Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)

 

Η πρόσφατη αγόρευση της εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως «επικίνδυνη».

 

έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...

Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική» ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας να παραπλανήσει τους αδαείς.

 Ειδικότερα, η εισαγγελεύς του Εφετείου αναφέρθηκε στην Χρυσή Αυγή, χαρακτηρίζοντας την ως «τέκνο της ναζιστικής ιδεολογίας», όπως είπε χαρακτηριστικά. Λες και η ελευθερία της έκφρασης σταματά ανεπιστρεπτί όταν πρόκειται για συγκεκριμένου είδους ιδεολογίας. Πουθενά στον Ποινικό Κώδικα, αλλά ούτε και στο Σύνταγμα της Ελλάδος δεν απαγορεύεται, τουλάχιστον άμεσα, η πίστη στην οποιαδήποτε ιδεολογία, διότι υποτίθεται ότι το φιλελεύθερο καθεστώς δεν διώκει φρονήματα, όπως έκαναν οι «κακοί» φασίστες του παρελθόντος. 

Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.

 Η Ελλάδα ζει όχι απλά συνθήκες Βαϊμάρης, όπως συμβαίνει ως επί το πλείστον και σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο της «σωστής μεριάς της ιστορίας», αλλά ειδικότερα διεξάγεται μία νέα Δίκη της Νυρεμβέργης του 21^ου αιώνος, όπου εντελώς μεροληπτικοί δικαστικοί λειτουργοί καταδικάζουν ανθρώπους, δίχως καν να παραπέμπουν στον σχετικό νόμο, αλλά βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στην ιδεολογία. Για του λόγου το αληθές, είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία εισαγγελεύς δεν στάθηκε μόνο στο να ψέξει ως έγκλημα την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά έσπευσε ακόμη να κατηγορήσει και το κόμμα της Χρυσής Αυγής, επειδή διέθετε ιεραρχία και δομή! 

Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;

Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα. 

Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών, προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα, αλλά μόνο οι πράξεις!

 

Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν. 

Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της, καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.

 

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών» ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.

~Μυρμιδών

Τα Ίμια και το αριστερό παρακράτος

 

γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Είναι πλέον αναμφίβολο ότι η αριστερά και η antifa στην Ελλάδα αποτελεί το παρακράτος. Το τριήμερο 30/1-1/2 το επιβεβαίωσε και με την βούλα. Οι κρατικές απαγορεύσεις για τις εκδηλώσεις απόδοσης τιμής στους Ήρωες νεκρούς του Πολεμικού Ναυτικού καταδεικνύουν άριστα το ποιοι είναι οι αντισυστημικοί και οι αντικαθεστωτικοί και το ποιοι τα πιστά σκυλιά του καθεστώτος. 

Η απαγόρευση του κράτους προς τους Έλληνες Εθνικιστές να τιμήσουν την μνήμη των αξιωματικών στο μνημείο της Ρηγίλλης δεν πτόησε κανέναν αλλά αντιθέτως μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας η εκδήλωση τελέστηκε κόντρα σε όλους και σε όλα στο άγαλμα του Παναγιώτη Βλαχάκου στο Πειραιά. 

Το μόνο που κατάφεραν οι καθεστωτικές απαγορεύσεις ήταν να μας κάνουν να γυρίζουμε από γειτονιά σε γειτονιά έτσι ώστε όλο και περισσότεροι Έλληνες σε όλο και περισσότερες περιοχές να μάθουν την ύπαρξη του Εθνικού και Λαϊκού κινήματος και να θυμηθούν την εθνική προδοσία του 1996.

Ο λόγος για τον οποίον το κράτος μέμφεται τις εκδηλώσεις για τα Ίμια είναι προφανής. Οι «εκσυγχρονιστές», οι «σημιτιστές», τα πειθήνια όργανα του Αμερικανοσιωνισμού δεν θέλουν ο Ελληνικός Λαός να θυμάται το γκριζάρισμα του Αιγαίου που έγινε κατ' εντολή του Μπους και των ΗΠΑ εν είδει της πολιτικής «βρείτε τα με την Τουρκία» ώστε να εξασφαλιστεί η ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ και η Αμερικανική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Πέραν αυτού οι τουρκολάγνοι της «Νέας Αποικιοκρατίας» δεν θέλουν να τσαντιστεί η πρεσβεία της Τουρκίας στα πλαίσια του διαλόγου για την ελληνοτουρκική φιλία και την μοιρασιά του Αιγαίου και τις πολυεθνικές.

Οι Έλληνες Εθνικιστές χαλάνε όλη αυτή την σούπα με τις εκδηλώσεις τους οι οποίες δεν αποτελούν απλά μνημόσυνα αλλά καλέσματα πολέμου και εθνικής επαγρύπνησης ενόψει των εθνικών προδοσιών και της υποταγής η οποία συνεχίζει ακάθεκτη από το 1996.

Και το κράτος δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς το αριστερό παρακράτος του. Την στιγμή που οι εθνικιστές διώκονται και βιώνουν την απίστευτη καταστολή και τις απαγορεύσεις, η Αριστερά διαδηλώνει ανενόχλητη στις 31/1 και 1/2 στο κέντρο της Αθήνας και στον Λευκό Πύργο βεβαιώνοντας μας για άλλη μια φορά για τον ύπουλο ρόλο της. 

Το μακρύ χέρι του νεοφιλελεύθερου συστήματος που απεργάζεται την απάλειψη των εθνικοτήτων και της εθνικής κυριαρχία για χάρη των οικουμενισμών.

Οι Έλληνες Εθνικιστές όμως δεν πτοούνται. 

Συνεχίζουν ακάθεκτα και δυναμικά τον αγώνα τους ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΟΛΩΝ με ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ξεκαθαρίζοντας σε όλους το ποιοι είναι πραγματικά οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και το ποιοι οι ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ.

Αριστερισμός και πολιτικό Ισλάμ: μία μεγάλη τύφλωση (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Για περίπου μια δεκαετία, πολλές οργανώσεις μαρξιστικών τάσεων έχουν υποστεί έναν σημαντικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό προς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και εκείνους μεταναστευτικής καταγωγής, βασιζόμενες στην αντιρατσιστική και αντιεξουσιαστική ρητορική και επενδύοντας μαζικά στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα. 

Όλα αυτά τις περισσότερες φορές στο όνομα της καταπολέμησης του ιμπεριαλισμού. Προτιμώ να διευκρινίσω εδώ ότι δεν σκοπεύω να χρησιμοποιήσω τον όρο «ισλαμοαριστερισμός» ως μια τακτική πνευματικής τρομοκρατίας χαμηλού επιπέδου (το πλαίσιο στο οποίο ακούγεται πιο συχνά). Δεν είναι μια ύβρις, απλώς μια κριτική που ελπίζω να είναι τουλάχιστον κάπως εποικοδομητική

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Η Συντηρητική Επανάσταση του Ιράν: Τα παραδείγματα των Djalal Al - Ahmad, Ali Shariati και Ahmad Fardid (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Ποιες ήταν οι πνευματικές πηγές που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί στο Ιράν το 1979; 

Ενώ το Ισλάμ ήταν η κινητήρια δύναμη, άλλα ρεύματα και ιδέες έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο. Θα αναλύσουμε μια συγκεκριμένη πτυχή αυτών των επιρροών: τους δεσμούς μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και των διανοουμένων που ενέπνευσαν την ιρανική επανάσταση.

Μια ιρανική συντηρητική επανάσταση;

Υπάρχουν κοινά στοιχεία που συνδέουν το γερμανικό πολιτιστικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1920 με εκείνο του Ιράν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα θέμα που σπάνια διερευνάται, ωστόσο η εις βάθος εξέτασή του είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της ιρανικής ιστορίας και της γέννησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. 

Το σημείο που θέλουμε να θίξουμε εδώ αφορά τους διανοούμενους που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 και οι οποίοι επηρεάστηκαν εν μέρει από στοχαστές που συνδέονταν με τη «Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση», έναν όρο που επινόησε ο Armin Mohler στο διάσημο δοκίμιό που έγραψε το 1950, «Η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία 1918-1931». 

Ο Djalal Al - Ahmad είχε διαβάσει (και μεταφράσει υπό εξαιρετικές συνθήκες) το «Πέρασμα στο Δάσος» του Ερνστ Γιούνγκερ, ενώ Ahmad Fardid και ο Ali Shariati επηρεάστηκαν βαθιά από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Και οι τρεις είχαν διαβάσει τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, και ο Shariati τον παρέθετε τακτικά στα γραπτά του.

Ομολογουμένως, οι Δυτικοί συγγραφείς αναφοράς για τον Djalal Al Ahmad και τον Ali Shariati ήταν οι Καρλ Μαρξ, Αλμπέρ Καμύ και Φραντς Φανόν - συγγραφείς που δεν μοιράζονται τίποτα με τους Ερνστ Γιούνγκερ, Μόλερ βαν ντεν Μπρουκ, Όσβαλντ Σπένγκλερ και Ερνστ Καντάροβιτς. 

Γι' αυτό θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι υπάρχει άμεση και απαραίτητη σύνδεση μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και της Ιρανικής Επανάστασης. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα δύο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας του 20ού αιώνα έχουν κοινά σημεία. Οι αντίστοιχοι στοχαστές αντιμετώπισαν, συνολικά, αρκετά παρόμοια προβλήματα, αν και σε πολύ διαφορετικά πλαίσια

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Πoλιτική συντροφικότητα για την εδραίωση ενός κινήματος (του Άγγελου Δημητρίου)

 

γράφει ο Άγγελος Δημητρίου

Κατά την πολιτική διαδικασία, συχνά καταφεύγει κανείς σε ορθολογικές επιλογές και περαιτέρω, σε εκλογικευμένες εξηγήσεις αυτών των επιλογών. Στην στάθμιση του ενδεχόμενου κινδύνου ή οφέλους, για τον ίδιο, για τον συλλογικό σκοπό. 

Το αν η «εξισορρόπηση» συνιστά έκπτωση ή την απαρχή μιας επιθετικής αναδίπλωσης, είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. 

Η Ιστορία δίνει κατά καιρούς απαντήσεις, όμως όταν κανείς βρίσκεται «in medias res», δρα ανοίγοντας έναν εκ των πραγμάτων αχάρακτο δρόμο. Ο εκ των υστέρων απολογισμός, ίσως ενεργεί βοηθητικά για το μέλλον, το παρόν ωστόσο είναι ήδη συντελεσμένο.

Μία από τις κατακτήσεις των νεότερων εθνικιστικών πολιτικών κινημάτων, είναι η με διάφορες μορφές «περιφερειοποίηση». 

Είναι μια διαδικασία που άρχισε να οικοδομείται μέσα από την ανάδυση στην πολιτική πρακτική των σημερινών εθνικιστών, αναγκών συγκεκριμένων.

Δεν ήρθε για να υπηρετήσει ένα έτοιμο από τα πριν ιδεολόγημα. Αυτό κάνει την διαδικασία, κατά την πορεία της προς την κινηματική συστηματοποίηση, αυθεντική. 

Μα και γι’ αυτό ακριβώς και ακατέργαστη, άρα ευάλωτη σε διαφόρων ειδών και προέλευσης αλλοιώσεις

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης, άξιος απόγονος του Μαυρομιχάλη: όταν ο πολιτικός καιροσκοπισμός συναντά την ανιστόρητη αυτοπροβολή.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αν και ουδείς αμφισβητεί την εθνική συνεισφορά μεγάλου μέρους των Μανιατών και των Κρητών, προχωρώντας με ενδελεχή λεπτομέρεια στον εσωτερικό πυρήνα της ιστορίας καταλήγει σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα. 

Οι Μανιάτες υπήρξαν δυστυχώς το δεκανίκι του δεξιού και ακροδεξιού παρακράτους που διαμορφώθηκε στο εξουσιαστικό τρίγωνο «εκκλησία - στρατός - παλάτι». 

Οι Κρητικοί αντίστοιχα συνέδραμαν στην πολιτική κληρονομιά του «Βενιζελισμού» που ενίσχυσε στην αρχική του μορφή το εξουσιαστικό τρίγωνο «αστική τάξη - εθνομηδενισμός - σύγχρονος αντιφασισμός».

Και οι δυο πλευρές θεώρησαν αυτονόητο ότι η χώρα τους ανήκει … και όφειλε το έθνος στο σύνολο του να υποταχθεί στις επιταγές τους. 

Από την μια μεριά οι δολοφόνοι του Ιωάννη Καποδίστρια δικαιολογούν μέχρι και σήμερα τον βρώμικο ρόλο τους και από την άλλη οι δολοφόνοι του Ίωνος Δραγούμη πρωτοστατούν στην λεηλασία του λαϊκού πλούτου υπενθυμίζοντας προς όλους ότι έχουν και το «δικαίωμα της σιωπής».

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους διάσημους «προύχοντες» του «εθνικισμού». 

Ανατράφηκε στο σκιώδες πολιτικό περιβάλλον του Νίκου Μιχαλολιάκου, ακολουθεί την ίδια πολιτική πορεία με τους λοιπούς διάσημους «εθνικόφρονες», τον Καραμανλή, τον Παπαδόπουλο, τον Γαρουφαλιά, τον Στεφανόπουλο, τον Βορίδη, τον υιό Πλεύρη και όλους τους άλλους επίδοξους «μνηστήρες» της δικής μας «Ιθάκης» που δεν δείχνει να διαθέτει δυστυχώς έναν Οδυσσέα τιμωρό.

Οι προαναφερθέντες αφού επένδυσαν αρχικά στην ντόπια δουλοπρεπή «εθνικοφροσύνη» τον «εθνικισμό» μέχρι και τον «εθνικοσοσιαλισμό», σύντομα απώλεσαν την ιδεολογική τους ταυτότητα και υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας, προσέγγισαν είτε άμεσα είτε έμμεσα τον ξένο παράγοντα και προσαρμόστηκαν στην κοινοβουλευτική δυστοπία, στο τέλος ακολούθησαν πιστά όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε τις επιταγές της δεξιάς που ως «καρκίνος κατατρώει τα υγιή κύτταρα των εθνικιστικών ιδεών» όπως έχω αναφέρει σε μια συνέντευξη που προκάλεσε αντιδράσεις.

Η συνταγή της αστικής ακροδεξιάς πάντα είναι η ίδια. Άκρατη επιχειρηματολογία χωρίς να υπάρχει επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα, κοινοβουλευτικός  σνομπισμός και πολιτική έπαρση, περίεργη εκκωφαντική σιωπή σε φλέγοντα ζητήματα κυρίως κατά την διάρκεια μιας δεξιάς διακυβέρνησης ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης σε μια αιφνιδιαστική εμφάνιση προ ημερών θυμήθηκε - για ελάχιστα δευτερόλεπτα μπροστά στις στημένες κάμερες σε ένα μπλόκο - την «αγροτιά» χωρίς όμως να θίξει στο ελάχιστο την πολιτική του Μητσοτάκη. 

Χωρίς να αναφερθεί έστω επιδερμικά στην νέα ΚΑΠ που αποτελειώνει την αγροτική τάξη προς όφελος των διατροφικών πολιτικών των ξένων πολυεθνικών και των εισαγωγών από Ασία και Αφρική. 

Στα βιβλία του που πραγματικά τα γραφόμενα του αιφνιδιάζουν λόγω της  επιδερμικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο «Μεσσίας» της Μάνης δεν αμφισβητεί έμπρακτα την υποδούλωση της Πατρίδας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν προτείνει καμιά λύση. 

Και θέτω ένα ερώτημα, αφού πήρε άδεια από τις φυλακές μέσα στις γιορτές και μάλιστα στην κορύφωση των κινητοποιήσεων δεν θα ήταν θεμιτό να αναφερθεί έστω τάχιστα στα γεγονότα που οδήγησαν τον αγρότη στην σημερινή εξαθλίωση; 

Έκανε κάποια αναφορά όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση εκ μέρους της κυβέρνησης των νέων διατροφικών πολιτικών που φέρνουν πολλαπλά κέρδη στις πολυεθνικές και καρκίνο στην υγεία μας; 

Δεν θα έπρεπε να αναφερθεί ως όφειλε στο πρόσφατο μακελειό της θανάτωσης εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων με εντάλματα σύλληψης και τον απηνή διωγμό των κτηνοτρόφων από την ελ.ας προς όφελος των λήσταρχων του ΟΠΕΚΕΠΕ; 

Δεν γνωρίζει ο «Μεσσίας» ότι αυτοκτονούν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι από την απόγνωση;

Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα της guest star εμφάνισης ο απόγονος της πολιτικής νοοτροπίας του Πετρόμπεη δεν είχε χρόνο να αναφερθεί σε καίρια ζητήματα ο ίδιος ίσως γνωρίζει καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την στάση.

Όπως δεν είχε χρόνο να αναφερθεί όλους τους προηγούμενους πολλούς μήνες σε κορυφαία γεωπολιτικά ζητήματα, στην σφαγή Χριστιανών και λοιπών μειονοτήτων της Συρίας από τις συμμορίες του Τζολάνι που καλωσόρισε στις ΗΠΑ ο Τραμπ με τον τελευταίο να είναι ίνδαλμα για πολλούς δήθεν εθνικιστές. 

Ψάχνω να βρω μια δήλωση του Ηλία Κασιδιάρη υπέρ του προηγούμενου Σοσιαλοεθνικιστικού καθεστώτος της Συρίας, αλλά βρήκα τελικά μόνο προκλητικές δηλώσεις και ανυπόστατες κατηγορίες και μάλιστα στην κορύφωση του πολέμου το 2015 προς τον Μπασάρ αλ - Άσαντ γεγονός που δεν υπήρξε μάλλον καθόλου τυχαίο! 

Επίσης δεν αναφέρθηκε ποτέ ο «Μεσσίας» στην διάλυση της Χεζμπολάχ από τις ραδιουργίες των Σιωνιστών και τον βομβαρδισμό του Λιβάνου, όπως δεν αναφέρθηκε φυσικά και στην γενοκτονία διάρκειας δυο ετών στην Παλαιστίνη όπου να σημειωθεί ότι οι τελευταίοι Χριστιανικοί ναοί καταστράφηκαν από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. 

Απόλυτη η σιωπή του Ηλία και στην πρόσφατη προκλητική Αμερικανοσιωνιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα του Μπολιβάρ, όπου οι υπηρέτες με την Αμερικανική στολή έστειλαν στον Ιουδαίο ανώτατο δικαστή τον νόμιμο πρόεδρο της χώρας του Τσάβες για να τον δικάσει σύμφωνα με την Τορά!

Μια περίεργη σιωπή έχει τους τελευταίους μήνες ο «μεγάλος σκακιστής» για πολλά φλέγοντα ζητήματα, όταν όμως στο παρελθόν υπήρχε η έναρξη του Ουκρανικού πολέμου εκεί υπήρξε λαλίστατος μέσω του διαδικτύου που παρείχαν οι φυλακές Δομοκού και φυσικά έσπευσε να καταδικάσει τον «εθνικοσοσιαλισμό» …

Οι υπερασπιστές του θα αντιτείνουν ότι ως πρωτόδικα καταδικασμένος και σε συνθήκες κράτησης επί συναπτά έτη, ο Κασιδιάρης θα πρέπει να απολαμβάνει πλήρη «ασυλία» σε θέματα πολιτικής κριτικής. 

Να υπενθυμίσω σε όσους υιοθετούν αυτή την άποψη ότι τα δεκάδες άρθρα της συντακτικής μας ομάδας που καλοπροαίρετα άσκησαν ουσιαστική κριτική πριν ακόμη την θλιβερή κάθοδο προς την πολιτική άβυσσο της «Χρυσής Αυγής» επαληθεύτηκαν στο σύνολο τους χωρίς κανείς ποτέ να αμφισβητήσει τις θέσεις μας και τα όποια συμπεράσματα. 

Να θυμίσω επίσης ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν υπήρξε έγκλειστος με ευθύνη του Καραμανλικού καθεστώτος, υπήρξε αντικείμενο σκληρής πολιτικής κριτικής τόσο από στενούς συνεργάτες του όσο και από οπαδούς του Απριλιανού καθεστώτος καθώς και από εθνικιστές που έζησαν τα γεγονότα.

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί ζήτησε από τον Νίκο Μιχαλολιάκο την έγγραφη καταδίκη των αντιδημοκρατικών ιδεών, την περίοδο που διεκδικούσε την διαδοχή του κόμματος;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του αν φέρει ο ίδιος πολιτική ευθύνη για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών των «Σπαρτιατών» (νυν ανεξάρτητων) που προσφάτως ενίσχυσαν με την ψήφο τους νομοσχέδιο της κυβέρνησης;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί επέλεξε «αμυντική»  στάση απέναντι στο δικαστήριο με αποτέλεσμα σήμερα η εισαγγελέας να τους απευθύνει επί 17 ώρες κατηγορίες όχι για πράξεις αλλά για ιδέες;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια είναι τα πολιτικά σχέδια του για το μέλλον, αφού θεωρείται δεδομένη η καταδικαστική απόφαση στο Εφετείο και η στέρηση των μελλοντικών πολιτικών του δικαιωμάτων;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί δεν ενίσχυσε επικοινωνιακά τους αγρότες ενώ παράλληλα αδιαφόρησε στο να είναι λάβρος ενάντια στην δεξιά πολιτική που καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποιος φταίει που όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησε ο ίδιος με δική του ευθύνη αποτυχημένα κοινοβουλευτικά σχήματα και προώθησε τελικά μέσω αυτών τους υποστηρικτές της δεξιάς και του Ισραήλ;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί στο εξώφυλλο του νέου του βιβλίου που είχε την άνεση και τον χρόνο να το γράψει στον Δομοκό, παρουσιάζει με απύθμενο θράσος τον εαυτό του ως τον «πρώτο επίσημο πολιτικό κρατούμενο της Ευρώπης» αναφορά παντελώς ανιστόρητη και ψευδή;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια τα συνολικά καθαρά κέρδη από το νέο του βιβλίο και γιατί δεν έκανε μια αυτονόητη κίνηση όπως το να ενισχύσει αγροτικές οικογένειες που περνάνε δύσκολα και δεν παίρνουν όπως άλλοι μετά από συμφωνίες «κυρίων» χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα από εκλεγμένους βουλευτές της (ακρο)δεξιάς που το μόνο τους μελλοντικό πολιτικό αποτύπωμα θα είναι η συμμετοχή τους σε νομοσχέδια υπέρ της δεξιάς;

Είχατε τον χρόνο κύριε Κασιδιάρη στα γραφεία της Βερανζέρου να αναφερθείτε στην λαίλαπα της δεξιάς πολιτικής που καταστρέφει την κτηνοτροφία και την αγροτιά.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στα 200 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα του 2025 που έστειλαν στον τάφο εργάτες και μεροκαματιάρηδες.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στις συνθήκες κράτησης των υπολοίπων πολιτικών και ποινικών κρατουμένων στον Δομοκό.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στην σιωνιστική γενοκτονία στην Γάζα, στα πογκρόμ των Σαλαφιστών στην Συρία, στην καταστροφική πολιτική του Μητσοτάκη στο Ουκρανικό, στην παράνομη επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και στην επίκαιρη «επανάσταση» στο Ιράν.

Δεν μιλήσατε για όλα αυτά, επιλέξατε να κωφεύσετε για πολλοστή φορά προς όφελος της δεξιάς πολιτικής και ως αυθεντικός απόγονος κοτζαμπάσηδων - οι οποίοι κάποτε έτειναν το χέρι στον Κόμη Καποδίστρια επιζητώντας μανιωδώς τα «λεφτά τους πίσω» παρά τα άδεια ταμεία - αντίστοιχα εσείς επιλέξατε σε καιρούς ηθικής και πολιτικής κρίσης να προχωρήσετε σε μια ακόμη εμπορική συνδιαλλαγή για ένα σύγγραμμα σας αμφιβόλου αξίας και μάλιστα με έναν προκλητικό και ανιστόρητο αυτοπροσδιορισμό να το κοσμεί στο εξώφυλλο !

Όχι μόνο κύριε Κασιδιάρη έχετε υπάρξει κατώτερος των πολιτικών περιστάσεων αλλά φέρετε ακέραια την ευθύνη για τον πρόσφατο πολιτικό διασυρμό και την διάσπαση του «χώρου» καθώς και για την «συνεργασία» μέρους αυτού, με την επάρατη δεξιά που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. 

Παραφράζοντας τον Μάρτυρα Καποδίστρια που τον δολοφόνησαν άνανδρα οι συμπατριώτες σας, θα πω ότι «θέλετε κοινοβουλευτικά οφίτσια θέλουμε επαναστατικό εθνικισμό» που δεν θα υποκύπτει στους Μαυροκορδάτους και τους Κωλέττηδες της δεξιάς και τους Μαυρομιχαλαίους της αστικής ακροδεξιάς!

Διαβάστε κύριε Κασιδιάρη τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή για να μην εκτεθείτε για πολλοστή στα μάτια των οπαδών σας ...

Εθνικισμός σημαίνει, ανάληψη ευθύνης! (https://anaktisi-mag.gr/)

 

του Άγγελου Δημητρίου

Ποιος μας επιβάλλει να είμαστε «χαρούμενοι»; Γιατί όχι, βλοσυροί και θυμωμένοι; Γιατί να κολυμπάμε συνεχώς μέσα στην μακαριότητα, που προέρχεται από την απόλαυση της κατανάλωσης; Μιας απόλαυσης που τελικά αντιστρατεύεται αυτή την ίδια την αληθινή χαρά;

Η «ευτυχιοκρατία» είναι τελικά πολύ βολική για την κάθε εξουσία. 

Η κουλτούρα της «θετικής σκέψης» πορεύεται μαζί με τον εθισμό στην κατανάλωση, μιας πρόσκαιρης έκκρισης ευχαρίστησης που επιζητά διαρκή ανανέωση, βασισμένη στην λειτουργία και την λογική της καπιταλιστικής μηχανικής.

Είναι εύκολο να ιδιωτεύει κανείς και δύσκολο να αναλάβει την ευθύνη: της μοίρας του, του έθνους, του κόσμου, να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στην Ιστορία και να σηκώσει το βάρος που του αναλογεί. Αυτή η κάλπικη ευδαιμονία είναι η βασιλική οδός για τον ατομισμό, αντιστρατεύεται την κοινότητα, προάγει έναν ιλαρό εγωισμό.

Προς τι να είμαστε «χαρούμενοι», όταν όλος ο κόσμος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια μας; Δεν υπάρχει άλλος λόγος, από το ότι έχουμε εξασφαλίσει την ατομική μας βολή, έχουμε αγκιστρωθεί μέσα στο πετσί μας, σε μια διαδικασία ολέθριας αυτοπροστασίας.

Γι’ αυτό η εθνικιστική τάση είναι πάντοτε μειοψηφικής λογικής. Καθίσταται μαρτυρικό να σηκώνει κανείς τον δικό του προσωπικό σταυρό, προς χάριν του συνόλου, ενάντια στην διαχρονία του κακού, είναι μαρτυρικό να θέσουμε εαυτούς στην λογική ενός Λορέντζου Μαβίλη, ενός Παύλου Μελά. 

Ποιος έχει την δύναμη να καλέσει σε πόλεμο, τον καιρό της ειρήνης;

Άρα ο εθνικιστής είναι ένας αυτόκλητος σωτήρας; Όχι ακριβώς. 

Το καίριο έγκειται στην στάση υπευθυνότητας, στην επώδυνη εγκόλπωση μιας ανώτερης συνειδητοποίησης. Έχουμε κληθεί στην ζωή, για κάτι περισσότερο από την ικανοποίηση των ταπεινών αναγκών μας. Ας θυμηθούμε την λύπη του φιλοσόφου - βασιλέα του Πλάτωνα, ακριβώς γιατί επιλέγει το όλον έναντι του μέρους, δια της θυσιαστικής του έλλογης τοποθέτησης.

Ας βαδίσουμε με καρτερία την τεθλιμμένη οδό της αυτοπραγμάτωσης, γιατί αυτοί είναι οι δικοί μας καιροί!

πηγή

Για περισσότερα εδώ ...

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

   

 Το βίντεο εδώ ...

Δείτε από 31:32 έως 36:48

«Quis custodiet ipsos custodes?»

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

- Σάτιρες - Γιουβενάλης

γράφει ο Ziphius

Το θέμα δεν είναι ότι ο Ρένος Αποστολίδης “αγνοεί” παντελώς το πνεύμα με το οποίο γράφει ο Καβάφης. Αυτό που θα ήθελαν, διακαώς, να μάθουν οι ακροατές του είναι εάν αυτό το κάνει επίτηδες. Είναι δυνατόν ο Αποστολίδης να αγνοεί το ύφος και τον τρόπο με τον οποίο ο Καβάφης μεταφέρει τις απόψεις και τις αγωνίες του; Πόσο μάλλον όταν ο τρόπος αυτός είναι αναγνωρίσιμος και κατανοήσιμος από ακόμα και τους πιο αμύητους στον τρόπο με τον οποίο ο Καβάφης μιλάει.

Η ειρωνεία του Καβάφη διατρέχει ένα μεγάλο μέρος του έργου του και ο τρόπος με τον οποίο ο ποιητής οδηγεί τον αναγνώστη του στην ειρωνική αυτή απόληξη αποτελεί και μεγάλο χαρακτηριστικό της μαστοριάς του.

Αγνοεί ο Αποστολίδης την Καβαφική ειρωνεία; Θέλει εμείς να την αγνοήσουμε;

“Για Λακεδαιμονίους να μιλάμε, τώρα;” ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει αυτό το ποίημα “αναγκάζει” τον αναγνώστη στο να υποψιαστεί το ειρωνικό Καβαφικό ύφος. Επί δεκαετίες, μετά τη Μεταπολίτευση, παρουσιάζονται κατά τόπους και με διάφορους τρόπους κάποιοι που δηλώνουν ή αφήνουν άλλους να υπονοούν πως βρίσκονται εκτός συστήματος, πως παλεύουν με τα θηρία, μόνοι τους, κυνηγημένοι και σκοπίμως αγνοημένοι, και γενικά πάντα στην απ’ έξω γιατί χτυπάνε δήθεν το σύστημα. Αυτή την αύρα άφησε και ο Αποστολίδης να αιωρείται γύρω από την τηλεοπτική του περσόνα.

Κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας, γιος εκδότη και πατέρας δύο ακόμη φιλολόγων. Εκπομπές αμέτρητες στην εναλλακτική τηλοψία της δεκαετίας του 90 και του 2000. Δεν θυμάμαι να έχει αφήσει κάτι που να αξίζει στο μυαλό μου. Περισσότερο εντυπωσίαζε με τον λόγιο βερμπαλισμό του.

Το σύστημα που “τον είχε στην απ’ έξω”, σίγουρα θα θέλει να τον θυμόμαστε σαν τον ανατρεπτικό, ασυμβίβαστο, αναρχο-επαναστατικό και ακομμάτιστο γκρεμιστή της κατεστημένης κατανόησης των ελληνικών πραγμάτων. Και αυτό το έχει καταφέρει εν πολλοίς. Η ειρωνεία του Καβάφη είναι αποτέλεσμα του Πεσιμισμού που διατρέχει τους Έλληνες, όπως επισημαίνει και ο Νίτσε.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο αναγνώστης εμπεδώνει τελειωτικά την διάθεση όποιας κριτικής αλλά και την άποψη του ποιητή και μάλιστα στην περίπτωση του Καβάφη αυτό είναι κάτι το οποίο αυτός ο αναγνώστης σχεδόν ποτέ δεν καταφέρνει να αντιπαλέψει.

Των Εβραίων (50 μ.Χ.)

Ζωγράφος και ποιητής, δρομεύς και δισκοβόλος,

σαν Ενδυμίων έμορφος, ο Ιάνθης Αντωνίου.

Από οικογένειαν φίλην της Συναγωγής.

«Οι τιμιότερές μου μέρες είν’ εκείνες

που την αισθητική αναζήτησιν αφήνω,

που εγκαταλείπω τον ωραίο και σκληρόν ελληνισμό,

με την κυρίαρχη προσήλωσι σε τέλεια καμωμένα και φθαρτά άσπρα μέλη.

Και γένομαι αυτός που θα ήθελα πάντα να μένω· των Εβραίων, των ιερών Εβραίων, ο υιός.»

Ένθερμη λίαν η δήλωσίς του.

«Πάντα να μένω των Εβραίων, των ιερών Εβραίων—»

Όμως δεν έμενε τοιούτος διόλου.

Ο Ηδονισμός κι η Τέχνη της Αλεξανδρείας αφοσιωμένο τους παιδί τον είχαν.

Σαν από κατηχητικό της Κυριακής, σαν από απαγγελία ποιήματος από 7χρονο κοριτσάκι την 28η Οκτωβρίου: “Οι τιμιότερες μου μέρες ειν’ εκείνες… κλπ κλπ”.

Η Καβαφική ειρωνεία καλπάζει εδώ διηγούμενου του ποιητή πώς ένα από τα σημαντικά ζητήματα της Ύστερης αρχαιότητας, υπήρξε στην ουσία του μια απάτη. Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την επιχειρηματολογία περί ανταγωνισμού μεταξύ ελληνισμού και εβραϊσμού, και το αφήνω εδώ αυτό το θέμα.

Περιμένοντας τους βαρβάρους

—Τί περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

—Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τί κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τί νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορόνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

—Γιατί οι δυο μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· κι αυτοί βαριούντ’   ευφράδειες και δημηγορίες.

—Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τί σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατείες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Εδώ η ειρωνεία του Καβάφη αγγίζει και τα όρια του εμπαιγμού.

Στο τέλος, μάλιστα, οι Βάρβαροι αποφασίζουν να μη φανούν καν.

Θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν μισή ώρα αυτό το ποίημα. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την συμπεριφορά των αποτελματωμένων ψυχών ενός κόσμου που περιμένει εδώ και 500 χρόνια να πεθάνει…

Ελπίζω να έγινε κατανοητό πως η Καβαφική ειρωνεία είναι κάτι που χαρακτηρίζει το έργο του και είναι εντελώς απίθανο ο Αποστολίδης να μην αναγνώρισε την Καβαφική Ειρωνεία στην φράση –“για Λακεδαιμονίους θα μιλάμε τώρα... “. 

Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

“... βγήκαμ’ εμείς· ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας. “

“Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.”

Καβαφική Ειρωνεία κι εδώ;

Ναι!

Και εδώ.

Γιατί πώς αλλιώς να χωρέσει στο μυαλό του ανθρώπου πως ο σπόρος της καταστροφής ενός έθνους ήταν ακριβώς αυτή η Λαμπρότατη, Εκτεταμένη, Καινούργια, Μεγίστη, Επικρατούσα κλπ. στιγμή της Ιστορίας του που τον εξανάγκασε σε “εξωστρέφεια”, και πως ο ποιητής αυτό ακριβώς εδώ ειρωνεύεται, με όλην την έκταση που έχει πάρει αυτό διαχρονικά στα ανυποψίαστα μυαλά μας.

Στεναχωριέται πολύ ο Αποστολίδης που η επίσημη ελληνική εγκύκλιος παιδεία δεν αναγνωρίζει σε αυτόν τον Αλεξανδρινό Κόσμο την απαρχή της Δόξας μας ενώ τα εναποθέτει όλα στον Χρυσούν Αιώνα.

Επιμένει να θέλει να μας πείσει πως ο Καβάφης εκστασιάζεται μπροστά στο Όραμα αυτό του Αλεξανδρινού Σύμπαντος και πως ολοκληρώνεται μέσα σε αυτό.

Φυλάξου, όμως, Ρένο, γιατί έρχεται η μέρα της Κρίσης:

“..Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα! “

Καμώνεσαι πως αγνοείς τάχα την μεγίστη των Ειρωνειών:

“Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!”.

Ή θαρρείς, Ρένο πως ο καθόλα Έλλην Κ.Π. Καβάφης υποτιμούσε τους Σπαρτιάτες ...

Αγύριστα κεφάλια οι Σπαρτιάτες είχαν αρνηθεί οποιαδήποτε ανάγνωση υποταγής στους Μακεδόνες και το είχαν καταφέρει κιόλας.

Παιδιά του Ταϋγέτου και του Ευρώτα, κράταγαν τους βασιλιάδες τους όπως δηλαδή και οι Μακεδόνες, ακριβώς όπως και οι Μυκηναίοι πριν απ’ αυτούς. Για αυτούς ο Διόνυσος και ο Ορφέας δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα και η γλώσσα τους ήταν η λαϊκή Μυκηναϊκή εκδοχή των ελληνικών.

Λακωνία, η Ελλάς της Ελλάδος, με πάντα τον τελευταίο λόγο πάνω στις Τύχες της Φυλής μας, είτε για καλό είτε για κακό. Κι αν οι Έλληνες πιστεύουν κάτι παραπάνω για την Φυλή τους είναι ακριβώς λόγω του ότι υπήρξαν οι Λακεδαιμόνιοι.

Κύριε Αποστολίδη, για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα και ΜΟΝΟ για Λακεδαιμονίους.

Ελάτε, τώρα να σας πω για τους τάφους των παππούδων που ξαφνικά βρέθηκαν στην ίδια γειτονιά με αυτούς των Βακτριανών, ελάτε να ακούσετε για την Πόλη της Παλλάδας που ξέχασε την λαλιά της και μιλούσε πια με δασείες και περισπωμένες. Αντιοχείς και Σελευκείς και οι εν Περσίδι που κάναν το Άργος λημέρι τους. Εκτεταμένες Επικράτειες-ακράτειες της πολυλογίας και του εισοδισμού. Ποικίλες δράσεις των στοχαστικών προσαρμογών - γιατί όλοι οι καλοί χωράνε.

Και η Μεγάλη Αρπαχτή μόλις ξεκινάει.

Η Πατρίδα UP FOR GRABS.

Όπως δεν μπορεί να δεχτεί κανείς την παγκοσμιότητα του Ιαπωνικού πολιτισμού, όπως μπορεί κανείς να κατανοήσει πως ο Κορεατικός πολιτισμός ή αυτός των Αζτέκων και των Ίνκα δεν θα μπορούσε και δεν ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να αφορά τον οποιονδήποτε άλλον πέρα από αυτούς τους λαούς δημιουργούς των, έτσι κι ο ελληνικός πολιτισμός δεν θα έπρεπε να αφορά απολύτως τον οποιονδήποτε πέραν αυτών που τον δημιούργησαν.

Η κουλτούρα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα απολύτως χρηστικής μορφής εργαλείο το οποίο δημιουργεί ασυναίσθητα μια φυλή ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωση και μακροημέρευσή της. Ένα απολύτως χρηστικό εργαλείο.

Όσο παράλογο κι αν ακούγεται, εκεί αποσκοπεί το λογοτεχνικό, αρχιτεκτονικό, μεταφυσικό, κοινωνικό-πολιτικό οικοδόμημα που έφτιαξαν οι παππούδες μας. Στο να βοηθηθεί δηλαδή η φυλή μας να βγάλει την μέρα και να προχωρήσει και στην αυριανή.

Είναι να χάνει τη μπάλα κανείς με το πώς ο πολιτισμός και η κουλτούρα της φυλής μας ξαφνικά έγινε Παγκόσμια κληρονομιά και έξαφνα αφορούσε τους πάντες και τα πάντα.

Με αρχή την Αναγέννηση που οι Μέδικοι βαριόντουσαν μέχρι θανάτου και αποφάσισαν να ξαναζήσουν το παρελθόν οδηγώντας την Δύση στην ψυχική αυτοκτονία, μέχρι τα σημερινά woke Δυτικά πανεπιστήμια που κατατάσσουν τους Έλληνες στα τοξικά απόβλητα της ανθρώπινης Ιστορίας, όλη αυτή η διαδικασία έκανε τον κύκλο της, it came full circle που λένε και στα Άγραφα.

Η μπατιρημένη από παντού Δύση - κάποτε Εσπερία -, έκλεισε τον κύκλο της και ως υστερική “μάνα” που θέλει να φτιάξει τα παιδιά της κατ' εικόνα και ομοίωσίν της (or else), μας αφήνει, οσονούπω, χρόνους.

Για αυτό, Ρένο Αποστολίδη, ναι, για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα!

'Ενα άγνωστο άρθρο της Χρυσής Αυγής για την «αναρχική φύση» του Εθνικοσοσιαλισμού (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Το άρθρο το οποίο ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε στο ιστορικό πρώτο τεύχος του περιοδικού «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» όταν ακόμη ήταν μονάχα ένας μικρός κύκλος περιοδικού και όχι συγκροτημένο πολιτικό κίνημα. 

Ανεξαρτήτως του αν συμφωνούμε ή όχι με την ακόλουθη πορεία της Χρυσής Αυγής ως πολιτικό κόμμα, το άρθρο έχει ιστορική αξία και αποτελεί τεκμήριο της ριζοσπαστικής, επαναστατικής προσέγγισης της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, που ίσχυε εκείνη την εποχή:

«To να προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει τις θεωρητικές ρίζες του Εθνικοσοσιαλισμού είναι σαν να προσπαθήσει να ανατρέξει την χρονική διάρκεια του ανθρωπίνου είδους, σαν εμβίου όντος, πάνω στη γη.

Εγώ θα περιοριστώ σε μία χρονική τομή, στις αρχές του αιώνα μας, όταν εμφανίστηκαν ορισμένες κινήσεις διανοουμένων που απετέλεσαν, θα μπορούσα να πω, το λίκνο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος. Αν και οι κινήσεις αυτές ήταν αρχικά περιορισμένες μέσα στα εθνικά πλαίσια των τόπων που τις γέννησαν, πολύ σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε κινήσεις πανευρωπαϊκού επιπέδου. Οι κινήσεις αυτές ήσαν: ο Φουτουρισμός στην Ιταλία, ο Εξπρεσσιονισμός στη Γερμανία και ο Βορτικισμός στη Μεγάλη Βρετανία.

Το κυριώτερο ουσιαστικό στοιχείο του Εθνικοσοσιαλισμού, που θα γοήτευε κάθε καλλιτέχνη είναι η μετατροπή της αναρχίας σε τάξη. Ο Εθνικοσοσιαλισμός και ειδικότερα, ο Εθνικοσοσιαλισμός του ατόμου, έχει σαν αφετηρία του την ανοιχτή ανταρσία, την αναρχική εξέγερση εναντίον της καθεστηκυίας τάξεως.

Οι τρείς κινήσεις που ανεφέρθησαν ξεκινούν από την μία πλευρά σαν εξέγερση εναντίον της κληρονομιάς του ΙΧΧ αιώνος, μίας κληρονομιάς συντηρητισμού που απειλούσε να ισοπεδώσει τις τέχνες και το άτομο και από την άλλη σαν αναζήτηση ενός νέου κόσμου, χτισμένου πάνω στα ερείπια του παλιού. Η δημιουργία του βιομηχανικού δούλου, που κατεβρόχθιζε την μικροαστική τάξη και ακόμη περισσότερο η απειλή της ανωνυμίας μέσα σε μία μάζα που θα μπορούσε «ελεγχόμενα» να συμμετέχει στη κρατική μηχανή, έδειχναν ότι ο ρόλος του ατόμου σαν καθοριστικού παράγοντος είχε λήξει. Επρόκειτο να γίνει δούλος των μηχανών ή να εξαφανισθεί μέσα στις μάζες.

Σε αυτή την απειλή ο Εθνικοσοσιαλισμός έδινε την λύση συμφιλιώνοντας την ιδέα και την θεωρία του ήρωος με το μαζικό κίνημα. Ηρνείτο τον επερχόμενο κοινωνικό μετασχηματισμό με την αποφασιστική προστασία των παραδοσιακών αρχών και παρουσίαζε μία κοινωνική δομή, που παρά την αριστοκρατική της μορφή, βασιζόταν στις ικανότητες του ατόμου αδιαφορώντας για την κοινωνική του προέλευση. Ο Εθνικοσοσιαλισμός ηρνείτο την αμαρτωλή ισότητα που προσέφεραν οι κομμουνιστές: προσέφερε μία κοινωνία όπου ο καθένας θα είχε συγκεκριμένα καθήκοντα και η μηχανή θα αποτελούσε το μέσον της επαναφοράς του ιπποτισμού και ηρωϊσμού του παρελθόντος. Επιπλέον συνδύαζε την πειθαρχία με μία ιδέα που φαινόταν συναρπαστική σε κάθε άτομο: την προοπτική δημιουργίας ηρωϊκών μορφών, υπερανθρώπων, που θα αποτελούσαν την σπονδυλική στήλη της νέας τάξεως πραγμάτων. Η εικόνα αυτή, του Νέου Ανθρώπου, συνδεόταν άμεσα με την επιθυμία για ανανέωση, αναγέννηση και δράση, μία επιθυμία που συνέπιπτε με την εξέγερση κατά του θετικισμού του ΙΧΧ αιώνος.

Θα πρέπει εδώ να αναφέρω την σημαντική επίδραση της «κυκλικής θεωρίας» του Oswald Spengler, που φυσικά δεν ήταν τίποτα καινούργιο, ούτε ήταν άγνωστο πως ο πολιτισμός είχε φτάσει στο κρίσιμο σημείο του, όπως υποστήριζε, αλλά η εμπεριστατώμενη ανάλυσις του θέματος από τον Spengler ενέτεινε την ανησυχία. Ιδιαίτερα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η οικονομική κρίσις, οδήγησαν πολλούς στο να δεχθούν τις λύσεις που προσέφερε ο Εθνικοσοσιαλισμός. 

Ίσως η πλέον εμφανής δήλωσις, που αντικατοπτρίζει το πνεύμα της εποχής, είναι του Andre Gide, δεδηλωμένου αριστερού, όταν γεμάτος απογοήτευση έγραφε το 1932, στη στήλη του Dorothy Bussy: «...έχω παίξει όλη μου τη ζωή, με αντίκρυσμα ψεύτικες μάρκες, τίποτε για όσα έχω ζήσει δεν έχει πλέον ιδιαίτερη αξία, η τέχνη, η ελεύθερη σκέψη, ακόμη και αυτή η αλήθεια δεν παίζουν κανένα ρόλο και δεν θα έπρεπε να παίζουν κανένα ιδιαίτερο ρόλο στο νέο κόσμο που ανοίγει ο κομμουνισμός. Το ότι θα έπρεπε να συμμαχήσουμε με τους ανθρώπους που έδωσαν το κώνειο στο Σωκράτη, το ότι η τέχνη και οι πνευματικές αξίες μίας «Ανδρομάχης» είναι πια εκτός εποχής και δεν μας αφορούν πλέον...»

Και εδώ ο Εθνικοσοσιαλισμός προσέφερε την λύσι. Διεκήρυσσε τον αντιδιανοουμενισμό του και οι περισσότεροι διανοούμενοι συμφωνούσαν πως μετά την αποκάλυψη δεν θα υπήρχε θέση για αυτούς - αλλά διατηρούσε όλες εκείνες τις πνευματικές αξίες που ο Κομμουνισμός προσπαθούσε να καταστρέψει. Φαινόταν πως έφερνε τον θάνατο του παλαιού κόσμου και την γέννηση του καινούργιου σχετικά ανώδυνα. Και πραγματικά φαινόταν τόσο ανώδυνο, ώστε σε όλους τους συγγραφείς που τον ακολούθησαν διακρίνουμε την τάση της ανώδυνης οδού σε μία προσπάθεια συντηρήσεως και διατηρήσεως των παραδοσιακών αξιών.

Αν τέλος, εξετάσουμε, αυτή καθ΄ευατή την ουσία του Εθνικοσοσιαλισμού θα δούμε πως μέσα σε ένα τεράστιο πλαίσιο, που κινείται συνεχώς, παρουσιάζει ένα σύστημα εικόνων, που αρνούνται κάθε λογικό ορισμό και δεν επιδέχονται συντηρητική ανάλυση. Η μία αντικρούει την άλλη δημιουργώντας συνεχείς αντιθέσεις, η αρμονία των οποίων γεννά μία σχεδόν μυθική μορφή μέσα σε μία κίνηση χωρίς αρχή και τέλος.

Το πως ο Εθνικοσοσιαλισμός εξασκούσε τόσο μεγάλη γοητεία σε άτομα που ανήκαν σε διαφορετικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά επίπεδα θα εξετάσουμε στη συνέχεια».

πηγή

«Γιατί δεν υπάρχει Δεξιά κουλτούρα», του Adriano Romualdi … (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

link: Περὶ τοῦ ἐξόχου κειμένου τοῦ Adriano Romualdi (εκτενές σχόλιο του Στέφανου Γκέκα)

link: Υπάρχει η κουλτούρα στα Δεξιά; (του Adriano Romualdi, μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

Παλαιότερα είχα δημοσιεύσει την ανάλυση του Evola, για τα περιεχόμενα και τις προοπτικές μιας δεξιάς «κουλτούρας», (σε άρθρο μας στο ιστολόγιο “Η κουλτούρα της Δεξιάς”) προφανώς πάντα με την παραδοσιακή έννοια του όρου, όπως ξεκίνησε αρχικά και όταν κάποιοι διανοούμενοι προσπάθησαν να την διατηρήσουν, πριν αλλάξει έννοια. 

Σήμερα παραθέτω τους προβληματισμούς για το θέμα αυτό, του μεγάλου φιλοσόφου και πολιτικού, Adriano Romualdi, από την δεκαετία του 1970. Ένα κείμενο ωμό και σκληρό – για αναγνώστες που θέλουν να σκεφτούν – το οποίο δείχνει την άθλια ποιότητα του σημερινού δεξιού πατριώτη. 

Ένα κείμενο που υπαγορεύει να αναπτυχθούν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές και το οποίο, πρέπει να παραδεχτούμε, δυστυχώς παρέμεινε απλά ένα νεκρό γράμμα: το έρημο πανόραμα των δυστυχιών της λεγόμενης επίσημης «κουλτούρας» της σημερινής Δεξιάς (αν υποθέσουμε ότι κάποιος μπορεί να βρει κάποιο ίχνος της) δυστυχώς το επιβεβαιώνει ...

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Έρωτας: Ο Ανίκητος Στην Μάχη (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

 

του Γιώργου Μάστορα

Η είδηση πέρασε "στα ψιλά" των ΜΜΕ. Ένα νεαρό αγόρι, μόλις 19 ετών, βούτηξε στο κενό από την γέφυρα του Ισθμού της Κορίνθου, όταν η μέχρι τότε κοπέλα του, τού είπε ότι δεν τον θέλει πια και θα πρέπει να χωρίσουν.

Οι αντιδράσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας, όταν πληροφορήθηκε το δυσάρεστο γεγονός, ήσαν ποικίλες, κινούμενες όμως στο ίδιο μήκος κύματος: "Δεν έστεκε καλά το παιδί στα μυαλά του", "Μα είναι δυνατόν; Για μια γυναίκα;", "Μα καλά, που ζούμε; Γίνεται στην εποχή μας να χάσει κάποιος την ζωή του για ερωτικούς λόγους;" και άλλα συναφή.

Και όμως, o 19χρονος νεαρός δεν έδωσε καμία βάση στο καθιερωμένο σκεπτικό των υπολοίπων και έδωσε τέλος στην Ζωή του, θεωρώντας ότι δεν έχει κανένα νόημα να ζει χωρίς την Αγαπημένη του. "Αφού δεν με αγαπάς, αφού δεν με θέλεις δεν υπάρχει για μένα ζωή", φέρεται να είπε ο νεαρός Ερωτευμένος στην Αγαπημένη του, λίγο πριν προβεί στην τελευταία δραματική πράξη του σύντομου βίου του. Μια φράση, η οποία άνετα θα μπορούσε να εμπεριέχεται σ' ένα από τα από τα Αιώνια Λογοτεχνικά Ερωτικά Αριστουργήματα, έμελε να ειπωθεί στ' αλήθεια και να γίνει πράξη από τον 19χρονο νέο.

Και πάλι, όμως, βλέπω μπροστά μου τις αντιρρήσεις του "ορθολογισμού" να απλώνονται και να απορούν, αδυνατώντας να αντιληφθούν πως είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος, σε μία εποχή μάλιστα όπως η σημερινή, όπου ο Συναισθηματισμός, θεωρείται μειονέκτημα και "ντεμοντε", με την Ζωή να ξεδιπλώνεται μπροστά του, να θυσιάζει την Ύπαρξη του, απλώς για την ερωτική απόρριψη ενός κοριτσιού, και να προβαίνει στο απονενοημένο διάβημα του.

Και όμως, είναι ( ακόμη ) δυνατόν. Κι αυτό συμβαίνει, επειδή, όπως έλεγε ο Γκαίτε, ο Έρωτας εξιδανικεύει τον αγαπημένο στο μυαλό εκείνου που τον ερωτεύεται. Γιατί ο Έρωτας Αποτελεί το Συναίσθημα Εκείνο, το οποίο Κυριαρχεί έναντι παντός άλλου, που δεν επιτρέπει συμβιβασμούς 'η υπεκφυγές., καθώς είναι Απόλυτος, Κάθετος και "Σκληρός" στο περιεχόμενο του, μη σηκώνοντας μύγα στα φτερωτά βέλη του.

 Φυσικά, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, έρχονται στο νου μου τα Λόγια του Αριστοτέλη, ο οποίος μιλώντας περί Αγάπης είπε: " Είναι καλύτερο να αγαπά κανείς, παρά να αγαπιέται. Το να αγαπά κανείς είναι ενέργεια ηδονής και αγαθό, ενώ δεν προκύπτει καμιά ενέργεια για εκείνον που αγαπιέται μέσα από την κατάσταση αγάπης που τον περιβάλλει. Ακόμα, είναι καλύτερο να γνωρίζει κανείς, παρά να τον γνωρίζουν. Γιατί αντικείμενο γνώσης και αγάπης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα, ενώ μόνο τα έμψυχα μπορούν να γνωρίζουν και να αγαπούν. ".

Σύμφωνα με τον Μεγάλο Σταγειρίτη Φιλόσοφο και Δάσκαλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Προσφορά Αγάπης και Ενδιαφέροντος να Γνωρίζουμε τον άλλον, ταυτίζεται με την Αρετή, την Ευτυχία, την Ηδονή. Όπως πολύ Εύστοχα είχε αναφέρει, αντικείμενα αγάπης και μελέτης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα. Όμως, μόνο όπου υπάρχει Ψυχή και Καρδιά, Υφίσταται και Αληθινή Προσφορά Αγάπης, ανεξάρτητα από την ανταπόδοση 'η μη  αυτού του Μεγαλειώδους Αισθήματος.

Ο προαναφερόμενος νεαρός δεν μπόρεσε να αντέξει αυτή την μονόπλευρη παροχή Ερωτικής Ενέργειας προς την Αγαπημένη του, χάνοντας έτσι κάθε ενδιαφέρον για την Ζωή του. Αναμφίβολα  λανθασμένη η τραγική επιλογή του, αλλά πριν βιαστούμε να τον καταδικάσουμε, δίχως κανένα ελαφρυντικό,  ας αναρωτηθούμε νωρίτερα τι έχουμε σκεφτεί και τι έχουμε πράξει εμείς σε δικές μας προσωπικές υποθέσεις. Το ότι δεν φτάσαμε "στα άκρα" δεν μας αποτρέπει από το να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε την στιγμιαία ψυχική κατάσταση του νέου αυτού ανθρώπου, πριν καταδικάσει οριστικά ο ίδιος τον εαυτό του. Μη αντέχοντας την απόρριψη, θεώρησε ότι δεν του επαρκεί να βρίσκεται σε κάποια παθητική αντίληψη της Ζωής και δίνοντας την "Μάχη" του με τον Έρωτα "έχασε", καθώς ο Έρωτας Είναι Ανίκητος Στην Μάχη!

Ο Έρωτας (μαζί με τον Πόλεμο) Είναι Πατέρας Των Πάντων και Παιδί της Ποίησης. Ως εκ τούτου, σ' αυτόν, "Όλα Επιτρέπονται". Ακόμη και οι υπερβολές και η Υπέρβαση της Ζωής. Ότι δεν έχει γραφτεί με το Αίμα "δεν αξίζει τον κόπο". Και το Αίμα δεν είναι πάντοτε κατ' ανάγκην αυτό που "ταΐζει"  το Σώμα και περνά τακτικά από την Καρδιά και τις Φλέβες. Αίμα Είναι και ο Έρωτας, Είναι και ο Πόνος που βγαίνει απ' αυτόν. "Το Αίμα είναι η Ζωή", όπως έλεγε και το διαφημιστικό μήνυμα της ταινίας "ρομαντικού τρόμου", με τίτλο "Dracula" (1992). Γι' αυτό, το Αίμα, η Ζωή και ο Έρωτας Αποτελούν Εσαεί κάτι το Ενιαίο και Συμπαγές!

Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

 

«Ο φασισμός είναι η εθνική αίρεση του σοσιαλισμού και η κοινωνική αίρεση του εθνικισμού. Από αυτές τις δύο αιρέσεις γεννιέται μια πίστη. Μοναδική. Από τις αιρέσεις, από θέσεις που αμφισβητούν η μία την άλλη, από τις αντιθέσεις που αντιπαρατίθενται, γεννιέται η πρόκληση της σύνθεσης. Μια νέα ορθοδοξία: η σωστή πίστη, ο σωστός δρόμος, ο σωστός τρόπος, η σωστή ζωή. Ο Berto Ricci μας το έδωσε αυτό. Η ζωή ως πολιτοφυλακή»

Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

Ο Otto Strasser για τους Φασίστες:

«Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πά­ντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν “προσηλυτίζονται” στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες … και φορτίζουν τον ακίνδυ­νο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση» 

του Μαυρομετωπίτη

Δεν πάει πολύς καιρός από την έκρηξη που συνέβη στους Αμπελόκηπους τα ξημερώματα της 1^ης Νοέμβρη του 2024. Μια έκρηξη που υπενθύμισε στο αστικό κράτος ότι εκτός από την νεκρόφιλη, αστική ηρεμία της σαπισμένης κοινοβουλευτικής ζωής και της παρλιαμενταρικής υποκρισίας υπάρχει και μια άλλη μορφή αναμέτρησης με το κατοχικό καθεστώς, μία άλλη μορφή σύγκρουσης με το εξουσιαστικό Σύστημα που τσακίζει, φυλακίζει και καταστρέφει τις ζωές μας, αυτή του ένοπλου αγώνα. Μια μέθοδος, που τα τελευταία χρόνια, ακολουθεί τακτικά η άκρα αριστερά ανά τον κόσμο ανεξαρτήτως του αν αποφαίνεται αποτελεσματική ή όχι.

Το αποτέλεσμα της αυτοσχέδιας βόμβας υψηλής ισχύος και τεχνοτροπίας που εξεράγγη ήταν ένας νεκρός με τα μάτια του να τα βρίσκουν στον φωταγωγό … μία βαρύτατα τραυματισμένη και δεκαέξι καθημερινές οικογένειες της βιοπάλης να είναι ξαφνικά άστεγες. 

Και εδώ γεννιούνται ορισμένα εύλογα ερωτήματα με πρώτο και κυριότερο το πως μπορεί ο οποιοσδήποτε να παριστάνει τον «τρομοκράτη» και τον «επαναστάτη» χωρίς να ξέρει το πώς ... να παίζει με την φωτιά, να κατασκευάσει και να χειριστεί εκρηκτική ύλη, βασικές μεθόδους μιας τέτοιας μορφής αγώνα και κυρίως σε τοποθεσίες πέραν του αστικού ιστού όπου ένα λάθος δεν θα κοστίσει ακριβά την ζωή ή την περιουσία απλών, καθημερινών ανθρώπων. 

Εν τέλει η βόμβα άλλον στόχο είχε και άλλον βρήκε: θύματα της τα λαϊκά διαμερίσματα 16 κατοίκων τα οποία κρίθηκαν ακατάλληλα και οι ένοικοι τους … θα μείνουν στο δρόμο για 6 μήνες. Ο αναρχικός αγώνας κατέληξε, από το να πλήττει βασικούς καθεστωτικούς στόχους, στο να καταστρέφει ζωές λαϊκών ανθρώπων, ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου, τίμιους της εργατικής τάξης της διπλανής πόρτας. Άλλο ένα ακόμη δείγμα της αντικοινωνικής κατάντιας και της απόλυτης παρακμής την οποία υφίσταται η εν Ελλάδι άκρα αριστερά!

Ποιος όμως ήταν ο πραγματικός στόχος της σχεδιαζόμενης επίθεσης; 

Εδώ βρίσκεται και το «ζουμί». Ενώ τα καθεστωτικά μέσα οργίαζαν έσπευσαν να διαδώσουν ότι πιθανοί στόχοι ήταν η Ισραηλινή πρεσβεία ή αλλά κυβερνητικά κτήρια, διαδόθηκε γρήγορα η ανεπιβεβαίωτη είδηση ότι οι antifa θα τοποθετούσαν την βόμβα τους στο μνημείο του Γιώργου Φουντούλη και του Μανώλη Καπελώνη στο Νέο Ηράκλειο με σκοπό να μακελέψουν τους εθνικιστές που ετοίμαζαν τελετή μνήμης. 

1^η  Νοεμβρίου και ακόμη παρέμενε νωπή η θύμηση της άνανδρης δολοφονίας των δύο αδελφών μας, η οποία μέχρι σήμερα είναι ανεξιχνίαστη και θαμμένη από τις αρχές, αδιάφορη έως ... υποστηριζόμενη από μεγάλο μέρος της κοινωνίας και κυρίως αντικείμενο χλευασμού και επίδειξης δύναμης από το αστικό κατεστημένο το οποίο δεν χάνει την ευκαιρία να απαγορεύσει τις δραστηριότητες, εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις προς τιμή των νεκρών συντρόφων μας και να συλλάβει ξένους συναγωνιστές (βλέπε Casa Pound) που έρχονται στη χώρα μας για να τιμήσουν την θυσία (θυμηθείτε τα γεγονότα του 2023, τις απαγορεύσεις στο καιρό του κορωνοϊού κλπ).

Νωπό, φαίνεται, πως ήταν στη μνήμη των αντιφασιστών και το ... «πακέτο» στο μετρό στο Μοναστηράκι με το οποίο ένιωσαν, πως τιμωρούνται στη πράξη οι «μαγκιές» πάνω σε μαρμάρινες πλάκες και η βεβήλωση μνημείων. Από ότι φαίνεται μεγάλη η ντροπή και η ήττα για τους απέναντι, αναζητώντας, έναν χρόνο μετά, έναν νέο κύκλο αίματος για να ανακτήσουν την τιμή τους. Μια εφαρμογή της Ιταλικής «στρατηγικής της έντασης» που μόνο ζημιά στην ελληνική κοινωνία και στον βασανισμένο ελληνικό λαό έχει να κάνει και από την άλλη να ωφελήσει την αστική καταστολή της οποίας θα αποτελεί βούτυρο στο ψωμί. 

Οι ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες δείχνουν ότι για τους απέναντι είναι προτιμότερο να σφάξουν αθώους, απλούς, καθημερινούς, λαϊκούς ανθρώπους, ανθρώπους της εργατικής τάξης, μεροκαματιάρηδες. Είναι προτιμότερο να κομματιάσουν τον συμφοιτητή τους, τον συνάδελφο τους, ενδεχομένως τον φίλο τους. Είναι προτιμότερο να χτυπήσουν πατριώτες, εθνικιστές με τους οποίους ανήκουν στα ίδια κοινωνικά στρώματα, μοιράζονται κοινές αγωνίες και βάλλονται από τους ίδιους εχθρούς. 

Τα πάντα είναι προτιμότερα εκτός από το να χτυπήσουν τον Λεβιάθαν της αστικής δημοκρατίας, τον Κύκλωπα του κοινοβουλευτισμού, το τέρας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που αφανίζει λαούς και έθνη, καταστρέφει πολιτισμούς και ωθεί άπαντες σε ένα τέλμα φτωχοποίησης, εξαθλίωσης και υποταγής στο χρηματοπιστωτικό και πολυεθνικό κεφάλαιο. 

Μην ξεχνάμε με ποιους συνασπίζονταν όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στον «κίνδυνο του φασισμού», μη ξεχνάμε τα «τείχη της δημοκρατίας», τις αγκαλιές έξω από το εφετείο, τους πανηγυρισμούς της πτώσης του Συνταγματάρχη Καντάφι, τις χαρές για την νίκη των τζιχαντιστών στη Συρία και τις σφαγές των εθνικιστών και κομμουνιστών που στήριζαν τον Άσαντ, την υποστήριξη στον Αμερικανοσιωνισμό ενάντια στο Ιράν, την αλληλεγγύη στους σιωνοκινούμενους Κούρδους, όλο το φαύλο κύκλο της πέρα για πέρα καθεστωτικής σαπίλας και κατρακύλας της ελληνικής antifa.

Μια σφαγή αθώων στο Νέο Ηράκλειο λοιπόν, που θα ήταν ... «ταμάμ» για το αστικό κράτος, μία υπέροχη αφορμή για την αύξηση της καταστολής, της μπατσοκρατίας, της εφαρμογής τρομονόμων που θα οδηγούσαν σε μία άλλη τρομοκρατία: την καθεστωτική! Όλα βολικά και όλα όμορφα για την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, πράγμα που μας δείχνει κατάφωρα το πως αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοβοηθιούνται οι κεφαλές της συστημικής «Λερναίας Ύδρας». 

Ωστόσο, εν τέλει, τα γεγονότα έλαβαν μία τροπή εις βάρος του αναρχικού χώρου ο οποίος έπεσε στην ίδια του την λούμπα. Μία λούμπα που δείχνει, από την άλλη, την ξεφτίλα της ελληνικής ακροδεξιάς, του αιώνιου τσανακογλείφτη του γκλοπ ... που την κλείνει στο Δομοκό και την ντύνει καθαρίστρια και νοσηλεύτρια.

Με την αστεία αφορμή ότι τα δαχτυλικά του αποτυπώματα βρέθηκαν σε μία σακούλα (…) στο κεντρικό σημείο της έκρηξης, ο Νίκος Ρωμανός, συνελήφθη ξανά και προφυλακίστηκε χωρίς να συντρέχει κάποιο βάσιμο, σοβαρό και άξιο κατηγορητήριο. Το κράτος ήθελε να δείξει τα δόντια του και να φυλάξει τον κώλο του, κλείνοντας στα μπουντρούμια του έναν άνθρωπο, που παρόλο τις ιδεολογικές διαφωνίες και το αντίθετο άκρο που εκπροσωπεί, είχε διατηρήσει μία αξιοπρεπή επαναστατική θέση, είχε μείνει περήφανος μπροστά στην κρατική καταστολή και αλαζονεία. Ο ακροδεξιός τενεκές μπορεί να εκσπερματώνει με την μπλέ στολή, των κρατικών γουρουνιών να τον πιάνει ρίγος με το αστυνομικό γκλόπ, να εύχεται ψόφο στον αναρχικό στη φυλακή. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης όμως, αυτός που οι απέναντι θα πουν Φασίστα, δεν χαίρεται με την κρατική καταστολή, δεν γουστάρει την αυθαιρεσία του μπάτσου, δεν χωνεύει τον δικαστή με την βίλα στην Εκάλη, δεν αδιαφορεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές. Διότι ξέρει ότι κάποτε ίσως βρεθεί εκεί, εφόσον πρώτα περάσει από τα χέρια του αστυφύλακα και την κρίση του δικαστηρίου. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης βλέπει σαν κύριο και πρωταρχικό του εχθρό το αστικό κράτος που τυραννάει το Λαό του, ξεπουλάει την Πατρίδα του, εξαφανίζει το Αίμα του. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης πολέμαει με Λύσσα και Μίσος το κατεστημένο της Πλουτοκρατίας, της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, της Ρεμούλας και της Βρωμιάς. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης θέλει την κατάρρευση της Πολιτείας των πρεζεμπόρων, των δολοφόνων των Τεμπών, των παιδεραστών και των βιαστών. 

Ο Εθνικοεπαναστάτης διακατέχεται από τα Αρχέγονα Άρια Αισθήματα της Τιμής, της Περηφάνιας και της Ανδρείας, αισθήματα που χαρακτηρίζουν τον επαναστατικό μηδενισμό, φορέας του οποίου είχε υπάρξει ο Νίκος Ρωμανός. 

Μια κουλτούρα και μία αισθητική που προτάσσει τον ωμό, ατομικό ηρωισμό των αγωνιστών συνδυασμένο με την ύψιστη ελιτιστική περιφρόνηση προς τις συμβιβασμένες και ηττοπαθείς μάζες. Μία επανεμφάνιση του Αριστοκρατικού Τρόπου Ζώης που δεν περιμένει την έγκριση και τη νομιμοποίηση από τα κάτω, αλλά δρα γενναία, άμεσα και ολοκληρωτικά μέσα από την καθαρτήρια Φλόγα του Πολέμου. Η επανεμφάνιση του Πολεμιστή που τόσο είχε υμνήσει ο Ιούλιος Έβολα!

Στη διακήρυξη του, επ'αφορμή της καταδίκης του, ο Νίκος Ρωμανός αφού τορπίλισε επικοινωνιακά την κρατική αυθάδεια και τον μικροαστικό καθωσπρεπισμό έκλεισε κάνοντας αναφορά σε ένα ποίημα του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη. «Τιμή σε εκείνους που στη ζωή τους όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες ...» μια αναφορά λίγο οξύμωρη για τον «χώρο» στον οποίον απευθύνεται. 

Διότι μπορεί να μη συγκινεί και πολύ την άκρα αριστερά που φτύνει την Παράδοση, που περιφρονεί την Τιμή και Περηφάνια της Εθνικής κληρονομιάς, που δεν αισθάνεται τον Ιδεαλιστικό πολεμικό παλμό του Σπαρτιάτη Μαχητή, που δεν μπορεί να νιώσει την ύστατη ηρωική αυτοθυσία του Πολεμιστή των Θερμοπυλών, αλλά σίγουρα συγκινεί όλους εμάς τους Έλληνες που και νιώθουμε το Υπεράνθρωπο Ήθος και το θεωρούμε φάρο και οδοδείκτη στον «πόλεμο του σήμερα». 

Έναν πόλεμο για την επαναφορά του Ανθρώπου έναντι του αποχαυνωμένου, μηχανικά συντηρούμενου, δούλου της εξουσίας, ένας πόλεμος που περνάει μόνο μέσα από την θύμηση των Ηρωικών Αρχετύπων.

Ο Νίκος Ρωμανός λοιπόν κλείνει με τον Καβάφη. Τον Κωνσταντίνο Καβάφη που κάποτε η υπογραφή του βρέθηκε σε συγχαρητήρια επιστολή προς την «Ένωση Ελλήνων Φασίστων», η οποία δημοσιεύθηκε στη τότε εφημερίδα ΣΚΡΙΠ και την οποία επιβεβαίωσε χρόνια αργότερα ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος. Και επειδή πολλά έχουν ειπωθεί και ισχυριστεί για να αμφισβητήσουν το γεγονός, δεν θα επιμείνουμε στο αν πρόκειται περί πλαστογραφίας ή παραφιλολογίας αλλά θα αφήσουμε στους ιστορικούς να εξακριβώσουν το αν ο Καβάφης υπήρξε Φασίστας ...

Δεν ξεχνάμε και την προκήρυξη των «Πυρήνων της Φωτιάς» (στους οποίους ανήκε ο Νίκος Ρωμανός) το 2010, όπου ειπώθηκαν κάποια σωστά πράγματα και τέθηκαν κάποιες σωστές θέσεις σχετικά με την κατάσταση που επικρατούσε και επικρατεί στον εθνικιστικό χώρο. Ορθώς, θίχτηκαν κάποια πρόσωπα, κόμματα και καταστάσεις που κρατούν τους εθνικιστές αγωνιστές υποδόρια της κρατικής εξουσίας με αποτέλεσμα σε πολλούς να φαντάζουν ως «παρακρατικοί». 

Ανίκανοι ηγετίσκοι και «φυρερίσκοι» που συνδιαλέχθηκαν με το κρατικό σύστημα και στο τέλος το πλήρωσαν ακριβά. Προβατοποιημένοι αγωνιστές του κώλου, χρήσιμοι ηλίθιοι των καθεστωτικών φιλοδοξιών. Ένας φαύλος κύκλος που συντηρεί και εκτρέφει την σαπισμένη μπατσόφιλη αστική ακροδεξιά. Και μπορεί οι «Πυρήνες της Φωτιάς» να παραδέχτηκαν ότι ακόμη και αν εμφανιστούν «καθαροί, πράγματι αντικαθεστωτικοί και απαλλαγμένοι από τον παρακρατικό έλεγχο, εθνικοσοσιαλιστές» θα συνεχίσει να τους χωρίζει άβυσσος μαζί τους, ωστόσο υπάρχουν κάποιες τέμνουσες παράλληλες που φέρνουν κοντά τους Εθνικοεπαναστάτες και τους Αναρχικούς και προκαλούν τον αμοιβαία σεβασμό μεταξύ τους. 

Και αυτές είναι οι γραμμές του αντικαθεστωτικού αγώνα, της αντικρατικής πάλης που τους οδηγεί στα ίδια ανήλιαγα κελιά της αστικής δημοκρατίας. Οι γραμμές της από κοινού άρνησης του συστήματος και της ύψιστης αηδίας για τις κοινωνικές σχέσεις τις οποίες γεννά. Τις σχέσεις υποταγής, εθελοδουλείας, ατομικισμού, ωφελιμιστικής απόλαυσης. Μόνο λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει να ζεις κοινωνικά αποκλεισμένος, χωρίς να μπορείς να ταιριάξεις πουθενά στα φρικτά καλούπια της μεταμοντέρνας κοινωνίας του αστικού lifestyle. Μόνο λίγοι μπορούν να νιώσουν τι θα πει πραγματικά Αντικοινωνικός! 

Και επειδή δεν είναι ώρα να ανοίξουμε ιδεολογικές συζητήσεις, να οριοθετήσουμε έννοιες όπως ο «Αναρχοφασισμός» και να ψάξουμε τις αναρχικές αφετηρίες και την αναρχική φύση της Φασιστικής ιδεολογίας, θα πούμε ότι και μόνο η αίσθηση της ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ και της ΤΙΜΗΣ είναι αρκετές για να δείξουμε τον σεβασμό μας στον οποιονδήποτε μένει ακλόνητος στις επαναστατικές του θέσεις, υπερασπίζεται μέχρι τέλους τις ιδέες του, μένει ακέραιος πολιτικός στρατιώτης στο «πολεμικό μέτωπο» των αστικών φυλακών!

Κλείνουμε λοιπόν και εμείς με τα λόγια ενός άλλου μεγάλου «καταραμένου» της Ιστορίας, ενός άλλου μεγάλου «του δικού μας Λένιν» τον οποίον λάτρεψε ο Nicola Bombacci αυτός ο «Mαύρος Kομμουνιστής».

Κλείνουμε με τα λόγια του Μπενίτο Μουσολίνι:

«Το κράτος, αυτός ο Μολώχ με την τρομερή όψη, παίρνει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και αφανίζει τα πάντα. Κάθε λειτουργία του κράτους αποτελεί μία συμφορά. Η τέχνη του κράτους είναι μία συμφορά. Το ίδιο και η κρατική ιδιοκτησία της ναυτιλίας καθώς και η κρατική παροχή των αναγκαίων προς το ζην και η λιτανεία θα μπορούσε να επεκταθεί στο άπειρο ... Εάν οι άνθρωποι είχαν έστω και μία αμυδρή ιδέα της αβύσσου προς την οποία σπρώχνονται θα αυξανόταν ο αριθμός των αυτοκτονιών, διότι τείνουμε να φτάσουμε στην πλήρη καταστροφή της ανθρώπινης προσωπικότητας. Το κράτος είναι μία τρομερή μηχανή που καταβροχθίζει ζωντανούς ανθρώπους και  μετά τους ξερνάει άψυχα μηδενικά»

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι: (ανανεώθηκε)

Οι αριστερές καταβολές του Φασισμού (περιοδικό Ένζυμο τεύχος Η, Φθινόπωρο 2020)

Το Φασιστικό κράτος είναι ένα αντι-κράτος

Berto Ricci, ο αναρχοφασιστής που κατάφερε να ξεπεράσει την αριστερά και την δεξιά

Marciano Durruti (06.03.1911 - 22.08.1937): Presente!

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι - «Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου Μαρτύρων»: Μια άγνωστη «αναρχοεθνικιστική» μουσική ρωγμή αίματος στον σάπιο τοίχο της ντόπιας και ξένης κατοχής.

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: αυτά έλεγε ο Αναρχικός ηγέτης Ντιέγκο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν, γραμματέας της FAI, ένα χρόνο μετά τη λήξη του ισπανικού εμφυλίου, για τον Φασίστα αρχηγό της Φάλαγγας Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

Αιρετική γραφή: Τι συμβαίνει με κάποιους αναρχικούς στην Ελλάδα;

Pyotr Kropotkin και Muammar Qaddafi - μια συγκριτική ματιά στον Κανταφισμό από την αριστερή οπτική: όταν ο ευγενής «Aναρχικός Πρίγκιπας» Πέτρος Κροπότκιν συνάντησε τον Εθνικιστή «Αδερφό Συνταγματάρχη» Μουαμάρ Καντάφι στην όαση των ιδεών της Λιβύης

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: όταν η «κόκκινη» λύσσα της RAF επανέφερε την «φαιά» κληρονομιά των «Ταγμάτων Εφόδου» - «Baader - Meinhof - Gruppe» - «Οι Κόκκινοι Werewolves* που άργησαν;» ή μια μεταπολεμική αναλαμπή του Γερμανικού «αριστερού εθνικισμού;» (απόσπασμα από το άρθρο «Το αίνιγμα RAF: Avantgarde της Τρομοκρατίας ή ριζικός Γερμανικός εθνικισμός;» που δημοσιεύτηκε στο https://allenaki.wordpress.com/)

Ο «αναρχοφασισμός»: από τον Berto Ricci στους NAR, η μεγάλη ιστορία ενός αιρετικού φλερτ.

Les extrêmes se touchent: η Αλληλοεπικάλυψη Αναρχισμού και Φασισμού

Ο «καταραμένος αναρχοφασίστας» Νίκος Βεργίδης: Αυτόνομος, Άναρχος και Αμετανόητος, ένας «συνειδητός ασυμβίβαστος» - και ένα άρθρο του στο περιοδικό «Έρημη Χώρα» - (.pdf)

«Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης