Δολοφονία Sergio Rammeli

 

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)

 

Η πρόσφατη αγόρευση της εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως «επικίνδυνη».

 

έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...

Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική» ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας να παραπλανήσει τους αδαείς.

 Ειδικότερα, η εισαγγελεύς του Εφετείου αναφέρθηκε στην Χρυσή Αυγή, χαρακτηρίζοντας την ως «τέκνο της ναζιστικής ιδεολογίας», όπως είπε χαρακτηριστικά. Λες και η ελευθερία της έκφρασης σταματά ανεπιστρεπτί όταν πρόκειται για συγκεκριμένου είδους ιδεολογίας. Πουθενά στον Ποινικό Κώδικα, αλλά ούτε και στο Σύνταγμα της Ελλάδος δεν απαγορεύεται, τουλάχιστον άμεσα, η πίστη στην οποιαδήποτε ιδεολογία, διότι υποτίθεται ότι το φιλελεύθερο καθεστώς δεν διώκει φρονήματα, όπως έκαναν οι «κακοί» φασίστες του παρελθόντος. 

Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.

 Η Ελλάδα ζει όχι απλά συνθήκες Βαϊμάρης, όπως συμβαίνει ως επί το πλείστον και σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο της «σωστής μεριάς της ιστορίας», αλλά ειδικότερα διεξάγεται μία νέα Δίκη της Νυρεμβέργης του 21^ου αιώνος, όπου εντελώς μεροληπτικοί δικαστικοί λειτουργοί καταδικάζουν ανθρώπους, δίχως καν να παραπέμπουν στον σχετικό νόμο, αλλά βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στην ιδεολογία. Για του λόγου το αληθές, είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία εισαγγελεύς δεν στάθηκε μόνο στο να ψέξει ως έγκλημα την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά έσπευσε ακόμη να κατηγορήσει και το κόμμα της Χρυσής Αυγής, επειδή διέθετε ιεραρχία και δομή! 

Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;

Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα. 

Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών, προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα, αλλά μόνο οι πράξεις!

 

Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν. 

Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της, καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.

 

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών» ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.

~Μυρμιδών

apoel nationalists

 

Η Ε.Ε. βρωμάει αντιφασισμό: τιμώρησαν οι Ούγγροι τους εγκληματίες της antifa;

 

Υπόθεση Ilaria Salis: παρέμβαση Αυτόνομων Εθνικιστών στο Ουγγρικό προξενείο της Πάτρας

«Στη Βουδαπέστη πραγματοποιήθηκε το δικαστήριο για τα λεγόμενα μέλη της συμμορίας με τα σφυριά που είχαν επιτεθεί πισώπλατα σε συναγωνιστή. 

Ο βασικός κατηγορούμενος Simeon Ravi Trux γνωστός και ως «Maja» (…) καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκιση για συμμετοχή σε επιθέσεις το 2023, συμπεριλαμβανομένων δύο κατηγοριών για βαριές σωματικές βλάβες που διαπράχθηκαν από ομάδα οργανωμένου εγκλήματος. 

Η απόφαση δεν είναι τελεσίδικη και ο εισαγγελέας τήρησε προθεσμία για την έφεση. Η ποινή συνοδεύεται περαιτέρω από οκταετή απέλαση από την Ουγγαρία αλλά και δυνατότητα αναστολής. Μπορεί να εκτίσει την ποινή του στη Γερμανία. 

Λόγω της απουσίας του ο Ιταλός Gabriele Marchesi, του οποίου η έκδοση από την Ιταλία απορρίφθηκε, και η Γερμανίδα Anna Christina Mehwald καταδικάστηκαν περαιτέρω. 

Ο πρώτος έλαβε ποινή φυλάκισης επτά ετών και η Mehwald 2 χρόνια υπό επιτήρηση. Και οι δύο δράστες εκδιώχθηκαν από την Ουγγαρία. Ο Tobias Edelhoff έλαβε αρχική ποινή φυλάκισης 3 ετών.  Η ποινή του αργότερα μειώθηκε σε 1 χρόνο και 10 μήνες. 

Οι διαδικασίες κατά της Ιταλίδας που σιτίζεται στην ευρωβουλή και δασκάλα Ilaria Salis έχουν ήδη διακοπεί λόγω ασυλίας που κέρδισε με τις εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 

Απαλλάχθηκε επίσης από τον κατ' οίκον περιορισμό. 

Το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αποζημίωσης των θυμάτων. 

Κορυφαίοι αστοί πολιτικοί και συνομιλητές των κέντρων εξουσίας είχαν στηρίξει την συμμορία της antifa και κατάφεραν να πιέσουν την Ουγγρική κυβέρνηση για ελαφριές ποινές παρά τις βαρύτατες κατηγορίες»

Τα Ίμια και το αριστερό παρακράτος

 

γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Είναι πλέον αναμφίβολο ότι η αριστερά και η antifa στην Ελλάδα αποτελεί το παρακράτος. Το τριήμερο 30/1-1/2 το επιβεβαίωσε και με την βούλα. Οι κρατικές απαγορεύσεις για τις εκδηλώσεις απόδοσης τιμής στους Ήρωες νεκρούς του Πολεμικού Ναυτικού καταδεικνύουν άριστα το ποιοι είναι οι αντισυστημικοί και οι αντικαθεστωτικοί και το ποιοι τα πιστά σκυλιά του καθεστώτος. 

Η απαγόρευση του κράτους προς τους Έλληνες Εθνικιστές να τιμήσουν την μνήμη των αξιωματικών στο μνημείο της Ρηγίλλης δεν πτόησε κανέναν αλλά αντιθέτως μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας η εκδήλωση τελέστηκε κόντρα σε όλους και σε όλα στο άγαλμα του Παναγιώτη Βλαχάκου στο Πειραιά. 

Το μόνο που κατάφεραν οι καθεστωτικές απαγορεύσεις ήταν να μας κάνουν να γυρίζουμε από γειτονιά σε γειτονιά έτσι ώστε όλο και περισσότεροι Έλληνες σε όλο και περισσότερες περιοχές να μάθουν την ύπαρξη του Εθνικού και Λαϊκού κινήματος και να θυμηθούν την εθνική προδοσία του 1996.

Ο λόγος για τον οποίον το κράτος μέμφεται τις εκδηλώσεις για τα Ίμια είναι προφανής. Οι «εκσυγχρονιστές», οι «σημιτιστές», τα πειθήνια όργανα του Αμερικανοσιωνισμού δεν θέλουν ο Ελληνικός Λαός να θυμάται το γκριζάρισμα του Αιγαίου που έγινε κατ' εντολή του Μπους και των ΗΠΑ εν είδει της πολιτικής «βρείτε τα με την Τουρκία» ώστε να εξασφαλιστεί η ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ και η Αμερικανική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Πέραν αυτού οι τουρκολάγνοι της «Νέας Αποικιοκρατίας» δεν θέλουν να τσαντιστεί η πρεσβεία της Τουρκίας στα πλαίσια του διαλόγου για την ελληνοτουρκική φιλία και την μοιρασιά του Αιγαίου και τις πολυεθνικές.

Οι Έλληνες Εθνικιστές χαλάνε όλη αυτή την σούπα με τις εκδηλώσεις τους οι οποίες δεν αποτελούν απλά μνημόσυνα αλλά καλέσματα πολέμου και εθνικής επαγρύπνησης ενόψει των εθνικών προδοσιών και της υποταγής η οποία συνεχίζει ακάθεκτη από το 1996.

Και το κράτος δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς το αριστερό παρακράτος του. Την στιγμή που οι εθνικιστές διώκονται και βιώνουν την απίστευτη καταστολή και τις απαγορεύσεις, η Αριστερά διαδηλώνει ανενόχλητη στις 31/1 και 1/2 στο κέντρο της Αθήνας και στον Λευκό Πύργο βεβαιώνοντας μας για άλλη μια φορά για τον ύπουλο ρόλο της. 

Το μακρύ χέρι του νεοφιλελεύθερου συστήματος που απεργάζεται την απάλειψη των εθνικοτήτων και της εθνικής κυριαρχία για χάρη των οικουμενισμών.

Οι Έλληνες Εθνικιστές όμως δεν πτοούνται. 

Συνεχίζουν ακάθεκτα και δυναμικά τον αγώνα τους ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΟΛΩΝ με ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ξεκαθαρίζοντας σε όλους το ποιοι είναι πραγματικά οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και το ποιοι οι ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ.

Αριστερισμός και πολιτικό Ισλάμ: μία μεγάλη τύφλωση (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Για περίπου μια δεκαετία, πολλές οργανώσεις μαρξιστικών τάσεων έχουν υποστεί έναν σημαντικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό προς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και εκείνους μεταναστευτικής καταγωγής, βασιζόμενες στην αντιρατσιστική και αντιεξουσιαστική ρητορική και επενδύοντας μαζικά στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα. 

Όλα αυτά τις περισσότερες φορές στο όνομα της καταπολέμησης του ιμπεριαλισμού. Προτιμώ να διευκρινίσω εδώ ότι δεν σκοπεύω να χρησιμοποιήσω τον όρο «ισλαμοαριστερισμός» ως μια τακτική πνευματικής τρομοκρατίας χαμηλού επιπέδου (το πλαίσιο στο οποίο ακούγεται πιο συχνά). Δεν είναι μια ύβρις, απλώς μια κριτική που ελπίζω να είναι τουλάχιστον κάπως εποικοδομητική

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Adriano Romualdi, «Ordine Nuovo»,1970

 

«Παριστάνουν τους «αντιαμερικανούς», αλλά είναι σάπιοι με τον αμερικανισμό μέχρι το μεδούλι: τα σακάκια τους, τα παντελόνια τους, τα καπέλα τους είναι αυτά των beatniks του San Francisco, ο προφήτης τους είναι ο Allen Ginsberg, η σημαία τους είναι το LSD, τα λαϊκά τους τραγούδια είναι αυτά των μαύρων του Μississipi, η πνευματική τους πατρίδα είναι το Greewich Village.

Είναι μαρξιστές, αλλά όχι με τον βάρβαρο τρόπο των Ρώσων ή των Κινέζων, αλλά με τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο ένας συγκεκριμένος τύπος νεαρού Αμερικανού, που στερείται πολιτισμού, είναι μαρξιστής.

Διακηρύσσουν τη «σύνδεση με την εργατική τάξη», τη «σύνδεση μεταξύ της σημασιολογίας των φοιτητικών αιτημάτων και της διαλεκτικής του κόσμου της εργατικής τάξης», αλλά τίποτα δεν είναι πιο μακρινό από τις ψυχές των αληθινών εργατών και αγροτών από τον σνομπισμό τους. 

Κανείς δεν είναι πιο μακρινός από τη νοοτροπία εκείνων που πρέπει να παλεύουν με τις πιο βασικές ανάγκες, από αυτά τα κοτόπουλα που εκκολάφθηκαν από το αυγό μιας σάπιας αστικής τάξης».

 Adriano Romualdi, «Ordine Nuovo»,1970

Παρατηρώντας τα «σήματα καπνού» της αντίπερα όχθης: ανοιχτή επιστολή στον Σπύρο Δαπέργολα «υπαρχηγό» του «αντιεξουσιαστικού» Ρουβίκωνα …

 link: Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

"Η επιθυμία είναι παλιά, αλλά το χέρι καινούργιο. Πρόσεξε! Πρίν ξαναγυρίσω στη νύχτα, Πρόσεξε με! 

Εκεί που τραγουδά η Νεκροκεφαλή: Θα γυρίσουν και πάλι οι Στρατιώτες, θα έλθουν και πάλι οι Σημαίες!"

Ezra Pound 

"Ο Μαρξισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποκορύφωση της αστικής σκέψης. Η μέγιστη συγκέντρωση του κεφαλαίου για έναν κόσμο παρασίτων, που διδάχτηκαν από έναν αλκοολικό ραββινικό προφήτη: τον Κάρολο Μαρξ"

Ezra Pound

γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Μπαίνοντας κανείς στο διαδικτυακό προφίλ που διατηρεί στο Twitter, ο αναρχικός Σπύρος Δαπέργολας, ηγετικό στέλεχος του Ρουβίκωνα (πολλοί τον θεωρούν ως τον «υπαρχηγό» της κίνησης αυτής αν και διαφωνούν με τον ορισμό) βλέπει ευδιάκριτα στο bio του ένα ποίημα του Φασιστή Ezra Pound ...

Ένα απόσπασμα από του ποίημα που τιτλοφορείται ως «Χιού Σέλγουιν Μώμπερλυ»

The " age demanded " chiefly a mould in plaster,

Made with no loss of time,

A prose kinema, not, not assuredly, alabaster

Or the " sculpture " of rhyme.

Ελληνιστί:

Η «εποχή απαιτούσε» κυρίως ένα γύψινο εκμαγείο,

Φτιαγμένο δίχως απώλεια χρόνου,

Μια πρόζα κινηματογραφική, όχι, ασφαλώς όχι, αλάβαστρο

Ή το «λάξευμα» της ρίμας.

Και εμείς οι «αριστεροί» Εθνικοσοσιαλιστές αναρωτιόμαστε - και με ένα «σαρδόνιο χαμόγελο» - στέλνουμε προς πάσα κατεύθυνση το ερώτημα: στο Ρουβίκωνα δεν γνωρίζουν την πολιτική ταυτότητα του κορυφαίου ποιητή του 20^ου αιώνα Ezra Pound;

Κορυφαίος υποστηρικτής των Αντιδημοκρατικών επαναστάσεων του 20^ου αιώνα, φανατικός πολέμιος της τοκογλυφίας των Ταλμουδιστών και ραδιοφωνικός προπαγανδιστής για λογαριασμό του Φασισμού και του Άξονα.

Μεταπολεμικά διωκόμενος από τους Αμερικανοσιωνιστές (είναι γνωστή η φωτογραφία με τον περήφανο χαιρετισμό όταν βρέθηκε στην Βενετία μπροστά στους δημοσιογράφους) κλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης - σε ένα σιδερένιο κλουβί για ζώα - στην συνέχεια και σε ψυχιατρεία (όπως έπρατταν και οι Σοβιετικοί άλλωστε) αλλά μένοντας πάντα ΠΙΣΤΟΣ και προσηλωμένος με περηφάνια και ακεραιότητα στις Ιδέες του.

Ο Σπύρος Δαπέργολας, λοιπόν, αγνοεί ποιος ήταν ο Ezra Pound ή μήπως έχει «ανάγκη» έναν Φασιστή ποιητή για να μην την «βρίσκει με υποκαταστάτα»;

Άραγε άγνοια, ηθελημένη «πρόκληση» ή αναζήτηση ενός «καταραμένου ποιητή» μέχρι να βρει και να ανακαλύψει στο μονοπάτι των ιδεών την ζωογόνο δύναμη και το «ιερό δισκοπότηρο» για να «μεταλάβει» την αλήθεια της Ιδεολογίας που αντιστάθηκε στον παγκόσμιο τύραννο εντός των πεδίων της μάχης ... αλλά και στην «αρένα» της διανόησης;

Θα απαντήσει κάποιος στο ερώτημα;

Για επικοινωνία με την συντακτική ομάδα: blackmilitiagr@gmail.com

link: "England" # 16 - Η ραδιοφωνική εκπομπή του Ezra Pound τον Μάρτιο του 1942.

Η παράνοια της antifa στα γήπεδα: St. Pauli vs Celtic

 

Josué Estébanez: φωνάζει «ελευθερία!» επί 16 χρόνια.

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου από το Kultura Europa

Καταδικάστηκε άδικα για τα γεγονότα του 2007, πήρε μόλις πέρυσι την πρώτη του άδεια ως ανταμοιβή της καλής συμπεριφοράς, που του επέτρεψε να φύγει από το σωφρονιστικό κατάστημα για πέντε ημέρες. Ο Josué Estébanez de la Hija, ένας Ισπανός νεαρός εθνικιστής που γεννήθηκε το 1984 και που τα τελευταία 16 χρόνια πληρώνει με την ελευθερία του επειδή γλίτωσε από ένα λιντσάρισμα. Πολλοί στη χώρα μας - κυρίως νέοι -  δεν γνωρίζουν τα γεγονότα που οδήγησαν στη φυλάκιση του Josué, ο οποίος καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 26 ετών και 6 μηνών συνολικά.

Πάμε όμως με τη σειρά να ξαναθυμίσουμε τι έγινε τότε. Είναι Νοέμβριος του 2007 και το σημείο αναφοράς πολλών από τους εθνικιστές της Μαδρίτης, είναι το εθνικιστικό κίνημα “Democracia Nacional”, που ιδρύθηκε το 1995 συλλέγοντας την ιστορική κληρονομιά άλλων ριζοσπαστικών κινημάτων. Παρά την αποτυχία που σημειώθηκε στις κάλπες στις περιφερειακές εκλογές του Μαΐου, η δραστηριότητα του DN στους δρόμους της πόλης είναι αδιάκοπη. Στο πλαίσιο μιας ενεργητικής αντιμεταναστευτικής εκστρατείας που διεξάγεται με άλλες ομάδες, έχει προγραμματιστεί μια συγκέντρωση για την Κυριακή 11 του μήνα στη γειτονιά Usera, μια συνοικία που έχει ήδη υποβαθμιστεί εδώ και χρόνια καθώς είναι και αγαπημένος προορισμός για την αγορά ουσιών από τους τοξικομανείς της πρωτεύουσας. Οι ακτιβιστές ριζοσπάστες  στην πραγματικότητα θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τη νέα εισβολή, αυτή τη φορά ασιατικής καταγωγής, που καταστρέφει την περιοχή εδώ και αρκετό καιρό.

Προβλέποντας μαζική συμμετοχή στην πρωτοβουλία αυτή της DN, οι ντόπιοι αντιφασίστες αποφασίζουν να οργανώσουν μια αντισυγκέντρωση με το ακρωνύμιο του “Coordinadora Antifascista Madrid”. Οι αντιφάδες οργανώθηκαν για να φυλάξουν τις γραμμές του μετρό που οδηγούσαν στον τόπο της εθνικιστικής διαδήλωσης, με στόχο να εντοπίσουν και να στοχοποιήσουν τους εθνικιστές της πρωτοβουλίας αυτής. Ο ίδιος ο Josué ταξιδεύει σε ένα από τα βαγόνια της γραμμής M-3. Το αγόρι με καταγωγή από το Galdacáno, έναν μικρό δήμο στη Χώρα των Βάσκων, είναι πρώην στρατιώτης σε κατάσταση εφεδρείας, όπου είχε υπηρετήσει στο “Regimiento de Infanteria in memorial del rey n°1”, από τα πιο παλαιά στρατιωτικά σώματα της χώρας και εκείνη την ημέρα αποφασίζει  να λάβει μέρος στην εκδήλωση. Έχοντας φτάσει στη στάση Legazpi, ο Josué βλέπει μια μεγάλη ομάδα μελών της αριστερής κολεκτίβας να ανεβαίνουν και αποφασίζει να προετοιμαστεί για το χειρότερο.

Βγάζει ένα μαχαίρι από την τσέπη του με τρόπο διακριτικό και περιμένει να εξελιχθεί η κατάσταση. Οι αντιφασίστες, αφού τον είχαν ήδη εντοπίσει λίγο πριν από το άνοιγμα των θυρών του βαγονιού, πιθανόν από ένα φούτερ γνωστής εθνικιστικής μάρκας “Three stroke” που φορούσε,  αρχίζουν να κινούνται δείχνοντας τον νεαρό με τις φόρμες που τους κοιτάζει ψύχραιμα, ακουμπώντας σε ένα από τα στηρίγματα του τρένου και το οπλισμένο χέρι του πίσω από την πλάτη. Πολλοί άρχισαν αμέσως να βγάζουν όπλα διαφόρων ειδών και να φορούν σιδερογροθιές. Ένας από αυτούς, προφανώς ενθαρρυμένος από κάποιους «συντρόφους» και πεπεισμένος ότι βρήκε μια εύκολη λεία για να επιδείξει την τόλμη του, πλησιάζει τον Josué. Ο τελευταίος διατηρεί τρομερή ψυχραιμία και μετά από μερικές λεκτικές ανταλλαγές, πρόσωπο με πρόσωπο, αποφασίζει να ενεργήσει πρώτος και να μην δώσει χρόνο στον αντιφασίστα να δώσει το πρώτο χτύπημα. 

Του καταφέρνει αμέσως ένα αστραπιαίο χτύπημα που χτυπά στην καρδιά τον Carlos Palomino. Πολλοί από τους δικούς του δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν αμέσως τι έχει συμβεί και ενώ κάποιοι σέρνουν τον Palomino έξω από το βαγόνι, άλλοι υποχωρώντας προς τα έξω, προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξαναπερικυκλώσουν τον Josué που συνέχιζε να είναι αποκλεισμένος. Οι αντιφασίστες αρχίζουν αμέσως να του πετούν διάφορα αντικείμενα και προσπαθούν να του επιτεθούν πάλι σωματικά. Ένας από αυτούς συγκεκριμένα, με ένα στιλέτο στα χέρια προσπαθεί να επιτεθεί από πίσω στον νεαρό εθνικιστή, ο οποίος καταφέρνει αμέσως να αμυνθεί και να αντεπιτεθεί με ένα χτύπημα δικό του.

Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο κρίσιμη, παρά το γεγονός ότι στο μεταξύ έχουν παρέμβει οι σεκιουριτάδες του μετρό και προσπαθούν να καταπνίξουν την τραγική πλέον κατάσταση. Οι αντιφασίστες συνεχίζουν να πετούν αντικείμενα και να εντείνουν τις προσπάθειές τους να επιτεθούν σωματικά στον Estébanez.  Ο ίδιος δείχνει τεράστια ψυχραιμία, πιθανόν και λόγω της στρατιωτικής εκπαίδευσης. Εκμεταλλευόμενος έναν πυροσβεστήρα, αποφασίζει να τον ενεργοποιήσει για να δημιουργήσει ένα προπέτασμα καπνού και να εγκαταλείψει γρήγορα το βαγόνι, αποφεύγοντας στην κυριολεξία την σφαγή από μέλη της αντιφασιστικής συμμορίας. Συγκλονισμένος από ότι είχε συμβεί και έχοντας επίγνωση της κατάστασης, ότι μόλις ξέφυγε, παραδόθηκε σε περιπολικό της αστυνομίας και ενώ οι αστυνομικοί τον συλλάμβαναν, έφτασαν κάποιοι αριστεροί και τον χτύπησαν στο πρόσωπο, κινδυνεύοντας να χάσει ένα μάτι.

Μετά το τέλος της σωματικής σύγκρουσης, ξεκινά μια νέα μάχη και τα ΜΜΕ βγάζουν τίτλους με συγκλονιστικές φράσεις που παραποιούν την πραγματικότητα των γεγονότων και μιλούν για μια βάναυση, χωρίς κίνητρα και σκόπιμη δολοφονία από έναν φασίστα  εναντίον ενός ανυπεράσπιστου «νεαρού αντισυστημικού». Ο Josué στάλθηκε αμέσως στη φυλακή για προληπτική κράτηση εν αναμονή μιας δίκης που κορυφώθηκε σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2009. Το δικαστήριο, απορρίπτοντας όλα τα αιτήματα των δικηγόρων του Estébanez για αυτοάμυνα, τον καταδίκασε σε κάθειρξη 19 ετών για την εκούσια δολοφονία του Carlos Palomino και 7 χρόνια και 6 μήνες για την απόπειρα ανθρωποκτονίας ενός εκ των φίλων του θύματος, καθώς και μεγάλα χρηματικά ποσά για την αποζημίωση ενός τραυματία τρίτου αντιφασίστα και των συγγενών του θύματος.

Το δικαστήριο της Μαδρίτης στην πραγματικότητα ισχυρίζεται ότι δεν υπήρχαν λόγοι για τους οποίους ο Ισπανός εθνικιστής θα έπρεπε να υποθέσει ότι κινδυνεύει από επικείμενη επίθεση και σαν να μην έφτανε αυτό, υπογραμμίζει τη διάκριση στις πράξεις του λόγω ιδεολογικού μίσους, κρίνοντας για πρώτη φορά στο ισπανικό δίκαιο, την επιβαρυντική περίσταση που προβλέπεται στο άρθρο 22.4 του Ποινικού Κώδικα. Αυτό που βαραίνει περαιτέρω την τιμωρία είναι η αύξηση της ενοχής που οφείλεται, σύμφωνα με τους δικαστές, στη στρατιωτική προετοιμασία που είχε οδηγήσει τον Josué να χτυπήσει τον αριστερό, στρέφοντας τη λεπίδα προς τα κάτω και γενικά βλέποντας προσεκτικά το βίντεο, ο τρόπος που κινείτο και κρατούσε το μαχαίρι, θεωρήθηκε ... πολύ επαγγελματικός! 

Μετά την ποινή ο εθνικιστής μεταφέρθηκε σε στρατιωτική φυλακή όπου παρέμεινε για ένα χρόνο, εναλλάσσοντας την παραμονή του στις εγκαταστάσεις με κοινωνική εργασία. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο σωφρονιστικό κατάστημα στο Cadice, στα νοτιοδυτικά της Ισπανίας, περίπου 1000 χιλιόμετρα μακριά από την οικογένεια του. Μετά από προσπάθεια των αγαπημένων του προσώπων, μεταφέρθηκε στη συνέχεια σε μια φυλακή στη Βόρεια Ισπανία, όπου αφιερώθηκε στη διαχείριση ενός εργαστηρίου κεραμικής και στην επίβλεψη των αθλητικών δραστηριοτήτων του κέντρου κράτησης. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο Josué υποβλήθηκε σε πολύ σκληρά περιοριστικά μέτρα που τον εμπόδισαν να λαμβάνει βιβλία και υλικό που θεωρούνταν πολιτικό και περιόριζαν τις ευκαιρίες συνάντησης μόνο στα μέλη της οικογένειας. Μόλις πέρυσι, 15 χρόνια μετά τα γεγονότα του μετρό της Μαδρίτης, ο Josué έλαβε για πρώτη φορά άδεια μπόνους πέντε ημερών.

Εν ολίγοις, η ιστορία του Josué δεν μπορεί  να μας αφήνει αδιάφορους, παρά τον καιρό που έχει περάσει και τις εποχές που ζούμε, γεμάτες μόνο νωθρότητα και απαθή μηδενισμό. Δεν μπορεί παρά να μας κάνει να νιώθουμε ιδανικά και συναισθηματικά συνδεδεμένοι με έναν νέο εθνικιστή, που είδε τα νιάτα του να ξεριζώνονται για τις δικές του ιδέες, που είδε την ελευθερία του να θυσιάζεται στις αίθουσες ενός δημοκρατικού δικαστηρίου, για να υπερασπιστεί τη ζωή του. Το βίντεο αυτών των λεπτών, ακόμη και σήμερα, δεν μπορεί να μην αγγίξει την καρδιά εκείνων που πηγαίνοντας σε μια συγκέντρωση στην πόλη τους, δεν αναρωτήθηκαν τουλάχιστον μια φορά εάν, σε παρόμοια κατάσταση, θα είχαν το θάρρος να θυσιάσουν όλα αυτά για να μη χαμηλώσουν το κεφάλι. 

Ωστόσο πολύ λίγοι (ευτυχώς) έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με ένα τέτοιο σταυροδρόμι και για όλους εμάς που δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να απαντήσουμε με εύκολες λέξεις που προφέρονται στα τραπέζια ενός μπαρ και μιας καφετέριας, δεν μένει τίποτα να κάνουμε παρά να συνεχίσουμε να φωνάζουμε κάθε φορά στις 11 Νοεμβρίου περισσότερο από ποτέ, «¡Josué Libertad!» και λέγοντας την ιστορία, επαναβεβαιώνουμε καθημερινά ότι η υπεράσπιση της ζωής μας δεν είναι έγκλημα.

Αριστερά και παρακράτος: η υπόθεση Feltrinelli

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Στις 14 Μαρτίου 1972, ενώ πραγματοποιούσε μια βομβιστική ενέργεια επί του τεράστιου πυλώνα στην περιοχή Segrate (Μιλάνο), ο αντάρτης δισεκατομμυριούχος Giangiacomo Feltrinelli κόπηκε στα δύο από την έκρηξη. Ο χρηματοδότης των εξεγερμένων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, φίλος του Σαρτρ και του Φιντέλ Κάστρο, σε σύνδεση και σχέση με τις μυστικές υπηρεσίες του ανατολικού μπλοκ, ιδίως των Τσεχοσλοβακικών, ο Feltrinelli ήταν ένας από τους προδρόμους του αριστερού ένοπλου αγώνα. Ένας ένοπλος αγώνας που, αντίθετα με το χυδαίο και εξημερωμένο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τρόπο που παρουσιαζόταν, για την αριστερά πραγματοποιούταν κυρίως με βόμβες.

Ο Feltrinelli, όπως θα αποκαλύψουν αργότερα πολλοί σύντροφοι του, ήταν επίσης θεωρητικός της «ψεύτικης σημαίας». Στην πραγματικότητα, προέτρεπε να διαπραχθούν επιθέσεις και να τις αποδίδουν στους φασίστες. Αυτό το σύστημα θα εφαρμοστεί και στις 28 Μαΐου 1974 στην Piazza della Loggia της Μπρέσια όπου μια ομάδα  παλαιών και νέων ανταρτών  θα διαπράξει μια σφαγή που θα αποδοθεί στην «ακροδεξιά». Σε άλλες περιπτώσεις, κάποιος από το περιβάλλον του Feltrinelli θα συλληφθεί με φυλλάδια υπογεγραμμένα από τις «Ομάδες Δράσης Mussolini» στις τσέπες του.

Ιδρυτής της GAP (Partisan Action Groups), ο Feltrinelli ήταν, μαζί με τον παρτιζάνο Lazagna, ένας από τους πρώτους διοργανωτές του ένοπλου αγώνα. Στην πραγματικότητα υπήρχε ένας ανταγωνισμός για τον έλεγχο αυτού του νεογέννητου δημιουργήματος ανάμεσα σε αυτόν και κάποιον αόρατο τον Corrado Simioni, τον επικεφαλής του Superclan που μέσω του παρισινού Σχολείου Hypérion, θα αναλάβει τον έλεγχο των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Ακόμα κι αν δεν ήταν νεκρός, ο Feltrinelli θα είχε χάσει πάλι την αντιπαράθεση για την διοίκηση. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις πολιτικές αναλύσεις που εξέφρασαν και οι δύο για να κατανοήσουμε  την ιδιοφυΐα του Simioni και την ανοησία του Feltrinelli.

Για τον θανατηφόρο τραυματισμό του Feltrinelli στο τρομοκρατικό του έργο υπήρξε επίσης και λόγος για σαμποτάζ. Το ελαττωματικό χρονόμετρο του είχε παρασχεθεί από τον ίδιο τον Simioni. Κάποιος θα μιλήσει για τη CIA. Ο γιος του Feltrinelli θα πει για μια προειδοποίηση που είχε λάβει από το Κομμουνιστικό Κόμμα ότι οι γερμανικές, ισραηλινές, βρετανικές και αμερικανικές υπηρεσίες, όλοι μαζί, τον ήθελαν να πεθάνει. Είναι δύσκολο να πούμε τι ακριβώς συνέβη.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι για τη σφαγή της Piazza Fontana (12 Δεκεμβρίου 1969), της μητέρας όλων των σφαγών και σίγουρα καθόλου τυχαίων, παρεμποδίστηκαν οι ερευνητές που σκόπευαν να ερευνήσουν τον Feltrinelli. Μάλιστα  και το ότι δεν είχε ληφθεί υπόψη από την αστυνομία,  η γνώμη του γαμπρού του, του Carlo Melega την παραμονή του χτυπήματος αυτού. Ο ίδιος είχε καυχηθεί ότι σε ένα βενετσιάνικο μπαρ, πήρε το αυτί του για κάτι πολύ μεγάλο που επρόκειτο να συμβεί στο Μιλάνο. Οι Carabinieri ήταν ικανοποιημένοι με την κατάθεση του στην οποία ισχυρίστηκε απλά ότι "έχω το δώρο της μαντικής" ...

Ωστόσο, διάφοροι σύντροφοι του Μιλάνου, για παράδειγμα ο brigatista Roberto Fabbri, ανέφεραν ότι ο Feltrinelli αναζητούσε εθελοντές για να φυτέψουν βόμβες σε τράπεζες. Μερικοί από αυτούς στη συνέχεια θα εμπλακούν με διάφορους τρόπους στη σφαγή μπροστά από την Αστυνομική Διεύθυνση του Μιλάνου στις 17 Μαΐου 1973 (που συνελήφθη επί τόπου, ο Gianfranco Bertoli αναρχικός  που προερχόταν από ένα ισραηλινό κιμπούτς και οπλισμένος με ισραηλινό υλικό). Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιος έκανε τη σφαγή, ούτε ποιος του έδωσε την υλικοτεχνική υποστήριξη, προφανώς πρόκειται για μια σφαγή για την οποία δεν γίνεται ποτέ λόγος γιατί θα ντροπιάζονταν οι επίσημες αρχές.

Οι κύκλοι του Μιλάνου κοντά στον Feltrinelli θα συμμετάσχουν επίσης στην απαγωγή του δικαστή Sossi, το αποτέλεσμα του οποίου θα πυροδοτήσει την επίθεση της Μπρέσια. Η τάση του δικτύου Feltrinelli που επεκτάθηκε στην Πράγα, θα συμμετάσχει στην έρευνα της αστυνομίας για την απαγωγή - δολοφονία του Saronio και στη βόμβα στο τραίνο Italicus.

Οι υποψίες για την εκτέλεση του Alceste Campanile, ενός νεαρού αριστερού από  το Ρέτζιο, θα διαλυθούν από την καθυστερημένη εξομολόγηση ενός βολικού «φασίστα» (ληστής, δολοφόνος, συνεργάτης των  υπηρεσιών και συνεργάτης της δικαιοσύνης, καθώς και κοντά στον Εισαγγελέα  της Μπολόνια), του Πάολο Μπελίνι, ο οποίος θα κατηγορηθεί για το έγκλημα, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει τις συνέπειες λόγω της μετάνοιας. Μια εκδοχή που βολεύει πολλούς!

Επιστρέφοντας στην βόμβα στην Piazza Fontana, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες πραγματοποίησαν εσωτερική έρευνα στα αριστερά - της σφαγής του 1969 - και φαίνεται ότι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα της συμμετοχής του Μιλάνου και σε μια τροχιά γύρω από τον Feltrinelli. Ο φάκελος, ωστόσο, κατασχέθηκε από τους Carabinieri στο κρησφύγετο του Robbiano di Mediglia και έκτοτε εξαφανίστηκε ... πολλά περίεργα!

 

Η γυφτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας

 

του Wolverine

Από την μια πλευρά οι «ευαίσθητοι» πολίτες που δεν βλέπουν την παραβατικότητα των Ρομά να αυξάνεται με εκρηκτικό ρυθμό, προς όφελος μιας πολιτικάντικης «επαναστατικότητας» που εξαντλείται στα τραγούδια και τα ακριβά ρούχα της Μποφίλιου και στα χρυσά ρόλεξ του Κουτσούμπα. Για αυτούς οι εν λόγω είναι μια καταπιεσμένη «μειονότητα» που ναι μεν αξίζουν της όποιας αλληλεγγύης αλλά καλό είναι να παραμένουν μακριά από τα βόρεια προάστια τα κομματικά γραφεία και τα στέκια των Εξαρχείων. 

Το μνημονικό τους δεν έχει ποτέ ακούσει για τον μικρό Μάριο που του φύτεψαν μια σφαίρα στο κεφάλι επειδή είχαν «ντέρτι» τα «παιδιά» όπως πάντα κάνουν όταν αποφυλακίζονται από τα ίδια κυκλώματα δικηγόρων, που μετά οι ακροαριστεροί τα κατηγορούν για τις πλεκτάνες και τις σκευωρίες. Δεν έχουν ποτέ ακούσει για την γιαγιά που την πάτησαν με το αυτοκίνητο για να της πάρουν την αλυσίδα από τον λαιμό. Όπως δεν είπαν τίποτα οι κύριοι που κάνουν κουμάντο στους «αντιεξουσιαστές» για τον Νίκο Μεταξά που τον σκότωσαν οι Αφγανοί για τα τιμαλφή που είχε πάνω του. Δεν θυμήθηκαν ποτέ ότι συρρέουν κατά εκατοντάδες οι νεολαίοι χρήστες ναρκωτικών σε Ασπρόπυργο, Μενίδι και Ζεφύρι για να απολαύσουν τα «αγαθά» που προσφέρουν απλόχερα οι «μειονοτικοί» συμπολίτες μας. Μικρή η μνήμη σας όπως μικρό και το πολιτικό σας ανάστημα. 

Και τι με αυτό θα αναρωτηθεί ο Ρουβίκωνας η Αυγή και το ΚΚΕ. Δικαιολογείται η καταδίωξη σε μια πολυπληθή αστική περιοχή και η κατάληξη με μια σφαίρα στον εγκέφαλο ενός μικρού σε ηλικία παραβατικού; Η 5^η Δεκεμβρίου θυμίζει μια άλλη ημερομηνία όπου ο πασόκος μπάτσος Κορκονέας σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τροφοδότησε με 8000 νέα μέλη τις δομές της αναρχίας και της άκρας αριστεράς. Όμως για καθίστε να το δούμε πέρα από τον όποιο συναισθηματισμό το συμβάν κύριοι ένορκοι της antifa. Σε λάθος ανθρώπους το απευθύνουν τελικά το ερώτημα οι κύριοι και οι «σύντροφοι». Να το απευθύνουν στο «τείχος της δημοκρατίας» που το έχτισαν μαζί με εφημερίδες δικαστικούς και μπάτσους όταν το σκιάχτρο της «Χρυσής Αυγής» τους βόλεψε όλους καλά για μερικά χρόνια. Να το απευθύνουν στα κομματικά όργανα που ψήφισαν συλλογικά - από αναρχικούς μέχρι σταλινικούς - για να έρθει η «πρώτη φορά αριστερά» και η οποία κατείχε θέσεις ΕΞΟΥΣΙΑΣ στο υπουργείο προστασίας του πολίτη. Να το απευθύνουν στους συγγενείς του Μάριου και του κάθε Μάριου που εκεί η μνήμη τους ξεθώριασε και δεν έγραψαν μια αράδα για αυτή  την παρακρατική δολοφονία. 

Γιατί παρακράτος είναι μια μειονότητα που ωφελείται από τα κρατικά επιδόματα, και πρωταγωνιστεί ενάντια στην κοινωνία, βολεύεται με ένα πενηντάρικο ευρώ όταν έρχονται εκλογές και δίνει αίμα σε έναν αστικό κρατικό δημοκρατικό μηχανισμό εκλογικό και πρακτικά παντοδύναμο. Εμείς δεν οφείλουμε να καταδικάσουμε τώρα την ελ.ας γιατί το έχουμε κάνει πολλά χρόνια πριν από όταν σκότωναν εργάτες και ενωτικούς όπως τον Ιάκωβο Κουμή που του επιτέθηκαν πισώπλατα, από όταν τσάκιζαν στις Πρέσπες την Λευκίμμη την Κερατέα και στο Σύνταγμα νέους γέρους και παιδιά για θέματα κοινωνικά και εθνικά, όταν την ίδια ώρα το Ζακ που έχετε ηρωοποιήσει ... έλεγε ότι τα γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι!

Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά. Εκεί έχουμε να κάνουμε με δεξιούς/ακροδεξιούς και κομματόσκυλα που «αγανακτούν» για τα δικαιώματα της ελ.ας. Της ίδιας υπηρεσίας της «τάξης και της ηθικής» που σκόπιμα κλείνει τα μάτια όταν έρθουν οι άνωθεν εντολές. Της ίδιας υπηρεσίας που δεν πράττει το παραμικρό όταν οι φιλήσυχοι συμπολίτες της γνωστής καταγωγής οπλίζονται με καραμπίνες εδώ και χρόνια. Είναι η ίδια υπηρεσία που φόρτωσε στο ξύλο τους εθνικιστές στο Μακεδονικό και αλλού, που πάτησε στους τάφους των Φουντούλη – Καπελώνη, που έσυρε στο δικαστήριο δεκάδες εθνικιστές φορώντας κουκούλες αφού πάντα το κράτος θέλει να δείχνει απρόσωπο ενώ έχει το πρόσωπο της Μέδουσας. Και ενώ και στο παρελθόν η καταδίωξη κατέληξε σε φιάσκο - για είκοσι ευρώ κλεμμένη βενζίνη -  έδωσαν και πάλι τροφή στους αντιφασίστες και τις ΜΚΟ για μια υπόθεση που έχει επαναληφθεί εκατοντάδες φορές. 

Είναι οι ίδιοι που θυμούνται να έχουν φωνή όποτε τους καλεί σε εκπομπές ο Παπαδάκης και ακούμε και πάλι τα ίδια για την ελλιπή εκπαίδευση τους. Πόση εκπαίδευση κρατική τελικά, πόσα ακόμη ισραηλινά δακρυγόνα, πόσες ακόμη μηχανές και πόσες αύρες. Πόσα ακόμη λεφτά για το σιδερένιο χέρι του κράτους που τα θύματα του είναι δεκαπλάσια από αυτά της χουντικής επταετίας. Πόση ακόμη έννοια ρε «πατριώτες» για την αστυνομία της δημοκρατίας που εξόπλισε ο Καραμανλής με βαρύ οπλισμό, άφησε να αφηνιάζουν με εντολή του Μητσοτάκη τα ΜΑΤ και ανά πάσα στιγμή με μια εντολή σπάνε πόρτες για τα δάνεια και μπουκάρουν σε σπίτια συναγωνιστών επειδή τους «κάλεσε το καθήκον». Πόσο ακόμα θα νοιαστείτε για την υπηρεσία ενός κράτους της Ε.Ε. που όταν θέλει ο κάθε γραβατωμένος υπουργός πράττει για τα συμφέροντα του ενάντια στο έθνος;

Η βεντέτα ανάμεσα σε ελ.ας και Ρομά δεν είναι δική μας υπόθεση. Και δεν είναι υπόθεση των όποιων «εθνικιστών» που με ευκολία κλείνουν τα μάτια στο προφανές. Και το προφανές είναι ότι υπάρχουν δυο κόσμοι. Από την μια ο κόσμος της εξουσίας που με το ένα χέρια τροφοδοτεί με επιδόματα τους αλλογενείς και τους κλείνει το μάτι για να συνεχίσουν να πράττουν όπως πράττουν, και από την άλλη αφήνει τις πολυπληθείς δυνάμεις ασφαλείας να περιορίσουν το κακό χωρίς όμως να θιχτεί ο πυρήνας του προβλήματος που αποφέρει ψήφους τις παραμονές των εκλογών. Έτσι λοιπόν ουδείς χρειάζεται να αναλωθεί σε μια «βεντέτα» ετών αφού οι ίδιοι που τάχα διαμαρτύρονται αφήνουν τα παιδιά τους να φέρονται με «γύφτικο» τρόπο στην καθημερινότητα. Τόσα χρόνια ψήφισαν εκείνα τα κόμματα που άφησαν το πρόβλημα να μεγεθυνθεί, αψήφησαν την κοινωνική απειλή του εμπορίου ναρκωτικών, δεν προστάτευσαν τα παιδιά τους στα σχολεία από συμπεριφορές και δεν μίλησαν ποτέ για την άλλη πλευρά όταν αυτή βρέθηκε δίπλα στα σπίτια τους. 

Για τους μόνους που θα νοιαστούμε είναι για τους συναγωνιστές μας που δίνουν έναν ηρωικό αγώνα σε σχολεία και σχολές, σε χώρους εργασίας και σε εστίες οικογενειακές απέναντι στην λαίλαπα της μαφίας που έχει σφιχταγκαλιάσει η άκρα αριστερά αλλά και στην τρέλα του δημοκρατικού κράτους που είναι βαριά εξοπλισμένο και ασύδοτο σε σχέδια και πράξεις και αναπαράγεται καθημερινά τρώγοντας τις ίδιες του τις σάρκες.

Για την ακύρωση της συναυλίας των Mgla και ένα άγνωστο αφιέρωμα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Black Metal (NSBM) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αντεπίθεση» (Φεβρουάριος 2004 τεύχος 16 & Μάρτιος 2004 τεύχος 17) με επίκεντρο την σκηνή σε Πολωνία και Γερμανία καθώς και την συνέντευξη των Ελλήνων Shadow Order (.pdf)

για να κατεβάσετε το αφιέρωμα σε .pdf στον σύνδεσμο εδώ ...

του Winged Hussar

Νέο δείγμα της δημοκρατικής αντιφασιστικής καταστολής η πρόσφατη ακύρωση της συναυλίας των Πολωνών Mgla στο «Κύτταρο». Κάποιοι έσπευσαν να τους ονομάσουν το 2019 ως «στυγνούς φασίστες» ενώ το 2022 προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο γέλιο το γενικό κομφούζιο στους κόλπους της antifa ,για το αν είναι «φασιστική» η απαγόρευση και πόσο «φασιστικός» ... είναι τελικά ο σύγχρονος «αντιφασισμός»! 

Δεν τα μάθατε τα νέα κύριοι των Εξαρχείων και της antifa; Ο Κωνσταντίνου του ΚΕΕΡΦΑ που ουρλιάζει στο κάλεσμα της απαγόρευσης όταν δεν συμμετέχει σε εκδηλώσεις Πακιστανών που δονούν τον χώρο με τα εθνικιστικά τους συνθήματα, σας κάνει «κήρυγμα» στο όνομα του αντιφασισμού που οι ίδιοι θρέψατε με τον βίο σας και τις πράξεις σας. 

Ήρθε λοιπόν ο καιρός να δείτε τι σημαίνει «κορεκτίλα» στην πράξη. 

Άλλωστε οι πολιτικοί σας πρόγονοι τον Δεκέμβριο του ’44 έκαιγαν με εντολές των τεκτονικών στοών και των Άγγλων τις αντισιωνιστικές βιβλιοθήκες Εθνικοσοσιαλιστών των Αθηνών, αργότερα με τις ευλογίες του Καραμανλισμού πολτοποιούσαν σειρές επετειακών εκδόσεων για να μην αποκαλυφτεί ο ρόλος του Τίτο και της Μόσχας στον εμφύλιο, απαγόρευαν κινηματογραφικές ταινίες και δίσκους βινυλίου, ακύρωναν θεατρικές παραστάσεις  ή εκδηλώσεις μνήμης και συνέχιζαν με παρόμοιες άκρως δημοκρατικές πράξεις - ακόμη και την απαγόρευση περιοδικού από την εισαγγελία - στο όνομα της αστικής νομιμοφροσύνης και του αντιλαϊκού κρατικού μηχανισμού. 

«Γελοίους άσχετους και σιχαμένους» χαρακτηρίζουν κάποιοι ακροαριστεροί «σύντροφοι» τους «ιεροεξεταστές» της antifa που σπεύδει για μια ακόμη φορά να φορέσει την καλοσιδερωμένη στολή της νοητικής καταστολής πέρα από το πεδίο της εκπαίδευσης και τον πολιτισμό τώρα και στην μουσική διασκέδαση. 

Απορούν οι αναρχικοί γιατί οι υπεύθυνοι των κινήσεων τους αντικατέστησαν την υπεράσπιση του εργατισμού με τον δικαιωματισμό, γιατί άραγε πριν δυο χρόνια ζητούσαν με πάθος τον μαζικό εμβολιασμό μέσω του κράτους, γιατί φέτος που και καλά «επανήλθε η κανονικότητα μέσω του … υιού Πλεύρη» έμειναν με το εισιτήριο στο χέρι ενώ ήθελαν να δουν live τους Πολωνούς, γιατί και πως αλώθηκε η «φάση» από αυτούς που καλούσαν στο χτίσιμο του «τείχους της δημοκρατίας» λικνιζόμενοι όμως στον ρυθμό του AIPAC και του γνωστού ΚΙΣ. 

Την συναυλία στην Θεσσαλονίκη την θεωρούν συνέχεια της «νεοφασιστικής εξόδου» της Σταυρούπολης - που ενόχλησε σφόδρα την Λιάνα Κανέλλη - και του Εύοσμου, τον θάνατο του Φύσσα τον συνδέουν με την συναυλία των Αθηνών επειδή είναι Σεπτέμβρης! Ατελείωτος ο παραλογισμός του επιδοτούμενου αντιφασισμού που χτυπάει ανήμπορους θρησκόληπτους επειδή είχαν στο μηχανάκι τους εικόνες ή κάνει «πέσιμο» σε παιδάκια επειδή φοράνε το εθνόσημο. 

Είναι η ίδια antifa που θεωρεί την κρατική βρεφοκτονία μέσω της έκτρωσης ως μια ... «μέθοδο αντισύλληψης» και καλούσε στο παρελθόν μέσα στα Εξάρχεια γνωστό συνεργάτη της Τουρκικής πρεσβείας. 

Απαγορεύσεις λογοκρισία και χουλιγκανισμός είναι η σημερινή ρητορική των «ελευθεριακών» σύγχρονων Ιακωβίνων που σφάζουν έναν άοπλο νεολαίο για την ποδοσφαιρική ομάδα στην Θεσσαλονίκη, ενώ αύριο ίσως κάψουν δημοσίως τους δίσκους του Black Metal στο Σύνταγμα κάτω από την σημαία των ΛΟΑΤΚΙ και το χαμόγελο των συντακτών του αλήστου μνήμης «Ιού» και της «Αυγής». 

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός του φιλελευθερισμού έχει αλώσει εδώ και χρόνια τους πάντες, η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του συστήματος δεν είναι η τεχνοτρομοκρατία και η επιβολή των φαρμακευτικών μετοχών και κερδών, δεν είναι η εισαγωγή του δόγματος του μετανθρωπισμού και η ισοπέδωση των αξιών, δεν είναι ότι αυτοί που κλαίνε για την Ροζάβα μισούν ταυτόχρονα τον τόπο τους σε μια ένδειξη ατελείωτου μαζοχισμού, αλλά το γεγονός ότι η εμπροσθοφυλακή της εξουσίας έχει τελικά τον μανδύα της «κοινωνικής αντίστασης» που δήθεν υπερασπίζεται τον λαό και την κοινωνία αλλά ενισχύει τον εθνομηδενισμό.

Ας μην το κρύβουμε για όσους απορούν. Στόχος όλων αυτών δεν είναι η μουσική φεστιβαλική επανάληψη της γραφικής ΚΝΕ ή τα λαϊκά πολιτιστικά σκυλάδικα που προωθούσε ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος. 

Στόχος τους δεν είναι το τραπ που προωθεί σκληρά ναρκωτικά, σωματεμπορία και κάγκουρες. 

Στόχος τους δεν είναι το Αμερικανικό life style και ο νεοπλουτισμός που ρίζωσε στα Καμίνια και έγινε εξαγωγή μέχρι και στα Τίρανα. 

Στόχος τους είναι ότι μουσικό πολιτικό και πολιτιστικό είναι πραγματικά εναλλακτικό και δεν ακολουθεί τις νόρμες των δυτικών - ανατολικών και κυρίως των μεσανατολικών πρεσβειών, καθώς και των πολιτικών των πολυεθνικών. 

Και αν αυτό το διαφορετικό έχει μαύρα ρούχα, στίχο «ψαγμένο» ή μιλιταριστικό και αντικοινωνικό ύφος τότε είναι πλέριος «φασισμός» κραυγάζει ο κάθε παλιάτσος, ακόμη και αν δεν έχει καμιά σχέση με αυτόν!

Όταν δε υπάρχει και κάποια υπόνοια για τυχόν σχέση και με τους «νεοναζί» οι κατάρες των δημοκρατών ακούγονται μέχρι την Βαλχάλλα!

Γράφει χαρακτηριστικά κάποιος από τους «απέναντι» που μάλλον την βρίσκει με τα «ιδεολογικά υποκατάστατα» αλλά μπορεί να καταλάβει και πέντε πράγματα μέσα στην παραζάλη του αντιφασισμού: 

«πες οτι αυριο ερχονται οι death in june (ειχανε ξαναερθει και το 2003 αν θυμαμαι καλα), αυτοι κι αν ειναι δηλωμενοι, στρασσερικοι και νεοπαγανια, εκει τι φαση; θα τρεμουμε μηπως ερθει καμια μολοτοφ στο κεφαλι μας στα καλα καθουμενα επειδη καποιοι καπως την ειδανε και νομιζουν οτι πρεπει να τους ζητησουμε την αδεια; ρε πατε καλα; και ποιος μας λεει οτι θα σταματησετε εκει και δεν θα τριγυριζετε αργοτερα σε δημοτικες βιβλιοθηκες για να καψετε βιβλια του εζρα παουντ, του τολκιν, του σελιν, του πιε ντρε λα ροσελ, του κνουτ χαμσον, του ιωνα δραγουμη, της πηνελοπης δελτα και δεν ξερω ποιανου αλλου». 

Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι η μεγαλύτερη ΝΙΚΗ - μετά το ’45 - είναι η «απόλαυση» της σημερινής καθημερινής «ζωής» όπου κάποιοι ενοχλούνται από μια «φασιστική» (;) μπάντα αλλά όχι από το φεστιβάλ του εξουσιαστικού κομματικού ΣΥΡΙΖΑ. 

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για εμάς τους υπερήφανους «φασίστες» είναι ότι οι αντίπαλοι - έστω και μικρό ποσοστό από αυτούς ή μήπως όχι και τόσο μικρό μετά τα τελευταία γεγονότα ; - καταλαβαίνουν ότι ο αντιφασισμός είναι η απόλυτη τυραννία και η πραγματική πανούκλα της σύγχρονης ζωής και όχι αυτή που περιγράφεται στους «μαύρους στίχους».  

Η μεγαλύτερη «ηδονή» είναι να βλέπουμε να διαφωνούν δημοσίως οι εχθροί μας απέναντι στις ίδιες τις δόλιες πρακτικές τους.

Και αφού λοιπόν η σύγχρονη «δίωξη μουσικής» επιμένει να λοιδορεί τις ιδέες που ενοχλούν την Σιών και τους μεταπράτες πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, αλλά και να παραπληροφορεί τους πάντες στο .pdf  εδώ μπορείτε να διαβάσετε 

- ένα άγνωστο διπλό αφιέρωμα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Black Metal (NSBM) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αντεπίθεση» τον Φεβρουάριο 2004 - τεύχος 16^ο & τον Μάρτιο 2004 τεύχος 17^ο - 

με επίκεντρο την σκηνή σε Πολωνία και Γερμανία καθώς και την τότε συνέντευξη των Ελλήνων Shadow Order. 

 Η έκδοση αυτή έλαβε μέρος σε μια εποχή που γνωστοί μουσικοί δεν ξεχνούσαν την προσφορά τους ή η τοπική του κόμματος της «Χρυσής Αυγής» δεν έγλυφε τα βρώμικα ράσα της εκκλησιαστικής εξουσίας για να ακυρώσουν συναυλία των Rotting Christ. 

Μια άγνωστη έρευνα για το όργανο πολιτικής και πολιτιστικής προπαγάνδας στην υπηρεσία της προώθησης των αντιδημοκρατικών ιδεών.  Σχετικές δημοσιεύσεις επίσης θα δείτε στην ετικέτα NSBM - εδώ- ενώ για αυτούς που θέλουν να ερευνήσουν ακόμη περισσότερο την «ακραία» σκηνή μπορούν να κατεβάσουν σε .pdf την μπροσούρα της συντακτικής μας ομάδας - εδώ - η οποία έχει ήδη σταλεί σε εκατοντάδες συναγωνιστές και συναγωνίστριες σε Ελλάδα και Κύπρο. 

Αντίτυπα στάλθηκαν ως μια συμβολική κίνηση και σε Ουκρανούς συναγωνιστές του Συντάγματος Azov στους μαχητές του οποίου και αφιερώθηκε η 1^η έκδοση. 

Όποιοι αναγνώστες στηρίζουν το NSBM μπορούν να προβάλλουν συνδέσμους με πηγές για downloads από παλαιότερες κυκλοφορίες και fanzines ή να ενημερώσουν για labels και e-shops.