»: Συνέντευξη με την νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»

 

κάτω τα χέρια από το Ιράν ...

Σε Κυψέλη, Γκράβα, Πατήσια, Γαλάτσι κάνατε δυναμική εμφάνιση με πανό και συνθήματα καθώς και στρασσερικά αυτοκόλλητα, ποιες οι αντιδράσεις;

 

Είναι νωρίς για να κάνουμε κάποια αξιολόγηση, αλλά πιστεύουμε ότι μέχρι στιγμής η αντίδραση τουλάχιστον ορισμένων ανθρώπων ήταν θετική και είμαστε σίγουροι ότι κάποιοι σε αυτές τις γειτονιές έχουν εκπλαγεί βλέποντας τα συνθήματα και τα αυτοκόλλητά μας, καθώς αυτές οι περιοχές τα τελευταία χρόνια είναι «κάστρα» αντιφασιστών/αναρχικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι υποστηρικτές για τις ιδέες μας. Για παράδειγμα, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι από τότε που ξεκινήσαμε τις δράσεις μας, άλλοι άρχισαν να καλύπτουν τα αντιφασιστικά/αναρχικά συνθήματα.

 

Από πού εμπνευστήκατε το όνομα της συλλογικότητας σας;

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μας απασχόλησε ιδιαίτερα το όνομα, ήμασταν ήδη ενεργοί πριν αποκτήσουμε την υπογραφή μας, αλλά κάποια στιγμή θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να μπορεί να συσχετιστεί με ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών και κοινωνικών απόψεων, θέτοντας μια σαφή διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του δεξιού «εθνικισμού».

 

Το κείμενο σας ενάντια στην αστική ακροδεξιά προκάλεσε αντιδράσεις, ποια η άποψη σας για τον Κασιδιάρη και τις φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών πρώην «Σπαρτιατών»;

 

Η θέση μας απέναντι στον Κασιδιάρη και σε κάθε Κασιδιάρη είναι η ίδια που εκφράσαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας. Αυτοί που μετανοούν για την πολιτική τους πορεία και ασπάζονται τον πιο χυδαίο δουλοπρέπεια στο δημοκρατικό νεοφιλελεύθερο σύστημα για να «γίνουν κάποιος», απλώς μας αποδεικνύουν δύο πράγματα: πρώτον, ποτέ δεν ήταν οι ιδέες τους πολύ σαφείς, επειδή υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της εξέλιξης των ιδεών, κάτι που θεωρούμε απαραίτητο, και της στροφής εναντίον τους ενώ συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως εθνικιστές. Και δεύτερον, είναι οπορτουνιστές, επίδοξοι επαγγελματίες πολιτικοί των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να πιάσουν μια καρέκλα στο παιχνίδι της εξουσίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να κάνουν παραχωρήσεις ή συμμαχίες με το χειρότερο είδος νεοφιλελεύθερων ή σιωνιστικών σκουπιδιών, επειδή αυτοί οι εξουσιομανείς δεν έχουν καμία αξία, νοιάζονται μόνο για το δικό τους εγωιστικό συμφέρον. Αυτού του είδους οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτό που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα, τη δουλοπρεπή στάση απέναντι στην αστική τάξη και τα αφεντικά, το γραφικό ψευδοπατριωτισμός, υποδούλωση στον αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό... Για εμάς, είναι εχθροί.

 

 

 

Πως βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας;

 

Η κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι δυστοπική και χειροτερεύει. Από τη μία πλευρά, έχουμε μια κυβέρνηση, μια πολιτική τάξη και ένα κράτος προδοτών και διεφθαρμένων που μας επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρές συνθήκες διαβίωσης. Δεχόμαστε συνεχή επίθεση από το νεοφιλελεύθερο σύστημα εναντίον της κοινωνίας μας, η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται, οι ηθικές αξίες αποσυντίθενται, η ζωή έχει γίνει ένας ένας διαρκής αγώνας για την επιβίωση, εργατικά ατυχήματα, φτώχεια, αυξανόμενες τιμές, πρόβλημα στέγασης, οι νέοι που εγκαταλείπουν τη χώρα κατά χιλιάδες, η φύση καταστρέφεται και λεηλατείται. Όλα αυτά ενώ τα αφεντικά, οι εταιρείες τους και οι πολιτικοί αποκομίζουν κέρδη ρεκόρ, ενώ οι κυβερνήσεις επιβάλλουν ένα αστυνομικό κράτος για όσους τολμούν να διαμαρτυρηθούν: ξύλο, δακρυγόνα και καταστολή είναι το μόνο που έχουν να προσφέρουν μαζί φτώχεια και εκμετάλλευση. Η μεταμφίεση του «κράτους πρόνοιας» ξεθωριάζει και οι φιλελεύθερες δημοκρατίες αρχίζουν να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Από την άλλη πλευρά, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τη μετανάστευση, για την οποία σε αυτό το σημείο μπορούμε ξεκάθαρα να μιλήσουμε για αντικατάσταση του πληθυσμού. Οι καπιταλιστές κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποκομίσουν τα κέρδη τους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης πολιτικών ανοιχτών συνόρων, προκειμένου να αποκτήσουν τεράστιο αριθμό φθηνού εργατικού δυναμικού, και ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο κακή σε σύγκριση με άλλα μέρη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο ή η Γερμανία, είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο πρόβλημα. Οι υποσχέσεις που δόθηκαν για το πώς η μετανάστευση θα σώσει τις χώρες και τις οικονομίες μας και πώς χρειαζόμαστε μετανάστες για να «πληρώσουν τις συντάξεις μας» έχουν αποδειχθεί μύθος. 

Το τρέχον μοντέλο μαζικής μετανάστευσης δεν είναι μόνο αυτοκτονικό, δεν λύνει ούτε τα προβλήματα της ιθαγενούς κοινωνίας ούτε των μεταναστών, απλώς τα επιδεινώνει και φτωχαίνει περισσότερο τόσο τους ιθαγενείς όσο και τους μετανάστες. Δεν θα λύσουμε τα προβλήματα του «τρίτου κόσμου» δημιουργώντας τις ίδιες τριτοκοσμικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες εδώ. Το γεγονός ότι όσοι υπερασπίζονται τη μετανάστευση χρησιμοποιούν επιχειρήματα όπως ότι οι μετανάστες έχουν «εμπλουτίσει πολιτισμικά» την κοινωνία μας επειδή τώρα μπορείς να φας αραβικό ή ινδικό φαγητό στα βρώμικα getto που γίνονται οι πόλεις μας, αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορούν να πουν για τη συμβολή της μαζικής μετανάστευσης στην κοινωνία μας, τα λέει όλα. Το πολυπολιτισμικό πείραμα έχει αποτύχει παταγωδώς, πρέπει να εφαρμόσουμε πολιτικές επαναμετανάστευσης αμέσως. Τελικά, έχουμε μια κοινωνία που είναι ως επί το πλείστον εντελώς αδιάφορη, σαν να κοιμούνται ή σαν ό,τι συμβαίνει να μην έχει καμία συνέπεια στη ζωή τους. Πολλοί άνθρωποι, ακόμη περισσότερο οι νέοι, απλώς δεν νοιάζονται καθόλου. Θέλουν απλώς να έχουν την γρήγορη ικανοποίηση που υπόσχεται ο καπιταλισμός, το μόνο που τους ανησυχεί είναι ο καταναλωτισμός και η αισθητική. Δεν υπάρχουν αξίες ή ηθικές πυξίδες, μόνο η λατρεία του χρήματος και η υλική επίδειξη.Αλλά ακόμα κι αν ζούμε σε σκοτεινές εποχές, δεν πρέπει να λέμε ότι όλα έχουν χαθεί. Αργά αλλά σταθερά, αρχίζουν να ξυπνούν. Επίσης, ακόμη και σε μια τόσο κομφορμιστική κοινωνία όπως έχει γίνει η ελληνική/Ευρωπαϊκή, υπάρχουν όρια. Οι «κοινωνικές εκρήξεις» όπως αυτές στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια του lockdown, τα Τέμπη, ή αν κοιτάξουμε εκτός Ελλάδας, τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία ή οι εξεγέρσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, δείχνουν ότι υπάρχουν δυνατότητες οικοδόμησης ενός επαναστατικού κινήματος. Δεν έχουν χαθεί όλα και ακόμα κι αν χαθούν, θα δώσουμε μάχη μέχρι το πικρό τέλος.

 

 

Προσφάτως ιδρύθηκαν στην Θεσσαλονίκη δυο αυτόνομες συλλογικότητες επηρεασμένες από την «Τρίτη Θέση», ποια η άποψη σας;

 

Κάθε νέα ομάδα και πρωτοβουλία είναι πάντα κάτι καλό. Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, συνολικά έχουμε τον ίδιο στόχο. Είναι καιρός να συνεργαστούμε και όχι να ανταγωνιστούμε.

 

Η παρουσία σας σε λαϊκές γειτονιές προκάλεσε την αντίδραση του δυσώδους Indymedia ποιο το μήνυμα σου στους όψιμους «αντιφασίστες»;

 

Προφανώς δεν περίμεναν οργανωμένη εθνικο-επαναστατική δραστηριότητα σε αυτό που θεωρούν «γειτονιές τους», αλλά ξεχνούν ότι αυτές είναι και οι δικές μας γειτονιές, πολλοί από τους αντιφα στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι καν από εδώ, αλλά από άλλες γειτονιές και έρχονται εδώ (ή μετακομίζουν εδώ) για να παίξουν τον επαναστάτη. Γενικά, βρίσκονται στη χειρότερη στιγμή τους, έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δύναμης που είχαν τα τελευταία χρόνια, η νεολαία, ως επί το πλείστον, δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική (οποιασδήποτε πλευράς), πολλοί γείτονες έχουν κουραστεί και ενοχληθεί από αυτούς και την ηλιθιότητά τους, οπότε χάνουν τη «σύνδεση» με τη γειτονιά, και το αγαπημένο τους «νέο επαναστατικό υποκείμενο» στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για να χτίσουν κίνημα, οι μετανάστες, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική, αλλά προέρχονται και από κοινωνίες με πολύ συντηρητικές και παραδοσιακές αξίες που συγκρούονται με τις «προοδευτικές» αξίες των αναρχικών. Η μόδα του να είσαι αναρχικός έχει περάσει, τώρα απευθύνονται κυρίωςσε φρικιά και πιτσιρικάδες που αναζητούν κοινωνική ταυτότητα και κύκλο φίλων αντί να εντάσσονται λόγω ισχυρών ιδεολογικών πεποιθήσεων. Φυσικάυπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά τους που πιστεύουν ειλικρινά στις ιδέες τους και πιστεύουν ότι βοηθούν στην οικοδόμηση μιας καλύτερης κοινωνίας και στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι ο κοινωνικός αγώνας και ο εθνικός αγώνας ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Πολλοί από αυτούς που είναι αντιφασίστες, είναι λόγω άγνοιας, δεν ξέρουν καν τι είναι η τρίτη θέση, είναι ηλίθιοι που δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του συντηρητικού αστικού ψευδοπατριωτισμού, πόσο μάλλον μεταξύ του έθνους και του κράτους. Εχουν την εσφαλμένη ιδέα ότι το να είσαι εθνικοεπαναστάτης είναι σαν να είσαι δουλοπάροικος του συστήματος, φιλο-μπάτσος, η δύναμη κρούσης της δεξιάς και των καπιταλιστών (δυστυχώς αυτή η εικόνα έχει προωθηθεί από κάποιους ηλίθιους που ισχυρίζονται ότι είναι «δικοί μας»).Γενικά, δεν έχουμε πολλά περισσότερανα πούμε για τους αντιφα, ο μόνος τους στόχος στη ζωή είναι να κοιτάξουν τι κάνουμε, ζουν για εμάς, και αυτό είναι αξιολύπητο.Είναι απλώς ένα ακόμη εμπόδιο στο δρόμο μας, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι χειρότεροι εχθροί μας δεν είναι αυτοί που βρίσκονται στις καταλήψεις, αλλά αυτοί που βρίσκονται στα γραφεία των κομμάτων, στο κοινοβούλιο, στα δικαστήρια, στον επιχειρηματικό και τραπεζικό κλάδο, αυτοί που φορούν στολές, κοστούμια και γραβάτες.

 

Ποια τα σχέδια σας για το μέλλον;

 

Τα σχέδιά μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, αν είναι δυνατόν θα θέλαμε να αυξήσουμε τον αριθμό και τις δυνατότητές μας. Αν αυτό δεν συμβεί, θα συνεχίσουμε ούτως ή άλλως. Επίσης, είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με όποιον συμμερίζεται τις αξίες μας. Για εμάς το σημαντικό είναι ο εθνικοεπαναστατικός αγώνας να ριζώσει και να ανθίσει, δεν μας νοιάζει αν είναι με την υπογραφή μας ή με οποιαδήποτε άλλη. Επιπλέον, πρόσφατα ανοίξαμε ένα κανάλι στο Telegram για δημοσίευση δράσεων, κειμένωνκαι άλλα.

 

Πιστεύεται ο φετιχισμός έχει προκαλέσει ζημιά στον επαναστατικό εθνικοσοσιαλισμό;

 

Εδώ είμαστε σίγουροι ότι σε κάποιους δεν θα τους αρέσει η απάντησή μας, αλλά τέλος πάντων. Πιστεύουμε ότι γενικά η έννοια του «ορθόδοξου γνήσιου εθνικοσοσιαλισμού» είναι γεμάτη προβλήματα και ο φετιχισμός απλώς επιδεινώνει αυτά τα προβλήματα. Όπως βλέπουμε, ο εθνικοσοσιαλισμός (αναφερόμαστε εδώ στον Χιτλερισμό) είναι ένα νεκρό ρεύμα επειδή, εκτός από τα ιδεολογικά του ελαττώματα, που είναι πολλά, οι υποστηρικτές του αδυνατούν να αρθρώσουν μια σωστή, σοβαρή και οργανωμένη πολιτική πλατφόρμα. Οι Χιτλερικοί ασχολούνται κυρίως με τρία πράγματα:

 

1. Προσπαθούν να ξεπλύνουν την εικόνα του Χίτλερ και άλλων ιεραρχιών του NSDAP, παρουσιάζοντας την εικόνα του Τρίτου Ράιχ ως έναν παράδεισο στη γη. Δεν δέχονται καμία κριτική, και δεν ξέρουν καν τι είναι η αυτοκριτική.

 

2. Δίνουν υπερβολική σημασία σε ζητήματα όπως το ποιο ποσοστό του «καθαρού αρείου αίματος» έχει αυτός ή εκείνος ο λαός, ο επιστημονικός ρατσισμός, αν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μπλε μάτια, αν το NSDAP ήταν χριστιανικό η παγανιστικό και άλλες χαζομάρες που μπορεί να φαίνονται πολύ σημαντικά για αυτούς, αλλά το 99% του πληθυσμού που έχει πραγματικά προβλήματα δεν ενδιαφέρεται καθόλου.

 

3. ατελείωτες συζητήσεις για μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για το ιστορικόNSDAP, για το πώς οι Εβραίοι το ένα και το άλλο και μια αντικομμουνιστική ρητορική «boomer» που φαίνεται να είναι βγαλμένη από την αντισοβιετική αμερικανική καπιταλιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό μας δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους των οποίων το μυαλό έχει κολλήσει στην περίοδο 1920 έως 1945. Έτσι, υπέγραψαν τον πολιτικό τους θάνατο. Δεν έχουν μέλλον. Γιατί να μας νοιάζει καν αυτό; Επειδή διαδίδουν μια δημόσια εικόνα που,εκτός από αυτά που είπαμε πριν, μας παρασύρει όλους στο στερεότυπο του "νεοναζί", εννοώντας με αυτό ένα αποκλειστικά αισθητικό φαινόμενο χωρίς καμία πραγματική ουσία ο οποίος τείνει να προσελκύει το χειρότερο είδος ανθρώπων: κοινωνικά ακατάλληλα άτομα και «edgelords» που θέλουν να προβάλουν μια «σκληρή» εικόνα.

 

Γι' αυτό χρησιμοποιούμε το σφυρί και το σπαθί, όχι επειδή είμαστε γνήσιοι Στρασεριστές (στην πραγματικότητα διαφωνούμε ακόμη και με κάποια πράγματα με τους Στράσσερ), αλλά επειδή αντιπροσωπεύει την τρίτη θέση καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο σύμβολο (μαζί με τον κέλτικο σταυρό) και επειδή είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να χωρίσουμε και να κρατήσουμε μακριά αυτούς τους "αριστοκράτες" που όταν άκουγαν τη λέξη "σοσιαλισμός", ταξικός πόλεμος ή κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, τους πιάνει αλλεργίες και φαγούρα και τρέχουν να φωνάξουν "κομμουνιστές!, μπολσεβίκοι!". Είμαστε ριζοσπαστικοίεθνικιστές και επαναστάτες ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, με όλη τη σημασία του, δεν θέλουμε καπιταλισμό με σβάστικα, ούτε να κάνουμε μια μεταρρύθμιση του τρέχοντος συστήματος δυστυχίας και εκμετάλλευσης ντύνοντας το με εθνικά σύμβολα. θέλουμε να εθνικοποιήσουμε την οικονομία, θέλουμε να απαλλαγούμε από τα αστικά παράσιτα και τους εκμεταλλευτές, όχι να «ενωθούμε» μαζί τους, ιδανικά και όταν είναι δυνατόν θέλουμε οι εργάτες να αυτοδιαχειρίζονται τους χώρους εργασίας, δεν θέλουμε κανείς να επωφεληθεί από την εργασία κάποιου άλλου. Πιστεύουμε ότι ο ταξικός πόλεμος και οι κοινωνικοί αγώνες πάνε χέρι-χέρι με τον εθνικό αγώνα και την εθνική απελευθέρωση.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα α. Gregor Strasser. Manuel Hedilla. LedesmaRamos δ. JoseAntonio

 

Ο Gregor Strasser ήταν μια από τις πιο άδικα ξεχασμένες προσωπικότητες του Εθνικοσοσιαλισμού. Χωρίς αυτόν και το ακούραστο έργο του, η εγκατάσταση του NSDAP, ειδικά στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, μια πολύ δύσκολη περιοχή για διάφορους λόγους, δεν θα είχε συμβεί. Είναι τραγικό το γεγονός ότι αυτός, όπως και άλλοι, πολλοί από τους οποίους παραμένουν ανώνυμοι, οι οποίοι ήταν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τη νίκη του NSDAP, πετάχτηκαν στα σκουπίδια της ιστορίας, προδόθηκαν, δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν κάτω από τον μύθο του Hitler.

 

ΟHedillaακολούθησε μια κάπως παρόμοια ιστορία με αυτή του Γκρέγκορ, αλλά αντί να δολοφονηθεί (η θανατική του ποινή μετατράπηκε λόγω της παρέμβασης σημαντικών προσωπικοτήτων, αλλά ο Franco μετάνιωσε που δεν τον σκότωσε ούτως ή άλλως) φυλακίστηκε για μερικά χρόνια. και όταν βγήκε από τη φυλακή, το καθεστώς έλεγχε τη φάλαγγα και οι τάξεις της ήταν γεμάτες με μοναρχικούς, συντηρητικούς και εθνικοκαθολικούς, παραλύοντας το επαναστατικό πνεύμα που κάποτε υπήρχε. Αυτή είναι μια ακόμη απόδειξη του γιατί δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ή να αποκαλέσουμε «συμμάχους» τους εθνικοσυντηρητικούς και την «εθνική» δεξιά. Θα σε χρησιμοποιήσουν και μόλις δεν τους είσαι χρήσιμος ή τους ενοχλήσεις, θα σε ξεφορτωθούν χωρίς δισταγμό.

 

Ο R. Ledesma Ramos μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος πραγματικά ιδεολόγος τρίτης θέσης στην Ισπανία και ο δημιουργός του «ισπανικού φασισμού». Είχε επαναστατικές φιλοδοξίες για την Ισπανία και αυτό τον οδήγησε σε συχνές συγκρούσεις με τα πιο μετριοπαθή στοιχεία της Φάλαγγας και τον Jose Antonio, σε σημείο που αποβλήθηκε από αυτήν. Αν και διαφωνούμε σε ορισμένες πτυχές μαζί του (πράγματα που ήταν κοινά στο Φάλαγγα και το εθνικοσυνδικαλιστικό κίνημα εκείνη την εποχή), για παράδειγμα η υπεράσπιση του Ιακωβινισμού, η ιδέα της ένωσης της Ισπανίας με τη Νότια Αμερική και οι πρώην ισπανικές αποικίες, δηλώνοντας ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν «ισπανοί στο πνεύμα» και μια αντιευρωπαϊκή τάση (κατηγορώντας τους για την απώλεια της ισπανικής αυτοκρατορίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν η ανικανότητα και η διαφθορά των αριστοκρατικών τάξεων που οδήγησαν στην παρακμή της αυτοκρατορίας).

 

Ο Jose Antonio είχε κάποιες καλές ιδέες, αλλά επηρεάστηκε υπερβολικά από τον ελιτίστικο αριστοκρατισμό, τη φιγούρα του πατέρα του και τον καθολικισμό, γεγονός που τον οδήγησε να υιοθετήσει πιο συντηρητικές και μετριοπαθείς θέσεις σε σύγκριση με τον Ledesma Ramos.

 

 

 

 

Τι σημαίνει για εσάς «Τρίτη Θέση»;

 

Η τρίτη θέση είναι το σημείο σύγκλισης επαναστατικών ιδεών που αγωνίζονται τόσο για την εθνική όσο και για τη σοσιαλιστική ιδέα, με έντονη έμφαση στον αντιφιλελεύθερο και αντικαπιταλιστικό παρά στον κλασικό αντισοσιαλισμός και συντηρητισμό που συνδέονται με τις εθνικιστικές ιδέες και στην υπέρβαση της διχοτομίας αριστεράς/δεξιάς, με την έννοια ότι οι εθνικιστικές ιδέες αναμειγνύονται με τις κοινωνικές και οικονομικές ιδέες της «αριστεράς». Αν το ορίζαμε με «κλασικό» τρόπο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε «εθνική αριστερά», κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρίτη θέση είναι η «αιρετική» τάση μέσα στον εθνικισμό. Φυσικά, αυτή είναι η άποψή μας και εξαρτάται από το ποιον ρωτάτε, μπορεί να πει κάτι άλλο. Επειδή δεν υπάρχει μόνο μία γραμμή σκέψης μέσα στην τρίτη θέση, μπορείτε να βρείτε ένα ευρύ φάσμα ιδεών που κυμαίνονται από τον επαναστατικό φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικό συνδικαλισμό έως τον εθνικομπολσεβικισμό, ακόμη και τον εθνικοαναρχισμό. Για εμάς, η τρίτη θέση είναι αυτό το μείγμα επιρροών που προέρχεται από στοχαστές της γερμανικής «συντηρητικής επανάστασης», τον ιταλικό φασισμό του 1919 που επέστρεψε το 1943, τον εθνικοσυνδικαλισμό του Ledesma Ramos, τους αδελφούς Strasser, τον Georges Sorel, τον Karl Otto Paetel, τον Ernst Niekisch ή τον Proudhon, καθώς και τις ομάδες μετά το 1945 όπως η Organization Lutte du People, η Ordine Nuovo, η GUD, η Jeune Europe, οι Bases Autόnomas... και άτομα όπως οι F. P. Yockey, Duprat, Giorgio Freda, Malliarakis, Guillaume Faye, Jean Thiriart, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για το Παλαιστινιακό;

 

Δίνουμε πλήρη υποστήριξη στην αυτοδιάθεση και την κυριαρχία των Παλαιστινίων στη γη τους και στη δίκαιη αντίστασή τους ενάντια στους σιωνιστές δολοφονικούς εισβολείς. Οι Ευρωπαίοι εθνικοεπαναστάτες πάντα υποστήριζαν αυτόν τον αγώνα, καθώς και τον αγώνα των λαών του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ και άλλων λαών που αγωνίζονται για τις πατρίδες τους ενάντια στον κοινό μας εχθρό: τον αγγλο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό. Η ιστορία της συνεργασίας μεταξύ των εθνικιστών της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής σε έναν κοινό αντισιωνιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα χρονολογείται πριν από αρκετές δεκαετίες, τότε που η «κυρίαρχη» αριστερά έκλαιγε ακόμα με κροκοδείλια δάκρυα για το Ολοκαύτωμα. Σήμερα, το ζήτημα της Παλαιστίνης έχει γίνει η καραμέλα μιας άπατριδας και υποκριτικής δυτικής αριστεράς που εμμένει σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με ισχυρές εθνικιστικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες που είναι εχθρικές προς την κοσμοθεωρία τους, επειδή στη Δύση δεν έχουν κανέναν άλλον να τους ακούει πια και δεν έχουν κανέναν πραγματικό αγώνα στον οποίο να συμμετέχουν. Η υποστήριξή τους για την Παλαιστίνη πηγάζει από δύο έννοιες: πρώτον, το κλασικό σύμπλεγμα κατωτερότητας των σύγχρονων αριστερών και την ανάγκη τους να ταυτιστούν με αυτό που αντιλαμβάνονται ως «αδύναμο», και επίσης να σταθούν ως «σωτήρας» τους, και δεύτερον, επειδή είχαν την ευκαιρία να γίνουν κάτι όπου είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Τώρα ο αγώνας δεν είναι για τον παλαιστινιακό λαό και έθνος, αλλά με κάποιο τρόπο κατάφεραν να τον κάνουν «αγώνα» ενάντια στον «φασισμό» και την «λευκή υπεροχή». Γι' αυτό φαίνεται να νοιάζονται πολύ για την κατοχή της Παλαιστίνης, αλλά δεν λένε ούτε μια λέξη για την Κύπρο, την Κορσική ή τη Βόρεια Ιρλανδία για παράδειγμα (ακόμα περισσότερο από τότε που πολλοί Ιρλανδοί εθνικιστές εγκατέλειψαν τον μαρξισμό-λενινισμό), είναι απλώς υποκριτές που θέλουν να βρουν μια δικαιολογία για την αντιευρωπαϊκή και αντεθνική ρητορική τους. Ομοίως, χρησιμοποιούν ως δικαιολογία την καταπολέμηση του ρατσισμού και την επίδειξη αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, λόγω των συμπλεγμάτων κατωτερότητάς τους. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από αυτούς δεν νοιάζονται για τους μετανάστες. Δεν καταλαβαίνουν ούτε συμμερίζονται την κοσμοθεωρία τους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μετανάστες είναι πολύ συντηρητικοί και διατηρούν παραδοσιακούς ρόλους, επιδεικνύοντας «σεξιστικές και ομοφοβικές συμπεριφορές» και άλλα πράγματα που τρομοκρατούν τους σύγχρονους μέτριους αριστερούς. Στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τη μαζική μετανάστευση όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή τη βλέπουν ως μια μορφή αντεθνικού αγώνα.

 

Για να καταλάβουμε πόσο ψευδείς είναι ο «αγώνας» και η «αλληλεγγύη» τους για την Παλαιστίνη, και πόσο ηλίθιοι είναι, αρκεί να δούμε το γεγονός ότι αυτοί οι ηλίθιοι που έκλαιγαν για την Παλαιστίνη χθες , σήμερα δηλώνουν αλληλέγγυοι στον «εξεγερμένο» λαό του Ιράν, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως πιστεύουν ότι ήταν η «αραβική άνοιξη» (βλέπουμε σήμερα τα αποτελέσματα αυτών των περιπετειών), υποστηρίζουν τους Κούρδους του YPG και όλα αυτά τα σκουπίδια που συνεργάζονται χέρι-χέρι με τους Σιωνιστές και τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή και να απομακρύνουν όποιον αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους, όπως έκαναν στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ και τώρα σχεδιάζουν να κάνουν στο Ιράν.

 

 

 

 

Ποια η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού και την προώθηση του Παύλου;

 

Αυτός είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το σύστημα πρέπει να ανακτήσει την πίστη του λαού στον δημοκρατικό μηχανισμό. Κατά καιρούς, όταν ο λαός κουράζεται και αηδιάζει, χάνοντας τις ελπίδες του στο πολιτικό δημοκρατικό σύστημα. Στη συνέχεια, το ίδιο το σύστημα πρέπει να δημιουργήσει μια νέα μαριονέτα για να τον επαναφέρει στη θέση του. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτό μπορεί να έχει το ένα ή το άλλο πρόσωπο, για παράδειγμα στην Ελλάδα υιοθέτησε το πρόσωπο μιας «ριζοσπαστικής» αριστεράς που εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποσχέθηκε πολλά, όπως έκανε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι οικονομικές συνθήκες υποβαθμίστηκαν στην «κρίση» του 2008-2012. Τώρα, ειδικά στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, υιοθετεί το πρόσωπο μιας νέας λαϊκιστικής, φιλελεύθερης, σιωνιστικής ακροδεξιάς, της οποίας κύριο επίκεντρο είναι η μετανάστευση (συγκεκριμένα οι μουσουλμάνοι), όπως το AfD στη Γερμανία για παράδειγμα, επειδή το σύστημα καταλαβαίνει ότι η οργή του λαού με αυτό το ζήτημα αυξάνεται, οπότε δημιουργεί μια εναλλακτική λύση που υπόσχεται να το αντιμετωπίσει, αλλά εντός των ορίων του συστήματος και χωρίς να θέτει καμία πραγματική απειλή για το status quo. Αλλά στο τέλος, όλα αυτά τα νέα κόμματα είναι τα ίδια παλιά σκουπίδια. Ισχυρίζονται ότι είναι «ριζοσπάστες», υπόσχονται τα πάντα, ότι θα αλλάξουν τα πάντα, δηλαδή μέχρι να ανέλθουν στην εξουσία, και μετά αρχίζουν να κάνουν συμβιβασμούς, να αμβλύνουν τον ριζοσπαστισμό τους, να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Κανένας από αυτούς δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το σύστημα, κανένας από αυτούς δεν είναι πραγματικά έτοιμος να αποσχιστεί από το σύστημα, δεν έχει σημασία αν αυτοαποκαλούνται εθνικιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες ή οτιδήποτε άλλο. Αν επρόκειτο να αποτελέσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση, έναν πραγματικό κίνδυνο για το κατεστημένο, θα παρανομηθούν με την πρώτη ευκαιρία. Τώρα, η Καρυστιανού μπορεί να έχει πολύ σαφείς και καλές προθέσεις, μπορεί να είναι μια γνήσια ιδεαλίστρια που πραγματικά θέλει να κάνει το καλύτερο, αλλά το καλύτερο που μπορεί ή είναι διατεθειμένη να κάνει είναι, κατά πολύ, ανεπαρκές. Επίσης, στο τρέχον πολιτικό σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις, ο μύθος της «αλλαγής του συστήματος από μέσα» πρέπει να απορριφθεί επειδή το σύστημα έχει ήδη θέσει τους κανόνες του, πρέπει να παίξεις σύμφωνα με αυτούς ή είσαι εκτός. Ο επαναστατικός εθνικισμός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τον χρόνο του με δημοκρατικές ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα βάσης με επαναστατικές φιλοδοξίες και όχι πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία

link:Για την «Τρίτη Θέση»: νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη» (Αθήνα)

Συνέντευξη: Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου

 

Πότε ιδρύθηκαν οι εκδόσεις;

Καλησπέρα συναγωνιστές και ευχαριστούμε για τη φιλοξενία. Η ιδέα για τη δημιουργία μιας κυπριακής εθνικιστικής εκδοτικής προσπάθειας γεννήθηκε το 2023, σε μια μπυραρία στο κέντρο της Λευκωσίας, όπου μαζί με διάφορους συναγωνιστές συναντιόμαστε σε τακτική βάση και συζητούμε για διάφορα ζητήματα, τόσο προσωπικά όσο και κινηματικά.

Όπως αρκετοί γνωρίζουν, στην Κύπρο δεν υπάρχουν σημεία διανομής εθνικιστικών βιβλίων και η απόκτηση τους γίνεται είτε μέσω ταχυδρομείου (τότε ήταν αρκετά οικονομικά ασύμφορο, καθώς συνήθως έπρεπε να πληρώσεις περίπου 15 ευρώ μεταφορικά με τα ΕΛΤΑ - σήμερα υπάρχουν πιο οικονομικές επιλογές όπως το Box Now, με σχετικά καλές τιμές), είτε μέσω κάποιου συναγωνιστή που θα ταξίδευε στην Ελλάδα και θα μπορούσε να τα φέρει.

Εκείνο το βράδυ συζητούσαμε για ένα νέο βιβλίο που μόλις είχε κυκλοφορήσει και για το πώς θα το προμηθευτούμε. Πάνω στη συζήτηση, και με την μπίρα να ρέει άφθονη, ένας συναγωνιστής είπε:

«Γιατί να μην μεταφράζουμε και να εκδίδουμε στα ελληνικά τα βιβλία που εμείς θα θέλαμε να διαβάζουμε;»

Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου, με τα πρώτα βιβλία να κυκλοφορούν στις αρχές του 2024. 

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαιτέρως μια πολύ καλή συναγωνίστρια από την Αθήνα, τόσο για την επιμέλεια των κειμένων όσο και για τη βοήθεια στη διανομή των βιβλίων στην κυρίως Ελλάδα.

Πες μας συνολικά τους τίτλους των εκδόσεων μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής έχουμε εκδώσει τα ακόλουθα βιβλία:

Έκκληση στη Νεολαία της Ευρώπης, του Λεόν Ντεγκρέλ

Η αλήθεια για τον Ισπανικό Εμφύλιο, του Γκαίμπελς

Μπολσεβικισμός: Θεωρία και Πράξη, του Γκαίμπελς

Ντάντσιχ, του Χίτλερ

Τα 88 Προτάγματα, του Ντέιβιντ Λέιν

Εθνικοσοσιαλισμός: ένα κίνημα της Αριστεράς

Εθνικοσοσιαλισμός: η βιολογική κοσμοθεωρία, του Povl Rus Knudsen

Διατηρείτε επαφές με αυτόνομες ομάδες;

Επίσημα διατηρούμε επαφές με το δίκτυο εθνικιστών Cyprus Autonomous, καθώς συμμετέχουμε σε αυτό.

Πώς βλέπεις την εκδοτική εθνικιστική κίνηση;

Σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, κυκλοφορούν λιγότερα βιβλία κάθε χρόνο, όμως τα βιβλία που έχουν εκδοθεί τα τελευταία χρόνια είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα ως προς το περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα, τα τελευταία τρία χρόνια οι Εκδόσεις «Λόγχη» έχουν κυκλοφορήσει, κατά τη γνώμη μας, ορισμένους εξαιρετικούς τίτλους.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στην εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο συναγωνιστής Κωνσταντίνος Μποβιάτσος, με τη μετάφραση και την προώθηση στο ελληνικό κοινό προσώπων που για πολλούς ήταν άγνωστα, καθώς και στα δύο εξαιρετικά βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει του Γιώργου Μάστορα. 

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να χαιρετίσουμε την επανεκκίνηση του εκδοτικού οίκου «Νέα Θέσις» και να καλέσουμε τους συναγωνιστές που μας διαβάζουν να στηρίξουν την προσπάθεια.

Ποιες οι αντιδράσεις στην Μεγαλόνησο για την εξαιρετική ανταπόκριση που είχαν οι εκδόσεις σας σε σχολεία χώρους εργασίας στρατόπεδα και γήπεδα;

Η μεγαλύτερη ανταπόκριση που έχουν τα βιβλία μας παρατηρείται σε νεαρές ηλικίες, 16–25 ετών, γεγονός που μας εξέπληξε ευχάριστα και μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε, με κάθε νέο τίτλο να γινόμαστε πιο ποιοτικοί στο περιεχόμενο μας. 

Είναι ευχάριστο να βλέπεις νέα παιδιά να δείχνουν ενδιαφέρον για ότι αφορά την κοσμοθεωρία του εθνικισμού και να απορρίπτουν την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί στα σχολεία. 

Εξάλλου, το μέλλον του έθνους βρίσκεται στα χέρια των νέων γενιών που θα μας διαδεχθούν και χρέος μας είναι να τους προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να τους παρέχουμε τα απαραίτητα εφόδια, ώστε να παλέψουν για το μέλλον του έθνους.

Ποια η άποψη σας για τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα;

Ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας είναι η μεγαλύτερη πολιτικοστρατιωτική φυσιογνωμία της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας. Πρόκειται για έναν άνδρα που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην υπηρεσία του έθνους, παραμένοντας ταπεινός, χωρίς ποτέ να ζητήσει δόξες και πλούτη. Οποιαδήποτε αρνητική αναφορά στο πρόσωπο του θεωρείται ύβρις και ιεροσυλία.

Ποια τα μελλοντικά σχέδια των εκδόσεων σας;

Έχουμε θέσει ως στόχο, μέχρι το 2030, να έχουμε ξεπεράσει τους 30 τίτλους βιβλίων. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε τρία νέα βιβλία, τα οποία αναμένεται να κυκλοφορήσουν μέχρι το καλοκαίρι.

Ένα μήνυμα για τους συναγωνιστές που σας διαβάζουν;

Θα θέλαμε να απευθυνθούμε κυρίως στα νέα παιδιά και να τα παροτρύνουμε να μελετήσουν, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους, να αυτοβελτιωθούν και να γίνουν χρήσιμα για τις τοπικές κοινωνίες στις οποίες ζουν, και το κυριότερο, να αγωνιστούν με κάθε τρόπο και να διεκδικήσουν το μέλλον που τους αξίζει.

Να στηρίξουν και να οργανωθούν στην εθνικιστική ομάδα ή συλλογικότητα της περιοχής τους. 

Και αν δεν υπάρχει, τότε να τη δημιουργήσουν μόνοι τους, όπως εκείνοι θεωρούν σωστό, κλείνοντας τα αυτιά τους στους επικριτές του καναπέ και του Facebook.

Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται και διεκδικούν. Μια κακή δράση είναι απείρως καλύτερη από την καθόλου δράση. «Κάνε ό,τι πρέπει και ας γίνει ας γίνει οτιδήποτε», όπως είχε πει ο Στρατηγός Μεταξάς. 

Θα κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη με μία δήλωση του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, η οποία, για εμάς, αποτελεί την επιτομή της ιδεολογίας μας:

«Αλλά πίστευα ότι κατείχα τρία όπλα που μπορούσαν να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες: καρδιά, πίστη και θέληση για νίκη».

Αποκλειστική συνέντευξη με Ρουμάνο συναγωνιστή των Ultras Timisoara για την αντικομμουνιστική εξέγερση του ‘89

 

Μετάφραση: N.F.

Παρόλο που ήσασταν πολύ νέος για να συμμετάσχετε στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989, πώς επηρέασε η εξέγερση στην Τιμισοάρα τις πολιτικές σας απόψεις και την εθνική σας συνείδηση καθώς μεγαλώνατε;

Αλήθεια, ήμουν σχεδόν 7 ετών τον Δεκέμβριο του 1989. Θυμάμαι τον φόβο που υπήρχε στην ατμόσφαιρα· ακόμα και ως παιδί μπορείς να νιώσεις πότε όλοι γύρω σου ανησυχούν βαθιά. Οι γονείς μου, μου εξήγησαν τι συνέβαινε και γιατί διαμαρτύρονταν οι άνθρωποι.

Ο πατέρας μου ήταν στον στρατό ως Λοχαγός Πεζικού, και ήταν ένας από τους λίγους αξιωματικούς που αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγή για πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Και δεν λέω ανοησίες απλώς επειδή είναι πατέρας μου, αλλά πολλοί γείτονες ή φίλοι μου είπαν ότι διέταξε τους στρατιώτες του να μην προκαλέσουν ή να έχουν κακές συμπεριφορές απέναντι στους διαδηλωτές, και μάλιστα τους βοήθησε.

Υπάρχουν ιστορίες ότι μετά την επανάσταση, πολλοί αξιωματικοί που άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών παρακάλεσαν τον πατέρα μου να μην το πει στην αστυνομία ή στους εισαγγελείς, ο πατέρας μου δεν είναι ρουφιάνος, αλλά από τότε δεν χαιρετάει ποτέ αυτούς τους ηλίθιους αξιωματικούς.

Οι εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές σκέψεις ήταν κάπως παρούσες στην οικογένεια μου, οι γονείς μου μου μίλησαν όταν ήμουν παιδί για τη Μεγάλη Ρουμανία, την 1η Δεκεμβρίου 1918, για τη Σοβιετική κατοχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για την αντίσταση στα βουνά τη δεκαετία του '50, για την περιούσια Μπολσεβίκικη πλειοψηφία που αποτελούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για τις μεγάλες προσωπικότητες της Ρουμανίας, και ούτω καθεξής.

Μεγάλωσα με όλα αυτά τα πράγματα, ωρίμασα, κατάφερα να διαμορφώσω τις δικές μου απόψεις. Διάβασα το μανιφέστο του Μαρξ, κάποιες δηλώσεις και απόψεις του Λένιν και του Τρότσκι, απλώς για να καταλάβω καλύτερα τους Κομμουνιστές, και συνειδητοποίησα ότι αυτά που διάβαζα ήταν συμπτώματα ψυχικών ασθενειών.

Επιπλέον, αν μου επιτρέπετε, συνειδητοποίησα επίσης ότι οι διαφορές των φυλών του Homo Sapiens Sapiens είναι πραγματικές, και επίσης ότι το IQ και οι δεξιότητες δεν είναι ίδιες, ότι ο θρησκευτικός φανατισμός είναι μάστιγα και ότι η Δυτική Ευρώπη είναι το σπίτι ενός «νέου τύπου» Κομμουνισμού, βασισμένου στη μαρξιστική - λενινιστική «λογική». Αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, και δεν αποτελεί θέμα της ερώτησης.

Ποιον ρόλο πιστεύετε ότι έπαιξε ο Ρουμανικός Eθνικισμός στην αντικομμουνιστική εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Τσαουσέσκου;

Ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση. Προσωπικά για μένα, είναι κάπως δύσκολο να κρίνω ορισμένες πτυχές. Το καθεστώς του Τσαουσέσκου χαρακτηριζόταν από ένα μείγμα σκληροπυρηνικού Kομμουνισμού και ενός διεστραμμένου «εθνικισμού».

Έτσι, οι επαναστάτες του 1989 είχαν σιχαθεί αυτές τις ανοησίες, παρόλο που θεωρώ ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους είχε ισχυρές εθνικές αξίες· κρατούσαν με περηφάνια τις εθνικές σημαίες με την τρύπα στη μέση (καταλαβαίνετε τι εννοώ; Τη σημαία χωρίς το Κομμουνιστικό έμβλημα, απλώς κομμένο έξω από τη σημαία), τραγουδούσαν με περηφάνια τον τωρινό εθνικό ύμνο, γονάτιζαν όλοι μαζί για να προσευχηθούν στην πλατεία.

Αλλά απλώς είχαν μπουχτίσει από εκείνη την αρρωστημένη «πατριωτική» προπαγάνδα. Απλώς επιθυμούσαν να είναι ελεύθεροι, να έχουν απλά δικαιώματα έκφρασης, το δικαίωμα να τρώνε όσο θέλουν, το δικαίωμα να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα όλο το 24ωρο, να έχουν ζεστό νερό καθημερινά, να απαλλαγούν από την καθημερινή Μαρξιστική προπαγάνδα και ούτω καθεξής. Περί αυτού επρόκειτο, βασικά.  

Για όνομα του Θεού, ήταν αγώνας ακόμα και το να βρεις χαρτί υγείας μερικές φορές. Και ως ένα είδος εκδίκησης, κάποιοι χρησιμοποιούσαν την επίσημη εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος όταν πήγαιναν στην τουαλέτα ήταν μια τρομερή πραγματικότητα για χρόνια.

Θεωρείτε την εξέγερση της Τιμισοάρα πρωτίστως ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση, μια εθνική αφύπνιση ή μια κοινωνική διαμαρτυρία;

Ένας συνδυασμός και των τριών πραγμάτων. Προσωπικά, αρχικά το βλέπω ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση. Και συγκεκριμένα μια εξέγερση ενάντια στον Τσαουσέσκου. Υπάρχουν κάποιες λεπτές πτυχές εδώ. 

Βλέπετε, στην Τιμισοάρα υπήρχε τόσο αντικομμουνιστική εξέγερση όσο και εξέγερση κατά του Τσαουσέσκου. Ένα απόλυτο μίσος και προς τα δύο. Στο Βουκουρέστι, από τις 21 Δεκεμβρίου και μετά, έχω την αίσθηση ότι ήταν περισσότερο μια εξέγερση κατά του Τσαουσέσκου. Δεν θεωρώ την Επανάσταση ως μια πλήρη εθνική αφύπνιση, εκτός από εκείνους που πραγματικά κινητοποιήθηκαν και βγήκαν στις διαδηλώσεις.

Η πλειοψηφία έμεινε πίσω από τις κουρτίνες με τα αυτιά κολλημένα στα ραδιόφωνα. Επιπλέον, μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, η πλειοψηφία αποδέχτηκε τη νέα εγκατεστημένη εξουσία, που στην ουσία ήταν τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος που ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Τσαουσέσκου και να κλέψουν την Επανάσταση. 

Μετά τις 22 Δεκεμβρίου, η Επανάσταση κλάπηκε δόλια και τα ιδανικά της διαστρεβλώθηκαν από τη νέα «δημοκρατική» εξουσία. Ναι, επίσης ήταν μια κοινωνική εξέγερση, καθώς η έλλειψη βασικών αγαθών ήταν μια καθημερινή ρουτίνα.

Πώς αξιολογείτε σήμερα τις ενέργειες του Ρουμανικού στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών;

Κατά τη γνώμη σας, έχουν εκπληρωθεί οι στόχοι και τα ιδανικά της εξέγερσης του 1989 στη σύγχρονη Ρουμανία;

Ο Στρατός και η Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν από το καθεστώς Τσαουσέσκου εναντίον των διαδηλωτών. Τα μέλη της Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και μετά τις 22 Δεκεμβρίου, όταν ο Τσαουσέσκου είχε πλέον εκδιωχθεί. Εν τω μεταξύ, ο Στρατός αδελφοποιήθηκε με τον Λαό. Υπήρξαν μάλιστα και κάποια «ακούσια» περιστατικά μεταξύ στρατού και οπλοφόρων της Σεκουριτάτε. η νέα, δημοκρατική μέσα σε μια νύχτα, πρώην κομμουνιστική διοίκηση είχε ξεκινήσει το έργο της.

Τα «ιδανικά» εν μέρει εκπληρώθηκαν ελεύθερες εκλογές, πολυκομματισμός, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά όπως δήλωσα προηγουμένως, η νέα «δημοκρατία» οικοδομήθηκε από τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος (καθεστώς Ιόν Ιλιέσκου), οι μεγάλες επιχειρηματικές συμφωνίες έγιναν από πρώην μέλη της Σεκουριτάτε, οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά τον Δεκέμβριο του 1989 ήταν ένα τσίρκο. 

Ο «κόκκινος ιστός» δεν έσπασε ποτέ. Και οι συνέπειες γίνονται αισθητές μέχρι σήμερα η Ρουμανία εξακολουθεί να αγωνίζεται κοινωνικά και οικονομικά.

Γιατί πιστεύετε ότι η Τιμισοάρα κατέχει μια τόσο ισχυρή συμβολική θέση στην εθνική μνήμη της Ρουμανίας;

Η Τιμισοάρα ήταν ένα παράδειγμα του πώς διαφορετικές εθνότητες μπορούν να ζουν ειρηνικά μαζί. Μέχρι τη Σοβιετική κατοχή της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τιμισοάρα είχε τρεις μεγάλες εθνότητες: Γερμανούς, Ούγγρους και Ρουμάνους (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Επίσης, υπήρχαν και άλλοι, όπως Σέρβοι, Εβραίοι, Τσεχοσλοβάκοι, Κροάτες, Βούλγαροι, Τσιγγάνοι. Το 1989 οι Ρουμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία, αλλά φυσικά υπήρχαν και άλλες εθνότητες (οι σημαντικότερες ήταν οι Ούγγροι, οι Γερμανοί και οι Σέρβοι).

Επιστρέφοντας στην Επανάσταση του Δεκεμβρίου του 1989 η σπίθα θεωρείται ότι ήταν μια μικρή διαμαρτυρία Λουθηρανών χριστιανών ενάντια στη μετακίνηση του ιερέα τους (Ουγγρικής εθνικότητας) από τις Κομμουνιστικές αρχές, στις 15 Δεκεμβρίου 1989. Μόλις μία ημέρα πριν όλα γίνουν ανεξέλεγκτα.

Έτσι, από τις 16 Δεκεμβρίου, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τη θρησκεία, είχαν έναν στόχο: να επαναστατήσουν ενάντια στον Τσαουσέσκου και τον Κομμουνισμό. Νομίζω ότι κάποιος που ζει οπουδήποτε αλλού εκτός από την Τιμισοάρα θα έπρεπε να απαντήσει σε αυτό, γιατί εγώ μπορεί να είμαι λιγότερο αντικειμενικός. 

Εμείς, οι άνθρωποι της Τιμισοάρα, έχουμε ένα ρητό: «Η Τιμισοάρα είναι η πιο όμορφη λέξη στη Ρουμανική γλώσσα». Όπως το αντιλαμβάνομαι, πολλοί άνθρωποι εκτός Τιμισοάρα τρέφουν βαθύ σεβασμό για την πόλη μου, για τη σημασία της και για τα ιστορικά της ορόσημα.

Ακόμη και οι άνθρωποι από το Βουκουρέστι ή άλλες μεγάλες πόλεις δείχνουν πάντα τον σεβασμό τους, και σε πολλούς από αυτούς αρέσει ο τρόπος ζωής της Τιμισοάρα. Όποιος νοιάζεται για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989 γνωρίζει ότι η Τιμισοάρα, για κάποιες μέρες, ήταν μόνη της εναντίον όλων τότε, τον Δεκέμβριο του 1989.

Μιλώντας για τον αντικομμουνισμό, οι φοιτητές της Τιμισοάρα είχαν πραγματοποιήσει μια μαζική διαμαρτυρία πίσω στον Οκτώβριο του 1956, ως απόηχο της εξέγερσης της Βουδαπέστης, αλλά τότε οι διαδηλωτές της Τιμισοάρα δεν κατάφεραν να «αφυπνίσουν» περισσότερο κόσμο (δυστυχώς κανείς δεν τιμά τη μνήμη εκείνων των γεγονότων) έτσι οι Κομμουνιστικές αρχές κατέστειλαν τη φοιτητική εξέγερση.

Πως βλέπετε τον ρόλο των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων (όπως οι Ούγγροι και οι Προτεστάντες) στο ξέσπασμα και την εξέλιξη της εξέγερσης;

Υπάρχουν πτυχές των γεγονότων του 1989 που πιστεύετε ότι έχουν παρερμηνευθεί, υποβαθμιστεί ή σκοπίμως αποσιωπηθεί στον δημόσιο λόγο;

Φυσικά. Όπως σε κάθε γεγονός αυτού του είδους στην ιστορία, υπάρχουν πτυχές που θα παραμείνουν στο σκοτάδι για τους απλούς ανθρώπους, ίσως ακόμη και για τα περισσότερα μέλη της πολιτικής διοίκησης.  Δεν θέλω να κάνω εικασίες, αλλά θα ήταν μια σπουδαία έρευνα αν κάποιος ήθελε να ξεσκεπάσει όλα τα βρώμικα πράγματα που έγιναν πίσω από τις κουρτίνες, ενώ άνθρωποι πέθαιναν στην Τιμισοάρα και στο Βουκουρέστι. Το πως η Επανάσταση κλάπηκε από αυτά τα Κομμουνιστικά καθάρματα.

Ναι, θα το ξαναπώ: το «νέο» καθεστώς ήταν τόσο παλιό όσο και το καθεστώς του Τσαουσέσκου! Κάθε πτυχή της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, δικαστικής και δημοσιογραφικής ζωής της Ρουμανίας ήταν μολυσμένη από σκληροπυρηνικά πρώην μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος ή από αχόρταγα μέλη της Σεκουριτάτε. Και σήμερα όλοι είναι μια χαρά με αυτό. Ακόμη και η ταχεία εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου έχει εγείρει ορισμένα σοβαρά ερωτήματα.

Ποια μαθήματα πρέπει να αντλήσουν οι νεότερες γενιές των Ρουμάνων από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989; 

Να διαβάσουν για τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της νιότης των γονιών τους. Φυσικά, η άγνοια και η επιπολαιότητα βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα ανάμεσα στους νέους και όχι μόνο (έχουμε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που νιώθει νοσταλγία για τον «τσαουσεσκισμό», ακόμα και άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1989, αν μπορείτε να το πιστέψετε αυτό). 

Αλλά μιλώντας για τους φυσιολογικούς και αφυπνισμένους ανθρώπους, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, όπως η «δημοκρατική» διοίκηση θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε (φυσικά, η εποχή πριν από το 1989 ήταν αναμφίβολα χειρότερη).

Θα πρέπει να πολεμάμε για την ελευθερία με κάθε μέσο αν είναι απαραίτητο, και πρέπει να αμφισβητούμε όλες τις προθέσεις και τις ιδέες που προέρχονται από τις αγαπημένες μας μαριονέτες, συγγνώμη, κυβερνήσεις ήθελα να πω.

Κοιτάζοντας πίσω, περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά, υπάρχει κάτι που πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά κατά τη διάρκεια ή μετά την πτώση του Κομμουνιστικού καθεστώτος;

Στην πραγματικότητα, αρχίζω να ανησυχώ ότι η ελευθερία του λόγου αρχίζει να περιορίζεται ξανά, παρόλο που είμαστε μέλη Ε.Ε. Πραγματικά, μετά το 1989, στη Ρουμανία μπορούσες να πεις τα πάντα. Πραγματικά, οτιδήποτε! Κανέναν δεν τον ένοιαζε.  Στον απλό, καθημερινό μας κόσμο, υπήρχε μια άγρια ελευθερία λόγου. Αλλά βήμα-βήμα, αφότου μπήκαμε στον «πολιτισμένο κόσμο», δεν μπορούσες να πεις αυτό ή εκείνο, ή να γελάσεις ή να ειρωνευτείς κάποιον ή κάτι που δεν σου άρεσε ή που απλώς ήθελες να το κοροϊδέψεις. Καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Οι συμπεριφορές της πολιτικής ορθότητας ήρθαν κι εδώ. Επιπλέον, θα δεχτείς δριμεία κριτική αν τολμήσεις να αμφισβητήσεις ή Θεός φυλάξοι, να εναντιωθείς στα επίσημα δόγματα του καθεστώτος ή στις πολιτικές της ΕΕ. Ή αν εκφράσεις κάποια στοιχεία σχετικά με τον μύθο ή την παράνομη μετανάστευση, ή τις παρεκτροπές της γνωστής κοινότητας ή την προφανή αξία της ευρωπαϊκής φυλής. Αυτό μπορεί να σε στείλει στη φυλακή. Οπότε, μιλώντας για όλα αυτά μου θυμίζει το Κομμουνιστικό καθεστώς.

Είναι η ελευθερία του λόγου μη ελεύθερη; Φυσικά, το νέο παράδειγμα έφερε «ευημερία», μια πραγματική ελευθερία μετακίνησης. Θα ήταν παράλογο για οποιονδήποτε να μην το αναγνωρίσει αυτό. Η ιδέα είναι ότι οτιδήποτε είναι καλύτερο από το Κομμουνιστικό καθεστώς. Και γι' αυτό κάθε περιορισμός των λέξεων θα έπρεπε να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι. Αν τώρα επικρίνομαι επειδή ειρωνεύομαι ή εναντιώνομαι σε κάποιον ή κάτι που δεν μου αρέσει, τι θα συμβεί σε 3 χρόνια από τώρα; 

Δεν θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε τόσο ηλίθιοι ώστε να παραδώσουμε πίσω, κομμάτι-κομμάτι, την ελευθερία. Την ελευθερία που κερδήθηκε με αίμα και θάνατο τον Δεκέμβριο του 1989.

Προτείνετε μας μερικά καλά αντικομμουνιστικά Ρουμανικά τραγούδια για εμάς τα «ξαδέρφια» και τους Ρουμάνους που ζουν στην Ελλάδα και διαθέτουν εθνικιστικά αντανακλαστικά.

Καταρχάς, οφείλω να κάνω μια μικρή διόρθωση. Εσείς οι Έλληνες δεν είστε ξαδέρφια, είστε αδέρφια. Όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα ευρωπαϊκά έθνη της Ευρώπης ή της Αμερικής. Αλλά, φυσικά, η πολιτισμική και συμπεριφορική εγγύτητα υπερισχύει κατά κάποιον τρόπο, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι είστε πιο κοντινά αδέρφια από άλλους. 

Σχετικά με τη μουσική, μπορείτε να ακούσετε αυτά τα τραγούδια (σας έδωσα τη λίστα με τα τραγούδια όταν ήσασταν στην Τιμισοάρα), ενώ επίσης, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, υπάρχουν κάποια χορωδιακά τραγούδια της «Σιδηράς Φρουράς» ή τραγούδια που σχετίζονται με τον Κοντρεάνου και τους συντρόφους του.

Είναι αλήθεια ότι ο Τσαουσέσκου αναγνώρισε επίσημα την ελληνική εθνική μειονότητα στη Ρουμανία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη λειτουργία ελληνικών πολιτιστικών συλλόγων, την έκδοση περιοδικών στην ελληνική γλώσσα και τη διατήρηση περιορισμένων μορφών εκπαίδευσης, ελληνικές σχολές, αλλά και μαθήματα ελληνικής γλώσσας; 

Γενικά, απ' όσο γνωρίζω, το ελληνικό κράτος διατηρούσε μέσω της ελληνικής χούντας πολύ καλές διπλωματικές σχέσεις με τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Γι' αυτό πιστεύεται ότι ο Τσαουσέσκου ήταν σχετικά ανεκτικός απέναντι μας.

Γνωρίζω την ερμηνεία ότι ήθελε να παρουσιάσει τη Ρουμανία ως μια πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα σε σύγκριση με τη Σοβιετική Ένωση. Θα ήθελα να μάθω την άποψη σας επ' αυτού.

Δεν υπήρξαν εθνικές διώξεις εναντίον κανενός κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Τσαουσέσκου, εξ όσων γνωρίζω. Υποφέραμε από το κρύο εξίσου. 

Δεν ξέρω πώς το καθεστώς αντιμετώπισε τους Έλληνες, αλλά φαντάζομαι ότι δεν υπήρξε τίποτα κακό. Στην Τιμισοάρα, για παράδειγμα, υπήρχαν λύκεια στη Γερμανική, τη Σερβική και την Ουγγρική γλώσσα. Οπότε υποθέτω ότι οι εθνικές μειονότητες είχαν αρκετά δικαιώματα και κανείς δεν διώχθηκε για την εθνική του καταγωγή. 

Η Eva Bourgeois για τον Ιούλιο Έβολα και το Μικρό του Μαύρο Βιβλιαράκι (Editions Lohengrin)

 

Μετάφραση από τα γαλλικά: Eustathius Servus  Goldmund Ueberkonst

Ένας ολοκαίνουργιος ελβετικός εκδοτικός οίκος, ο Lohegrin, είχε την ιδέα να επανεκδώσει το «Μικρό Μαύρο Βιβλίο» του Ιουλίου Έβολα σε μια εμπλουτισμένη έκδοση.

Αυτό το εγχειρίδιο στοχεύει να αποτελέσει «έναν οδηγό για την πλοήγηση στις στροφές και τις ανατροπές του κόσμου, για την απόδραση από τον «λαβύρινθο του σύγχρονου κόσμου». 

Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το έργο, η Eva Bourgeois, μας παρουσιάζει αυτόν τον πραγματικό «Έβολα Τσέπης».

Πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ ο Έβολα επηρέασε τον Φασισμό και υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία στη σκέψη του, πολλές από τις θέσεις του δεν συμμορφώνονται με το καθολικό δόγμα, και η παράδοση που ισχυρίζεται ότι ακολουθεί δεν είναι η καθολική παράδοση.

Rivarol: Γιατί να αναδημοσιεύσετε αυτή τη συλλογή με αποσπάσματα του Ιουλίου Έβολα;

Eva Bourgeois: Το Μικρό Μαύρο Βιβλίο είναι ένα απόσταγμα της σκέψης του Έβολα. Η οργάνωση του σε κεφάλαια σύμφωνα με τα κύρια θέματα που είναι αγαπητά στον συγγραφέα επιτρέπει τόσο στους νεοφερμένους όσο και σε όσους είναι πιο εξοικειωμένοι με το έργο του να κατανοήσουν το σύνολο της σκέψης του.

Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που δημοσιεύτηκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, περιείχε μόνο τα μισά κείμενα που υπήρχαν στην ιταλική έκδοση, «Ο Φορητός Έβολα». Θέλαμε να διορθώσουμε αυτήν την παράλειψη δημοσιεύοντας σήμερα μια πλήρη έκδοση, με πρόλογο του Gianfranco de Turris, προέδρου του Ιδρύματος Ιούλιος Έβολα.

R: Όταν εκδόθηκε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, ήταν ένα είδος απάντησης στο «Μικρό Κόκκινο Βιβλίο» των Μαοϊκών. 

Ποια ήταν η επιρροή του στη γενιά των Φασιστών αγωνιστών κατά τα «Χρόνια του Μολύβδου» στην Ιταλία;

Ε: Καταφέραμε να το συζητήσουμε αυτό με τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Έβολα. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αντίκτυπος του «Μικρού Μαύρου Βιβλίου» στους Ιταλούς ακτιβιστές της δεκαετίας του 1970.

Είναι πιο πιθανό βιβλία όπως τα «Άνδρες ανάμεσα στα ερείπια» και «Καβαλικεύοντας την τίγρη» να είχαν μεγαλύτερη επιρροή. Πράγματι, ο Ιούλιος Έβολα έγραψε το «Άνδρες ανάμεσα στα ερείπια» τη δεκαετία του 1950 για να παράσχει καθοδήγηση σε «δεξιές» ομάδες εκείνης της εποχής.

R: Μπορείτε να μας περιγράψετε την επαγγελματική πορεία του Ιουλίου Έβολα; 

Ε: Ο Ιούλιος Έβολα  ήταν μια σύνθετη προσωπικότητα, καλλιτέχνης, φιλόσοφος, μεταφυσικός και πολιτικός στοχαστής. Σε όλα τα πολυάριθμα έργα του, εξερεύνησε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η πνευματικότητα, η σχέση μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, η Ανατολή και η Δύση, η τέχνη και η παρακμή της, ο πόλεμος, η ιστορία, το σεξ και η ορειβασία. 

Για να αφηγηθούμε συνοπτικά την ιστορία της ζωής του, ήταν κοντά στο Φασιστικό καθεστώς χωρίς ποτέ να γίνει μέλος του Κόμματος. Προσπάθησε να επηρεάσει την κυβέρνηση σύμφωνα με τις ιδέες του. Έχοντας σημειώσει μικρή επιτυχία, αργότερα δοκίμασε την τύχη του στη Γερμανία, όπου έδωσε διαλέξεις και προσπάθησε να ανοίξει ένα σχολείο.

Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αρνούμενος να βρει καταφύγιο, επέλεξε να βγει στους βομβαρδισμούς «για να δοκιμάσει το πεπρωμένο του». Τραυματισμένος, έχασε τη χρήση των κάτω άκρων του. 

Έντονα επικριτικός απέναντι στον Καθολικισμό στα πρώτα του γραπτά, ιδιαίτερα στον Παγανιστικό Ιμπεριαλισμό, αργότερα θα αναθεώρησε τις θέσεις του, υποστηρίζοντας ότι ο πρώιμος Χριστιανισμός ήταν ένα «τραγικό και απελπισμένο» μονοπάτι προς τη σωτηρία.

link: Σημείωμα του Κώστα Τάταρη για το «Καβαλικεύοντας την Τίγρη» του Julius Evola

R: Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι πιο ισχυρές ιδέες στη σκέψη του Έβολα;

E: Ο αγώνας ενάντια στη νεωτερικότητα και τις εκδηλώσεις της αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της σκέψης του Έβολα. Πίσω από αυτόν τον όρο, ο συγγραφέας ομαδοποιεί όλα τα δεινά που χαρακτηρίζουν την εποχή μας: την κατάρρευση των καστών και των ιεραρχικών δομών, την παραμέληση των παραδόσεων και την άνοδο του ισότιμου προσανατολισμού και του φεμινισμού.

Αντίπαλος της εξελικτικής θεωρίας και ηγετική φυσιογνωμία στο «παραδοσιακό» κίνημα, ο Έβολα, σε αντίθεση με τον Γκενόν, αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας ενεργής δυτικής παράδοσης - όχι απλώς στοχαστικής - που συνδέεται με τα σύμβολα της Βασιλείας.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Έβολα ευνοεί μια αυτοκρατορική δύναμη και μια κοινωνία καστών, τις οποίες προσδιορίζει χρησιμοποιώντας ορολογία ειδική για τον Ινδουισμό αλλά και για τη ρωμαϊκή αρχή του «suum cuique tribuere»/ «είς έκαστον τό είδος του» και της οποίας η συμμετοχή, σύμφωνα με τον ίδιο, υπερισχύει της εθνικής ταυτότητας. Κατά την άποψη του, η εξουσία του μονάρχη υπερισχύει της πνευματικής εξουσίας.

R: Είναι ακόμα εφικτό το ηρωικό και πολεμοχαρές όραμα του Έβολα στον «μεταμοντέρνο» κόσμο μας;

E: Το παραδοσιακό όραμα είναι μεταχρονικό. Ο Ιούλιος Έβολα, επιπλέον, υποστηρίζει μια κυκλική άποψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία θα ζήσουμε σε μια σκοτεινή και παρακμιακή «Εποχή του Σιδήρου», την οποία πρέπει να διαδεχθεί μια «Χρυσή Εποχή».

Η λειτουργία του πολεμιστή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με «την πορεία της δράσης». Ως προστάτης της Τάξης και της Παράδοσης, ο ρόλος του είναι να επιταχύνει το τέλος της περιόδου εκφύλισης που βιώνουμε και να εργαστεί για την αποκατάσταση της Χρυσής Εποχής. Με την άνοδο των παραγόντων παρακμής που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, οι αρετές του πολεμιστή είναι πιο απαραίτητες από ποτέ για να αντιστραφεί η ισορροπία.

R: Προς το τέλος της ζωής του, ο Έβολα εξήγησε ότι κάποιος έπρεπε να «καβαλικεύσει την τίγρη» του σύγχρονου κόσμου για να πολεμήσει αποτελεσματικά. Πώς πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ιδέα;

E: Ο Ιούλιος Έβολα  προτείνει, μέσω αυτής της φόρμουλας, να επιδιώξει να «μετατρέψει τα δηλητήρια σε φάρμακα μέσω ταντρικών μέσων». Έχοντας παρατηρήσει τη ματαιότητα της πολιτικής δράσης, την αδυναμία εύρεσης καταφυγίου σε έναν αυτοτελή κόσμο ανέγγιχτο από τα ελαττώματα της νεωτερικότητας και το αδιέξοδο των μυητικών μονοπατιών, ο Έβολα προτείνει ότι όσοι έχουν το απαραίτητο σθένος θα πρέπει να ασχοληθούν με τη σύγχρονη κοινωνία και να εξελιχθούν μέσα σε αυτήν.

Αυτό συνεπάγεται μια ύπαρξη στο χείλος του γκρεμού, επιτρέποντας την αυτογνωσία μέσω της αυτοδοκιμασίας αλληλεπιδρώντας με ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η προσέγγιση του Έβολα είναι καθαρά ατομικής φύσης.

R: Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια για βιβλία στα σκαριά;

E: Στόχος του εκδοτικού μας οίκου είναι να φέρει στην προσοχή των γαλλόφωνων αναγνωστών βιβλία που είναι δύσκολο να βρεθούν ή είναι πέρα ​​από τις δυνατότητες των περισσότερων προϋπολογισμών. 

Σχεδιάζουμε επίσης να δημοσιεύσουμε έργα που δεν είναι διαθέσιμα στα γαλλικά. Θα ανακοινώσουμε τις επερχόμενες εκδόσεις μας μέσα στον επόμενο μήνα.

Συνέντευξη από τη Monika Berchvok

Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)

Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)

Η παρακάτω αποκλειστική συνέντευξη για την συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» είναι πρωτοβουλία της συναγωνίστριας N.F. η οποία διακρίνεται όχι μόνο για τις κορυφαίες σπουδές της στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης αλλά και για την πολύχρονη εμπειρία της σχετικά με τα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα.

link: Ο Γερμανικός «Τρίτος Δρόμος»

Πότε ιδρύθηκε το κόμμα «Τρίτος Δρόμος»;

Το εθνικό επαναστατικό μας κόμμα και κίνημα «Ο Τρίτος Δρόμος» (Der Dritte Weg) ιδρύθηκε την 30^η Σεπτεμβρίου 2013 στη Χαϊδελβέργη (Βάδη-Βυρτεμβέργη).

Πως είναι το πολιτικό σκηνικό στην Γερμανία;

Εδώ και σχεδόν 80 χρόνια, υπάρχουν 4 κόμματα που μας κυβερνούν σε μεταβαλλόμενους συνασπισμούς. Όλα τους χτίζουν τη γέφυρα προς τον θάνατο του γερμανικού λαού. 

Ως πολιτικοί υποστηρικτές του φιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «δημοκράτες» θυσιάζουν τον γερμανικό λαό στον βωμό της πολυπολιτισμικής τους ιδεολογίας. Εκατομμύρια Γερμανοί ζουν στα όρια της φτώχειας. 

Λόγω των χαμηλών μισθών, υπάρχουν διαρκώς περισσότεροι άνθρωποι που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο ενοίκιο. 

Πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι με το λεγόμενο «μεταναστευτικό υπόβαθρο» εκτοπίζουν, προφανώς ασταμάτητα, τον πολιτισμό και την παράδοση μας, δίνοντας σε ολόκληρες περιοχές μια αφρο-ασιατική όψη. 

Η κατάσταση ασφαλείας μπορεί να περιγραφεί μόνο ως δεινή. Οι εθνικιστικές ομάδες και τα ρεύματα αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες καταπιέσεις και δαιμονοποιούνται κοινωνικά. Υπάρχει μια αισθητή πολιτική και κοινωνική διάθεση «τέλους εποχής» σε αυτή τη χώρα.

Ποια η γνώμη σας για το AfD;

Με το AfD, έχει εδραιωθεί μια λαϊκιστική παραφυάδα των κυρίαρχων κατεστημένων κομμάτων, η οποία, με εύηχα λόγια, προσπαθεί να εγκλωβίσει τις απογοητευμένες μάζες της χώρας και να τις οδηγήσει σε μια καλύτερη ΟΔΓ [Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας]. Με άλλα λόγια, όλα παραμένουν ως έχουν, απλώς με περισσότερη τάξη. 

Υπό την καπιταλιστική έννοια, τάσσεται υπέρ της κερδοφόρας μετανάστευσης, προσκολλάται γεωπολιτικά σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη χωρίς να επιδιώκει κανέναν αναγνωρίσιμο στόχο προς το γερμανικό συμφέρον, ενώ η πλειονότητα των στελεχών του εξασφαλίζει τη θέση της στην «ταΐστρα» του συστήματος μέσω ενός μόνιμου εσωτερικού χαρακώματος, χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά στον λαό. 

Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά και αυτό το κόμμα θα απομυθοποιηθεί και θα αποκαλύψει ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να διασφαλίσει την ύπαρξη του λαού μας και της πατρίδας μας.

Ποιες οι επαφές σας με Έλληνες συναγωνιστές;

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν καλές επαφές με την Ελλάδα, οι οποίες επιβεβαιώνονται επανειλημμένα μέσω αμοιβαίων επισκέψεων.

Ποια η θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ξεκάθαρα σε εμάς τους Ευρωπαίους τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από την Ανατολή. Αυτός ο πόλεμος αφορά επίσης τους πόρους και τη μακροπρόθεσμη διασφάλισή τους μέσω της αφομοίωσης του γηγενούς πληθυσμού. 

Η αλληλεγγύη μας εδώ στρέφεται πλήρως προς το εθνικιστικό κίνημα στην Ουκρανία, το οποίο μάχεται ηρωικά ενάντια σε όλους τους εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς. 

Υπό την ευρωπαϊκή έννοια, αυτός ο πόλεμος μας δείχνει ξεκάθαρα πόσο σημαντική είναι η οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, προκειμένου να προστατευθεί η ήπειρος μας από τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από Ανατολή και Δύση. 

Η Ευρώπη υπήρξε εξάρτημα των υπαρχουσών Μεγάλων Δυνάμεων για αρκετό καιρό και πρέπει τώρα να τραβήξει τον δικό της δρόμο για να προστατεύσει τους γηγενείς λαούς της από την πτώση.

Ποια η θέση σου στο κόμμα;

Ως γενικός γραμματέας του κόμματος, εκπροσωπώ τους στόχους και το πρόγραμμα του εθνικού-επαναστατικού μας κόμματος και κινήματος τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.

Πως μπορεί να έρθει κάποιος σε επαφή μαζί σας;

Το κύριο εκφραστικό μας όργανο είναι η ιστοσελίδα μας: www.der-dritte-weg.info. Εκεί, τα πάντα αναφέρονται και ενημερώνονται καθημερινά. Σε αυτή τη σελίδα είναι επίσης διαθέσιμες όλες οι επιλογές επικοινωνίας για όλες τις περιοχές όπου δραστηριοποιούμαστε ήδη.

Ποια η άποψη σου για τον Διεθνή Καπιταλισμό και τον Διεθνή Κομμουνισμό;

Ο εκμεταλλευτικός καπιταλισμός με τον αφύσικο καταναγκασμό του για ανάπτυξη από τη μία πλευρά, και ο ισοπεδωτικός κομμουνισμός με την καθολική περικοπή της προσωπικότητας από την άλλη, δεν αποτελούν εναλλακτικές λύσεις για μια κοινωνικά δίκαιη οικονομική τάξη. 

Στο επίκεντρο μιας πολιτικής με προσανατολισμό την πατρίδα βρίσκονται η πρόνοια και η ελευθερία του λαού, και ως εκ τούτου το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα απαιτεί - πέρα από τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό - μια χωροταξικά προσδιορισμένη Λαϊκή οικονομία (folk economy) υπό την έννοια ενός Γερμανικού Σοσιαλισμού. 

Μια λαϊκή οικονομία πρέπει να αφοσιωθεί στην αυτάρκεια του κράτους σε βασικά είδη διατροφής, στην παροχή κοινωνικής δικαιοσύνης, στο δικαίωμα αλλά και στο καθήκον κάθε ατόμου για εργασία, και στην προώθηση της επιστήμης και της έρευνας. 

Η προστασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας καθώς και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων πρέπει να είναι εγγυημένη, όμως οι επιχειρήσεις γενικής κοινής ωφέλειας, οι βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας, καθώς και οι ασφάλειες και οι τράπεζες, ανήκουν στα χέρια της λαϊκής κοινότητας, δηλαδή στην κρατική ιδιοκτησία. 

Η οικονομία πρέπει να υπηρετεί τον λαό και όχι το αντίστροφο.

Ποια η άποψη του κόμματος σας για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και το όραμα σας για το μέλλον;

Στα δεσμά του ΝΑΤΟ και του Ευρώ. Το κόμμα μας Der III. Weg (Ο Τρίτος Δρόμος) επιδιώκει μια ισχυρή συμμαχία των λαών από το Βόρειο Ακρωτήριο έως τη Μεσόγειο και από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια. 

Μια Συνομοσπονδία στην οποία οι ευρωπαϊκοί αδελφοί λαοί, ισότιμα και χέρι-χέρι, θα δημιουργήσουν και θα υπερασπιστούν μια ασφαλή και βιώσιμη ήπειρο. 

Χωρίς την επιρροή παγκόσμιων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, και μακριά από όργανα εκμετάλλευσης όπως η ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα ή το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ), θα αναδυθεί ένα Φρούριο πνεύματος και δράσης για τη διατήρηση των εθνοτικών μας ταυτοτήτων και του τρόπου ζωής μας. Για τον λόγο αυτό, οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να αποσπαστούν από τις προαναφερθείσες διεθνιστικές συμμαχίες και θεσμούς.

Στα δεσμά του ΝΑΤΟ, τα ευρωπαϊκά κράτη είναι λακέδες των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη απειλείται για άλλη μια φορά από τον νεομπολσεβίκικο ιμπεριαλισμό της Μόσχας, ενώ το πολιτικό Ισλάμ σημαίνει τη μεγάλη επίθεση στην Ευρώπη, το οποίο εισβάλλει εδώ και δεκαετίες μέσω της μαζικής μετανάστευσης από την αφρο-ασιατική περιοχή. 

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην κατάληψη του χώρου από ξένες δυνάμεις στην Ευρώπη! Μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική, αμυντική και γεωπολιτική πολιτική είναι η εγγύηση για μια ειρηνική και αντι-ιμπεριαλιστική τάξη στην ήπειρό μας. Στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής πρέπει να βρίσκεται η συνέχιση της ύπαρξης του ζωτικού χώρου των λαών μας, οι επεκτατικοί στόχοι δεν έχουν καμία αξίωση εγκυρότητας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να αποσπαστούν από παγκοσμιοποιητικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ και στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, να οικοδομήσουν μια ενιαία αμυντική ασπίδα στρεφόμενη ενάντια σε κάθε ξένη προς τον χώρο μας ιμπεριαλιστική απειλή. 

Σε πρακτικό επίπεδο, και ειδικά όταν αφορά την επιβίωση των ευρωπαϊκών λαών, πρέπει να υπάρξει συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί μακροπρόθεσμα η Ευρώπη στον σύγχρονο κόσμο. 

Με την εξισορρόπηση των επιμέρους δυνατών και αδύνατων σημείων των λαϊκών οικονομιών, στην έρευνα για μελλοντικά μεγάλα έργα ή στην αντιμετώπιση προκλήσεων που παραμένουν άγνωστες. 

Όποτε ένα μεμονωμένο κράτος καταβάλλεται, αλλά το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί συλλογικά, η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία τίθεται σε ισχύ. Για τον ιδρυτικό κύκλο, ήταν σημαντικό να δημιουργηθεί ένα ολιστικά προσανατολισμένο πολιτικό εργαλείο προκειμένου να υπάρχει ενιαία δράση σε όλη τη χώρα. 

Μέχρι το έτος ίδρυσης (2013), δεν υπήρχε κόμμα ή οργάνωση που να δραστηριοποιείται με τόσο έντονο κοσμοθεωρητικό προσανατολισμό. Εκείνη την εποχή, το «εθνικό στρατόπεδο» ήταν πλήρως διαλυμένο, χωρίς κανένα αναγνωρίσιμο κοσμοθεωρητικό θεμέλιο. Ο καθένας έκανε ότι και όπως ήθελε, χωρίς σαφές σχέδιο. 

Από την ίδρυση μας, το κίνημα μας αναπτύσσεται σταθερά και υγιώς. Σε αυτή τη φάση της οικοδόμησης, είναι σημαντικό για εμάς να προσελκύσουμε ικανούς ιδεαλιστές και πεπεισμένους αγωνιστές στις τάξεις μας, που προωθούν τον σκοπό μας με φλογερή αφοσίωση.

Ποια η τακτική της πολιτικής δράσης σας;

Εκτός από την κανονική πολιτική εργασία σε δημόσιους χώρους, οι περισσότεροι νέοι συναγωνιστές έρχονται σε εμάς μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Πάνω από το 70% των ανθρώπων σήμερα ενημερώνονται μέσω του διαδικτύου· αντιμετωπίσαμε και εμείς αυτόν τον ψηφιοποιημένο κόσμο και ευθυγραμμίσαμε την προπαγάνδα μας ανάλογα. 

Οποιοσδήποτε μπορεί να ταυτιστεί με το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα, ασπάζεται τη γερμανική κοσμοθεωρία και διαθέτει τον κατάλληλο χαρακτήρα, θα βρει την πολιτική του στέγη στο κόμμα μας. Και οι δύο πλευρές (το κόμμα και το ενδιαφερόμενο άτομο) χρησιμοποιούν την αρχική δοκιμαστική συμμετοχή για να γνωριστούν και να συντονιστούν.

Η άποψη σας για την οικογένεια;

Στο επίκεντρο της πολιτικής μας βρίσκεται ο λαός, και ως πυρήνας του, η γερμανική οικογένεια. Η διατήρηση της είναι το ύψιστο καθήκον μας· αυτό και μόνο μας διακρίνει από όλους τους άλλους.

Ποια η θέση σας ενάντια στην πολυπολιτισμικότητα;

Δεν είμαστε οπαδοί της πολυπολιτισμικής ιδεολογίας. Ως εθνικοί επαναστάτες, θεωρούμε ότι η διαφορετικότητα των λαών είναι αυτή που πρέπει να υπερασπιστούμε και να διατηρήσουμε.

Ποια η ευρύτερη οπτική σας απέναντι στον κόσμο;

Τα ακραία προβλήματα απαιτούν ριζοσπαστικές λύσεις. Σε αντίθεση με άλλους, εμείς δεν είμαστε οπαδοί μιας ιδεολογίας - είτε ακραίας είτε όχι-  αλλά αντιθέτως βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι, τον αναλύουμε και βγάζουμε τα συμπεράσματα μας. Αυτό ονομάζεται κοσμοθεωρία, και στη δική μας περίπτωση, η Γερμανική. 

Υπακούοντας στους νόμους της φύσης, βλέπουμε τον κόσμο ως έχει και υπερασπιζόμαστε τη θέση που μας έχει αναλογεί. Έχοντας επίγνωση αυτής της διαπίστωσης, οι συναισθηματικές ευαισθησίες των αντιπάλων μας είναι αδιάφορες για εμάς.

Ποια η θέση σας για τον Σοσιαλισμό;

Εδώ μπορώ μόνο να παραπέμψω στην ερώτηση 8. Με τον Γερμανικό Σοσιαλισμό μας, επιδιώκουμε μια κοινωνία βασισμένη στην αρχή της αξιοκρατίας και της απόδοσης: ο καθένας έχει ικανότητες που πρέπει να προωθούνται ουσιαστικά από το κράτος και να αξιοποιούνται για την κοινότητα. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί να κάνει καλύτερα.

Ποια η θέση σας για το μεταναστευτικό;

Με πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπους με λεγόμενο μεταναστευτικό υπόβαθρο στην ΟΔΓ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ολοένα και μεγαλύτερες προκλήσεις, αλλά σίγουρα όχι ακατόρθωτες. 

Η μάζα των ξένων στη χώρα δεν βρίσκεται εδώ λόγω της απίστευτα όμορφης και ποικίλης φύσης μας στη Γερμανία, αλλά λόγω των οικονομικών κινήτρων που δημιούργησαν τα κατεστημένα κόμματα. Αυτό είναι και το κλειδί για το μεγαλύτερο μέρος των ξένων που βρίσκονται εδώ. 

Εάν αυτά τα χρήματα χρησιμοποιηθούν ξανά για τα γερμανικά συμφέροντα και ασκηθεί μια εθνική-επαναστατική πολιτική σε μια νέα κυρίαρχη Γερμανία, μεσοπρόθεσμα θα προκύψουν μόνο εφοδιαστικά προβλήματα όσον αφορά τον επαναπατρισμό. 

Αυτός ο κόσμος έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν υπάρχουν επαρκή μέσα και ευκαιρίες για την υλοποίηση του εκάστοτε στόχου. 

Αυτό δεν απαιτεί βία, παρά μόνο την αλλαγή των υφιστάμενων συνθηκών και τη συνεπή εφαρμογή των ήδη ισχυόντων νόμων. Στη νέα μας Γερμανία, δεν θα υπάρχει πλέον ανεξέλεγκτος υπερπληθυσμός από ξένους. Ωστόσο, μπορούν κάλλιστα να υπάρξουν συμβάσεις περιορισμένου χρόνου για εργασία, σπουδές και εκπαίδευση, εφόσον αυτές είναι απαραίτητες.

Η άποψη σας για την σημερινή κρατική οντότητα που καταπιέζει τον λαό σας;

Το υπάρχον σύστημα στην ΟΔΓ δεν έχει ελαττώματα, είναι το ίδιο το ελάττωμα. Αυτό το κράτος έχει καταστήσει τον λαό μας θήραμά του· με την αντιγερμανική του φύση, αφήνει πίσω του καμένη γη σε όλα τα επίπεδα της εθνικής ύπαρξης. Ο πολιτισμός, η παράδοση και η ταυτότητα δεν παίζουν κανέναν ρόλο εδώ. 

Εάν λοιπόν κάποιος μας περιγράφει ως αποκομμένους από αυτό το σύστημα, είμαστε ευγνώμονες, το χάσμα μεταξύ μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο βαθύ.