Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

 μετάφραση: Nikol Frau

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

link:Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

Κριτική:Η αναρχο-ατομικιστικη προέλευση του ιταλικού φασισμού...

Δημοσιεύτηκε στα αγγλικά  εδώ 

Το 1910 ο Luigi Fabbri και ο Armando Borghi απήγαγαν μια αναρχική γυναίκα που είχε ντροπιάσει τον φίλο τους χωρίζοντάς τον. Μαζί την ανάγκασαν σε γυναικολογική εξέταση ώστε ο γιατρός να δηλώσει δημόσια ότι ήταν παραμορφωμένη και ανίκανη για σεξ.

 

Οι τρεις αυτοί "δράστες" ήταν ηγετικές μορφές στην ιταλική αναρχική σκηνή και εμπλεκόμενοι σε εγκληματικές δραστηριότητες. Παρά το ότι την είχαν απαγάγει, ιατρικά είχε βιαστεί και δυσφημιστεί από τους συναγωνιστές της, όταν η αστυνομία τους έπιασε για την δημοσίευση αντιπολεμικών άρθρων, η Maria Rygier αρνήθηκε να υποδείξει κάποιον και προσπάθησε να αναλάβει πλήρως την ευθύνη. Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση, όπου ξανά βιάστηκε, αυτή τη φορά από εκπροσώπους του κράτους.

 

Απογοητευμένη από τους πατριαρχικούς της αναρχικής σκηνής και αναζητώντας υποστήριξη από αντάρτες μέσα στο κίνημα, μετά την αποφυλάκιση η Rygier συνδέθηκε με τον εξέχοντα Stirnerite, Massimo Rocca. Αλλά αν ψάχνετε για μια ιστορία νίκης των ατομικιστών απέναντι στους «βιαστές» της σκηνής, αυτή δεν είναι. Παρά τις αναρχικές τους ρίζες, η Rygier και ο Rocca θα παίξουν κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση και εδραίωση του φασισμού. Πολλοί από τους οπαδούς τους θα τους ακολουθήσουν ως φασίστες, με έναν, τον Leandro Arpinati, να ανεβαίνει ακόμη και στον τίτλο του «δεύτερου Duce», ακριβώς πίσω από τον Mussolini.

Το βιβλίο του Stephen B. Whitaker The Anarchist-Individualist Origins of Italian Fascism έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αντιδραστικούς εναντίον του αναρχισμού και του ατομικισμού. Αλλά ο τίτλος δεν σημαίνει ότι κατηγορεί τον ατομικιστικό αναρχισμό για την άνοδο του φασισμού. Επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πεδίο ανάμεσα σε πολλά άλλα όπου οι φασίστες βρήκαν ρίζες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της πρώιμης φασιστικής ιδεολογίας. Ο φασισμός έχει πολλές ρίζες. 

Ο Whitaker ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι πιστεύει πως η πνευματική επιρροή του αναρχισμού στον φασισμό ήταν μικρή, αλλά ορισμένες αναγνώσεις του Stirner και ορισμένα περιθωριακά ρεύματα είχαν σημαντική επιρροή. Καμία επιρροή δεν ταυτίζεται με αιτιώδη ευθύνη, αλλά η κατανόηση των σημείων επαφής και των μεταλλάξεων μιας ιδεολογικής τάσης είναι κρίσιμη για να καταλάβουμε την αρχική άνοδο του φασισμού και τα σημεία διείσδυσης σήμερα.

 

Ο Whitaker δεν είναι ιδιαίτερα εχθρικός προς τον αναρχισμό αλλά δεν τον κατανοεί πλήρως. Η αντίληψή του για τον αναρχισμό προέρχεται κυρίως από George Woodcock, Max Stirner και μερικούς αλαζονικούς φιλελεύθερους σχολιαστές. Παρά τα προβλήματα, το βιβλίο του περιέχει πολύτιμες αναφορές σε συνεντεύξεις, γράμματα και άρθρα που δεν έχουν μεταφραστεί αλλού. Αποκαλύπτει μια βαθιά δυσλειτουργική αναρχική σκηνή, υπονομευμένη από τοξικές προσωπικότητες και ισχυρούς πατριάρχες.

Όπως και σε άλλες ιστορικές καταγραφές, ο στόχος είναι να κατανοήσουμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα. Κάθε ιδεολογία μπορεί να δεχτεί στροφές προς την αντίδραση, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες δυναμικές που πρέπει να αναλυθούν για να κατανοήσουμε πώς μια συγκεκριμένη ιδεολογία κερδίζει οπαδούς από μια άλλη. Οι ιδεολογίες δεν είναι ομοιογενείς και τα λάθη ή οι ευάλωτες πλευρές τους πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά.

 

Η ιστορία εστιάζει σε τέσσερα άτομα – Massimo Rocca, Maria Rygier, Torquato Nanni και Leandro Arpinati – και παρακολουθεί τις πορείες τους μέσα από την αναρχική σκηνή και το πρώιμο φασιστικό κίνημα. Οι αντιρρήσεις τους δεν βασίζονταν σε αναρχικές αρχές. Δεν ήταν υβρίδια αναρχισμού και φασισμού αλλά απλοί φασίστες, ακόμα κι αν είχαν αντιφατικές θέσεις μέσα στο φασισμό. Ο Rocca και η Rygier ήταν σεβαστές φωνές διεθνώς και ο Arpinati έγινε Υφυπουργός Εσωτερικών, αποκτώντας τον τίτλο του «δεύτερου Duce». Ο Rocca ώθησε τον Mussolini σε μια φιλοπολεμική σοσιαλιστική στροφή. Όλοι ήταν φίλοι με τον Mussolini.

 

Μέρος του egoist αναρχιστικού χώρου στην Ιταλία αγκάλιασε τη συμμετοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και χρησιμοποίησε τις εκδόσεις και τη διανομή τους για να διαταράξουν την Ιταλική Αριστερά και να ενισχύσουν τον Mussolini. Από το 1915 ως το 1920, δεν εκδόθηκαν σημαντικά αναρχικά περιοδικά στη Μπολόνια. Η στροφή αυτή συνδέθηκε με την φετιχιστική βία ορισμένων ατομικιστών και την αντίληψη μιας φτωχής Ιταλίας που εξεγείρεται κατά των πλουσίων μέσω του εθνικού πολέμου. Ο Nietzsche και ο Stirner χρησιμοποιήθηκαν για να υπερασπιστούν ένα αλαζονικό ελιτισμό, ενώ η στρατιωτική γοητεία έφερνε οπαδούς.

 

Σε πολλές περιπτώσεις οι ιδεολογικές μεταλλάξεις ήταν ξεκάθαρα ευκαιριακές και εγωιστικές, αλλά σε άλλες φαίνεται πως ορισμένες ιδεολογικές μορφές αυτοενισχύονταν.

 

Massimo Rocca, γνωστός και ως Libero Tancredi, είχε έντονες αναρχικές ρίζες και διαφωνίες με την κυρίαρχη αναρχική σκηνή. Μετακόμισε στο Μιλάνο το 1905 ως αρχισυντάκτης της Li Grido della folla, προωθώντας βία και χάος. Αργότερα ίδρυσε το Il Novatore anarchico στη Ρώμη, προωθώντας τον πόλεμο ως μέσο επανάστασης και τον ατομικισμό ως εξέγερση του εγώ κατά του αλτρουισμού.

 

Παρά την υποστήριξη που είχε, συγκρούστηκε με άλλους ατομικιστές και κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση κεφαλαίων για το Novatore. Έφυγε στην Αμερική, συνέχισε να δημοσιεύει και ανέπτυξε την ιδέα μιας ελίτ εξεγερμένων που εξελίχθηκε σε εθνικιστική ελίτ, βλέποντας τη βία και την υπακοή ως εργαλεία για να σπάσει τη δημοκρατία και να επαναφέρει τη φυσική τάξη.

 

Η Rygier, από την πλευρά της, μετατράπηκε από ακραιφνή αντιπολεμική σε εθνικιστική υπέρμαχο του πολέμου, συμμετέχοντας σε κατασταλτικές ενέργειες και στρατηγικές για την επέκταση της εξουσίας της Ιταλίας στον πόλεμο.

 

Ο Torquato Nanni, ένας σοσιαλιστής με αναρχικές τάσεις, ακολούθησε τον Mussolini στον φασισμό λόγω της επιθυμίας για επανάσταση, παραβλέποντας ιδεολογικά όρια, και ο Leandro Arpinati, αρχικά νεαρός αντιεκκλησιαστικός σοσιαλιστής και αναρχικός, συνδέθηκε με την Rygier και αργότερα έγινε ηγετική μορφή στους φασίστες της Μπολόνια.

 

Ο Arpinati οργανώνει τις ένοπλες ομάδες, συμμετέχει σε συγκρούσεις με σοσιαλιστές, χρησιμοποιεί προσωπικές φιλίες για να κερδίσει οπαδούς από τους αντιφασίστες και ενισχύει τη θέση του μέσα στο φασιστικό κίνημα. Το 1924 γίνεται ηγετικός στην Μπολόνια και το 1929 Υφυπουργός Εσωτερικών, φτάνοντας στον τίτλο του «δεύτερου Duce» μέχρι την πτώση του.

 

Η Rygier, παρά την καταπίεση από την αναρχική κοινότητα, στρέφεται σε συμμαχίες με πολιτικούς και μασόνους για να προωθήσει την εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο, προτείνοντας ακόμη και δολοφονία του βασιλιά και καταστολή των Γερμανών και αντιπολεμικών.Η ιστορία αυτών των προσωπικοτήτων δείχνει πώς η προσωπική πίεση, η αναζήτηση συμμάχων και η αίσθηση αδικίας μπορούν να οδηγήσουν σε ριζικές ιδεολογικές μεταστροφές και πώς ο ατομικισμός, η βία και η πολιτική φιλοδοξία συνδέονται με την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία.

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η δέσμευση της Rygier στον φασισμό άρχισε να κλονίζεται, όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στη Μασονία. Εκείνη γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση και δέχτηκε επίθεση, ενώ ο τόπος της λεηλατήθηκε από φασίστες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των γεγονότων συνέχισε να διατυμπανίζει ότι είχε αποδείξεις πως ο Μουσολίνι ήταν πληροφοριοδότης της γαλλικής μυστικής αστυνομίας και ότι αυτή η απόδειξη της προσέδιδε ασφάλεια, εμποδίζοντας τον Μουσολίνι να τη φυλακίσει ή να τη σκοτώσει. Ωστόσο, τελικά συνειδητοποίησε ότι η επίδειξη εκβιασμού μειώνει την αποτελεσματικότητά του και κατέφυγε στη Γαλλία.

 

Η Whitaker δεν αναφέρεται πολύ στην Rygier μετά την αναχώρησή της, και ακόμη λιγότερα είναι διαθέσιμα διαδικτυακά. Αξίζει όμως να σημειωθεί η ευκαιριακή της στάση και η έλλειψη αρχών απέναντι στον υποτιθέμενο «αντιφασισμό» και στις κριτικές της προς τον Μουσολίνι. Βασικά, το επιχείρημά της ήταν ότι ο Μουσολίνι ήταν εκβιαστής και ευκαιριακός (πολύ καλή περίπτωση «ποτήρι συναντά κατσαρόλα»), καθώς και υπηρέτης της Γαλλίας για να υπονομεύσει τα ιταλικά εθνικά συμφέροντα. Όπως οι Rocca, Nanni και Arpinati, απορρίφθηκε από τους πραγματικούς αντιφασίστες, αν και, σε αντίθεση με τους Nanni και Arpinati, δεν δέχτηκε σφαίρα για τις αμαρτίες της. Πέθανε μονάρχης.

 

Παρόλο που η Whitaker εστιάζει σε τέσσερις μορφές στην ιστορία της, κανείς δεν πρέπει να βγει με την εντύπωση ότι αυτοί ήταν οι μοναδικοί παραδείγματα φασιστικής διείσδυσης σε αναρχικές τάξεις.

 

Έχω ήδη αναφέρει τον μεμονωμένο αναρχικό εκδότη εφημερίδας που έγινε φασίστας, Edoardo Malusardi, αλλά υπήρχε επίσης ο Mario Gioda, μεμονωτικός αναρχικός και οπαδός του Rocca, που έγινε ηγέτης του φασιστικού φασιο στο Τορίνο και σκότωσε έντεκα εργάτες τον Δεκέμβριο του 1922. Ο Gioda θεωρήθηκε αστικός ελιτίστας και τελικά περιθωριοποιήθηκε μέσα στις φασιστικές τάξεις. Η Whitaker αναφέρει επίσης τον Mammolo Zamboni, έναν ακόμη αναρχικό που έγινε φασίστας και θεωρήθηκε αιρετικός από άλλους φασίστες, επειδή προστατευόταν από τον Arpinati.

 

Υπήρχε και ο Leo Longanesi, ένας αντικομφορμιστής που επιδίωκε ρητά να συνδυάσει τον αναρχισμό με τον συντηρητισμό και εκπροσωπούσε μια αγροτική λαϊκιστική πτέρυγα εντός του φασισμού. Ο Longanesi παίρνει το καλύτερο απόσπασμα στο βιβλίο της Whitaker:

 

«[ο φασισμός αποτελείτο από] τραμπούκους, βίαιους ανθρώπους, παντρεμένους, φλύαρους… ασαφώς φανατικούς που αναστατώνουν για κανένα συγκεκριμένο λόγο ενάντια σε όλα όσα δεν κατανοούν, περισσότερο από όλα από μια φυσική ανάγκη να υψώσουν τον εαυτό τους και να επιτεθούν σε κάτι: αδυνατώντας να διατυπώσουν σαφώς τις δικές τους ιδέες, καταδικάζουν αυτές των άλλων: σε συνεχή προσωπική αντιπαλότητα, χθες αναρχικοί, αύριο πληροφοριοδότες της αστυνομίας, σήμερα ατομικιστές, αύριο κομμουνιστές… αναγνώστες φυλλαδίων, οφειλέτες, και εφευρέτες συστημάτων για να κερδίζουν στη ρουλέτα, ζώντας σε διαρκή και συγκεχυμένο φανατισμό.»

 

Αναφέρω αυτά τα άλλα άτομα για να αντισταθώ στις αναπόφευκτες προσπάθειες να απαξιωθεί και να μειωθεί κάθε επαφή μεταξύ του ατομικιστικού αναρχισμού και του φασισμού.

 

Ενώ οι φιλελεύθεροι, οι συνδικαλιστές, οι κρατικοί σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές έχουν μια ευρεία γκάμα μελών που πέρασαν στον φασισμό – όποιος σκέφτεται να χρησιμοποιήσει αυτές τις λεπτομέρειες ως καταγγελία του ατομικιστικού αναρχισμού θα πρέπει να σκεφτεί καλά πριν πετάξει πέτρες – και η συντριπτική πλειονότητα των ατομικιστών αναρχικών στην Ιταλία προφανώς δεν έγινε φασίστας, υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη διείσδυση στις πρώτες μέρες.

 

Ενώ δεν είχε τόσους δεσμούς με το σοσιαλιστικό κίνημα (βλ. τον πλούτο των επαίνων που του προσέφεραν Λένιν και Τρότσκι) ή με φιλελεύθερους και συντηρητικούς που συνέρρεαν στις υποσχέσεις του, ο Μουσολίνι ήταν εκπληκτικά βαθιά δεμένος με αναρχικός. Ο πατέρας του συμμετείχε στη διεθνή αναρχική οργάνωση του Bakunin. Ήταν προσωπικά κοντά με την διαβόητη μουσουλμάνα ατομικίστρια αναρχική Leda Rafanelli στο Μιλάνο. Ήξερε τον Carlo Tresca, επαίνεσε τον Gaetano Bresci και τον Malatesta, συνεργάστηκε με τον Luigi Bertoni και μετέφρασε δύο βιβλία του Kropotkin. Επαινούσε τον Stirner και τον Nietzsche και τους παραθέτει στους αντιπάλους του. Ο Μουσολίνι ακόμη προσέφευγε στον (ατομικιστικό) αναρχισμό ανοιχτά για να δικαιολογήσει τον φασισμό: «Σε εμάς, τους καταδικασμένους του ατομικισμού, δεν μένει τίποτα για το σκοτεινό παρόν και το ζοφερό αύριο εκτός από την πάντα παρηγορητική θρησκεία… του αναρχισμού!» Ο Μουσολίνι υποστήριξε ακόμα τους Sacco και Vanzetti και παραπονιόταν ιδιωτικά στους φίλους του ότι οι Αμερικανοί φασίστες δεν πήραν το μέρος τους.

 

Η φυγή από αυτήν την ιστορία δεν θα μας πάει πουθενά και δεν παρέχει χρήσιμα αντισώματα απέναντι στην αναζωπύρωση της φασιστικής διείσδυσης στις χειρότερες άκρες του κινήματός μας.

 

Ωστόσο, δεν θα συνιστούσα το βιβλίο της Whitaker ως διορθωτικό.

 

Η ιδεολογική ανάλυση στο The Individualist Anarchist Origins of Fascism είναι γενικά επιφανειακή και έχω κάνει ό,τι μπορούσα για να την απομακρύνω στην αναφορά των ιστορικών λογαριασμών παραπάνω. Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ακριβώς από ποια ιδεολογική σκοπιά προσεγγίζει ο Whitaker. Σε πολλά σημεία φαίνεται να καταδικάζει τον ατομικιστικό αναρχισμό από σοσιαλιστική σκοπιά, σε άλλα από φιλελεύθερη, ενώ υπάρχουν λίγα σημεία όπου φαίνεται να είναι ακόμη και συμπαθής προς τους φασιστικούς χαρακτήρες του. Προφανώς θεωρεί τον ατομικισμό κάπως ύποπτο (ή τουλάχιστον ξένο), θεωρεί ότι η εξωδικαστική εκτέλεση των Nanni και Arpinati είναι αυτονόητα κακή (έγκλημα!) και λυπάται που ο Arpinati έχει χαρακτηριστεί φασίστας αντί να αναγνωριστούν οι επιτυχίες του στη σωστή διακυβέρνηση. Αλλά ακόμη και αυτή η συμπάθεια συνοδεύεται από κάτι που μοιάζει με κριτική στις ιστορικές αφηγήσεις που ισχυρίζονται ότι ο φασισμός εξαφανίστηκε πλήρως και δεν είχε συνέχεια στην Ιταλία.

 

Ο Whitaker ισχυρίζεται ότι έγραψε το βιβλίο για να αντισταθεί σε ιστορικές αφηγήσεις που ομογενοποιούν τη φασιστική ιδεολογία και την αποκόπτουν από το παρελθόν και το μέλλον της. Αυτό είναι καλό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να παραπλανήσει φιλελεύθερους και σοσιαλιστές ή, ακόμη χειρότερα, να παράσχει επιχειρήματα σε πραγματικούς φασίστες. Είναι χρήσιμο για αναρχικούς, αλλά για όποιον δεν είναι ήδη γνώστης του αναρχισμού υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκαλέσει μόνιμη ζημιά.

 

Όπως έχω αναφέρει, στην προσπάθειά του να κατανοήσει τον αναρχισμό, αντλεί βαριά από ανεπαρκείς φιλελεύθερους ακαδημαϊκούς και από την προβληματική σύνοψη του Woodcock για τον αναρχισμό. Πολλά έχουν γραφεί κριτικά για το Anarchism του Woodcock (1962) και την επιρροή του. Ο Woodcock ήταν ειρηνιστής με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα και, αν και συμμετείχε σε αναρχικούς κύκλους πριν από τον πόλεμο, αντιπροσώπευε τους επιζώντες που άνθισαν στη μεταπολεμική περίοδο. Προσπαθούσε να αποποιηθεί τη βία και να επικεντρωθεί στη νομιμότητα, αποδίδοντας στον Bakunin και τον Kropotkin από τη δική του σκοπιά. Το βιβλίο του ήταν προκατειλημμένο, παρουσιάζοντας τον αναρχισμό ως αποτυχημένο έργο, κάτι που για αναρχικούς της δεκαετίας του 1950-60 ήταν αντιπροσωπευτικό του πνεύματος της εποχής τους.

 

Ο Woodcock επίσης έγραφε για μεταπολεμικούς φιλελεύθερους, οι οποίοι είχαν διαφορετική αναφορά από τον αναρχισμό. Οι φιλελεύθεροι ακαδημαϊκοί που επικαλείται ο Whitaker, βλέπουν τον αναρχισμό όχι μόνο ως ουτοπικό αλλά και ως παράξενο, προσπαθώντας να τον εντάξουν σε δικές τους έννοιες ατομικισμού και κοινοτισμού. Δεν διάβασαν πέρα από επιλεγμένα αποσπάσματα, οδηγώντας σε strawman επιχειρήματα για τον αναρχισμό.

 

Υπάρχει επίσης η πεποίθηση ότι ο αναρχισμός ορίζεται από την πίστη ότι η ανθρώπινη φύση είναι καλή. Αυτή η ιδέα προέκυψε μετά το Mutual Aid του Kropotkin και επικράτησε για δεκαετίες. Η αντίληψη ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί αλλά διαστρεβλώνονται από κοινωνικούς θεσμούς. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του πράσινου αναρχισμού και του πρωτογονισμού. Ωστόσο, στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αναρχισμός ήταν περισσότερο προμηθεϊκός, πίστευε στην πρόοδο μέσω επιστήμης, τεχνολογίας και λογικής, με την επαναστατική τεχνολογία (όπλα, δυναμίτης) ως μέσο κοινωνικής μεταμόρφωσης.

 

Ο Whitaker και οι φιλελεύθερες πηγές του διαβάζουν τον αναρχισμό μέσα από αυτήν τη λανθασμένη οπτική, παραποιώντας τον ατομικιστικό αναρχισμό, ακόμη και παρουσιάζοντας τον Stirner ως «λατρευτή της φύσης» και μαθητή της Λογικής και της Αιτίας, ενώ στην πραγματικότητα ο Stirner λέει:

 

«Κάτοχος και δημιουργός του δικαιώματός μου, δεν αναγνωρίζω άλλη πηγή δικαιώματος από — εμένα, ούτε τον Θεό, ούτε το Κράτος, ούτε τη φύση, ούτε ακόμη και τον άνθρωπο με τα “αιώνια δικαιώματα του ανθρώπου”».

 

Αυτό το λανθασμένο διάβασμα οδηγεί στο να βλέπουν οι φασίστες τον Stirner ως εργαλείο για την αφαίρεση της αλληλεγγύης και της συμπόνιας προς τους άλλους, κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Ο φασισμός δεν είναι αντίθετος στον ατομικισμό, αλλά αποτελεί παραμόρφωση του.

 

Επιπλέον, ο εθνικισμός έχει δύο πλευρές: όχι μόνο την κατασκευή ψευδούς αλληλεγγύης με τους συμπολίτες, αλλά και τη μείωση της φροντίδας προς τους ξένους. Ο φασισμός επιδιώκει να περιορίσει τον κύκλο φροντίδας και αναγνώρισης, δημιουργώντας μια κοινότητα αντίθετων αξιών. Η βία γίνεται κύκλος καθαρισμού που εξαλείφει τη συμπόνια και τη λογική.

 

Ο φασισμός ως κίνηση προέκυψε εν μέρει από τον αναρχισμό, όχι ως αριθμητική πλειοψηφία, αλλά ως καταλύτης που επαναπροσδιόρισε υπάρχοντα αντιδραστικά στοιχεία. Ατομικισμός και φασισμός μοιράζονται σύγχρονες ρίζες, αλλά η ιδεολογική αντίθεση παραμένει.

 

Το κύριο μάθημα είναι ότι το «Δεν θα υποταχθώ» από μόνο του δεν απέχει ούτε μισό βήμα προς το «Δεν θα υποταχθώ και δεν θα κυριαρχήσω», αλλά μπορεί να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)

 

Η πρόσφατη αγόρευση της εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως «επικίνδυνη».

 

έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...

Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική» ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας να παραπλανήσει τους αδαείς.

 Ειδικότερα, η εισαγγελεύς του Εφετείου αναφέρθηκε στην Χρυσή Αυγή, χαρακτηρίζοντας την ως «τέκνο της ναζιστικής ιδεολογίας», όπως είπε χαρακτηριστικά. Λες και η ελευθερία της έκφρασης σταματά ανεπιστρεπτί όταν πρόκειται για συγκεκριμένου είδους ιδεολογίας. Πουθενά στον Ποινικό Κώδικα, αλλά ούτε και στο Σύνταγμα της Ελλάδος δεν απαγορεύεται, τουλάχιστον άμεσα, η πίστη στην οποιαδήποτε ιδεολογία, διότι υποτίθεται ότι το φιλελεύθερο καθεστώς δεν διώκει φρονήματα, όπως έκαναν οι «κακοί» φασίστες του παρελθόντος. 

Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.

 Η Ελλάδα ζει όχι απλά συνθήκες Βαϊμάρης, όπως συμβαίνει ως επί το πλείστον και σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο της «σωστής μεριάς της ιστορίας», αλλά ειδικότερα διεξάγεται μία νέα Δίκη της Νυρεμβέργης του 21^ου αιώνος, όπου εντελώς μεροληπτικοί δικαστικοί λειτουργοί καταδικάζουν ανθρώπους, δίχως καν να παραπέμπουν στον σχετικό νόμο, αλλά βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στην ιδεολογία. Για του λόγου το αληθές, είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία εισαγγελεύς δεν στάθηκε μόνο στο να ψέξει ως έγκλημα την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά έσπευσε ακόμη να κατηγορήσει και το κόμμα της Χρυσής Αυγής, επειδή διέθετε ιεραρχία και δομή! 

Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;

Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα. 

Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών, προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα, αλλά μόνο οι πράξεις!

 

Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν. 

Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της, καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.

 

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών» ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.

~Μυρμιδών

Τα Ίμια και το αριστερό παρακράτος

 

γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Είναι πλέον αναμφίβολο ότι η αριστερά και η antifa στην Ελλάδα αποτελεί το παρακράτος. Το τριήμερο 30/1-1/2 το επιβεβαίωσε και με την βούλα. Οι κρατικές απαγορεύσεις για τις εκδηλώσεις απόδοσης τιμής στους Ήρωες νεκρούς του Πολεμικού Ναυτικού καταδεικνύουν άριστα το ποιοι είναι οι αντισυστημικοί και οι αντικαθεστωτικοί και το ποιοι τα πιστά σκυλιά του καθεστώτος. 

Η απαγόρευση του κράτους προς τους Έλληνες Εθνικιστές να τιμήσουν την μνήμη των αξιωματικών στο μνημείο της Ρηγίλλης δεν πτόησε κανέναν αλλά αντιθέτως μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας η εκδήλωση τελέστηκε κόντρα σε όλους και σε όλα στο άγαλμα του Παναγιώτη Βλαχάκου στο Πειραιά. 

Το μόνο που κατάφεραν οι καθεστωτικές απαγορεύσεις ήταν να μας κάνουν να γυρίζουμε από γειτονιά σε γειτονιά έτσι ώστε όλο και περισσότεροι Έλληνες σε όλο και περισσότερες περιοχές να μάθουν την ύπαρξη του Εθνικού και Λαϊκού κινήματος και να θυμηθούν την εθνική προδοσία του 1996.

Ο λόγος για τον οποίον το κράτος μέμφεται τις εκδηλώσεις για τα Ίμια είναι προφανής. Οι «εκσυγχρονιστές», οι «σημιτιστές», τα πειθήνια όργανα του Αμερικανοσιωνισμού δεν θέλουν ο Ελληνικός Λαός να θυμάται το γκριζάρισμα του Αιγαίου που έγινε κατ' εντολή του Μπους και των ΗΠΑ εν είδει της πολιτικής «βρείτε τα με την Τουρκία» ώστε να εξασφαλιστεί η ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ και η Αμερικανική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Πέραν αυτού οι τουρκολάγνοι της «Νέας Αποικιοκρατίας» δεν θέλουν να τσαντιστεί η πρεσβεία της Τουρκίας στα πλαίσια του διαλόγου για την ελληνοτουρκική φιλία και την μοιρασιά του Αιγαίου και τις πολυεθνικές.

Οι Έλληνες Εθνικιστές χαλάνε όλη αυτή την σούπα με τις εκδηλώσεις τους οι οποίες δεν αποτελούν απλά μνημόσυνα αλλά καλέσματα πολέμου και εθνικής επαγρύπνησης ενόψει των εθνικών προδοσιών και της υποταγής η οποία συνεχίζει ακάθεκτη από το 1996.

Και το κράτος δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς το αριστερό παρακράτος του. Την στιγμή που οι εθνικιστές διώκονται και βιώνουν την απίστευτη καταστολή και τις απαγορεύσεις, η Αριστερά διαδηλώνει ανενόχλητη στις 31/1 και 1/2 στο κέντρο της Αθήνας και στον Λευκό Πύργο βεβαιώνοντας μας για άλλη μια φορά για τον ύπουλο ρόλο της. 

Το μακρύ χέρι του νεοφιλελεύθερου συστήματος που απεργάζεται την απάλειψη των εθνικοτήτων και της εθνικής κυριαρχία για χάρη των οικουμενισμών.

Οι Έλληνες Εθνικιστές όμως δεν πτοούνται. 

Συνεχίζουν ακάθεκτα και δυναμικά τον αγώνα τους ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΟΛΩΝ με ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ξεκαθαρίζοντας σε όλους το ποιοι είναι πραγματικά οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και το ποιοι οι ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ.

Αριστερισμός και πολιτικό Ισλάμ: μία μεγάλη τύφλωση (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Για περίπου μια δεκαετία, πολλές οργανώσεις μαρξιστικών τάσεων έχουν υποστεί έναν σημαντικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό προς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και εκείνους μεταναστευτικής καταγωγής, βασιζόμενες στην αντιρατσιστική και αντιεξουσιαστική ρητορική και επενδύοντας μαζικά στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα. 

Όλα αυτά τις περισσότερες φορές στο όνομα της καταπολέμησης του ιμπεριαλισμού. Προτιμώ να διευκρινίσω εδώ ότι δεν σκοπεύω να χρησιμοποιήσω τον όρο «ισλαμοαριστερισμός» ως μια τακτική πνευματικής τρομοκρατίας χαμηλού επιπέδου (το πλαίσιο στο οποίο ακούγεται πιο συχνά). Δεν είναι μια ύβρις, απλώς μια κριτική που ελπίζω να είναι τουλάχιστον κάπως εποικοδομητική

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Η Συντηρητική Επανάσταση του Ιράν: Τα παραδείγματα των Djalal Al - Ahmad, Ali Shariati και Ahmad Fardid (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Ποιες ήταν οι πνευματικές πηγές που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί στο Ιράν το 1979; 

Ενώ το Ισλάμ ήταν η κινητήρια δύναμη, άλλα ρεύματα και ιδέες έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο. Θα αναλύσουμε μια συγκεκριμένη πτυχή αυτών των επιρροών: τους δεσμούς μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και των διανοουμένων που ενέπνευσαν την ιρανική επανάσταση.

Μια ιρανική συντηρητική επανάσταση;

Υπάρχουν κοινά στοιχεία που συνδέουν το γερμανικό πολιτιστικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1920 με εκείνο του Ιράν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα θέμα που σπάνια διερευνάται, ωστόσο η εις βάθος εξέτασή του είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της ιρανικής ιστορίας και της γέννησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. 

Το σημείο που θέλουμε να θίξουμε εδώ αφορά τους διανοούμενους που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 και οι οποίοι επηρεάστηκαν εν μέρει από στοχαστές που συνδέονταν με τη «Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση», έναν όρο που επινόησε ο Armin Mohler στο διάσημο δοκίμιό που έγραψε το 1950, «Η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία 1918-1931». 

Ο Djalal Al - Ahmad είχε διαβάσει (και μεταφράσει υπό εξαιρετικές συνθήκες) το «Πέρασμα στο Δάσος» του Ερνστ Γιούνγκερ, ενώ Ahmad Fardid και ο Ali Shariati επηρεάστηκαν βαθιά από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Και οι τρεις είχαν διαβάσει τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, και ο Shariati τον παρέθετε τακτικά στα γραπτά του.

Ομολογουμένως, οι Δυτικοί συγγραφείς αναφοράς για τον Djalal Al Ahmad και τον Ali Shariati ήταν οι Καρλ Μαρξ, Αλμπέρ Καμύ και Φραντς Φανόν - συγγραφείς που δεν μοιράζονται τίποτα με τους Ερνστ Γιούνγκερ, Μόλερ βαν ντεν Μπρουκ, Όσβαλντ Σπένγκλερ και Ερνστ Καντάροβιτς. 

Γι' αυτό θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι υπάρχει άμεση και απαραίτητη σύνδεση μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και της Ιρανικής Επανάστασης. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα δύο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας του 20ού αιώνα έχουν κοινά σημεία. Οι αντίστοιχοι στοχαστές αντιμετώπισαν, συνολικά, αρκετά παρόμοια προβλήματα, αν και σε πολύ διαφορετικά πλαίσια

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Πoλιτική συντροφικότητα για την εδραίωση ενός κινήματος (του Άγγελου Δημητρίου)

 

γράφει ο Άγγελος Δημητρίου

Κατά την πολιτική διαδικασία, συχνά καταφεύγει κανείς σε ορθολογικές επιλογές και περαιτέρω, σε εκλογικευμένες εξηγήσεις αυτών των επιλογών. Στην στάθμιση του ενδεχόμενου κινδύνου ή οφέλους, για τον ίδιο, για τον συλλογικό σκοπό. 

Το αν η «εξισορρόπηση» συνιστά έκπτωση ή την απαρχή μιας επιθετικής αναδίπλωσης, είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. 

Η Ιστορία δίνει κατά καιρούς απαντήσεις, όμως όταν κανείς βρίσκεται «in medias res», δρα ανοίγοντας έναν εκ των πραγμάτων αχάρακτο δρόμο. Ο εκ των υστέρων απολογισμός, ίσως ενεργεί βοηθητικά για το μέλλον, το παρόν ωστόσο είναι ήδη συντελεσμένο.

Μία από τις κατακτήσεις των νεότερων εθνικιστικών πολιτικών κινημάτων, είναι η με διάφορες μορφές «περιφερειοποίηση». 

Είναι μια διαδικασία που άρχισε να οικοδομείται μέσα από την ανάδυση στην πολιτική πρακτική των σημερινών εθνικιστών, αναγκών συγκεκριμένων.

Δεν ήρθε για να υπηρετήσει ένα έτοιμο από τα πριν ιδεολόγημα. Αυτό κάνει την διαδικασία, κατά την πορεία της προς την κινηματική συστηματοποίηση, αυθεντική. 

Μα και γι’ αυτό ακριβώς και ακατέργαστη, άρα ευάλωτη σε διαφόρων ειδών και προέλευσης αλλοιώσεις

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης, άξιος απόγονος του Μαυρομιχάλη: όταν ο πολιτικός καιροσκοπισμός συναντά την ανιστόρητη αυτοπροβολή.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αν και ουδείς αμφισβητεί την εθνική συνεισφορά μεγάλου μέρους των Μανιατών και των Κρητών, προχωρώντας με ενδελεχή λεπτομέρεια στον εσωτερικό πυρήνα της ιστορίας καταλήγει σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα. 

Οι Μανιάτες υπήρξαν δυστυχώς το δεκανίκι του δεξιού και ακροδεξιού παρακράτους που διαμορφώθηκε στο εξουσιαστικό τρίγωνο «εκκλησία - στρατός - παλάτι». 

Οι Κρητικοί αντίστοιχα συνέδραμαν στην πολιτική κληρονομιά του «Βενιζελισμού» που ενίσχυσε στην αρχική του μορφή το εξουσιαστικό τρίγωνο «αστική τάξη - εθνομηδενισμός - σύγχρονος αντιφασισμός».

Και οι δυο πλευρές θεώρησαν αυτονόητο ότι η χώρα τους ανήκει … και όφειλε το έθνος στο σύνολο του να υποταχθεί στις επιταγές τους. 

Από την μια μεριά οι δολοφόνοι του Ιωάννη Καποδίστρια δικαιολογούν μέχρι και σήμερα τον βρώμικο ρόλο τους και από την άλλη οι δολοφόνοι του Ίωνος Δραγούμη πρωτοστατούν στην λεηλασία του λαϊκού πλούτου υπενθυμίζοντας προς όλους ότι έχουν και το «δικαίωμα της σιωπής».

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους διάσημους «προύχοντες» του «εθνικισμού». 

Ανατράφηκε στο σκιώδες πολιτικό περιβάλλον του Νίκου Μιχαλολιάκου, ακολουθεί την ίδια πολιτική πορεία με τους λοιπούς διάσημους «εθνικόφρονες», τον Καραμανλή, τον Παπαδόπουλο, τον Γαρουφαλιά, τον Στεφανόπουλο, τον Βορίδη, τον υιό Πλεύρη και όλους τους άλλους επίδοξους «μνηστήρες» της δικής μας «Ιθάκης» που δεν δείχνει να διαθέτει δυστυχώς έναν Οδυσσέα τιμωρό.

Οι προαναφερθέντες αφού επένδυσαν αρχικά στην ντόπια δουλοπρεπή «εθνικοφροσύνη» τον «εθνικισμό» μέχρι και τον «εθνικοσοσιαλισμό», σύντομα απώλεσαν την ιδεολογική τους ταυτότητα και υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας, προσέγγισαν είτε άμεσα είτε έμμεσα τον ξένο παράγοντα και προσαρμόστηκαν στην κοινοβουλευτική δυστοπία, στο τέλος ακολούθησαν πιστά όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε τις επιταγές της δεξιάς που ως «καρκίνος κατατρώει τα υγιή κύτταρα των εθνικιστικών ιδεών» όπως έχω αναφέρει σε μια συνέντευξη που προκάλεσε αντιδράσεις.

Η συνταγή της αστικής ακροδεξιάς πάντα είναι η ίδια. Άκρατη επιχειρηματολογία χωρίς να υπάρχει επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα, κοινοβουλευτικός  σνομπισμός και πολιτική έπαρση, περίεργη εκκωφαντική σιωπή σε φλέγοντα ζητήματα κυρίως κατά την διάρκεια μιας δεξιάς διακυβέρνησης ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης σε μια αιφνιδιαστική εμφάνιση προ ημερών θυμήθηκε - για ελάχιστα δευτερόλεπτα μπροστά στις στημένες κάμερες σε ένα μπλόκο - την «αγροτιά» χωρίς όμως να θίξει στο ελάχιστο την πολιτική του Μητσοτάκη. 

Χωρίς να αναφερθεί έστω επιδερμικά στην νέα ΚΑΠ που αποτελειώνει την αγροτική τάξη προς όφελος των διατροφικών πολιτικών των ξένων πολυεθνικών και των εισαγωγών από Ασία και Αφρική. 

Στα βιβλία του που πραγματικά τα γραφόμενα του αιφνιδιάζουν λόγω της  επιδερμικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο «Μεσσίας» της Μάνης δεν αμφισβητεί έμπρακτα την υποδούλωση της Πατρίδας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν προτείνει καμιά λύση. 

Και θέτω ένα ερώτημα, αφού πήρε άδεια από τις φυλακές μέσα στις γιορτές και μάλιστα στην κορύφωση των κινητοποιήσεων δεν θα ήταν θεμιτό να αναφερθεί έστω τάχιστα στα γεγονότα που οδήγησαν τον αγρότη στην σημερινή εξαθλίωση; 

Έκανε κάποια αναφορά όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση εκ μέρους της κυβέρνησης των νέων διατροφικών πολιτικών που φέρνουν πολλαπλά κέρδη στις πολυεθνικές και καρκίνο στην υγεία μας; 

Δεν θα έπρεπε να αναφερθεί ως όφειλε στο πρόσφατο μακελειό της θανάτωσης εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων με εντάλματα σύλληψης και τον απηνή διωγμό των κτηνοτρόφων από την ελ.ας προς όφελος των λήσταρχων του ΟΠΕΚΕΠΕ; 

Δεν γνωρίζει ο «Μεσσίας» ότι αυτοκτονούν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι από την απόγνωση;

Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα της guest star εμφάνισης ο απόγονος της πολιτικής νοοτροπίας του Πετρόμπεη δεν είχε χρόνο να αναφερθεί σε καίρια ζητήματα ο ίδιος ίσως γνωρίζει καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την στάση.

Όπως δεν είχε χρόνο να αναφερθεί όλους τους προηγούμενους πολλούς μήνες σε κορυφαία γεωπολιτικά ζητήματα, στην σφαγή Χριστιανών και λοιπών μειονοτήτων της Συρίας από τις συμμορίες του Τζολάνι που καλωσόρισε στις ΗΠΑ ο Τραμπ με τον τελευταίο να είναι ίνδαλμα για πολλούς δήθεν εθνικιστές. 

Ψάχνω να βρω μια δήλωση του Ηλία Κασιδιάρη υπέρ του προηγούμενου Σοσιαλοεθνικιστικού καθεστώτος της Συρίας, αλλά βρήκα τελικά μόνο προκλητικές δηλώσεις και ανυπόστατες κατηγορίες και μάλιστα στην κορύφωση του πολέμου το 2015 προς τον Μπασάρ αλ - Άσαντ γεγονός που δεν υπήρξε μάλλον καθόλου τυχαίο! 

Επίσης δεν αναφέρθηκε ποτέ ο «Μεσσίας» στην διάλυση της Χεζμπολάχ από τις ραδιουργίες των Σιωνιστών και τον βομβαρδισμό του Λιβάνου, όπως δεν αναφέρθηκε φυσικά και στην γενοκτονία διάρκειας δυο ετών στην Παλαιστίνη όπου να σημειωθεί ότι οι τελευταίοι Χριστιανικοί ναοί καταστράφηκαν από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. 

Απόλυτη η σιωπή του Ηλία και στην πρόσφατη προκλητική Αμερικανοσιωνιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα του Μπολιβάρ, όπου οι υπηρέτες με την Αμερικανική στολή έστειλαν στον Ιουδαίο ανώτατο δικαστή τον νόμιμο πρόεδρο της χώρας του Τσάβες για να τον δικάσει σύμφωνα με την Τορά!

Μια περίεργη σιωπή έχει τους τελευταίους μήνες ο «μεγάλος σκακιστής» για πολλά φλέγοντα ζητήματα, όταν όμως στο παρελθόν υπήρχε η έναρξη του Ουκρανικού πολέμου εκεί υπήρξε λαλίστατος μέσω του διαδικτύου που παρείχαν οι φυλακές Δομοκού και φυσικά έσπευσε να καταδικάσει τον «εθνικοσοσιαλισμό» …

Οι υπερασπιστές του θα αντιτείνουν ότι ως πρωτόδικα καταδικασμένος και σε συνθήκες κράτησης επί συναπτά έτη, ο Κασιδιάρης θα πρέπει να απολαμβάνει πλήρη «ασυλία» σε θέματα πολιτικής κριτικής. 

Να υπενθυμίσω σε όσους υιοθετούν αυτή την άποψη ότι τα δεκάδες άρθρα της συντακτικής μας ομάδας που καλοπροαίρετα άσκησαν ουσιαστική κριτική πριν ακόμη την θλιβερή κάθοδο προς την πολιτική άβυσσο της «Χρυσής Αυγής» επαληθεύτηκαν στο σύνολο τους χωρίς κανείς ποτέ να αμφισβητήσει τις θέσεις μας και τα όποια συμπεράσματα. 

Να θυμίσω επίσης ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν υπήρξε έγκλειστος με ευθύνη του Καραμανλικού καθεστώτος, υπήρξε αντικείμενο σκληρής πολιτικής κριτικής τόσο από στενούς συνεργάτες του όσο και από οπαδούς του Απριλιανού καθεστώτος καθώς και από εθνικιστές που έζησαν τα γεγονότα.

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί ζήτησε από τον Νίκο Μιχαλολιάκο την έγγραφη καταδίκη των αντιδημοκρατικών ιδεών, την περίοδο που διεκδικούσε την διαδοχή του κόμματος;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του αν φέρει ο ίδιος πολιτική ευθύνη για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών των «Σπαρτιατών» (νυν ανεξάρτητων) που προσφάτως ενίσχυσαν με την ψήφο τους νομοσχέδιο της κυβέρνησης;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί επέλεξε «αμυντική»  στάση απέναντι στο δικαστήριο με αποτέλεσμα σήμερα η εισαγγελέας να τους απευθύνει επί 17 ώρες κατηγορίες όχι για πράξεις αλλά για ιδέες;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια είναι τα πολιτικά σχέδια του για το μέλλον, αφού θεωρείται δεδομένη η καταδικαστική απόφαση στο Εφετείο και η στέρηση των μελλοντικών πολιτικών του δικαιωμάτων;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί δεν ενίσχυσε επικοινωνιακά τους αγρότες ενώ παράλληλα αδιαφόρησε στο να είναι λάβρος ενάντια στην δεξιά πολιτική που καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποιος φταίει που όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησε ο ίδιος με δική του ευθύνη αποτυχημένα κοινοβουλευτικά σχήματα και προώθησε τελικά μέσω αυτών τους υποστηρικτές της δεξιάς και του Ισραήλ;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί στο εξώφυλλο του νέου του βιβλίου που είχε την άνεση και τον χρόνο να το γράψει στον Δομοκό, παρουσιάζει με απύθμενο θράσος τον εαυτό του ως τον «πρώτο επίσημο πολιτικό κρατούμενο της Ευρώπης» αναφορά παντελώς ανιστόρητη και ψευδή;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια τα συνολικά καθαρά κέρδη από το νέο του βιβλίο και γιατί δεν έκανε μια αυτονόητη κίνηση όπως το να ενισχύσει αγροτικές οικογένειες που περνάνε δύσκολα και δεν παίρνουν όπως άλλοι μετά από συμφωνίες «κυρίων» χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα από εκλεγμένους βουλευτές της (ακρο)δεξιάς που το μόνο τους μελλοντικό πολιτικό αποτύπωμα θα είναι η συμμετοχή τους σε νομοσχέδια υπέρ της δεξιάς;

Είχατε τον χρόνο κύριε Κασιδιάρη στα γραφεία της Βερανζέρου να αναφερθείτε στην λαίλαπα της δεξιάς πολιτικής που καταστρέφει την κτηνοτροφία και την αγροτιά.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στα 200 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα του 2025 που έστειλαν στον τάφο εργάτες και μεροκαματιάρηδες.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στις συνθήκες κράτησης των υπολοίπων πολιτικών και ποινικών κρατουμένων στον Δομοκό.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στην σιωνιστική γενοκτονία στην Γάζα, στα πογκρόμ των Σαλαφιστών στην Συρία, στην καταστροφική πολιτική του Μητσοτάκη στο Ουκρανικό, στην παράνομη επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και στην επίκαιρη «επανάσταση» στο Ιράν.

Δεν μιλήσατε για όλα αυτά, επιλέξατε να κωφεύσετε για πολλοστή φορά προς όφελος της δεξιάς πολιτικής και ως αυθεντικός απόγονος κοτζαμπάσηδων - οι οποίοι κάποτε έτειναν το χέρι στον Κόμη Καποδίστρια επιζητώντας μανιωδώς τα «λεφτά τους πίσω» παρά τα άδεια ταμεία - αντίστοιχα εσείς επιλέξατε σε καιρούς ηθικής και πολιτικής κρίσης να προχωρήσετε σε μια ακόμη εμπορική συνδιαλλαγή για ένα σύγγραμμα σας αμφιβόλου αξίας και μάλιστα με έναν προκλητικό και ανιστόρητο αυτοπροσδιορισμό να το κοσμεί στο εξώφυλλο !

Όχι μόνο κύριε Κασιδιάρη έχετε υπάρξει κατώτερος των πολιτικών περιστάσεων αλλά φέρετε ακέραια την ευθύνη για τον πρόσφατο πολιτικό διασυρμό και την διάσπαση του «χώρου» καθώς και για την «συνεργασία» μέρους αυτού, με την επάρατη δεξιά που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. 

Παραφράζοντας τον Μάρτυρα Καποδίστρια που τον δολοφόνησαν άνανδρα οι συμπατριώτες σας, θα πω ότι «θέλετε κοινοβουλευτικά οφίτσια θέλουμε επαναστατικό εθνικισμό» που δεν θα υποκύπτει στους Μαυροκορδάτους και τους Κωλέττηδες της δεξιάς και τους Μαυρομιχαλαίους της αστικής ακροδεξιάς!

Διαβάστε κύριε Κασιδιάρη τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή για να μην εκτεθείτε για πολλοστή στα μάτια των οπαδών σας ...

Εθνικισμός σημαίνει, ανάληψη ευθύνης! (https://anaktisi-mag.gr/)

 

του Άγγελου Δημητρίου

Ποιος μας επιβάλλει να είμαστε «χαρούμενοι»; Γιατί όχι, βλοσυροί και θυμωμένοι; Γιατί να κολυμπάμε συνεχώς μέσα στην μακαριότητα, που προέρχεται από την απόλαυση της κατανάλωσης; Μιας απόλαυσης που τελικά αντιστρατεύεται αυτή την ίδια την αληθινή χαρά;

Η «ευτυχιοκρατία» είναι τελικά πολύ βολική για την κάθε εξουσία. 

Η κουλτούρα της «θετικής σκέψης» πορεύεται μαζί με τον εθισμό στην κατανάλωση, μιας πρόσκαιρης έκκρισης ευχαρίστησης που επιζητά διαρκή ανανέωση, βασισμένη στην λειτουργία και την λογική της καπιταλιστικής μηχανικής.

Είναι εύκολο να ιδιωτεύει κανείς και δύσκολο να αναλάβει την ευθύνη: της μοίρας του, του έθνους, του κόσμου, να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στην Ιστορία και να σηκώσει το βάρος που του αναλογεί. Αυτή η κάλπικη ευδαιμονία είναι η βασιλική οδός για τον ατομισμό, αντιστρατεύεται την κοινότητα, προάγει έναν ιλαρό εγωισμό.

Προς τι να είμαστε «χαρούμενοι», όταν όλος ο κόσμος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια μας; Δεν υπάρχει άλλος λόγος, από το ότι έχουμε εξασφαλίσει την ατομική μας βολή, έχουμε αγκιστρωθεί μέσα στο πετσί μας, σε μια διαδικασία ολέθριας αυτοπροστασίας.

Γι’ αυτό η εθνικιστική τάση είναι πάντοτε μειοψηφικής λογικής. Καθίσταται μαρτυρικό να σηκώνει κανείς τον δικό του προσωπικό σταυρό, προς χάριν του συνόλου, ενάντια στην διαχρονία του κακού, είναι μαρτυρικό να θέσουμε εαυτούς στην λογική ενός Λορέντζου Μαβίλη, ενός Παύλου Μελά. 

Ποιος έχει την δύναμη να καλέσει σε πόλεμο, τον καιρό της ειρήνης;

Άρα ο εθνικιστής είναι ένας αυτόκλητος σωτήρας; Όχι ακριβώς. 

Το καίριο έγκειται στην στάση υπευθυνότητας, στην επώδυνη εγκόλπωση μιας ανώτερης συνειδητοποίησης. Έχουμε κληθεί στην ζωή, για κάτι περισσότερο από την ικανοποίηση των ταπεινών αναγκών μας. Ας θυμηθούμε την λύπη του φιλοσόφου - βασιλέα του Πλάτωνα, ακριβώς γιατί επιλέγει το όλον έναντι του μέρους, δια της θυσιαστικής του έλλογης τοποθέτησης.

Ας βαδίσουμε με καρτερία την τεθλιμμένη οδό της αυτοπραγμάτωσης, γιατί αυτοί είναι οι δικοί μας καιροί!

πηγή

Για περισσότερα εδώ ...

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

   

 Το βίντεο εδώ ...

Δείτε από 31:32 έως 36:48

«Quis custodiet ipsos custodes?»

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

- Σάτιρες - Γιουβενάλης

γράφει ο Ziphius

Το θέμα δεν είναι ότι ο Ρένος Αποστολίδης “αγνοεί” παντελώς το πνεύμα με το οποίο γράφει ο Καβάφης. Αυτό που θα ήθελαν, διακαώς, να μάθουν οι ακροατές του είναι εάν αυτό το κάνει επίτηδες. Είναι δυνατόν ο Αποστολίδης να αγνοεί το ύφος και τον τρόπο με τον οποίο ο Καβάφης μεταφέρει τις απόψεις και τις αγωνίες του; Πόσο μάλλον όταν ο τρόπος αυτός είναι αναγνωρίσιμος και κατανοήσιμος από ακόμα και τους πιο αμύητους στον τρόπο με τον οποίο ο Καβάφης μιλάει.

Η ειρωνεία του Καβάφη διατρέχει ένα μεγάλο μέρος του έργου του και ο τρόπος με τον οποίο ο ποιητής οδηγεί τον αναγνώστη του στην ειρωνική αυτή απόληξη αποτελεί και μεγάλο χαρακτηριστικό της μαστοριάς του.

Αγνοεί ο Αποστολίδης την Καβαφική ειρωνεία; Θέλει εμείς να την αγνοήσουμε;

“Για Λακεδαιμονίους να μιλάμε, τώρα;” ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει αυτό το ποίημα “αναγκάζει” τον αναγνώστη στο να υποψιαστεί το ειρωνικό Καβαφικό ύφος. Επί δεκαετίες, μετά τη Μεταπολίτευση, παρουσιάζονται κατά τόπους και με διάφορους τρόπους κάποιοι που δηλώνουν ή αφήνουν άλλους να υπονοούν πως βρίσκονται εκτός συστήματος, πως παλεύουν με τα θηρία, μόνοι τους, κυνηγημένοι και σκοπίμως αγνοημένοι, και γενικά πάντα στην απ’ έξω γιατί χτυπάνε δήθεν το σύστημα. Αυτή την αύρα άφησε και ο Αποστολίδης να αιωρείται γύρω από την τηλεοπτική του περσόνα.

Κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας, γιος εκδότη και πατέρας δύο ακόμη φιλολόγων. Εκπομπές αμέτρητες στην εναλλακτική τηλοψία της δεκαετίας του 90 και του 2000. Δεν θυμάμαι να έχει αφήσει κάτι που να αξίζει στο μυαλό μου. Περισσότερο εντυπωσίαζε με τον λόγιο βερμπαλισμό του.

Το σύστημα που “τον είχε στην απ’ έξω”, σίγουρα θα θέλει να τον θυμόμαστε σαν τον ανατρεπτικό, ασυμβίβαστο, αναρχο-επαναστατικό και ακομμάτιστο γκρεμιστή της κατεστημένης κατανόησης των ελληνικών πραγμάτων. Και αυτό το έχει καταφέρει εν πολλοίς. Η ειρωνεία του Καβάφη είναι αποτέλεσμα του Πεσιμισμού που διατρέχει τους Έλληνες, όπως επισημαίνει και ο Νίτσε.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο αναγνώστης εμπεδώνει τελειωτικά την διάθεση όποιας κριτικής αλλά και την άποψη του ποιητή και μάλιστα στην περίπτωση του Καβάφη αυτό είναι κάτι το οποίο αυτός ο αναγνώστης σχεδόν ποτέ δεν καταφέρνει να αντιπαλέψει.

Των Εβραίων (50 μ.Χ.)

Ζωγράφος και ποιητής, δρομεύς και δισκοβόλος,

σαν Ενδυμίων έμορφος, ο Ιάνθης Αντωνίου.

Από οικογένειαν φίλην της Συναγωγής.

«Οι τιμιότερές μου μέρες είν’ εκείνες

που την αισθητική αναζήτησιν αφήνω,

που εγκαταλείπω τον ωραίο και σκληρόν ελληνισμό,

με την κυρίαρχη προσήλωσι σε τέλεια καμωμένα και φθαρτά άσπρα μέλη.

Και γένομαι αυτός που θα ήθελα πάντα να μένω· των Εβραίων, των ιερών Εβραίων, ο υιός.»

Ένθερμη λίαν η δήλωσίς του.

«Πάντα να μένω των Εβραίων, των ιερών Εβραίων—»

Όμως δεν έμενε τοιούτος διόλου.

Ο Ηδονισμός κι η Τέχνη της Αλεξανδρείας αφοσιωμένο τους παιδί τον είχαν.

Σαν από κατηχητικό της Κυριακής, σαν από απαγγελία ποιήματος από 7χρονο κοριτσάκι την 28η Οκτωβρίου: “Οι τιμιότερες μου μέρες ειν’ εκείνες… κλπ κλπ”.

Η Καβαφική ειρωνεία καλπάζει εδώ διηγούμενου του ποιητή πώς ένα από τα σημαντικά ζητήματα της Ύστερης αρχαιότητας, υπήρξε στην ουσία του μια απάτη. Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την επιχειρηματολογία περί ανταγωνισμού μεταξύ ελληνισμού και εβραϊσμού, και το αφήνω εδώ αυτό το θέμα.

Περιμένοντας τους βαρβάρους

—Τί περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

—Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τί κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τί νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορόνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

—Γιατί οι δυο μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· κι αυτοί βαριούντ’   ευφράδειες και δημηγορίες.

—Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τί σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατείες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Εδώ η ειρωνεία του Καβάφη αγγίζει και τα όρια του εμπαιγμού.

Στο τέλος, μάλιστα, οι Βάρβαροι αποφασίζουν να μη φανούν καν.

Θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν μισή ώρα αυτό το ποίημα. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την συμπεριφορά των αποτελματωμένων ψυχών ενός κόσμου που περιμένει εδώ και 500 χρόνια να πεθάνει…

Ελπίζω να έγινε κατανοητό πως η Καβαφική ειρωνεία είναι κάτι που χαρακτηρίζει το έργο του και είναι εντελώς απίθανο ο Αποστολίδης να μην αναγνώρισε την Καβαφική Ειρωνεία στην φράση –“για Λακεδαιμονίους θα μιλάμε τώρα... “. 

Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

“... βγήκαμ’ εμείς· ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας. “

“Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.”

Καβαφική Ειρωνεία κι εδώ;

Ναι!

Και εδώ.

Γιατί πώς αλλιώς να χωρέσει στο μυαλό του ανθρώπου πως ο σπόρος της καταστροφής ενός έθνους ήταν ακριβώς αυτή η Λαμπρότατη, Εκτεταμένη, Καινούργια, Μεγίστη, Επικρατούσα κλπ. στιγμή της Ιστορίας του που τον εξανάγκασε σε “εξωστρέφεια”, και πως ο ποιητής αυτό ακριβώς εδώ ειρωνεύεται, με όλην την έκταση που έχει πάρει αυτό διαχρονικά στα ανυποψίαστα μυαλά μας.

Στεναχωριέται πολύ ο Αποστολίδης που η επίσημη ελληνική εγκύκλιος παιδεία δεν αναγνωρίζει σε αυτόν τον Αλεξανδρινό Κόσμο την απαρχή της Δόξας μας ενώ τα εναποθέτει όλα στον Χρυσούν Αιώνα.

Επιμένει να θέλει να μας πείσει πως ο Καβάφης εκστασιάζεται μπροστά στο Όραμα αυτό του Αλεξανδρινού Σύμπαντος και πως ολοκληρώνεται μέσα σε αυτό.

Φυλάξου, όμως, Ρένο, γιατί έρχεται η μέρα της Κρίσης:

“..Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα! “

Καμώνεσαι πως αγνοείς τάχα την μεγίστη των Ειρωνειών:

“Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!”.

Ή θαρρείς, Ρένο πως ο καθόλα Έλλην Κ.Π. Καβάφης υποτιμούσε τους Σπαρτιάτες ...

Αγύριστα κεφάλια οι Σπαρτιάτες είχαν αρνηθεί οποιαδήποτε ανάγνωση υποταγής στους Μακεδόνες και το είχαν καταφέρει κιόλας.

Παιδιά του Ταϋγέτου και του Ευρώτα, κράταγαν τους βασιλιάδες τους όπως δηλαδή και οι Μακεδόνες, ακριβώς όπως και οι Μυκηναίοι πριν απ’ αυτούς. Για αυτούς ο Διόνυσος και ο Ορφέας δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα και η γλώσσα τους ήταν η λαϊκή Μυκηναϊκή εκδοχή των ελληνικών.

Λακωνία, η Ελλάς της Ελλάδος, με πάντα τον τελευταίο λόγο πάνω στις Τύχες της Φυλής μας, είτε για καλό είτε για κακό. Κι αν οι Έλληνες πιστεύουν κάτι παραπάνω για την Φυλή τους είναι ακριβώς λόγω του ότι υπήρξαν οι Λακεδαιμόνιοι.

Κύριε Αποστολίδη, για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα και ΜΟΝΟ για Λακεδαιμονίους.

Ελάτε, τώρα να σας πω για τους τάφους των παππούδων που ξαφνικά βρέθηκαν στην ίδια γειτονιά με αυτούς των Βακτριανών, ελάτε να ακούσετε για την Πόλη της Παλλάδας που ξέχασε την λαλιά της και μιλούσε πια με δασείες και περισπωμένες. Αντιοχείς και Σελευκείς και οι εν Περσίδι που κάναν το Άργος λημέρι τους. Εκτεταμένες Επικράτειες-ακράτειες της πολυλογίας και του εισοδισμού. Ποικίλες δράσεις των στοχαστικών προσαρμογών - γιατί όλοι οι καλοί χωράνε.

Και η Μεγάλη Αρπαχτή μόλις ξεκινάει.

Η Πατρίδα UP FOR GRABS.

Όπως δεν μπορεί να δεχτεί κανείς την παγκοσμιότητα του Ιαπωνικού πολιτισμού, όπως μπορεί κανείς να κατανοήσει πως ο Κορεατικός πολιτισμός ή αυτός των Αζτέκων και των Ίνκα δεν θα μπορούσε και δεν ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να αφορά τον οποιονδήποτε άλλον πέρα από αυτούς τους λαούς δημιουργούς των, έτσι κι ο ελληνικός πολιτισμός δεν θα έπρεπε να αφορά απολύτως τον οποιονδήποτε πέραν αυτών που τον δημιούργησαν.

Η κουλτούρα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα απολύτως χρηστικής μορφής εργαλείο το οποίο δημιουργεί ασυναίσθητα μια φυλή ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωση και μακροημέρευσή της. Ένα απολύτως χρηστικό εργαλείο.

Όσο παράλογο κι αν ακούγεται, εκεί αποσκοπεί το λογοτεχνικό, αρχιτεκτονικό, μεταφυσικό, κοινωνικό-πολιτικό οικοδόμημα που έφτιαξαν οι παππούδες μας. Στο να βοηθηθεί δηλαδή η φυλή μας να βγάλει την μέρα και να προχωρήσει και στην αυριανή.

Είναι να χάνει τη μπάλα κανείς με το πώς ο πολιτισμός και η κουλτούρα της φυλής μας ξαφνικά έγινε Παγκόσμια κληρονομιά και έξαφνα αφορούσε τους πάντες και τα πάντα.

Με αρχή την Αναγέννηση που οι Μέδικοι βαριόντουσαν μέχρι θανάτου και αποφάσισαν να ξαναζήσουν το παρελθόν οδηγώντας την Δύση στην ψυχική αυτοκτονία, μέχρι τα σημερινά woke Δυτικά πανεπιστήμια που κατατάσσουν τους Έλληνες στα τοξικά απόβλητα της ανθρώπινης Ιστορίας, όλη αυτή η διαδικασία έκανε τον κύκλο της, it came full circle που λένε και στα Άγραφα.

Η μπατιρημένη από παντού Δύση - κάποτε Εσπερία -, έκλεισε τον κύκλο της και ως υστερική “μάνα” που θέλει να φτιάξει τα παιδιά της κατ' εικόνα και ομοίωσίν της (or else), μας αφήνει, οσονούπω, χρόνους.

Για αυτό, Ρένο Αποστολίδη, ναι, για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα!