Αποκλειστικό: Συνέντευξη «Μελανή Ταξιαρχία» (Θεσσαλονίκη)

 

melanhtaxiarxia@gmail.com

Ποιες είναι οι ιδεολογικές σας αρχές και από πού εμπνευστήκατε το όνομα και το σύμβολο της συλλογικότητας σας;

Ιδεολογικά βρισκόμαστε στον εθνικισμό της «Τρίτης Θέσης». Θεωρούμε τον επαναστατικό εθνικισμό ως έναν ευρύτερο όρο ομπρέλα που ενσωματώνει δύο βασικές αρχές, την πίστη και την προάσπιση του έθνους και της φυλής, και ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα το οποίο θα έχει στόχο την αμοιβαία αλληλοϋποστηριξη του συνόλου των μελών της κοινωνίας κόντρα στον παρασιτισμό του καπιταλιστικού ατομικισμού και της σύγχρονης ζωής.

Δεν στεκόμαστε στα ψευδοδιλλήματα πως ο εθνικοσοσιαλισμός, ο φασισμός, ο εθνοσυνδικαλισμός και γενικότερα τα εθνικιστικά κινήματα με τις ιδεολογίες τους που πήραν σάρκα και οστά τον 20^ο  αιώνα είναι εχθρικά μεταξύ τους, άσχετα με τον βαθμό που πέτυχαν ή όχι.

Ενώ στις θεμελιώδεις αρχές τοποθετούμε τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους αγωνιστές της επανάστασης που επανέφεραν τον εθνικισμό στο προσκήνιο της ιστορίας μετά από 1400 χρόνια (από την ενθρόνιση του Κωνστάντιου του 2ου το 347μχ έως την μάχη στο Βάλμυ το 1792) που είχε εξαφανιστεί εξαιτίας της επικράτησης των αυτοκρατοριών, των θρησκειών και τον θάνατο του ρωμαϊκού και αρχαιοελληνικού ιδεώδους.

Τα σημαντικότερα έργα για μας είναι η «πολιτεία» του Πλάτωνα και τα ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη, στα δύο συγκεκριμένα έργα βρίσκονται ολοκληρωμένα οι απόψεις μας και για την ιδανική Πολιτεία και για τον σκοπό της ψυχής.

Όσον αναφορά το όνομα και το σύμβολο της ομάδας μας η απάντηση είναι πως θέλαμε ένα απλοϊκό σχήμα, να σχεδιάζεται εύκολα σε γκράφιτι και δεν χρησιμοποιείται από άλλη οργάνωση του «χώρου» και δεν έχει χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αναρχικούς και προδότες, ενώ κιόλας η τρίαινα μπορεί να συμβολίζει και την τρίτη θέση στην οποία ανήκουμε ιδεολογικά, παρομοίως και με το όνομα, δεν έχει κάποιον συμβολισμό, απλώς θέλαμε να είναι ξεχωριστό και όχι αντιγραφή από άλλη οργάνωση.

Πως βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας και ποιοι πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι στόχοι και οι σκοποί του εθνικιστικού κινήματος;

Για να χαρακτηριστεί η κατάσταση του ελληνικού λαού και κράτους χρειάζεται μια μόνο λέξη, "condominium" ένα υποχείριο πληρεξούσιο κράτος που δρα στο συμφέρον πολλαπλών ξένων δυνάμεων, κυρίως των Εβραίων και των Αμερικανών, ενώ από πίσω ακολουθούν η Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία, όλα τα κόμματα της μεταπολίτευσης που έχουν μπει στο κοινοβούλιο με εξαίρεση το «Λάος» (των οποίων οι βουλευτές ξεπουλήθηκαν για μια καλύτερη βουλευτική καρέκλα) και «της Χρυσής Αυγής», όλοι είναι πληρεξούσια εργαλεία ξένων συμφερόντων.

Ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων και ειδικά των μεγαλύτερων ηλικιών θυμίζουν παγανιστές της μέσης Ανατολής πολεμούν με θρησκευτική ευλάβεια για το ποιος θεός/επικυρίαρχος θα τους έχει για πιστούς σκλάβους, και αυτό φαίνεται με την στάση τους που έχουν για την Ρωσία, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Γερμανία και την Ουκρανία. Ακόμη και πολλοί εθνικοσοσιαλιστές δεν είναι παρά εμμονικοί θρησκευτικοί ακόλουθοι του Χίτλερ και τίποτε παραπάνω, γραφικοί φετιχιστές με καμία διαφορά από τους ευαγγελιστές και τους ουαχαμπίτες μουσουλμάνους.

Από την άλλη οι νεότερες γενιές που δεν έχουν προλάβει να παρασιτήσουν από τα λεφτά που δεν ανήκαν καν στο λαό μας και τώρα πληρώνουν την σπατάλη και την διαφθορά των γονέων και παππούδων τους και έχουν περάσει μια ζωή στην φτώχεια, ζητούν μανιωδώς μια αντίδραση και είναι πρόθυμοι στις ριζοσπαστικές αλλαγές και πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτήν την αντίδραση και να μην την αφήσουμε να πέσει στα χέρια συγκεκριμένης ατζέντας, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι όλοι οι αντιδραστικοί συντηρητικοί δεξιοί και ακροδεξιοί μιλάνε για τους ίδιους σκοπούς, συμμαχία με Ισραήλ, ουδέτερες σχέσεις με την Ρωσία, τον άκρατο φιλελευθερισμό και την εισαγωγή Ινδών. 

Αποκλειστικός σκοπός των εθνικιστικών κινημάτων πρέπει να είναι η ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, η συμμετοχή στην ζώσα πολιτική, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούν να διαδοθούν οι ιδέες μας και η διάλυση του αντιφασιστικού κινήματος στην Ελλάδα για να αποκτήσουμε το μονοπώλιο του δρόμου, αναφέρομαι στους antifa διότι, το ΚΚΕ είναι μια μάντρα προβάτων, τα μέλη του σχεδόν ποτέ δεν θα βρεθούν με σοβαρό τρόπο εναντίον μας, αυτούς τους νοιάζουν αποκλειστικά και μόνο τα λεφτά του κράτους και της πρεσβείας δεν θα ρισκάρουν να απαγορευτούν από τις εκλογές ώστε να μας αντιμετωπίσουν.

Ποια η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα: 

Gregor Strasser, 

Manuel Hedilla, 

Ledesma Ramos, 

Jose Antonio, 

Benito Mussolini, 

Cornelius Codreanu,

Ίωνα Δραγούμη, 

Περικλή Γιαννόπουλο, 

Δημήτριο Βεζανή. 

Τι πιστεύετε για την 4η Αυγούστου και την 21η Απριλίου;

Για τον Γκρέγκορ Στράσσερ δεν θα σχολιάσω πολλά τον έφαγαν δυστυχώς τα άλλα μεγάλα κεφάλια του εσ κόμματος για να μην χάσουν την δύναμή τους (ο Ρεμ δεν ήταν ούτε αυτός με καθαρά χέρια στην όλη κατάσταση), μπορεί όντως ο Χίτλερ να απειλήθηκε να χάσει την εξουσία, επίσης εύκολο είναι κάποιος να μιλάει για ιδεολογική καθαρότητα όταν δεν έχει πάνω του το βάρος της εξουσίας, δεν το θεωρώ ούτε λογικό ούτε χρήσιμο μέλη του «χώρου» μας να εναντιώνονται μεταξύ τους για μια διαμάχη που έληξε πριν από 95 χρόνια

Για τους Manuel Hedilla, Ledesma Ramos και Jose Antonio Primo de Rivera δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, είχαν εισάγει θεωρίες του συνδικαλισμού στον εθνικισμό της Ισπανίας, αλλά και λόγω των δολοφονιών των δύο και την φυλάκιση και μετέπειτα απομάκρυνση του Κόκκικου Φαλαγγίτη Hedilla από την πολιτική σε συνδυασμό με την δεσποτική κυβέρνηση του τραγικού Φράνκο, δεν μπορούμε να τους κρίνουμε ως πολιτικούς, διότι δεν πέτυχαν κάτι το επαναστατικό, πέραν της δημιουργίας μιας φανατισμένης ένοπλης πολιτοφυλακής συνέβαλε όμως αποφασιστικά στην νίκη των εθνικιστών.

Ο Μουσολίνι είναι μια προσωπικότητα που έχει αδικηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, συχνά λειτουργεί ως αποδιοπομπαίος τράγος και από τις δύο πλευρές για την παρουσία του Άξονα στον 2^ο  παγκόσμιο πόλεμο και πολλές θεωρίες που ακούγονται για αυτόν, που πολλές από αυτές είναι γελοίες απόψεις από γελοίους ανθρώπους ,ούτε πράκτορας των Εγγλέζων ήταν, ούτε σιωνιστής, ούτε αντιρατσιστής (και όποιος πιστεύει ότι ο γερμανικός φυλετισμός έχει σχέση με την πραγματικότητα μπορεί να διαβάσει το "στοιχεία φυλετικής διαπαιδαγώγησης" του Έβολα να δει πως φαντάζονταν κάποιοι την φυλετική καθαρότητα εκείνη την εποχή.

Στρατιωτικά ο Μουσολίνι ήταν αποτυχημένος, ο ιταλικός στρατός διεφθαρμένος και υποχείριο των στοών σε σημείο που να θυμίζει τον ρωσικό του σήμερα, αλλά στο πολιτικό και οργανωτικό κομμάτι o πρώην αναρχοσυνδικαλιστής δούκας Μπενίτο Μουσολίνι και ο Φασισμός του ήταν αξιοθαύμαστος, από την συγκρότηση της ιδεολογικής δημιουργίας του φασισμού σε μικρό χρονικό διάστημα, την μέχρι την μάχη που έδωσε ενάντια σε όλες τις παρακμιακές δυνάμεις της Ιταλίας, ξέροντας ποτέ να αφήσει τον καθένα να αναπνεύσει και πότε να τον διαλύσει ήταν κάτι το μοναδικό.

Το σπουδαιότερο κατόρθωμα του ήταν η «πορεία στην Ρώμη», δύο χρόνια νωρίτερα τα Freikorps με παρόμοιο τρόπο είχαν πάρει την εξουσία στην Γερμανία στο πραξικόπημα Καππ, αλλά δεν μπόρεσαν οι Γερμανοί εθνικιστές να κρατήσουν την εξουσία γιατί δεν είχαν σχέδιο, ο Χίτλερ λίγα χρόνια μετά απέτυχε σε ένα παρόμοιο εγχείρημα, στο γνωστό «πραξικόπημα της μπυραρίας». 

Το μεγαλύτερο του λάθος, για το οποίο πλήρωσε ο ίδιος ο Duce και το παραδέχτηκε ήταν που δεν έδιωξε τον νάνο βασιλιά το 1937 με το τέλος του πολέμου της Αβησσυνίας όταν βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δόξας του.

Στα πλαίσια του εθνικισμού της εποχής βοήθησε κάθε κόμμα και κίνημα στην Ευρώπη, από τον Βρετανό Μόσλεϋ και το BUF μέχρι τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό στρατό που τους προσέφερε δεκάδες χιλιάδες όπλα στον αγώνα τους κατά της Κίνας. Εν κατακλείδι δεν τον θεωρώ μόνο σπουδαίο ιδεολόγο αλλά και ένα από τα σημαντικότερα άτομα στην ιστορία του εθνικισμού. 

Γνωρίζω ότι αυτήν την θέση δεν την αποδέχονται πολλά άτομα του «χώρου» ... αλλά αδιαφορώ πλήρως.

Ο Κορνήλιος Κοντρεάνου είναι ίσως το σπουδαιότερο πρόσωπο του ευρωπαϊκό εθνικιστικού πνεύματος, η «Σιδηρά Φρουρά» και τα μέλη της επέδειξαν σπουδαίο θάρρος σε όλη την ιστορία του κινήματος, από τους Μοττα και Μαρίν στην Ισπανία, την μάχη του Στάλινγκραντ και το αντάρτικο στα Καρπάθια Όρη το 1945. Ο ίδιος βρήκε έναν μαρτυρικό τελετουργικό θάνατο στα χέρια ενός ξένου βασιλιά, είχε σκοτώσει έναν αστυνομικό που απείλησε μέλη του κινήματος του, ζούσε μια πολλή λιτή και θρησκευτική ζωή και άφησε πίσω μια σπουδαία κληρονομιά και υπενθυμίζουμε ότι τα φανατικά μέλη της «Σιδηράς Φρουράς» ευθύνονται για τις δολοφονίες 2 πρωθυπουργών και 65 πολιτικών προσώπων που συνεργάστηκαν με τον βασιλιά, το κίνημα του ίσως ήταν το πιο ριζοσπαστικό που έλαβε την εξουσία στον 20^ο αιώνα από μεριάς των εθνικιστών. Ότι και να γράψω θα είναι λίγο για έναν τέτοιο άνδρα.

Ο Ίωνας Δραγούμης δεν ξέρω γιατί θεωρείται εκλεκτό μέρος του εθνικισμού, συμμετείχε στον Μακεδονικό αγώνα για το οποίο τον παραδεχόμαστε εννοείται, αλλά η φιλοβασιλική του στάση, η εναντίωση του στον Βενιζέλο σε βαθμό που σαν δεύτερο ΚΚΕ έγραφε ότι ήθελε ήττα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στην Κριμαία, η επιθυμία του για μια ελληνοτουρκική συνομοσπονδία και πως στο τέλος έγραφε στον «Ριζοσπάστη», όλα αυτά ίσως στο σύνολο δεν αφήνουν έντονη θετική χροιά στην συνολική του εικόνα.

Για τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Δημήτριο Βεζανή έχουμε μια αρκετά θετική άποψη, και οι δύο κατάφεραν να φέρουν ιδεολογία στην Ελλάδα. Ο Γιαννόπουλος περισσότερο σαν ρεύμα, που προσπάθησε να φέρει μια ταυτότητα για τους Έλληνες ξέχωρη από την δύση και την ανατολή, είναι εύκολος να μελετηθεί, κοστίζει περίπου 10€ το βιβλίο του από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις» και δεν είναι τόσο «βαρύ» στο διάβασμα. Από την άλλη ο Βεζανής έγραψε μια πληθώρα ιδεολογικών κειμένων στον εθνικισμό και ήταν πρωτοπόρος στο έργο του, παρομοίως προτείνουμε σε κάθε εθνικιστή να διαβάσει τα βιβλία του τα οποία έχουν εκδώσει οι εκδόσεις «Πελασγός» και άλλοι.

Για την 4η Αυγούστου και τον Στρατηγό Μεταξά δεν έχουμε να πούμε πολλά, ο Μεταξάς ήταν ένας άνθρωπος που θα ακολουθούσε πάντα τον βασιλιά ότι και αν τον ζητούσε … όπως έχει γράψει στο τετράδιο σκέψεων του, έγινε πρωθυπουργός στα μαύρα σκοτάδια την παραμονή της Πρωτομαγιάς το 1936 με διαταγή του παλατιού και με τον ίδιο τρόπο έγινε δικτάτορας την παραμονή της 4^ης Αυγούστου για να μην υπάρξει πιθανότητα ανατροπής του τέκτονα κίναιδου φιλοβρετανού βασιλιά. 

Στον κοινωνικό-οικονομικό τομέα έκανε αρκετά πράγματα και συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων, αλλά η εξωτερική πολιτική του στις αρχές του 2ου παγκόσμιου πολέμου, η πώληση όπλων σε Ισπανούς κομμουνιστές και η προσπάθεια του να προχωρήσει σε  ναυτικό αποκλεισμό της Ιταλίας το 1936 εν μέσω του αβησσυννιακού πολέμου για την αποκοπή του ρουμανικού πετρελαίου για τα μάτια της Βρετανίας είναι σοβαρό πλήγμα για την εικόνα που έχουμε για το πόσο όντως ήθελε το καλό της Ελλάδας ή εάν συνέχιζε στο συνήθη δρόμο του ελλαδικού κράτους ως πιστής μαριονέτας.

Η 21η Απριλίου για πολλούς ξεκίνησε ως ένα «κίνημα» με θετικά χαρακτηριστικά, που θεωρητικά ήθελε να εξαφανίσει το σάπιο πολιτικό σύστημα που επικρατούσε και να καταπολεμήσει την διαφθορά, αλλά το γεγονός πως δεν βιάστηκαν, δεν είδαν τον πραγματικό κίνδυνο του αναθεωρητικού κομμουνισμού που εξαιτίας του καθεστώτος ουσιαστικά επανήλθε στην χώρα και η αγάπη του Παπαδόπουλου για την σάπια δημοκρατία έφερε την χώρα σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που ήταν πριν, το πραξικόπημα δε του Δημήτρη Ιωαννίδη από στρατηγούς/πολιτικούς ακόλουθους των σάπιων κυβερνήσεων που επάνδρωναν από τότε μέχρι και σήμερα τις ανώτατες θέσεις του ελληνικού στρατού, με τελικό αποτέλεσμα ένα μίσος από την κοινωνία που δημιουργήθηκε προς αυτή και μέχρι και σήμερα η Ελλάδα έχει έναν φόβο για τον Μιλιταρισμό, ως εκ τούτου απαγορεύεται στα κόμματα να έχουν ως σήμα όπλο ή τα αγάλματα των ηρώων και πολεμιστών να φέρουν ξίφη.

Ποια η στάση σας στο θρησκευτικό ζήτημα;

Στο θέμα της θρησκείας θέλουμε να είμαστε ουδέτεροι, έχουμε και χριστιανούς και μη. Ο χριστιανισμός έχει δημιουργήσει μερικές έξυπνες και πρακτικές τακτικές που πρέπει να ακολουθήσουμε, αλλά και εγκλήματα κατά του έθνους μας. 

Καταρχάς ο χριστιανισμός λειτουργώντας ως ιδεολογία, έφερε τους θεολόγους, άτομα τα οποία υπήρχαν για να πείθουν τον κόσμο με λογική την απέναντι στην πραγματικότητα και την ορθότητα των πεποιθήσεων τους έναντι των τοπικιστικών παγανιστικών θεοτήτων.

Δημιούργησε το σώμα των μαρτύρων, ο χριστιανισμός έχει καταφέρει σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη θρησκεία (με εξαίρεση ίσως των Ιρανών Σιιτών που οποιαδήποτε τελετή έχει να κάνει με μαρτύριο θρησκευτικού τους προσώπου και μόνο), να εξυψώσει την αξία του μαρτυρίου για την ιδέα, τα ημερολόγια είναι γεμάτα με τις ημερομηνίες και τα κατορθώματα τους, όλα τα ονόματα υπάγονται σε αυτούς, έφτασαν ακόμη και στο σημείο να προσπαθήσουν να θέλουν να καταργήσουν την ιδέα των γενεθλίων ως παγανιστικό κατάλοιπο έναντι της ονομαστικής εορτής για τον μάρτυρα του οποίου πήρε κάποιος το όνομα.

Ο χριστιανισμός σε περιπτώσεις έχει επιφανειακά ένα εθνικό πρόσωπο καθώς οικειοποιήθηκαν τοπικές παραδόσεις και θεούς (ακόμη και τα Χριστούγεννα που είναι 25 Δεκεμβρίου στην αρχαιότητα ήταν το χειμερινό ηλιοστάσιο, και τα δύο είχαν το ίδιο μήνυμα, ότι έρχεται η ελπίδα) και σε αντίθεση με άλλες θρησκείες όπως ο μουσουλμανισμός δεν εξαφανίστηκε η ιδέα του έθνους (το 1980 ο Χομεϊνί έλεγε πως είναι περήφανος που κατόρθωσε να εξαφάνίσει 2.500 χρόνια του ιρανικού πολιτισμού, οι Ταλιμπάν το 2024 ήταν περήφανοι που εξαφάνισαν κάθε είδους εθνικισμού από την χώρα τους ή οι προτεστάντες που έχουν εξαφανίσει κάθε είδος ομορφιάς από την θρησκεία και επαναπαύονται σε μικρές ξύλινες εκκλησίες χωρίς εικόνες και κάποιας μορφής τέχνης).

Πρέπει όμως να αναγνωριστεί μια πραγματικότητα, δεν ζούμε ούτε στο 1600 ούτε στο 1900, οι θρησκείες στον δυτικό κόσμο έχουν χάσει την δύναμη τους, δεν είναι πλέον το επίκεντρο της ζωής των δυτικών. Ούτε η νοοτροπία του θεόπνευστου κειμένου που είναι αναλλοίωτο τα τελευταία 2000 χρόνια ισχύει, γενιά με γενιά τα λεγόμενα τους άλλαζαν για να ταιριάζουν με με τις επιθυμίες του κοινού τους, το οποίο αποδείχθηκε τα τελευταία χρόνια αρχαιολογικό, ως εκ τούτου δημιουργήθηκαν τόσες αιρέσεις, 

Τέλος είναι το ζήτημα των θρησκευτικών προσώπων, ακόμη και άτομα σαν τον Χριστόδουλο (τον οποίο βράβευσε η Σιωνιστική κοινότητα του Βόλου) που είναι αγαπητά στον «χώρο», που όμως μιλούσαν κατά του εθνικισμού, η εκκλησία εναντιώθηκε στον εθνοφυλετισμό, γιατί το μόνο που την νοιάζει είναι το τσιφλίκι της, δεν την ένοιαζε αν η Ελλάδα θα είναι υπό τουρκικό ζυγό, της αρκεί ο ελληνικός χώρος να ανήκει στην εξουσία της και ποτέ δεν ήρε επίσημα τον αφορισμό των αγωνιστών του 1821. 

Αυτό δεν είναι αντιχριστιανικό μένος, αλλά μια πραγματικότητα που πρέπει να αποδεχθούμε αν μπορεί ποτέ να υπάρξει υγιής συμπόρευση του εθνικισμού με τον χριστιανισμό.

Ποια η άποψη σας για τον Κασιδιάρη και τις πρόσφατες απαράδεκτες φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών πρώην «Σπαρτιατών»;

Ο Κασιδιάρης θέλοντας και μη είναι ίσως το κυριότερο δημοφιλές πρόσωπο του εθνικισμού, μακάρι να υπήρχαν άτομα σαν τον Περίανδρο (που εξαφανίστηκε μετά την ομιλία του στην Λάρισα αλλά αυτό τώρα δεν αλλάζει). 

Έχει βαλθεί να γίνει «πρωθυπουργός» με μοναδικό προσόν την φήμη του, και είναι υπερβολικά αγαπητός για τους νέους για τον πύρινο και ειλικρινή λόγο που έχει σε αντίθεση με όλο το σάπιο σύστημα και όσους αυτοανακηρύσσονται ως αντισυστημικοί, ελπίζουμε η επιστροφή του στην πολιτική να φέρει αυτή την φορά ένα πραγματικό εθνικιστικό κόμμα στην βουλή, για να μπορέσει η νεολαία να δραστηριοποιηθεί με τον εθνικισμό και μέσα από τις κατάλληλες δομές.

Ότι ένας πατριώτης ή ακροδεξιός βουλευτής μιλάει υπέρ του Ισραήλ δεν είναι τυχαίο, υπάρχουν κάποιοι λόγοι, πρώτον το κάνουν ως αντίδραση στους αριστερούς, δεύτερον μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στηρίζει ότι μισούν οι αριστεροί από καθαρή αντίδραση, τρίτον το θρησκευτικό θέμα, θεωρούν ότι επειδή οι Εβραίοι πολεμούν τους μουσουλμάνους και μια στο τόσο κάνουν το θεατράκι τους με την Τουρκία (η Τουρκία τους βοηθάει στο εμπόριο και όλο το φυσικό αέριο το παίρνουν από το φιλοτουρκικό Αζερμπαϊτζάν) τέταρτον ο ελληνόφωνος χριστιανός είναι αμόρφωτος και δεν ξέρει τι λένε οι Εβραίοι για τον Χριστό στο Ταλμούδ ... αλλά στο  τέλος θα πάρει το μέρος του Ισραήλ! Πέμπτον είναι η κρυφή χρηματοδότηση και η κατευθυνόμενη ενημέρωση, όπως είπαμε δεν είναι τυχαίο πως η Λατινοπούλου και όλοι σαν αυτή λένε ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα, αυτοί που τους διαβάζουν ή τους στέλνουν τα κείμενα είναι οι ΙΔΙΟΙ παντού, για αυτό έχουν και τα ίδια επιχειρήματα. Εν κατακλείδι μόνο με ριζοσπαστικοποίηση του «χώρου» θα εξαφανιστούν αυτά τα ακροδεξιά φιλοσιωνιστικά φαινόμενα.

Ποια η άποψη σας για το Παλαιστινιακό, τις ΗΠΑ, την Ρωσία και τις γεωπολιτικές διεθνείς εξελίξεις. 

Θεωρείτε το Ισραήλ σύμμαχο μας;

Στο παλαιστινιακό επίσης είμαστε με τον λαό της Παλαιστίνης, ένα κύκνειο άσμα ενός έθνους που αρνήθηκε να πεθάνει ήρεμα σαν αρνί. 

Τον Αύγουστο του 2023 η Ισραηλινή Βουλή Κνεσσετ είχε περάσει νόμο να προσαρτήσει το 70% της Δυτικής Όχθης που πρακτικά θα είχε καταδικάσει ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιους σε εθνοκάθαρση, η αποτυχία της παλαιστινιακής αντίστασης να απαντήσει στις εβραϊκές προκλήσεις την περίοδο του ραμαζανιού του 2021 που 600 Παλαιστίνιοι φυλακίστηκαν σε αναταραχές στην δυτική Αλ Κουντς και οι 200 νεκροί μαχητές κατά την επιχείρηση «ξίφη της Αλ Ακσα»,  οδήγησε την Χαμάς να αποφασίσει ότι την επόμενη φορά θα ήταν αυτή που θα έφερνε τους Εβραίους στις διαπραγματεύσεις δια της βίας, και ο μόνος τρόπος να φέρει κανείς τον λαό του σατανά σε συμβιβασμό είναι μέσω των αιχμαλώτων, όπερ και εγένετο, το Σάββατο της 7ης Οκτωβρίου του 2023 όπου 6.000 Παλαιστίνιοι μαχητές εισέβαλαν στα συνοριακά κατοχικά κιμπούτς και το φιλειρηνικό φεστιβάλ νόβα, αιχμαλωτίζοντας 251 Εβραίους και μη και έναν αριθμό που δεν έφτασε ποτέ στην Γάζα λόγω του Ισραηλινού διάταγματος «Αννίβας».

Αυτό ήταν μια σύντομη περιγραφή για τον λόγο που ξεκίνησε και πως ο πόλεμος. Για 2 χρόνια ο πιο σαδιστικός και σχιζοφρενικός λαός της ιστορίας διέπραξε κάθε λογής έγκλημα που μπορούσε, σκότωσε μεταξύ 70-200.000 ανθρώπους ενώ μόλις οι 15.000 ήταν οι μαχητές! 

Οι Παλαιστίνιοι όμως παρά τις σφαγές και τις κακουχίες που υπέφεραν αρνήθηκαν να φύγουν από τη πατρώα γη τους, αυτή τη στιγμή περισσότεροι Παλαιστίνιοι ζουν στις 3 από τις 4 χώρες που συνορεύουν παρά στην ίδια την Παλαιστίνη και εάν το κράτος των Εβραίων δεν καταστραφεί δεν θα επιστρέψουν ποτέ, με αυτό στο μυαλό το Ισραήλ προσπάθησε να τους στείλει ως πρόσφυγες στην Αίγυπτο και ο Τραμπ στην Ινδονησία (!) σχεδιάζοντας μια γενοκτονία που θα έβλεπε την Γάζα να χάνει τον πληθυσμό της, από την άλλη στην Δυτική Όχθη η κατάσταση είναι εξίσου τραγική. 

Οι Εβραίοι έρχονται από τις άκρες του κόσμου με διαταγές από την τοπική «Κχαμπαντ» τους και πηγαίνουν να εποικίσουν τα χωριά της περιοχής διώχνοντας τους Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους, υπάρχει ένα χωριό που είχε πριν 20 χρόνια είχε 500 Παλαιστίνιους και Εβραίους, σήμερα έχει 400 Εβραίους και 25 Παλαιστίνιους σε ένα μόνο σπίτι το οποίο έχει κάγκελα και για να βγει κάποιος από εκεί πρέπει να περάσει και από δύο σημεία ελέγχου σε 300 μέτρα. 

Μεταξύ 1^ης Ιανουαρίου και 6^ης  Οκτωβρίου 2023 δολοφονήθηκαν 234, την ίδια περίοδο ένας έποικος άδειασε δύο γεμιστήρες σε ένα χωριό τραυματίζοντας 15 άτομα και μετά πάτησε έναν που προσευχόταν, έληξε τελικά με μια κατάσχεση οπλισμού, τρεις Παλαιστίνιοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ με την κατηγορία ότι ήθελαν να πετάξουν πέτρες για το οποίο περιστατικό ούτε ούτε δεν έγινε γραπτή αναφορά ή έρευνα.

Όσον αναφορά τις διεθνείς εξελίξεις με ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ, Ουκρανία, Παλαιστίνη, η άποψη μας είναι ξεκάθαρη. 

Στηρίζουμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό τα δύο έθνη που μάχονται για να μην αφανιστούν, εξ ανατολάς η κόκκινη λαίλαπα σαν καρκίνος που δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν εξαπλωθεί θέλει μια ακόμη φορά να σκλαβώσει το έθνος των εθνικιστών Ουκρανών και η φτηνή δικαιολογία ότι η Ουκρανία έχει Εβραίο πρόεδρο δεν είναι αρκετή για να δεχτούμε ότι ένα ευρωπαϊκό έθνος 42 εκατομμυρίων αδελφών μας πρέπει να εξαφανιστεί από προσώπου γης και να ενσωματωθεί στην ορδή της Ανατολής (ήδη πόλεις σαν την ελληνική Μαριούπολη τις έχουν αφανίσει και σήμερα πλέον γεμίσει με έποικους Μογγόλους) . 

Μια παρένθεση, θεωρούμε υποχρέωση κάθε εθνικιστή να στηρίζει ενεργά τον αγώνα των Ουκρανών και ειδικότερα του σώματος «Αζοφ» που με τις ηρωικές μάχες του στην Μαριούπολη και την Αντβίιφκα έγραψαν ένδοξες σελίδες στην ιστορία της Ευρώπης, εξίσου σημαντικές με του Πουατιέ και της Άκρης, ενώ παρόλη την γεωγραφική απόσταση εδώ και αρκετούς μήνες σε καθημερινή βάση προκαλούν θανάτους και ζημιές σε ρωσικές κατοχικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην έδρα τους, την Αζοφική θάλασσα και τη Μαριούπολη.

Μια απάντηση στον κύριο Γκέκα: 

θεωρούμε τελείως λανθασμένη την δήλωση του πως δεν υποστηρίζει το «Αζοφ» από τότε που εντάχτηκε στην πολιτοφυλακή, ελπίζουμε ότι ήταν λόγω εσφαλμένης ενημέρωσης και δεν ήταν σκόπιμη παραπληροφόρηση, το «Αζοφ» έπαψε να είναι παραστρατιωτική οργάνωση και εντάχθηκε στην πολιτοφυλακή μετά την απαγόρευση του Τραμπ για τα κονδύλια προς τον στρατό της Ουκρανίας ώστε να μην πηγαίνουν σε μη κρατικές δυνάμεις, ένα φωτογραφικό διάταγμα κατά των ενόπλων εθνικιστικών οργανώσεων, μετά από δύο χρόνια αναγκάστηκε λόγω πιέσεων να φέρει νέο διάταγμα που απαγόρευε την χρήση του νατοϊκού εξοπλισμού από τμήματα της πολιτοφυλακής με ακροδεξιές και αντισημιτικές απόψεις, που ήταν το «Αζόφ», το «Κράκεν», η «Σκάλα» και λοιπά εθνικιστικά συντάγματα της πολιτοφυλακής, οπότε πιστεύω ότι έγινε κατανοητό για το εάν είναι εβραιοκινούμενο το «Αζοφ» που όπως πολλοί μπασταρδοι «φιλορώσοι» του χώρου ψευδώς διακινούν ...

Εάν οποιοσδήποτε που αυτοαποκαλείται εθνικιστής, έστω και στο πίσω μέρος του μυαλού του θεωρεί πως η Ρωσία ίσως να έχει ένα δίκιο, να πάει να δει πως φέρεται ο Πούτιν και η ρωσική ομοσπονδία στους Ουκρανούς και Ρώσους εθνικιστές, εάν παρόλα αυτά συνεχίζει να πιστεύει το ίδιο, ας πάει να κάνει μια λοβοτομή διότι ο εγκέφαλος του είναι προβληματικός.

Για το Ιράν τα πράγματα επίσης είναι ξεκάθαρα, το Ισραήλ έσυρε για δεύτερη φορά τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν για να μπορέσει να καταστραφεί ο μοναδικός αντίπαλος του στην Μέση Ανατολή. 

Το πρόβλημα είναι πως ένα αυταρχικό και λαοφιλές καθεστώς δεν πέφτει με πυραύλους, το είδαμε το 1990 στο Ιράκ, όσες πόλεις και να έγιναν ερείπια, μόνο με την επιχείρηση "Desert Storm" πέτυχαν οι Αμερικάνοι αυτό που ήθελαν. Το Ιράν όμως είναι άλλη κατάσταση, δεν έχουν αεροπορία, αλλά ένα τεράστιο απόθεμα σε βαλλιστικούς πυραύλους και drones και σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ, έχουν κάνει τον πόλεμο πολιορκία των δύο πλευρών.

Ο Τραμπ δεν πρόκειται να στείλει στρατό, είναι ήδη ο λιγότερο δημοφιλής πόλεμος στην ιστορία των ΗΠΑ, εάν δουν μεγάλο αριθμό απωλειών από τα fpv drones, οι ρεπουμπλικάνοι θα τα χάσουν όλα πολιτικά, αυτό που προσπάθησαν και ίσως το ξαναεπιχειρήσουν, είναι μια επιχείρηση να πάρουν στα κρυφά το απόθεμα του Ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου που βρίσκεται βαθιά σε αποθήκες που όμως έχουν αποκλειστεί από τους βομβαρδισμούς των εισόδων. 

Η όλη κατάσταση έχει κάνει εμφανές μόνο ένα πράγμα για όσους πιστεύουν σε συμμαχίες με ΗΠΑ και ρωσία, τελικά είναι μόνο σχέσεις εκμετάλλευσης και υποτέλειας ότι ξόδεψαν οι ΗΠΑ για το Ισραήλ σε 3 μέρες, δεν το έκαναν για την Ουκρανία σε τέσσερα χρόνια, και αντίστοιχα η Ρωσία και η Κίνα που υπόσχονταν αεροσκάφη, πυραύλους, αντιαεροπορικά, ακόμη και πυρηνικά, περιορίστηκαν στο στο να δίνουν στους Ιρανούς μόνο μερικές εικόνες από δορυφόρους …

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον λαό του Ιράν υπάρχει ένα αίσθημα, που δυστυχώς δεν υπάρχει στην Ελλάδα, αυτό της επιθυμίας να ξεπλύνουν την ντροπή των δεκαετιών που ήταν αδύναμοι, ιδιαιτέρως μετά την κατάρριψη του πολιτικού αεροσκάφους airbus A300 το 1988 που ακόμη στοιχειώνει τον ιρανικό λαό, κάνοντας το σύνολο του πληθυσμού να θέλει να συνεχιστεί ο πόλεμος και οι απαντήσεις στα σιωνιστικά χτυπήματα να είναι μέχρι τελικής πτώσεως, ως εθνικιστές δεν μπορούμε παρά να τους σεβαστούμε και να τους υποστηρίξουμε.

Ποια η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού;

Η κυρία Καρυστιανού φαίνεται για αρχή... ως  μια απλή γυναίκα, από τις αναρτήσεις που είχε κάνει παλαιότερα , μπορούμε να πούμε ότι δεν ήταν ούτε με την νέα δημοκρατία ούτε με τον συριζα, το σάπιο καθεστώς της πήρε το παιδί, μαζί με άλλους 56 ανθρώπους που δολοφονήθηκαν, έναν νέο άνδρα που είναι από εκείνη τη μέρα σε κώμα, άλλοι που πέθαναν με περίεργο τρόπο κατά την διερεύνηση της υπόθεσης, καθώς και όσοι έμειναν ανάπηροι στο έγκλημα και πολλοί που μέχρι και σήμερα έχουν μετατραυματικό στρες. 

Αυτή η γυναίκα βγήκε πρώτη να διεκδικήσει το δίκαιο αίτημα της, γιατί έχουμε βλέπεις κρατικά πανάρχαια μέσα ελέγχου, γιατί μπήκε ο σταθμάρχης με βύσμα, γιατί δεν τηρήθηκε το ωράριο, γιατί άφηναν τους γύφτους να κλέβουν τα καλώδια της τηλεδιοίκησης, κατευθείαν η αριστερά σαν αρπακτικό την άρπαξε να την εκμεταλλευτεί, με τις αριστερές συναυλίες με την μάνα Φύσσα, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα, η Καρυστιανού είναι μια μια απλή χριστιανή γυναίκα με κάποια «πατριωτικά πιστεύω» και αυτό δεν τους κάνει, για αυτό και ο «Ρουβίκωνας», με το ικανότατο αφεντικό του (;) την ρωσική πρεσβεία, άρπαξε τον Ρουτσι να τον φέρει ως νέο πρόσωπο, τον έβαλε επί μέρες έξω από τον άγνωστο στρατιώτη, να τον μισήσει πολύς κόσμος, αλλά και να ακούγεται για πολλές μέρες, ώστε ο κόσμος να θυμάται αυτό το όνομα και με αποκορύφωμα την επέτειο των Τεμπών σε μια αριστοτεχνική κίνηση, έστησαν την Καρυστιανού με τέτοιον τρόπο που είτε θα υπέκυπτε στα κόμματα είτε θα έφευγε και θα έμενε στο απυρόβλητο, η ίδια διάλεξε το δεύτερο. 

Εν τέλει βλέποντας ότι την ήθελαν όλα τα κόμματα σαν ένα πρόσωπο θύμα, από αυτά που παίρνουν εκατοντάδες χιλιάδες σταυρούς, αποφάσισε να κάνει το δικό της κόμμα, δυστυχώς όμως τα επικοινωνιακά νύχια της κόκκινης ύαινας πρόλαβαν και την άρπαξαν, δεν είναι καθόλου τυχαίο το πρόσωπο του γνωστού Πουτινικού Αυγερινού που είναι μπροστά, δείχνει ξεκάθαρα ότι το κόμμα της Καρυστιανού θα είναι ένα ακόμη κόμμα αστικής αντίδρασης διοικούμενο πιθανόν από την ρωσική πρεσβεία, το μόνο που ελπίζουμε είναι ότι από όλο αυτό το άθλιο κοινοβουλευτικό σκηνικό θα βοηθήσει στο να χάσει ο υπόδουλος στο Ισραήλ Μητσοτάκης την δικτατορική αυτοδυναμία του.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Μία συνέντευξη των Κροατών εθνικιστών της «Prevrat» (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

για να την διαβάσετε στον σύνδεσμο εδώ ...

Ποιοι πρόδωσαν την Κύπρο; Συνέντευξη με τον Γεώργιο Σταύρου, τον διευθυντή γραφείου του Στρατηγού Δημήτριου Ιωαννίδη

 

Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο! | Φανούλα Αργυρού - Συνέντευξη

 

»: Συνέντευξη με την νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»

 

κάτω τα χέρια από το Ιράν ...

Σε Κυψέλη, Γκράβα, Πατήσια, Γαλάτσι κάνατε δυναμική εμφάνιση με πανό και συνθήματα καθώς και στρασσερικά αυτοκόλλητα, ποιες οι αντιδράσεις;

 

Είναι νωρίς για να κάνουμε κάποια αξιολόγηση, αλλά πιστεύουμε ότι μέχρι στιγμής η αντίδραση τουλάχιστον ορισμένων ανθρώπων ήταν θετική και είμαστε σίγουροι ότι κάποιοι σε αυτές τις γειτονιές έχουν εκπλαγεί βλέποντας τα συνθήματα και τα αυτοκόλλητά μας, καθώς αυτές οι περιοχές τα τελευταία χρόνια είναι «κάστρα» αντιφασιστών/αναρχικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι υποστηρικτές για τις ιδέες μας. Για παράδειγμα, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι από τότε που ξεκινήσαμε τις δράσεις μας, άλλοι άρχισαν να καλύπτουν τα αντιφασιστικά/αναρχικά συνθήματα.

 

Από πού εμπνευστήκατε το όνομα της συλλογικότητας σας;

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μας απασχόλησε ιδιαίτερα το όνομα, ήμασταν ήδη ενεργοί πριν αποκτήσουμε την υπογραφή μας, αλλά κάποια στιγμή θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να μπορεί να συσχετιστεί με ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών και κοινωνικών απόψεων, θέτοντας μια σαφή διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του δεξιού «εθνικισμού».

 

Το κείμενο σας ενάντια στην αστική ακροδεξιά προκάλεσε αντιδράσεις, ποια η άποψη σας για τον Κασιδιάρη και τις φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών πρώην «Σπαρτιατών»;

 

Η θέση μας απέναντι στον Κασιδιάρη και σε κάθε Κασιδιάρη είναι η ίδια που εκφράσαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας. Αυτοί που μετανοούν για την πολιτική τους πορεία και ασπάζονται τον πιο χυδαίο δουλοπρέπεια στο δημοκρατικό νεοφιλελεύθερο σύστημα για να «γίνουν κάποιος», απλώς μας αποδεικνύουν δύο πράγματα: πρώτον, ποτέ δεν ήταν οι ιδέες τους πολύ σαφείς, επειδή υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της εξέλιξης των ιδεών, κάτι που θεωρούμε απαραίτητο, και της στροφής εναντίον τους ενώ συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως εθνικιστές. Και δεύτερον, είναι οπορτουνιστές, επίδοξοι επαγγελματίες πολιτικοί των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να πιάσουν μια καρέκλα στο παιχνίδι της εξουσίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να κάνουν παραχωρήσεις ή συμμαχίες με το χειρότερο είδος νεοφιλελεύθερων ή σιωνιστικών σκουπιδιών, επειδή αυτοί οι εξουσιομανείς δεν έχουν καμία αξία, νοιάζονται μόνο για το δικό τους εγωιστικό συμφέρον. Αυτού του είδους οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτό που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα, τη δουλοπρεπή στάση απέναντι στην αστική τάξη και τα αφεντικά, το γραφικό ψευδοπατριωτισμός, υποδούλωση στον αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό... Για εμάς, είναι εχθροί.

 

 

 

Πως βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας;

 

Η κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι δυστοπική και χειροτερεύει. Από τη μία πλευρά, έχουμε μια κυβέρνηση, μια πολιτική τάξη και ένα κράτος προδοτών και διεφθαρμένων που μας επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρές συνθήκες διαβίωσης. Δεχόμαστε συνεχή επίθεση από το νεοφιλελεύθερο σύστημα εναντίον της κοινωνίας μας, η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται, οι ηθικές αξίες αποσυντίθενται, η ζωή έχει γίνει ένας ένας διαρκής αγώνας για την επιβίωση, εργατικά ατυχήματα, φτώχεια, αυξανόμενες τιμές, πρόβλημα στέγασης, οι νέοι που εγκαταλείπουν τη χώρα κατά χιλιάδες, η φύση καταστρέφεται και λεηλατείται. Όλα αυτά ενώ τα αφεντικά, οι εταιρείες τους και οι πολιτικοί αποκομίζουν κέρδη ρεκόρ, ενώ οι κυβερνήσεις επιβάλλουν ένα αστυνομικό κράτος για όσους τολμούν να διαμαρτυρηθούν: ξύλο, δακρυγόνα και καταστολή είναι το μόνο που έχουν να προσφέρουν μαζί φτώχεια και εκμετάλλευση. Η μεταμφίεση του «κράτους πρόνοιας» ξεθωριάζει και οι φιλελεύθερες δημοκρατίες αρχίζουν να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Από την άλλη πλευρά, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τη μετανάστευση, για την οποία σε αυτό το σημείο μπορούμε ξεκάθαρα να μιλήσουμε για αντικατάσταση του πληθυσμού. Οι καπιταλιστές κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποκομίσουν τα κέρδη τους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης πολιτικών ανοιχτών συνόρων, προκειμένου να αποκτήσουν τεράστιο αριθμό φθηνού εργατικού δυναμικού, και ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο κακή σε σύγκριση με άλλα μέρη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο ή η Γερμανία, είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο πρόβλημα. Οι υποσχέσεις που δόθηκαν για το πώς η μετανάστευση θα σώσει τις χώρες και τις οικονομίες μας και πώς χρειαζόμαστε μετανάστες για να «πληρώσουν τις συντάξεις μας» έχουν αποδειχθεί μύθος. 

Το τρέχον μοντέλο μαζικής μετανάστευσης δεν είναι μόνο αυτοκτονικό, δεν λύνει ούτε τα προβλήματα της ιθαγενούς κοινωνίας ούτε των μεταναστών, απλώς τα επιδεινώνει και φτωχαίνει περισσότερο τόσο τους ιθαγενείς όσο και τους μετανάστες. Δεν θα λύσουμε τα προβλήματα του «τρίτου κόσμου» δημιουργώντας τις ίδιες τριτοκοσμικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες εδώ. Το γεγονός ότι όσοι υπερασπίζονται τη μετανάστευση χρησιμοποιούν επιχειρήματα όπως ότι οι μετανάστες έχουν «εμπλουτίσει πολιτισμικά» την κοινωνία μας επειδή τώρα μπορείς να φας αραβικό ή ινδικό φαγητό στα βρώμικα getto που γίνονται οι πόλεις μας, αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορούν να πουν για τη συμβολή της μαζικής μετανάστευσης στην κοινωνία μας, τα λέει όλα. Το πολυπολιτισμικό πείραμα έχει αποτύχει παταγωδώς, πρέπει να εφαρμόσουμε πολιτικές επαναμετανάστευσης αμέσως. Τελικά, έχουμε μια κοινωνία που είναι ως επί το πλείστον εντελώς αδιάφορη, σαν να κοιμούνται ή σαν ό,τι συμβαίνει να μην έχει καμία συνέπεια στη ζωή τους. Πολλοί άνθρωποι, ακόμη περισσότερο οι νέοι, απλώς δεν νοιάζονται καθόλου. Θέλουν απλώς να έχουν την γρήγορη ικανοποίηση που υπόσχεται ο καπιταλισμός, το μόνο που τους ανησυχεί είναι ο καταναλωτισμός και η αισθητική. Δεν υπάρχουν αξίες ή ηθικές πυξίδες, μόνο η λατρεία του χρήματος και η υλική επίδειξη.Αλλά ακόμα κι αν ζούμε σε σκοτεινές εποχές, δεν πρέπει να λέμε ότι όλα έχουν χαθεί. Αργά αλλά σταθερά, αρχίζουν να ξυπνούν. Επίσης, ακόμη και σε μια τόσο κομφορμιστική κοινωνία όπως έχει γίνει η ελληνική/Ευρωπαϊκή, υπάρχουν όρια. Οι «κοινωνικές εκρήξεις» όπως αυτές στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια του lockdown, τα Τέμπη, ή αν κοιτάξουμε εκτός Ελλάδας, τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία ή οι εξεγέρσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, δείχνουν ότι υπάρχουν δυνατότητες οικοδόμησης ενός επαναστατικού κινήματος. Δεν έχουν χαθεί όλα και ακόμα κι αν χαθούν, θα δώσουμε μάχη μέχρι το πικρό τέλος.

 

 

Προσφάτως ιδρύθηκαν στην Θεσσαλονίκη δυο αυτόνομες συλλογικότητες επηρεασμένες από την «Τρίτη Θέση», ποια η άποψη σας;

 

Κάθε νέα ομάδα και πρωτοβουλία είναι πάντα κάτι καλό. Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, συνολικά έχουμε τον ίδιο στόχο. Είναι καιρός να συνεργαστούμε και όχι να ανταγωνιστούμε.

 

Η παρουσία σας σε λαϊκές γειτονιές προκάλεσε την αντίδραση του δυσώδους Indymedia ποιο το μήνυμα σου στους όψιμους «αντιφασίστες»;

 

Προφανώς δεν περίμεναν οργανωμένη εθνικο-επαναστατική δραστηριότητα σε αυτό που θεωρούν «γειτονιές τους», αλλά ξεχνούν ότι αυτές είναι και οι δικές μας γειτονιές, πολλοί από τους αντιφα στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι καν από εδώ, αλλά από άλλες γειτονιές και έρχονται εδώ (ή μετακομίζουν εδώ) για να παίξουν τον επαναστάτη. Γενικά, βρίσκονται στη χειρότερη στιγμή τους, έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δύναμης που είχαν τα τελευταία χρόνια, η νεολαία, ως επί το πλείστον, δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική (οποιασδήποτε πλευράς), πολλοί γείτονες έχουν κουραστεί και ενοχληθεί από αυτούς και την ηλιθιότητά τους, οπότε χάνουν τη «σύνδεση» με τη γειτονιά, και το αγαπημένο τους «νέο επαναστατικό υποκείμενο» στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για να χτίσουν κίνημα, οι μετανάστες, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική, αλλά προέρχονται και από κοινωνίες με πολύ συντηρητικές και παραδοσιακές αξίες που συγκρούονται με τις «προοδευτικές» αξίες των αναρχικών. Η μόδα του να είσαι αναρχικός έχει περάσει, τώρα απευθύνονται κυρίωςσε φρικιά και πιτσιρικάδες που αναζητούν κοινωνική ταυτότητα και κύκλο φίλων αντί να εντάσσονται λόγω ισχυρών ιδεολογικών πεποιθήσεων. Φυσικάυπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά τους που πιστεύουν ειλικρινά στις ιδέες τους και πιστεύουν ότι βοηθούν στην οικοδόμηση μιας καλύτερης κοινωνίας και στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι ο κοινωνικός αγώνας και ο εθνικός αγώνας ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Πολλοί από αυτούς που είναι αντιφασίστες, είναι λόγω άγνοιας, δεν ξέρουν καν τι είναι η τρίτη θέση, είναι ηλίθιοι που δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του συντηρητικού αστικού ψευδοπατριωτισμού, πόσο μάλλον μεταξύ του έθνους και του κράτους. Εχουν την εσφαλμένη ιδέα ότι το να είσαι εθνικοεπαναστάτης είναι σαν να είσαι δουλοπάροικος του συστήματος, φιλο-μπάτσος, η δύναμη κρούσης της δεξιάς και των καπιταλιστών (δυστυχώς αυτή η εικόνα έχει προωθηθεί από κάποιους ηλίθιους που ισχυρίζονται ότι είναι «δικοί μας»).Γενικά, δεν έχουμε πολλά περισσότερανα πούμε για τους αντιφα, ο μόνος τους στόχος στη ζωή είναι να κοιτάξουν τι κάνουμε, ζουν για εμάς, και αυτό είναι αξιολύπητο.Είναι απλώς ένα ακόμη εμπόδιο στο δρόμο μας, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι χειρότεροι εχθροί μας δεν είναι αυτοί που βρίσκονται στις καταλήψεις, αλλά αυτοί που βρίσκονται στα γραφεία των κομμάτων, στο κοινοβούλιο, στα δικαστήρια, στον επιχειρηματικό και τραπεζικό κλάδο, αυτοί που φορούν στολές, κοστούμια και γραβάτες.

 

Ποια τα σχέδια σας για το μέλλον;

 

Τα σχέδιά μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, αν είναι δυνατόν θα θέλαμε να αυξήσουμε τον αριθμό και τις δυνατότητές μας. Αν αυτό δεν συμβεί, θα συνεχίσουμε ούτως ή άλλως. Επίσης, είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με όποιον συμμερίζεται τις αξίες μας. Για εμάς το σημαντικό είναι ο εθνικοεπαναστατικός αγώνας να ριζώσει και να ανθίσει, δεν μας νοιάζει αν είναι με την υπογραφή μας ή με οποιαδήποτε άλλη. Επιπλέον, πρόσφατα ανοίξαμε ένα κανάλι στο Telegram για δημοσίευση δράσεων, κειμένωνκαι άλλα.

 

Πιστεύεται ο φετιχισμός έχει προκαλέσει ζημιά στον επαναστατικό εθνικοσοσιαλισμό;

 

Εδώ είμαστε σίγουροι ότι σε κάποιους δεν θα τους αρέσει η απάντησή μας, αλλά τέλος πάντων. Πιστεύουμε ότι γενικά η έννοια του «ορθόδοξου γνήσιου εθνικοσοσιαλισμού» είναι γεμάτη προβλήματα και ο φετιχισμός απλώς επιδεινώνει αυτά τα προβλήματα. Όπως βλέπουμε, ο εθνικοσοσιαλισμός (αναφερόμαστε εδώ στον Χιτλερισμό) είναι ένα νεκρό ρεύμα επειδή, εκτός από τα ιδεολογικά του ελαττώματα, που είναι πολλά, οι υποστηρικτές του αδυνατούν να αρθρώσουν μια σωστή, σοβαρή και οργανωμένη πολιτική πλατφόρμα. Οι Χιτλερικοί ασχολούνται κυρίως με τρία πράγματα:

 

1. Προσπαθούν να ξεπλύνουν την εικόνα του Χίτλερ και άλλων ιεραρχιών του NSDAP, παρουσιάζοντας την εικόνα του Τρίτου Ράιχ ως έναν παράδεισο στη γη. Δεν δέχονται καμία κριτική, και δεν ξέρουν καν τι είναι η αυτοκριτική.

 

2. Δίνουν υπερβολική σημασία σε ζητήματα όπως το ποιο ποσοστό του «καθαρού αρείου αίματος» έχει αυτός ή εκείνος ο λαός, ο επιστημονικός ρατσισμός, αν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μπλε μάτια, αν το NSDAP ήταν χριστιανικό η παγανιστικό και άλλες χαζομάρες που μπορεί να φαίνονται πολύ σημαντικά για αυτούς, αλλά το 99% του πληθυσμού που έχει πραγματικά προβλήματα δεν ενδιαφέρεται καθόλου.

 

3. ατελείωτες συζητήσεις για μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για το ιστορικόNSDAP, για το πώς οι Εβραίοι το ένα και το άλλο και μια αντικομμουνιστική ρητορική «boomer» που φαίνεται να είναι βγαλμένη από την αντισοβιετική αμερικανική καπιταλιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό μας δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους των οποίων το μυαλό έχει κολλήσει στην περίοδο 1920 έως 1945. Έτσι, υπέγραψαν τον πολιτικό τους θάνατο. Δεν έχουν μέλλον. Γιατί να μας νοιάζει καν αυτό; Επειδή διαδίδουν μια δημόσια εικόνα που,εκτός από αυτά που είπαμε πριν, μας παρασύρει όλους στο στερεότυπο του "νεοναζί", εννοώντας με αυτό ένα αποκλειστικά αισθητικό φαινόμενο χωρίς καμία πραγματική ουσία ο οποίος τείνει να προσελκύει το χειρότερο είδος ανθρώπων: κοινωνικά ακατάλληλα άτομα και «edgelords» που θέλουν να προβάλουν μια «σκληρή» εικόνα.

 

Γι' αυτό χρησιμοποιούμε το σφυρί και το σπαθί, όχι επειδή είμαστε γνήσιοι Στρασεριστές (στην πραγματικότητα διαφωνούμε ακόμη και με κάποια πράγματα με τους Στράσσερ), αλλά επειδή αντιπροσωπεύει την τρίτη θέση καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο σύμβολο (μαζί με τον κέλτικο σταυρό) και επειδή είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να χωρίσουμε και να κρατήσουμε μακριά αυτούς τους "αριστοκράτες" που όταν άκουγαν τη λέξη "σοσιαλισμός", ταξικός πόλεμος ή κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, τους πιάνει αλλεργίες και φαγούρα και τρέχουν να φωνάξουν "κομμουνιστές!, μπολσεβίκοι!". Είμαστε ριζοσπαστικοίεθνικιστές και επαναστάτες ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, με όλη τη σημασία του, δεν θέλουμε καπιταλισμό με σβάστικα, ούτε να κάνουμε μια μεταρρύθμιση του τρέχοντος συστήματος δυστυχίας και εκμετάλλευσης ντύνοντας το με εθνικά σύμβολα. θέλουμε να εθνικοποιήσουμε την οικονομία, θέλουμε να απαλλαγούμε από τα αστικά παράσιτα και τους εκμεταλλευτές, όχι να «ενωθούμε» μαζί τους, ιδανικά και όταν είναι δυνατόν θέλουμε οι εργάτες να αυτοδιαχειρίζονται τους χώρους εργασίας, δεν θέλουμε κανείς να επωφεληθεί από την εργασία κάποιου άλλου. Πιστεύουμε ότι ο ταξικός πόλεμος και οι κοινωνικοί αγώνες πάνε χέρι-χέρι με τον εθνικό αγώνα και την εθνική απελευθέρωση.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα α. Gregor Strasser. Manuel Hedilla. LedesmaRamos δ. JoseAntonio

 

Ο Gregor Strasser ήταν μια από τις πιο άδικα ξεχασμένες προσωπικότητες του Εθνικοσοσιαλισμού. Χωρίς αυτόν και το ακούραστο έργο του, η εγκατάσταση του NSDAP, ειδικά στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, μια πολύ δύσκολη περιοχή για διάφορους λόγους, δεν θα είχε συμβεί. Είναι τραγικό το γεγονός ότι αυτός, όπως και άλλοι, πολλοί από τους οποίους παραμένουν ανώνυμοι, οι οποίοι ήταν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τη νίκη του NSDAP, πετάχτηκαν στα σκουπίδια της ιστορίας, προδόθηκαν, δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν κάτω από τον μύθο του Hitler.

 

ΟHedillaακολούθησε μια κάπως παρόμοια ιστορία με αυτή του Γκρέγκορ, αλλά αντί να δολοφονηθεί (η θανατική του ποινή μετατράπηκε λόγω της παρέμβασης σημαντικών προσωπικοτήτων, αλλά ο Franco μετάνιωσε που δεν τον σκότωσε ούτως ή άλλως) φυλακίστηκε για μερικά χρόνια. και όταν βγήκε από τη φυλακή, το καθεστώς έλεγχε τη φάλαγγα και οι τάξεις της ήταν γεμάτες με μοναρχικούς, συντηρητικούς και εθνικοκαθολικούς, παραλύοντας το επαναστατικό πνεύμα που κάποτε υπήρχε. Αυτή είναι μια ακόμη απόδειξη του γιατί δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ή να αποκαλέσουμε «συμμάχους» τους εθνικοσυντηρητικούς και την «εθνική» δεξιά. Θα σε χρησιμοποιήσουν και μόλις δεν τους είσαι χρήσιμος ή τους ενοχλήσεις, θα σε ξεφορτωθούν χωρίς δισταγμό.

 

Ο R. Ledesma Ramos μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος πραγματικά ιδεολόγος τρίτης θέσης στην Ισπανία και ο δημιουργός του «ισπανικού φασισμού». Είχε επαναστατικές φιλοδοξίες για την Ισπανία και αυτό τον οδήγησε σε συχνές συγκρούσεις με τα πιο μετριοπαθή στοιχεία της Φάλαγγας και τον Jose Antonio, σε σημείο που αποβλήθηκε από αυτήν. Αν και διαφωνούμε σε ορισμένες πτυχές μαζί του (πράγματα που ήταν κοινά στο Φάλαγγα και το εθνικοσυνδικαλιστικό κίνημα εκείνη την εποχή), για παράδειγμα η υπεράσπιση του Ιακωβινισμού, η ιδέα της ένωσης της Ισπανίας με τη Νότια Αμερική και οι πρώην ισπανικές αποικίες, δηλώνοντας ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν «ισπανοί στο πνεύμα» και μια αντιευρωπαϊκή τάση (κατηγορώντας τους για την απώλεια της ισπανικής αυτοκρατορίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν η ανικανότητα και η διαφθορά των αριστοκρατικών τάξεων που οδήγησαν στην παρακμή της αυτοκρατορίας).

 

Ο Jose Antonio είχε κάποιες καλές ιδέες, αλλά επηρεάστηκε υπερβολικά από τον ελιτίστικο αριστοκρατισμό, τη φιγούρα του πατέρα του και τον καθολικισμό, γεγονός που τον οδήγησε να υιοθετήσει πιο συντηρητικές και μετριοπαθείς θέσεις σε σύγκριση με τον Ledesma Ramos.

 

 

 

 

Τι σημαίνει για εσάς «Τρίτη Θέση»;

 

Η τρίτη θέση είναι το σημείο σύγκλισης επαναστατικών ιδεών που αγωνίζονται τόσο για την εθνική όσο και για τη σοσιαλιστική ιδέα, με έντονη έμφαση στον αντιφιλελεύθερο και αντικαπιταλιστικό παρά στον κλασικό αντισοσιαλισμός και συντηρητισμό που συνδέονται με τις εθνικιστικές ιδέες και στην υπέρβαση της διχοτομίας αριστεράς/δεξιάς, με την έννοια ότι οι εθνικιστικές ιδέες αναμειγνύονται με τις κοινωνικές και οικονομικές ιδέες της «αριστεράς». Αν το ορίζαμε με «κλασικό» τρόπο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε «εθνική αριστερά», κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρίτη θέση είναι η «αιρετική» τάση μέσα στον εθνικισμό. Φυσικά, αυτή είναι η άποψή μας και εξαρτάται από το ποιον ρωτάτε, μπορεί να πει κάτι άλλο. Επειδή δεν υπάρχει μόνο μία γραμμή σκέψης μέσα στην τρίτη θέση, μπορείτε να βρείτε ένα ευρύ φάσμα ιδεών που κυμαίνονται από τον επαναστατικό φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικό συνδικαλισμό έως τον εθνικομπολσεβικισμό, ακόμη και τον εθνικοαναρχισμό. Για εμάς, η τρίτη θέση είναι αυτό το μείγμα επιρροών που προέρχεται από στοχαστές της γερμανικής «συντηρητικής επανάστασης», τον ιταλικό φασισμό του 1919 που επέστρεψε το 1943, τον εθνικοσυνδικαλισμό του Ledesma Ramos, τους αδελφούς Strasser, τον Georges Sorel, τον Karl Otto Paetel, τον Ernst Niekisch ή τον Proudhon, καθώς και τις ομάδες μετά το 1945 όπως η Organization Lutte du People, η Ordine Nuovo, η GUD, η Jeune Europe, οι Bases Autόnomas... και άτομα όπως οι F. P. Yockey, Duprat, Giorgio Freda, Malliarakis, Guillaume Faye, Jean Thiriart, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για το Παλαιστινιακό;

 

Δίνουμε πλήρη υποστήριξη στην αυτοδιάθεση και την κυριαρχία των Παλαιστινίων στη γη τους και στη δίκαιη αντίστασή τους ενάντια στους σιωνιστές δολοφονικούς εισβολείς. Οι Ευρωπαίοι εθνικοεπαναστάτες πάντα υποστήριζαν αυτόν τον αγώνα, καθώς και τον αγώνα των λαών του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ και άλλων λαών που αγωνίζονται για τις πατρίδες τους ενάντια στον κοινό μας εχθρό: τον αγγλο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό. Η ιστορία της συνεργασίας μεταξύ των εθνικιστών της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής σε έναν κοινό αντισιωνιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα χρονολογείται πριν από αρκετές δεκαετίες, τότε που η «κυρίαρχη» αριστερά έκλαιγε ακόμα με κροκοδείλια δάκρυα για το Ολοκαύτωμα. Σήμερα, το ζήτημα της Παλαιστίνης έχει γίνει η καραμέλα μιας άπατριδας και υποκριτικής δυτικής αριστεράς που εμμένει σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με ισχυρές εθνικιστικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες που είναι εχθρικές προς την κοσμοθεωρία τους, επειδή στη Δύση δεν έχουν κανέναν άλλον να τους ακούει πια και δεν έχουν κανέναν πραγματικό αγώνα στον οποίο να συμμετέχουν. Η υποστήριξή τους για την Παλαιστίνη πηγάζει από δύο έννοιες: πρώτον, το κλασικό σύμπλεγμα κατωτερότητας των σύγχρονων αριστερών και την ανάγκη τους να ταυτιστούν με αυτό που αντιλαμβάνονται ως «αδύναμο», και επίσης να σταθούν ως «σωτήρας» τους, και δεύτερον, επειδή είχαν την ευκαιρία να γίνουν κάτι όπου είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Τώρα ο αγώνας δεν είναι για τον παλαιστινιακό λαό και έθνος, αλλά με κάποιο τρόπο κατάφεραν να τον κάνουν «αγώνα» ενάντια στον «φασισμό» και την «λευκή υπεροχή». Γι' αυτό φαίνεται να νοιάζονται πολύ για την κατοχή της Παλαιστίνης, αλλά δεν λένε ούτε μια λέξη για την Κύπρο, την Κορσική ή τη Βόρεια Ιρλανδία για παράδειγμα (ακόμα περισσότερο από τότε που πολλοί Ιρλανδοί εθνικιστές εγκατέλειψαν τον μαρξισμό-λενινισμό), είναι απλώς υποκριτές που θέλουν να βρουν μια δικαιολογία για την αντιευρωπαϊκή και αντεθνική ρητορική τους. Ομοίως, χρησιμοποιούν ως δικαιολογία την καταπολέμηση του ρατσισμού και την επίδειξη αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, λόγω των συμπλεγμάτων κατωτερότητάς τους. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από αυτούς δεν νοιάζονται για τους μετανάστες. Δεν καταλαβαίνουν ούτε συμμερίζονται την κοσμοθεωρία τους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μετανάστες είναι πολύ συντηρητικοί και διατηρούν παραδοσιακούς ρόλους, επιδεικνύοντας «σεξιστικές και ομοφοβικές συμπεριφορές» και άλλα πράγματα που τρομοκρατούν τους σύγχρονους μέτριους αριστερούς. Στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τη μαζική μετανάστευση όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή τη βλέπουν ως μια μορφή αντεθνικού αγώνα.

 

Για να καταλάβουμε πόσο ψευδείς είναι ο «αγώνας» και η «αλληλεγγύη» τους για την Παλαιστίνη, και πόσο ηλίθιοι είναι, αρκεί να δούμε το γεγονός ότι αυτοί οι ηλίθιοι που έκλαιγαν για την Παλαιστίνη χθες , σήμερα δηλώνουν αλληλέγγυοι στον «εξεγερμένο» λαό του Ιράν, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως πιστεύουν ότι ήταν η «αραβική άνοιξη» (βλέπουμε σήμερα τα αποτελέσματα αυτών των περιπετειών), υποστηρίζουν τους Κούρδους του YPG και όλα αυτά τα σκουπίδια που συνεργάζονται χέρι-χέρι με τους Σιωνιστές και τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή και να απομακρύνουν όποιον αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους, όπως έκαναν στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ και τώρα σχεδιάζουν να κάνουν στο Ιράν.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού και την προώθηση του Παύλου;

 

Αυτός είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το σύστημα πρέπει να ανακτήσει την πίστη του λαού στον δημοκρατικό μηχανισμό. Κατά καιρούς, όταν ο λαός κουράζεται και αηδιάζει, χάνοντας τις ελπίδες του στο πολιτικό δημοκρατικό σύστημα. Στη συνέχεια, το ίδιο το σύστημα πρέπει να δημιουργήσει μια νέα μαριονέτα για να τον επαναφέρει στη θέση του. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτό μπορεί να έχει το ένα ή το άλλο πρόσωπο, για παράδειγμα στην Ελλάδα υιοθέτησε το πρόσωπο μιας «ριζοσπαστικής» αριστεράς που εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποσχέθηκε πολλά, όπως έκανε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι οικονομικές συνθήκες υποβαθμίστηκαν στην «κρίση» του 2008-2012. Τώρα, ειδικά στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, υιοθετεί το πρόσωπο μιας νέας λαϊκιστικής, φιλελεύθερης, σιωνιστικής ακροδεξιάς, της οποίας κύριο επίκεντρο είναι η μετανάστευση (συγκεκριμένα οι μουσουλμάνοι), όπως το AfD στη Γερμανία για παράδειγμα, επειδή το σύστημα καταλαβαίνει ότι η οργή του λαού με αυτό το ζήτημα αυξάνεται, οπότε δημιουργεί μια εναλλακτική λύση που υπόσχεται να το αντιμετωπίσει, αλλά εντός των ορίων του συστήματος και χωρίς να θέτει καμία πραγματική απειλή για το status quo. Αλλά στο τέλος, όλα αυτά τα νέα κόμματα είναι τα ίδια παλιά σκουπίδια. Ισχυρίζονται ότι είναι «ριζοσπάστες», υπόσχονται τα πάντα, ότι θα αλλάξουν τα πάντα, δηλαδή μέχρι να ανέλθουν στην εξουσία, και μετά αρχίζουν να κάνουν συμβιβασμούς, να αμβλύνουν τον ριζοσπαστισμό τους, να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Κανένας από αυτούς δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το σύστημα, κανένας από αυτούς δεν είναι πραγματικά έτοιμος να αποσχιστεί από το σύστημα, δεν έχει σημασία αν αυτοαποκαλούνται εθνικιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες ή οτιδήποτε άλλο. Αν επρόκειτο να αποτελέσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση, έναν πραγματικό κίνδυνο για το κατεστημένο, θα παρανομηθούν με την πρώτη ευκαιρία. Τώρα, η Καρυστιανού μπορεί να έχει πολύ σαφείς και καλές προθέσεις, μπορεί να είναι μια γνήσια ιδεαλίστρια που πραγματικά θέλει να κάνει το καλύτερο, αλλά το καλύτερο που μπορεί ή είναι διατεθειμένη να κάνει είναι, κατά πολύ, ανεπαρκές. Επίσης, στο τρέχον πολιτικό σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις, ο μύθος της «αλλαγής του συστήματος από μέσα» πρέπει να απορριφθεί επειδή το σύστημα έχει ήδη θέσει τους κανόνες του, πρέπει να παίξεις σύμφωνα με αυτούς ή είσαι εκτός. Ο επαναστατικός εθνικισμός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τον χρόνο του με δημοκρατικές ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα βάσης με επαναστατικές φιλοδοξίες και όχι πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία

link:Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη» (Αθήνα)

Συνέντευξη: Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου

 

Πότε ιδρύθηκαν οι εκδόσεις;

Καλησπέρα συναγωνιστές και ευχαριστούμε για τη φιλοξενία. Η ιδέα για τη δημιουργία μιας κυπριακής εθνικιστικής εκδοτικής προσπάθειας γεννήθηκε το 2023, σε μια μπυραρία στο κέντρο της Λευκωσίας, όπου μαζί με διάφορους συναγωνιστές συναντιόμαστε σε τακτική βάση και συζητούμε για διάφορα ζητήματα, τόσο προσωπικά όσο και κινηματικά.

Όπως αρκετοί γνωρίζουν, στην Κύπρο δεν υπάρχουν σημεία διανομής εθνικιστικών βιβλίων και η απόκτηση τους γίνεται είτε μέσω ταχυδρομείου (τότε ήταν αρκετά οικονομικά ασύμφορο, καθώς συνήθως έπρεπε να πληρώσεις περίπου 15 ευρώ μεταφορικά με τα ΕΛΤΑ - σήμερα υπάρχουν πιο οικονομικές επιλογές όπως το Box Now, με σχετικά καλές τιμές), είτε μέσω κάποιου συναγωνιστή που θα ταξίδευε στην Ελλάδα και θα μπορούσε να τα φέρει.

Εκείνο το βράδυ συζητούσαμε για ένα νέο βιβλίο που μόλις είχε κυκλοφορήσει και για το πώς θα το προμηθευτούμε. Πάνω στη συζήτηση, και με την μπίρα να ρέει άφθονη, ένας συναγωνιστής είπε:

«Γιατί να μην μεταφράζουμε και να εκδίδουμε στα ελληνικά τα βιβλία που εμείς θα θέλαμε να διαβάζουμε;»

Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου, με τα πρώτα βιβλία να κυκλοφορούν στις αρχές του 2024. 

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαιτέρως μια πολύ καλή συναγωνίστρια από την Αθήνα, τόσο για την επιμέλεια των κειμένων όσο και για τη βοήθεια στη διανομή των βιβλίων στην κυρίως Ελλάδα.

Πες μας συνολικά τους τίτλους των εκδόσεων μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής έχουμε εκδώσει τα ακόλουθα βιβλία:

Έκκληση στη Νεολαία της Ευρώπης, του Λεόν Ντεγκρέλ

Η αλήθεια για τον Ισπανικό Εμφύλιο, του Γκαίμπελς

Μπολσεβικισμός: Θεωρία και Πράξη, του Γκαίμπελς

Ντάντσιχ, του Χίτλερ

Τα 88 Προτάγματα, του Ντέιβιντ Λέιν

Εθνικοσοσιαλισμός: ένα κίνημα της Αριστεράς

Εθνικοσοσιαλισμός: η βιολογική κοσμοθεωρία, του Povl Rus Knudsen

Διατηρείτε επαφές με αυτόνομες ομάδες;

Επίσημα διατηρούμε επαφές με το δίκτυο εθνικιστών Cyprus Autonomous, καθώς συμμετέχουμε σε αυτό.

Πώς βλέπεις την εκδοτική εθνικιστική κίνηση;

Σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, κυκλοφορούν λιγότερα βιβλία κάθε χρόνο, όμως τα βιβλία που έχουν εκδοθεί τα τελευταία χρόνια είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα ως προς το περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα, τα τελευταία τρία χρόνια οι Εκδόσεις «Λόγχη» έχουν κυκλοφορήσει, κατά τη γνώμη μας, ορισμένους εξαιρετικούς τίτλους.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στην εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο συναγωνιστής Κωνσταντίνος Μποβιάτσος, με τη μετάφραση και την προώθηση στο ελληνικό κοινό προσώπων που για πολλούς ήταν άγνωστα, καθώς και στα δύο εξαιρετικά βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει του Γιώργου Μάστορα. 

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να χαιρετίσουμε την επανεκκίνηση του εκδοτικού οίκου «Νέα Θέσις» και να καλέσουμε τους συναγωνιστές που μας διαβάζουν να στηρίξουν την προσπάθεια.

Ποιες οι αντιδράσεις στην Μεγαλόνησο για την εξαιρετική ανταπόκριση που είχαν οι εκδόσεις σας σε σχολεία χώρους εργασίας στρατόπεδα και γήπεδα;

Η μεγαλύτερη ανταπόκριση που έχουν τα βιβλία μας παρατηρείται σε νεαρές ηλικίες, 16–25 ετών, γεγονός που μας εξέπληξε ευχάριστα και μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε, με κάθε νέο τίτλο να γινόμαστε πιο ποιοτικοί στο περιεχόμενο μας. 

Είναι ευχάριστο να βλέπεις νέα παιδιά να δείχνουν ενδιαφέρον για ότι αφορά την κοσμοθεωρία του εθνικισμού και να απορρίπτουν την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί στα σχολεία. 

Εξάλλου, το μέλλον του έθνους βρίσκεται στα χέρια των νέων γενιών που θα μας διαδεχθούν και χρέος μας είναι να τους προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να τους παρέχουμε τα απαραίτητα εφόδια, ώστε να παλέψουν για το μέλλον του έθνους.

Ποια η άποψη σας για τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα;

Ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας είναι η μεγαλύτερη πολιτικοστρατιωτική φυσιογνωμία της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας. Πρόκειται για έναν άνδρα που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην υπηρεσία του έθνους, παραμένοντας ταπεινός, χωρίς ποτέ να ζητήσει δόξες και πλούτη. Οποιαδήποτε αρνητική αναφορά στο πρόσωπο του θεωρείται ύβρις και ιεροσυλία.

Ποια τα μελλοντικά σχέδια των εκδόσεων σας;

Έχουμε θέσει ως στόχο, μέχρι το 2030, να έχουμε ξεπεράσει τους 30 τίτλους βιβλίων. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε τρία νέα βιβλία, τα οποία αναμένεται να κυκλοφορήσουν μέχρι το καλοκαίρι.

Ένα μήνυμα για τους συναγωνιστές που σας διαβάζουν;

Θα θέλαμε να απευθυνθούμε κυρίως στα νέα παιδιά και να τα παροτρύνουμε να μελετήσουν, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους, να αυτοβελτιωθούν και να γίνουν χρήσιμα για τις τοπικές κοινωνίες στις οποίες ζουν, και το κυριότερο, να αγωνιστούν με κάθε τρόπο και να διεκδικήσουν το μέλλον που τους αξίζει.

Να στηρίξουν και να οργανωθούν στην εθνικιστική ομάδα ή συλλογικότητα της περιοχής τους. 

Και αν δεν υπάρχει, τότε να τη δημιουργήσουν μόνοι τους, όπως εκείνοι θεωρούν σωστό, κλείνοντας τα αυτιά τους στους επικριτές του καναπέ και του Facebook.

Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται και διεκδικούν. Μια κακή δράση είναι απείρως καλύτερη από την καθόλου δράση. «Κάνε ό,τι πρέπει και ας γίνει ας γίνει οτιδήποτε», όπως είχε πει ο Στρατηγός Μεταξάς. 

Θα κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη με μία δήλωση του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, η οποία, για εμάς, αποτελεί την επιτομή της ιδεολογίας μας:

«Αλλά πίστευα ότι κατείχα τρία όπλα που μπορούσαν να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες: καρδιά, πίστη και θέληση για νίκη».

Αποκλειστική συνέντευξη με Ρουμάνο συναγωνιστή των Ultras Timisoara για την αντικομμουνιστική εξέγερση του ‘89

 

Μετάφραση: N.F.

Παρόλο που ήσασταν πολύ νέος για να συμμετάσχετε στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989, πώς επηρέασε η εξέγερση στην Τιμισοάρα τις πολιτικές σας απόψεις και την εθνική σας συνείδηση καθώς μεγαλώνατε;

Αλήθεια, ήμουν σχεδόν 7 ετών τον Δεκέμβριο του 1989. Θυμάμαι τον φόβο που υπήρχε στην ατμόσφαιρα· ακόμα και ως παιδί μπορείς να νιώσεις πότε όλοι γύρω σου ανησυχούν βαθιά. Οι γονείς μου, μου εξήγησαν τι συνέβαινε και γιατί διαμαρτύρονταν οι άνθρωποι.

Ο πατέρας μου ήταν στον στρατό ως Λοχαγός Πεζικού, και ήταν ένας από τους λίγους αξιωματικούς που αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγή για πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Και δεν λέω ανοησίες απλώς επειδή είναι πατέρας μου, αλλά πολλοί γείτονες ή φίλοι μου είπαν ότι διέταξε τους στρατιώτες του να μην προκαλέσουν ή να έχουν κακές συμπεριφορές απέναντι στους διαδηλωτές, και μάλιστα τους βοήθησε.

Υπάρχουν ιστορίες ότι μετά την επανάσταση, πολλοί αξιωματικοί που άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών παρακάλεσαν τον πατέρα μου να μην το πει στην αστυνομία ή στους εισαγγελείς, ο πατέρας μου δεν είναι ρουφιάνος, αλλά από τότε δεν χαιρετάει ποτέ αυτούς τους ηλίθιους αξιωματικούς.

Οι εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές σκέψεις ήταν κάπως παρούσες στην οικογένεια μου, οι γονείς μου μου μίλησαν όταν ήμουν παιδί για τη Μεγάλη Ρουμανία, την 1η Δεκεμβρίου 1918, για τη Σοβιετική κατοχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για την αντίσταση στα βουνά τη δεκαετία του '50, για την περιούσια Μπολσεβίκικη πλειοψηφία που αποτελούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για τις μεγάλες προσωπικότητες της Ρουμανίας, και ούτω καθεξής.

Μεγάλωσα με όλα αυτά τα πράγματα, ωρίμασα, κατάφερα να διαμορφώσω τις δικές μου απόψεις. Διάβασα το μανιφέστο του Μαρξ, κάποιες δηλώσεις και απόψεις του Λένιν και του Τρότσκι, απλώς για να καταλάβω καλύτερα τους Κομμουνιστές, και συνειδητοποίησα ότι αυτά που διάβαζα ήταν συμπτώματα ψυχικών ασθενειών.

Επιπλέον, αν μου επιτρέπετε, συνειδητοποίησα επίσης ότι οι διαφορές των φυλών του Homo Sapiens Sapiens είναι πραγματικές, και επίσης ότι το IQ και οι δεξιότητες δεν είναι ίδιες, ότι ο θρησκευτικός φανατισμός είναι μάστιγα και ότι η Δυτική Ευρώπη είναι το σπίτι ενός «νέου τύπου» Κομμουνισμού, βασισμένου στη μαρξιστική - λενινιστική «λογική». Αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, και δεν αποτελεί θέμα της ερώτησης.

Ποιον ρόλο πιστεύετε ότι έπαιξε ο Ρουμανικός Eθνικισμός στην αντικομμουνιστική εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Τσαουσέσκου;

Ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση. Προσωπικά για μένα, είναι κάπως δύσκολο να κρίνω ορισμένες πτυχές. Το καθεστώς του Τσαουσέσκου χαρακτηριζόταν από ένα μείγμα σκληροπυρηνικού Kομμουνισμού και ενός διεστραμμένου «εθνικισμού».

Έτσι, οι επαναστάτες του 1989 είχαν σιχαθεί αυτές τις ανοησίες, παρόλο που θεωρώ ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους είχε ισχυρές εθνικές αξίες· κρατούσαν με περηφάνια τις εθνικές σημαίες με την τρύπα στη μέση (καταλαβαίνετε τι εννοώ; Τη σημαία χωρίς το Κομμουνιστικό έμβλημα, απλώς κομμένο έξω από τη σημαία), τραγουδούσαν με περηφάνια τον τωρινό εθνικό ύμνο, γονάτιζαν όλοι μαζί για να προσευχηθούν στην πλατεία.

Αλλά απλώς είχαν μπουχτίσει από εκείνη την αρρωστημένη «πατριωτική» προπαγάνδα. Απλώς επιθυμούσαν να είναι ελεύθεροι, να έχουν απλά δικαιώματα έκφρασης, το δικαίωμα να τρώνε όσο θέλουν, το δικαίωμα να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα όλο το 24ωρο, να έχουν ζεστό νερό καθημερινά, να απαλλαγούν από την καθημερινή Μαρξιστική προπαγάνδα και ούτω καθεξής. Περί αυτού επρόκειτο, βασικά.  

Για όνομα του Θεού, ήταν αγώνας ακόμα και το να βρεις χαρτί υγείας μερικές φορές. Και ως ένα είδος εκδίκησης, κάποιοι χρησιμοποιούσαν την επίσημη εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος όταν πήγαιναν στην τουαλέτα ήταν μια τρομερή πραγματικότητα για χρόνια.

Θεωρείτε την εξέγερση της Τιμισοάρα πρωτίστως ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση, μια εθνική αφύπνιση ή μια κοινωνική διαμαρτυρία;

Ένας συνδυασμός και των τριών πραγμάτων. Προσωπικά, αρχικά το βλέπω ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση. Και συγκεκριμένα μια εξέγερση ενάντια στον Τσαουσέσκου. Υπάρχουν κάποιες λεπτές πτυχές εδώ. 

Βλέπετε, στην Τιμισοάρα υπήρχε τόσο αντικομμουνιστική εξέγερση όσο και εξέγερση κατά του Τσαουσέσκου. Ένα απόλυτο μίσος και προς τα δύο. Στο Βουκουρέστι, από τις 21 Δεκεμβρίου και μετά, έχω την αίσθηση ότι ήταν περισσότερο μια εξέγερση κατά του Τσαουσέσκου. Δεν θεωρώ την Επανάσταση ως μια πλήρη εθνική αφύπνιση, εκτός από εκείνους που πραγματικά κινητοποιήθηκαν και βγήκαν στις διαδηλώσεις.

Η πλειοψηφία έμεινε πίσω από τις κουρτίνες με τα αυτιά κολλημένα στα ραδιόφωνα. Επιπλέον, μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, η πλειοψηφία αποδέχτηκε τη νέα εγκατεστημένη εξουσία, που στην ουσία ήταν τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος που ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Τσαουσέσκου και να κλέψουν την Επανάσταση. 

Μετά τις 22 Δεκεμβρίου, η Επανάσταση κλάπηκε δόλια και τα ιδανικά της διαστρεβλώθηκαν από τη νέα «δημοκρατική» εξουσία. Ναι, επίσης ήταν μια κοινωνική εξέγερση, καθώς η έλλειψη βασικών αγαθών ήταν μια καθημερινή ρουτίνα.

Πώς αξιολογείτε σήμερα τις ενέργειες του Ρουμανικού στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών;

Κατά τη γνώμη σας, έχουν εκπληρωθεί οι στόχοι και τα ιδανικά της εξέγερσης του 1989 στη σύγχρονη Ρουμανία;

Ο Στρατός και η Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν από το καθεστώς Τσαουσέσκου εναντίον των διαδηλωτών. Τα μέλη της Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και μετά τις 22 Δεκεμβρίου, όταν ο Τσαουσέσκου είχε πλέον εκδιωχθεί. Εν τω μεταξύ, ο Στρατός αδελφοποιήθηκε με τον Λαό. Υπήρξαν μάλιστα και κάποια «ακούσια» περιστατικά μεταξύ στρατού και οπλοφόρων της Σεκουριτάτε. η νέα, δημοκρατική μέσα σε μια νύχτα, πρώην κομμουνιστική διοίκηση είχε ξεκινήσει το έργο της.

Τα «ιδανικά» εν μέρει εκπληρώθηκαν ελεύθερες εκλογές, πολυκομματισμός, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά όπως δήλωσα προηγουμένως, η νέα «δημοκρατία» οικοδομήθηκε από τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος (καθεστώς Ιόν Ιλιέσκου), οι μεγάλες επιχειρηματικές συμφωνίες έγιναν από πρώην μέλη της Σεκουριτάτε, οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά τον Δεκέμβριο του 1989 ήταν ένα τσίρκο. 

Ο «κόκκινος ιστός» δεν έσπασε ποτέ. Και οι συνέπειες γίνονται αισθητές μέχρι σήμερα η Ρουμανία εξακολουθεί να αγωνίζεται κοινωνικά και οικονομικά.

Γιατί πιστεύετε ότι η Τιμισοάρα κατέχει μια τόσο ισχυρή συμβολική θέση στην εθνική μνήμη της Ρουμανίας;

Η Τιμισοάρα ήταν ένα παράδειγμα του πώς διαφορετικές εθνότητες μπορούν να ζουν ειρηνικά μαζί. Μέχρι τη Σοβιετική κατοχή της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τιμισοάρα είχε τρεις μεγάλες εθνότητες: Γερμανούς, Ούγγρους και Ρουμάνους (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Επίσης, υπήρχαν και άλλοι, όπως Σέρβοι, Εβραίοι, Τσεχοσλοβάκοι, Κροάτες, Βούλγαροι, Τσιγγάνοι. Το 1989 οι Ρουμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία, αλλά φυσικά υπήρχαν και άλλες εθνότητες (οι σημαντικότερες ήταν οι Ούγγροι, οι Γερμανοί και οι Σέρβοι).

Επιστρέφοντας στην Επανάσταση του Δεκεμβρίου του 1989 η σπίθα θεωρείται ότι ήταν μια μικρή διαμαρτυρία Λουθηρανών χριστιανών ενάντια στη μετακίνηση του ιερέα τους (Ουγγρικής εθνικότητας) από τις Κομμουνιστικές αρχές, στις 15 Δεκεμβρίου 1989. Μόλις μία ημέρα πριν όλα γίνουν ανεξέλεγκτα.

Έτσι, από τις 16 Δεκεμβρίου, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τη θρησκεία, είχαν έναν στόχο: να επαναστατήσουν ενάντια στον Τσαουσέσκου και τον Κομμουνισμό. Νομίζω ότι κάποιος που ζει οπουδήποτε αλλού εκτός από την Τιμισοάρα θα έπρεπε να απαντήσει σε αυτό, γιατί εγώ μπορεί να είμαι λιγότερο αντικειμενικός. 

Εμείς, οι άνθρωποι της Τιμισοάρα, έχουμε ένα ρητό: «Η Τιμισοάρα είναι η πιο όμορφη λέξη στη Ρουμανική γλώσσα». Όπως το αντιλαμβάνομαι, πολλοί άνθρωποι εκτός Τιμισοάρα τρέφουν βαθύ σεβασμό για την πόλη μου, για τη σημασία της και για τα ιστορικά της ορόσημα.

Ακόμη και οι άνθρωποι από το Βουκουρέστι ή άλλες μεγάλες πόλεις δείχνουν πάντα τον σεβασμό τους, και σε πολλούς από αυτούς αρέσει ο τρόπος ζωής της Τιμισοάρα. Όποιος νοιάζεται για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989 γνωρίζει ότι η Τιμισοάρα, για κάποιες μέρες, ήταν μόνη της εναντίον όλων τότε, τον Δεκέμβριο του 1989.

Μιλώντας για τον αντικομμουνισμό, οι φοιτητές της Τιμισοάρα είχαν πραγματοποιήσει μια μαζική διαμαρτυρία πίσω στον Οκτώβριο του 1956, ως απόηχο της εξέγερσης της Βουδαπέστης, αλλά τότε οι διαδηλωτές της Τιμισοάρα δεν κατάφεραν να «αφυπνίσουν» περισσότερο κόσμο (δυστυχώς κανείς δεν τιμά τη μνήμη εκείνων των γεγονότων) έτσι οι Κομμουνιστικές αρχές κατέστειλαν τη φοιτητική εξέγερση.

Πως βλέπετε τον ρόλο των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων (όπως οι Ούγγροι και οι Προτεστάντες) στο ξέσπασμα και την εξέλιξη της εξέγερσης;

Υπάρχουν πτυχές των γεγονότων του 1989 που πιστεύετε ότι έχουν παρερμηνευθεί, υποβαθμιστεί ή σκοπίμως αποσιωπηθεί στον δημόσιο λόγο;

Φυσικά. Όπως σε κάθε γεγονός αυτού του είδους στην ιστορία, υπάρχουν πτυχές που θα παραμείνουν στο σκοτάδι για τους απλούς ανθρώπους, ίσως ακόμη και για τα περισσότερα μέλη της πολιτικής διοίκησης.  Δεν θέλω να κάνω εικασίες, αλλά θα ήταν μια σπουδαία έρευνα αν κάποιος ήθελε να ξεσκεπάσει όλα τα βρώμικα πράγματα που έγιναν πίσω από τις κουρτίνες, ενώ άνθρωποι πέθαιναν στην Τιμισοάρα και στο Βουκουρέστι. Το πως η Επανάσταση κλάπηκε από αυτά τα Κομμουνιστικά καθάρματα.

Ναι, θα το ξαναπώ: το «νέο» καθεστώς ήταν τόσο παλιό όσο και το καθεστώς του Τσαουσέσκου! Κάθε πτυχή της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, δικαστικής και δημοσιογραφικής ζωής της Ρουμανίας ήταν μολυσμένη από σκληροπυρηνικά πρώην μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος ή από αχόρταγα μέλη της Σεκουριτάτε. Και σήμερα όλοι είναι μια χαρά με αυτό. Ακόμη και η ταχεία εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου έχει εγείρει ορισμένα σοβαρά ερωτήματα.

Ποια μαθήματα πρέπει να αντλήσουν οι νεότερες γενιές των Ρουμάνων από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989; 

Να διαβάσουν για τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της νιότης των γονιών τους. Φυσικά, η άγνοια και η επιπολαιότητα βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα ανάμεσα στους νέους και όχι μόνο (έχουμε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που νιώθει νοσταλγία για τον «τσαουσεσκισμό», ακόμα και άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1989, αν μπορείτε να το πιστέψετε αυτό). 

Αλλά μιλώντας για τους φυσιολογικούς και αφυπνισμένους ανθρώπους, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, όπως η «δημοκρατική» διοίκηση θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε (φυσικά, η εποχή πριν από το 1989 ήταν αναμφίβολα χειρότερη).

Θα πρέπει να πολεμάμε για την ελευθερία με κάθε μέσο αν είναι απαραίτητο, και πρέπει να αμφισβητούμε όλες τις προθέσεις και τις ιδέες που προέρχονται από τις αγαπημένες μας μαριονέτες, συγγνώμη, κυβερνήσεις ήθελα να πω.

Κοιτάζοντας πίσω, περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά, υπάρχει κάτι που πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά κατά τη διάρκεια ή μετά την πτώση του Κομμουνιστικού καθεστώτος;

Στην πραγματικότητα, αρχίζω να ανησυχώ ότι η ελευθερία του λόγου αρχίζει να περιορίζεται ξανά, παρόλο που είμαστε μέλη Ε.Ε. Πραγματικά, μετά το 1989, στη Ρουμανία μπορούσες να πεις τα πάντα. Πραγματικά, οτιδήποτε! Κανέναν δεν τον ένοιαζε.  Στον απλό, καθημερινό μας κόσμο, υπήρχε μια άγρια ελευθερία λόγου. Αλλά βήμα-βήμα, αφότου μπήκαμε στον «πολιτισμένο κόσμο», δεν μπορούσες να πεις αυτό ή εκείνο, ή να γελάσεις ή να ειρωνευτείς κάποιον ή κάτι που δεν σου άρεσε ή που απλώς ήθελες να το κοροϊδέψεις. Καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Οι συμπεριφορές της πολιτικής ορθότητας ήρθαν κι εδώ. Επιπλέον, θα δεχτείς δριμεία κριτική αν τολμήσεις να αμφισβητήσεις ή Θεός φυλάξοι, να εναντιωθείς στα επίσημα δόγματα του καθεστώτος ή στις πολιτικές της ΕΕ. Ή αν εκφράσεις κάποια στοιχεία σχετικά με τον μύθο ή την παράνομη μετανάστευση, ή τις παρεκτροπές της γνωστής κοινότητας ή την προφανή αξία της ευρωπαϊκής φυλής. Αυτό μπορεί να σε στείλει στη φυλακή. Οπότε, μιλώντας για όλα αυτά μου θυμίζει το Κομμουνιστικό καθεστώς.

Είναι η ελευθερία του λόγου μη ελεύθερη; Φυσικά, το νέο παράδειγμα έφερε «ευημερία», μια πραγματική ελευθερία μετακίνησης. Θα ήταν παράλογο για οποιονδήποτε να μην το αναγνωρίσει αυτό. Η ιδέα είναι ότι οτιδήποτε είναι καλύτερο από το Κομμουνιστικό καθεστώς. Και γι' αυτό κάθε περιορισμός των λέξεων θα έπρεπε να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι. Αν τώρα επικρίνομαι επειδή ειρωνεύομαι ή εναντιώνομαι σε κάποιον ή κάτι που δεν μου αρέσει, τι θα συμβεί σε 3 χρόνια από τώρα; 

Δεν θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε τόσο ηλίθιοι ώστε να παραδώσουμε πίσω, κομμάτι-κομμάτι, την ελευθερία. Την ελευθερία που κερδήθηκε με αίμα και θάνατο τον Δεκέμβριο του 1989.

Προτείνετε μας μερικά καλά αντικομμουνιστικά Ρουμανικά τραγούδια για εμάς τα «ξαδέρφια» και τους Ρουμάνους που ζουν στην Ελλάδα και διαθέτουν εθνικιστικά αντανακλαστικά.

Καταρχάς, οφείλω να κάνω μια μικρή διόρθωση. Εσείς οι Έλληνες δεν είστε ξαδέρφια, είστε αδέρφια. Όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα ευρωπαϊκά έθνη της Ευρώπης ή της Αμερικής. Αλλά, φυσικά, η πολιτισμική και συμπεριφορική εγγύτητα υπερισχύει κατά κάποιον τρόπο, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι είστε πιο κοντινά αδέρφια από άλλους. 

Σχετικά με τη μουσική, μπορείτε να ακούσετε αυτά τα τραγούδια (σας έδωσα τη λίστα με τα τραγούδια όταν ήσασταν στην Τιμισοάρα), ενώ επίσης, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, υπάρχουν κάποια χορωδιακά τραγούδια της «Σιδηράς Φρουράς» ή τραγούδια που σχετίζονται με τον Κοντρεάνου και τους συντρόφους του.

Είναι αλήθεια ότι ο Τσαουσέσκου αναγνώρισε επίσημα την ελληνική εθνική μειονότητα στη Ρουμανία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη λειτουργία ελληνικών πολιτιστικών συλλόγων, την έκδοση περιοδικών στην ελληνική γλώσσα και τη διατήρηση περιορισμένων μορφών εκπαίδευσης, ελληνικές σχολές, αλλά και μαθήματα ελληνικής γλώσσας; 

Γενικά, απ' όσο γνωρίζω, το ελληνικό κράτος διατηρούσε μέσω της ελληνικής χούντας πολύ καλές διπλωματικές σχέσεις με τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Γι' αυτό πιστεύεται ότι ο Τσαουσέσκου ήταν σχετικά ανεκτικός απέναντι μας.

Γνωρίζω την ερμηνεία ότι ήθελε να παρουσιάσει τη Ρουμανία ως μια πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα σε σύγκριση με τη Σοβιετική Ένωση. Θα ήθελα να μάθω την άποψη σας επ' αυτού.

Δεν υπήρξαν εθνικές διώξεις εναντίον κανενός κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Τσαουσέσκου, εξ όσων γνωρίζω. Υποφέραμε από το κρύο εξίσου. 

Δεν ξέρω πώς το καθεστώς αντιμετώπισε τους Έλληνες, αλλά φαντάζομαι ότι δεν υπήρξε τίποτα κακό. Στην Τιμισοάρα, για παράδειγμα, υπήρχαν λύκεια στη Γερμανική, τη Σερβική και την Ουγγρική γλώσσα. Οπότε υποθέτω ότι οι εθνικές μειονότητες είχαν αρκετά δικαιώματα και κανείς δεν διώχθηκε για την εθνική του καταγωγή.