Το Κολοσσαίο. Κρασί. Ερείπια. Αλλά μια πλατεία στο πρόγραμμα ήταν δική μου. 

Μια μέρα, ένας λόγος για τον οποίον ήρθα πραγματικά στη Ρώμη: CasaPound

Ένα μικρό μεταλλικό παράθυρο άνοιξε με ένα δυνατό κρότο. Ένας τύπος με κοντό κούρεμα έβγαλε το κεφάλι του έξω και φώναξε κάτι στα ιταλικά που δεν καταλάβαινα. 

Φώναξα, «Ε, γεια... είμαι από τη Νέα Υόρκη. Είμαι εθνικιστής. Ένθερμος υποστηρικτής της Casa Pound. Μπορώ να περάσω μέσα ή κάτι τέτοιο;»

Κοίταξε πάνω κάτω στον δρόμο, προβληματισμένος, και μετά σήκωσε τους ώμους του. «Μμμ... εντάξει. Έλα μέσα.»

Λίγα λεπτά αργότερα, ήμουν μέσα, και με ξενάγησε ένας από τους άντρες τους

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Nicola Bombacci: Μαύρος και Κόκκινος μα πάνω από όλα Επαναστάτης! (άρθρο του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

link: Η σκέψη του Duce ως φυσική και πνευματική επαναστατική ενέργεια: βιβλιοκριτική του Gabriele Adinolfi για το βιβλίο «Ο Μουσολίνι και η φιλοσοφία» του Adriano Scianca (Altaforte Edizioni)

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που φαίνονται σουρεαλιστικές, που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί από το λαμπρό μυαλό ενός συγγραφέα φαντασίας. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες, όπως αυτή του Nicola Bombacci που γεννήθηκε Σοσιαλιστής, έγινε Κομμουνιστής και πέθανε πυροβολημένος ως Φασίστας, που φαίνεται να έχουν δημιουργηθεί ειδικά για την έκπληξη και το σκάνδαλο. 

Μαζί με τον Mussolini βρέθηκαν να είναι ένθερμοι Σοσιαλιστές επαναστάτες, ένα μαξιμαλιστικό ρεύμα, για να χωριστούν στη συνέχεια, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν φίλοι, ωστόσο, μια φιλία που θα κρατούσε, παρά τις πολλές διαφωνίες και τους συνεχείς βίαιους «χωρισμούς». 

Και ενώ ο Mussolini, που εκδιώχθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ίδρυσε το “Fasci da Combattimento” το 1919, ο Bombacci το 1921, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιβόρνο, μαζί με τους Bordiga και Gramsci, ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα από το οποίο εκδιώχθηκε το 1927. Αλλά ήταν επαναστάτης και οι επαναστάτες δυσκολεύονται να ανεχτούν τα κλουβιά και τα περιβλήματα, δεν έχουν καμία ανοχή σε θεωρίες και ποτάμια λέξεων.

Προσωπικός φίλος του Lenin, του μοναδικού Ιταλού που έγινε δεκτός προσωπικά από τον δαιμόνιο Ρώσο επαναστάτη, άρχισε, ωστόσο, να απομακρύνεται από τη Ρωσία όταν υποδεχόμενος από τον «Λαϊκό Επίτροπο Εμπορίου» Litvinov στη Δανία, είδε το πρόγραμμα του για τα Σοβιέτ στην Ιταλία να απορρίπτεται, επειδή η Ρωσία έπρεπε να ευθυγραμμιστεί με τις Δυτικές κυβερνήσεις, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία του Stalin για τον «Σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα». Ποτέ δεν εντάχθηκε στο Φασιστικό Κόμμα αλλά επιχείρησε να λειτουργήσει ως «γέφυρα» μεταξύ των δύο επαναστάσεων, της Μπολσεβίκικης και της Φασιστικής. 

Έγραφε: «ο Φασισμός έχει κάνει μεγαλειώδη την κοινωνική επανάσταση, ο Μουσολίνι και ο Λένιν, το Σοβιετικό και Φασιστικό Κορπορατιστικό κράτος, η Ρώμη και η Μόσχα. Αρκετές θέσεις που είχαν ήδη ληφθεί έπρεπε να διορθωθούν, δεν έχουμε όμως τίποτα για το οποίο να ζητήσουμε συγχώρεση, καθώς τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν ωθούμαστε από το ίδιο ιδανικό: τον θρίαμβο της εργασίας». 

«Μοιράζω το επαναστατικό ψωμί της κοινωνικοποίησης», είπε στους λίγους πιστούς που έμειναν στην αυλή του Φασιστικού Λυκόφωτος, όταν ήταν πλέον σαφές σε  όλους ότι οι ώρες ήταν μετρημένες. «Ζήτω ο Duce. Ζήτω ο Σοσιαλισμός» φώναξε πριν τον εκτελέσουν οι Κομμουνιστές στους οποίους είχε δώσει ένα ιδεολογικό σπίτι ...

Παραμερίζοντας τις διαφορές μπροστά στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας: ένα άρθρο έκπληξη … για τον Manuel Hedilla, κορυφαίος Εθνικοσυνδικαλιστής και εκπρόσωπος της «αριστερής» τάσης του Ισπανικού Φασισμού και της «Τρίτης Θέσης» που συγκρούστηκε με τον Φράνκο και την Δεξιά αντίδραση! (δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα του «Μετώπου Νεολαίας» της «Χρυσής Αυγής» την 4η Φεβρουαρίου 2025)

 Παραμερίζοντας τις διαφορές μπροστά στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας: ένα άρθρο έκπληξη … για τον Manuel Hedilla, κορυφαίος Εθνικοσυνδικαλιστής και εκπρόσωπος της «αριστερής» τάσης του Ισπανικού Φασισμού και της «Τρίτης Θέσης» που συγκρούστηκε με τον Φράνκο και την Δεξιά αντίδραση! 

(δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα του «Μετώπου Νεολαίας» της «Χρυσής Αυγής» την 4η Φεβρουαρίου 2025)

link: Manuel Hedilla: ο Φαλαγγίτης που αμφισβήτησε τον Franco.

link: Ο Manuel Hedilla, ο «Κόκκινος» Φαλαγγίτης που φυλακίστηκε στην Ισπανία του Franco.

«Πρέπει να σώσουμε τη λέξη «φασίστας» από τα στόματα των εχθρών μας, από κάθε δημοκρατικό και αντιφασιστικό βερμπαλισμό. Πρέπει να δεχθούμε αυτή τη λέξη ως πρόκληση».

Pierre Drieu La Rochelle 

Εισαγωγικό σημείωμα του Σταύρου Λιμποβίση:

Εδώ και πολλά χρόνια κάποια πρόσωπα που κυριαρχούσαν στις ηγετικές θέσεις της «Χρυσής Αυγής» οδηγούσαν το κόμμα στην ιδεολογική κατηφόρα επιλέγοντας φετιχιστικές εκφράσεις και προσωπολατρικές πρακτικές. 

Η άκρα δεξιά που συνδεόταν από παλιά με το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας και τα κομματικά παρασκήνια της δεξιάς κατάφερε σε λίγα χρόνια να αλώσει τις τοπικές οργανώσεις και τα κινηματικά μέσα ενημέρωσης. 

Ιδίως δε μετά την κ(υ)νοβουλευτική εκπροσώπηση το σφιχταγκάλιασμα με την «επάρατη νόσο» συνεχίστηκε με τελικό αποτέλεσμα την ιδεολογική «γύμνια» και την διακοπή της επικοινωνίας με τα λαϊκά στρώματα. 

Μεγάλη εξαίρεση στον κανόνα που επέβαλλαν μέσω των υπηρεσιών τα άτομα των πρεσβειών και της Μπακογιάννη, ήταν μικρές ομάδες της νεολαίας του κόμματος, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που προσπαθούσαν να προβάλλουν την «εργατίστικη» έκφραση του Εθνικοσοσιαλισμού. 

Όλες αυτές οι προσπάθειες είτε διήρκησαν λίγο είτε είχαν μικρή ανταπόκριση αφού ο Νίκος Μιχαλολιάκος και κυρίως ο Ηλίας Κασιδιάρης - ο τελευταίος απαίτησε το «δαχτυλίδι» της κομματικής διαδοχής (με τον όρο να καταδικάσει δημοσίως ο γενικός γραμματέας  και με δήλωση μετανοίας τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Φασισμό με ποιων την εντολή άραγε …) - ουδέποτε υπήρξαν μέλη της εργατικής τάξης ή «πόνεσαν» για το μεροκάματο. 

Και επειδή ο πρώτος δίνει μια ύστατη μάχη με τον Χάρο στο νοσοκομείο προλογίζοντας ένα τέλος που δεν του αξίζει, δεν θα επεκταθούμε για τις λάθος επιλογές του και τις οργανωτικές παλινωδίες. 

Ο δεύτερος παρόλο που βρίσκεται αδίκως στην φυλακή, με τον βερμπαλισμό του και τις τραγικές επιλογές του εξυπηρέτησε επί σειρά ετών τους σχεδιασμούς των εχθρών μας και θα κριθεί στο μέλλον από την εθνικιστική νεολαία! 

Εξαίρεση στο δυσώδες αυτό περιβάλλον που όλα τα σκιάζει η αστική ακροδεξιά παράνοια και ο «πολιτικός αυνανισμός» με την χρόνια φιλική στάση απέναντι στην καθεστωτική αστυνομία και τον Νατοϊκό στρατό, είναι κάποιες μικρές «φλόγες» μέσα στο σκοτάδι που παίρνουν την μορφή ποιοτικών άρθρων όπως το παρακάτω. 

Συγχαίρουμε δημοσίως τον αρθρογράφο/ους  που επέλεξε/αν μια ηρωική μορφή της «Τρίτης Θέσης» και του επαναστατικού «αριστερού» Φασισμού και τους καλούμε να συνεχίσουν στην αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας μακριά από τις «κομματικές νόρμες» που θυμίζουν τις «μούμιες» του Περισσού. 

Τους προτρέπουμε δε να αποχωρήσουν άμεσα από τις τάξεις της «Χρυσής Αυγής» που το λείψανο της σήμερα απλά κοσμεί την «αίθουσα μνήμης» της ελληνικής άκρας δεξιάς και κάθε τόσο «βαπτίζεται» στην δεξαμενή συντήρησης της κοινωνικής μηχανικής της κατοχικής εξουσίας. 

Να ενταχθούν άμεσα στην ποιοτική έκφραση της «Εθνικής Αυτονομίας» και πρωτίστως στους «Αυτόνομους Αθηνών» - Αρχική - Athens Autonomous - την οργανωτική «αιχμή του δόρατος» για λόγους δυναμικής και εντοπιότητας.

Διαβάστε το άρθρο:

Ο Federico Manuel Hedilla Larrey ήταν Ισπανός Εθνικιστής, γνωστός ως διάδοχος του José Antonio Primo de Rivera και ο τελευταίος ηγέτης της γνήσιας Ισπανικής Φάλαγγας (Falange Española de las JONS). Ορφανός από πατέρα σε νεαρή ηλικία, μετακόμισε στο Μπιλμπάο όπου ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές σε Ρωμαιοκαθολικό σχολείο στον δήμο Barakaldo, στη Χώρα των Βάσκων. Στα 16 του χρόνια ξεκίνησε μαθητεία σε ναυπηγείο, αλλά η οικονομική κρίση τον οδήγησε στην ανεργία. Εργάστηκε στη συνέχεια στην οδοποιία και ως μηχανικός αυτοκινήτων στη Μαδρίτη.

Πολιτική Δράση

Το 1933 πληροφορήθηκε με ενθουσιασμό την ίδρυση της Φάλαγγας, ενός κινήματος με επαναστατικές ιδέες και στρατιωτική δομή. Ένα χρόνο μετά, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως τεχνικός επιθεωρητής σε εργοστάσιο στην Κανταβρία, έρχεται σε επαφή με το Κίνημα μέσω δύο συναδέλφων του. Σχεδόν αμέσως, ορίζεται επικεφαλής της κωμόπολης Renedo de Pielagos, οπού αναπτύσσει ιδιαίτερα επιτυχημένη δράση προσελκύοντας νέα μέλη και υποστηρικτές. 

Τον Μάρτιο του 1935 επισκέπτεται την περιοχή ο Jose Antonio, που εντυπωσιάζεται από το έργο του και τον ορίζει επικεφαλής της Φάλαγγας σε ολόκληρη την επαρχία. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους συμμετέχει στο Εθνικό Συμβούλιο της Φάλαγγας, στην Μαδρίτη, ως εκπρόσωπος της βόρειας κοινότητας Santander.

Όμως, το 1936 η Φάλαγγα τίθεται εκτός νόμου και πλήθος ηγετικών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Jose Antonio, οδηγούνται στις φυλακές. Εν μέσω αυτής της κρίσης ο Hedilla αναλαμβάνει τον συντονισμό των διάφορων εθνικιστικών ομάδων. Η Φάλαγγα δεν είναι πλέον μια περιθωριακή ομάδα αλλά διαθέτει 240.000 καλά εξοπλισμένα μέλη. Ακολουθώντας τις οδηγίες του φυλακισμένου Αρχηγού του, συναντιέται με τον Στρατηγό Emilio Mola, με στόχο την οργάνωση ένοπλης ανατροπής του καθεστώτος.

Αν και τυπικά ήταν ο υπεύθυνος της Φάλαγγας μόνο στο Santander, ο Hedilla βρισκόταν στην La Coruña όταν έλαβε χώρα η στρατιωτική εξέγερση. Εκεί, συνδράμει αποφασιστικά στην κατάληψη της πόλης, ως επικεφαλής πολιτοφυλάκων της Φάλαγγας. Μετά από αυτή την νίκη καθίσταται ο de facto ηγέτης του Κινήματος, καθώς ο Jose Antonio παραμένει φυλακισμένος, και αναλαμβάνει επικεφαλής του «Προσωρινού Διοικητικού Συμβουλίου». 

Ωστόσο, ο Hedilla με την «ταπεινή» καταγωγή, δεν διέθετε το κύρος του Primo de Rivera και σύντομα γίνεται εμφανής η ρήξη με τον κύκλο εξουσίας που περιέβαλλε τον Francisco Franco, δηλαδή τον κύριο εκφραστή των εξεγερμένων αντιδημοκρατικών δυνάμεων.

Από τα τέλη του 1936 υπήρχε διάχυτη η άποψη στις επαναστατημένες μάζες πως πρέπει να επιτευχθεί μια «ενοποίηση» όλων των εθνικών πολιτικών κινήσεων. Από την πρώτη στιγμή ο Hedilla αντιτάχθηκε στην πιθανότητα πραγμάτωσης αυτής της ενοποίησης. Στην πράξη όμως, ο Φαλαγγίτης αρχηγός δεν ήλεγχε τις ετερόκλητες ομάδες που τότε συνυπήρχαν στο εσωτερικό του κινήματος. Ερχόταν συχνά αντιμέτωπος με την ριζική αντίθεση άλλων ηγετών, καίτοι ο ίδιος στηρίζονταν από πυρήνες του Ισπανικού βορρά. 

Ορισμένοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους γνησιότερους συνεχιστές της κληρονομιάς του Jose Antonio, ενώ άλλοι «νεοσύλλεκτοι» έβλεπαν στο πρόσωπο του Στρατηγού Franco τον δυνητικό ηγέτη μιας «ευρύτερης» παράταξης, αναγκαίας για την χώρα. Παρά το εχθρικό αυτό πλαίσιο, ο Hedilla υποστηρίχθηκε ενθουσιωδώς από τον Γερμανό πρέσβη Wilhelm Faupel, σε αντιδιαστολή βέβαια με τον πρέσβη της φασιστικής Ιταλίας, που δεν έχανε ευκαιρία να τον υποτιμά.

Απέναντι στον εσωτερικό διχασμό

Ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στον βορρά, ο Hedilla έμαθε ότι είχαν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μεταξύ ορισμένων ηγετικών πυρήνων των Καρλιστών και των Φαλαγγιτών. Έτσι, ανακοίνωσε την διεξαγωγή ενός Εθνικού Συμβουλίου της Φάλαγγας, στις 25 Απριλίου για να αντιμετωπίσει θεσμικά την εσωτερική αταξία. Αντιτιθέμενοι σε αυτή την απόφαση, στις 16 Απριλίου του 1937 οι, κατ’ ουσίαν ακροδεξιοί, Davila, Aznar και Garceran σχηματίζουν μια αυθαίρετη επιτροπή ελπίζοντας να ελέγξουν το Κίνημα. 

Ο Hedilla δεν άργησε να απαντήσει. Το ίδιο βράδυ οι Εθνικιστικές πολιτοφυλακές υπό τις διαταγές του, πραγματοποιούν έφοδο και ανακατάληψη των κεντρικών γραφείων του κόμματος, πετώντας έξω τους αντιπολιτευόμενους συμβιβαστές. Οι επικεφαλής της «μετριοπάθειας», αναζητούνται και συλλαμβάνονται μέσα στα καταλύματα τους, ακόμα και μετά από ανταλλαγές πυρών.

Φαινόταν πως είχε επιτευχθεί μια πρόσκαιρη επιτυχία για τον έλεγχο του κινήματος. Δυο ημέρες αργότερα έλαβε χώρα συμβούλιο κατά το οποίο ο Hedilla επανεκλέχθηκε εθνικός αρχηγός. Στην ψηφοφορία έλαβε δέκα ψήφους υπέρ και τέσσερις κατά, αλλά υπήρξαν και πολλές αποχές. Ακόμα και ο Franco αποδέχτηκε τον νέο ηγέτη σε μια σκηνή θερμού εναγκαλισμού μπροστά σε χιλιάδες Φαλαγγίτες στο μπαλκόνι του παλατιού του Επισκόπου της Salamanca. Ωστόσο, η αδελφική χειρονομία φαίνεται πως ερμηνεύτηκε τελικά σαν ένδειξη υποταγής της Φάλαγγας στον μελλοντικό δικτάτορα.

Μετά από αυτά τα γεγονότα το αρχηγείο του Franco αποφάσισε να εφαρμόσει ένα σχέδιο ενοποίησης όλων των αντικαθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων που δρούσαν στην περιοχή. Ο επικεφαλής της Φάλαγγας έλαβε στο σπίτι του, ως τετελεσμένο, ένα αντίγραφο του λεγόμενου «Διατάγματος Ενοποίησης», το οποίο μάλιστα ανακοινώθηκε δημόσια μέσω ραδιοφώνου. 

Ο κομματικός φορέας που θα απορροφούσε όλες τις εξεγερμένες συνιστώσες της περιοχής θα ονομαζόταν «FET y de las JONS». Ως αντίδραση σε αυτή την αναγκαστική «ενοποίηση», εστάλη από τα κεντρικά γραφεία της Φάλαγγας ένα τηλεγράφημα στο οποίο ξεκαθαριζόταν ότι τα μέλη οφείλουν να συνεχίσουν να υπακούν μονάχα στις εντολές της ανώτατης διοίκησης του κινήματος, «για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες» του Διατάγματος. Αυτό το τηλεγράφημα ερμηνεύτηκε ως πρόκληση απέναντι στα σχέδια του Franco.

Στην δυσμένεια του καθεστώτος

Τελικά, στις 25 Απριλίου του 1938, ο Hedilla συνελήφθη μαζί σε άλλους εξακόσιους Φαλαγγίτες, με την κατηγορία ότι είχαν συνωμοτήσει εναντίον του Franco. Η σύλληψη του προκάλεσε θυελλώδεις δημόσιες διαμαρτυρίες, αλλά πολλοί συμμετέχοντες σε αυτές συνελήφθησαν και αυτοί κατηγορούμενοι σαν… κομμουνιστές. Μέσω της καταστολής ο Franco έπνιξε τις αντιστάσεις των πρωτεργατών της Φάλαγγας και εδραίωσε την πολιτική του εξουσία ποδηγετώντας το εθνικό επαναστατικό κίνημα. Διόρισε επίσης τον βετεράνο Raimundo Fernandez Cuesta ως γενικό γραμματέα της νέας συστημικής «Φάλαγγας».

Στις 5 Ιουλίου του 1937 ο Hedilla καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε ισόβια κάθειρξη, ενώ λίγο έλειψε να εφαρμοστεί η θανατική ποινή. Πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της καταδίκης του εξόριστος στην φυλακή των Las Palmas. Μετά την κρίση του Μαΐου του 1941, όταν αποφυλακίστηκαν μαζικά πολλοί παλαιοί μαχητές της Φάλαγγας ως μέτρο κατευνασμού, ο Hedilla μεταφέρθηκε στην Mallorca. Εκεί, έζησε έως το 1947, όταν και ανέκτησε την πλήρη ελευθερία του.

Μετά την φυλακή

Μετά την αποφυλάκιση του, δεν ανέλαβε τον οποιοδήποτε πολιτικό ρόλο στην φρανκική Ισπανία. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε μια μικρή εμπλοκή στο συνδικαλιστικό κίνημα, καταγγέλλοντας ρητά την αναρχοκομμουνιστική εκτροπή του και υπερασπίστηκε τα ιδεώδη ενός πλέριου Πατριωτικού Κοινωνισμού.

Χαρακτηριστική είναι μια μυστική αναφορά της CIA, από τον Αύγουστο του 1948, για την δράση του Hedella μετά την αποφυλάκιση του:

«Οι προσπάθειες που φέρεται να γίνονται από τον Manuel HEDILLA Larrey να εξωθήσει σε αλλαγές το ισπανικό καθεστώς στρέφονται περισσότερο ενάντια στην κατάσταση που αντιπροσωπεύει ο FRANCO, παρά εναντίον του ίδιου του Caudillo. Σύμφωνα με τον [λογοκριμένο όνομα], ο HEDILLA χρησιμοποιεί τους πιστούς οπαδούς του στη Φάλαγγα, αλλά πιστεύει ότι η Φάλαγγα καθαυτή είναι τελειωμένη υπόθεση. 

Ο HEDILLA δεν ενδιαφέρεται για «υπονομευτικές» δραστηριότητες, προτιμώντας τη μεταρρύθμιση μέσω της αντικατάστασης των ανίκανων στα σημαντικά αξιώματα. Αυτό το σκοπό επιδιώκει να επιτύχει ασκώντας επιρροή σε μέλη της εθνοσυνέλευσης, ηγέτες του Μετώπου Νεολαίας, γραμματείς της Πολιτικής Κυβέρνησης, Συνδικάτα κ.λπ. που μπορούν να μιλήσουν χωρίς να χαρακτηρίζονται ως εχθροί του Καθεστώτος.

Ο Αρχιεπίσκοπος OLAECHEA της Βαλένθια φέρεται να αρνήθηκε να αποσύρει την πρόσκληση στον HEDILLA για να παραστεί σε θρησκευτική εορτή που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Άνοιξη, λέγοντας ότι δεν θα μπορούσε να αρνηθεί την αποδοχή σε καθαρά θρησκευτικές τελετές ενός τόσο Χριστιανού κυρίου.»

Ο Hedilla απεβίωσε στην Μαδρίτη στις 4 Φεβρουαρίου του 1970. Για πολλούς νοσταλγούς της «παλαιάς φρουράς» της αληθινής Φάλαγγας, έφτασε να συμβολίζει την αγνότερη ουσία μιας νέας δυναμικής διάστασης του Κινήματος, αυτής του εθνικοσυνδικαλισμού. Υπήρξε επίσης το σύμβολο της αντίστασης των ακραιφνών ιδεολόγων Φαλαγγιτών στην προδοσία του Franco, καθώς τοποθετήθηκε ξεκάθαρα ενάντια στο κύμα των σκόπιμων αυθαιρεσιών της Δεξιάς, η οποία ακόμα και με την χρήση των Μαροκινών μισθοφόρων, έθαψε με σφοδρότητα το όραμα για την δόμηση μιας Εθνικιστικής και Σοσιαλιστικής Ισπανίας. 

Η ιδεαλιστική θέση του Hedilla και των Συναγωνιστών του τελικά δικαιώθηκε, καθώς ο Φρανκισμός έσβησε μαζί με τον ηγέτη του, δίχως δυστυχώς να αφήσει πίσω του παρακαταθήκη ανάλογη των 36 ολόκληρων ετών διακυβέρνησης.

πηγή

Για παραγγελία στον σύνδεσμο εδώ ...

Mussolini: Son of the Century - official trailer

Marciano Pedro Durruti, ο «αναρχοφαλαγγίτης»: από την αναρχική CNT στην … φασιστική Φάλαγγα!

 

Μετάφραση για τη συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου»: Στέφανος Καρδιτσιώτης

Η Γαλλίδα Simone Weil αφηγείται τις εμπειρίες της στην Ταξιαρχία Ντουρρούτι: σε μια αψιμαχία αιχμαλώτισαν ένα 15χρονο αγόρι που πολεμούσε με τους εθνικιστές. «Τον έψαξαν. Πάνω του βρέθηκαν ένα μετάλλιο της Παναγίας και μια κάρτα της Φάλαγγας», λέει. «Τον έστειλαν στον Ντουρρούτι, ο οποίος του έδωσε την επιλογή ανάμεσα στο να πεθάνει ή να ενταχθεί στις τάξεις εκείνων που τον είχαν αιχμαλωτίσει. Του έδωσε 24 ώρες για να σκεφτεί. Το αγόρι είπε όχι και πυροβολήθηκε ...»

Θα είχε ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο ο εξυψωμένος Αναρχικός ηγέτης αν ο αιχμάλωτος ήταν ο αγωνιστής της Ισπανικής Φάλαγγας του JONS Marciano Pedro Durruti Domingo, προτελευταίος από τους επτά αδελφούς του;

Ήταν ο Manuel Durruti Cubría, διδάκτωρ Χημικών Επιστημών από το Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και ανιψιός του Buenaventura και του Marciano, ο οποίος μπήκε πραγματικά στον κόπο να ξεθάψει το προφίλ του νεκρού Φαλαγγίτη. Στην προσπάθεια του να αποσαφηνίσει τη μνήμη των Durruti ανεξάρτητα από τις πολιτικές φιλίες και φοβίες, ήταν αυτός που βρήκε τα έγγραφα της υπόθεσης 405/37 που καταδίκαζαν τον θείο του Marciano σε θάνατο.

Είναι ελάχιστα χρήσιμο να υποστηρίξουμε προς υπεράσπιση του ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Αναρχική εφημερίδα Claridad τον Απρίλιο του 1936: 

«Όσο για τη σύλληψη ενός συγκεκριμένου Marcelo [sic] Durruti μαζί με έναν ένοπλο που πληρώνεται από τα fascio που ονομάζεται Moldes, πρέπει να πούμε ότι, αν και αποκαλεί τον εαυτό του αναρχικό, δεν είναι τέτοιος, αφού οι αναφορές που έχουμε γι αυτόν είναι τρομερές. 

Και δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από το ότι ο αγαπητός μας σύντροφος Buenaventura Durruti έχει την ατυχία να είναι αδελφός του, και αυτός ο απατεώνας προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το καθαρό όνομα του αδελφού του, ξεχνώντας ότι ο τελευταίος έπρεπε να τον διώξει από το πλευρό του».

Νεότερος αδελφός του Μποναβεντούρα Ντουρρούτι, συνδικαλιστής και Αναρχικός που μεταστράφηκε σε εθνικοεπαναστάτη Φαλαγγίτη. Εκτελέστηκε με διαταγή του Φρανσίσκο Φράνκο, ενώ ο ποιητής, συγγραφέας και Αναρχοσυνδικαλιστής δημοσιογράφος Βικτοριάνο Κρέμερ τον χαρακτήρισε ως «Αναρχοφαλαγγίτη» .

Ο Πέτρο γεννήθηκε στην Λεόν στις 6 Μαρτίου 1911. Ήταν ο νεότερος από οκτώ αδέλφια γεννημένα από τον γάμο του Σαντιάγκο Ντουρρούτι, σιδηροδρομικού εργάτη  και της Αναστασία Ντομίνικο. Ακολουθώντας τα βήματα του μεγαλύτερου αδελφού του εντάχθηκε στις γραμμές των Αναρχικών, αλλά γρήγορα οι εθνικιστικές του ιδέες τον αποξένωσαν  από την CNT (εθνική συνομοσπονδία εργατών) οδηγώντας τον στα ιδανικά του Εθνοσυνδικαλισμού.

Στις 3 Μαΐου 1935, ο Πέτρο  συμμετείχε σε μια συνεδρίαση μαζί με τον ηγέτη του Συνδικαλιστικού κόμματος  Άνγκελ Πεστάνα, τον Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα και τον Ντιεγκό αμπαντ ντε Σαντιλάν. Η συνεδρίαση έγινε σε καλό κλίμα λόγω της φιλίας μεταξύ του Πεστάνα του Πέτρο Ντουρρούτι και του Φαλαγγίτη Λουίς Σάντα Μαρίνα του ανθρώπου που καθιέρωσε το Μπλε Πουκάμισο της Φάλαγγας.

Ο Πεστάνα, έχοντας εκδιωχθεί από την CNT το 1931, είχε διαχωρίσει την θέση του από τον Αναρχισμό με το «Μανιφέστο των Τριάντα», ασκώντας παράλληλα  κριτική στην ΕΣΣΔ ως αντιπρόσωπος σε ένα συνέδριο της Κομιντερν λέγοντας «Ο λαός στον δρόμο για την ελευθερία δεν θα παράξει ποτέ δεσπότες». Λίγο αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1936 ο Πέτρο θα ενταχθεί στην Φάλαγγα  με την προσωπική έγκριση του Χοσέ Αντόνιο και με αριθμό κομματικής ταυτότητας 1501. Η ίδια του η αδελφή Ρόζα Ντουρρούτι, έραψε τον ζυγό και τα βέλη, το έμβλημα της Φάλαγγας στο Μπλε Πουκάμισο του …

Πολύ σύντομα ο Πέτρο κανόνισε μια συνάντηση μεταξύ του αδελφού του Μποναβεντούρα Ντουρρούτι, ηγέτη της Ιβηρικής Αναρχικής Συνομοσπονδίας και του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα ηγέτη των συμβουλίων της Ενδοσυνδικαλιστικής Επίθεσης (JONS). Η προσπάθεια του να σφυρηλατήσει μια συμμαχία μεταξύ των δύο ηγετών απέτυχε, με την άρνηση του Μποναβεντούρα να αποτελεί προειδοποίηση στον αδελφό του «Θα δεις τι είδος πληρωμής θα σου δώσουν οι φασίστες» του είπε.

Το 1937 εν μέσω του εμφυλίου πολέμου ο Πέτρο φυλακίστηκε στην φυλακή Σαν Μαρκο στην Λεόν. Η μοίρα του Marciano Pedro σφραγίστηκε σε ένα κάπως κακότεχνο στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο για συμμετοχή σε εξέγερση με την ιδιαιτερότητα ότι η ποινή «εκτελέστηκε από άτομα της ίδιας οργάνωσης με τον καταδικασμένο».

Οι ξεπουλημένοι στο κεφάλαιο και την εκκλησιαστική εξουσία ακροδεξιοί βιάζονταν να τερματίσουν τη ζωή του. Η εντολή εκτέλεσης της ποινής εναντίον του Pedro Marciano Durruti δεν μπορούσε να περιμένει. Ο στρατηγός Múgica υπέβαλε την ποινή τηλεφωνικά στον νομικό σύμβουλο του αρχηγού του κράτους, ο οποίος ήταν τελικά υπεύθυνος για την έγκριση της θανατικής ποινής. Όλα ήταν οργανωμένα έτσι ώστε η εκτέλεση του κρατούμενου να γίνει την ίδια μέρα, μετά το υποχρεωτικό δίωρο της παρουσίας του καταδικασμένου στο εκκλησιαστικό παρεκκλήσι.

Σε μια χειρονομία ασυνήθιστης σκληρότητας, ο Múgica υπέγραψε ένα συγκλονιστικό έγγραφο που απευθύνεται στον ειδικό στρατιωτικό δικαστή José Manuel Fernández de Blas, το οποίο έχει ως εξής: «Για την εκτέλεση της θανατικής ποινής που επιβλήθηκε στον Φαλαγγίτη Marciano Pedro Durruti Domingo, έχω ορίσει ως τόπο εκτέλεσης το σκοπευτήριο Puente del Castro». 

Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε τελικά στο σκοπευτήριο του El Ferral del Bernesga, αντί στο Puente del Castro. Στις 22 Αυγούστου 1937, σε ηλικία μόλις 26 χρονών, ντυμένος με την μπλε στολή της Φάλαγγας και με την δεξιά χείρα τεταμένη οδηγήθηκε μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα χωρίς να λυγίσει μπροστά στον θάνατο.

Οι υπολοχαγοί του Στρατιωτικού Υγειονομικού Σώματος, Fernando Rico Saavedra και Pablo Sánchez de Linares, αναγνώρισαν το σώμα του Durruti και πιστοποίησαν το θάνατό του το ίδιο απόγευμα της εκτέλεσης. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 25 Αυγούστου, ο δημοτικός δικαστής που είναι υπεύθυνος για το Ληξιαρχείο της León, Francisco del Río Alonso, εξέδωσε το πιστοποιητικό θανάτου του Pedro Durruti, σύμφωνα με το οποίο πέθανε λόγω «καρδιακής ανακοπής όπως φαίνεται από την ιατρική πιστοποίηση και την εξέταση που πραγματοποιήθηκε». Ένα χοντροκομμένο ψέμα. Ακόμη και μπροστά στον νεκρό Φαλλαγίτη οι ακροδεξιοί του Φράνκο έδειξαν για μια ακόμη φορά τον ουτιδανό χαρακτήρα τους.

Κατηγορήθηκε για συμμετοχή  στην συνομωσία του Μανουέλ Χεντίλα, αλλά η εκτέλεση του ήταν αποτέλεσμα διώξεων των Φρανκιστών εναντίον της «αριστερής» πτέρυγας της Ισπανικής Φάλαγγας, όπως στην περίπτωση του Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος. 

Χαρακτηρισθείς από τους Φρανκιστές ως «συμμορίτης όπως ο αδελφός του», η εκτέλεση του έγινε μάλλον υπό τον φόβο ότι εντάχθηκε στην Φάλαγγα προκειμένου να την διαβρώσει με σοσιαλιστικές απόψεις (…) και να διασπείρει διαίρεση στην «εθνική παράταξη».

Διαβάστε εδώ ...

Gabriele D' Annunzio

 

"Ένας Γερμανός φιλόσοφος [Φρίντριχ Νίτσε] είπε: "Ζήσε επικίνδυνα" Θα ήθελα αυτό να είναι το σύνθημα του παθιασμένου, νεαρού ιταλικού φασισμού: "Ζήσε επικίνδυνα". Αυτό πρέπει να σημαίνει να είμαστε έτοιμοι για όλα, για κάθε θυσία, για κάθε κίνδυνο, για κάθε δράση, όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τον φασισμό. 

Η ζωή όπως την αντιλαμβάνεται ο φασίστας είναι σοβαρή, αυστηρή και θρησκευτική: ζει εξ ολοκλήρου σε έναν κόσμο που καθοδηγείται από τις υπεύθυνες και ηθικές δυνάμεις του πνεύματος. Ο φασίστας πρέπει να περιφρονεί τη βολική ζωή. Το πιστεύω του είναι ο ηρωισμός, ενώ αυτό του αστού είναι ο εγωισμός. 

Τέλος, ο φασισμός είναι μια θρησκευτική αντίληψη που βλέπει τον Άνθρωπο στην ύψιστη σχέση του με έναν νόμο και μια βούληση που υπερβαίνουν το άτομο. 

Για τον φασισμό, ο κόσμος δεν είναι ο υλικός κόσμος που εμφανίζεται στην επιφάνεια, όπου ο άνθρωπος είναι ένα άτομο απομονωμένο από όλους τους άλλους, που υπάρχει στον εαυτό του και διέπεται από έναν νόμο που τον οδηγεί να ζήσει μόνο μια ζωή εγωιστικής, στιγμιαίας απόλαυσης. 

Ο φασισμός γεννήθηκε από μια αντίδραση ενάντια στον παρόντα αιώνα και ενάντια στον εκφυλισμένο, αγνωστικιστικό υλισμό".

Gabriele D' Annunzio 

Saluti romani e 'Presente' davanti alla sede di Acca Larentia

47 χρόνια μετά, η πληγή της Acca Larentia παραμένει ανοιχτή ...

Φασισμός και εκπαίδευση (Die Griechische Zeitung)

 

Μια σύνοψη του φασιστικού εκπαιδευτικού συστήματος και η σχολή των μελλοντικών "φιλόσοφων-βασιλέων" (μεταρρύθμιση Τζεντίλε 1923)

Ο Τζεντίλε όντας Υπουργός Δημόσιας Παιδείας το 1923 επί κυβέρνηση του Ντούτσε, μαζί με τον Giuseppe Lombardo Radice, ανέπτυξε μια διαφορετική προσέγγιση φασιστικής κατήχησης και ανάδειξης των σπουδαιότερων μαθητών για την ανάληψη υψηλών ευθυνών στις κυβερνητικές θέσεις του Κράτους. 

Εν συντομία, θέσπισε να είναι υποχρεωτική η στοιχειώδης εκπαίδευση στα 10 έτη ( εκ των οποίων τα πέντε πρώτα χρόνια είναι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση και τα υπόλοιπα είτε στο scuola media (θα λέγαμε το αντίστοιχο ΓΕΛ με ελληνικά δεδομένα) ή στο avviamento al lavoro (το αντίστοιχο ΕΠΑΛ) που έδινε γρήγορη πρόσβαση στα χαμηλά στρώματα του εργατικού δυναμικού).

Η κορύφωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ανάμεσα και στις υπόλοιπες επιλογές των μαθητών, ήταν το liceo classico (Λύκειο) που για λίγα έτη θα έδινε την δυνατότητα εισαγωγής, μέσω εξετάσεων, στις πανεπιστημιακές σχολές. Το liceo classico προοριζόταν για τους λίγους, για τους πιο ταλαντούχους, για τους πιο ικανούς, για εκείνους που προορίζονταν από την φύση τους για μεγάλους ρόλους διακρίνοντας τους από την μάζα, τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας. 

Η αριστοκρατική αντίληψη αυτή απευθυνόταν μόνο σε άρρενες και όχι γυναίκες, καθώς ο ρόλος των γυναικών εθεωρείτο από την φιλοσοφία του Φασισμού, διαφορετικός του ανδρός και ως εκ τούτου επιδίωκαν την καλλιέργεια της γυναικός στα πρότυπα της και στον ιδανικό ρόλο της εντός της κοινωνίας. 

Εκτός αυτού, κατά τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας, οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να διαχειρίζονται θέσεις με υψηλό πνευματικό χαρακτήρα, γιατί δεν διακατέχονται από το απαραίτητο σθένος, τον χαρακτήρα και αυτοσυγκράτηση (χαρακτηριστικά που πίστευε οι γυναίκες δεν διακατέχονται από την φύση τους). 

Το βασικότερο περιεχόμενο διδασκαλίας  ήταν η ενασχόληση με την φιλοσοφία και την νομική καθώς αυτές ήτανε οι βασικότερες στοιχειώδεις γνώσεις για τους προοριζόμενους "φιλόσοφους-βασιλείς" της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1929 όμως, έπειτα από την Συμφωνία του Λατερανού, ήταν υποχρεωτική η εκμάθηση των θρησκευτικών (κάτι που ο Τζεντίλε, ενώ θεωρούσε απαραίτητο να διδάσκεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ευρύτερα στο λαό, στους μελλοντικούς "άρχοντες" δεν χρειαζόταν αυτή η ανάγκη, το μάθημα φιλοσοφίας ήταν πολύ ελεύθερο και δεν ακολουθούσε κάποιο κρατικό πρόγραμμα).

Σε δοκίμιο περί της "ενότητας του γυμνασίου και η ελευθερία των σπουδών" (1902) ο Τζεντίλε αναφέρει : "Οι σπουδές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι από την φύση τους αριστοκρατικές, η μάθηση για τους λίγους, για τους καλύτερους [...] επειδή προετοιμάζονται για επιστημονικές μελέτες, που δεν μπορεί να είναι προνόμιο κανενός πέρα εκείνων των λίγων, τους οποίους η ευφυία τους προορίζει ή το οικογενειακό υπόβαθρο και ο πλούτος που μπορούν να συμβάλλουν στην επίτευξη υψηλών ιδανικών" (*κάτι δηλαδή που ο φτωχός δεν μπορεί εύκολα να κατανοήσει).

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...