O Carl Schmitt για την παγκόσμια ηγεμονία «Σαμουράι της Δύσης»

 

«Υπάρχουν δύο σημαντικά γραπτά του μεγάλου νομικού και καθηγητή Carl Schmitt, που διευκρινίζουν την έννοια της ηγεμονίας που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμια κλίμακα για πάνω από έναν αιώνα. 

Αξίζει να τα ξαναδιαβάσουμε σήμερα, διότι ζούμε μια νέα τυραννία. Αυτά τα γραπτά του είναι το άρθρο του 1928 με θέμα «Η Κοινωνία των Εθνών και η Ευρώπη» και το άρθρο του 1933 με τίτλο «Νομικές Μορφές του Σύγχρονου Ιμπεριαλισμού». 

Είναι σημαντικά επειδή εστιάζουν για πρώτη φορά στην αντίφαση που προκύπτει από την «τυπική απουσία» και την «πραγματική παρουσία» της άμεσης κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. 

Για τον καθηγητή Schmitt, αυτός είναι ο τυπικός τρόπος λειτουργίας του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, με επίκεντρο την οικονομική διαλεκτική μεταξύ των χωρών πιστωτών και των οφειλετών, όπου η πολιτική της ισχύος βασίζεται στο χρέος που επιβάλλεται στις υποταγμένες χώρες. 

Η μεγάλη διαίρεση στον κόσμο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ήδη μεταξύ των παρεμβατικών κρατών (στην πολιτική και στις ζωές των άλλων, βλέπε σήμερα Τραμπ) και των κρατών που αποτελούν αντικείμενο παρέμβασης: είναι τα πρώτα που αποφασίζουν για τα προβλήματα ύπαρξης του ελεγχόμενου κράτους και ειδικότερα, πίσω από την πλασματική μάσκα της οικουμενικής ηθικής και της διεθνούς δικαιοσύνης, για τον συγκεκριμένο ορισμό της έννοιας της δημόσιας τάξης και του ελέγχου των καταστάσεων της έκτακτης ανάγκης (που συχνά προκαλούνται από την ίδια την κυρίαρχη δύναμη). 

Αυτό καταδεικνύει την υποκρισία των οικουμενικών ηθικών ισχυρισμών ενός διεθνούς δικαίου - μας εξηγεί -  που στην πραγματικότητα βασίζεται στην ισορροπία των δυνάμεων, το οποίο δεν καταφεύγει στο άμεσο μέσο της προσάρτησης των υποταγμένων χωρών, αλλά σε ανεπαίσθητες έμμεσες μορφές της πίεσης, της πολιτικής επιρροής και του οικονομικού χρέους. 

Οι καιροί που ήρθαν δικαιώνουν την έλευση της τεχνολογικής ελίτ με τα καταστροφικά της αποτελέσματα για τους λαούς»

Άρθρο του Συνταγματάρχη Muammar Qaddafi για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Γροιλανδία (Νοέμβριος 2010)

 

«Υπάρχει η πιθανότητα να ξεσπάσει μελλοντικός πόλεμος μεταξύ των ΗΠΑ, Δανίας - Γροιλανδίας, Καναδά και Ρωσίας για τον Βόρειο Πόλο. Η ιδέα της δημιουργίας νέων θαλάσσιων διαδρομών διαμετακόμισης μέσω του Βόρειου Πόλου, μαζί με τον ισχυρισμό κάθε μίας από τις προαναφερθείσες αντιπαρατιθέμενες χώρες για τα εθνικά δικαιώματα στον Βόρειο Πόλο, προκύπτει απλώς από την απληστία για τον πλούτο που υπάρχει εκεί, την παρουσία πετρελαίου, διαμαντιών και μεταλλεύματος. 

Θα δούμε μια σύγκρουση οικονομικών, γεωγραφικών και πολιτικών συμφερόντων στο μέλλον. Οι συζητήσεις για τη χρήση έξυπνης τεχνολογίας, την ίδρυση οικισμών και την αποκατάσταση των Αρκτικών εδαφών θα ήταν καταστροφικές, διότι αν η αύξηση της ανθρώπινης δραστηριότητας ήταν η αιτία της αύξησης των συγκεντρώσεων αερίων του θερμοκηπίου που οδήγησαν στη διάλυση μεγάλων τμημάτων του Αρκτικού πάγου τις τελευταίες δεκαετίες, τότε τι θα συνέβαινε αν η ανθρώπινη δραστηριότητα μεταφερόταν στην ίδια την Αρκτική. 

Το ζήτημα θα επιδεινωθεί με την αύξηση του βαθμού της παγκόσμιας θέρμανσης και τη ταχύτερη συρρίκνωση του πάγου, κάτι που θα οδηγήσει σε ανισορροπία στον καιρό του Αρκτικού και θα αυξηθούν οι καταιγίδες και οι τυφώνες και το επίπεδο των θαλασσών και των ωκεανών θα ανέβει κατά μερικά μέτρα. 

Αυτό θα οδηγήσει σε αλλαγή στο θαλάσσιο περιβάλλον και θα προκαλέσει επικίνδυνη ανισορροπία στην ατμόσφαιρα στον Αρκτικό και θα οδηγήσει σε πλημμύρες σε όλες τις χαμηλές υψομετρικά περιοχές και τις παραθαλάσσιες πόλεις στον κόσμο και θα έχει επίσης ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση μονοξειδίου του μεθανίου που βρίσκεται στον Αρκτικό πάγο.

 Οι τέσσερις χώρες που αναφέρθηκαν παραπάνω πρέπει να κατανοήσουν ότι ο Βόρειος Πόλος είναι ο πόλος ολόκληρου του πλανήτη και θα πρέπει να σκεφτούν χίλιες φορές πριν επιχειρήσουν οποιαδήποτε ενέργεια που τον επηρεάζει. 

Είναι ο Πόλος μας, εμείς οι κάτοικοι της Γης, και όχι ο πόλος της Αμερικής, της Ρωσίας, του Καναδά ή της Δανίας. Ο Αρκτικός Κύκλος απαγορεύεται σε όλους και κανείς δεν έχει δικαίωμα σε αυτόν. Η ιμπεριαλιστική απληστία αποτελεί απειλή για την διεθνή ειρήνη και την μοίρα των λαών του κόσμου»

Για την επίθεση των Αμερικανοσιωνιστών στην Βενεζουέλα (του Δημήτρη Ευαγγελίδη)

 

«Με την γκαγκστερικού τύπου στρατιωτική επιδρομή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, την απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του και την μεταφορά τους σε αμερικανικό έδαφος, κατέρρευσε παταγωδώς ο πολυφορεμένος μύθος περί «Διεθνούς Δικαίου», με τον οποίον μας ζάλιζαν κάθε λίγο οι κάθε είδους και επιπέδου καθηγητάδες και προφεσόροι του, παράλληλα με τους πολυάριθμους «διεθνολόγους» των τηλεοπτικών εκπομπών της συμφοράς. 

Από την στιγμή που δεν υπάρχει μια υπέρτατη υπερκρατική Αρχή με την απαραίτητη ισχύ να επιβάλλει στην οποιαδήποτε κυβέρνηση την πιστή εφαρμογή των κανόνων και των διατάξεων του «Διεθνούς Δικαίου», όλα τα υπόλοιπα είναι καφενειακές συζητήσεις για «νά ’χαμε να λέγαμε».

Σχετικά με τα θέματα δικαίου, ηθικής και ισχύος στις διεθνείς σχέσεις που είναι συνυφασμένα με το νησί της Μήλου και όσα συνέβησαν εκεί πριν 2.500 χρόνια περίπου, αναφέρθηκε αναλυτικά ο Θουκυδίδης, που θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού, της κυρίαρχης σχολής σκέψης στις διεθνείς σχέσεις. 

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, η λογική του ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών μειώνει τα περιθώρια ηθικών επιλογών και το συμφέρον σε συνδυασμό με την ισχύ διαμορφώνει το δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις: Το δίκαιο του ισχυροτέρου είναι αυτό που επικρατεί πάντοτε.

Βεβαίως, μπορούμε να εφευρίσκουμε δικαιολογίες κάθε είδους, όπως αυτές που ο ανεκδιήγητος Κούλης ανέφερε σε σχετική ανακοίνωσή του: «Ο Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας»! Ουάου!»

Υπέρ της ένοπλης αντίστασης του λαού της Βενεζουέλας (του Λουκά Σταύρου)

 γράφει ο Λουκάς Σταύρου

Η γκανγκστερική επίθεση ων Αμερικανών στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του προέδρου Μαδούρο δεν τελειώνει εδώ.

Οι Αμερικάνοι ετοιμάζουν να φέρουν στην εξουσία τον αχυράνθρωπο τους που ακούει στο όνομα Ματσάδο.

Ευχόμαστε στο λαό της Βενεζουέλας να διεξάγει επιτυχώς τον υπέρ πατρίδος ένοπλο αγώνα ενάντια στους εισβολείς και απαγωγείς και στην ντόπια Αμερικανόδουλη ολιγαρχία που ετοιμάζεται να παραδώσει τον πλούτο της Βενεζουέλας στη ληστοσυμμορία των Αμερικάνων.

Περιμένουμε να ακούσουμε την θέση του δικού μας αχυράνθρωπου των Αμερικανοσιωνιστών Νίκου Χριστοδουλίδη.

Τι έχει να πει ο αρνητής του διεθνούς δικαίου που έχει συνάψει στρατιωτική συνεργασία με τους γενεκτόνους;

Το Σοκ της Ιστορίας: η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Πολιτικός Επιστήμονας - Συγγραφέας

Η απαγωγή από το σιωνιστικό κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών του Maduro, του νόμιμου αρχηγού του κράτους της Βενεζουέλας, σύμφωνα με την ειδική «νομολογία» του Noriega και του Saddam Hussein, μπορεί μόνο να καταστρέψει οριστικά, στα μάτια και του τελευταίου αφελούς, οποιαδήποτε πίστη στη νομιμότητα της παγκόσμιας τάξης μετά το 1945, που κοινώς ονομάζεται «Διεθνές Δίκαιο». 

Άλλωστε ο μεγάλος Γερμανός καθηγητής Carl Schmitt, έχει αφιερώσει πολλά δοκίμια περί όλου αυτού. Επίσης πολλά νομικά απήγγειλε και στη  δίκη - παρωδία της Νυρεμβέργης, καταρρίπτοντας πολλά από τα κατηγορητήρια.

Ταυτόχρονα και όλα τα μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα, από διανοούμενους και φιλοσόφους μέχρι τους συγγραφείς και τους ποιητές, όπως ο Evola, Heidegger, Junger, Benn, Alain de Beboist, Locchi, Ezra Pound, Brasillach, Rebatet, Venner, Cousteau, Drieu la Rochelle και πολλοί άλλοι είχαν γράψει, προφητεύσει και ενημερώσει για το παγκόσμιο καρκίνωμα των ΗΠΑ που κατέλαβε την Ευρώπη το 1945 και τις «ειρηνικές» παρεμβάσεις τους ακόμη και με βομβαρδισμούς σε καιρό ειρήνης - βλέπε Βελιγράδι. 

Για να μην αναφέρω ακόμη και κάποιους φιλελεύθερους διανοούμενους, 200 χρόνια πριν, όπως τον  Alexis de Tocqueville, ο οποίος σε ταξίδι του στην βαρβαρότητα των ΗΠΑ…τρόμαξε με την αμερικανική πολιτικής περιγράφοντας την φρίκη που θα επακολουθήσει

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Νίκη στα όπλα της Βενεζουέλας ΙΙ: μονόλογοι στο βουνό, Vol 28 (του Κωνσταντίνου Στυλιανού)

γράφει ο Κωνσταντίνος Στυλιανού 

Η αστική δεξιά χειροκροτεί την εισβολή που φέρει την υπογραφή των ΗΠΑ με την σοβαρότητα της πολιτικής του ρεαλισμού, αλλά καταγγέλλει την εισβολή στην Κύπρο με δάκρυα πατριωτισμού.

Ο Τραμπ, στο όνομα της τάξης, της δύναμης και των γεωπολιτικών συμφερόντων, συνεχίζει να υπηρετεί τους μεγάλους ισχυρούς του πλανήτη με τον μανδύα της αστερόεσσας, αλλά ο ψηφοφόρος της δεξιάς, διαμαρτύρεται για τις τράπεζες υποστηρίζοντας ταυτόχρονα την ελεύθερη αγορά.

Από την άλλη, η αριστερά, καταδικάζει την εισβολή των ΗΠΑ, αλλά συνομιλεί με τον κατακτητή στην Κύπρο, αρνούμενη να αντιληφθεί ή αγνοεί ότι το καθεστώς του Μαδούρο, είχε προσπαθήσει το 2017 να θέσει εκτός νόμου το ΚΚ Βενεζουέλας.

Το πρότυπο μοντέλο του Τσάβες, ο σοσιαλισμός α λα καρτ, η επιμονή των προοδευτικών ψηφοφόρων να αποκαλούν πράκτορα της CIA όποιον διαφωνεί μαζί της λαϊκής τάχα ιδεολογίας, υπενθυμίζουν απλά τον ξεπεσμό του ανθρώπινου είδους όπως τον οδήγησε η μεταμοντέρνα αριστερά.

Δηλαδή, ο αριστερός συγχωρεί τον τύραννο αν μιλά στο όνομα του λαού και ο δεξιός συγχωρεί την εισβολή αν γίνεται με την υπογραφή του ισχυρού. 

Οι δημοκράτες, δεξιοί και αριστεροί, επιμένουν στα δικά τους παραμύθια μόνον και μόνον για να στηρίξουν ένα σαθρό πολίτευμα που εξυπηρετεί και τους δύο, αφού υπηρετούν από κοινού τις τράπεζες και το σύστημα.

Για τα δημοκρατικά καθεστώτα, δεν έχει σημασία η πράξη αλλά ποιος την εφαρμόζει. Ακόμα μια απόδειξη ότι ο άνθρωπος, έχει πάψει προ πολλού να είναι πολιτικό ον.

Καλή χρονιά στο εναπομείναν ανθρώπινο είδος.

Μονόλογοι στο βουνό, Vol 28

Νίκη στα όπλα της Βενεζουέλας Ι: Panx Americana, ο διεθνής νταβατζής της υφηλίου (του Ανδρέα Γενιά)

γράφει ο Ανδρέας Γενιάς

Η Αμερική δεν πολεμά τη Βενεζουέλα γιατί «αγαπά τη δημοκρατία». 

Τη χτυπάει γιατί τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. 

Γιατί είπε ότι ο εθνικός πλούτος ανήκει στο έθνος και όχι στα κοράκια των πολυεθνικών. 

Γιατί αρνήθηκε να γίνει ένα ακόμα ενεργειακό πορνείο και να πουλά το αίμα της γης της σε δολάρια, υπό Αμερικανική επιτήρηση και με κυβερνήτες μαριονέτες.

Το πραγματικό έγκλημα της Βενεζουέλας είναι η εθνική ανεξαρτησία.

Ένα κράτος με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, με φυσικό αέριο, χρυσό και στρατηγικές πρώτες ύλες, αρνήθηκε να λειτουργήσει ως αποικία. 

Αυτό και μόνο αρκεί για να ενεργοποιηθεί όλος ο μηχανισμός του διεθνούς νταβατζή: κυρώσεις, οικονομικός στραγγαλισμός, εσωτερική αποσταθεροποίηση, χρηματοδότηση «αντιπολίτευσης», απειλές και ψεύτικα ανθρωπιστικά δάκρυα.

Η Νότια Αμερική, για τις ΗΠΑ, δεν είναι ήπειρος. Είναι ιδιοκτησία. Από το δόγμα Μονρόε μέχρι σήμερα, όποιος λαός προσπάθησε να πάρει στα χέρια του τη μοίρα του, το πλήρωσε με αίμα. 

Πραξικοπήματα, δολοφονίες, εμφύλιοι, πείνα. Όχι γιατί "απέτυχαν", αλλά γιατί τιμωρήθηκαν. Η Βενεζουέλα τιμωρείται γιατί δεν υπάκουσε.

Οι κυρώσεις δεν είναι «διπλωματία». Είναι όπλο μαζικής εξόντωσης λαών. Διαλύουν οικονομίες, στερούν φάρμακα, τρόφιμα, καύσιμα. 

Δημιουργούν χάος, για να έρθει μετά ο «σωτήρας» με τα δολάρια και τα συμβόλαια. Αυτή είναι η αμερικανική συνταγή.

Πρώτα πείνα, μετά υποταγή.

Σε αυτό το σχέδιο, το Ισραήλ δεν είναι απλός σύμμαχος. Είναι συνεταίρος. 

Προκεχωρημένο φυλάκιο της Αμερικανικής αυτοκρατορίας, ειδικός στην καταστολή, στην παρακολούθηση, στον ασύμμετρο πόλεμο. 

Όποιο κράτος δεν βολεύει, όποιος λαός δεν σκύβει το κεφάλι, στοχοποιείται.

Στη Μέση Ανατολή, στη Λατινική Αμερική, παντού το ίδιο δόγμα: όποιος δεν ελέγχεται, χτυπιέται.

Η Βενεζουέλα δεν απειλεί στρατιωτικά κανέναν. Απειλεί όμως το σύστημα. Απειλεί το δολάριο. Απειλεί την ιδέα ότι οι Λαοί είναι καταδικασμένοι να ζουν με δανεικά, με χρέος και με κυβερνήσεις - υπάλληλους. 

Απειλεί το αφήγημα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Και εδώ ακριβώς πρέπει να κοιτάξει ο Έλληνας κατάματα την αλήθεια.

Τι θα γινόταν αν αύριο μια πραγματικά εθνική ελληνική κυβέρνηση έλεγε:

– Τα πετρέλαια είναι ελληνικά

– Η ενέργεια είναι εθνικό όπλο

– Το νόμισμα και η οικονομική πολιτική δεν υπαγορεύονται απ’ έξω

Η απάντηση είναι απλή: ότι έγινε στη Βενεζουέλα, ότι έγινε παντού.

Αυτός είναι ο φόβος της Αμερικής. Όχι τα καθεστώτα, αλλά τα παραδείγματα. Όχι οι στρατοί, αλλά οι ιδέες της εθνικής κυριαρχίας. 

Αν ένας λαός σταθεί όρθιος και επιβιώσει, τότε ανοίγει ο δρόμος και για άλλους.

Η Βενεζουέλα είναι καθρέφτης του μέλλοντος μας. Και γι’ αυτό την πολεμούν. Για να μην τολμήσει κανείς άλλος. 

Για να μείνει ο κόσμος ένας απέραντος στάβλος χρεωμένων λαών και αφεντικών χωρίς πατρίδα.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο εμετικό από την ωμή αμερικανική επιθετικότητα. Είναι τα λεγόμενα «πατριωτικά και εθνικιστικά» κόμματα που γονατίζουν μπροστά στην πρεσβεία, που γλείφουν τις ΗΠΑ και χειροκροτούν τον Τραμπ λες και είναι σωτήρας των Εθνών.

 Πατριώτες με ξένο αφεντικό, εθνικιστές με εισαγόμενη γραμμή, «αντισυστημικοί» που τρέμουν μην τυχόν και δυσαρεστήσουν την Ουάσιγκτον.

Δεν υπάρχει πατριωτισμός με δολάρια. Δεν υπάρχει εθνική ανεξαρτησία με ΝΑΤΟικές αλυσίδες. 

Όποιος γλύφει τις ΗΠΑ όταν ισοπεδώνουν χώρες, όταν στραγγαλίζουν λαούς με κυρώσεις, όταν στήνουν κυβερνήσεις-μαριονέτες, δεν είναι πατριώτης. Είναι συνεργάτης.

Και όποιος βαφτίζει τον Τραμπ «αντισυστημικό», ενώ υπηρετεί το ίδιο ιμπεριαλιστικό σύστημα με άλλο περιτύλιγμα, απλώς κοροϊδεύει τον Λαό.

Η Αμερική δεν έχει κόμματα. Έχει συμφέροντα. Και όποιος τα υπηρετεί, ότι ταμπέλα κι αν φορά, είναι απέναντι από την εθνική αξιοπρέπεια.

Ο πατριωτισμός δεν μετριέται με σημαίες και συνθήματα, αλλά με το αν τολμάς να πεις όχι στον αφέντη. 

Και αυτό, δυστυχώς, πολλοί που παριστάνουν τους «πατριώτες» δεν το έκαναν ποτέ.

Αυτοί που κράτησαν Θερμοπύλες στο Λίβανο: μεγάλο αφιέρωμα στους θρυλικούς ηγέτες της Χεζμπολάχ και όχι μόνο

 

γράφει ο Α.Π.

Στη χώρα μας ευδοκιμεί ο μύθος του αήττητου της σιωνιστικής πολεμικής μηχανής και η πεποίθηση περί της ματαιότητας κάθε αντίστασης στους σιωνιστές και τα αντιανθρώπινα σχέδια τους. Το γεγονός είναι πως το σιωνιστικό λόμπι διεθνώς έχει δουλέψει μεθοδικά, μέσα από ένα δίκτυο που περιλαμβάνει από αργυρώνητους μεγαλοδημοσιογράφους ως σκηνοθέτες του Χόλυγουντ, για να πλάσει το μύθο του άτρωτου, ακριβώς επειδή ξέρει καλά ότι είναι μύθος, και μάλιστα μύθος που βασίζεται σε σαθρά θεμέλια. 

Οι λαοί της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Συρίας γνωρίζουν τον σιωνιστή εχθρό τους πολύ καλύτερα από ότι εμείς. Κι ενώ οι διάφοροι λογάδες προτείνουν υποταγή στη σιωνιστική βαρβαρότητα στο όνομα κάποιου δήθεν "ρεαλισμού", οι λαοί αυτοί γεννούν και θα συνεχίσουν να γεννούν τους δικούς τους Κολοκοτρώνηδες, που "ο κόσμος τούς έλεγε τρελούς" μα αυτοί πολέμησαν και νίκησαν, ματώνοντας τη μύτη του αλαζόνα σιωνιστή και πετώντας τη στο χώμα. Μια ματιά στις βιογραφίες και τα κατορθώματα ορισμένων ηρώων της Λιβανέζικης Αντίστασης είναι αρκετή για να διαλύσει κάθε μύθο περί σιωνιστικού αήττητου, και να δείξει ότι το αντίθετο ισχύει: ότι είναι η Αντίσταση, με το αδούλωτο πνεύμα της, που δεν γίνεται να ηττηθεί.

Khalid Bazzi, ο Λεωνίδας του Bint Jbeil

Γεννημένος το 1969 στο χωριό αυτό στα σύνορα του Λιβάνου με την κατεχόμενη Παλαιστίνη, από οικογένεια σιιτών φιλικά προσκείμενων στην παλαιστινιακή Φατάχ, ο Khalid σε ηλικία 13 ετών είδε τους σιωνιστές να καίνε το χωριό του κατά την εισβολή τους στο Λίβανο. Ανήλικος ακόμη εντάχθηκε στη Χεζμπολάχ, πέρασε χρόνια έγκλειστος στο διαβόητο στρατόπεδο al-Khiyyam που είχαν στήσει οι κατοχικές δυνάμεις στον Νότιο Λίβανο, και όταν ελευθερώθηκε, συμμετείχε στην εκδίωξη των σιωνιστών από τη χώρα το Μάιο του 2000, ηγούμενος μάλιστα της φάλαγγας της Χεζμπολάχ που μπήκε στο χωριό του.

Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Η θριαμβευτική ομιλία του ηγέτη της Χεζμπολάχ, σεΐχη Νασράλα, από το Bint Jbeil στις 25 Μαΐου 2000, όπου παρομοίωσε τη δύναμη του Ισραήλ με ιστό αράχνης, καθόταν στο λαιμό των αξιωματούχων του σιωνιστικού καθεστώτος. Ταυτόχρονα, το Bint Jbeil αποτελούσε στρατηγική θέση στον δρόμο προς τον ποταμό Λιτάνι, κάτι που σήμαινε πως αν σε μελλοντικό πόλεμο οι Ισραηλινοί ήθελαν να προχωρήσουν βαθιά μέσα στο Λίβανο, το Bint Jbeil θα ήταν το πρώτο εμπόδιο που θα έπρεπε να ξεπεράσουν.

Τον Ιούλιο του 2006 το Ισραήλ επιτέθηκε ξανά στο Λίβανο. Ο Khalid, που είχε συμμετάσχει στην επιτυχημένη επιχείρηση της Χεζμπολάχ μέσα στο ισραηλινό έδαφος στις 12 Ιουλίου (απαγωγή δύο στρατιωτών του IDF και εξουδετέρωση οχτώ) τέθηκε επικεφαλής της άμυνας του Bint Jbeil, του νοτιότερου και πιο ευάλωτου αλλά και κομβικού σημείου. Ήξερε ότι του δόθηκε το ιερό καθήκον να υπερασπιστεί το χωριό του και ταυτόχρονα όλη την περαιτέρω θωράκιση του Λιβάνου, η οποία θα βρισκόταν σε κίνδυνο αν το Bint jbeil έπεφτε.

Επί 33 μέρες οι 200 περίπου άντρες του ήρθαν αντιμέτωποι με χιλιάδες στρατιώτες του IDF υποστηριζόμενους από την τελευταία λέξη της τεχνολογίας σε άρματα μάχης, πυροβολικό και αεροπορία. Κι όμως, το Bint Jbeil δεν έπεσε. Οι σιωνιστές έφυγαν νικημένοι και με βαριές απώλειες, αλλά ο Khalid είχε κερδίσει το υψηλότερο παράσημο, αυτό του μαρτυρίου στην υπεράσπιση της πατρώας γης: σκοτώθηκε στην κορύφωση της μάχης, στις 29 Ιουλίου, σε ηλικία 37 ετών.

Jihad Jibril, ο συνταγματάρχης

Γεννημένος το 1961, γιος του Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης-Γενική Διοίκηση, του Ahmed Jibril, o Jihad ήταν κατά γενική ομολογία ο καλύτερος διοικητής ανορθόδοξου πολέμου που είχε ο αραβικός κόσμος στη γενιά του. Σε ηλικία είκοσι ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι για εκπαίδευση στην εκεί στρατιωτική ακαδημία. Αποφοιτώντας με τον βαθμό του συνταγματάρχη (πρωτοφανές για την ηλικία του) επέστρεψε στο Λίβανο. Οι σιωνιστές είχαν συλλάβει τον πατέρα του. Ο Jihad αποφάσισε να τον ελευθερώσει.

Ένα βράδυ, τέσσερις Παλαιστίνιοι κομάντος μεταμφιεσμένοι με στολές Λιβανέζων Φαλαγγιτών έφτασαν στη στρατιωτική βάση της ταξιαρχίας Ναχάλ του IDF στον Νότιο Λίβανο. Μιλώντας στον σκοπό σε άπταιστα γαλλικά, απέσπασαν την έγκριση του να εισέλθουν στο στρατόπεδο, όπου αιχμαλώτισαν οχτώ Ισραηλινούς στρατιώτες που εκείνη τη στιγμή κοιμόντουσαν. Τους κράτησαν σε μυστική τοποθεσία που η Μοσάντ δεν μπόρεσε ποτέ να εντοπίσει, και μετά από τρία χρόνια τους αντάλλαξαν με 5.000 Παλαιστίνιους κρατούμενους. Πρώτος στη λίστα ανταλλαγής ο πατέρας του Jibril. Δεύτερος ο Γιασίν, ιδρυτής της Χαμάς. Η συμφωνία αυτή έμεινε στην ιστορία ως συμφωνία Jibril.

Όμως ούτε κι αυτή η ιστορία τελειώνει εδώ. Στις 25 Νοεμβρίου 1987 ο Jihad σχεδίασε και εκτέλεσε -συμμετέχοντας μάλιστα ο ίδιος- ένα από τα πιο παράτολμα εγχειρήματα στην ιστορία της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Μαζί με έναν ακόμη μαχητή, πέρασαν τα ισραηλινά σύνορα με αλεξίπτωτα πλαγιάς, επιτέθηκαν σε ισραηλινό φυλάκιο, σκότωσαν έξι στρατιώτες του IDF και επέστρεψαν άθικτοι στο Λίβανο μέσα στο σκοτάδι. Η "νύχτα των gliders", που μοιάζει τόσο πολύ με το χτύπημα της Χαμάς στις 7 Οκτώβρη του 2023, ήταν ένα από τα γεγονότα που οδήγησαν στην Πρώτη Ιντιφάντα (εξέγερση) των Παλαιστίνιων λίγες μέρες μετά.

Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Γιτζάκ Ράμπιν, και ο αρχηγός του στρατού, Εχούντ Μπαράκ, δύο μετέπειτα πρωθυπουργοί, ήταν αποφασισμένοι να εκδικηθούν για το χουνέρι που είχαν πάθει. Ένα μικτό κλιμάκιο από άνδρες της επίλεκτης σιωνιστικής ταξιαρχίας Γκολάνι και βατραχανθρώπους της Σαγιερέτ 13 οργανώθηκε για να φέρει σε πέρας αυτή την εκδίκηση. Επιτέθηκαν στο κτίριο διοίκησης του Λαϊκού Μετώπου στο Λίβανο, όπου υποτίθεται ότι βρίσκονταν ο Jihad και ο πατέρας του, με σκοπό να εξοντώσουν την ηγεσία του Μετώπου. Η επιχείρηση απέτυχε, ο Ισραηλινός συνταγματάρχης Αμίρ Μέι-Ταλ σκοτώθηκε, και ο επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων, στρατηγός Ρούμπιν, απολύθηκε και υποβαθμίστηκε.

Ο Jihad είχε γελοιοποιήσει τους σιωνιστές τρεις φορές με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Μετά από πολλά χρόνια, για να φέρει η Μοσάντ σε πέρας τη δολοφονία του, χρειάστηκε τη βοήθεια όχι μόνο της CIA αλλά και της καναδικής CSIS. Ήταν το 2002, στη Βηρυτό, και ο Jihad γινόταν μάρτυρας σε ηλικία 41 ετών.

Ali Musa Daqduq, ο ελεύθερος σκοπευτής

Ο μόνος από αυτή τη λίστα που βρίσκεται εν ζωή, και ο λόγος που γνωρίζουμε το όνομα του -σε αντίθεση με όλους τους εν ζωή ηγέτες της Αντίστασης που είναι γνωστοί είτε με ψευδώνυμα είτε είναι άγνωστοι- είναι λόγω της σύλληψής του το 2007. Γεννημένος είτε το 1969 είτε το 1972, ο Daqduq είναι διοικητής της Χεζμπολάχ και ήταν ο κυριότερος εκπαιδευτής του δικτύου ελεύθερων σκοπευτών της Ιρακινής Αντίστασης που προκάλεσαν σημαντικές απώλειες στους Αμερικανούς στρατιώτες και μισθοφόρους κατά την κατοχή του Ιράκ.

Το κατόρθωμα για το οποίο έγινε γνωστός είναι η έφοδος στην αμερικανική βάση στην Καρμπάλα του Ιράκ στις 20 Ιανουαρίου 2007. Η επιχείρηση αυτή λέγεται ότι ενορχηστρώθηκε από τον αρχηγό των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, τον αείμνηστο στρατηγό Σολεϊμανί. Θυμίζει τις επιχειρήσεις του Όττο Σκορτσένυ και του Jihad Jibril. Μέλη των σιιτικών αντιστασιακών οργανώσεων του Ιράκ, που επέβαιναν σε αμερικανικό στρατιωτικό όχημα και μιλούσαν άπταιστα αγγλικά, μπήκαν στη βάση και σκότωσαν πέντε Αμερικανούς στρατιώτες, αιχμαλωτίζοντας άλλους τέσσερις, τους οποίους σκότωσαν αργότερα.

Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο Daqduq συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Γκουαντάναμο, από όπου αφέθηκε ελεύθερος το 2012. Σήμερα είναι διοικητής της Χεζμπολάχ, και μάλιστα πολύ πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2023, έχασε το γιο του σε ισραηλινό βομβαρδισμό της νότιας Συρίας.

Samir Kuntar, ο Δρούζος

Γεννημένος το 1962 σε ηλικία Δρούζων του Λιβάνου, ο Σαμίρ έγινε μέλος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης σε πολύ νεαρή ηλικία. Στα 16 του, το 1978, πέρασε τα σύνορα με την κατεχόμενη Παλαιστίνη και εκτέλεσε έναν Ισραηλινό αστυνομικό στη Ναχαρίγια. Όταν οι σιωνιστές τον συνέλαβαν, του φόρτωσαν τους φόνους μιας οικογένειας Ισραηλινών αμάχων στην ίδια πόλη, κάτι που ο Kuntar επέμενε σε όλη του τη ζωή ότι δεν είχε διαπράξει. Έμεινε για τριάντα χρόνια στις σιωνιστικές φυλακές. Για να τον απελευθερώσει, η Χεζμπολάχ ενορχήστρωσε και πραγματοποίησε την επιχείρηση της 12ης Ιουλίου 2006, και το 2008 απελευθερώθηκε σε ανταλλαγή με τις σορούς των 8+2 εξουδετερωμένων στρατιωτών του IDF.

Ελεύθερος πια, πήγε στη Συρία όπου τού απονεμήθηκε το υψηλότερο παράσημο της χώρας από τον Μπασάρ αλ-Άσαντ, και κατά τον πόλεμο που οι Αμερικανοί, οι σιωνιστές και οι Σαουδάραβες εξαπέλυσαν εναντίον της Συρίας μέσω των μαριονετών τους (τζιχαντιστών και άλλων) ηγήθηκε των ανδρών της Χεζμπολάχ που απελευθέρωσαν την περιφέρεια της Δαμασκού και τον νότο της Συρίας, τιμώμενος με παράσημο από τον Ιρανό πρόεδρο Αχμαντινετζάντ. Σκοτώθηκε το Δεκέμβριο του 2015 σε αεροπορική επιδρομή. Στην κηδεία του παρέστησαν μέλη όλων των παλαιστινιακών αντιστασιακών οργανώσεων και της Χεζμπολάχ.

Imad Mughniyeh, το φάντασμα

Γεννημένος το 1962, είχε επιδείξει νωρίς τις πολεμικές του αρετές και είχε συμπεριληφθεί στην προσωπική σωματοφυλακή του Παλαιστίνιου ηγέτη Γιασέρ Αραφάτ πριν ακόμη ενηλικιωθεί. Μετά την αποπομπή της ηγεσίας της PLO από τον Λίβανο το 1982, εντάχθηκε στη Χεζμπολάχ και για τα επόμενα 26 χρόνια αποτέλεσε τον ηγέτη του στρατιωτικού σκέλους και της αντικατασκοπείας της οργάνωσης. Ήταν ο άνθρωπος που οργάνωσε τις επιθέσεις κατά αμερικανικών στρατιωτικών και πολιτικών στόχων στη Βηρυτό το 1983 και το 1984, που είχαν ως αποτέλεσμα την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Λίβανο. Ήταν επίσης ο οργανωτής της βομβιστικής επίθεσης στην ισραηλινή πρεσβεία στο Μπουένος Άιρες το 1992, αλλά και της επιτυχούς ενέδρας της Χεζμπολάχ σε άνδρες των ισραηλινών Ειδικών Δυνάμεων στην Ανσαρίγια του Νότιου Λιβάνου το 1997 (δώδεκα σιωνιστές ειδικοδυναμίτες νεκροί, κανένας μαχητής της Χεζμπολάχ).

Στον αραβικό κόσμο έγινε θρύλος το καλοκαίρι του 2006, όταν κατάρτισε και συντόνισε το αμυντικό σχέδιο της Χεζμπολάχ απέναντι στην επίθεση του Ισραήλ, και ήταν προσωπικά υπεύθυνος για την καθοδήγηση της επιχείρησης χτυπήματος ισραηλινής φρεγάτας με πύραυλο στις 14 Ιουλίου (4 νεκροί ισραηλινοί στρατιώτες και απόσυρση του ισραηλινού ναυτικού από τη συνέχεια του πολέμου), γεγονός που προβλήθηκε από τα τηλεοπτικά δίκτυα όλου του κόσμου. Ο Ιμάντ δολοφονήθηκε στη Δαμασκό από κοινή επιχείρηση CIΑ-Μοσάντ τον Φεβρουάριο του 2008.

Jihad Mughniyeh, ο νέος

Γιος του Ιμάντ, με οργανωτικά και διοικητικά προσόντα όμοια με του πατέρα του, ανήκε στην προσωπική φρουρά του σεΐχη Νασράλα και με την έναρξη του συριακού πολέμου ηγήθηκε του αγώνα της Χεζμπολάχ για την απελευθέρωση του κυβερνείου Κουνέιτρα στα νότια της χώρας. Τραυματίστηκε το 2013 στη μάχη του Κουσέιρ, μια από τις πρώτες σημαντικές ήττες των αμερικανοκίνητων τζιχαντιστών στον πόλεμο της Συρίας. Δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 σε σιωνιστική αεροπορική επιδρομή. Στην κηδεία του παρέστησαν μεταξύ άλλων ο Νασράλα και ο Ιρανός στρατηγός Σολεϊμανί. Η Χεζμπολάχ εκδικήθηκε το θάνατο του πλήττοντας βάση του IDF στα αγροκτήματα της Σεμπάα (περιοχή του Λιβάνου παράνομα κατεχόμενη από το Ισραήλ) σκοτώνοντας δύο Ισραηλινούς στρατιώτες.

Mustafa Badreddine, ο παλιός

Γαμπρός του Imad και θείος του Jihad Mughniyeh, ο γεννημένος το 1961 Μουσταφά υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Χεζμπολάχ και από τους πρώτους ηγέτες του στρατιωτικού της σκέλους. Μαζί με τον Imad, ανήκε αρχικά στην επίλεκτη Μονάδα 17 της Παλαιστινιακής Φατάχ. Στη Χεζμπολάχ, ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή βομβών (μεταξύ αυτών και της βόμβας που σκότωσε τους 241 Αμερικανούς πεζοναύτες στη Βηρυτό το 1983), και μετά το θάνατο του Ιμάντ, έγινε επικεφαλής του στρατιωτικού σκέλους της οργάνωσης.

Ο Μουσταφά θεωρείται πως ήταν ο ανώτατος διοικητής όλων των δυνάμεων της Χεζμπολάχ κατά την περίοδο του πολέμου στη Συρία. Από αυτή τη θέση νίκησε πολλές φορές τους τζιχαντιστές του ISIS και της Αλ Κάιντα. Η πιο σημαντική νίκη ήταν η ενέδρα στο χωριό Οτέιμπα, ανατολικά της Δαμασκού, στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Ένα μεγάλο κομβόι οχημάτων με μαχητές του Μετώπου Αλ Νούσρα (αλ Κάιντα) θα περνούσε από τον δρόμο παράλληλα με τον οικισμό. Ένα μπαράζ από αλυσιδωτές εκρήξεις από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς τοποθετημένους από τη Χεζμπολάχ, είχαν ως αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό του κομβόι, το θάνατο 170 τζιχαντιστών και του διοικητή τους, και την καταστροφή του οπλισμού και των αυτοκινήτων. Η επιχείρηση αυτή έφερε ανεξίτηλη την σφραγίδα του Badreddine.

Ο Badreddine σκοτώθηκε το Μάιο του 2016 πολεμώντας στη Συρία.

Mustafa Chamran, o Τσε

Γεννημένος το 1932 στο Ιράν, σπούδασε Ιατρική στις ΗΠΑ και έγινε δεκτός στα Bell Laboratories και στη NASA. Επηρεασμένος από τις επαναστατικές ιδέες, πήγε το 1963 στην Κούβα και μετέπειτα στην Αίγυπτο του Νάσσερ, όπου εκπαιδεύτηκε στον ανταρτοπόλεμο. Διάβαζε Μαρξ, Λένιν, αλλά και τον θεωρητικό του Ισλαμικού Μαρξισμού Ali Shariati και τα γραπτά του Αγιατολάχ Χομεϊνί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στο Σαν Χοσέ των ΗΠΑ ίδρυσε μαζί με τον αδερφό του την ομάδα "Κόκκινοι Σιίτες" για να συνδυάσει τις ιδέες της προλεταριακής επανάστασης με αυτές του σιιτικού Ισλάμ, που σε αντίθεση με το σουνιτικό, τάσσεται με τη μεριά των καταπιεσμένων.

Το 1971 πήγε στον Λίβανο, παίρνοντας τα όπλα για λογαριασμό της PLO του Γιάσερ Αραφάτ, και ταυτόχρονα εργαζόμενος μαζί με τον κληρικό Μούσα αλ-Σαντρ για τη δημιουργία ενός σιιτικού επαναστατικού κινήματος στη χώρα. Από τις εργασίες αυτές προήλθε το κίνημα Αμάλ, που μαζί με τη Χεζμπολάχ είναι τα δύο σημαντικότερα σιιτικά πολιτικά κινήματα στο Λίβανο ως σήμερα. Ο Chamran υπήρξε εκ των ιδρυτών του κινήματος Αμάλ.

Όταν ξέσπασε η Ιρανική Επανάσταση, ο Chamran επέστρεψε στο Ιράν και έγινε ο πρώτος υπουργός άμυνας της νέας Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ ηγήθηκε της Διοίκησης Ανορθόδοξου Πολέμου, η οποία εξελίχθηκε στη σημερινή επίλεκτη δύναμη Quds των Φρουρών της Επανάστασης. Νίκησε πολλές φορές τους Ιρακινούς και απελευθέρωσε το έδαφος του Ιράν που είχαν καταλάβει. Ο Chamran αποτέλεσε υπόδειγμα ηγέτη και υπήρξε μέντορας για μια σειρά διοικητών των Φρουρών, μεταξύ των οποίων ανήκε και ο στρατηγός Σολεϊμανί.

Ο Chamran σκοτώθηκε πολεμώντας τους Ιρακινούς το 1981. Στο Ιράν και στον Λίβανο θεωρείται σύμβολο γενναιότητας και επαναστατικής αυταπάρνησης. Το 2014 κυκλοφόρησε στις οθόνες η ταινία Τσε, ιρανικής παραγωγής, αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Chamran, που παρομοιάζεται -όχι άδικα- με αυτό του Τσε Γκεβάρα.

Razi Mousavi, ο επιμελητής

Η Συρία, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, παίζει κομβικό ρόλο στον Άξονα της Αντίστασης. Για να μπορούν να εφοδιάζονται οπλικά οι παλαιστινιακές και οι λιβανέζικες αντιστασιακές οργανώσεις, η Συρία είναι ο δρόμος. Ο υποστράτηγος Razi Mousavi, μέλος της επίλεκτης δύναμης Quds των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, ήταν ο άνθρωπος που επί σαράντα χρόνια, από το 1983 ως το 2023, είχε επιφορτιστεί με την επιμελητεία του Άξονα της Αντίστασης στη Συρία. Ως προϊστάμενος του τομέα της επιμελητείας, ήταν ο υπεύθυνος για τη διαρκή και απρόσκοπτη προμήθεια όπλων από Ιράν και Ιράκ -μέσω Συρίας, όπου στάθμευε- στις αντιστασιακές οργανώσεις της Παλαιστίνης και του Λιβάνου. Προσωπικός φίλος και σύντροφος εν όπλοις του στρατηγού Σολεϊμανί, εγγυήθηκε με επιτυχία ότι οι Παλαιστίνιοι και οι Λιβανέζοι μαχητές δεν έμειναν ποτέ χωρίς όπλα. Οι σιωνιστές τον δολοφόνησαν στις 25 Δεκεμβρίου 2023 με αεροπορικό πλήγμα στη Δαμασκό.

Οι άνθρωποι αυτοί, που ατσαλώθηκαν από μικροί στη φωτιά του πολέμου, είναι οι άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν το τέρας. Είναι οι άνθρωποι που τα έβαλαν με τους σιωνιστές, τους ξεγέλασαν, τους εξευτέλισαν, τους νίκησαν άπειρες φορές. Η Αντίσταση βγάζει τέτοιους ανθρώπους. Αυτοί που απαριθμήθηκαν εδώ αποτελούν την περασμένη γενιά. Η σημερινή γενιά έχει ανθρώπους ακόμα πιο μάχιμους, ακόμα πιο αποφασισμένους. Το βλέπουμε στις νίκες της, που όλο και πληθαίνουν. Τους ηγέτες της σημερινής γενιάς της Αντίστασης δεν τους ξέρουμε. Δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους. Κι αυτό είναι καλό. Οι πατεράδες τους έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό μόνο αφότου μαρτύρησαν, ως τότε δρούσαν υπό άκρα μυστικότητα. 

Σήμερα η Αντίσταση είναι πιο δυνατή από την εποχή στην οποία έδρασαν οι άνθρωποι που απαριθμήθηκαν εδώ. Η νέα γενιά έχει να επιδείξει τον παλαιστινιακό θρίαμβο της 7ης του Οκτώβρη, τους θριάμβους των Χούτι της Υεμένης, των πολιτοφυλάκων του Ιράκ και των γερακιών του Λιβάνου. Στις νίκες του μέλλοντος θα μνημονεύονται και αυτοί που έδωσαν τη ζωή τους, ότι πολυτιμότερο είχαν, για να φέρουν τις νίκες αυτές ένα βήμα πιο κοντά.

Κασέμ Σολεϊμανί, ήρωας του έθνους του, σύμβολο αντίστασης στον ιμπεριαλισμό. Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του.

 

γράφει ο Α.Π.

Ο Κασέμ Σολεϊμανί ήταν Ιρανός στρατιωτικός ηγέτης, υποστράτηγος και διοικητής των ειδικών δυνάμεων αλ-Κουντς των Φρουρών της Επανάστασης για ειδικές επιχειρήσεις εκτός του Ιράν. Οι Αλ-Κουντς, υπό την ηγεσία του Σολεϊμανί παρείχαν στήριξη στις δυνάμεις της Χαμάς και της Χεζμπολάχ στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής κατάστασης στο Ιράκ μετά την απόσυρση αμερικανικών στρατευμάτων από εκεί. Από το 2012, οι ιρανικές δυνάμεις υποστήριξαν τις δυνάμεις του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία. Ο Σολεϊμανί συμμετείχε επίσης στις επιχειρήσεις παροχής βοήθειας στην κυβέρνηση του Ιράκ για την καταπολέμηση των τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους (2014-2015). Στις 3 Ιανουαρίου 2020 σκοτώθηκε στη Βαγδάτη, από αεροπορική επιδρομή μη-επανδρωμένων αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.

Θεωρείται εθνικός ήρωας στο Ιράν. Έχουν δημιουργηθεί ακόμη και ταινίες, τραγούδια και άλλα προς τιμήν του. Στην Ελλάδα έχει δημοσιευτεί το 2021 το βιβλίο «ο ευτυχισμένος φίλος μας» από τις εκδόσεις Ταξιδευτής που είναι στιγμιότυπα από την ζωή του.

Πρώτα χρόνια

Ο Κασέμ Σολεϊμανί γεννήθηκε το 1957 σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια στο ορεινό χωριό Κανάτ-ε-Μάλεκ στην επαρχία Ραμπόρ της νοτιοανατολική επαρχία Κερμάν. Ο πατέρας του, ο οποίος είχε ένα χωράφι από τις μεταρρυθμίσεις του Σάχη, είχε χρεωθεί με ένα δάνειο 100 τομάν. Ως εκ τούτου, έχοντας αποφοιτήσει μόνο από το δημοτικό σχολείο, ο 13χρονος Κασέμ και ένας συγγενής του πήγαν να εργαστούν στην επαρχιακή πρωτεύουσα Κερμάν όπου εργάστηκαν στις κατασκευές για να ξεχρεώσουν τον πατέρα του. Σύμφωνα με τον Σουλεϊμανί πληρώνονταν δύο τομάν την ημέρα. Μετά την αποπλήρωση του δανείου, το 1975, ξεκίνησε να εργάζεται στο τοπικό τμήμα επεξεργασίας νερού, όπου μετά από λίγο έγινε βοηθός μηχανικός.

Ο νεαρός Σολεϊμανί υποστήριξε τις ιδέες της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979 και εντάχθηκε στους Φρουρούς της Επανάστασης. Ο Σολεϊμανί ανελίχθηκε γρήγορα. Αφού ολοκλήρωσε μαθήματα διάρκειας 45 ημερών για νέους μαχητές, ο Σολεϊμανί άρχισε να εκτελεί μη στρατιωτικά καθήκοντα. Στον Σολεϊμανί είχε ανατεθεί η διασφάλιση της αδιάλειπτης παροχής νερού στην επαρχία Κερμάν.

Το 1980 είχε την πρώτη στρατιωτική εμπειρία του κατά τη διάρκεια επιχείρησης καταστολής κουρδικής εξέγερσης στην επαρχία Δυτικού Αζερμπαϊτζάν, παρόλο που δεν διαδραμάτισε καίριο ρόλο στην επιχείρηση αυτή.

Πόλεμος Ιράν-Ιράκ

Όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Ιράν στις 22 Σεπτεμβρίου 1980, ο Σολεϊμανί εντάχθηκε στους Φρουρούς της Επανάστασης και πολέμησε στον πόλεμο. Ωστόσο, με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, έγινε γνωστός κυρίως από τις τολμηρές επιχειρήσεις αναγνώρισης πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Χάρη σε αυτό, προβιβάστηκε γρήγορα και όταν ήταν 30 ετών του είχαν ήδη αναθέσει την ηγεσία της 41^ης Μεραρχίας Θαραλλάχ.

Η Δύναμη Κουντς

Ως αρχηγός της επίλεκτης δύναμης εξωτερικών επιχειρήσεων Κουντς των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν, ο Σολεϊμανί από τη δεκαετία του 1990 ως το θάνατο του είχε την επίβλεψη της αποστολής όπλων, εκπαίδευσης και επιχειρησιακού συντονισμού διάφορων αντάρτικων κινημάτων σε όλη τη Μέση Ανατολή. Καθώς οι αμερικανικές κυρώσεις είχαν περιορίσει τη δύναμη του τακτικού στρατού του Ιράν, οι Φρουροί της Επανάστασης ως σώμα εξειδικευμένο στον ασύμμετρο πόλεμο απέκτησαν κομβική σημασία στη στρατηγική προβολής ισχύος του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Ο Σολεϊμανί ήταν υπεύθυνος αρχικά για την αποστολή Ιρανών σιιτών Μουτζαχεντίν στη Βοσνία κατά τη διάρκεια του πολέμου (1992-95), μετέπειτα την εκπαίδευση ανδρών της Βόρειας Συμμαχίας κατά των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, και κατόπιν, μετά το 2001, την εκπαίδευση μονάδων των Ταλιμπάν κατά των δυνάμεων του ΝΑΤΟ.

Με βάση τη στρατηγική αποτροπής μιας περικύκλωσης του Ιράν από εχθρικές οντότητες στη Μέση Ανατολή, ο Σολεϊμανί από το 2003 στήριξε με πολλαπλά μέσα την Ιρακινή Αντίσταση κατά των Αμερικανών, καθώς θεωρούσε ότι αν οι Αμερικανοί εδραιωθούν στο Ιράκ, το επόμενό τους βήμα θα ήταν επίθεση κατά του Ιράν. Η στήριξη αυτή περιείχε την παροχή μεγάλου αριθμού αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών στους Ιρακινούς αντάρτες, που χρησιμοποιήθηκαν για να προκαλέσουν μεγάλες απώλειες στα αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ. Παράλληλα, στο έδαφος του Ιράν εκπαιδεύονταν από τη Δύναμη Κουντς χιλιάδες Ιρακινοί σιίτες μαχητές, με σκοπό να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στη σουνιτική Αλ Κάιντα τη στιγμή που οι Αμερικανοί θα έφευγαν από το Ιράκ.

Το καλοκαίρι του 2006 ο Σολεϊμανί βρισκόταν στον Λίβανο όπου θεωρείται ότι συντόνισε επιχειρησιακά την εν πολλοίς επιτυχή άμυνα της Χεζμπολάχ εναντίον της επίθεσης του Ισραήλ κατά τον Πόλεμο του Λιβάνου. Το 2007 οι σιιτικές και σουνιτικές αντάρτικες ομάδες του Ιράκ πολλαπλασίασαν τις επιθέσεις τους κατά αμερικανικών στόχων, κάτι που ανάγκασε τις ΗΠΑ να αυξήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία στη χώρα για να μην χάσουν τον έλεγχό της.

Το 2008 θεωρείται ως ο χρόνος που η Δύναμη Κουντς ξεκίνησε την εντατικότερη εκπαίδευση και εξοπλισμό Παλαιστίνιων μαχητών της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ. Ανώτερα στελέχη της Χαμάς έχουν στο παρελθόν αναγνωρίσει τον Σολεϊμανί, μαζί με τον Ιμάντ Μουγνία της Χεζμπολάχ, ως τα δύο άτομα που έδωσαν την ιδέα της κατασκευής μεγάλου δικτύου υπόγειων σηράγγων (τούνελ) μάχης κάτω από το έδαφος της Λωρίδας της Γάζας.

Συρία και Ιράκ

Ο Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος ξεκίνησε το 2011, και τα δύο επόμενα χρόνια έγινε εμφανές ότι, καθώς χώρες όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία χρηματοδοτούσαν και στρατολογούσαν μαζικά σουνίτες εξτρεμιστές αντάρτες εναντίον της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ-Άσαντ, η κυβέρνηση αυτή, που ήταν σύμμαχος του Ιράν, θα ανατρεπόταν. Ο Σολεϊμανί, μαζί με τον ηγέτη της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα, πρωτοστάτησαν τότε στη στρατολόγηση, εξοπλισμό και εκπαίδευση σιιτών μαχητών από όλη τη Μέση Ανατολή, οι οποίοι πολέμησαν στο πλευρό του Άσαντ. Ο Σολεϊμανί θεωρείται κομβικός στην επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας-Συρίας το 2015, που επέτρεπε στη Ρωσία να εμπλακεί στρατιωτικά στον πόλεμο της Συρίας υπέρ του κυβερνητικού στρατοπέδου. Ο Σολεϊμανί είχε εγκάρδιες σχέσεις με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν και τον υπουργό εξωτερικών Λαβρόφ, και ηγήθηκε προσωπικά της ειδικής επιχείρησης για τη διάσωση Ρώσου πιλότου στο συριακό έδαφος τον Νοέμβριο του 2015. Επίσης, ο Σολεϊμανί συμμετείχε μαζί με το ρωσικό Γενικό Επιτελείο στην κατάρτιση των σχεδίων της επιχείρησης απελευθέρωσης του Χαλεπίου από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, και των περαιτέρω νικών του Συριακού Στρατού ενάντια στο ISIS και την Αλ Κάιντα.

Κατά την ίδια εποχή, το ISIS είχε φτάσει να ελέγχει το 1/3 του Ιράκ, κάτι το οποίο αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για το Ιράν, δεδομένης της εξτρεμιστικής αντι-ιρανικής ιδεολογίας και πρακτικής του ISIS. Από το 2014 ως το 2017 ο Σολεϊμανί ηγήθηκε της ιρανικής βοήθειας στον κυβερνητικό στρατό του Ιράκ, πέτυχε τον συντονισμό των σιιτικών πολιτοφυλακών και των Κούρδων Πεσμεργκά ενάντια στους τζιχαντιστές, κατήρτισε το επιχειρησιακό σχέδιο για την κύκλωση και κατάληψη του Τικρίτ την άνοιξη του 2015, ενώ το 2017, όταν οι Αμερικανοί έδιναν την αιματηρή μάχη της Μοσούλης, ο Σολεϊμανί κατάφερε να απελευθερώσει την πλούσια σε πετρελαιοπηγές πόλη του Κιρκούκ αναίμακτα, μέσω συμφωνίας. Οι νίκες αυτές επισφράγισαν την ήττα του Ισλαμικού Κράτους σε Συρία και Ιράκ.

Ο Άξονας της Αντίστασης

Το 2014 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος και στην Υεμένη, και η Δύναμη Κουντς, με τοπικό διοικητή τον υποστράτηγο Αμπντολρεζά Σαχλάι, βετεράνο του Πολέμου του Ιράκ και απεσταλμένο του Σολεϊμανί, κατόρθωσε να μετατρέψει τους σιίτες αντάρτες Χούθι από ένα τοπικά περιορισμένο κίνημα σε έναν στρατό ικανό να αμυνθεί με επιτυχία στις επιθέσεις του συνασπισμού που διηύθυνε εναντίον του η Σαουδική Αραβία, και να γίνουν η ντε φάκτο κυβέρνηση της Υεμένης.

Οι θετικές για τους συμμάχους του Ιράν εκβάσεις των αιματηρών πολέμων των δεκαετιών 2000 και 2010 στη Μέση Ανατολή είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας συμμαχίας κυρίως σιιτικών αλλά και εν μέρει σουνιτικών δυνάμεων, φιλικών ή μη-εχθρικών προς το Ιράν, που ξεκινάει από το Αφγανιστάν (Ταλιμπάν), προχωρά μέσω του Ιράν στο Ιράκ (σιιτικές πολιτοφυλακές και η κυβέρνηση της χώρας) και τη Συρία (κυβέρνηση Άσαντ), και φτάνει ως το Λίβανο (Χεζμπολάχ), τα παλαιστινιακά εδάφη (Χαμάς) και την Υεμένη (Χούθι). Η συμμαχία αυτή φέρει το κοινό όνομα Άξονας της Αντίστασης. Αυτό σημαίνει ότι, χάρη στις στρατιωτικές, πολιτικές και διπλωματικές ενέργειες του Σολεϊμανί κατά τις τρεις δεκαετίες από το 1990 ως το θάνατό του, ο υπαρξιακός φόβος της ηγεσίας του Ιράν, δηλαδή η στρατηγική περικύκλωση της χώρας από τους αντιπάλους του, αποτράπηκε επιτυχώς. 

Ένας Αμερικανός αναλυτής της Στρατιωτικής Ακαδημίας του West Point είπε επ' αυτού το 2018 ότι ο Σολεϊμανί "μπορεί να πάει με το αυτοκίνητο από την Τεχεράνη στη Βηρυτό και να μην τον πειράξει κανείς στον δρόμο," ενώ ο τότε αρχηγός της ισραηλινής Μοσάντ, Γιόσι Κοέν, ανέφερε ότι "δεν υπάρχει πλέον κανένα εμπόδιο στη διακίνηση όπλων από το Ιράν ως τα ισραηλινά σύνορα και τη Χεζμπολάχ." Δυτικοί αναλυτές ονόμασαν τον Σολεϊμανί "ιδιοφυία του ασύμμετρου πολέμου" και "τον Γκιαπ της Μέσης Ανατολής."

Δολοφονία

Στις 3 Ιανουαρίου του 2020 ο Σολεϊμανί δολοφονήθηκε με επιδρομή drone της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ. Ο θάνατος του Σολεϊμανί επιβεβαιώθηκε από τον στρατό του Ιράν και το PressTV. Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, η ειδική επιχείρηση για την εξουδετέρωση του Σολεϊμανί πραγματοποιήθηκε με εντολή του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ενώ το αμερικανικό Κογκρέσο δεν ειδοποιήθηκε για την επιχείρηση των ΗΠΑ. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφεραν ότι το αυτοκίνητο του Σολεϊμανί καταστράφηκε από πυραύλους που εκτόξευσε drone (μη επανδρωμένο αεροσκάφος).

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Μέση Ανατολή

Στις 12 Οκτωβρίου 2023, πέντε μέρες μετά την κοσμοϊστορική αντεπίθεση της Παλαιστινιακής Αντίστασης, εμφανίστηκε στην ιρανική φιλοκυβερνητική εφημερίδα Kayhan άρθρο, το οποίο ανέφερε πως στις 2 Ιανουαρίου 2020, μια μέρα πριν τη δολοφονία του, ο Σολεϊμανί είχε συναντηθεί στη Βαγδάτη με ηγετικά στελέχη παλαιστινιακών οργανώσεων, και ότι τους έδωσε ένα γενικό περίγραμμα του πώς να κινηθούν στα επόμενα πέντε χρόνια, σε ό,τι αφορά τον αγώνα τους ενάντια στο Ισραήλ για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Πάντα προνοητικός, γράφει η εφημερίδα, ο Σολεϊμανί -όπως έκανε πάντα- προέτρεψε τους Παλαιστίνιους που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο μαζί του να πάρουν χαρτί και μολύβι και να γράψουν τις συμβουλές του, γιατί ο ίδιος μπορεί να μην είναι ζωντανός την άλλη μέρα. Όχι, ο Σολεϊμανί δεν ήταν προφήτης. Τη συμβουλή αυτή, να γράφουν ότι τους έλεγε, την έδινε πάντα, σε κάθε συνάντηση, στους συνομιλητές του, γιατί ήξερε ότι την επόμενη μέρα μπορεί να είναι μάρτυρας. 

Μια τέτοια συνάντηση ήταν κι αυτή, στην αρχή της δεκαετίας του 2020, για το πενταετές πλάνο της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Την άλλη μέρα ο Σολεϊμανί είχε όντως γίνει μάρτυρας. Αλλά, πριν ακόμα ολοκληρωθεί η πενταετία, και χωρίς να ξέρουμε ποιο ήταν το πλάνο, βλέπουμε στην πορεία του τωρινού πολέμου στη Μέση Ανατολή, στην αλληλεγγύη των Χούθι, της Χεζμπολάχ και της ιρακινής αντίστασης στους μαχόμενους Παλαιστίνιους, προδομένους από τον επίσημο αραβικό κόσμο, σε όλα αυτά, εμείς που μελετάμε την περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες και προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να αναγνωρίσουμε πράγματα και καταστάσεις, σε όλα αυτά που γίνονται σήμερα βλέπουμε την ανεξίτηλη κληρονομιά του στρατηγού Σολεϊμανί, του μεγαλομάρτυρα της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης, πιο ζωντανή από ποτέ.

Ο Καρλ Σμιτ και η "αντιτρομοκρατία" της Δύσης

 

Σελίδες 62-65 στο: Domenico Losurdo "Η Γλώσσα της Αυτοκρατορίας. Λεξικό της Αμερικάνικης Ιδεολογίας", μετάφραση Άβα Μπουλούμπαση, εκδόσεις Α/συνέχεια, 2006.

Η τρομοκρατική χρήση της καταγγελίας για τρομοκρατία, φτάνει στο απόγειό της στην Παλαιστίνη. Όπως παρατηρεί ένας καθηγητής του εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, στην επίσημη καταμέτρηση των «εχθρικών τρομοκρατικών ενεργειών» η ισραηλινή κυβέρνηση περιλαμβάνει και τον «λιθοβολισμό». Αν όμως πρέπει να χαρακτηριστεί «τρομοκράτης» κάθε μικρός Παλαιστίνιος που αντιδρά στην κατοχή πετώντας πέτρες, δεν πρέπει ταυτόχρονα να θεωρήσουμε πρωτοπαλίκαρο του αντιτρομοκρατικού αγώνα τον ισραηλινό στρατιώτη που κάνει το ίδιο; Δεν μιλάμε για υποθετική περίπτωση. Μια ισραηλινή δικηγόρος που υπερασπίζεται τους Παλαιστίνιους λέει πως «ένα παιδάκι δέκα χρονών σκοτώθηκε κοντά σε ένα σημείο ελέγχου, στην έξοδο της Ιερουσαλήμ, από έναν στρατιώτη ενάντια στον οποίο είχε πετάξει μια πέτρα». 

Ακόμη, σε ένα από τα πιο έγκυρα αμερικανικά περιοδικά, μπορούμε να βρούμε περιγραφές για «ανατριχιαστικές σκηνές θανάτου», «όταν ένα ισραηλινό τεθωρακισμένο και ένα ελικόπτερο άνοιξαν πυρ στο στρατόπεδο προσφύγων στη Ράφα, ενάντια σε μια ομάδα Παλαιστίνιων διαδηλωτών στην οποία υπήρχαν και παιδάκια». Συχνή αναφορά σε τέτοια περιστατικά δεν γίνεται μόνο από πολιτικούς και δημοσιογράφους. Σε ένα πρόσφατο βιβλίο ιστορικού του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ που ασχολείται με το Ιράκ και τη Μέση Ανατολή, περιγράφεται ωμά η συμπεριφορά των βρετανικών στρατευμάτων το 1920: όταν για να αντιμετωπίσουν τους εξεγερμένους προχώρησαν σε «σκληρά αντίποινα», «έβαλαν φωτιά στα χωριά τους και προέβησαν σε άλλες πράξεις που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε απάνθρωπες, αν όχι βάρβαρες στην κυριολεξία». 

Ο Τσόρτσιλ όχι μόνο δεν τους σταμάτησε, αλλά αντίθετα καλούσε την αεροπορία να δώσει ένα σκληρό μάθημα στους «εξαγριωμένους ιθαγενείς» χτυπώντας τους «πειραματικά» με «τοξικά αέρια και ιδιαίτερα με υπερίτη». Χαρακτηρίζοντας απαράδεκτες αυτές τις ενέργειες, ο Βρετανός ιστορικός προσθέτει : «Να τονίσουμε πως αυτά συνέβαιναν σε μια εποχή όπου πλήθαιναν οι απώλειες και οι στρατιωτικές ήττες των Βρετανών, ενώ λίγο πριν είχαν δολοφονηθεί (murdered), αξιωματούχοι του βρετανικού στρατού».

Φαίνεται καθαρά η προσπάθεια να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά της αποικιοκρατικής δύναμης, που δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί χημικά όπλα και που καμάρωνε για την εξόντωση όχι μόνο των εξεγερμένων αλλά και των «εξαγριωμένων ιθαγενών» και όλων τελικά των κατοίκων. Αντίθετα, οι Ιρακινοί που παλεύουν για την ανεξαρτησία τους, χαρακτηρίζονται «δολοφόνοι» μόνο και μόνο γιατί επιτίθενται στο στρατό κατοχής. Για να ερμηνεύσουμε αυτόν τον «επαναπροσδιορισμό των ηθικών αξιών» -για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Νίτσε- δεν αρκεί να πούμε ότι ο ιστορικός που αναφέραμε «διετέλεσε σύμβουλος του Τόνι Μπλερ», όπως διαβάζουμε στην τρίτη σελίδα της εισαγωγής του βιβλίου. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια αντιπροσωπευτική περίοδο της αποικιοκρατικής παράδοσης, που μεταγενέστερα απόκτησε έναν μεγάλο υποστηρικτή στο πρόσωπο του Καρλ Σμιτ. Τη δεκαετία του 1960, ενώ αναπτυσσόταν ραγδαία το κίνημα ανεξαρτησίας των λαών των αποικιών σε πλανητικό επίπεδο, αυτός ο Γερμανός νομομαθής περιγράφει έτσι τον αγώνα που έφερε το τέλος της γαλλικής αποικιοκρατίας στην Ινδοκίνα:

"Εδώ οι κομμουνιστές κατάφεραν να παρασύρουν και τον μη πολιτικοποιημένο λαό. Έδιναν διαταγές ακόμη και στους υποτακτικούς των Γάλλων επιτελών και αξιωματούχων ή στους εργάτες των γαλλικών αποστολών. Εισέπρατταν φόρους από το λαό και εκτελούσαν κάθε είδους τρομοκρατικές ενέργειες, για να αναγκάσουν τους Γάλλους να απαντήσουν με αντιτρομοκρατικά αντίποινα κατά των ιθαγενών, έτσι ώστε να ενταθεί ακόμη περισσότερο το μίσος κατά των Γάλλων."

Έτσι, ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία, αν και αγκαλιάζει ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, γίνεται συνώνυμο της τρομοκρατίας, ενώ οι ενέργειες του στρατού κατοχής, ξένου και μισητού στους πολίτες της κατεχόμενης χώρας, χαρακτηρίζονται «αντιτρομοκρατικές». Βέβαια, τα «αντίποινα» μπορεί να είναι πολύ σκληρά, αλλά - παρατηρεί ο Σμιτ, αναφερόμενος αυτή τη φορά στην Αλγερία- πρέπει να λάβουμε υπόψη την «ακαταμάχητη λογική του παλαιού κανόνα σύμφωνα με τον οποίο οι αντάρτες μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με αντάρτικες μεθόδους». Όπως βλέπουμε, ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην τρομοκρατία και την αντιτρομοκρατία δεν είναι μια συγκεκριμένη συμπεριφορά (δηλαδή οι επιπτώσεις σε βάρος, ή η συμμετοχή, των πολιτών). Αυτή συμπίπτει με τα σύνορα μεταξύ βαρβαρότητας και πολιτισμού, μεταξύ Ανατολής και Δύσης. 

Η δύναμη που καθορίζει κάθε φορά ποιοι είναι οι βάρβαροι, καθορίζει επίσης και ποιοι είναι οι τρομοκράτες. Κατά τη διάρκεια της κρίσης στη Μέση Ανατολή το καλοκαίρι του 2006, ο διεθνής τύπος έγραψε ότι οι ισραηλινοί στρατιώτες που συνελήφθησαν και αιχμαλωτίστηκαν από τους Λιβανέζους της Χεζμπολάχ κατά τη διάρκεια στρατιωτικής επιχείρησης, έπεσαν «θύματα απαγωγής», «που άρπαξαν» και κρατούσαν «ομήρους» οι «τρομοκράτες». Ενώ αντίθετα, γράφτηκε ότι «συνελήφθησαν» οι δημοκρατικά εκλεγμένοι Παλαιστίνιοι βουλευτές και υπουργοί της Χαμάς, που χωρίς να προβάλουν οποιαδήποτε αντίσταση συνελήφθησαν στα σπίτια τους από τον ισραηλινό στρατό, φορώντας πιτζάμες. Από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ (όχι όμως από την Ε.Ε., τη Ρωσία και την Κίνα), οι μαχητές της Χεζμπολάχ χαρακτηρίζονται τρομοκράτες: η οργάνωση τους, που δημιουργήθηκε στον αγώνα κατά της ισραηλινής κατοχής του νότιου τμήματος της χώρας (που τυπικά κράτησε δεκαοκτώ χρόνια μετά το 1982, αλλά συνεχίστηκε και με άλλες μορφές, με τις συχνές παραβιάσεις του εναέριου χώρου και την υφαρπαγή των υδάτινων πόρων), επειδή έχει ρίζες στο λαό και ξέρει να συνδυάζει τη στρατιωτική με την πολιτική δράση, πολλές φορές παρομοιάζεται με το αντάρτικα του Βιετνάμ. 

Μήπως θα έπρεπε άραγε να χαρακτηρίσουμε τρομοκρατικό ένα από τα μεγαλύτερα μαζικά απελευθερωτικά κινήματα της σύγχρονης ιστορίας, και σαν ηγέτιδα του αντιτρομοκρατικού αγώνα την υπερδύναμη που έλουσε με βόμβες και διοξίνη έναν ολόκληρο λαό; Μια τέτοια συλλογιστική πολύ θα άρεσε στον Σμιτ, τον μεγάλο θεωρητικό των αποικιοκρατικών και «αντιτρομοκρατικών» πολέμων, που στην εποχή του υποστήριξε παρόμοια τις εκστρατείες του Μουσολίνι κατά της Αιθιοπίας και του Χίτλερ κατά της Ανατολικής Ευρώπης.

Για να αποδείξουμε πώς η ιδεολογία του πολέμου καταφέρνει να επηρεάσει ακόμη και ορισμένους δημοσιογράφους που συνήθως είναι μετρημένοι και προσεκτικοί, παραθέτουμε ένα ρεπορτάζ: «δώδεκα έφεδροι (του ισραηλινού στρατού) δολοφονήθηκαν από ένα πύραυλο Κατιούσα» που έριξε η Χεζμπολάχ. Στο Λίβανο «19 πολίτες πέθαναν σε διάφορα χωριά που βομβάρδισε η ισραηλινή αεροπορία». Άσχετα από το ποια είναι τα θύματα, αυτοί που «εξολοθρεύουν», δηλαδή «σκοτώνουν με ιδιαίτερη αγριότητα», όπως εξηγεί το εγκυκλοπαιδικό λεξικό (κάνοντας σαφή αναφορά στη συνηθισμένη συμπεριφορά των τρομοκρατών), είναι πάντα οι βάρβαροι.

Το 2002, ζήτησαν από τον στρατηγό Νταν Χαλούτζ, το σημερινό αρχηγό του Γενικού Στρατιωτικού Επιτελείου του Ισραήλ, που τότε ήταν επικεφαλής της ισραηλινής αεροπορίας, να πει τι ένιωσε όταν έμαθε πως η βόμβα ενός τόνου που είχε ρίξει από το αεροπλάνο του ενάντια σε έναν ηγέτη της Χαμάς, είχε σκοτώσει και εννέα παλαιστίνια παιδάκια, κάτι που θα έπρεπε να περιμένει, αφού έριξε τη βόμβα σε μια πολυκατοικία όπου έμεναν οικογένειες πολιτών. Όπως ξέρουμε, αυτός απάντησε ότι ένιωσε μόνο «ένα ελαφρύ τράνταγμα» τη στιγμή που έπεφτε η βόμβα. Πρόσθεσε δε ότι εκείνη τη νύχτα, δόξα τω Θεώ, κοιμήθηκε μια χαρά. Η αναισθησία τοu Χαλούτζ, που φάνηκε στη δήλωσή τοu, δεν εμπόδισε την προαγωγή τοu στο σημερινό ανώτατο βαθμό (ως ΑΓΕΕΘΑ, σήμερα, διεξήγαγε τον πόλεμο κατά του Λιβάνου με παρόμοιους τρόπους, ισοπεδώνοντας ολόκληρη τη συνοικία Dahia της Βηρυτού - γιατί υποτίθεται ότι έτσι θα ανάγκαζε τη Χεζμπολάχ να εγκαταλείψει τις υπόγειες οχυρωμένες θέσεις της - και προκαλώντας 20.000 νεκρούς και τραυματίες αμάχους), και αυτό αποδεικνύει ξεκάθαρα πως οι παράπλευρες συνέπειες των ισραηλινών αντιποίνων είναι το αποτέλεσμα, όχι τόσο κάποιων ανθρώπινων λαθών, όσο της εγκληματικής αδιαφορίας των Ισραηλινών.

Αυτή όμως η αναισθησία δεν μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητή στην ουσία της αν δεν τη συνδέσουμε με ένα άλλο δόγμα του Σμιτ, από το ίδιο βιβλίο (Theory of the Partisan), αυτό του "πολέμου χωρίς αισθήματα". Ο Σμιτ γράφει ότι η ουσία του γερμανικού στρατού που δημιουργείται τώρα ορίζεται ως ένας «στρατός χωρίς συναισθήματα». Το πολεμικό αίσθημα, λέει το επιχείρημα, σημαίνει υπερβολή των πολεμικών αξιών, είναι επίσης προϊόν εθνικής συνείδησης, θέλησης για αγώνα και ανδρικής υπερηφάνειας. Στο παρελθόν, μια τέτοια αίσθηση συνδέθηκε με την πραγματικότητα των πολέμων. Αυτός ο σύνδεσμος έσπασε με την προπαγάνδα του Χίτλερ, αλλά οι στρατιώτες στο μέτωπο, έχοντας εγκαταλείψει κάθε συναίσθημα, προσπάθησαν να εξαφανίσουν τον εχθρό όπου ήταν δυνατόν. Από όλα αυτά ο Σμιτ έβγαλε τα εξής συμπεράσματα: «Ο αγώνας των βιομηχανοποιημένων εθνών δεν γνωρίζει πλέον το «πάθος» του πολέμου... Στην πραγματικότητα τα αμερικανικά στρατεύματα αποτελούν, στις μεθόδους εκπαίδευσής τους και στο πεδίο της μάχης, έναν στρατό χωρίς αισθήματα».

Το συμπέρασμα, εδώ, είναι εξίσου ενδιαφέρον με το επιχείρημα που οδηγεί σε αυτό. Ο Σμιτ αντιλήφθηκε ξεκάθαρα ότι οι παλιοί πόλεμοι ήταν φορτισμένοι με αίσθημα (δηλαδή με περιεχόμενο που εμπνέει το έθνος, τις μάζες) και ότι υπό τον Χίτλερ το συναίσθημα εξαφανίστηκε. Αλλά επειδή ο Σμιτ δεν ήταν σε θέση να αντικαταστήσει τους απάνθρωπους πολεμικούς στόχους του Χίτλερ με πραγματικά κοινωνικά-ανθρώπινα ιδανικά, έκανε την ανάγκη φιλοτιμία σε γενικούς ιδεολογικούς όρους. Αντέταξε στην κενή προπαγάνδα του Χίτλερ ένα απόλυτο κενό ιδεών, εντοπίζοντας την αιτία αυτής της απώλειας του «πάθους» στην εκβιομηχάνιση της Γερμανίας και των ΗΠΑ και όχι στην αντιδραστική στροφή που πήρε η κοινωνική ανάπτυξη αυτών των χωρών.

Για τον Αραβικό κόσμο

 

του Α.Π.

Ο αραβικός κόσμος δεν διέφερε από άλλες περιοχές του πλανήτη σε ό,τι αφορά τις συντριπτικές συνέπειες που προήλθαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, δηλαδή την ανάδυση του "μονοπολικού" κόσμου: υποτάχθηκε στην συντριπτικά ανώτερη ισχύ των ΗΠΑ όταν δεν αιματοκυλίστηκε άμεσα από αυτή (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία).

Έφτασε στο έσχατο σημείο υποταγής και υποτέλειας στην περίοδο του συριακού εμφυλίου, όταν δύο μόνο κράτη της περιοχής, το Ιράν και η Συρία, είχαν απομείνει απέναντι στο νταβατζιλίκι (συγγνώμη, δεν βρίσκω άλλη λέξη καλύτερη) του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή. 

Έγραψε ντροπιαστικές σελίδες, τις ντροπιαστικότερες της ιστορίας του, όταν οι σουνιτικές Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, ΗΑΕ, χρηματοδότησαν και όπλισαν τις αποτρόπαιες δυνάμεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού κατά της συριακής κυβέρνησης και του συριακού λαού. Τότε, στο πλάι όλων όσων διαμέλιζαν τη Συρία για χάρη της ισραηλιτικής ξεγνοιασιάς και της αμερικανικής γεωπολιτικής είχε σταθεί-προς δική της ντροπή-και η επίσης σουνιτική Χαμάς.

Το κύμα όμως έχει γυρίσει. Και όπως ήταν επόμενο, η διαφαινόμενη επανασυμφιλίωση του αραβικού κόσμου έχει σκυλιάσει την άλλη πλευρά, της οποίας το τελευταίο χαρτί παίχτηκε πέρυσι, με την ψευδοφεμινιστική εκστρατεία δήθεν στο όνομα της απελευθέρωσης των γυναικών του Ιράν (έμεινε μόνο το ταιριαστά γελοίο βραβείο "Ζαχάροφ" της ΕΕ για εκείνη την αποτυχημένη εκστρατεία αποσταθεροποίησης).

Στην έπαρση και την αλαζονεία που τους χάρισαν 30 χρόνια όπου έκαναν ό,τι ήθελαν, ΗΠΑ και Ισραήλ ξέχασαν κάτι για τον αραβικό κόσμο: Στη μεγάλη του πλειοψηφία (πλην Τουρκίας και Ιράν) ενώνεται από μία γλώσσα: η ποίηση του, η λογοτεχνία του, η δημοσιογραφία του, η δημόσια σφαίρα του, η κουλτούρα του, δεν σταματάει στα σύνορα ενός έθνους-κράτους. Αν είναι διαιρεμένος θρησκευτικά από το σχίσμα σουνιτικού και σιιτικού Ισλάμ, έχει μια lingua franca, σε αντίθεση με την Ευρώπη, που δεν έφτασε ποτέ ούτε κοντά. 

Lingua franca έχει και η Λατινική Αμερική. Και αυτό ήταν πάντα όπλο που την έκανε σκληρό καρύδι. Γιατί εκεί που η γλώσσα είναι ενιαία, δεν χρειάζεται κανένας αφηρημένος και συνήθως νερόβραστος "διεθνισμός": οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο και οι εξελίξεις σε ένα κράτος μεταδίδονται πολύ πιο εύκολα σε ένα άλλο.

Ακούμε πάρα πολλά για το "Ισλάμ" και τον "Ισλαμισμό" ως παράγοντα, αλλά τίποτε για την αραβική γλώσσα. Όχι τυχαία. Δεν συμφέρει, βλέπετε: το σχίσμα Σιϊτών-Σουνιτών εξυπηρέτησε πλήρως τους σχεδιασμούς ΗΠΑ και Ισραήλ. Τα αραβικά όμως δεν προσφέρουν κανένα ανάλογα χρησιμοποιήσιμο σχίσμα. Αντίθετα, είναι εύφλεκτη γλώσσα-γλώσσα εύφλεκτης ενότητας-όταν το κύμα γυρίσει.

Η Κολομβία, κάποτε αμερικάνικη αποικία της χειρίστης υποστάθμης, που πέταξε έξω τους διπλωμάτες του Ισραήλ, μπορεί να διέφερε σε πάρα πολλά από την "απείθαρχη" στις ΗΠΑ και γείτονά της Βενεζουέλα, μιλούσε όμως πάντα την ίδια γλώσσα. 

Ο Χοσέ Μαρτί είχε ήδη δει τι δυναμική έδινε αυτό για την αντιαποικιοκρατική δυναμική αντίστασης της ηπείρου από τα τέλη του 19ου αιώνα. Τα μυριάδες προβλήματα του αραβικού κόσμου δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχνάμε ότι διαθέτει ένα ανάλογο-και ειρηνικό στη φύση του-όπλο.

Η Ανατολική Γερμανία και τα Αραβικά κράτη. (Από τις Έξι Ημέρες του '67 ως τον Πόλεμο του Οκτώβρη του '73.)

Αποσπάσματα ενός κειμένου του ιστορικού Jeffrey Herf στο περιοδικό Commentary από το 2016, μετάφραση: Α. Π.

link: Ο Αντισιωνισμός στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR)

Ο Φιντέλ Κάστρο στην Πύλη του Βραδεμβούργου (Ανατολικό Βερολίνο) με τους Βάλτερ Ούλμπριχτ και Γιάσερ Αραφάτ

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών του Ιουνίου 1967, η Ανατολική Γερμανία ενώθηκε με τους εταίρους της στο σοβιετικό μπλοκ στέλνοντας μαχητικά αεροσκάφη MiG, σοβιετικά άρματα μάχης T-34 και χιλιάδες επιθετικά όπλα Καλάσνικοφ στην Αίγυπτο και τη Συρία. Τα αρχεία του Υπουργείου Άμυνας της Ανατολικής Γερμανίας, ειδικά αυτά του γραφείου του Υπουργού Άμυνας Χάιντς Χόφμαν (Heinz Hoffmann), περιέχουν εκτενείς πληροφορίες σχετικά με τη συμβολή της Ανατολικής Γερμανίας στον επανεξοπλισμό και την εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων της Αιγύπτου και της Συρίας από το 1967 έως τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ (γνωστό στους Άραβες ως Πόλεμο του Οκτώβρη) το 1973. 

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1969, ενόψει των αυξανόμενων αιτημάτων πολλών κρατών και κινημάτων στον Τρίτο Κόσμο για στρατιωτική υποστήριξη, ο Βίλι Στοφ (Willi Stoph), μέλος του Πολιτικού Γραφείου και πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Ανατολικής Γερμανίας, ανέθεσε στον υφυπουργό Γκέρχαρντ Βάις (Gerhard Weiss) το έργο του συντονισμού των παραδόσεων όπλων σε κράτη σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των αραβικών κρατών. Η επιτροπή του Weiss παρέμεινε το κέντρο αυτού του προγράμματος για τα επόμενα 15 χρόνια. Μέχρι το 1970, η Ανατολική Γερμανία είχε στείλει άλλα 50 μαχητικά αεροσκάφη MiG, 17.500 πολυβόλα Καλάσνικοφ, 150.000 νάρκες ξηράς, 3.500 χειροβομβίδες, καθώς και κράνη, στολές και σακίδια στην Αίγυπτο και τη Συρία.

Με την στροφή του Στάλιν εναντίον του Ισραήλ το 1949 και τις «αντι-κοσμοπολίτικες» εκκαθαρίσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το σοβιετικό μπλοκ στο σύνολο του έγινε εχθρός του Ισραήλ. Ωστόσο, η Ανατολική Γερμανία πήρε έναν ακόμη πιο παθιασμένο και εξέχοντα ρόλο στην αντι-ισραηλινή υπόθεση από ό,τι οι άλλες λαϊκές δημοκρατίας όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχοσλοβακία. Σε αντίθεση με αυτές, η Ανατολική Γερμανία αντιμετώπιζε τη διαρκή πίεση από τη Δυτική Γερμανία, έναν αντίπαλο που συνεχώς προσπαθούσε να την απομονώσει και να την απονομιμοποιήσει αρνούμενη (μέχρι την εποχή του Βίλι Μπραντ) να έχει διπλωματικές σχέσεις με οποιοδήποτε κράτος αναγνώριζε την Ανατολή. Μέσω της συνεργασίας με τα αραβικά κράτη, η Ανατολική Γερμανία βρήκε ένα μέσο για να συντρίψει τον δυτικογερμανικό διπλωματικό αποκλεισμό και να ανοίξει τις πύλες της διπλωματικής αναγνώρισης. 

Μια σημαντική προσέγγιση με τα αραβικά κράτη ξεκίνησε το 1969, όταν το Ιράκ (που κυβερνιόταν ήδη για έναν χρόνο από το Κόμμα Μπάαθ του στρατηγού Μπακρ και του νεαρού Σαντάμ Χουσεΐν) έγινε η πρώτη μη κομμουνιστική κυβέρνηση που συνήψε διπλωματικές σχέσεις με την Ανατολική Γερμανία. Μια κοινή δήλωση των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών έκανε μια σαφή σύνδεση μεταξύ της απόφασης του Ιράκ να δημιουργήσει διπλωματικές σχέσεις και του ανταγωνισμού της Ανατολικής Γερμανίας προς το Ισραήλ, τονίζοντας τον «κοινό αγώνα» τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον νεοναζισμό, την αποικιοκρατία και τον σιωνισμό» και περιγράφοντας το Ισραήλ ως «ρατσιστικό, ιμπεριαλιστικό, αντιδραστικό και επιθετικό».

Η περιγραφή του Ισραήλ ως ρατσιστικού κράτους και ιμπεριαλιστικού εργαλείου, και η υποψία ότι τόσο αυτό όσο και η Δυτική Γερμανία ήταν εκφράσεις του νεοναζισμού, ενσωματώθηκε έτσι στις διπλωματικές σχέσεις της Ανατολικής Γερμανίας με τα αραβικά κράτη. Παρόμοια γλώσσα συνόδευσε τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Ανατολικής Γερμανίας και του Σουδάν, της Συρίας, της Αιγύπτου, καθώς και με τη Νότια Υεμένη το 1969. Για τους Ανατολικογερμανούς κομμουνιστές, ο αντισιωνισμός ήταν θέμα ιδεολογικής πεποίθησης και αποτελεσματικό εργαλείο για την υπονόμευση της πολιτικής της Δυτικής Γερμανίας στη Μέση Ανατολή. 

Οι Ανατολικογερμανοί παρουσιάστηκαν ως ένα διαφορετικό είδος «καλού Γερμανού»: ενώ η Δυτική Γερμανία διαφήμιζε τον εαυτό της ως ένα κράτος που μετανοεί για το Ολοκαύτωμα πληρώνοντας αποζημιώσεις στο κράτος των Εβραίων, η Ανατολική Γερμανία περνούσε το μήνυμα ότι ήταν ένα γερμανικό κράτος που ήταν εχθρός του Ισραήλ ακριβώς επειδή το κράτος των Εβραίων είναι ιμπεριαλιστικό όπως ήταν ο Χίτλερ. Ο ανταγωνισμός της Ανατολικής Γερμανίας με το Ισραήλ συνέβαλε στη σημαντική δημοτικότητά της μεταξύ των κρατών του Τρίτου Κόσμου. Μετά την ένταξη της στα Ηνωμένα Έθνη το 1973, η Ανατολική Γερμανία βρέθηκε επανειλημμένα ανάμεσα στις τεράστιες πλειοψηφίες της Γενικής Συνέλευσης που ψήφιζαν υπέρ των ψηφισμάτων καταδίκης του Ισραήλ (το πιο γνωστό από αυτά είναι το ψήφισμα 3379 του 1975 που καταδίκαζε τον σιωνισμό ως ρατσισμό, εγκρίθηκε με τις ψήφους κομμουνιστικών και μουσουλμανικών κρατών, και αποσύρθηκε το 1991 με εισήγηση του Μπους, προέδρου της Αμερικής, η νίκη της οποίας στον Ψυχρό Πόλεμο σήμαινε μια μεγάλη υποχώρηση του αντισιωνισμού).

Αριστερά: Heinz Hoffmann - Δεξιά: Mustafa Tlass

Τον Οκτώβριο του 1971, ο υπουργός Άμυνας της Ανατολικής Γερμανίας Χάιντς Χόφμαν ηγήθηκε μιας στρατιωτικής αντιπροσωπείας σε ένα ταξίδι στο Ιράκ, την Αίγυπτο και, το πιο σημαντικό, στη Συρία. Εκεί συναντήθηκε με τον Χαφέζ αλ Άσαντ και τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου της Συρίας, Μουσταφά Τλας. Κατά τη διάρκεια της εξύμνησης της αλληλεγγύης στον κοινό αγώνα κατά του Σιωνισμού, ο Χόφμαν στις σημειώσεις του προσωπικού αρχείου του παρατήρησε ότι ο Τλας εξέφραζε «ξεκάθαρα» μια «τάση που υπήρχε μεταξύ άλλων κορυφαίων αξιωματικών των αραβικών ενόπλων δυνάμεων», δηλαδή έναν «άνευ όρων θαυμασμό για τη φασιστική στρατηγική του Blitzkrieg και τα ιδιαίτερα επιτεύγματα του αστικού γερμανικού στρατού». 

Ο Χόφμαν ήταν βετεράνος του Ισπανικού Εμφυλίου και είχε πολεμήσει κατά της ναζιστικής Λεγεώνας Κόνδωρ. Χωρίς όμως να ενοχλείται από τον θαυμασμό του Τλας για τα επιτεύγματα της Βέρμαχτ, ο Χόφμαν, στην ομιλία του ως τιμώμενο πρόσωπο του δείπνου που παρέθεσε ο πρόεδρος Άσαντ στην ανατολικογερμανική στρατιωτική αντιπροσωπεία, εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι οι Σύροι «θα είναι νικητές στη μάχη τους ενάντια στον εχθρό». Πρόσθεσε, «Πολεμάμε τον ίδιο εχθρό!» με το οποίο εννοούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Η σχέση μεταξύ της Ανατολικής Γερμανίας και της Συρίας και μεταξύ του Χόφμαν και του Τλας εμβάθυνε στην επόμενη δεκαετία. Η Συρία του Άσαντ, στην πραγματικότητα, έγινε ο βασικός άξονας της σοβιετικής διακρατικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή (όπως ακριβώς είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ρωσικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή σήμερα). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Τλας δημοσίευσε βιβλίο, στο οποίο υποστήριζε ότι η Ευρώπη είχε προχωρήσει οικονομικά επειδή καταδίωκε τους Εβραίους, ενώ οι Άραβες και οι Μουσουλμάνοι ήταν καθυστερημένοι επειδή είχαν φερθεί πολύ καλά στους Εβραίους. Τα αρχεία του Χόφμαν τεκμηριώνουν μερικές πολύ θερμές προπόσεις μεταξύ Χόφμαν και Τλας στις οποίες δήλωναν αμοιβαία αλληλεγγύη και γιόρταζαν μια κοινότητα αγώνα (Kampfgemeinschaft).

Τον Αύγουστο του 1973, οι Ανατολικογερμανοί υποδέχθηκαν τον Αραφάτ, μαζί με την Αμερικανίδα κομμουνίστρια ηγέτιδα Άντζελα Ντέιβις, ως τιμώμενα πρόσωπα του «Παγκοσμίου Φεστιβάλ Νεολαίας» στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου ο Αραφάτ πραγματοποίησε την πρώτη από τις πολλές συναντήσεις με τον Χόνεκερ. Στις 2 Αυγούστου 1973, το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κυβερνώντος SED της Ανατολικής Γερμανίας Gerhard Grüneberg και ο Αραφάτ υπέγραψαν μια επίσημη συμφωνία συνεργασίας για να υποστηρίξουν τον κοινό «αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό». Οι Ανατολικογερμανοί υποσχέθηκαν να παραδώσουν «εμπορεύματα αλληλεγγύης τόσο σε αμάχους όσο και σε μαχόμενους» δηλαδή όπλα. 

Παρόμοιες συμφωνίες για μη στρατιωτικές και στρατιωτικές παραδόσεις υπογράφονταν σε ετήσια βάση τα επόμενα 15 χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 1973, η Ανατολική Γερμανία έγινε το πρώτο από τα κράτη του σοβιετικού μπλοκ που επέτρεψε στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) να ανοίξει προξενείο στην πρωτεύουσά της ένα χρόνο πριν από τη Σοβιετική Ένωση. Αυτή η απόφαση έλαβε χώρα όταν η PLO, με τον Καταστατικό της Χάρτη του 1968, συμμετείχε ανοιχτά σε «ένοπλο αγώνα» με σκοπό την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Το ότι ένα παλαιστινιακό προξενείο άνοιξε πρώτα στο Ανατολικό Βερολίνο και μετά στη Μόσχα υποδεικνύει τον πρωτοποριακό ρόλο και την πρωτοβουλία που έφεραν οι Ανατολικογερμανοί κομμουνιστές στην αντι-ισραηλινή υπόθεση.

Αιγυπτιακά οχήματα σοβιετικής κατασκευής στο απελευθερωμένο Σουέζ, στις 8 Οκτωβρίου 1973

Στις 6 Οκτωβρίου 1973, Σάββατο πρωί, ανήμερα της εβραϊκής γιορτής του Γιομ Κιπούρ και της δέκατης ημέρας του μουσουλμανικού Ραμαζανιού, οι συντονισμένες δυνάμεις Αιγύπτου και Συρίας πραγματοποιούν επίθεση από Νότο και Βορρά στο Ισραήλ. Οι Σύριοι, υπό την διοίκηση του Τλας, επανακτούν τον έλεγχο στα Υψίπεδα του Γκολάν. Οι Αιγύπτιοι, οι μεγάλοι ηττημένοι του 1967, ο στρατός που πριν έξι χρόνια είχε χάσει ολόκληρη την αεροπορία του, τη Γάζα και τη χερσόνησο του Σινά σε μία μέρα, τώρα, υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Ahmad Ismail Ali (αλβανικής καταγωγής από μητέρα), αιφνιδιάζουν ολοκληρωτικά τους Ισραηλινούς, διασπούν την αμυντική γραμμή Μπαρ Λεβ και καταλαμβάνουν ξανά την (χαμένη από το 1967) ανατολική πλευρά του Σουέζ και μέρος του Σινά (Επιχείρηση Μπαντρ). 

Για το Ισραήλ η ημέρα εκείνη ήταν μια πανωλεθρία, και η ήττα στον πόλεμο αποφεύχθηκε μόνο με την αμερικανική παρέμβαση: μέσα στον Οκτώβρη του 1973 οι Αμερικανοί πραγματοποίησαν προς το Ισραήλ τη μεγαλύτερη αερομεταφορά όπλων στην ιστορία, βοηθώντας το εβραϊκό κράτος να σταθεροποιήσει τα μέτωπα, να ανακτήσει το Γκολάν από τη Συρία και να διατηρήσει μέρος του Σινά στο τέλος του πολέμου (το οποίο, ως γνωστόν, θα αναγκαζόταν να δώσει πίσω στην Αίγυπτο με τις συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ πέντε χρόνια μετά). Αλλά ήταν εμφανές ότι οι δύο αραβικοί στρατοί δεν ήταν οι ίδιοι με έξι χρόνια πριν. Το 1967 δεν υπήρξε ουσιαστικά η παραμικρή σοβαρή άμυνα ενάντια στο ισραηλινό επιθετικό σχέδιο ούτε από Αιγύπτιους, ούτε από Σύριους ούτε από Ιορδανούς, που όλοι είχαν πιαστεί στον ύπνο. 

Το 1973 δυο αραβικοί στρατοί όχι μόνο υλικοτεχνικά, αλλά και τακτικά-επιχειρησιακά-στρατηγικά μοντέρνοι, είχαν αντιστρέψει τους όρους και ήταν αυτοί που αιφνιδίασαν το Ισραήλ και πήραν πίσω κάποια από τα εδάφη τους (αν και όχι όλα), και μάλιστα σε έναν πόλεμο που, σε αντίθεση με το 1967, δεν συμμετείχε η Ιορδανία στο πλευρό των Αράβων. Αναμφίβολα, η εκπαίδευση και η βοήθεια που είχαν λάβει οι δύο αραβικοί στρατοί στο διάστημα 1967-1973 από το σοβιετικό μπλοκ και κυρίως την Ανατολική Γερμανία, όχι μόνο αναπλήρωσαν άμεσα τις μεγάλες απώλειες εξοπλισμού του 1967, αλλά έφτασαν σε επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας που δεν είχαν ποτέ μέχρι τότε.