Εθνικισμός σημαίνει, ανάληψη ευθύνης! (https://anaktisi-mag.gr/)

 

του Άγγελου Δημητρίου

Ποιος μας επιβάλλει να είμαστε «χαρούμενοι»; Γιατί όχι, βλοσυροί και θυμωμένοι; Γιατί να κολυμπάμε συνεχώς μέσα στην μακαριότητα, που προέρχεται από την απόλαυση της κατανάλωσης; Μιας απόλαυσης που τελικά αντιστρατεύεται αυτή την ίδια την αληθινή χαρά;

Η «ευτυχιοκρατία» είναι τελικά πολύ βολική για την κάθε εξουσία. 

Η κουλτούρα της «θετικής σκέψης» πορεύεται μαζί με τον εθισμό στην κατανάλωση, μιας πρόσκαιρης έκκρισης ευχαρίστησης που επιζητά διαρκή ανανέωση, βασισμένη στην λειτουργία και την λογική της καπιταλιστικής μηχανικής.

Είναι εύκολο να ιδιωτεύει κανείς και δύσκολο να αναλάβει την ευθύνη: της μοίρας του, του έθνους, του κόσμου, να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στην Ιστορία και να σηκώσει το βάρος που του αναλογεί. Αυτή η κάλπικη ευδαιμονία είναι η βασιλική οδός για τον ατομισμό, αντιστρατεύεται την κοινότητα, προάγει έναν ιλαρό εγωισμό.

Προς τι να είμαστε «χαρούμενοι», όταν όλος ο κόσμος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια μας; Δεν υπάρχει άλλος λόγος, από το ότι έχουμε εξασφαλίσει την ατομική μας βολή, έχουμε αγκιστρωθεί μέσα στο πετσί μας, σε μια διαδικασία ολέθριας αυτοπροστασίας.

Γι’ αυτό η εθνικιστική τάση είναι πάντοτε μειοψηφικής λογικής. Καθίσταται μαρτυρικό να σηκώνει κανείς τον δικό του προσωπικό σταυρό, προς χάριν του συνόλου, ενάντια στην διαχρονία του κακού, είναι μαρτυρικό να θέσουμε εαυτούς στην λογική ενός Λορέντζου Μαβίλη, ενός Παύλου Μελά. 

Ποιος έχει την δύναμη να καλέσει σε πόλεμο, τον καιρό της ειρήνης;

Άρα ο εθνικιστής είναι ένας αυτόκλητος σωτήρας; Όχι ακριβώς. 

Το καίριο έγκειται στην στάση υπευθυνότητας, στην επώδυνη εγκόλπωση μιας ανώτερης συνειδητοποίησης. Έχουμε κληθεί στην ζωή, για κάτι περισσότερο από την ικανοποίηση των ταπεινών αναγκών μας. Ας θυμηθούμε την λύπη του φιλοσόφου - βασιλέα του Πλάτωνα, ακριβώς γιατί επιλέγει το όλον έναντι του μέρους, δια της θυσιαστικής του έλλογης τοποθέτησης.

Ας βαδίσουμε με καρτερία την τεθλιμμένη οδό της αυτοπραγμάτωσης, γιατί αυτοί είναι οι δικοί μας καιροί!

πηγή

Για περισσότερα εδώ ...

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

   

 Το βίντεο εδώ ...

Δείτε από 31:32 έως 36:48

«Quis custodiet ipsos custodes?»

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

- Σάτιρες - Γιουβενάλης

γράφει ο Ziphius

Το θέμα δεν είναι ότι ο Ρένος Αποστολίδης “αγνοεί” παντελώς το πνεύμα με το οποίο γράφει ο Καβάφης. Αυτό που θα ήθελαν, διακαώς, να μάθουν οι ακροατές του είναι εάν αυτό το κάνει επίτηδες. Είναι δυνατόν ο Αποστολίδης να αγνοεί το ύφος και τον τρόπο με τον οποίο ο Καβάφης μεταφέρει τις απόψεις και τις αγωνίες του; Πόσο μάλλον όταν ο τρόπος αυτός είναι αναγνωρίσιμος και κατανοήσιμος από ακόμα και τους πιο αμύητους στον τρόπο με τον οποίο ο Καβάφης μιλάει.

Η ειρωνεία του Καβάφη διατρέχει ένα μεγάλο μέρος του έργου του και ο τρόπος με τον οποίο ο ποιητής οδηγεί τον αναγνώστη του στην ειρωνική αυτή απόληξη αποτελεί και μεγάλο χαρακτηριστικό της μαστοριάς του.

Αγνοεί ο Αποστολίδης την Καβαφική ειρωνεία; Θέλει εμείς να την αγνοήσουμε;

“Για Λακεδαιμονίους να μιλάμε, τώρα;” ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει αυτό το ποίημα “αναγκάζει” τον αναγνώστη στο να υποψιαστεί το ειρωνικό Καβαφικό ύφος. Επί δεκαετίες, μετά τη Μεταπολίτευση, παρουσιάζονται κατά τόπους και με διάφορους τρόπους κάποιοι που δηλώνουν ή αφήνουν άλλους να υπονοούν πως βρίσκονται εκτός συστήματος, πως παλεύουν με τα θηρία, μόνοι τους, κυνηγημένοι και σκοπίμως αγνοημένοι, και γενικά πάντα στην απ’ έξω γιατί χτυπάνε δήθεν το σύστημα. Αυτή την αύρα άφησε και ο Αποστολίδης να αιωρείται γύρω από την τηλεοπτική του περσόνα.

Κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας, γιος εκδότη και πατέρας δύο ακόμη φιλολόγων. Εκπομπές αμέτρητες στην εναλλακτική τηλοψία της δεκαετίας του 90 και του 2000. Δεν θυμάμαι να έχει αφήσει κάτι που να αξίζει στο μυαλό μου. Περισσότερο εντυπωσίαζε με τον λόγιο βερμπαλισμό του.

Το σύστημα που “τον είχε στην απ’ έξω”, σίγουρα θα θέλει να τον θυμόμαστε σαν τον ανατρεπτικό, ασυμβίβαστο, αναρχο-επαναστατικό και ακομμάτιστο γκρεμιστή της κατεστημένης κατανόησης των ελληνικών πραγμάτων. Και αυτό το έχει καταφέρει εν πολλοίς. Η ειρωνεία του Καβάφη είναι αποτέλεσμα του Πεσιμισμού που διατρέχει τους Έλληνες, όπως επισημαίνει και ο Νίτσε.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο αναγνώστης εμπεδώνει τελειωτικά την διάθεση όποιας κριτικής αλλά και την άποψη του ποιητή και μάλιστα στην περίπτωση του Καβάφη αυτό είναι κάτι το οποίο αυτός ο αναγνώστης σχεδόν ποτέ δεν καταφέρνει να αντιπαλέψει.

Των Εβραίων (50 μ.Χ.)

Ζωγράφος και ποιητής, δρομεύς και δισκοβόλος,

σαν Ενδυμίων έμορφος, ο Ιάνθης Αντωνίου.

Από οικογένειαν φίλην της Συναγωγής.

«Οι τιμιότερές μου μέρες είν’ εκείνες

που την αισθητική αναζήτησιν αφήνω,

που εγκαταλείπω τον ωραίο και σκληρόν ελληνισμό,

με την κυρίαρχη προσήλωσι σε τέλεια καμωμένα και φθαρτά άσπρα μέλη.

Και γένομαι αυτός που θα ήθελα πάντα να μένω· των Εβραίων, των ιερών Εβραίων, ο υιός.»

Ένθερμη λίαν η δήλωσίς του.

«Πάντα να μένω των Εβραίων, των ιερών Εβραίων—»

Όμως δεν έμενε τοιούτος διόλου.

Ο Ηδονισμός κι η Τέχνη της Αλεξανδρείας αφοσιωμένο τους παιδί τον είχαν.

Σαν από κατηχητικό της Κυριακής, σαν από απαγγελία ποιήματος από 7χρονο κοριτσάκι την 28η Οκτωβρίου: “Οι τιμιότερες μου μέρες ειν’ εκείνες… κλπ κλπ”.

Η Καβαφική ειρωνεία καλπάζει εδώ διηγούμενου του ποιητή πώς ένα από τα σημαντικά ζητήματα της Ύστερης αρχαιότητας, υπήρξε στην ουσία του μια απάτη. Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την επιχειρηματολογία περί ανταγωνισμού μεταξύ ελληνισμού και εβραϊσμού, και το αφήνω εδώ αυτό το θέμα.

Περιμένοντας τους βαρβάρους

—Τί περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

—Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τί κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τί νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορόνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

—Γιατί οι δυο μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· κι αυτοί βαριούντ’   ευφράδειες και δημηγορίες.

—Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τί σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατείες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Εδώ η ειρωνεία του Καβάφη αγγίζει και τα όρια του εμπαιγμού.

Στο τέλος, μάλιστα, οι Βάρβαροι αποφασίζουν να μη φανούν καν.

Θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν μισή ώρα αυτό το ποίημα. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την συμπεριφορά των αποτελματωμένων ψυχών ενός κόσμου που περιμένει εδώ και 500 χρόνια να πεθάνει…

Ελπίζω να έγινε κατανοητό πως η Καβαφική ειρωνεία είναι κάτι που χαρακτηρίζει το έργο του και είναι εντελώς απίθανο ο Αποστολίδης να μην αναγνώρισε την Καβαφική Ειρωνεία στην φράση –“για Λακεδαιμονίους θα μιλάμε τώρα... “. 

Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

“... βγήκαμ’ εμείς· ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας. “

“Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.”

Καβαφική Ειρωνεία κι εδώ;

Ναι!

Και εδώ.

Γιατί πώς αλλιώς να χωρέσει στο μυαλό του ανθρώπου πως ο σπόρος της καταστροφής ενός έθνους ήταν ακριβώς αυτή η Λαμπρότατη, Εκτεταμένη, Καινούργια, Μεγίστη, Επικρατούσα κλπ. στιγμή της Ιστορίας του που τον εξανάγκασε σε “εξωστρέφεια”, και πως ο ποιητής αυτό ακριβώς εδώ ειρωνεύεται, με όλην την έκταση που έχει πάρει αυτό διαχρονικά στα ανυποψίαστα μυαλά μας.

Στεναχωριέται πολύ ο Αποστολίδης που η επίσημη ελληνική εγκύκλιος παιδεία δεν αναγνωρίζει σε αυτόν τον Αλεξανδρινό Κόσμο την απαρχή της Δόξας μας ενώ τα εναποθέτει όλα στον Χρυσούν Αιώνα.

Επιμένει να θέλει να μας πείσει πως ο Καβάφης εκστασιάζεται μπροστά στο Όραμα αυτό του Αλεξανδρινού Σύμπαντος και πως ολοκληρώνεται μέσα σε αυτό.

Φυλάξου, όμως, Ρένο, γιατί έρχεται η μέρα της Κρίσης:

“..Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα! “

Καμώνεσαι πως αγνοείς τάχα την μεγίστη των Ειρωνειών:

“Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!”.

Ή θαρρείς, Ρένο πως ο καθόλα Έλλην Κ.Π. Καβάφης υποτιμούσε τους Σπαρτιάτες ...

Αγύριστα κεφάλια οι Σπαρτιάτες είχαν αρνηθεί οποιαδήποτε ανάγνωση υποταγής στους Μακεδόνες και το είχαν καταφέρει κιόλας.

Παιδιά του Ταϋγέτου και του Ευρώτα, κράταγαν τους βασιλιάδες τους όπως δηλαδή και οι Μακεδόνες, ακριβώς όπως και οι Μυκηναίοι πριν απ’ αυτούς. Για αυτούς ο Διόνυσος και ο Ορφέας δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα και η γλώσσα τους ήταν η λαϊκή Μυκηναϊκή εκδοχή των ελληνικών.

Λακωνία, η Ελλάς της Ελλάδος, με πάντα τον τελευταίο λόγο πάνω στις Τύχες της Φυλής μας, είτε για καλό είτε για κακό. Κι αν οι Έλληνες πιστεύουν κάτι παραπάνω για την Φυλή τους είναι ακριβώς λόγω του ότι υπήρξαν οι Λακεδαιμόνιοι.

Κύριε Αποστολίδη, για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα και ΜΟΝΟ για Λακεδαιμονίους.

Ελάτε, τώρα να σας πω για τους τάφους των παππούδων που ξαφνικά βρέθηκαν στην ίδια γειτονιά με αυτούς των Βακτριανών, ελάτε να ακούσετε για την Πόλη της Παλλάδας που ξέχασε την λαλιά της και μιλούσε πια με δασείες και περισπωμένες. Αντιοχείς και Σελευκείς και οι εν Περσίδι που κάναν το Άργος λημέρι τους. Εκτεταμένες Επικράτειες-ακράτειες της πολυλογίας και του εισοδισμού. Ποικίλες δράσεις των στοχαστικών προσαρμογών - γιατί όλοι οι καλοί χωράνε.

Και η Μεγάλη Αρπαχτή μόλις ξεκινάει.

Η Πατρίδα UP FOR GRABS.

Όπως δεν μπορεί να δεχτεί κανείς την παγκοσμιότητα του Ιαπωνικού πολιτισμού, όπως μπορεί κανείς να κατανοήσει πως ο Κορεατικός πολιτισμός ή αυτός των Αζτέκων και των Ίνκα δεν θα μπορούσε και δεν ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να αφορά τον οποιονδήποτε άλλον πέρα από αυτούς τους λαούς δημιουργούς των, έτσι κι ο ελληνικός πολιτισμός δεν θα έπρεπε να αφορά απολύτως τον οποιονδήποτε πέραν αυτών που τον δημιούργησαν.

Η κουλτούρα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα απολύτως χρηστικής μορφής εργαλείο το οποίο δημιουργεί ασυναίσθητα μια φυλή ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωση και μακροημέρευσή της. Ένα απολύτως χρηστικό εργαλείο.

Όσο παράλογο κι αν ακούγεται, εκεί αποσκοπεί το λογοτεχνικό, αρχιτεκτονικό, μεταφυσικό, κοινωνικό-πολιτικό οικοδόμημα που έφτιαξαν οι παππούδες μας. Στο να βοηθηθεί δηλαδή η φυλή μας να βγάλει την μέρα και να προχωρήσει και στην αυριανή.

Είναι να χάνει τη μπάλα κανείς με το πώς ο πολιτισμός και η κουλτούρα της φυλής μας ξαφνικά έγινε Παγκόσμια κληρονομιά και έξαφνα αφορούσε τους πάντες και τα πάντα.

Με αρχή την Αναγέννηση που οι Μέδικοι βαριόντουσαν μέχρι θανάτου και αποφάσισαν να ξαναζήσουν το παρελθόν οδηγώντας την Δύση στην ψυχική αυτοκτονία, μέχρι τα σημερινά woke Δυτικά πανεπιστήμια που κατατάσσουν τους Έλληνες στα τοξικά απόβλητα της ανθρώπινης Ιστορίας, όλη αυτή η διαδικασία έκανε τον κύκλο της, it came full circle που λένε και στα Άγραφα.

Η μπατιρημένη από παντού Δύση - κάποτε Εσπερία -, έκλεισε τον κύκλο της και ως υστερική “μάνα” που θέλει να φτιάξει τα παιδιά της κατ' εικόνα και ομοίωσίν της (or else), μας αφήνει, οσονούπω, χρόνους.

Για αυτό, Ρένο Αποστολίδη, ναι, για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα!

'Ενα άγνωστο άρθρο της Χρυσής Αυγής για την «αναρχική φύση» του Εθνικοσοσιαλισμού (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Το άρθρο το οποίο ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε στο ιστορικό πρώτο τεύχος του περιοδικού «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» όταν ακόμη ήταν μονάχα ένας μικρός κύκλος περιοδικού και όχι συγκροτημένο πολιτικό κίνημα. 

Ανεξαρτήτως του αν συμφωνούμε ή όχι με την ακόλουθη πορεία της Χρυσής Αυγής ως πολιτικό κόμμα, το άρθρο έχει ιστορική αξία και αποτελεί τεκμήριο της ριζοσπαστικής, επαναστατικής προσέγγισης της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, που ίσχυε εκείνη την εποχή:

«To να προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει τις θεωρητικές ρίζες του Εθνικοσοσιαλισμού είναι σαν να προσπαθήσει να ανατρέξει την χρονική διάρκεια του ανθρωπίνου είδους, σαν εμβίου όντος, πάνω στη γη.

Εγώ θα περιοριστώ σε μία χρονική τομή, στις αρχές του αιώνα μας, όταν εμφανίστηκαν ορισμένες κινήσεις διανοουμένων που απετέλεσαν, θα μπορούσα να πω, το λίκνο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος. Αν και οι κινήσεις αυτές ήταν αρχικά περιορισμένες μέσα στα εθνικά πλαίσια των τόπων που τις γέννησαν, πολύ σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε κινήσεις πανευρωπαϊκού επιπέδου. Οι κινήσεις αυτές ήσαν: ο Φουτουρισμός στην Ιταλία, ο Εξπρεσσιονισμός στη Γερμανία και ο Βορτικισμός στη Μεγάλη Βρετανία.

Το κυριώτερο ουσιαστικό στοιχείο του Εθνικοσοσιαλισμού, που θα γοήτευε κάθε καλλιτέχνη είναι η μετατροπή της αναρχίας σε τάξη. Ο Εθνικοσοσιαλισμός και ειδικότερα, ο Εθνικοσοσιαλισμός του ατόμου, έχει σαν αφετηρία του την ανοιχτή ανταρσία, την αναρχική εξέγερση εναντίον της καθεστηκυίας τάξεως.

Οι τρείς κινήσεις που ανεφέρθησαν ξεκινούν από την μία πλευρά σαν εξέγερση εναντίον της κληρονομιάς του ΙΧΧ αιώνος, μίας κληρονομιάς συντηρητισμού που απειλούσε να ισοπεδώσει τις τέχνες και το άτομο και από την άλλη σαν αναζήτηση ενός νέου κόσμου, χτισμένου πάνω στα ερείπια του παλιού. Η δημιουργία του βιομηχανικού δούλου, που κατεβρόχθιζε την μικροαστική τάξη και ακόμη περισσότερο η απειλή της ανωνυμίας μέσα σε μία μάζα που θα μπορούσε «ελεγχόμενα» να συμμετέχει στη κρατική μηχανή, έδειχναν ότι ο ρόλος του ατόμου σαν καθοριστικού παράγοντος είχε λήξει. Επρόκειτο να γίνει δούλος των μηχανών ή να εξαφανισθεί μέσα στις μάζες.

Σε αυτή την απειλή ο Εθνικοσοσιαλισμός έδινε την λύση συμφιλιώνοντας την ιδέα και την θεωρία του ήρωος με το μαζικό κίνημα. Ηρνείτο τον επερχόμενο κοινωνικό μετασχηματισμό με την αποφασιστική προστασία των παραδοσιακών αρχών και παρουσίαζε μία κοινωνική δομή, που παρά την αριστοκρατική της μορφή, βασιζόταν στις ικανότητες του ατόμου αδιαφορώντας για την κοινωνική του προέλευση. Ο Εθνικοσοσιαλισμός ηρνείτο την αμαρτωλή ισότητα που προσέφεραν οι κομμουνιστές: προσέφερε μία κοινωνία όπου ο καθένας θα είχε συγκεκριμένα καθήκοντα και η μηχανή θα αποτελούσε το μέσον της επαναφοράς του ιπποτισμού και ηρωϊσμού του παρελθόντος. Επιπλέον συνδύαζε την πειθαρχία με μία ιδέα που φαινόταν συναρπαστική σε κάθε άτομο: την προοπτική δημιουργίας ηρωϊκών μορφών, υπερανθρώπων, που θα αποτελούσαν την σπονδυλική στήλη της νέας τάξεως πραγμάτων. Η εικόνα αυτή, του Νέου Ανθρώπου, συνδεόταν άμεσα με την επιθυμία για ανανέωση, αναγέννηση και δράση, μία επιθυμία που συνέπιπτε με την εξέγερση κατά του θετικισμού του ΙΧΧ αιώνος.

Θα πρέπει εδώ να αναφέρω την σημαντική επίδραση της «κυκλικής θεωρίας» του Oswald Spengler, που φυσικά δεν ήταν τίποτα καινούργιο, ούτε ήταν άγνωστο πως ο πολιτισμός είχε φτάσει στο κρίσιμο σημείο του, όπως υποστήριζε, αλλά η εμπεριστατώμενη ανάλυσις του θέματος από τον Spengler ενέτεινε την ανησυχία. Ιδιαίτερα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η οικονομική κρίσις, οδήγησαν πολλούς στο να δεχθούν τις λύσεις που προσέφερε ο Εθνικοσοσιαλισμός. 

Ίσως η πλέον εμφανής δήλωσις, που αντικατοπτρίζει το πνεύμα της εποχής, είναι του Andre Gide, δεδηλωμένου αριστερού, όταν γεμάτος απογοήτευση έγραφε το 1932, στη στήλη του Dorothy Bussy: «...έχω παίξει όλη μου τη ζωή, με αντίκρυσμα ψεύτικες μάρκες, τίποτε για όσα έχω ζήσει δεν έχει πλέον ιδιαίτερη αξία, η τέχνη, η ελεύθερη σκέψη, ακόμη και αυτή η αλήθεια δεν παίζουν κανένα ρόλο και δεν θα έπρεπε να παίζουν κανένα ιδιαίτερο ρόλο στο νέο κόσμο που ανοίγει ο κομμουνισμός. Το ότι θα έπρεπε να συμμαχήσουμε με τους ανθρώπους που έδωσαν το κώνειο στο Σωκράτη, το ότι η τέχνη και οι πνευματικές αξίες μίας «Ανδρομάχης» είναι πια εκτός εποχής και δεν μας αφορούν πλέον...»

Και εδώ ο Εθνικοσοσιαλισμός προσέφερε την λύσι. Διεκήρυσσε τον αντιδιανοουμενισμό του και οι περισσότεροι διανοούμενοι συμφωνούσαν πως μετά την αποκάλυψη δεν θα υπήρχε θέση για αυτούς - αλλά διατηρούσε όλες εκείνες τις πνευματικές αξίες που ο Κομμουνισμός προσπαθούσε να καταστρέψει. Φαινόταν πως έφερνε τον θάνατο του παλαιού κόσμου και την γέννηση του καινούργιου σχετικά ανώδυνα. Και πραγματικά φαινόταν τόσο ανώδυνο, ώστε σε όλους τους συγγραφείς που τον ακολούθησαν διακρίνουμε την τάση της ανώδυνης οδού σε μία προσπάθεια συντηρήσεως και διατηρήσεως των παραδοσιακών αξιών.

Αν τέλος, εξετάσουμε, αυτή καθ΄ευατή την ουσία του Εθνικοσοσιαλισμού θα δούμε πως μέσα σε ένα τεράστιο πλαίσιο, που κινείται συνεχώς, παρουσιάζει ένα σύστημα εικόνων, που αρνούνται κάθε λογικό ορισμό και δεν επιδέχονται συντηρητική ανάλυση. Η μία αντικρούει την άλλη δημιουργώντας συνεχείς αντιθέσεις, η αρμονία των οποίων γεννά μία σχεδόν μυθική μορφή μέσα σε μία κίνηση χωρίς αρχή και τέλος.

Το πως ο Εθνικοσοσιαλισμός εξασκούσε τόσο μεγάλη γοητεία σε άτομα που ανήκαν σε διαφορετικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά επίπεδα θα εξετάσουμε στη συνέχεια».

πηγή

«Γιατί δεν υπάρχει Δεξιά κουλτούρα», του Adriano Romualdi … (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

link: Περὶ τοῦ ἐξόχου κειμένου τοῦ Adriano Romualdi (εκτενές σχόλιο του Στέφανου Γκέκα)

link: Υπάρχει η κουλτούρα στα Δεξιά; (του Adriano Romualdi, μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

Παλαιότερα είχα δημοσιεύσει την ανάλυση του Evola, για τα περιεχόμενα και τις προοπτικές μιας δεξιάς «κουλτούρας», (σε άρθρο μας στο ιστολόγιο “Η κουλτούρα της Δεξιάς”) προφανώς πάντα με την παραδοσιακή έννοια του όρου, όπως ξεκίνησε αρχικά και όταν κάποιοι διανοούμενοι προσπάθησαν να την διατηρήσουν, πριν αλλάξει έννοια. 

Σήμερα παραθέτω τους προβληματισμούς για το θέμα αυτό, του μεγάλου φιλοσόφου και πολιτικού, Adriano Romualdi, από την δεκαετία του 1970. Ένα κείμενο ωμό και σκληρό – για αναγνώστες που θέλουν να σκεφτούν – το οποίο δείχνει την άθλια ποιότητα του σημερινού δεξιού πατριώτη. 

Ένα κείμενο που υπαγορεύει να αναπτυχθούν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές και το οποίο, πρέπει να παραδεχτούμε, δυστυχώς παρέμεινε απλά ένα νεκρό γράμμα: το έρημο πανόραμα των δυστυχιών της λεγόμενης επίσημης «κουλτούρας» της σημερινής Δεξιάς (αν υποθέσουμε ότι κάποιος μπορεί να βρει κάποιο ίχνος της) δυστυχώς το επιβεβαιώνει ...

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Έρωτας: Ο Ανίκητος Στην Μάχη (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

 

του Γιώργου Μάστορα

Η είδηση πέρασε "στα ψιλά" των ΜΜΕ. Ένα νεαρό αγόρι, μόλις 19 ετών, βούτηξε στο κενό από την γέφυρα του Ισθμού της Κορίνθου, όταν η μέχρι τότε κοπέλα του, τού είπε ότι δεν τον θέλει πια και θα πρέπει να χωρίσουν.

Οι αντιδράσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας, όταν πληροφορήθηκε το δυσάρεστο γεγονός, ήσαν ποικίλες, κινούμενες όμως στο ίδιο μήκος κύματος: "Δεν έστεκε καλά το παιδί στα μυαλά του", "Μα είναι δυνατόν; Για μια γυναίκα;", "Μα καλά, που ζούμε; Γίνεται στην εποχή μας να χάσει κάποιος την ζωή του για ερωτικούς λόγους;" και άλλα συναφή.

Και όμως, o 19χρονος νεαρός δεν έδωσε καμία βάση στο καθιερωμένο σκεπτικό των υπολοίπων και έδωσε τέλος στην Ζωή του, θεωρώντας ότι δεν έχει κανένα νόημα να ζει χωρίς την Αγαπημένη του. "Αφού δεν με αγαπάς, αφού δεν με θέλεις δεν υπάρχει για μένα ζωή", φέρεται να είπε ο νεαρός Ερωτευμένος στην Αγαπημένη του, λίγο πριν προβεί στην τελευταία δραματική πράξη του σύντομου βίου του. Μια φράση, η οποία άνετα θα μπορούσε να εμπεριέχεται σ' ένα από τα από τα Αιώνια Λογοτεχνικά Ερωτικά Αριστουργήματα, έμελε να ειπωθεί στ' αλήθεια και να γίνει πράξη από τον 19χρονο νέο.

Και πάλι, όμως, βλέπω μπροστά μου τις αντιρρήσεις του "ορθολογισμού" να απλώνονται και να απορούν, αδυνατώντας να αντιληφθούν πως είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος, σε μία εποχή μάλιστα όπως η σημερινή, όπου ο Συναισθηματισμός, θεωρείται μειονέκτημα και "ντεμοντε", με την Ζωή να ξεδιπλώνεται μπροστά του, να θυσιάζει την Ύπαρξη του, απλώς για την ερωτική απόρριψη ενός κοριτσιού, και να προβαίνει στο απονενοημένο διάβημα του.

Και όμως, είναι ( ακόμη ) δυνατόν. Κι αυτό συμβαίνει, επειδή, όπως έλεγε ο Γκαίτε, ο Έρωτας εξιδανικεύει τον αγαπημένο στο μυαλό εκείνου που τον ερωτεύεται. Γιατί ο Έρωτας Αποτελεί το Συναίσθημα Εκείνο, το οποίο Κυριαρχεί έναντι παντός άλλου, που δεν επιτρέπει συμβιβασμούς 'η υπεκφυγές., καθώς είναι Απόλυτος, Κάθετος και "Σκληρός" στο περιεχόμενο του, μη σηκώνοντας μύγα στα φτερωτά βέλη του.

 Φυσικά, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, έρχονται στο νου μου τα Λόγια του Αριστοτέλη, ο οποίος μιλώντας περί Αγάπης είπε: " Είναι καλύτερο να αγαπά κανείς, παρά να αγαπιέται. Το να αγαπά κανείς είναι ενέργεια ηδονής και αγαθό, ενώ δεν προκύπτει καμιά ενέργεια για εκείνον που αγαπιέται μέσα από την κατάσταση αγάπης που τον περιβάλλει. Ακόμα, είναι καλύτερο να γνωρίζει κανείς, παρά να τον γνωρίζουν. Γιατί αντικείμενο γνώσης και αγάπης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα, ενώ μόνο τα έμψυχα μπορούν να γνωρίζουν και να αγαπούν. ".

Σύμφωνα με τον Μεγάλο Σταγειρίτη Φιλόσοφο και Δάσκαλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Προσφορά Αγάπης και Ενδιαφέροντος να Γνωρίζουμε τον άλλον, ταυτίζεται με την Αρετή, την Ευτυχία, την Ηδονή. Όπως πολύ Εύστοχα είχε αναφέρει, αντικείμενα αγάπης και μελέτης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα. Όμως, μόνο όπου υπάρχει Ψυχή και Καρδιά, Υφίσταται και Αληθινή Προσφορά Αγάπης, ανεξάρτητα από την ανταπόδοση 'η μη  αυτού του Μεγαλειώδους Αισθήματος.

Ο προαναφερόμενος νεαρός δεν μπόρεσε να αντέξει αυτή την μονόπλευρη παροχή Ερωτικής Ενέργειας προς την Αγαπημένη του, χάνοντας έτσι κάθε ενδιαφέρον για την Ζωή του. Αναμφίβολα  λανθασμένη η τραγική επιλογή του, αλλά πριν βιαστούμε να τον καταδικάσουμε, δίχως κανένα ελαφρυντικό,  ας αναρωτηθούμε νωρίτερα τι έχουμε σκεφτεί και τι έχουμε πράξει εμείς σε δικές μας προσωπικές υποθέσεις. Το ότι δεν φτάσαμε "στα άκρα" δεν μας αποτρέπει από το να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε την στιγμιαία ψυχική κατάσταση του νέου αυτού ανθρώπου, πριν καταδικάσει οριστικά ο ίδιος τον εαυτό του. Μη αντέχοντας την απόρριψη, θεώρησε ότι δεν του επαρκεί να βρίσκεται σε κάποια παθητική αντίληψη της Ζωής και δίνοντας την "Μάχη" του με τον Έρωτα "έχασε", καθώς ο Έρωτας Είναι Ανίκητος Στην Μάχη!

Ο Έρωτας (μαζί με τον Πόλεμο) Είναι Πατέρας Των Πάντων και Παιδί της Ποίησης. Ως εκ τούτου, σ' αυτόν, "Όλα Επιτρέπονται". Ακόμη και οι υπερβολές και η Υπέρβαση της Ζωής. Ότι δεν έχει γραφτεί με το Αίμα "δεν αξίζει τον κόπο". Και το Αίμα δεν είναι πάντοτε κατ' ανάγκην αυτό που "ταΐζει"  το Σώμα και περνά τακτικά από την Καρδιά και τις Φλέβες. Αίμα Είναι και ο Έρωτας, Είναι και ο Πόνος που βγαίνει απ' αυτόν. "Το Αίμα είναι η Ζωή", όπως έλεγε και το διαφημιστικό μήνυμα της ταινίας "ρομαντικού τρόμου", με τίτλο "Dracula" (1992). Γι' αυτό, το Αίμα, η Ζωή και ο Έρωτας Αποτελούν Εσαεί κάτι το Ενιαίο και Συμπαγές!

Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

 

«Ο φασισμός είναι η εθνική αίρεση του σοσιαλισμού και η κοινωνική αίρεση του εθνικισμού. Από αυτές τις δύο αιρέσεις γεννιέται μια πίστη. Μοναδική. Από τις αιρέσεις, από θέσεις που αμφισβητούν η μία την άλλη, από τις αντιθέσεις που αντιπαρατίθενται, γεννιέται η πρόκληση της σύνθεσης. Μια νέα ορθοδοξία: η σωστή πίστη, ο σωστός δρόμος, ο σωστός τρόπος, η σωστή ζωή. Ο Berto Ricci μας το έδωσε αυτό. Η ζωή ως πολιτοφυλακή»

Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

Ο Otto Strasser για τους Φασίστες:

«Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πά­ντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν “προσηλυτίζονται” στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες … και φορτίζουν τον ακίνδυ­νο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση» 

του Μαυρομετωπίτη

Δεν πάει πολύς καιρός από την έκρηξη που συνέβη στους Αμπελόκηπους τα ξημερώματα της 1^ης Νοέμβρη του 2024. Μια έκρηξη που υπενθύμισε στο αστικό κράτος ότι εκτός από την νεκρόφιλη, αστική ηρεμία της σαπισμένης κοινοβουλευτικής ζωής και της παρλιαμενταρικής υποκρισίας υπάρχει και μια άλλη μορφή αναμέτρησης με το κατοχικό καθεστώς, μία άλλη μορφή σύγκρουσης με το εξουσιαστικό Σύστημα που τσακίζει, φυλακίζει και καταστρέφει τις ζωές μας, αυτή του ένοπλου αγώνα. Μια μέθοδος, που τα τελευταία χρόνια, ακολουθεί τακτικά η άκρα αριστερά ανά τον κόσμο ανεξαρτήτως του αν αποφαίνεται αποτελεσματική ή όχι.

Το αποτέλεσμα της αυτοσχέδιας βόμβας υψηλής ισχύος και τεχνοτροπίας που εξεράγγη ήταν ένας νεκρός με τα μάτια του να τα βρίσκουν στον φωταγωγό … μία βαρύτατα τραυματισμένη και δεκαέξι καθημερινές οικογένειες της βιοπάλης να είναι ξαφνικά άστεγες. 

Και εδώ γεννιούνται ορισμένα εύλογα ερωτήματα με πρώτο και κυριότερο το πως μπορεί ο οποιοσδήποτε να παριστάνει τον «τρομοκράτη» και τον «επαναστάτη» χωρίς να ξέρει το πώς ... να παίζει με την φωτιά, να κατασκευάσει και να χειριστεί εκρηκτική ύλη, βασικές μεθόδους μιας τέτοιας μορφής αγώνα και κυρίως σε τοποθεσίες πέραν του αστικού ιστού όπου ένα λάθος δεν θα κοστίσει ακριβά την ζωή ή την περιουσία απλών, καθημερινών ανθρώπων. 

Εν τέλει η βόμβα άλλον στόχο είχε και άλλον βρήκε: θύματα της τα λαϊκά διαμερίσματα 16 κατοίκων τα οποία κρίθηκαν ακατάλληλα και οι ένοικοι τους … θα μείνουν στο δρόμο για 6 μήνες. Ο αναρχικός αγώνας κατέληξε, από το να πλήττει βασικούς καθεστωτικούς στόχους, στο να καταστρέφει ζωές λαϊκών ανθρώπων, ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου, τίμιους της εργατικής τάξης της διπλανής πόρτας. Άλλο ένα ακόμη δείγμα της αντικοινωνικής κατάντιας και της απόλυτης παρακμής την οποία υφίσταται η εν Ελλάδι άκρα αριστερά!

Ποιος όμως ήταν ο πραγματικός στόχος της σχεδιαζόμενης επίθεσης; 

Εδώ βρίσκεται και το «ζουμί». Ενώ τα καθεστωτικά μέσα οργίαζαν έσπευσαν να διαδώσουν ότι πιθανοί στόχοι ήταν η Ισραηλινή πρεσβεία ή αλλά κυβερνητικά κτήρια, διαδόθηκε γρήγορα η ανεπιβεβαίωτη είδηση ότι οι antifa θα τοποθετούσαν την βόμβα τους στο μνημείο του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη στο Νέο Ηράκλειο με σκοπό να μακελέψουν τους εθνικιστές που ετοίμαζαν τελετή μνήμης. 

1^η  Νοεμβρίου και ακόμη παρέμενε νωπή η θύμηση της άνανδρης δολοφονίας των δύο αδελφών μας, η οποία μέχρι σήμερα είναι ανεξιχνίαστη και θαμμένη από τις αρχές, αδιάφορη έως ... υποστηριζόμενη από μεγάλο μέρος της κοινωνίας και κυρίως αντικείμενο χλευασμού και επίδειξης δύναμης από το αστικό κατεστημένο το οποίο δεν χάνει την ευκαιρία να απαγορεύσει τις δραστηριότητες, εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις προς τιμή των νεκρών συντρόφων μας και να συλλάβει ξένους συναγωνιστές (βλέπε Casa Pound) που έρχονται στη χώρα μας για να τιμήσουν την θυσία (θυμηθείτε τα γεγονότα του 2023, τις απαγορεύσεις στο καιρό του κορωνοϊού κλπ).

Νωπό, φαίνεται, πως ήταν στη μνήμη των αντιφασιστών και το ... «πακέτο» στο μετρό στο Μοναστηράκι με το οποίο ένιωσαν, πως τιμωρούνται στη πράξη οι «μαγκιές» πάνω σε μαρμάρινες πλάκες και η βεβήλωση μνημείων. Από ότι φαίνεται μεγάλη η ντροπή και η ήττα για τους απέναντι, αναζητώντας, έναν χρόνο μετά, έναν νέο κύκλο αίματος για να ανακτήσουν την τιμή τους. Μια εφαρμογή της Ιταλικής «στρατηγικής της έντασης» που μόνο ζημιά στην ελληνική κοινωνία και στον βασανισμένο ελληνικό λαό έχει να κάνει και από την άλλη να ωφελήσει την αστική καταστολή της οποίας θα αποτελεί βούτυρο στο ψωμί. 

Οι ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες δείχνουν ότι για τους απέναντι είναι προτιμότερο να σφάξουν αθώους, απλούς, καθημερινούς, λαϊκούς ανθρώπους, ανθρώπους της εργατικής τάξης, μεροκαματιάρηδες. Είναι προτιμότερο να κομματιάσουν τον συμφοιτητή τους, τον συνάδελφο τους, ενδεχομένως τον φίλο τους. Είναι προτιμότερο να χτυπήσουν πατριώτες, εθνικιστές με τους οποίους ανήκουν στα ίδια κοινωνικά στρώματα, μοιράζονται κοινές αγωνίες και βάλλονται από τους ίδιους εχθρούς. 

Τα πάντα είναι προτιμότερα εκτός από το να χτυπήσουν τον Λεβιάθαν της αστικής δημοκρατίας, τον Κύκλωπα του κοινοβουλευτισμού, το τέρας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που αφανίζει λαούς και έθνη, καταστρέφει πολιτισμούς και ωθεί άπαντες σε ένα τέλμα φτωχοποίησης, εξαθλίωσης και υποταγής στο χρηματοπιστωτικό και πολυεθνικό κεφάλαιο. 

Μην ξεχνάμε με ποιους συνασπίζονταν όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στον «κίνδυνο του φασισμού», μη ξεχνάμε τα «τείχη της δημοκρατίας», τις αγκαλιές έξω από το εφετείο, τους πανηγυρισμούς της πτώσης του Συνταγματάρχη Καντάφι, τις χαρές για την νίκη των τζιχαντιστών στη Συρία και τις σφαγές των εθνικιστών και κομμουνιστών που στήριζαν τον Άσαντ, την υποστήριξη στον Αμερικανοσιωνισμό ενάντια στο Ιράν, την αλληλεγγύη στους σιωνοκινούμενους Κούρδους, όλο το φαύλο κύκλο της πέρα για πέρα καθεστωτικής σαπίλας και κατρακύλας της ελληνικής antifa.

Μια σφαγή αθώων στο Νέο Ηράκλειο λοιπόν, που θα ήταν ... «ταμάμ» για το αστικό κράτος, μία υπέροχη αφορμή για την αύξηση της καταστολής, της μπατσοκρατίας, της εφαρμογής τρομονόμων που θα οδηγούσαν σε μία άλλη τρομοκρατία: την καθεστωτική! Όλα βολικά και όλα όμορφα για την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, πράγμα που μας δείχνει κατάφωρα το πως αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοβοηθιούνται οι κεφαλές της συστημικής «Λερναίας Ύδρας». 

Ωστόσο, εν τέλει, τα γεγονότα έλαβαν μία τροπή εις βάρος του αναρχικού χώρου ο οποίος έπεσε στην ίδια του την λούμπα. Μία λούμπα που δείχνει, από την άλλη, την ξεφτίλα της ελληνικής ακροδεξιάς, του αιώνιου τσανακογλείφτη του γκλοπ ... που την κλείνει στο Δομοκό και την ντύνει καθαρίστρια και νοσηλεύτρια.

Με την αστεία αφορμή ότι τα δαχτυλικά του αποτυπώματα βρέθηκαν σε μία σακούλα (…) στο κεντρικό σημείο της έκρηξης, ο Νίκος Ρωμανός, συνελήφθη ξανά και προφυλακίστηκε χωρίς να συντρέχει κάποιο βάσιμο, σοβαρό και άξιο κατηγορητήριο. Το κράτος ήθελε να δείξει τα δόντια του και να φυλάξει τον κώλο του, κλείνοντας στα μπουντρούμια του έναν άνθρωπο, που παρόλο τις ιδεολογικές διαφωνίες και το αντίθετο άκρο που εκπροσωπεί, είχε διατηρήσει μία αξιοπρεπή επαναστατική θέση, είχε μείνει περήφανος μπροστά στην κρατική καταστολή και αλαζονεία. Ο ακροδεξιός τενεκές μπορεί να εκσπερματώνει με την μπλέ στολή, των κρατικών γουρουνιών να τον πιάνει ρίγος με το αστυνομικό γκλόπ, να εύχεται ψόφο στον αναρχικό στη φυλακή. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης όμως, αυτός που οι απέναντι θα πουν Φασίστα, δεν χαίρεται με την κρατική καταστολή, δεν γουστάρει την αυθαιρεσία του μπάτσου, δεν χωνεύει τον δικαστή με την βίλα στην Εκάλη, δεν αδιαφορεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές. Διότι ξέρει ότι κάποτε ίσως βρεθεί εκεί, εφόσον πρώτα περάσει από τα χέρια του αστυφύλακα και την κρίση του δικαστηρίου. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης βλέπει σαν κύριο και πρωταρχικό του εχθρό το αστικό κράτος που τυραννάει το Λαό του, ξεπουλάει την Πατρίδα του, εξαφανίζει το Αίμα του. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης πολέμαει με Λύσσα και Μίσος το κατεστημένο της Πλουτοκρατίας, της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, της Ρεμούλας και της Βρωμιάς. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης θέλει την κατάρρευση της Πολιτείας των πρεζεμπόρων, των δολοφόνων των Τεμπών, των παιδεραστών και των βιαστών. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης διακατέχεται από τα Αρχέγονα Άρια Αισθήματα της Τιμής, της Περηφάνιας και της Ανδρείας, αισθήματα που χαρακτηρίζουν τον επαναστατικό μηδενισμό, φορέας του οποίου είχε υπάρξει ο Νίκος Ρωμανός. 

Μια κουλτούρα και μία αισθητική που προτάσσει τον ωμό, ατομικό ηρωισμό των αγωνιστών συνδυασμένο με την ύψιστη ελιτιστική περιφρόνηση προς τις συμβιβασμένες και ηττοπαθείς μάζες. Μία επανεμφάνιση του Αριστοκρατικού Τρόπου Ζώης που δεν περιμένει την έγκριση και τη νομιμοποίηση από τα κάτω, αλλά δρα γενναία, άμεσα και ολοκληρωτικά μέσα από την καθαρτήρια Φλόγα του Πολέμου. Η επανεμφάνιση του Πολεμιστή που τόσο είχε υμνήσει ο Ιούλιος Έβολα!

Στη διακήρυξη του, επ'αφορμή της καταδίκης του, ο Νίκος Ρωμανός αφού τορπίλισε επικοινωνιακά την κρατική αυθάδεια και τον μικροαστικό καθωσπρεπισμό έκλεισε κάνοντας αναφορά σε ένα ποίημα του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη. «Τιμή σε εκείνους που στη ζωή τους όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες ...» μια αναφορά λίγο οξύμωρη για τον «χώρο» στον οποίον απευθύνεται. 

Διότι μπορεί να μη συγκινεί και πολύ την άκρα αριστερά που φτύνει την Παράδοση, που περιφρονεί την Τιμή και Περηφάνια της Εθνικής κληρονομιάς, που δεν αισθάνεται τον Ιδεαλιστικό πολεμικό παλμό του Σπαρτιάτη Μαχητή, που δεν μπορεί να νιώσει την ύστατη ηρωική αυτοθυσία του Πολεμιστή των Θερμοπυλών, αλλά σίγουρα συγκινεί όλους εμάς τους Έλληνες που και νιώθουμε το Υπεράνθρωπο Ήθος και το θεωρούμε φάρο και οδοδείκτη στον «πόλεμο του σήμερα». 

Έναν πόλεμο για την επαναφορά του Ανθρώπου έναντι του αποχαυνωμένου, μηχανικά συντηρούμενου, δούλου της εξουσίας, ένας πόλεμος που περνάει μόνο μέσα από την θύμηση των Ηρωικών Αρχετύπων.

Ο Νίκος Ρωμανός λοιπόν κλείνει με τον Καβάφη. Τον Κωνσταντίνο Καβάφη που κάποτε η υπογραφή του βρέθηκε σε συγχαρητήρια επιστολή προς την «Ένωση Ελλήνων Φασίστων», η οποία δημοσιεύθηκε στη τότε εφημερίδα ΣΚΡΙΠ και την οποία επιβεβαίωσε χρόνια αργότερα ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος. Και επειδή πολλά έχουν ειπωθεί και ισχυριστεί για να αμφισβητήσουν το γεγονός, δεν θα επιμείνουμε στο αν πρόκειται περί πλαστογραφίας ή παραφιλολογίας αλλά θα αφήσουμε στους ιστορικούς να εξακριβώσουν το αν ο Καβάφης υπήρξε Φασίστας ...

Δεν ξεχνάμε και την προκήρυξη των «Πυρήνων της Φωτιάς» (στους οποίους ανήκε ο Νίκος Ρωμανός) το 2010, όπου ειπώθηκαν κάποια σωστά πράγματα και τέθηκαν κάποιες σωστές θέσεις σχετικά με την κατάσταση που επικρατούσε και επικρατεί στον εθνικιστικό χώρο. Ορθώς, θίχτηκαν κάποια πρόσωπα, κόμματα και καταστάσεις που κρατούν τους εθνικιστές αγωνιστές υποδόρια της κρατικής εξουσίας με αποτέλεσμα σε πολλούς να φαντάζουν ως «παρακρατικοί». 

Ανίκανοι ηγετίσκοι και «φυρερίσκοι» που συνδιαλέχθηκαν με το κρατικό σύστημα και στο τέλος το πλήρωσαν ακριβά. Προβατοποιημένοι αγωνιστές του κώλου, χρήσιμοι ηλίθιοι των καθεστωτικών φιλοδοξιών. Ένας φαύλος κύκλος που συντηρεί και εκτρέφει την σαπισμένη μπατσόφιλη αστική ακροδεξιά. Και μπορεί οι «Πυρήνες της Φωτιάς» να παραδέχτηκαν ότι ακόμη και αν εμφανιστούν «καθαροί, πράγματι αντικαθεστωτικοί και απαλλαγμένοι από τον παρακρατικό έλεγχο, εθνικοσοσιαλιστές» θα συνεχίσει να τους χωρίζει άβυσσος μαζί τους, ωστόσο υπάρχουν κάποιες τέμνουσες παράλληλες που φέρνουν κοντά τους Εθνικοεπαναστάτες και τους Αναρχικούς και προκαλούν τον αμοιβαία σεβασμό μεταξύ τους. 

Και αυτές είναι οι γραμμές του αντικαθεστωτικού αγώνα, της αντικρατικής πάλης που τους οδηγεί στα ίδια ανήλιαγα κελιά της αστικής δημοκρατίας. Οι γραμμές της από κοινού άρνησης του συστήματος και της ύψιστης αηδίας για τις κοινωνικές σχέσεις τις οποίες γεννά. Τις σχέσεις υποταγής, εθελοδουλείας, ατομικισμού, ωφελιμιστικής απόλαυσης. Μόνο λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει να ζεις κοινωνικά αποκλεισμένος, χωρίς να μπορείς να ταιριάξεις πουθενά στα φρικτά καλούπια της μεταμοντέρνας κοινωνίας του αστικού lifestyle. Μόνο λίγοι μπορούν να νιώσουν τι θα πει πραγματικά Αντικοινωνικός! 

Και επειδή δεν είναι ώρα να ανοίξουμε ιδεολογικές συζητήσεις, να οριοθετήσουμε έννοιες όπως ο «Αναρχοφασισμός» και να ψάξουμε τις αναρχικές αφετηρίες και την αναρχική φύση της Φασιστικής ιδεολογίας, θα πούμε ότι και μόνο η αίσθηση της ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ και της ΤΙΜΗΣ είναι αρκετές για να δείξουμε τον σεβασμό μας στον οποιονδήποτε μένει ακλόνητος στις επαναστατικές του θέσεις, υπερασπίζεται μέχρι τέλους τις ιδέες του, μένει ακέραιος πολιτικός στρατιώτης στο «πολεμικό μέτωπο» των αστικών φυλακών!

Κλείνουμε λοιπόν και εμείς με τα λόγια ενός άλλου μεγάλου «καταραμένου» της Ιστορίας, ενός άλλου μεγάλου «του δικού μας Λένιν» τον οποίον λάτρεψε ο Nicola Bombacci αυτός ο «Mαύρος Kομμουνιστής».

Κλείνουμε με τα λόγια του Μπενίτο Μουσολίνι:

«Το κράτος, αυτός ο Μολώχ με την τρομερή όψη, παίρνει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και αφανίζει τα πάντα. Κάθε λειτουργία του κράτους αποτελεί μία συμφορά. Η τέχνη του κράτους είναι μία συμφορά. Το ίδιο και η κρατική ιδιοκτησία της ναυτιλίας καθώς και η κρατική παροχή των αναγκαίων προς το ζην και η λιτανεία θα μπορούσε να επεκταθεί στο άπειρο ... Εάν οι άνθρωποι είχαν έστω και μία αμυδρή ιδέα της αβύσσου προς την οποία σπρώχνονται θα αυξανόταν ο αριθμός των αυτοκτονιών, διότι τείνουμε να φτάσουμε στην πλήρη καταστροφή της ανθρώπινης προσωπικότητας. Το κράτος είναι μία τρομερή μηχανή που καταβροχθίζει ζωντανούς ανθρώπους και  μετά τους ξερνάει άψυχα μηδενικά»

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι: (ανανεώθηκε)

Οι αριστερές καταβολές του Φασισμού (περιοδικό Ένζυμο τεύχος Η, Φθινόπωρο 2020)

Το Φασιστικό κράτος είναι ένα αντι-κράτος

Berto Ricci, ο αναρχοφασιστής που κατάφερε να ξεπεράσει την αριστερά και την δεξιά

Marciano Durruti (06.03.1911 - 22.08.1937): Presente!

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι - «Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου Μαρτύρων»: Μια άγνωστη «αναρχοεθνικιστική» μουσική ρωγμή αίματος στον σάπιο τοίχο της ντόπιας και ξένης κατοχής.

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: αυτά έλεγε ο Αναρχικός ηγέτης Ντιέγκο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν, γραμματέας της FAI, ένα χρόνο μετά τη λήξη του ισπανικού εμφυλίου, για τον Φασίστα αρχηγό της Φάλαγγας Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

Αιρετική γραφή: Τι συμβαίνει με κάποιους αναρχικούς στην Ελλάδα;

Pyotr Kropotkin και Muammar Qaddafi - μια συγκριτική ματιά στον Κανταφισμό από την αριστερή οπτική: όταν ο ευγενής «Aναρχικός Πρίγκιπας» Πέτρος Κροπότκιν συνάντησε τον Εθνικιστή «Αδερφό Συνταγματάρχη» Μουαμάρ Καντάφι στην όαση των ιδεών της Λιβύης

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: όταν η «κόκκινη» λύσσα της RAF επανέφερε την «φαιά» κληρονομιά των «Ταγμάτων Εφόδου» - «Baader - Meinhof - Gruppe» - «Οι Κόκκινοι Werewolves* που άργησαν;» ή μια μεταπολεμική αναλαμπή του Γερμανικού «αριστερού εθνικισμού;» (απόσπασμα από το άρθρο «Το αίνιγμα RAF: Avantgarde της Τρομοκρατίας ή ριζικός Γερμανικός εθνικισμός;» που δημοσιεύτηκε στο https://allenaki.wordpress.com/)

Ο «αναρχοφασισμός»: από τον Berto Ricci στους NAR, η μεγάλη ιστορία ενός αιρετικού φλερτ.

Les extrêmes se touchent: η Αλληλοεπικάλυψη Αναρχισμού και Φασισμού

Ο «καταραμένος αναρχοφασίστας» Νίκος Βεργίδης: Αυτόνομος, Άναρχος και Αμετανόητος, ένας «συνειδητός ασυμβίβαστος» - και ένα άρθρο του στο περιοδικό «Έρημη Χώρα» - (.pdf)

«Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης

Για την Ζωή και τον Θάνατο (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

 

του Γιώργου Μάστορα

Ο Θάνατος είναι ο "παγωμένος καθρέφτης" της Ζωής. Και όσο κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να τον αποφύγουμε κάποια στιγμή, εν τούτοις, θέλουμε να πούμε και, πολύ περισσότερο, να γνωρίζουμε τα πάντα γι' αυτόν. Είτε προσπαθούμε να τον αποσιωπήσουμε, είτε να τον πενθήσουμε, είτε να τον τραγουδήσουμε, είτε να εκφράσουμε παραστατικά την απώλεια κάποιου Προσφιλούς Προσώπου, πάντα ο Θάνατος μας  αφήνει εκτός, όσο είμαστε εμείς ζωντανοί. Προς το παρόν, μπορούμε να βλέπουμε την όψη μας στον καθρέφτη. Ωστόσο, όταν περάσουμε στην "απέναντι όχθη", δεν θα μπορούμε "να πούμε" 'η "να κάνουμε" τίποτα άλλο.

Γι' αυτό, λοιπόν, ας μιλήσουμε τώρα. Για το πώς βιώνουμε τον Θάνατο μέσα από την απώλεια των άλλων νεκρών. Όλοι οι άλλοι, Οικείοι και ξένοι, Σύντροφοι και ενάντιοι, μας δείχνουν ότι για όλα υπάρχει ένα βιολογικό τέλος. Το τέλος του Θανάτου έχει μια οριστικότητα, βάζει τα όρια στην βιολογική διάρκεια της Ζωής και δείχνει όλα όσα μπορέσαμε ('η δεν μπορούμε πια)να πράξουμε. Αναμφισβήτητα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποδεχθούμε τον Θάνατο κάποιου Προσφιλούς Προσώπου. Το πρώτο που κάνουμε μόλις συμβεί, είναι να αρνηθούμε ενστικτωδώς ότι συνέβη. Όταν, μάλιστα, είναι τόσο Αναπάντεχο, τότε η πρώτη αντίδραση μετά την ενστικτώδη άρνηση είναι το μούδιασμα. Αφού, όμως, καταλαγιάσει το ξάφνιασμα, μυριάδες σκέψεις έρχονται στο νου, πολλές φορές αντιφατικές μεταξύ τους. Εκείνο το οποίο τώρα πρέπει να σκεφτούμε είναι το πώς "τελειώνει" ένας Άνθρωπος, μέσα δηλαδή από το σύνολο των πράξεων του ως Ζωντανός.

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ είχε δίκιο, όταν στοχάστηκε πάνω στην απώλεια και την εξαφάνιση. Έλεγε, λοιπόν, ότι "η απουσία μας βοηθάει να αντιληφθούμε την παρουσία". Επομένως, όλοι όσοι παραμένουμε ακόμη Ζωντανοί και όλοι όσοι θα έρθουν μετά από εμάς, έχει Αξία να Αντιληφθούμε το Νόημα της ρήσης του Γερμανού Φιλοσόφου και να διατηρήσουμε Ζωντανή, όχι μόνο την Μνήμη Εκείνων που Συμπορεύτηκαν μαζί μας στον Δρόμο της Τιμής και την Αναζήτηση της Ευτυχίας, αλλά και να συνεχίσουμε ακράδαντα και με μεγαλύτερη ορμή  όλα όσα Υπερασπίστηκαν, μοιραζόμενοι μαζί μας τις χαρές και τις λύπες, τις καλές και τις κακές στιγμές, τις νίκες και τις ήττες στις καθημερινές μάχες της Ζωής. Στο όνομα της αντιφυσικής παγκοσμιοποίησης και της ισοπεδωτικής νεωτερικότητας, ο σύγχρονος άνθρωπος, καταβεβλημένος και εξουθενωμένος από τον τρόπο ζωής που του έχει επιβληθεί, προσπαθεί να αποφύγει ό,τι δεν του αρέσει, ό,τι τον ξεβολεύει από τη νοσηρή αδράνεια, καταλήγοντας να πολεμάει την ίδια την Φύση του.

Ψάχνοντας, λοιπόν, το τέλειο, ας μην ξεχνάμε ότι αυτό δεν υφίσταται, παρά μόνο σε ότι λέει το όνομα: στο τέλος. Η Τελειότητα είναι η Ολοκλήρωση, η οποία έρχεται ενώνοντας τα κομμάτια του παζλ γύρω από τις πράξεις της Ζωής μας, που φυσικά δεν μπορεί να έχει σχέση με την επέλαση της ομοιοπαγίδας, το τέλμα της μετριότητας, την εφήμερη μόδα, την εθνική αποδόμηση, την κοινωνική απάθεια, την ανθρώπινη ψυχρότητα, την αποθέωση του ατομισμού, τον θρίαμβο του μαζανθρώπου. Η Ολοκλήρωση της Τελειότητας έρχεται μέσα από την άθροιση Όλων των Ενεργειών της Ζωής μας. Εφόσον αυτές συνάδουν με όλα όσα ισχυριζόμαστε ότι Υπερασπίζουμε, το Αποδεικνύουμε Εμπράκτως. Στην Ζωή μας και στις Πράξεις μας, δεν πρέπει να φερόμαστε  ως αόριστοι "επαναστάτες", αλλά ως Συγκεκριμένοι Εξεγέρτες Ψυχών. Παρ' όλα αυτά, είναι περιττό για την Αξιοπρέπεια μας να περιμένουμε "αγιογραφίες" εν ζωή και να είμαστε ικανοποιημένοι με την τεχνητή μετατροπή μας σε χάρτινους "ήρωες", έχοντας "ικανότητες" υπεράριθμες σε μυθιστορηματική μορφή, αλλά ανύπαρκτες στην πραγματικότητα.

Επομένως, ας γίνει Αντιληπτό ως μια Αξιακή Αρχή ότι ο Θάνατος δεν σημαίνει και την πλήρη εκμηδένιση του Ανθρώπου. Κάθε Νεκρός εξακολουθεί να Ζει Απεριόριστα μέσα από τις Πραγματώσεις της Ζωής του. Πραγματώσεις, οι οποίες συνεχίζουν να κινούν τον αέναο τροχό της Δημιουργίας και της Εξέλιξης. Έτσι, σ' όλες τις Εξαιρετικές Εκδηλώσεις της Ζωής, ο Σημαντικός Άνθρωπος εξακολουθεί να Επιζεί και μετά τον Θάνατο του. Γι' αυτό, ας σκεφτόμαστε  σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο, αλλά ταυτόχρονα και σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ! Ακριβώς, για να "προλάβουμε" να πράξουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, αλλά και έχοντας την "σιγουριά" ότι είμαστε άτρωτοι στην φθορά του Χρόνου.

Για τον Γιώργο Φουντούλη, τον Μανώλη Καπελώνη, τον Στέλιο Μπατζάκα, τον Δημήτρη Δημήτραινα, τον Μαρίνο Χατζηκυριάκο, τον Ακρίτα Σαββούρα, τον Στέφανο Σιούτα, την Στεφανία Συμεωνάκη, τον Χρήστο Τσιόλα και τόσους ακόμη Εξαιρετικούς Άνδρες και Γυναίκες που μας Συντρόφευσαν  Υπερήφανα. Αλλά και για την Πολυαγαπημένη Μητέρα μου, Κατερίνα Μάστορα( Μισιάκα), η οποία με Γέννησε και με Μεγάλωσε Έντιμα (μαζί με τον εν ζωή επίσης Πολυαγαπημένο Πατέρα μου) για να έχω μετατραπεί σ' αυτόν που είμαι, τουλάχιστον μέχρι και την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.

Για όλους όσοι "έφυγαν", όλους όσοι μένουν ακόμη κοντά μας και για όλους όσοι θα έρθουν, ας έχουμε υπόψιν μας ότι η Ανθρώπινη Ζωή μπορεί να είναι περιορισμένη, αλλά κάποιοι μέσα από τις Πράξεις τους έχουν την δυνατότητα να Ζήσουν Για Πάντα!

Άνθη της εξεγερσιακής συνείδησης

του Σταύρου Λιμποβίση 

Αυτοί που δεν έχουν τάφους, που τα σώματα τους έγιναν στάχτη, αυτοί που τα παράσημα τους έλιωσαν στις φλόγες της ήττας και οι στολές τους κομματιάστηκαν από τα μαχαίρια  των Ταλμουδιστών, αυτοί οι "καταραμένοι" είχαν προβλέψει τα πάντα. 

Αυτοί που μπροστά στην αγχόνη της δημοκρατίας δεν δείλιασαν και δεν απέφυγαν το άγγιγμα του θανάτου χωρίς θάρρος, αυτοί που έκαναν τον ύστατο μορφασμό αποδοκιμασίας στον ιερέα της υποταγής, αυτοί που φώναξαν για το νέο Πουρίμ του '46 είχαν δίκιο ακόμη και αν υπήρξαν άδικοι με τους λάθος ανθρώπους. 

Σήμερα που ο χρόνος δείχνει να συρρικνώνεται από την ταχύτητα των εξελίξεων και η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι γεγονός αντιλαμβανόμαστε ότι ο δικός μας κόσμος τελείωσε το 1945 και μετά ένας νέος κόσμος γεννήθηκε. 

Κόσμος λαμπερών τεράτων και χαμογελαστών δημίων. Κόσμος αφθονίας που οδηγεί στον βιολογικό θάνατο λόγω της κατανάλωσης και εμπορευματοποιεί συνειδήσεις και συναισθήματα αφού πρώτα ξεπουλήσει στα παζάρια της ανηθικότητας τα σώματα που πλέον κατατάσσονται στις σάρκες. 

Ο κόσμος της μόλυνσης της βιομηχανίας των φαρμακευτικών, ο κόσμος της πλαστικής διασκέδασης και της χρήσης ναρκωτικών, ο κόσμος της κουλτούρας του γρήγορου τρόπου σε όλα και της αποφυγής της θυσίας είναι ο νέος υπέρλαμπρος κόσμος τους. 

Ένας κόσμος που γεννήθηκε δομήθηκε και ανυψώθηκε από τις δυνάμεις του σκότους που κυριάρχησαν στον πλανήτη. Εμείς δεν ανήκαμε ποτέ σε αυτόν τον κόσμο αφού δηλώνουμε Άνθη μιας περιόδου που δεν υπάρχει πια και πολεμήθηκε με φώσφορο και πρακτικές γενοκτονίας. 

Και ακόμη και αν φυτρώνουν οι σκέψεις μας ως λουλούδια μοναδικά και μοναχικά μέσα μας καίει η φλόγα της εξέγερσης και της ανατροπής που φοβίζει τους τυράννους. Δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας.

Άναρχοι και Αμετανόητοι - παντοτινοί Αντιδημοκράτες

Σημείωμα του Κώστα Τάταρη για το «Καβαλικεύοντας την Τίγρη» του Julius Evola

 

Ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία του Ιταλού φιλοσόφου Ιουλίου Έβολα εκδόθηκε από τη "Λόγχη" σε μετάφραση - επιμέλεια του καλού φίλου, γιατρού Αθανασίου Νοτόπουλου. 

Μετά τις "Καρδιακές Αναπάλσεις", ένα υπέροχο βιβλίο υπαρξιακής κατάθεσης υπό το φως της ορθόδοξης μαρτυρίας, ο Θανάσης  σε συνεργασία με τις εκδόσεις "Λόγχη" μας κάνει ένα ακόμα όμορφο δώρο. 

Δούλεψε σε βάθος πάνω στο κείμενο και εκτός από την πολύ προσεγμένη μετάφραση, έκανε μια επίσης σχολαστική επιμέλεια και μάς προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για πρόσωπα, ρεύματα και σχολές σκέψης που αναφέρονται από  τον συγγραφέα.  Με τον Θανάση, καρδιακό μου φίλο, είχαμε ουσιαστικές και εκτενείς συζητήσεις γύρω από το έργο του φιλοσόφου. 

Αποφάσισε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο βιβλίο διότι με αυτό κλείνει η περίφημη τριλογία ("ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ" - "ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ" - ΚΑΒΑΛΙΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΙΓΡΗ") και παρουσιάζεται η σκέψη του φιλοσόφου στην πληρότητά της. 

Ο ίδιος μου ανέφερε ότι προτίμησε -και σωστά- τον όρο "καβαλικεύοντας" αντί του "ιππεύοντας την τίγρη" διότι η ίππευση αφορά ένα ελεγχόμενο, εξημερωμένο ζώο (πχ τα "άλογα ιππασίας"), ενώ η ΤΙΓΡΗ (οι χαοτικές δυνάμεις του σημερινού κόσμου) είναι ... άλλο ζήτημα. 

Εκεί ο δυνατός άνθρωπος ύστερα από διαδικασία μύησης και μεγάλο αγώνα καβαλικεύει και δεν "ιππεύει" απλά  το άγριο στοιχείο, το στρέφει στην επιθυμητή κατεύθυνση, και αφού η διαδικασία ολοκληρωθεί, επέρχεται η ηρεμία και γλυκύτητα, όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο της έκδοσης, που είναι επίσης επιλογή του μεταφραστή - επιμελητή.

  " Τι χαρά είναι τούτη, Θε μου, να ζεις και να βλέπεις και να παίζεις με τη μεγάλη Τίγρη και να μη φοβάσαι !" (Ν. Καζαντζάκης)

... και  στο τέλος να καταφέρεις να ανεβείς στη ράχη της, να  σε αποδεχτεί, και να στραφεί στην κατεύθυνση που θα υποδείξεις.

Sic transit gloria mundi

γράφει ο Μυρμιδών

Πλέον είναι εξόφθαλμα φανερό ότι ακόμη και ο μεγαλύτερος κριτής του Ηλία Κασιδιάρη ή ο πιο απαισιόδοξος του «χώρου» δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί το επίπεδο της απόλυτης ιλαροτραγικής εξέλιξης των πραγμάτων μετά από τις φαεινές πολιτικές επιλογές του «μεγάλου ηγέτη». Ο Κασιδιάρης είναι πλέον και με την βούλα των πρόσφατων (ευρω)εκλογών πολιτικά τελειωμένος ή καλύτερα ξοφλημένος για πολλούς λόγους και επειδή «επανάληψις μήτηρ μαθήσεως εστί», χρήζει ανάδειξης εκ νέου των πολλών και διαφόρων λόγων, οι οποίοι τεκμηριώνουν τον παραπάνω χαρακτηρισμό.

Πρώτα απ’ όλα, όλες οι «στρατηγικές» και «διορατικές» κινήσεις του «αλάνθαστου» Κασιδιάρη απεδείχθησαν θνησιγενείς. Αρχικά, μέσω του κόμματος «Έλληνες» (προγενεστέρως Έλληνες Γ.Τ.Π., όνομα και πράγμα για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι), έπειτα μέσω του «ΕΑΝ» του εισαγγελέα Αναστασίου Κανελλόπουλου (επιλογή η οποία εκ των πραγμάτων εξέθεσε τον εθνικιστικό χώρο και έδωσε αφορμή στα μαρξιστοειδή να καυχιούνται για τάχα διασύνδεση της εθνικιστικής ιδεολογίας με το δικαστικό σύστημα ειδικότερα και το βαθύ κράτος γενικότερα), αργότερα ακολούθησε η «φοβερή» ιδέα του συνδυασμού «Ανεξάρτητων υποψηφίων» (ένα τέχνασμα της τελευταίας στιγμής, προκειμένου ο Κασιδιάρης να τέρψει τα τότε φανατικά του πλήθη, πριν τον εγκαταλείψουν μία ώρα αρχύτερα) και μεταγενέστερα των Σπαρτιατών (ή αλλιώς των «κοινωνικά νεοφιλελεύθερων-συνταγματικών πατριωτών»). 

Τέλος, ας μην λησμονείται και η απονομή του αυτοδιοικητικού χρίσματος στον πρώην ΟΝΝΕΔίτη επί Κυριάκου Μητσοτάκη Δήμο Κυριλλίδη και μετά στον διαβόητο Χαράλαμπο Γιώτη ως υποψήφιο ευρωβουλευτή του κόμματος των Πατριωτών με πρόεδρο τον Πρόδρομο Εμφιετζόγλου (ουδέν σχόλιον).

Για όλες αυτές όμως τις καταστρεπτικές πολιτικές κινήσεις δεν ειπώθηκε ούτε ένα συγγνώμη, ούτε ένα γιατί, παρά μόνο η γνωστή και κουραστική ρητορική περί «προδοτών» για να δικαιολογηθούν τα τεράστια αυτά λάθη. Αν όμως όλες αυτές οι κινήσεις ήταν ενέργειες «Εφιαλτών» (όπως χαρακτηριστικά αποκαλέστηκαν οι μέχρι πρότινος «υπερήφανοι» Σπαρτιάτες υπό τον Βασίλη Στίγκα, τον οποίο όμως ευθέως επέλεξε η «πολιτική διάνοια» ονόματι Ηλίας Κασιδιάρης), άραγε πως αυτός ο τόσο οξυδερκής πολιτικός ειδήμων δεν προέβλεψε τις προαναφερθείσες προδοσίες; 

Δεν ήξερε το ποιόν των όσων τώρα τον εγκατέλειψαν; Τελευταία στιγμή πληροφορήθηκε για το πόσο άσχετοι και ύπουλοι ήταν όλοι οι παραπάνω; Ήταν τόσο αφελής και αθώος όσο τον παρουσιάζουν οι ολοένα και φθίνοντες οπαδοί του ή μήπως ο Κασιδιάρης μπροστά στον βωμό της ιδιοτέλειας του δεν δίστασε να πράξει το οτιδήποτε ακόμη και αν αυτό θα μπορούσε να εκθέσει και να γελοιοποιήσει τον εθνικιστικό χώρο, διότι αδιαφορούσε παντελώς για τις συνέπειες των πράξεων του, προκειμένου να ικανοποιήσει την φιλαυτία του;

Όσοι από τότε ασκούσαν μία βάσιμη και ειλικρινή κριτική κατά των ιλαροτραγικών και ολέθριων πολιτικών του επιλογών όμως, ήταν μία ζωή οι «προδότες» του εθνικισμού, αν και ειρήσθω εν παρόδω, εκείνοι, οι οποίοι τόσο εύκολα και σχεδόν ενστικτωδώς κατηγορούσαν τους επικριτές του Ηλία Κασιδιάρη ως «υπονομευτές» του εθνικιστικού χώρου, είναι οι ίδιοι, οι οποίοι έπλεκαν το εγκώμιο σε «προσωπικότητες» σαν τον καπιταλιστή υποστηρικτή των κρυπτονομισμάτων, δηλαδή τον Τέρρυ Χατζηιερεμία ή εσχάτως στήριξαν τον Γιώτη ως υποψήφιο ευρωβουλευτή, μόνο και μόνο επειδή αμφότεροι ήταν στελεχωμένοι στο ανύπαρκτο πλέον κόμμα των Ελλήνων. Δηλαδή υποστήριζαν με στόμφο άτομα, τα οποία τώρα με μένος κατηγορούν λυσσαλέα!

Λίαν προσφάτως όμως ο Εμφιετζόγλου τους εξέθεσε για ακόμα μία φορά, καθώς σε μία ανάρτηση του, η οποία τώρα διεγράφη από τον ίδιο, ο Εμφιετζόγλου πρότεινε για Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας τον διώκτη των εθνικιστών Νίκο Δένδια και στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Κώστα Καραμανλή! Οι ίδιοι άνθρωποι με άλλα λόγια, οι οποίοι μιλούν συνεχώς και επιμόνως για το πόσο άδικα ο Κασιδιάρης (και όχι μόνο) είναι στην φυλακή, στήριξαν στις προηγούμενες ευρωεκλογές έναν πολιτικό αρχηγό, ο οποίος προτείνει για πρωθυπουργό τον Δένδια, επειδή τους το ζήτησε ο Ηλίας Κασιδιάρης. 

Εν ολίγοις, ψήφισαν στα τυφλά και εντελώς απερίσκεπτα έναν άνθρωπο μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το «εγώ» του κάλπικου ηγέτη τους!  Ακόμη και αν οι Κασιδιαρικοί ισχυρίζονται ότι δεν στήριξαν ευθέως τον Εμφιετζόγλου και το κόμμα του παρά μόνο τον Γιώτη, επί της ουσίας η στήριξη προς τον Γιώτη ως υποψήφιο του κόμματος του Εμφιετζόγλου, θα επηρέαζε αναγκαστικά και το κόμμα των Πατριωτών είτε το θέλουν, είτε όχι.

Η δικαιολογία πάλι γνωστή … όταν υπάρχει. Η αιώνια δικαιολογία είναι ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης «δεν ήξερε» ή και «δικαιολογείται» επειδή είναι στην φυλακή. Πέραν του γεγονότος όμως ότι οι πολιτικές του επιλογές αποδείχθηκαν λανθασμένες επανειλημμένα, το σημαντικότερο όλων είναι ότι δεν εξαναγκάστηκε ποτέ ο Κασιδιάρης να στηρίξει αυτά τα πρόσωπα, αντιθέτως τα επέλεξε παρ’ όλο του ότι είναι στην φυλακή, διότι ήθελε να το πράξει και παρά τις τυχόν συνέπειες. 

Όσοι ισχυρίζονται λοιπόν τώρα, κατόπιν εορτής, ότι τάχα ο «μέγας πολιτικός νους» δεν ήξερε ή ότι τον «μαχαίρωσαν πισώπλατα», όχι μόνο αυτοαναιρούνται από την πραγματικότητα, αλλά ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς την έλλειψη της οξυδέρκειας του «ηγέτη» τους, διότι όσοι τον εγκατέλειψαν είναι όχι απλά πολλοί, αλλά και πολύ στενοί του συνεργάτες. 

Εάν ένας «οξυδερκής» ηγέτης δεν μπορεί να ξεχωρίσει έναν τυχάρπαστο μητσοτακικό, πολλώ δε μάλλον έναν τυχοδιώκτη νεοδημοκράτη για παράδειγμα, από έναν τίμιο και συνεπή εθνικιστή, τότε απλούστατα δεν πρόκειται περί «ηγέτη», αλλά περί ενός ανθρώπου, ο οποίος νοιάζεται μόνο για την αυτοπροβολή του και την συγκέντρωση ποσοστών, δίχως να ασχολείται ουσιαστικά και πολιτικά με την Ιδέα ή την Ελλάδα.

Ο προαναφερθείς Χαράλαμπος Γιώτης απεχώρησε προ ολίγων ημερών από τον συνδυασμό του Κασιδιάρη στο δημοτικό συμβούλιο Αθηνών μαζί με την Μπέτυ Γιάννα, αφήνοντας όμως βαρύτατες κατηγορίες προς πάσα κατεύθυνση, δίχως να προσδιορίζει ακριβώς τα πρόσωπα (ως συνήθως). Μένει βέβαια να γίνει πιο συγκεκριμένος, αντί να στέκεται σε «δημιουργικές ασάφειες», οι οποίες ερμηνεύονται αυθαίρετα κατά το δοκούν. 

Βέβαια, παρά την αποχώρησή του, ο Γιώτης διατήρησε την θέση του στο δημοτικό συμβούλιο των Αθηνών, όπως αναλόγως έπραξε και ο πρώην ΟΝΝΕΔίτης επί Μητσοτάκη, Δήμος Κυριλλίδης. Η αλήθεια είναι ότι για λόγους αμιγώς ιδεολογικούς και ηθικούς όλοι οι προαναφερθέντες αυτοδιοικητικοί σύμβουλοι έπρεπε να παραδώσουν την έδρα τους, διότι οι ίδιοι δήλωναν από μόνοι τους ότι εκλέχθηκαν μέσω του ιδίου του Κασιδιάρη, τον οποίο τώρα εγκαταλείπουν. 

Εν πάσει περιπτώσει, η ουσία είναι ότι τόσο σε επίπεδο αυτοδιοίκησης, όσο και σε γενικότερα εκλογικό με τους Σπαρτιάτες, όλες οι πολιτικές επιλογές του Κασιδιάρη απετέλεσαν μία θλιβερή τρύπα στο νερό.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης απεδείχθη παντελώς ανίκανος και ένα χείριστο κακέκτυπο της «Χρυσής Αυγής» και συγκεκριμένα του ίδιου του Νίκου Μιχαλολιάκου, διότι επέλεξε ιδεολογικά ακατάρτιστα πρόσωπα, άφησε έδαφος για περαιτέρω ανάπτυξη μορφωμάτων της αστικής ακροδεξιάς/»συντηρητικών» φιλελεύθερων δημιουργώντας μικρούς κασιδιαρίσκους, ήτοι νέους ηγετίσκους που απέκτησαν φήμη μέσω του Κασιδιάρη, πράγμα που οδήγησε σε περαιτέρω διάσπαση, διαίρεση και συρρίκνωση του εθνικιστικού κινήματος. 

Λόγω των ανωτέρω επιλογών υπάρχουν και ορισμένοι, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι πιθανώς όλες αυτές οι ενέργειες έγιναν ακόμη και εσκεμμένα ή ενορχηστρωμένα, αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι είναι περισσότερο αποτέλεσμα του φανατισμού και της πλήρους αδιαφορίας ή απερισκεψίας του Κασιδιάρη. Εξάλλου για μια παράνομη πράξη αρκεί και η αμέλεια ή ακόμη και ο ενδεχόμενος δόλος, θα έλεγε ένας κακοπροαίρετος και ο νοών νοείτω.

Από εδώ και πέρα το δεδομένο είναι ότι πλέον κυρίαρχοι πολιτικά είναι ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου, δηλαδή αυτό που πάντα ήθελε το σύστημα, μία βολική και ελεγχόμενη ακροδεξιά, η οποία θα εγκλωβίσει τον εθνικιστικό χώρο και δεν θα τον αφήσει να αναδειχθεί εκ νέου ενώ στα παρασκήνια ενισχύουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Όμως όσο και αν διαφωνεί ο κάθε συνειδητός εθνικιστής με τον Βελόπουλο και την Λατινοπούλου, οφείλει να παραδεχθεί ότι ουδέποτε τα παραπάνω πολιτικά πρόσωπα απέκρυψαν ή υποκρίθηκαν αυτό, το οποίο είναι! Τουναντίον, ο μεν ο Βελόπουλος δηλώνει υπερηφάνεια για την Πασοκική του κομματική προέλευση, η δε Λατινοπούλου για την αστική δεξιά της καταγωγή και δη για την φανατική της υποστήριξη για το κράτος δολοφόνο το Ισραήλ!

Όσο για τον θλιβερό Κασιδιάρη, ο πολιτικός του τάφος δημιουργήθηκε από τον ίδιο και κυρίως από την ματαιοδοξία του, γι’ αυτό και άλλωστε ένα σημαντικό και πλέον πολύ μεγάλο τμήμα των οπαδών του αρνείται να τον στηρίξει ξανά, διότι όπως λένε και οι ίδιοι οι πρώην συναγωνιστές του: «δεν έχει δημοσκοπική δυναμική», όπως έχει αντίστοιχα η «Ελληνική Λύση» ή η «Φωνή Λογικής», οπότε τον εγκαταλείπουν συνειδητά και μαζικά. 

Εδώ έγκειται και η ειρωνεία της υπόθεσης. Ο ίδιος άνθρωπος που λίγα μόλις χρόνια πριν επικεντρώθηκε και επικαλείτο συνεχώς και επιμόνως τα ποσοστά και την δημοφιλία του και δεν ασχολήθηκε με την ίδια την εθνικιστική ιδέα παραγωγικά, πλέον έχασε και ό,τι απέμεινε από τα ποσοστά και την δημοφιλία του! 

Αυτό το οποίο επιτέλους συνειδητοποίησαν ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί του είναι ότι ο Κασιδιάρης έστω και αν καταφέρει ποτέ να αποφυλακιστεί, πράγμα αδύνατο λόγω των ανόητων πολιτικών του κινήσεων, οι οποίες τον στοχοποίησαν εκ νέου, δεν θα έχει δυνατότητα συμμετοχής στα κοινά, συνεπώς όσοι φαντασιώνονται μέχρι και σήμερα ότι θα τον δουν σύντομα πρωθυπουργό, δεν αποτελούν ρομαντικούς εθνικιστές, αλλά πανηλίθιους προσωπολάτρες, οι οποίοι πλανώνται πλάνην οικτρά! 

Επειδή υπάρχουν και αυτοί λοιπόν, είναι απορίας άξιον αν ο Κασιδιάρης θα φανεί τόσο ανεγκέφαλος ώστε να επιμείνει σε νέο εκλογικό τέχνασμα με κόστος την περαιτέρω συρρίκνωση της εκλογικής του απήχησης, δυστυχώς όμως η βλακεία είναι αήττητη!