Ἡ Ἐπσταϊνία συμπληρώνει 250 χρόνια: τοῦ Povl H. Riis-Knudsen - Μετάφρασις ἐκ τοῦ Δανικοῦ πρωτοτύπου - /(https://www.armahellas.com/)

 

Οἱ ΗΠΑ ἑώρτασαν τὴν 250ὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεώς τους στὶς 4 Ἰουλίου 2026. Ἡ ἐπέτειος αὐτὴ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ᾿μένα. Συμπληρώνονται ἀκριβῶς 50 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐπισκέφθηκα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ μιλήσω στὸ συνέδριο τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ τῶν Λευκῶν (The National Socialist White People᾿s Party), μὲ ἀφορμὴν τὴν διακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τῶν ΗΠΑ. 

Ἔτσι ἄρχισε ἡ ἀμερικανικὴ περίοδος τῆς ζωῆς μου, ποὺ διήρκεσε σαράντα χρόνια πλήρη γεγονότων. Γνώρισα πολλοὺς ἐνδιαφέροντες ἀνθρώπους καὶ ταξίδεψα σὲ ὅλες τὶς πολιτεῖες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Χαβάη. Θὰ ἔχω διανύσει τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα στὴν χώρα. Ἀγάπησα πολὺ τὴν Ἀμερική — ὄχι ὅμως τὸ ἀμερικανικὸ κράτος.

Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ἀποτελοῦν κρατικὸ σχηματισμό, ὄχι ὅμως ἔθνος – καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμερικανικὸς λαός. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἦσαν Ἰσπανοί· ἀκολούθησαν οἱ Βρετανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ Jamestown (VA.)  τῆς Βιρτζίνιας τὸ 1607, μὲ πρωτίστως ἐμπορικοὺς σκοπούς. Τὸ 1620 ἀκολούθησε μία ὁμάδα θρησκευτικῶς διαφωνούντων, ποὺ ἐγκατεστάθη στὴν Μασαχουσέτη. Οἱ αὐτόχθονες παρακολουθοῦσαν μὲ περιέργεια. 

Θεωροῦσαν τοὺς μετανάστες «φίλους ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη γνωρίσει» – καὶ οἱ Ἰνδιάνοι τοὺς βοήθησαν νὰ ἐπιβιώσουν. Οἱ ἴδιοι ὅμως ὑπέστησαν τελικῶς μαζικὴ γενοκτονία – καὶ ὅσοι ἐπέζησαν εὑρέθησαν σὲ καταυλισμοὺς περιορισμοῦ. Γράφω πολὺ περισσότερα γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ στὸν δεύτερο τόμο τῶν ἀπομνημονευμάτων μου «Στὴν μακρὰ σκιὰ τῆς σβάστικας», καθὼς καὶ στὸν τρίτο, ποὺ ἑτοιμάζεται καὶ θὰ κυκλοφορήσῃ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄνοιξι μὲ τίτλο «Μὲ τὴν σβάστικα ὡς φορτίο». Δὲν εἶναι λανθασμένο νὰ ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ θεμελιώθηκαν ᾿πάνω στὴν γενοκτονία καὶ τὴν δουλεία.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν ήταν η αρχή για την τελική νίκη - Ας θυμηθούμε με υπερηφάνεια την μεγαλειώδη επίθεση από Αίγυπτο και Συρία το ‘73 που σόκαρε το Ισραήλ. Ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ (1973): «Δεν είναι απλή σύμπτωση ότι οι Αιγύπτιοι κομάντος που μεγάλωσαν με τα διδάγματα του αιγύπτιου εθνικιστή ηγέτη Γκαμάλ Αμπντέλ] Νάσερ είχαν μια αραβική μετάφραση του Mein Kampf στα στρατιωτικά σακίδια εκστρατείας τους»

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ (1973)

To 1973 η Αίγυπτος και η Συρία έδρασαν συντονισμένα χτυπώντας μαζί το Ισραήλ κατά την διάρκεια της γιορτής του Γιομ Κιπούρ.

Η θέση της Ελλάδος τότε που βρισκόταν υπο την ηγεσία των Συνταγματαρχών οδήγησε πολλούς μεταγενέστερα να πιστέψουν πως η   ουδετερότητα της Ελλάδος και η μη εκτεταμένη χρήση των βάσεων ,αποτέλεσε το κομβικό σημείο ώστε έναν μήνα  μετά να επέλθει η πτώση του Παπαδόπουλου με το κίνημα της 25ης Νοεμβρίου.

Ας δούμε όμως κατά πόσο ισχύει αυτή η θέση που αναπαράγετε από υποστηρικτές του καθεστώτος και όχι μόνο.

Ο Ρον Έστες ,ο οποίος ήταν το νο2 της CIA στην Αθήνα αναφέρει πως δημιουργήθηκε ζήτημα σχετικά με τις άδειες των πτήσεων χωρίς να γίνεται πιο ξεκάθαρος στο εάν ξεπεράστηκε και με ποιον τρόπο.

Ο Υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ ,Τζο Σίσκο ανέφερε τα εξής:

''Στην αρχή της σύρραξης δημιουργήθηκε ζήτημα όταν το Ελληνικό υπουργείο εξωτερικών δέχθηκε πίεση από την Αίγυπτο με αποτέλεσμα να κηρύξει την ουδετερότητα της Ελλάδος. 

Λόγω αυτής της διακήρυξης και με δεδομένη την Ελληνική ευαισθησία για τις Ελληνικές κοινότητες στον Αραβικό κόσμο δεν οργανώσαμε πτήσεις των αεροσκαφών τύπου C 141  από τις Ελληνικές βάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Η χρήση θα απαιτούσε ειδικά άδεια από την Ελληνική κυβέρνηση. Προτιμήσαμε να μην πάρουμε το ρίσκο εκτός από την περίπτωση μιας συγκεκριμένης επιχείρησης που θεωρήσαμε οτι ήταν κρίσιμη.

Την ίδια περίοδο η Ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε πτήσεις από και προς το αεροδρόμιο Αθηνών (στην Αμερικανική βάση στο Ελληνικό) και τη βάση της Σούδας για αεροπλάνα που δεν χρειάζονταν ειδική άδεια.

Ο Σίσκο ανέφερε επίσης πως κανένα Σοβιετικό αεροσκάφος δεν χρησιμοποίησε τον εναέριο χώρο της Ελλάδος για να μεταφέρει πολεμικούς εξοπλισμούς σε Κάιρο ή Δαμασκό.

Ανάλογη ήταν και η έκθεση της Υπηρεσιας σχεδιασμού του State Department.

Aναφέρει χαρακτηριστικά:  Η κυβέρνηση παρόλο την ελαφρώς φιλοαραβική της στάση κατά την διάρκεια του πολέμου βοήθησε  με μη δημόσιο τρόπο τις ΗΠΑ σε αρκετές περιπτώσεις. 

Η βάση της Σόυδας χρησιμοποιήθηκε πολύ περισσότερο από ότι επιτρεπόταν και αποδείχθηκε πολύτιμη για το Αμερικανικό Ναυτικό. Επιπλέον οι Έλληνες δεν μας έθεσαν κανέναν περιορισμό στην πρόσβαση του Έκτου στόλου στα Ελληνικά λιμάνια.

Ο πρέσβης Κωνσταντίνος Μηλιαρεσης είχε συντάξει έκθεση με τιτλο ''Aμερικανικαί αντιδράσεις έναντι στάσεως Ελλάδος κατα πρόσφατον κρίσιν Μέσης Ανατολής''. Ο Μηλιαρέσης αναφέρει την συνάντηση που είχε με το νο2 της Αμερικανικής πρεσβείας στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1973 , Ρόμπερτ Μπράντιν. Ο πρεσβης δήλωσε πως η Αμερικανική κυβέρνηση δεν είχε το παραμικρό παράπονο από την στάση της Ελλάδος κατα την κρίση.

Τα μόνα αρνητικά δημοσιεύματα που υπήρχαν  ήταν από την Washington post τα οποία όμως αποδίδονταν στον αντιχουντικο δημοσιογράφο Δημητρακόπουλο.

Παρόμοια ήταν και η στάση που κράτησε ο Υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ αναφερόμενος στην Ελλάδα.΄Η Ελλάς ήτο πράγματι συνεργάσιμος και δεν ετέθη  προς την Ελληνική κυβέρνηση άιτημα χρησιμοποιήσεων των αεροδρομίων της ''

Η συνολική στάση πάντως των Ευρωπαϊκών κρατών απογοήτευσε και εξόργισε τον Νίξον και τον Κίσινγκερ.

Ιδιαίτερα η έκθεση του Υφυπουργόυ Τζό Σίσκο καταλόγιζε μεγάλες ευθύνες στην Τουρκία για την στάση της κατά την διάρκεια της κρίσης.

Συγκεκριμένα ανφέρει πως ενώ η Τουρκία έδωσε κανονικά άδεια για την χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ  ωστόσο επέτρεψε και στους Σοβιετικούς να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο τους για 30 πτήσεις πολιτικών αεροσκαφών τα οποία μετεφεραν ''τεχνικό εξοπλισμό'' . Ο Αμερικανός πρέσβης διαμαρτυρήθηκε για αυτή την κίνηση αλλά ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας υποστήριξε πως μετέφεραν φάρμακα.

Ο Σίσκο έτσι  έχοντας μελετήσει τα δεδομένα ήταν αρνητικός στο να επιβληθεί στην Ελλάδα κάποια μέτρα εναντίον της Ελλάδος καθώς αυτό θα προκαλούσε αντιδράσεις. Άλλωστε όπως ο ίδιος επισημαίνει: Η ισορροπία έχει αλλάξει και τώρα παίρνουμε από την Ελλάδα πολύ περισσότερα  από ότι τους δίνουμε.

Ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, γνωστός και ως Δ’ Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος ή Πόλεμος του Οκτωβρίου, ξέσπασε στις 6 Οκτωβρίου 1973, την ημέρα του Γιομ Κιπούρ.

Ένας συνασπισμός αραβικών κρατών υπό την ηγεσία της Αιγύπτου και της Συρίας επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στο Ισραήλ, με στόχο την ανακατάληψη εδαφών που είχαν χαθεί στον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967, όπως η χερσόνησος του Σινά και τα Υψώματα του Γκολάν.

Οι πρώτες ημέρες του πολέμου ήταν επιτυχείς για τις αραβικές δυνάμεις, με προώθηση στο Σινά και στα Υψώματα του Γκολάν.

Ωστόσο, το Ισραήλ κατάφερε να αναστρέψει την κατάσταση με στρατηγικές αντεπιθέσεις, υποστηριζόμενο από την άμεση αποστολή οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ, ενώ η ΕΣΣΔ εφοδίασε τους Αιγύπτιους και τους Σύριους.

Ο πόλεμος διήρκεσε 19 ημέρες και τερματίστηκε με την εφαρμογή του Ψηφίσματος 338 του ΟΗΕ, οδηγώντας σε διαπραγματεύσεις στη Γενεύη.

Ο πόλεμος είχε σημαντικές πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες. Οδήγησε στη συμφωνία του Camp David και στη μερική εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ.

Στρατιωτικά, υπήρξαν πάνω από 2.600 νεκροί Ισραηλινοί στρατιώτες και περισσότεροι από 7.000 τραυματίες.

Ώρα 14:05. H στιβαρή φωνή του Αιγύπτιου  διοικητή του δεύτερου σώματος στρατού, μέραρχου Abu Ghasala, δίνει τη  διαταγή: “Έντραπ!” (Πυρ). Αμέσως 2.000 κανόνια άρχισαν να στέλνουν το  θανατηφόρο φορτίο τους εναντίον της ισραηλινής γραμμής άμυνας “Μπαρ-Λεβ”  με σκοπό να καταστραφούν τα οχυρωματικά έργα, οι πυροβολαρχίες, οι  περιοχές συγκέντρωσης των εφέδρων, καθώς και τα σημεία παρατήρησης και  έγκαιρης προειδοποίησης. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα πρώτα 53″” της  επίθεσης, το αιγυπτιακό πυροβολικό έριξε στις ισραηλινές θέσεις 100.500  οβίδες κάθε διαμετρήματος!

Μετά το πέρας του μπαράζ που εξαπέλυσε  το πυροβολικό τα ηνία τα ανέλαβε το μηχανικό που έπρεπε σε χρόνο ρεκόρ  να μετακινήσει χιλιάδες τόνους άμμου, ώστε να δημιουργηθούν τα  κατάλληλα προγεφυρώματα για να μεταφερθεί ο κύριος όγκος του Αιγυπτιακού  Στρατού στην ανατολική όχθη, με ασφάλεια και, βέβαια, ταχύτητα. 

Το  αποτέλεσμα ήταν αξιοθαύμαστο, αφού οι άνδρες του μηχανικού κατάφεραν να  μετακινήσουν 640.000 τόνους άμμου, ανοίγοντας 77 διόδους για το πεζικό  και φτιάχνοντας ταυτόχρονα 10 μεγάλες πλωτές γέφυρες, κυρίως για τη  μεταφορά αρμάτων μάχης.

Συνολικά,  μέσα σε δέκα ώρες η Αίγυπτος κατάφερε να μεταφέρει στη Χερσόνησο του  Σινά πέντε μεραρχίες πεζικού, 800 άρματα μάχης και πλήθος  αντιαεροπορικών και αντιαρματικών όπλων πάνω σε οχήματα. H όλη αυτή  προσπάθεια ονομάστηκε το “μεγάλο πέρασμα”, κατέχοντας μια ξεχωριστή θέση  στη στρατιωτική ιστορία, όχι μόνο για τον όγκο των στρατευμάτων που  πέρασαν με πλωτά μέσα, αλλά κυρίως για την ταχύτητα με την οποία  κατασκευάστηκαν όλα αυτά τα προγεφυρώματα και οι δίοδοι από το σώμα  μηχανικού της Αιγύπτου.

Το πρώτο “κύμα” του πεζικού που πέρασε  απέναντι, αποτελούσε και την “έκπληξη” των Αιγυπτίων για τον Ισραηλινό  Στρατό. Καταδρομείς εξοπλισμένοι με φορητούς αντιαρματικούς πυραύλους  “Sagger”, αντιαρματικά RPG-7 και τους, επίσης, φορητούς αντιαεροπορικούς  πυραύλους SAM-7, είχαν διαταγές να μη χτυπήσουν την ισραηλινή γραμμή  άμυνας (αυτή ήταν η αποστολή του δεύτερου “κύματος”), αλλά αντίθετα να  εισχωρήσουν 20 μίλια στα μετόπισθεν και να καταστρέψουν το εκεί αρματικό  δυναμικό του Ισραήλ, καθώς και τις πυροβολαρχίες του, διατηρώντας έτσι  για 24 ώρες τις περιοχές που είχε καταλάβει κάτω από το βάρος  ενδεχόμενης επίθεσης είτε από άρματα είτε από αεροσκάφη του αντιπάλου.

Το  δεύτερο “κύμα” -που όπως προαναφέραμε- είχε σαν σκοπό τη διάσπαση της  ισραηλινής άμυνας, δεν συνάντησε μεγάλη αντίσταση, αφού το πυροβολικό  και τα αεροσκάφη με τις αλλεπάλληλες επιθέσεις τους, κατάφεραν να  καταστρέψουν το μεγαλύτερο μέρος των αμυντικών έργων της γραμμής  “Μπαρ-Λεβ”.

H πρώτη μεγάλη μάχη που έγινε μεταξύ των αντιπάλων στα μετόπισθεν της  ισραηλινής γραμμής άμυνας, είχε σαν αποτέλεσμα τα στρατεύματα του Ισραήλ  να υποστούν βαριά ήττα, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 1.000 νεκρούς και  200 κατεστραμμένα άρματα μάχης. O στρατηγός Μέντελερ βλέποντας το  μεγάλο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν κυρίως τα άρματα μάχης του Ισραηλινού  Στρατού από τη δράση των Αιγυπτίων κομάντος, αποφασίζει να κινηθεί  εναντίον των θέσεων τους, με σκοπό να τους καταστρέψει.

Στο  σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων όμως, ο όγκος των στρατευμάτων δεν είναι  σίγουρο ότι εξασφαλίζει και την υπεροχή. Έτσι το απόγευμα της 7ης  Οκτωβρίου, μετά από σκληρή μάχη, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις βρέθηκαν  με 200 άρματα λιγότερα και το ηθικό τους “βαριά τραυματισμένο”. Οι  θετικές γι” αυτούς εξελίξεις, οδήγησαν τους Αιγύπτιους επιτελείς στην  απόφαση να προωθήσουν 40.000 άνδρες και 800 άρματα, οκτώ μίλια βαθύτερα  στην έρημο του Σινά.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Ισραηλινοί  στις 8 Οκτωβρίου επιχειρούν να διασπάσουν τις αιγυπτιακές θέσεις με μια  μεγάλης κλίμακας αντεπίθεση από τρεις διαφορετικούς τομείς. Από βορρά  υπό τη διοίκηση του στρατηγού Αντάν, από το Κέντρο υπό τη διοίκηση του  στρατηγού Σαρόν και από νότο υπό τη διοίκηση του στρατηγού Μέντελερ. 

Και  αυτή η επίθεση αναχαιτίστηκε από τα αιγυπτιακά στρατεύματα με ακόμη  μεγαλύτερες απώλειες για τον ισραηλινό στρατό.

Έτσι  μετά από 25 χρόνια ο Αιγυπτιακός Στρατός κατάφερε να δημιουργήσει ένα  μεγάλο ρήγμα στην ισραηλινή άμυνα, που όμως δεν εκμεταλλεύτηκε. Το  αιγυπτιακό επιτελείο, με μεγάλη καθυστέρηση, αποφασίζει την επίθεση των  δυνάμεών του εναντίον των Ισραηλινών από δύο κατευθύνσεις, ώστε να  δημιουργηθεί ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω από τα στρατεύματα του  αντιπάλου επιφέροντας και την πλήρη εξουδετέρωσή τους. Για να επιτύχουν  το σκοπό αυτό, οι Αιγύπτιοι είχαν καταστρώσει δύο σχέδια. Το πρώτο, ήταν  αρκετά τολμηρό και ριψοκίνδυνο.

Εμπνευστής του ήταν ένας  πανέξυπνος και δυναμικός αλεξιπτωτιστής, ο υποστράτηγος Saad Shazi. Το  σχέδιο προέβλεπε την υπερκέραση του μετώπου στο Σινά με την αμφίβια  απόβαση δυνάμεων πίσω από τις ισραηλινές γραμμές, στις ακτές της  Μεσογείου. 

H σχεδίαση και οργάνωση του σχεδίου ήταν πολύ καλή, όμως αυτό  το εγχείρημα των Αιγυπτίων δεν εκτελέσθηκε ποτέ. H συγκέντρωση και  μεταφορά των απαραίτητων στρατευμάτων και υλικών δεν ολοκληρώθηκε ποτέ,  γιατί λίγα 24ωρα μετά, το μέτωπο είχε καταρρεύσει και ο Ισραηλινός  Στρατός είχε εισέλθει στο αιγυπτιακό έδαφος.

Το δεύτερο σχέδιο,  ήταν επίσης καθυστερημένο, αλλά και πρόχειρα καταστρωμένο. Οι Αιγύπτιοι  επιτελείς αναπτύσσουν 1.000 άρματα μάχης σ” ένα μέτωπο 90 μιλίων! Πολύ  γρήγορα τα άρματα βρέθηκαν μακριά από το πεζικό και κυρίως από την  αντιαεροπορική “ομπρέλα” που τους παρείχαν έως τότε οι πυραυλικές  συστοιχίες SAM. Έτσι τα αιγυπτιακά τεθωρακισμένα πέφτουν στην παγίδα των  Ισραηλινών. 

H αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει… Το ημερολόγιο έγραφε 14 Οκτωβρίου, όταν τα αιγυπτιακά άρματα μάχης  συγκρούστηκαν με τα ισραηλινά, σε μια κλασική αρματομαχία που όμοιά της  είχε να δει η ιστορία από το 1945. Το τέλος αυτής της σύγκρουσης έδωσε,  για πρώτη φορά από την αρχή του πολέμου, το δικαίωμα στους Ισραηλινούς  να πανηγυρίσουν μια μεγάλη νίκη. Τετρακόσια εξήντα αιγυπτιακά άρματα  καταστράφηκαν, έναντι 40 των Ισραηλινών.

Είναι γνωστό πως,  “κερδίζοντας μια μάχη δεν κερδίζεις και τον πόλεμο”. Το ισραηλινό  επιτελείο το γνώριζε πολύ καλά αυτό και έτσι δεν επαναπαύθηκε. Αντίθετα,  πίστευε πως είχε φτάσει η στιγμή να εκδηλωθεί η κορυφαία στρατηγική  κίνηση που θα ήταν ικανή να ανατρέψει την έως τότε έκβαση του πολέμου.  

Σαν σύλληψη αλλά και σαν εφαρμογή το σχέδιο εγκυμονούσε πολλούς  κινδύνους, όμως η επιχείρηση έπρεπε πάση θυσία να πετύχει. Για αυτό  χρειαζόταν ένας διοικητής έξυπνος, πολυτάλαντος, μα προπαντός μαχητικός  και ικανός να ριψοκινδυνέψει τα πάντα για να πετύχει η αποστολή του. O  άνθρωπος που πληρούσε αυτές τις προϋποθέσεις ήταν μόνο ένας. O στρατηγός  Αριέλ Σαρόν.

Τη νύχτα της 15ης προς 16η Οκτωβρίου χρησιμοποιώντας  πλωτές γέφυρες, οι Ισραηλινοί περνούν μια αναγνωριστική ομάδα  αποτελούμενη από 7 άρματα και 36 αλεξιπτωτιστές, από την ανατολική στη  δυτική όχθη του καναλιού. Το επόμενο πρωινό άρχισε η διέλευση της 247ης  ταξιαρχίας, που είχε να επιτελέσει δύο στόχους.

O  πρώτος ήταν να δημιουργήσει ισχυρά προγεφυρώματα, ικανά να αντέξουν το  βάρος μιας μαζικής εχθρικής επίθεσης, και ο δεύτερος να εξουδετερώσει  κάθε εχθρική εστία αντίστασης πλησίον των υδάτινων οδών διέλευσης και  από τις δύο πλευρές του καναλιού. Ισραηλινοί αλεξιπτωτιστές της 247ης  κατάφεραν να διατηρήσουν ασφαλείς τις διόδους αυτές, δίνοντας μάχες σώμα  με σώμα απέναντι στους υπέρτερους αριθμητικά Αιγύπτιους, με φονικότερη  αυτή της περιοχής Chinese Farm.

Εν τω μεταξύ οι δυνάμεις των  στρατηγών Σαρόν και Αντάν στο διάστημα μεταξύ 16ης και 17ης Οκτωβρίου  κατάφεραν να διασπάσουν τις γραμμές άμυνας των Αιγυπτίων στο Σινά,  καταστρέφοντας εκατοντάδες άρματα του Αιγυπτιακού Στρατού αφήνοντας την  τελική εκκαθάριση της δυτικής όχθης στις ενισχύσεις που στάλθηκαν στο  στρατηγό Σαρόν και την πολεμική αεροπορία. Το τελικό χτύπημα δίνεται τη  νύχτα της 17ης Οκτωβρίου, όταν ισραηλινά στρατεύματα και άρματα μάχης  μεταφέρονται στο έδαφος της αφρικανικής Αιγύπτου.

Μετά την είσοδό  τους, οι ισραηλινές δυνάμεις διασπώνται προς δύο αντικειμενικούς  στόχους. Προς νότο, υπό τη διοίκηση των στρατηγών Αντάν και Μαγκέν, με  σκοπό να τεθεί εκτός μάχης η 3η στρατιά του Αιγυπτιακού Στρατού και προς  βορρά υπό τη διοίκηση του στρατηγού Σαρόν, με σκοπό να καταληφθούν οι  βάσεις διοίκησης, επικοινωνιών και ανεφοδιασμού των αιγυπτιακών ενόπλων  δυνάμεων στην Ισμαϊλία.

Οι  Αιγύπτιοι προσπάθησαν απελπισμένα να καταστρέψουν τις πλωτές γέφυρες  των Ισραηλινών στο κανάλι, στέλνοντας ισχυρές δυνάμεις προερχόμενες από  την 3η στρατιά. Ένα μικρό, όμως, απόσπασμα από τη μεραρχία του στρατηγού  Μάγκεν, με τη βοήθεια της αεροπορίας, κατάφερε να ανακόψει την επίθεση,  καταστρέφοντας 100 άρματα μαζί με τις τελευταίες ελπίδες των Αιγύπτιων  στρατηγών.

H πορεία των ισραηλινών δυνάμεων στην περιοχή ήταν  καταιγιστική και μόνο η επέμβαση του OHE (μετά από πιέσεις των δύο  -τότε- υπερδυνάμεων) για κατάπαυση του πυρός, έσωσε την 3η στρατιά από  πανωλεθρία και την Αίγυπτο από την πλήρη ταπείνωση της. 

Θα άξιζε να  αναφέρουμε ότι η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ (Chel Ha”Avir), που τόσα  είχε προσφέρει στους προηγούμενους αραβοϊσραηλινούς πολέμους, είχε  αδρανοποιηθεί εντελώς στο μέτωπο με την Αίγυπτο. O λόγος γι” αυτήν της  την απουσία δεν ήταν άλλος από την ισχυρή αντιαεροπορική άμυνα που είχαν  αντιπαραθέσει οι Αιγύπτιοι, στηριζόμενοι κυρίως στους σοβιετικούς  πυραύλους εδάφους-αέρος SAM που ανάγκαζαν τα ισραηλινά F-4 να βρίσκονται  μακριά από τα πεδία των μαχών.

Μόνο όταν οι επίγειες δυνάμεις  κατάφεραν να εξουδετερώσουν αυτές τις πυραυλικές συστοιχίες, τις  τελευταίες μέρες του πολέμου, η Chel Ha”Avir προσέφερε τις πολύτιμες  υπηρεσίες της, έστω και για λίγο. 

H MAXH ΣΤΟ ΓΚΟΛΑΝ

Οι Σύριοι άρχισαν την επίθεσή τους στα υψώματα  του Γκολάν σε αξιοθαύμαστο συγχρονισμό με την αιγυπτιακή επίθεση στο  κανάλι του Σουέζ, αιφνιδιάζοντας τις ισραηλινές δυνάμεις προκαλύψεως. 

Οι  συριακές δυνάμεις που άρχισαν την επίθεση αποτελούνταν από 2  τεθωρακισμένες μεραρχίες με 600 άρματα μάχης και άλλες 2 μηχανοκίνητου  πεζικού με 30.000 άνδρες και άλλα 300 άρματα. Οι Ισραηλινοί στο μέτωπο  του Γκολάν είχαν 90 άρματα καλυμμένα σε οχυρωμένες θέσεις και περί τους  χίλιους πεζικάριους. H αναλογία ήταν συντριπτική υπέρ των Σύριων.

H  συριακή επίθεση αντί να βολιδοσκοπήσει την άμυνα του αντιπάλου και να  συγκεντρωθεί μετά στο πιο αδύνατο σημείο της με αιχμή του δόρατος τα  τεθωρακισμένα, εκδηλώθηκε σε όλο το μήκος του μετώπου με τα άρματα να  προελαύνουν το ένα δίπλα στο άλλο ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στα ισραηλινά  ναρκοπέδια και την αντιαρματική τάφρο κάτω από πυκνή κάλυψη  πυροβολικού, αφήνοντας την εξόντωση των απομονωμένων θυλάκων αντίστασης  στο πεζικό που ακολουθούσε με τεθωρακισμένα οχήματα BTR-60.

Οι  Σύριοι στόχευαν να καταλάβουν την εγκαταλειμμένη πόλη της Κουνέιτρα και  τη γέφυρα Μπνοτ Γιαακόβ στα νότια αυτής. Σε περίπτωση που συνέβαινε  αυτό, θα μπορούσαν να επιτεθούν στη Γαλιλαία και να κόψουν το Ισραήλ στα  δύο. 

H κατάσταση ήταν κρίσιμη για τους Ισραηλινούς γιατί στο Γκολάν δεν  είχαν την πολυτέλεια των μεγάλων εκτάσεων του μετώπου του Σινά. Από τη  γραμμή κατάπαυσης του πυρός του “67 έως τη Γαλιλαία, μεσολαβούσαν μόνο  30 χιλιόμετρα εδάφους χωρίς εμπόδια για την κίνηση των αρμάτων,  κατάλληλο για το σοβιετικό δόγμα επιθέσεως που είχαν υιοθετήσει οι  Σύριοι.

Οι ισραηλινές δυνάμεις που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή  αντιστάθηκαν σκληρότατα. Τα λίγα ισραηλινά άρματα χρησιμοποιούμενα με  έξυπνο τρόπο από τους διοικητές τους και εκμεταλλευόμενα κάθε φυσική  κάλυψη του εδάφους χτυπούσαν, έφευγαν, και ξαναεπιτίθονταν στις συριακές  ομάδες αρμάτων προκαλώντας βαριές απώλειες και ανακόπτοντας την ορμή  της επίθεσης, ενώ οι ισραηλινές ενισχύσεις βρίσκονταν ήδη στο δρόμο.

Τα  διατρητικά βλήματα APDS από τα πυροβόλα των 105 mm των M-48 και  Σεντούριον αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Επιπλέον η δυνατότητα  που είχαν τα Σεντούριον να βάλουν βλήματα HESH υψηλής εκρηκτικότητας, το  αποτέλεσμα της δράσης των οποίων ήταν να αποκαλούνται θραύσματα από τα  τοιχώματα του άρματος και να σαρώνουν το εσωτερικό του, αποτέλεσε ένα  ακόμη πλεονέκτημα του Ισραηλινού Στρατού, το οποίο ενισχύονταν από το  ότι τα T-54 και 55 μετέφεραν τα πυρομαχικά τους στον πυργίσκο που  μπορούσαν να αναφλεγούν ακόμη και από ένα εξοστρακισμένο βλήμα.

H  ανυπαρξία θυρίδων διαφυγής μείωνε δραματικά τις πιθανότητες διάσωσης  του πληρώματος σε περίπτωση καίριας προσβολής του άρματος, και το  γεγονός αυτό προκαλούσε ανασφάλεια στους άνδρες των αραβικών πληρωμάτων,  με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν με σχετική ευκολία τα άρματά τους, ακόμη  και αν δεν συνέτρεχε σοβαρός λόγος. 

Μεγάλο μέρος των απωλεσθέντων αραβικών αρμάτων είχαν εγκαταληφθεί από  τους άνδρες τους. Επίσης παρατηρήθηκε υπερβολική έλλειψη προφυλάξεως από  πλευράς Σύριων που πολλές φορές “προχωρούσαν σαν να έκαναν παρέλαση”  που γίνονταν έτσι εύκολος στόχος στους Ισραηλινούς που αντίθετα,  προσπαθούσαν να αιφνιδιάσουν, εκμεταλλευόμενοι κάθε είδους φυσική  κάλυψη, να διαφύγουν και να ξαναχτυπήσουν, διεξάγοντας κάτι που με  υπερβολή θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “ανταρτοπόλεμος αρμάτων”.

Στο  ξημέρωμα της Κυριακής 7 Οκτωβρίου του 1973 έγινε μία από τις  μεγαλύτερες αρματομαχίες στην ιστορία, 1500 συριακά άρματα, με τις  ενισχύσεις που είχαν έλθει το βράδι, δοκίμασαν να διασπάσουν τις  ισραηλινές δυνάμεις και να κινηθούν προς την Κουνέιτρα καταλαμβάνοντας  τη γέφυρα Μπνοτ-Γιαακόβ και αποκόπτοντας έτσι τη μόνη γραμμή ισραηλινού  ανεφοδιασμού στο κεντρικό Γκολάν.

Τα  ισραηλινά άρματα καλυμμένα πίσω από χωμάτινους σωρούς σε θέσεις που  είχαν προετοιμάσει τη νύχτα οι μπουλντόζες του μηχανικού, προκάλεσαν  σοβαρότατες απώλειες στα προελαύνοντα τεθωρακισμένα, τα οποία ωστόσο  κατάφεραν να περάσουν την ισραηλινή άμυνα και να φθάσουν περί τα 8 χλμ.

Από  τη γέφυρα Μπνοτ-Γιαακόβ όπου αναχαιτίσθηκαν εκ νέου από τις ισραηλινές  ενισχύσεις. Αυτό ήταν και το οριακό σημείο της συριακής επίθεσης. 

Από  εδώ και πέρα θα άρχιζε να ισχύει αυτό που είχε πει ο Μοσέ Νταγιάν ότι  δηλαδή, η ίδια οδός που οδηγεί από τη Δαμασκό στο Τελ Αβίβ οδηγεί και  από το Τελ-Αβίβ στη Δαμασκό. 

Μια άλλη αιτία για την συριακή αποτυχία,  που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε είναι η απειρία των Σύριων αρματιστών, απειρία που έγινε ακόμη πιο αισθητή στα άρτι παραληφθέντα άρματα T-62  που εμφανίσθηκαν επί σκηνής την δεύτερη ημέρα και ήταν ιδιαίτερα επίφοβα  στους Ισραηλινούς.

Σε ένα αιχμαλωτισμένο T-62 το οδόμετρο είχε  καταγράψει μόλις 40 χλμ., χαρακτηριστικό του πόσο εσπευσμένα μπήκαν στη  μάχη, ενώ άλλα δεν είχαν προλάβει να τα βάψουν και είχαν ακόμη το γκρίζο  χρώμα που έπαιρναν από το εργοστάσιο στη Σ. Ένωση. 

Έτσι δεν  εκμεταλλεύτηκαν τα πλεονεκτήματά τους, που ήταν το ισχυρότερο μέχρι τότε  πυροβόλο στη M. Ανατολή των 115 mm, το τηλέμετρο λέιζερ και τα  συστήματα νυκτερινού αγώνα που στερούνταν τα ισραηλινά άρματα.

H  Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία καθόλη τη διάρκεια των μαχών προσέφερε  αξιοθαύμαστη αεροπορική υποστήριξη, υπέστη όμως σοβαρές απώλειες από το  υποτιμημένο α/α δίκτυο των πυραύλων SAM και των α/α πυροβόλων. Μέχρι το  βράδι του Σαββάτου καταρρίφθηκαν 34 αεροσκάφη, ενώ οι συνολικές απώλειες  στο μέτωπο του Γκολάν έφθασαν τα 80 από ένα σύνολο 115 καταρριφθέντων  αεροσκαφών.

Επίσης η Ισραηλινή Αεροπορία βομβάρδισε τη Δαμασκό  όπου σκοτώθηκαν ή τραυματίσθηκαν 100 πολίτες, σύμφωνα με τους Σύριους  και επλήγη μεταξύ άλλων και το σοβιετικό πολιτιστικό κέντρο.  Βομβαρδίστηκαν επίσης και άλλοι οικονομικοί και πολιτικοί στόχοι στις  πόλεις Χομς, Ταρτούς και Λατάκια. 

Στις δύο τελευταίες που είναι και τα  κύρια λιμάνια της Συρίας διεξήχθησαν και σκληρές ναυμαχίες στις οποίες  αφανίστηκε το σύνολο σχεδόν του συριακού στόλου, και βυθίστηκαν ρωσικά,  γιαπωνέζικα και ελληνικά φορτηγά πλοία. 

Οι Σύριοι βομβάρδισαν τις περιοχές των Δρούζων και εκτόξευσαν 2  πυραύλους “Φρογκ” εναντίον της πόλεως Μιέγκνταλ Χαεμέκτα στα δυτικά της  Γαλιλαίας και έναν ακόμη εναντίον του Κιμπούτζ Γκεβάτ. 

H ισραηλινή  αντεπίθεση άρχισε τη Δευτέρα 8 Ιουνίου και δεν έμοιαζε σε τίποτε με την  θυελλώδη εξόρμηση του “67. 

Οι ισραηλινές δυνάμεις προχωρούσαν τώρα με  ισχυρή κάλυψη πυροβολικού και αφού κατελάμβαναν μετά από σκληρό αγώνα  μία θέση, μετέφεραν τις πυροβολαρχίες και ξανάρχιζαν την επίθεση, ενώ η  αεροπορία τους δεν είχε καταφέρει να εξουδετερώσει την συριακή αεράμυνα  και να προσφέρει ανάλογες υπηρεσίες όπως πριν 7 χρόνια.

Την  ίδια μέρα που άρχιζε η ισραηλινή αντεπίθεση, έμπαιναν στη μάχη και οι  ιρακινές δυνάμεις, ενώ ήδη 1800 Μαροκινοί στρατιώτες μάχονταν στο πλευρό  των Σύριων. H έλλειψη όμως καλής συνεννοήσεως προξένησε καταστροφή  στους Ιρακινούς. Τα δύο σμήνη των ιρακινών MiG που πέταξαν στο μέτωπο  του Γκολάν δεν είχαν συντονίσει τα IFF τους και έτσι εθεωρήθηκαν  εχθρικοί στόχοι από το σύστημα της συριακής αεράμυνας που άνοιξε πυρ και  κατέρριψε 4 από αυτά.

Ο Che Guevara και οι φασιστικές ρίζες της επανάστασης: Οι ξεχασμένες επικαλύψεις του εικοστού αιώνα (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/) σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

 

Το παρακάτω άρθρο έχει ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. 

Είχαμε ασχοληθεί και παλιότερα στη σελίδα μας για τον Che Guevara, μια μεγάλη προσωπικότητα που είναι πολύ παρεξηγημένη, ιδιαίτερα από τους ακροδεξιούς και δεξιούς, οι οποίοι κατά την αγαπημένη τους συνήθεια και λόγω ημιμάθειας, έχουν χαρίσει στην αριστερά τα πάντα. 

Ο κυριότερος λόγος είναι η λατρεία που έχουν για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος και δεν θα ασχοληθώ με τις ασθένειες αυτών. 

Πάμε όμως να διαβάσουμε , σε μετάφραση μου, το πολύ δυνατό και σύνθετο άρθρο του Ιταλού ριζοσπάστη εθνικιστή, Sergio Filacchioni, στη σελίδα «ilprimatonazionale»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Σαντάμ Χουσεΐν το Γεράκι της Ερήμου (γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης)

Σαντάμ Χουσεΐν το Γεράκι της Ερήμου

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Ένας πίνακας του - μια ελαιογραφία - κοσμεί το πολυτελές γραφείο γνωστού εθνικιστή δικηγόρου των Αθηνών. Στην βιβλιοθήκη του ο Ιρακινός ηγέτης διατηρούσε σε δερματόδετους τόμους το πολιτικό μανιφέστο του Αδόλφου Χίτλερ «Ο Αγών μου». 

Συνάντησε το '90 τον Γάλλο Λεπέν - με τον τελευταίο να βοηθάει έμπρακτα με τρόφιμα τα υποσιτιζόμενα παιδιά της χώρας - καθώς και κορυφαίους εθνικιστές διανοητές αλλά και πολυπληθείς αντιπροσωπείες εθνικοσοσιαλιστών συναγωνιστών ενώ η κομματική του νεολαία αντέγραψε στοιχεία της «Χιτλερικής Κομματικής Νεολαίας» στην οποία κατατάχθηκαν ως εθελοντές και εκπαιδευτές ευρωπαίοι νεοφασίστες . 

Ο Αμπντ αλ Ματζίντ αλ Τικρίτ (صدام حسين عبد المجيد التكريتي) ήταν Ιρακινός εθνικιστής πολιτικός που κυβέρνησε το Ιράκ από το 1979 έως το 2003. Γεννήθηκε στις 28 Απριλίου του 1937 και εκτελέστηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 2006, με θάνατο δι' απαγχονισμού.

Ο Σαντάμ δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, έναν βοσκό, που εξαφανίστηκε πριν τη γέννηση του. Μεγάλωσε με τη μητέρα του Subha και ανατράφηκε από τον εθνικιστή θείο του Khairallah, που του επέλεξε το όνομα Σαντάμ που σημαίνει «αυτός που αντιμετωπίζει». 

Ο Σαντάμ Χουσεΐν φοίτησε σε εθνικιστικό γυμνάσιο της Βαγδάτης στην οποία έλαβε μέρος λαϊκό πογκρόμ κατά των εβραίων.

Μετά την αποφοίτηση του, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Ιράκ, την οποία όμως δεν θα τελειώσει, αφού το 1957, σε ηλικία 20 ετών, γίνεται μέλος του επαναστατικού παναραβικού σοσιαλοεθνικιστικού κόμματος Μπάαθ (Baath). 

Το 1957 ο Σαντάμ ήταν από τα μέλη του Μπάαθ που θεωρήθηκαν υπεύθυνα για τη δολοφονία του Στρατηγού Αμπντούλ Καρίμ Κασέμ, που είχε ανατρέψει τον βασιλιά Φαϊζάλ Β έναν χρόνο πριν. Δραπέτευσε από το Ιράκ με ένα τραύμα από σφαίρα στο πόδι και πέρασε έξι χρόνια εξόριστος στην Νασερική Αίγυπτο.

Όταν το κόμμα Μπάαθ ανέλαβε την εξουσία στο Ιράκ το 1968, ο Σαντάμ έγινε αντιπρόεδρος και ήταν ο δεύτερος ισχυρός άνδρας, μετά τον ηλικιωμένο Στρατηγό Αχμέντ Χασάν αλ-Μπακρ. 

Πέρασε τα επόμενα 11 χρόνια εδραιώνοντας τη δική του εξουσία και επιζητώντας λαϊκή υποστήριξη την οποία έλαβε λόγω της αλληλεγγύης και της απλότητας του χαρακτήρα του.

Εκείνη την εποχή ο Σαντάμ Χουσεΐν εργάστηκε κατά του αναλφαβητισμού στο Ιράκ και έκανε την εκπαίδευση προσβάσιμη για όλους. Εκσυγχρόνισε το σύστημα υγείας και την πολεμική βιομηχανία και βοήθησε στην εθνικοποίηση των πετρελαϊκών πόρων του Ιράκ. Επίσης είχε οργανώσει ένα τεράστιο δίκτυο πληροφοριοδοτών του κόμματος Μπάαθ ώστε να εξασφαλίσει την πίστη και να προλάβει οποιοδήποτε πραξικόπημα κυρίως εκ μέρους των Κούρδων του Ταλαμπανί  που υπήρξαν διαχρονικά τα τσιράκια του Ισραήλ.

Το 1979 πήρε με τη βία την εξουσία από τον Αλ Μπακρ και ανέλαβε την Προεδρία του Ιράκ. Σε μία μόνο ημέρα το '79 και σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, 68 μέλη του κόμματος Μπάαθ συνελήφθησαν για απιστία, 22 από τα οποία αργότερα κρεμάστηκαν για προδοσία έτσι έσβησε άμεσα κάθε είδος εσωτερικής αντιπολίτευσης. 

Απέκτησε όμως σημαντικούς εχθρούς στο εξωτερικό.

Εκτός από το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, έβλεπε με πολύ κακό μάτι τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, τον Ιρανό θρησκευτικό ηγέτη ο οποίος είχε διαφύγει τη δίωξη του Σάχη και ζούσε στην ιερή πόλη των Σιιτών του Ιράκ το Νατζάφ. Ο Σαντάμ τον οδήγησε να αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη.

Όταν ο Αγιατολάχ έγινε ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Επαναστατικής Κυβέρνησης του Ιράν το 1979, η σύγκρουση μεταξύ τους ήταν αναπόφευκτη. Έτσι το 1980, ο Σαντάμ με ευθύνη των ΗΠΑ διέταξε εισβολή στο Ιράν, ξεκινώντας έναν οκταετή πόλεμο που οδήγησε στο θάνατο πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπων και από τις δύο πλευρές.

Τον Αύγουστο του 1990 επιτέθηκε στο Κουβέιτ, κατηγορώντας το ότι ρίχνει τις τιμές του πετρελαίου στο οποίο στηριζόταν η οικονομία του Ιράκ. Σε λίγες μέρες το είχε υπό την κατοχή του. Ακολούθησαν συνεχείς αμερικανικοί βομβαρδισμοί - με ευθύνη και των ελληνικών κυβερνήσεων - που ισοπέδωσαν τις εγκαταστάσεις του Ιράκ καθώς και σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους, τέλος η Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου εκδίωξε τους Ιρακινούς στρατιώτες από το Κουβέιτ. 

Από το 1991 το Ιράκ ήταν διαρκώς στο στόχαστρο των διεθνών οργανισμών με κυρώσεις σε τρόφιμα και φάρμακα με αποτέλεσμα να πεθάνουν 1.000.000 παιδιά γεγονός που επικρότησαν γνωστοί Ταλμουδιστές. 

Οι δυνάμεις των ΗΠΑ διέλυσαν αρχαιότητες που ενοχλούσαν τους Σιωνιστές στην συνέχεια έκλεψαν ανεκτίμητης αξίας θησαυρούς και πλάκες χρυσού από τα εθνικά μουσεία και ταμεία ενώ μαζί με τα μέλη του ΚΚ του Ιράκ έσπευσαν να ασφαλίσουν πρώτα την περίμετρο του κτιρίου του Υπουργείου Πετρελαίου για να κλέψουν οι εισβολείς ανενόχλητοι τον εθνικό πλούτο της χώρας!

Μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και την πτώση των Διδύμων πύργων, οι Σιωνιστές των ΗΠΑ κατηγόρησαν τον Σαντάμ Χουσεΐν πως δίνει χημικά και βιολογικά όπλα σε τρομοκράτες. Το Ιράκ συνεργάστηκε με τους επιθεωρητές όπλων του ΟΗΕ να ερευνήσουν την υπόθεση το 2002. 

Παρόλο που δεν βρέθηκε καμία απόδειξη ενοχής των Ιρακινών και του Σαντάμ το 2003 ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους απαίτησε την παραίτηση του Χουσεΐν και τη φυγή του από το Ιράκ.

Εκείνος αρνήθηκε και έτσι οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράκ στις 20 Μαρτίου 2003. Ο ίδιος ο Χουσεΐν αντιστάθηκε σθεναρά αλλά στις 9 Απριλίου 2003 η Βαγδάτη έπεσε, οδηγώντας τον σε φυγή, για να κρυφτεί. 

Ο πανίσχυρος Ιρακινός στρατός ηττήθηκε αν και κάποιες επίλεκτες μονάδες αντιστάθηκαν λυσσαλέα, η οικογένεια του διαλύθηκε και οι γιοι του δολοφονήθηκαν από τα αμερικανικά στρατεύματα οι οποίοι όμως δεν σκέφτηκαν ποτέ την παράδοση παρά την περικύκλωση, ενώ προσπάθησαν να διαφύγουν από το Ιράκ.

Τελικά ο Σαντάμ μετά από προδοσία εντοπίστηκε και συνελήφθη στις 13 Δεκεμβρίου του 2003. Ήταν σε ένα υπόγειο κρησφύγετο για καιρό στο Tikrit. 

Ήταν ένοπλος ταλαιπωρημένος και βρώμικος αλλά τόσο δυναμικός και ιδεολόγος κατά την διάρκεια των ανακρίσεων σε σημείο που η δωδεκαμελής φρουρά του, των πεζοναυτών των ΗΠΑ να ξεσπάσει σε κλάματα όταν εκτελέστηκε!

 Το 2005, ο Σαντάμ Χουσεΐν δικάστηκε ενώπιον του παράνομου κατοχικού Ανώτατου Δικαστηρίου του Ιράκ. Η δίκη κράτησε εννέα μήνες, ενώ ο ίδιος υποστήριζε πως η δίκη είναι στημένη και πως από πίσω κρύβονται οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και στις 30 Δεκεμβρίου του 2006 εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού. Οι αντιδράσεις του εντός της αιθούσης όπου έλαβε μέρος η δίκη υπήρξαν συγκλονιστικές και δείγμα ύψιστου ηθικού αντάξιου ενός εθνικιστή ηγέτη θυμίζοντας σε πολλούς την περιβόητη δίκη της Νυρεμβέργης.

Όταν τον οδήγησαν στην αίθουσα εκτέλεσης σε προάστιο της Βαγδάτης οι δήμιοι ήταν έντρομοι ενώ  ίδιος ζήτησε μόνο το μαύρο παλτό του λόγω του έντονου κρύου για να μην τρέμει και νομίζει ο λαός του ότι φοβάται μπροστά στον θάνατο … 

Του διάβασαν το κατηγορητήριο ενώ εκείνος φώναζε: «Θάνατος στην Αμερική! Θάνατος στο Ισραήλ! Ζήτω η Παλαιστίνη! Όταν είδε την κρεμάλα αναφώνησε: Αυτό είναι για άνδρες». Λίγο πριν πεθάνει απήγγειλε ένα κομμάτι από το Κοράνι.

Την επομένη του θανάτου του ηγέτη του εθνικιστικού Ιράκ μια ντουζίνα πληροφοριοδότες των ΗΠΑ κρεμάστηκαν τάχιστα και δημοσίως από τους επίλεκτους εθνικιστές μαχητές (τους γνωστούς Φενταγίν) σε κολώνες φωτισμού της Βαγδάτης ως ένδειξη εθνικής εκδίκησης και λαϊκής αφύπνισης. 

Η σορός του κρύφτηκε στην έρημο για να μην γίνει σύμβολο ενότητας της Ιρακινής εθνικής αντίστασης. Ο δικαστής που τον καταδίκασε με εντολή των Αμερικανών αργότερα αιχμαλωτίστηκε και αποκεφαλίστηκε.

Πριν λίγες ημέρες οι ΗΠΑ αποχώρησαν από το Ιράκ με τις  επίσημες απώλειες τους να είναι  4500 ένστολοι εγκληματίες και από την πλευρά των Ιρακινών ... ίσως να φτάνουν συνολικά τα τέσσερα εκατομμύρια σε απώλειες ένοπλοι και άμαχοι.

Σαντάμ Χουσεΐν: ζει στις καρδιές των ελλήνων συναγωνιστών!

Η κατάσταση του τρόμου: Παλαιστίνη, Σιωνισμός και οι Εβραίοι

 

του Τroy Southgate

Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αν και οι ειδήσεις για απώλειες, τραυματισμούς και θανάτους αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, τα βασικά στοιχεία σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης και τη λογική λύση για την επίλυσή της δεν προβάλλονται ποτέ.

Πολλοί άνθρωποι θα υποθέσουν —εντελώς φυσιολογικά, βέβαια, εφόσον βασίζονται στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης για την πληροφόρησή τους— ότι το «Κράτος του Ισραήλ» υπήρχε ανέκαθεν, όπως ακριβώς η Αγγλία, η Σκωτία και η Ουαλία. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς η ίδρυση του «Εβραϊκού Κράτους του Ισραήλ» ανακηρύχθηκε μόλις στις 14 Μαΐου 1948, από το Τελ Αβίβ. Πριν από αυτή την ημερομηνία, η χώρα ονομαζόταν Παλαιστίνη και αποτελούσε την πατρίδα του παλαιστινιακού λαού επί σχεδόν 2.000 χρόνια. 

Το ισχυρότερο επιχείρημα του σύγχρονου Εβραϊσμού είναι ότι αποτελούν τους άμεσους απογόνους των αρχαίων Ισραηλιτών. Το επιχείρημα αυτό —σε συνδυασμό με την πλήρη άγνοια της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου— έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τις αξιώσεις τους στην Παλαιστίνη.

Είναι γεγονός ότι το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου Εβραϊσμού απαρτίζεται από μια φυλετική ομάδα που ονομάζεται Ασκενάζι (Ashkenazim), οι οποίοι κατάγονται από τον λαό της Αυτοκρατορίας των Χαζάρων, ο οποίος ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό επτά αιώνες μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

Εκείνη την εποχή, ο μικρός ιουδαϊκός πληθυσμός της Παλαιστίνης είχε διασκορπιστεί από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό και τον γιο του, τον Τίτο. Αυτός ο αρχικός πληθυσμός, ο οποίος ήταν μεικτής καταγωγής, κατέφυγε στη Βόρεια Αφρική και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ισπανία, προσηλυτίζοντας πολλούς ανθρώπους στον Ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της πορείας του.

Η ομάδα αυτή απέκτησε μεγάλο πλούτο και προνόμια, και τα μέλη της είναι γνωστά μέχρι σήμερα ως Σεφαρδίτες Εβραίοι.

Οι Σεφαρδίτες —που αποτελούν το 10% του εβραϊκού πληθυσμού— προέρχονται από ένα μείγμα καταγωγών: Ιουδαίων, Εδωμιτών, Σύρων, Χαναναίων, Φοινίκων και Βορειοαμερικανών. Το αρχικό έθνος του Ιούδα, το οποίο περιλάμβανε τις φυλές του Ιούδα, του Βενιαμίν, του Λευί και άλλες, κατακτήθηκε και οδηγήθηκε σε εξορία στη Βαβυλώνα 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού.

Περίπου 50.000 από αυτούς επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 150 π.Χ. για να ανοικοδομήσουν την πόλη και, τελικά, ενσωμάτωσαν τις πόλεις των Εδωμιτών και των Χαναναίων της γύρω περιοχής. Την εποχή του Χριστού, πολλοί από τους κατοίκους της Ιουδαίας είχαν εδωμιτική και χαναναϊκή καταγωγή· συνεπώς, ακόμη και οι σύγχρονοι Σεφαραδίτες Εβραίοι έχουν ελάχιστο από το αρχικό ισραηλιτικό αίμα να κυλά στις φλέβες τους.

Για να επανέλθουμε στους Χαζάρους —έναν τουρκο-φιννικό, ημι-νομαδικό λαό που εγκαταστάθηκε στη σημερινή νότια Ρωσία και σταδιακά εξαπλώθηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, της Κασπίας και της Αζοφικής—, σημειώνεται ότι αρχικά ήταν ειδωλολάτρες.

Ωστόσο, Εβραίοι που είχαν εξοριστεί από την Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος Γ΄ εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στους Χαζάρους και κατάφεραν να προσηλυτίσουν τον ηγεμόνα της Χαζαρίας, τον Χαγάνο Μπουλάν, στον Ιουδαϊσμό. Τελικά, ολόκληρη η Χαζαρία ακολούθησε το παράδειγμά του. Όταν οι Μογγόλοι νίκησαν τη Χαζαρία τον 13ο αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε βορειοδυτικά, στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι προαναφερθέντες Ασκενάζι.

Είναι σαφές ότι αυτή η ομάδα —η οποία, όπως έχει ήδη αναφερθεί, αποτελεί το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού— δεν κατοίκησε ποτέ στην Παλαιστίνη και, συνεπώς, δεν έχει καμία νόμιμη αξίωση επ’ αυτής. Ακόμη και για τους Σεφαρδίτες Εβραίους θα ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν μια «επιστροφή» στην Παλαιστίνη.

Ο σιωνιστικός ισχυρισμός ότι οι σημερινοί «Εβραίοι» αποτελούν μια «φυλή» που κατάγεται από τους αρχαίους Εβραίους Ισραηλίτες είναι ψευδής. Οι σύγχρονοι «Εβραίοι» δεν αποτελούν «φυλή», αλλά μια πολιτισμική και θρησκευτική ομάδα με μεικτή φυλετική καταγωγή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ύπαρξη μαύρων «Εβραίων» —βλ. για παράδειγμα την Επιχείρηση Σολομών— οι οποίοι επίσης δεν έχουν κανέναν προγονικό δεσμό με τη γη της Παλαιστίνης.

Η κατάκτηση της Παλαιστίνης συνεχίζεται αμείωτη, τόσο από το 1948 όσο και κατά τα προηγούμενα έτη. Πρόκειται για μια κατάκτηση που συντελέστηκε μέσω της μαζικής μετανάστευσης Εβραίων από τη Ρωσία, την Πολωνία, τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, οι οποίοι στέρησαν τον νόμιμο παλαιστινιακό πληθυσμό από τις εστίες, τη γη και το έθνος του.

Είναι μια τραγωδία που κατέστη δυνατή χάρη στην ικανότητα των Σιωνιστών να εξαναγκάζουν κυβερνήσεις και θεσμούς να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους. Στο πλαίσιο αυτό, δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε ο τεράστιος πλούτος τους ούτε η κυριαρχία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι επίσης θλιβερό γεγονός ότι ο δειλός και προδοτικός ρόλος που διαδραμάτισε το βρετανικό κράτος σε αυτή την υπόθεση υπήρξε καθοριστικής σημασίας.   

Οι Παλαιστίνιοι έχουν επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να στρέψουν την προσοχή στη δεινή τους θέση, ωστόσο έχουν αγνοηθεί, ενώ μάλιστα έχουν παρουσιαστεί ως «τρομοκρατική» απειλή για τους «διωκόμενους» Εβραίους, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αξίζει να γίνει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ταραχών στην Παλαιστίνη, ώστε να κατανοηθεί το μέγεθος της αδικίας που διέπραξαν οι Σιωνιστές στη Μέση Ανατολή.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα λεγόμενα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν τη διχοτόμηση της χώρας. Εκείνη την εποχή, οι Εβραίοι έλεγχαν μόλις το 7% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού – ποσοστό που ήταν μάλιστα αποτέλεσμα της μαζικής εβραϊκής μετανάστευσης. Ως αποτέλεσμα της διχοτόμησης, οι Εβραίοι απέκτησαν επιπλέον 48% της χώρας, αυξάνοντας το μερίδιό τους στο 55%. Ο παλαιστινιακός πληθυσμός εξοργίστηκε, και δικαίως. Ωστόσο, οι Σιωνιστές δεν αρκέστηκαν σε αυτό και εξαπέλυσαν μια ανελέητη εκστρατεία τρόμου κατά του γηγενούς πληθυσμού, με στόχο να τους εκδιώξουν από τη γη που τους είχε απομείνει. Αυτή η επιθετική στρατηγική, υπό τη μία ή την άλλη μορφή, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στις 9 Απριλίου 1948, η Εβραία τρομοκρατική οργάνωση Ιργκούν Ζβάι Λέουμι, με επικεφαλής τον υποψήφιο πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν, κατέστρεψε το χωριό Ντέιρ Γιασίν. Συνολικά 254 άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν και αυτό έδωσε τον τόνο για το τι θα ακολουθούσε.  Ως αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών, έως τις 11 Μαΐου 1948, το 77% της χώρας βρισκόταν σε εβραϊκά χέρια.

Τα Ηνωμένα Έθνη, σε μια χαρακτηριστικά αδύναμη αντίδραση, έστειλαν τον Κόμη Φόλκε Μπερναντότ για να μεσολαβήσει στην κατάσταση και να εφαρμόσει το αρχικό σχέδιο διαμελισμού. Οι Εβραίοι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να το δεχτούν και μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η Συμμορία Στερν —με επικεφαλής τον Γιτζάκ Σαμίρ, ο οποίος επρόκειτο επίσης να διατελέσει πρωθυπουργός— πυροβόλησε και σκότωσε αμέσως τον εκπρόσωπο. Στο μεταξύ, η σιωπή του ΟΗΕ για όλη αυτή την υπόθεση ήταν εκκωφαντική.

Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από μια σειρά τρομοκρατικών ενεργειών και τη θέσπιση καταπιεστικών νόμων από το κράτος του Ισραήλ. Για παράδειγμα, στις 20 Μαρτίου 1950 ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την απαλλοτρίωση και τη μεταβίβαση στην κρατική κυριότητα περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν σε Παλαιστίνιους, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια και τα χωριά τους. Στις 14 Οκτωβρίου 1953, εβραϊκές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Αριέλ Σαρόν επιτέθηκαν στο αραβικό χωριό Κίμπια, ανατίναξαν το τοπικό σχολείο, κατεδάφισαν 41 σπίτια και δολοφόνησαν 53 αμάχους.

Το επόμενο σημαντικό γεγονός για την τύχη των Παλαιστινίων έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία, ξεκινώντας τον λεγόμενο Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, τα Υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά, καθώς και το υπόλοιπο μισό της Ιερουσαλήμ. Στις 28 Ιουνίου, οι επιτιθέμενοι ανακοίνωσαν την πλήρη προσάρτηση της Ιερουσαλήμ, παρά το ψήφισμα του ΟΗΕ που όριζε ότι η πόλη έπρεπε να διατηρήσει διεθνές καθεστώς. Κατά συνέπεια, 1,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι βρέθηκαν πλέον υπό ισραηλινή στρατιωτική κατοχή.

Στις 22 Νοεμβρίου 1967, ο ΟΗΕ εξέδωσε το Ψήφισμα 242, καλώντας το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το κράτος του Ισραήλ αγνοεί αυτό το αίτημα εδώ και πάνω από μισό αιώνα και θα συνεχίσει να το πράττει. Παρομοίως, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα που εξέδωσε κατά του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν —τα οποία οδήγησαν σε ολοκληρωτικό πόλεμο μέσα σε διάστημα μόλις έξι μηνών— ο ΟΗΕ δεν έχει καταβάλει καμία σοβαρή προσπάθεια για την επιβολή του εν λόγω ψηφίσματος. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό το συμβούλιο-μαριονέτα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων έχει ταυτιστεί απόλυτα με την υποκρισία.

Η εβραϊκή θέση σχετικά με τους Παλαιστινίους μπορεί να συνοψιστεί σε μια δήλωση της τότε Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Γκόλντα Μέιρ, η οποία δήλωσε στους Sunday Times στις 5 Ιουνίου 1969: «Δεν υπήρχε παλαιστινιακός λαός· δεν υπήρχαν».

Καθώς οι καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι συνέχιζαν τις προσπάθειες να στρέψουν την παγκόσμια προσοχή στη δεινή τους θέση, το «Ισραήλ» εξαπέλυσε μια παγκόσμια επιχείρηση για να φιμώσει τους Παλαιστίνιους εκπροσώπους, χρησιμοποιώντας τη μόνη μέθοδο που γνωρίζει: τη δολοφονία. Στις 16 Οκτωβρίου 1972, η Μοσάντ —η ισραηλινή μυστική υπηρεσία— δολοφόνησε τον Ουαέλ Ζβαϊτέρ στην Ιταλία· στις 8 Δεκεμβρίου 1972, η Μοσάντ δολοφόνησε τον Μαχμούντ Χαμσαρί στο Παρίσι της Γαλλίας· στις 25 Ιανουαρίου 1973, η Μοσάντ εξόντωσε τον Χουσεΐν Μπασίρ στη Λευκωσία της Κύπρου· στις 10 Απριλίου 1973, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες Γιουσέφ Νατζάρ και Καμάλ Αντουάν δολοφονήθηκαν άγρια ​​στα σπίτια τους στη Βηρυτό· και στις 21 Ιουλίου 1973, η Μοσάντ εξέλαβε εσφαλμένα έναν Μαροκινό κάτοικο για Παλαιστίνιο και τον σκότωσε στη νορβηγική πόλη Λιλεχάμερ.

Στο μεταξύ, στις 6 Οκτωβρίου 1973, η Αίγυπτος και η Συρία —αδυνατώντας να πείσουν το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα εδάφη— εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση. Μετά την αρχική επιτυχία των Αιγυπτίων, οι Ισραηλινοί αντεπιτέθηκαν και διέσχισαν τη Διώρυγα του Σουέζ στις 16 Οκτωβρίου. Ωστόσο, τελικά αποσύρθηκαν τον Μάρτιο του 1974, αλλά μόνο μέχρι τις θέσεις που κατείχαν το 1967.

Ένα ενδιαφέρον περιστατικό έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου 1975, όταν ο ΟΗΕ εισήγαγε το Ψήφισμα 3379 (βασισμένο στο προγενέστερο Ψήφισμα 21106) και εξίσωσε τον Σιωνισμό με τον ρατσισμό. Τι σοκ πρέπει να ήταν αυτό για τους δύστυχους, «διωκόμενους» Εβραίους, οι οποίοι επί χρόνια παρουσιάζονταν ως θύματα ρατσισμού και πρωτοπόροι στον αγώνα εναντίον του. Τώρα, βρίσκονταν κατηγορούμενοι για το ίδιο ακριβώς έγκλημα.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, η Μοσάντ συνέχισε την πολιτική της εξόντωσης. Στις 3 Ιανουαρίου 1977, ο Μαχμούντ Σαλίχ δολοφονήθηκε στο Παρίσι· στις 4 Ιανουαρίου 1978, ο Σαΐντ Χαμάμι σκοτώθηκε στο Λονδίνο· στις 3 Αυγούστου 1978, ο Ιζεντίν αλ-Καλάκ εξοντώθηκε στο Παρίσι· στις 21 Ιανουαρίου 1979, ο Αλί Χασάν Σαλαμέ δολοφονήθηκε στη Βηρυτό· και στις 4 Ιουνίου 1981, ο Ναΐμ Χαντάρ σκοτώθηκε στις Βρυξέλλες. Ο κατάλογος συνεχίζεται. Αυτή η λίστα κρατικά εγκεκριμένων δολοφονιών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τέτοια κτηνώδης βία διαπράχθηκε εντός των συνόρων άλλων χωρών, καταδεικνύει: (i) την οργανωμένη εβραϊκή περιφρόνηση για το δικαστικό απαραβίαστο άλλων εθνών, (ii) τη στάση απέναντι στην ελευθερία του λόγου σχετικά με το Παλαιστινιακό ζήτημα και (iii) την απίστευτη αλαζονεία και την έλλειψη λογοδοσίας τους. Το γεγονός ότι επιτρέπεται στη Μοσάντ να δρα ανεμπόδιστα σε όλο τον κόσμο δεν αποτελεί απλώς προσβολή της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προσβολή της ίδιας της ανθρωπότητας.

Συνεχίζοντας, στις 5 Ιουνίου 1982, το «Ισραήλ» εισέβαλε στον Λίβανο και σκότωσε μεταξύ 30.000 και 40.000 ανθρώπους. Στις 30 Αυγούστου εκείνου του έτους, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω καταστροφή της Βηρυτού, οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποχώρησαν, αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι οικογένειες που παρέμεναν πίσω στους καταυλισμούς προσφύγων θα προστατεύονταν. Ωστόσο, στη συνέχεια —και αφού είχαν σταματήσει οι εχθροπραξίες—, στις 16 Σεπτεμβρίου, φιλοϊσραηλινοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες εισέβαλαν στους καταυλισμούς προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα και προέβησαν σε άγρια ​​σφαγή των κατοίκων, η οποία διήρκεσε δύο ημέρες. Οι Ισραηλινοί παρείχαν μάλιστα εναέριο φωτισμό, ώστε η σφαγή να μπορεί να συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό αποτέλεσε αναμφίβολα μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία των σχέσεων του «Ισραήλ» με τους Παλαιστίνιους· ωστόσο, όσοι έχετε παρακολουθήσει την ιστορία μέχρι αυτό το σημείο, θα γνωρίζετε ότι το γεγονός αυτό εντάσσεται στην ισραηλινή πολιτική του πλήρους εκτοπισμού και της εξόντωσης του γηγενούς πληθυσμού, στο πλαίσιο της επιδίωξης για ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Στις 9 Δεκεμβρίου 1987, ένα ισραηλινό φορτηγό εμβόλισε σκόπιμα ένα αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις Παλαιστίνιοι εργάτες. Ίσως να μην επρόκειτο για κάποιο ιδιαίτερα συγκλονιστικό γεγονός, δεδομένης της αιμοσταγούς ιστορίας του κράτους του Ισραήλ, ωστόσο ο παλαιστινιακός πληθυσμός είχε αποφασίσει ότι τα όρια είχαν ξεπεραστεί και στα Κατεχόμενα ξέσπασαν ταραχές. Είχε ξεκινήσει αυτό που έκτοτε έμεινε γνωστό ως Ιντιφάντα (Εξέγερση). Μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, καθώς αντιμετωπίζουν τακτικά τις ισραηλινές δυνάμεις —με τους πυραύλους, τα τανκς, τα πολυβόλα και τα δακρυγόνα— έχοντας ως μοναδικά μέσα αντίστασης πέτρες και μπουκάλια.

Όταν σκεφτόμαστε τους Παλαιστίνιους, είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε τι θα κάναμε εμείς οι ίδιοι αν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια ξένη ομάδα που εισέβαλε στη χώρα μας κατά χιλιάδες, μας εκδίωκε βίαια από τα σπίτια και τη γη μας, μας στερούσε τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης και εφάρμοζε μια πολιτική συστηματικής εξόντωσης. Οι περισσότεροι από εμάς θα πολεμούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις και μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μας. Το ίδιο ισχύει και για τους Παλαιστίνιους, και υπάρχει η ελπίδα ότι μια μέρα θα πετύχουν επιτέλους τη δικαιοσύνη που τους αξίζει.

Μια άγνωστη πτυχή της ένοπλης δράσης των εθνικιστών ανταρτών πόλης της ΕΟΚΑ Β

 

του Οδυσσέα Διομήδους

Αυτό το κείμενο ήθελα να το γράψω εδώ και πολύ καιρό. Και το γράφω με πολύ μεγάλη συγκίνηση. Διότι αυτό που περιγράφω αποτελεί την πιο ηρωική (και συνάμα παντελώς άγνωστη) πράξη του πολέμου του ‘74. Και αναφέρεται μόνο στο σχετικό βιβλίο του (πρόσκαιρα αιχμαλώτου και μετέπειτα δραπετεύσαντος) οπλίτη τότε του 251 ΤΠ, Θεράποντος Κωνσταντίνου.

Στο σχετικό βιβλίο του ο Κωνσταντίνου αναφέρει ότι τη Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και ακολουθούσε, μαζί με άλλους αιχμαλώτους, τα τουρκικά στρατεύματα κατά την προέλαση τους προς Κερύνεια.

Τα τουρκικά στρατεύματα, κατά την είσοδο τους στην πόλη της Κερύνειας αντιμετώπισαν διάσπαρτες εστίες αντίστασης από αποκομμένους άνδρες της Εθνικής Φρουράς. 

Μια από αυτές, κατά τον Κωνσταντίνου, προερχόταν από μια ημιτελή οικία στην είσοδο της Κερύνειας, απ’ όπου εκτοξεύονταν κατά των Τούρκων πυρά αυτομάτων όπλων. 

Ο Τούρκος επικεφαλής του προελαύνοντος τμήματος απέστειλε τον Κωνσταντίνου να πει σε αυτούς που προέβαλλαν αντίσταση, να παραδοθούν ειδάλλως θα έπληττε την οικοδομή με αντιαρματικά πυρά  ΠΑΟ.

Οι υπερασπιστές της οικίας, 14 γενειοφόροι και μακρυμάλληδες, οπλισμένοι με Καλάσνικοφ, κατά τον Κωνσταντίνου - περιγραφή που παραπέμπει σε άνδρες της ΕΟΚΑ Β, είπαν στον Κωνσταντίνου να πει στον Τούρκο αξιωματικό "να πάει να γαμηθεί" διότι οι Έλληνες πεθαίνουν δεν παραδίδονται.

Ακολούθως, οι μαχητές αυτοί διενήργησαν έξοδο βάλλοντας κατά των Τούρκων και θερίστηκαν μέχρις ενός από πυρά πολυβόλων και βολές ΠΑΟ.

Το ότι οι πιο πάνω ηρωικώς πεσόντες Έλληνες μαχητές ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β, προφανώς στο τμήμα του λησμονημένου εθνικού ήρωα του Ελληνισμού Χριστόφορου Καϊμακάμη (Λόντου), το επιβεβαίωσα ως ακολούθως: Όταν εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Κωνσταντίνου (το οποίο είχε γράψει, καθ’ υπαγόρευσή του κάποιος καθηγητής φιλόλογος) ανέθεσε αυτός τη συγγραφή της δεύτερης έκδοσης σε κάποιον ερευνητή συγγραφέα απόστρατο αξιωματικό της αστυνομίας και οπλίτη του Εφεδρικού Σώματος κατά τα γεγονότα του 74, ο οποίος μετά τη συνταξιοδότηση του συγγράφει και εκδίδει μαρτυρίες για τα τότε τραγικά γεγονότα.

Σε σχετική συζήτησή μας μου ανέφερε ότι ο Κωνσταντίνου του είπε ότι οι 14 μαχητές ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β’. Δυστυχώς αυτό δεν το έγραψε στο βιβλίο κατά τη δεύτερη έκδοση του, μολονότι μου το υποσχέθηκε αλλά, προφανώς, κατά τη συγγραφή του βιβλίου υπερίσχυσε η γνωστή μικροψυχία του Μακαριακού. 

Έτσι, εξάλλου, νομίζουν ότι θα πλαστογραφήσουν την Ιστορία.

Η ηρωική θυσία αυτών των αγνώστων ηρωικών μαχητών αποτελεί, κατ’ εμένα την πιο ηρωική πράξη του πολέμου, οπωσδήποτε εφάμιλλη με την επιχείρηση στο Κοτζιά Καγιά, τη μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και τη μάχη του Πυροίου.

Αποτελεί λοιπόν χρέος τιμής για την Κυπριακή (και την Ελλαδική) πολιτεία, να διερευνήσουν τις συνθήκες θυσίας αυτών των παιδιών, να φέρουν στο φως τα ονόματα τους και να τους απονείμουν μετά θάνατον τις αρμόζουσες τιμές.

Και άχρι της συντελείας του αιώνος, οι μέλλουσες γενεές των Ελλήνων θα πρέπει να κλίνουν ευλαβικώς το γόνυ προ του μεγαλείου της θυσίας τους. Διότι αυτά τα παιδιά αναβίωσαν τη θυσία των ενδόξων προγόνων τους, των 300 της προσωπικής (βασιλικής) φρουράς του βασιλέως Λεωνίδα, οι οποίοι στις 20 Αυγούστου του 480 πΧ έδωσαν την πιο ένδοξη μάχη στην ιστορία της Ανθρωπότητας, τη μάχη των Θερμοπυλών!

Οι αντισιωνιστικές περιπολίες υπήρξαν πρωτοβουλίες των εθνικοπρολεταριακών Sturmabteilung (SA)... τις οποίες σήμερα αντιγράφουν οι "Ρουβίκωνες" στην Θεσσαλονίκη και μάλιστα ανήμερα των γεγονότων του Κάμπελ του 1931!

για το βιβλίο διαβάστε εδώ ...

Φαιά Παλαιστίνη: Όταν η Παλαιστινιακή Χαμάς διαβάζει το ιδεολογικό μανιφέστο του Αδόλφου Χίτλερ!

 

Ο Ιουδαίος Πρόεδρος Ίσαακ Χέρτζογκ αποκάλυψε στις 12.11.2023 σε μια συνέντευξη στο δίκτυο BBC της Βρετανίας και στη Λάουρα Κένσμπεργκ ότι οι δυνάμεις του κατοχικών δυνάμεων IDF βρήκαν το βιβλίο του Άντολφ Χίτλερ «Mein Kampf» σε ένα παιδικό δωμάτιο ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα ενός νεκρού μαχητή της αντίστασης σε ένα σπίτι πολιτών που χρησίμευε ως  θέση απόκρυψης για την αντιστασιακή Χαμάς στη πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας. 

«Αυτό το βιβλίο βρέθηκε πριν λίγες μέρες στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας. Σε ένα παιδικό δωμάτιο, το οποίο έγινε καταφύγιο  της Χαμάς. «Ο ένοπλος της Χαμάς που το κατείχε κρατούσε σημειώσεις, και επισήμανε διάφορα τμήματα και μελετούσε ξανά και ξανά την ιδεολογία του Χίτλερ. 

Μέσα στο πολυδιαβασμένο αντίτυπο του Mein Kampf υπήρχαν σημειώσεις στα περιθώρια, υπογραμμισμένα τμήματα και αποσπάσματα». 

Πριν εξήντα επτά χρόνια, ένας άλλος Ισραηλινός ηγέτης ανακοίνωσε την ανακάλυψη αντιγράφων του βιβλίου Mein Kampf που βρίσκονταν στην κατοχή όμως αυτή την φορά ενός διαφορετικού εχθρού. 

Στις 5 Δεκεμβρίου 1956, η Γκόλντα Μέιρ (που την θαύμαζαν καθόλου τυχαία τα μέλη της ΕΠΕΝ(!) ) τότε υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ, μίλησε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Η Μέιρ είπε: 

«Δεν είναι απλή σύμπτωση ότι οι στρατιώτες του αιγύπτιου δικτάτορα Γκαμάλ Αμπντέλ] Νάσερ είχαν μια αραβική μετάφραση του Mein Kampf στα στρατιωτικά σακίδια εκστρατείας τους». 

Τα τελευταία χρόνια, το μανιφέστο του Χίτλερ συνεχίζει να απολαμβάνει σημαντική δημοφιλία στον αραβικό κόσμο και έχει μεταφραστεί στην Γάζα σε τρεις διαλέκτους. 

Το 1982, οι ισραηλινές δυνάμεις βρήκαν πολλά αντίγραφα του Mein Kampf στην αραβική γλώσσα σε οχυρά της PLO που κατέλαβαν στον Λίβανο.

Το 1999, το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP ανέφερε ότι ήταν από τα πιο δημοφιλή βιβλία στα εδάφη που ελέγχονται από την Παλαιστινιακή Αρχή, σύμφωνα με στοιχεία πωλήσεων που συνέλεξε το πιο δημοφιλές βιβλιοπωλείο στη Ραμάλα, την πρωτεύουσα της Παλαιστινιακής Αρχής.

Ίσαακ Χέρτζογκ

Βιτρίνα σε βιβλιοπωλείο της Παλαιστίνης στη  Γάζα το 2013 ...