Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού

 

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού 

«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας: το παρακάτω άρθρο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των παλαίμαχων συναγωνιστών Τ.Χ. - Γ.Γ. - Θ.Κ. - Δ.Π. - Α.Π. 

Δεν μπορεί φυσικά να μην αναφερθεί η αμέριστη βοήθεια της συναγωνίστριας Θ.Π. την οποία και ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τον χρόνο.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Συναγωνιστή που δεν λύγισε στα κελιά της Μασονικής δεξιάς, δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας, δεν συνεργάστηκε με τις κρατικές αρχές και «έφυγε» Όρθιος σε έναν κόσμο Ερειπίων.

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αρχές δεκαετίας του ’60 σε μια κεντρική περιοχή των Αθηνών με έντονους συμβολισμούς, Εθνικοσοσιαλιστικά εμβατήρια από δίσκους βινυλίου διαλύουν την σιωπή της νύχτας προκαλώντας απορίες στους κατοίκους και φρίκη σε αυτούς που αναγνωρίζουν την «καταραμένη» μουσική. 

Σε περίοπτη θέση μιας διώροφης κατοικίας από όπου προέρχεται η μουσική «πρόκληση» κυματίζει περήφανη η Σβάστικα ενώ διακρίνονται σάκοι με άμμο περιμετρικά, θυμίζοντας σε κάποιους ότι οι «Τελευταίοι Πιστοί» μιας άλλης εποχής διαθέτουν ακόμη το θάρρος λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να υψώσουν τα Αντιδημοκρατικά σύμβολα.

Αυτή η περίπτωση δεν είχε να κάνει με μια ακόμη φετιχιστική προσέγγιση του Εθνικοσοσιαλισμού όπως πολλοί θα σπεύσουν να υποθέσουν, αλλά με μια ειλικρινή «μετάληψη εθνικοσοσιαλιστικής θείας κοινωνίας» μέσα στο κέντρο του «υδροκέφαλου τέρατος» που είναι η πρωτεύουσα. 

Υπεύθυνος για το ρίγος που διαπέρασε την σπονδυλική στήλη των υπηρετών του Καραμανλή και κινητοποίησε πολλές φορές την βασιλική χωροφυλακή,  ένας νεολαίος της εποχής ασυμβίβαστος μαχητικός και οξυδερκής. Ο Λογγίνος Παξινόπουλος.

Πήρε το όνομα του από τον «Άγιο» που κατείχε το αξίωμα του Εκατόνταρχου στον Ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα ευαγγέλια, η λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης Λόγχη. 

Ο Θεάνθρωπος όμως του Λογγίνου Παξινόπουλου δεν ήταν ο Ναζωραίος Ιησούς αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι «Μάρτυρες της Πίστης» για αυτόν οι Δώδεκα που απεβίωσαν κατά την διάρκεια της περιβόητης «Δίκης της Νυρεμβέργης». 

Με την ιδεολογική του «λόγχη» ο Λογγίνος Παξινόπουλος προσπαθούσε να πλήξει τα πλευρά της αστικής δημοκρατίας αφού μισούσε τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή της χώρας στον κομματισμό.

Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση διάσημων προσώπων του «ελληνικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος» που χρόνια τώρα δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις καθώς και των κονδυλοφόρων που τον συκοφάντησαν την εποχή εκείνη σε κάθε ευκαιρία, ο Λογγίνος Παξινόπουλος αναμφισβήτητα είναι ο «πρωτεργάτης» στην ενίσχυση και διάδοση των «φασιστικών» ιδεών μετά τον πόλεμο.

Λίγα χρόνια πριν την δικτατορία το όνομα του γίνεται συνώνυμο με την δράση και την επαναστατική σκέψη.  Γεννημένος το 1943, γιος αξιωματικού που αργότερα βρέθηκε στις λίστες διώξεων της δολοφονικής ΟΠΛΑ, στέλεχος των ομάδων κρούσης των «Ελπιδοφόρων» και υπεύθυνος στην περιοχή των Αμπελοκήπων των εθνικιστικών ομάδων αυτοάμυνας που οι αντίπαλοι έσπευσαν να τις ονομάσουν ως «Τάγματα Εφόδου»!

Ο αστικός δημοκρατικός τύπος σπεύδει το ΄63 - λόγω των αλληλοκατηγοριών που ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα γραβατοφορεμένα αντιφασιστικά γουρούνια του κοινοβουλευτισμού που συνωστίζονταν και σιτίζονταν μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» - με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης να δώσει το «σύνθημα» για ένα νέο επικοινωνιακό «κυνήγι» και μάλιστα αυτή την φορά καθόλου τυχαία από τις στήλες της «Καθημερινής» που εκφράζει την εποχή εκείνη τις απόψεις του Παλατιού και του Στρατού.

Την 5η Ιανουαρίου 1960, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κάνουν λόγο για ένα πρωτοφανές κύμα Εθνικοσοσιαλιστικών «εικαστικών παρεμβάσεων» σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, εκτός απ’ την Αθήνα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδος, Χαλκίδα κ.ά., ακόμη και στον Αερολιμένα Ελληνικού) μια παγκόσμια κίνηση ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τις διώξεις της Μοσάντ σε 400 πόλεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στη Λατινική Αμερική που έφτασε συνολικά τις 2500 δράσεις!

Ηθικός αυτουργός για την Ελλάδα θεωρήθηκε ο Εθνικοσοσιαλιστής Λογγίνος Παξινόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός για τις σχέσεις του με την Δαμασκό του Χαφέζ αλ - Άσαντ και την PLO και είχε εκπαιδευτεί στην κοιλάδα Μπεκάα.

Ο Παξινόπουλος σε έφοδο των αρχών τον Οκτώβριο του ’63 δεν πτοείται και με μια χειροβομβίδα στο χέρι, αδιαφορεί πλήρως για τον εισαγγελέα και τα ντόπια τσιράκια του που σπεύδουν να τον τιμωρήσουν για την δράση του. Προσπαθεί να διαφύγει δεν τα καταφέρνει και συλλαμβάνεται αφού πρώτα όμως κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα. Το πρώτο επεισόδιο από μια σειρά διώξεων που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια.

Από την δεκαετία του ΄60 το κράτος συνήθιζε και συνηθίζει ακόμη και σήμερα να υιοθετεί κάθε είδους ψευδή στοιχεία ακόμη και να επιδεικνύει ιστορικά κειμήλια, τα οποία συνοδεύει με ψευδείς μαρτυρίες ανθρώπων της δεξιάς και της αριστεράς με στόχο την διαχρονική «θωράκιση της αστικής δημοκρατίας». 

Τα πολεμικά ενθύμια του πατέρα του Παξινόπουλου που πολέμησε ηρωικά από τον Σαγγάριο μέχρι τις λυσσαλέες μάχες του εμφυλίου κοσμούσαν την οικία του συναγωνιστή ανάμεσα στους αναρτημένους Αετούς της Εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς και τους Κεραυνούς της Κομματικής φρουράς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατηγορούμενος συναγωνιστής ξεφτίλισε τους διώκτες του και νίκησε το κράτος στα δικαστήρια ενώ κατάφερε να του επιστραφούν τα αιματοβαμμένα κειμήλια στο χώρο όπου και ανήκαν.

Τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας της εποχής εκείνης γράφουν: «Ο διεπόμενος από ναζιστικάς πεποιθήσεις Παξινόπουλος συνελήφθη ως κάτοχος μυστικού οπλοστασίου που βρισκόταν σε δώμα στην ταράτσα της οικίας του, το οποίο περιελάμβανε μεταξύ άλλων: Αυτόματο όπλο τύπου “Στεν”, 4 τυφέκια, 10 περίστροφα, 5 χειροβομβίδες “Μιλλς”, ένα κιβώτιο φυσίγγια, 15 ξίφη και μαχαίρια, κράνη, μαστίγια και άλλο πολεμικό υλικό» ενώ στην συνέχεια το άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διακόσμηση του εσωτερικού χώρου της οικίας του που προκαλεί σοκ στους διώκτες του λόγω των Εθνικοσοσιαλιστικών χρωμάτων και συμβόλων. 

Κυκλοφορούσε συχνά με Εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα στο κέντρο των Αθηνών χωρίς να φοβάται τις απειλές, ενώ για την δική του προστασία πάντα είχε μαζί του και έναν γερμανικό ποιμενικό με το όνομα Thor!

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά σε έτερο δημοσίευμα της εποχής για τον Λογγίνο Παξινόπουλο: «Ανεκοινώθη εκ του υφυπουργείου Εσωτερικών, σχετικώς με τα αναγραφέντα […] περί αποκαλύψεως οπλοστασίου ανήκοντος εις παρακρατικήν οργάνωσιν, ότι […] τα εις την οδόν … οικίαν του 20ετούς σπουδαστού Λογγίνου Παξινοπούλου […] ήσαν μουσειακώς ανηρτημένα εις τους τοίχους. […] Ο Παξινόπουλος υπεστήριξεν ότι επρόκειτο περί ενθυμίων ανηκόντων εις τον πατέρα του Παξινόπουλον Σπυρίδωνα, αντισυνταγματάρχην του ελληνικού στρατού. [Ο καταγγείλας αυτόν] κατέθεσεν εις τον εισαγγελέα ότι ο Παξινόπουλος ήτο ηγετικόν στέλεχος φασιστικής οργανώσεως, της «Αντικομμουνιστικής Σταυροφορίας», ο ίδιος όμως ο Παξινόπουλος είπεν ότι εις ουδεμίαν οργάνωσιν ανήκει».

Στις 4 Ιουλίου 1964 νεολαίοι περισσότερα από 500 άτομα χωρίς ενιαία πολιτική ταυτότητα που μισούσαν στο σύνολο τους την σάπια πολιτική κατάσταση, εισβάλλουν στη Βουλή. Ένα πλήθος που αργότερα έπεσε θύμα σπίλωσης και κατηγοριών στα ΜΜΕ της εποχής και καπηλεύτηκαν την οργή τους οι άνθρωποι της δεξιάς λόγω της εναντίωσης τους στον Παπανδρέου. 

Το πλήθος της νεολαίας σύντομα διαλύει τα μπλόκα της αστυνομίας αναποδογυρίζει περιπολικά και κάνει τους χωροφύλακες της Βουλής να κρυφτούν στα υπόγεια. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο ότι με μαχαίρια κάποιοι από αυτούς και άλλοι με ξύλα φτάνουν στον προθάλαμο των συνεδριάσεων και συγκρούονται με τους βουλευτές.

Ηγείται του οργισμένου πλήθους ο Γεώργιος Βεντούρης, ακτιβιστής των ιδεών μας και αργότερα ηγέτης της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) καθώς και ηγετικό στέλεχος του FUAN (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης, Movimento Soziale Italiano).

Λίγες μέρες αργότερα, διεξάγεται η δίκη για αυτή την εισβολή στη Βουλή. Επικρατεί ένταση. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός αξιωματικού της Γενικής Ασφάλειας, η εισβολή στη Βουλή οργανώθηκε από τον Εθνικοσοσιαλιστικό «Όμιλο Εθνικής Αναγεννήσεως». Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι και ο γνωστός στις αρχές Λογγίνος Παξινόπουλος.

Μια παρένθεση για αυτή την επιδρομή: Το 1965 ο καταδικασθείς ως κύριος υποκινητής της επιδρομής Ρένος Αποστολίδης που η δεξιά τον θεωρεί «αναρχικό» και η αριστερά «φασίστα» εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο, μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για την εισβολή στο «Κυνοβούλιο». Εξηγεί ότι η πράξη του αυτή έγινε για να υπογραμμίσει στον κόσμο πως δεν ανέβασε στην εξουσία παρά τον «χασάπη Παπατζή του '44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων, που εγκατέστησε τη Δεξιά στην Ελλάδα». 

Η «Αυγή» έσπευσε να κάνει λόγο για … «Τάγματα Εφόδου» που εισέβαλαν στον ναό της δημοκρατίας.  Η κυβέρνηση διέταξε την διάλυση όλων των οργανώσεων που «αναπτύσσουν έκνομη δράση» ενώ δια στόματος του Υπουργού Εσωτερικών, Ιωάννη Τούμπα, η κυβέρνηση κατήγγειλε την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Υπήρχε μια οργάνωση νέων, οι Άλκιμοι, που λειτουργούσε ήδη από το 1932. Ήταν μια οργάνωση, που την είχε δημιουργήσει η «Εθνικιστική Ένωση Ελλάς», σαν αντίπαλο δέος για τους νεαρούς  Κομμουνιστές στην δεκαετία του 1930. Οι Άλκιμοι, έδρασαν με παραστρατιωτική μορφή, λαμπαδηφορίες, παρελάσεις στην πόλη, μέχρι και το 1936. Τότε, διαλύθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, αφού αυτός σχημάτισε την ΕΟΝ, την μοναδική στα χρόνια του, νόμιμη οργάνωση, για τη Νεολαία.

Δυστυχώς κάποιοι Εθνικοσοσιαλιστές είδαν την 21^η Απριλίου ως μια «σανίδα σωτηρίας» άλλοι απέφυγαν διακριτικά κάθε επαφή μαζί της ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που κυνηγήθηκαν από την ασφάλεια επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνα με την ορολογία του καθεστώτος «αναρχοφασίστες».

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «χουντικού» ένοπλου παραστρατιωτικού σώματος των «Αλκίμων», το οποίο ήταν έμπνευση και δημιούργημα γνωστών εθνικιστών με σκοπό να «αποτελεί τον σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος». 

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης σύμφωνα με τα λεγόμενα του είχε κάνει την πρόταση για «φασιστικοποίηση» της νεολαίας στους Λαδά και Ασλανίδη, αυτοί του έδωσαν την άδεια και την χρηματοδότηση και τα όπλα για να προχωρήσει αλλά χωρίς να φαίνονται, κι έτσι στην διοίκηση τους μπήκαν στελέχη της οργάνωσης Κ4Α.

«Αναμφιβόλως η οργάνωσις των Αλκίμων εξουσιάζετο απολύτως από εμάς», γράφει ο Πλεύρης. «Είδαμε την ευκαιρίαν εξορμήσεως προς την μάζαν των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Αλκίμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετέλει τον λαϊκόν σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος».

Στην πράξη όμως ουδέποτε το καθεστώς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αφού στον αξιακό πυρήνα του υπήρξε απλά μια αντιδραστική στρατιωτική κυβέρνηση με κυρίαρχο το αντικομμουνιστικό στοιχείο και με εσωτερικές συγκρούσεις που τελικά ωφέλησαν τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ. 

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ποιότητας του καθεστώτος ήταν η επιμονή του Παπαδόπουλου να στηριχτεί σε πρόσωπα του παλαιού πολιτικού κόσμου και να ισχυροποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ παράλληλα οι κορυφαίοι αντίπαλοι του ζούσαν πλουσιοπάροχα στο εξωτερικό.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όπως είναι γνωστό υπήρξε άκρως αρνητικός μπροστά στις προτάσεις της ριζοσπαστικοποίησης λέγοντας χαρακτηριστικά - φοβούμενος φυσικά τις αντιδράσεις των ξένων και της αριστεράς - «μην μας πουν φασίστες» αλλά το 1970 λόγω πιέσεων μερίδας των στρατιωτικών 20 χιλιάδες Άλκιμοι ορκίστηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Κατά άλλους ο αριθμός ήταν μόλις 4 χιλιάδες ενώ σε γνωστό ντοκιμαντέρ αναφέρονται 30 χιλιάδες συνολικά.  

Οι περισσότεροι ήταν άνεργοι νέοι που πίστεψαν στις υποσχέσεις τους χούντας ότι «θα σας  βρούμε δουλειά». Αυτές οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν και απέμειναν μόνο οι «διαλέξεις» για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση» γεγονός που σύντομα αποθάρρυνε την νεολαία. 

Η πρόχειρη οργάνωση και η έλλειψη μιας αυθεντικής ιδεολογίας και δράσης μέσα σε συνθήκες μιας «επανάστασης» που τελικά ήταν «παρένθεση» απέδειξε ότι κάθε πολιτικό εγχείρημα που στερείται αρχών και κοινωνικής αποδοχής σύντομα θνήσκει. Το Σώμα των Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος δεν σταμάτησε την δράση του στην μεταπολίτευση. Συνέχισε να κοιτάει κατάματα χωρίς φόβο το δημοκρατικό τέρας αμφισβητώντας έμπρακτα τη αστική νομιμότητα, ενώ το ηθικό του στην φυλακή υπήρξε παράδειγμα για πολλούς. Δεν δείλιασε απέναντι στις συνεχείς ανακρίσεις και φυλακίσεις και δεν συνεργάστηκε με τα πιόνια του καθεστώτος. 

Σε μια επίδειξη ισχύος που σόκαρε τους δημοκράτες και τα ΜΜΕ και παρά τις συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της αριστεράς που έσπερνε το μίσος και της προδοτικής δεξιάς που πούλησε την Κύπρο στο όνομα της δημοκρατίας, ο Λογγίνος Παξινόπουλος - μαζί με Έλληνες και Ιταλούς νεοφασίστες - εμφανίστηκε στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου του ΄75 στις στήλες του Ολυμπίου Διός και χαιρέτισε με Τεταμένη την Δεξιά τις πολεμικές σημαίες που δεν υπεστάλησαν στην Μεγαλόνησο αλλά τις υπερασπίστηκαν οι Έλληνες πολεμιστές παρά την προδοσία των Μακαρίου Αβέρωφ και Καραμανλή καθώς και των επίορκων αξιωματικών.

Ουδέποτε ο Λογγίνος Παξινόπουλος αποδέχτηκε την αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού για την υπεράσπιση των ιδεών.

Παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του ανένταχτος και πιστός στις αρχές και τις αξίες της Πλατωνικής Πολιτείας. 

Υπήρξε Πολιτικός Στρατιώτης και «πυρφόρος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. 

Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια την 24^η Νοεμβρίου 1993.

Λογγίνος Παξινόπουλος: Ζει και Μάχεται!

Η Συντηρητική Επανάσταση του Ιράν: Τα παραδείγματα των Djalal Al - Ahmad, Ali Shariati και Ahmad Fardid (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Ποιες ήταν οι πνευματικές πηγές που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί στο Ιράν το 1979; 

Ενώ το Ισλάμ ήταν η κινητήρια δύναμη, άλλα ρεύματα και ιδέες έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο. Θα αναλύσουμε μια συγκεκριμένη πτυχή αυτών των επιρροών: τους δεσμούς μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και των διανοουμένων που ενέπνευσαν την ιρανική επανάσταση.

Μια ιρανική συντηρητική επανάσταση;

Υπάρχουν κοινά στοιχεία που συνδέουν το γερμανικό πολιτιστικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1920 με εκείνο του Ιράν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα θέμα που σπάνια διερευνάται, ωστόσο η εις βάθος εξέτασή του είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της ιρανικής ιστορίας και της γέννησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. 

Το σημείο που θέλουμε να θίξουμε εδώ αφορά τους διανοούμενους που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 και οι οποίοι επηρεάστηκαν εν μέρει από στοχαστές που συνδέονταν με τη «Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση», έναν όρο που επινόησε ο Armin Mohler στο διάσημο δοκίμιό που έγραψε το 1950, «Η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία 1918-1931». 

Ο Djalal Al - Ahmad είχε διαβάσει (και μεταφράσει υπό εξαιρετικές συνθήκες) το «Πέρασμα στο Δάσος» του Ερνστ Γιούνγκερ, ενώ Ahmad Fardid και ο Ali Shariati επηρεάστηκαν βαθιά από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Και οι τρεις είχαν διαβάσει τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, και ο Shariati τον παρέθετε τακτικά στα γραπτά του.

Ομολογουμένως, οι Δυτικοί συγγραφείς αναφοράς για τον Djalal Al Ahmad και τον Ali Shariati ήταν οι Καρλ Μαρξ, Αλμπέρ Καμύ και Φραντς Φανόν - συγγραφείς που δεν μοιράζονται τίποτα με τους Ερνστ Γιούνγκερ, Μόλερ βαν ντεν Μπρουκ, Όσβαλντ Σπένγκλερ και Ερνστ Καντάροβιτς. 

Γι' αυτό θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι υπάρχει άμεση και απαραίτητη σύνδεση μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και της Ιρανικής Επανάστασης. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα δύο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας του 20ού αιώνα έχουν κοινά σημεία. Οι αντίστοιχοι στοχαστές αντιμετώπισαν, συνολικά, αρκετά παρόμοια προβλήματα, αν και σε πολύ διαφορετικά πλαίσια

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Εθνορομαντισμός και Λαϊκή Κοινότητα: Μια εισαγωγή στην σκέψη του Johann Gottfried Herder

 

Παρά τον επερχόμενο νέο πολιτικό διωγμό που ετοιμάζει η δεξιά και με αφορμή το νέο «ιδιώνυμο» που θα διαμορφωθεί από την απόφαση του Εφετείου, νεολαίοι εθνικιστές συνεχίζουν να μελετούν τις πολιτικές και ιδεολογικές παρακαταθήκες. 

Οι διαφωνίες με προβεβλημένα πρόσωπα της πρώην κοινοβουλευτικής ομάδας δεν μειώνουν στο ελάχιστο την πολιτική σκέψη αυτών που δείχνουν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να προβάλλουν ιστορικά και ιδεολογικά ζητήματα εντός και εκτός διαδικτύου. 

Το παρακάτω άρθρο συνεισφέρει θετικά στην ανάγνωση της ιστορίας των ιδεών και αυτός είναι και ο λόγος για την αναδημοσίευση του.

Εθνορομαντισμός και Λαϊκή Κοινότητα: Μια εισαγωγή στην σκέψη του Johann Gottfried Herder

Ο Johann Gottfried Herder (1744–1803) υπήρξε διαπρεπής θεολόγος, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους Γερμανούς φιλοσόφους που ανέδειξε το ρεύμα του Αντιδιαφωτισμού. Βασικός εκπρόσωπος του πνευματικού κινήματος του Ρομαντισμού, εξέλαβε την φυσική Ιεραρχία εντός ενός ομογενούς συνόλου ως μια απόλυτα εναρμονισμένη με το κοινοτικό πεπρωμένο συνθήκη, καθώς διακήρυσσε ότι «(…) υπάρχει μόνο μια τάξη στο κράτος και αυτή είναι ο λαός, στον οποίον ανήκουν τόσο ο βασιλιάς, όσο και ο αγρότης».

Πρωταρχικός εκφραστής της θεωρίας της Ψυχής του λαού, πρόβαλε έντονα την σημασία της γλώσσας, αλλά και της λαϊκής καλλιτεχνικής δημιουργίας (η οποία έως τότε δεν εκλαμβανόταν παρά ως μια άκομψη κληρονομιά των αγράμματων Γερμανών χωρικών), ως συνεκτικές κολώνες μιας Εθνικής Φιλολογίας, η οποία στέκεται στον αντίποδα της λόγιας, ξενόφερτης «υψηλής» τέχνης.

Από την ιατρική στην θεολογία και την φιλοσοφία

Ο Herder ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Königsberg (σημερινού Kaliningrad). Μην αντέχοντας όμως την θέα ανατομημένων ή εγχειρισμένων σωμάτων, και λόγω κάποιων δικών του δυσάρεστων προσωπικών εμπειριών, εγκατέλειψε τον κλάδο αυτόν για να ακολουθήσει σπουδές στην θεολογία και την φιλοσοφία. Η μεταστροφή αυτή έφερε τον Herder στα θρανία των αμφιθεάτρων του διάσημου φιλοσόφου Immanuel Kant, γνωστού για την διαμόρφωση του συστήματος της κριτικής φιλοσοφίας. Από το 1764 ως το 1769 ο Herder παρέδιδε ο ίδιος διαλέξεις στο καθεδρικό σχολείο της Ρίγα και λίγα χρόνια αργότερα, μετά από διάφορα ταξίδια του σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης, βρέθηκε προσκεκλημένος του Goethe στην Βαϊμάρη, όπου και έλαβε το αξίωμα του ανώτατου επόπτη διοίκησης της Ευαγγελικής Εκκλησίας και του εφόρου εκπαίδευσης.

Ως πολυσχιδής προσωπικότητα που υπήρξε ο νεαρός λουθηρανός ιερέας, δεν παρέλειψε να ασχοληθεί με την γερμανική, αλλά και την ευρωπαϊκή εν γένει λογοτεχνία, συγγράφοντας μόλις στα 23 του έτη το τρίτομο έργο του «Περί της νεωτέρας γερμανικής λογοτεχνίας», μέσα από το οποίο έκανε ανοιχτά έκκληση για κάθαρση της εγχώριας λογοτεχνίας από ξενικές επιρροές, και για ανάδειξη του εθνικού πολιτισμικού πλούτου που παράγει ο λόγος των συμπατριωτών του. Γενικότερα η πρόσληψη της αισθητικής ως τμήμα της ανθρωπολογίας ήταν διάχυτη στα γραπτά του Γερμανού φιλοσόφου, καθώς πίστευε πως τα καλλιτεχνικά έργα του ανθρώπου δεν αποτελούν παρά την πηγαία έκφραση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του. Έτσι λοιπόν και κάθε εποχή και πολιτιστική περίοδος κομίζει το δικό της αξιακό φορτίο στο αέναο ιστορικό γίγνεσθαι, και κάθε πολιτισμός έχει την δική του ξεχωριστή απάντηση για τα προβλήματα μίας συγκεκριμένης χρονικής και τοπικής συγκυρίας.

Ο Herder εύστοχα παρατηρούσε πως ο κάθε πολιτισμός, ο κινέζικος, ο ινδικός, ο αιγυπτιακός, ο Ελληνικός, ο ρωμαϊκός κ.α. δημιουργήθηκε, αναπτύχθηκε και καθιερώθηκε αναλόγως προς την αδιαμφισβήτητη προϋπόθεση του φυλετικού περιβάλλοντος, της προγενέστερης πολιτιστικής μαγιάς, αλλά και του εδαφικού και κλιματικού παράγοντα. Ως εκ τούτου, είναι μάταιο να επιχειρήσει κανείς να συγκρίνει και να ταξινομεί αυθαίρετα τις εκάστοτε πολιτισμικές ποιότητες, άνευ συνυπολογισμού του τόπου, του χρόνου και των ιδιαίτερων συνθηκών εντός των οποίων αυτές αναπτύχθηκαν. Το πάντοτε ανήσυχο πνεύμα του νεαρού τεχνοκρίτη σημείωνε πως «ο Σαίξπηρ δεν ήταν Σοφοκλής, ο Μίλτων δεν ήταν Όμηρος, ο Μπόλινγκμπροκ δεν ήταν Περικλής», αλλά ότι ο καθένας υπήρξε αυτό που υπήρξε και έδρασε σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής της οποίας ξεχωριστά ο καθένας έζησε.

Ο πρόδρομος μιας νέας πνευματικής εποχής

Στην εποχή της επικράτησης των υλιστικών ιδεωδών που Διαφωτισμού, δεν προξενεί ερωτηματικά η συστηματική αποσιώπηση των λόγων και των έργων όσων Ιδεαλιστών στάθηκαν ενάντια στις διδαχές της φιλελεύθερης παντοκρατορίας, από τα πάσης φύσεως ακαδημαϊκά κατεστημένα εντός και εκτός συνόρων. Ενάντια στον ψυχρό ορθολογισμό, την ειδωλολατρία της λογικής και την αποϊεροποίηση που επέφεραν οι ραδιουργίες της νεοαναδυόμενης, υπερφίαλης αστικής τάξης τον 18ο αιώνα, στάθηκαν ως το κύριο πνευματικό αντίβαρο οι περιώνυμοι Ρομαντικοί στοχαστές. Σύμφωνα με τον αείμνηστο θεολόγο, καθηγητή και μελετητή της Φιλοσοφίας Νικόλαο Λούβαρι, οι ρομαντικοί δημιουργοί έχουν πάθος με το παράδοξο, με το όνειρο και τον θρύλο. 

Κατά την ρομαντική παράδοση η Φύση έχει Ψυχή, Ψυχή η οποία λαβαίνει σάρκα και οστά στα δημώδη δημιουργήματα της φιλολογίας των λαών. Σε ένα βαθύτερα φιλοσοφικό επίπεδο, ο Herder απέρριψε την διδασκαλία της διαρχίας, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος αποτελείται από δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους υποστάσεις, ήτοι το σώμα και την ψυχή, καθώς και την θεωρία ότι η ψυχή χωρίζεται σε επιμέρους τμήματα όπως λ.χ. ο λόγος, η αντίληψη, η βούληση, η επιθυμία κ.α. Απεναντίας, υποστήριξε την αδιασάλευτη ενότητα των ψυχικών λειτουργιών, σε έναν οργανικό συγκερασμό της βιολογικής και της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου. Υπό μια πολύ ευρύτερη οπτική, ερμήνευε τον κόσμο ως ένα διεθνές μωσαϊκό γνησίων, αλλά και διαφορετικών μεταξύ τους εθνικών οργανισμών, οι οποίοι οφείλουν να διατηρούν την αυτοτέλειά τους ως ιδιόμορφα ψηφιδωτά και ζώντα συλλογικά σώματα.

Στο μνημειώδες ανολοκλήρωτο έργο του «Ιδέες για την φιλοσοφία της Ιστορίας και της Ανθρωπότητος», ο Herder υποστήριξε ότι τελικός σκοπός της ανθρωπότητος είναι η ανύψωση αυτής προς έναν ανώτερο ανθρωπισμό. Η ανθρώπινη φύση όμως δεν είναι ομοιόμορφη, καθώς ποικίλλει ανάλογα με την εκάστοτε ανθρώπινη φυλή. Συνεπώς, υποστήριζε ότι για να γίνει κατανοητή αυτή η πορεία προς τον ανώτερο ανθρωπισμό, δηλαδή την ίδια την ουσία της Ιστορίας, οφείλουμε να αποκαλύψουμε το λαϊκό πνεύμα που ενυπάρχει σε κάθε λαό. Θεμελιώδης σκέψη του Γερμανού Ιδεαλιστή φιλοσόφου ήταν ότι η ανθρώπινη ύπαρξη κάνει αισθητή την παρουσία της καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης με μορφές κοινού, ομαδικού βίου. 

Εντός αυτής της κοινοτικότητος, ή αλλιώς ομαδικότητος, καλείται η ανθρώπινη φύση να δημιουργεί, να διεκδικεί την ευτυχία της, να υπερασπίζεται την μοναδικότητά της, αλλά και να κατακτά την ελευθερία της. Σε αυτές λοιπόν τις εξ αντικειμένου αναγκαίες μορφές κοινωνικού βίου, συγκαταλέγεται και η μορφή του Έθνους ως η κορωνίδα αυτών. Το Έθνος ιστορικά καταξιώνεται ως η πιο έγκυρη και ανθεκτική μορφή κοινοτικής ζωής, ως ένα ιδιαίτερο είδος λαϊκής κοινότητος με τις δικές της πολιτισμικές παραδόσεις και με διασφαλισμένες τις δυνατότητες για ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων με άλλες παρόμοιες κοινότητες. Η οντολογική υφή μιας τέτοιας διευρυμένης συλλογικότητος παραπέμπει στην έννοια της Πατρίδος και στην κοινή γλώσσα, η οποία με την εσωτερική της δυναμική καθιστά την γενέθλια Γη ως την εστία φανέρωσης της ζωής.

Ωστόσο, ήδη αποφαινόταν ότι στην εποχή της αστικής κυριαρχίας στα σπάργανά της, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, ο κοινοτικός βίος και η λαϊκή κοινότητα μετατρέπονται σε ένα είδος χυδαίου και ανερμάτιστου συναγελασμού, ενώ το Έθνος ταυτίζεται με το κράτος ως μηχανισμός καταστολής. Ακολούθως, η αστική κοινωνία εκφυλίζεται περαιτέρω σε μια μαζική κοινωνία αγελαίων σχέσεων και συμπεριφορών, με μοναδικό «συνεκτικό» κρίκο τον υπολογιστικό προγραμματισμό και την απρόσωπη, άτεγκτη οργάνωση της παραγωγής, κατάφωρα ξένης προς τις ουσιώδεις ανθρώπινες ανάγκες. 

Χαρακτηριστική άποψη του Herder ήταν πως, κατά συνέπεια, όλα τα ανθρώπινα όντα εντός μιας κοινωνίας με τα χαρακτηριστικά αυτά μοιάζουν να έχουν «καταψυχθεί». Υποστήριζε επίσης ότι σε μια συνάφεια σαν και αυτή, το έθνος–κράτος ομοιάζει με εξουσιαστική αρχή, συγκεντρώνοντας όλα τα στοιχεία ενός αντεθνικού κρατικού μορφώματος, στο οποίο οι τερατώδεις ηγετικές ομάδες στην κορυφή του επιδίδονται στην δόλια εκμετάλλευση του κόπου του πολίτη, ενώ ως «πολιτική μούσα» τους αναδεικνύεται ο δεσποτισμός.

Herder και παγκοσμιοποίηση: η σταδιακή γενοκτονία των Εθνών

Αυτός ακριβώς ο δεσποτισμός αντιπροσωπεύει την ωμή και καταπιεστική, πολλές φορές ολοκληρωτική διακυβέρνηση, η οποία εργάζεται μανιωδώς για μια άκρως παθολογική και ψυχαναγκαστική σύμμειξη εθνικών πολιτισμών. Μια σύμμειξη που εκριζώνει τους λαούς από τις εθνικές τους εστίες και παραδόσεις, πολτοποιώντας και αφομοιώνοντας παράλληλα τις ευαίσθητες γραμμές κάθε αυθύπαρκτου πολιτισμού, υπό ένα αφηρημένο, γενικό, επιτηδευμένα αόριστο σχηματισμό, όπως είναι επί παραδείγματι η σαπίλα του αμερικανισμού και του «ονείρου» που τον συνοδεύει, αλλά και η μαζική υστερία της υπερκατανάλωσης άχρηστων προϊόντων που ταλαιπωρεί την οικουμένη. Πρόκειται για την σύγχρονη μάστιγα που ισοπεδώνει λαούς και Έθνη στο όνομα της προοδευτικότητος, της μονάκριβης κόρης της περίφημης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Όπως διαπιστώνεται, ο Herder ήταν άκρως προφητικός ήδη από την εποχή του, καθώς με την φιλοσοφική του σκέψη είχε προβλέψει τον σύγχρονο εξανδραποδισμό των λαών. Σήμερα οι μαζικές διηπειρωτικές μεταναστεύσεις παρουσιάζονται ως λύτρωση από διάφορα εθνομηδενιστικά – κομματικά και μη – μορφώματα, ενώ ταυτόχρονα τέτοιοι ξεριζωμοί αποτιμώνται από τους ίδιους τους φιλελεύθερους κοσμοπολίτες ως «δημιουργικά φαινόμενα μιας νέας τάξης πραγμάτων», στην οποία το Έθνος δεν έχει καμία θέση ενώπιον της αποκαλούμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και συνεννόησης». Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική, καθώς οδηγούνται στον αφανισμό ολόκληροι πολιτισμοί και μαζί τους και οι λαοί, με ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς τις δυτικές πολιτικές ελίτ που εδρεύουν στα μουντά κτήρια των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτων. Αυτοί και όσοι συναινούν στις άνομες επιδιώξεις τους, μέσω της αγαστής συνεργασίας τους με τους τραπεζίτες χρηματοδότες τους, είναι και οι εγκληματίες οι οποίοι εκτελούν το σχέδιο της σταδιακής γενοκτονίας των Ευρωπαίων.

Για τον Herder η κατεύθυνση αυτή, εκτός του πασίδηλα εθνοπροδοτικού της χαρακτήρα, είναι εκ προοιμίου αποτυχημένη, καθώς βασίζεται στην αντιφυσική, έξωθεν βίαιη επιβολή και την υπολογιστική ταξινόμηση, ήτοι σε παράγοντες που εκ των πραγμάτων αποτρέπουν την βαθιά και ειλικρινή γνωριμία με τον έναν ή τον άλλον πολιτισμό. Αυτή η κατάσταση είναι πλήρως αντιπροσωπευτική της σύγχρονης εποχής και του δυστοπικού εφιάλτη που βιώνει η Πατρίδα μας, με πλήθος αδίστακτων ολετήρων που προσποιούνται τους εθνοπατέρες να αντιποιούνται την Αρχή του Έθνους, οδηγώντας έναν άλλοτε ένδοξο λαό στο βάραθρο της μαζοποίησης και της πολιτισμικής ισοπέδωσης. 

Ο σπουδαίος Γερμανός λόγιος, σε αντίθεση με τις κοινωνιολογικού χαρακτήρα ανοησίες των σύγχρονων εκφυλισμένων πρωτοκοσμικών «διανοητών», διέκρινε καθαρά τον οργανικό χαρακτήρα των κοινωνιών. Πάγια άποψη του Herder ήταν ότι η ταυτότητα ενός ανθρώπου διαμορφώνεται από τους πανάρχαιους προγονικούς δεσμούς, οι οποίοι ενώνουν σε ένα δομικό συνεχές το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον του, από την σύνδεσή του με το ιστορικό του πεπρωμένο, την ιστορική μνήμη, το κληρονομημένο εθιμικό και τον πολιτισμό του, αλλά και την Γη του, την ποτισμένη με το αίμα των προγόνων του.

Όπως υποστήριξαν και άλλοι εκπρόσωποι του Ρομαντικού εθνικιστικού κινήματος, τα πραγματικά φυσικά σύνορα των κρατών είναι αναμφίβολα τα εσωτερικά τους σύνορα. Αυτοί οι συγγενείς ομόγλωσσοι, ομότροποι και ομόθρησκοι είναι που ενώνονται μεταξύ τους με ένα πλήθος αόρατων δεσμών από την ίδια την Φύση, ενώ κατανοούν μύχια ο ένας τον άλλον συμμετέχοντας από κοινού σε μια αδιάσπαστη ολότητα, που δεν είναι άλλη από το Έθνος, το κεντρικό πολιτικό υποκείμενο της ανθρώπινης ιστορίας. 

Αυτά τα διδάγματα Ιδανισμού αποτελούν και τα ακλόνητα θεμέλια στην εποχή της νεωτερικότητος, ενός πρωτόλειου Εθνικού Κοινωνισμού, ως της μοναδικής αυθεντικής εκδήλωσης της αρχέγονα Ελληνικής Ιδέας του Αίματος και της Γης.

πηγή

Συζητήσεις για τον Martin Heidegger (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

To παρακάτω άρθρο, αναφέρεται στον μεγαλύτερο φιλόσοφο του 20ου αιώνα, με μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του υιού του Hermann, που παραχώρησε στους Antonio Gnoli και Franco Volpi. 

Η συνέντευξη βρίσκεται στο βιβλίο τους, «Συζητήσεις για τον Martin Heidegger, ο τελευταίος σαμάνος», του 2005. 

Το να μιλά κάποιος για το τεράστιο αυτό μυαλό της φιλοσοφίας, είναι πάντα ενδιαφέρον, ακόμη και από τους ορκισμένους εχθρούς του, που δεν μπορούν να … χωνέψουν τις μη πολιτικά ορθές επιλογές του

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ιωάννης Καποδίστριας, ο ηρωικός «Αντιδημοκράτης» Κυβερνήτης.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Όταν οι σοβάδες του χρόνου σιγά σιγά πέφτουν, τότε είναι που φανερώνεται από πίσω απ' το επίχρισμα, το δομικό υλικό του χαρακτήρα των ανθρώπων. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του ’21 θα ‘πρεπε να ‘ναι στις μαύρες σελίδες της ιστορίας άλλοι σε περίλαμπρη θέση και κάποιοι άλλοι παραμένουν (ακόμη) με το οξειδωμένο από τη νοτιά της ιστορίας φωτοστέφανο τους, που όμως κι αυτό ολοένα αποσυντίθεται. 

Αν και το όνομα του κοσμεί πανεπιστήμιο της χώρας, στις σχολικές εορτές σπανίως αναφέρεται ενώ ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στα εκπαιδευτικά βιβλία. Δεν κάνω λόγο φυσικά για αφιερώματα σε εκπομπές στην τηλεόραση ή ομιλίες στο στράτευμα, ανάξιοι λόγου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγήτορες. 

Οι σύγχρονοι «Ηρόστρατοι» που κρατάνε τα χαλινάρια της ανθελληνικής εξουσίας, είχαν μάλιστα την φαεινή ιδέα να δώσουν το όνομα του στα σχέδια της αυτοδιοικητικής συρρίκνωσης όπου τελικά μετέτρεψαν τις επαρχίες σε καταναλωτικές περιφέρειες της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Το όνομα του «αυταρχικού» ανδρός που επέφερε παλαιότερα την οργή του Μαρξιστή ιστορικού Κορδάτου και την πρόσφατη αδιαφορία του υπουργού Άδωνη Γεωργιάδη δεν είναι άλλο παρά αυτό του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.

Η ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή αποτελεί το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Μια φλόγα μέσα στο σκοτάδι της δυστοπικής νεωτερικότητας. 

Ξαφνικά οι χορηγοί αποσύρθηκαν το κράτος αδιαφόρησε όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε και οι υπεύθυνοι του κέντρου κινηματογράφου αρνήθηκαν κάθε χρηματοδότηση. 

Οι απειλές δεν έλειψαν από την παλέτα του μίσους που κυριαρχεί στο προτεκτοράτο, οι καταγγελίες ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο μελέτης από την ελ.ας ενώ ουδείς εκ του «εθνικιστικού χώρου» δεν τολμάει να θέσει - έστω επικοινωνιακά - το θέμα της ανάδειξης των ενοποιημένων απορρήτων φακέλων που βρίσκονται στο αρχείο του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών στο Λονδίνο και αποκαλύπτουν τα μυστικά σχέδια και τις ευθύνες της Αγγλίας σε σχέση με τον τελετουργικό θάνατο του Καποδίστρια.

Αντιδράσεις είχε προκαλέσει παλαιότερα ο χλευασμός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας από πανεπιστημιακό και μέλος της επιτροπής 2021 για τον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση. 

Προσφάτως μάλιστα γνωστό πρωτοκλασάτο στέλεχος του «αντιεξουσιαστικού χώρου» έσπευσε να σπιλώσει στο Χ το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια, εφημερίδες από ακριβό χαρτί που πωλούνται δωρεάν στους σταθμούς του μετρό φιλοξένησαν λίβελους για το πρόσωπο του, ενώ αντιφασιστικές ιστοσελίδες είτε δεξιάς είτε αριστερής κοπής ξέρασαν χολή για τον Κυβερνήτη. 

Ελάχιστοι όρθωσαν την φωνή τους προς υπεράσπιση του δολοφονημένου Ηγέτη μεταξύ αυτών κάποιοι σύλλογοι μνήμης ενώ κορυφαίες κυβερνητικές προσωπικότητες «πάγωσαν» από την αποδοχή του trailer της ταινίας και αναμένεται να εμφανιστούν στην πρεμιέρα για να σώσουν τα όποια προσχήματα …

Αυτές οι γραμμές ας είναι ένας φόρος τιμής στην μνήμη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Αν υπήρχε συγκροτημένο επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα όφειλαν οι πρωτεργάτες και ηγέτες του να ορκίζονται στον τάφο του στην Κέρκυρα, με γνώμονα το καλό του Έθνους και να παίρνουν όρκο εκδίκησης για τον θάνατο του και την διαχρονική δυστυχία που μας έριξαν οι Αρμοστές και τα τσιράκια τους.

Η γοητεία του Καποδίστρια έγκειται στο ότι λειτούργησε εξαρχής και ταυτόχρονα ως αντίπαλος και των δυο ομάδων που έκτοτε εν πολλοίς καθορίζουν τις τύχες τις χώρας: τα πελατειακά καπετανάτα από την μια μεριά και τους «διαφωτισμένους» εισαγωγείς των δημοκρατικών Ιακωβινικών μοδών από την άλλη. 

Το επίτευγμα αυτών των δυο ομάδων είναι ότι διαχρονικά εμφανίζονται ως άσπονδοι εχθροί, ενώ στην πραγματικότητα η δήθεν αντιπαλότητά τους επιτρέπει να συγκυβερνούν σε έναν 200ετή «μεγάλο συνασπισμό» κάτω από την μύτη των Ελλήνων που συνεχίζουν να εμπιστεύονται τον σάπιο κοινοβουλευτισμό.

Εξαρχής, ο Καποδίστριας προσπαθούσε να καταδείξει το ανεφάρμοστο του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς ο αυταρχισμός της Τουρκοκρατίας είχε προκαλέσει δυσεπίλυτα προβλήματα. 

Οι Έλληνες έπρεπε να αποκτήσουν παιδεία, προκειμένου να συμμετάσχουν υγιώς στα κοινά. Ακόμη και οι πιο ισχυρές οικογένειες έπρεπε να μάθουν να χρησιμοποιούν τη δύναμη τους όχι ως δυνάστες του λαού, αλλά ως αρωγοί του και ως υποστηρικτές της οικονομίας, με εμπιστοσύνη στον Κυβερνήτη. 

Είναι αλήθεια προς φρίκη πολλών ότι ανδρώθηκε ιδεολογικά σε ένα περιβάλλον απολύτως ξένο προς τις αστικοδημοκρατικές ιδέες με στόχο την εθνική απελευθέρωση, δεν πίστεψε ποτέ στις πομφόλυγες που εκτόξευαν μητραλοίες όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης που υπήρξαν πιστά όργανα των ξένων του Φαναριού αλλά και του Σουλτάνου. 

Ανέλαβε κυβερνήτης της επαναστατημένης Ελλάδας το 1827, εξαρχής κυβέρνησε με συγκεντρωτικό τρόπο, παραμερίζοντας το σύνταγμα της Τροιζήνας της οποίας η Εθνοσυνέλευση τον είχε εκλέξει Κυβερνήτη, και αντικαθιστώντας τη Βουλή με το λεγόμενο «Πανελλήνιον», ένα 27μελές σώμα συμβουλευτικού χαρακτήρα υπό τον απόλυτο έλεγχο του, όπως και η Κεντρική Γραμματεία που επιτελούσε ρόλο υπουργικού συμβουλίου. 

Μολονότι φαινομενικά ορκίστηκε για την τήρηση των Εθνοσυνελεύσεων της Επιδαύρου, του Άστρους και της Τροιζήνας γρήγορα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα γραπτά αστικοδημοκρατικά τερτίπια και οραματίστηκε όχι απλά το Νέο Κράτος αλλά την «Ελληνική Πολιτεία». 

Μολονότι τον κατακρίνουν οι εχθροί του για αυτές τις ενέργειες ξεχνούν ότι: «η Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας εξέλεξε ομόφωνα εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους Κυβερνήτη της Ελλάδος τον Ιωάννη Καποδίστρια και μεταβίβασε σ’ αυτόν τη νομοτελεστική της εξουσία για μία επταετία από 3  Απριλίου 1827. 

Οι Πληρεξούσιοι στη συνέχεια, υπέγραψαν την 6η Απριλίου, το προσκλητήριο γράμμα προς τον Καποδίστρια με το οποίο αναγνώριζαν ότι: 

«τα κακά που επήγασαν στο διάστημα του επταετούς αγώνος του Έθνους οφείλονταν στην πολυμέλεια της Νομοτελεστικής Δυνάμεως και ότι προς αποφυγή όλων αυτών των κακών, η Συνέλευση αποφάσισε τη συγκέντρωση όλης της Νομοτελεστικής Δυνάμεως σε έναν και μόνο. Τον προσκαλούσαν δε να επιταχύνει την άφιξή του στην Ελλάδα». 

Ο Κυβερνήτης, φτάνοντας στην Αίγινα, έχει μελετήσει προσεκτικά τα προηγούμενα συντάγματα με τη διάκριση των εξουσιών και κατάλαβε ότι  δημιουργούσαν πολυαρχία και αδυνάτιζαν την εξίσου πολυμελή εκτελεστική εξουσία που δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις. 

Έπρεπε να ικανοποιηθούν όλοι  και αυτό οδηγούσε στην καταστροφή. Η τέλεια ασυδοσία που επακολούθησε και η σειρά των εμφυλίων πολέμων ήταν το θλιβερό επακόλουθο των «ανακατεμένων εξουσιών» που όριζαν τα δημοκρατικά συντάγματα. 

Το Kράτος ως έννοια που έχει σύμφωνα με την μυθολογία αδερφή την Βία (…) ποτέ δεν συγκίνησε πραγματικά τον Κυβερνήτη, η Πολιτεία υπήρξε όμως η Ουτοπία του Μέλλοντος και η ουσία της σκέψης του. 

Κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για τη δημιουργία θεσμών κυριολεκτικά εκ του μηδενός, καταστέλλοντας την πειρατεία, θέτοντας τις βάσεις της δημόσιας διοίκησης εκπαίδευσης και απονομής δικαιοσύνης, αναδιοργανώνοντας το στρατό, ιδρύοντας το Εθνικό Νομισματοκοπείο και το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της χώρας, την «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα». 

Πέτυχε να επικρατήσει εσωτερική ειρήνη, να οργανωθεί στοιχειωδώς η διοίκηση, να λειτουργήσει με κάποια επάρκεια ο κυβερνητικός μηχανισμός, να ληφθεί μέριμνα για τα ορφανά και γενικά για όσους ήταν τελείως απροστάτευτοι. Η χώρα απέκτησε ασφάλεια και τέθηκαν οι βάσεις μιας ομαλής πορείας. 

Για τον Κυβερνήτη προτεραιότητα είχε η εκδίωξη των Τούρκων και των Αιγυπτίων από την Πελοπόννησο και τη Στερεά και η εξασφάλιση όσο το δυνατόν ευρύτερων συνόρων για το υπό σχηματισμό κράτος. Παρά το γεγονός ότι τον αποδέχτηκαν αρχικά οι ξένες δυνάμεις προς εφαρμογή των σχεδίων τους ο ίδιος ήξερε τι έπρεπε να κάνει προς όφελος της Πατρίδας και μόνο υπέρ αυτής.

Υπονόμευσε την θέση των κοτζαμπάσηδων που αντικατέστησαν τους Τούρκους στους θώκους της εξουσίας και άρχισε να ξηλώνει όλες τις παγίδες όλων αυτών που είτε με ράσα είτε, χωρίς ήθελαν και πάλι έναν νέο Σουλτάνο στον σβέρκο του λαού μας. 

Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Καποδίστριας δεν αποκλείει κανέναν, ούτε και αυτούς που αναμείχθηκαν με άσχημο τρόπο στους εμφυλίους πολέμους που προηγήθηκαν, ούτε και αυτούς που διαχειρίστηκαν πολλές φορές με σκανδαλώδη τρόπο τα «εθνικά δάνεια». Πολλοί από αυτούς θα αποτελέσουν πολύ σύντομα το σκληρό πυρήνα της αντιπολίτευσης εναντίον του. 

Με αφορμή την Ιουλιανή επανάσταση στη Γαλλία και την επικράτηση του Φιλελευθερισμού, μεσαία και κυρίως ανώτερα στρώματα κινήθηκαν κατά του Καποδίστρια. Οι Άγγλοι ασφαλώς υποδαύλιζαν τη δυσφήμιση του Κυβερνήτη. 

Η αστική δημοκρατία για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνει πλήρως τον διαχρονικό ιερό Πλατωνικό Λόγο αφού αυτή οδηγεί νομοτελειακά στην απόλυτη τυραννία. Οι φανερές πολιτειακές λύσεις που είχε αρχικά ο Καποδίστριας στη φαρέτρα του απέναντι στα χαοτικά σχέδια των αντιπολιτευόμενων ήταν δύο: Πρώτον, να κηρύξει δικτατορική εξουσία με τη βοήθεια του Στρατού. Δεύτερον, να ωθήσει τον λαό σε επανάσταση εναντίον της Βουλής. 

Δεν έπραξε τίποτα από τα δυο, διότι γνώριζε καλά τις συνέπειες και την λασπολογία που θα ξεκινούσε από την μήτρα της αστικής δημοκρατίας και της τρομοκρατίας την Γαλλία καθώς και την δύναμη του τύπου που ελεγχόταν από τα ξένα κέντρα και τις μυστικές υπηρεσίες.

Αντ’ αυτών, ο Καποδίστριας πρότεινε τη «μεταβολή» του πολιτεύματος, στην οποία συμφώνησαν όλοι οι πολιτικοί παράγοντες και φυσικά θυμίζει σε όσους διαθέτουν ιστορική μνήμη, την κρίση του πανικόβλητου αστικού πολιτικού κόσμου που αποδέχτηκε με έκδηλη ανακούφιση την έκτακτη ανάληψη της πρωθυπουργίας υπό τον Στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου, σε στιγμές τραγικές για την Πατρίδα το 1941 μετά την κατάρρευση του μετώπου, όπου ανέλαβε παρά το θέμα υγείας, την ευθύνη για την αποφυγή του ολοκληρωτικού αφανισμού και την αιχμαλωσία του στρατεύματος καθώς και του λαού μας προς όφελος των Άγγλων. 

Οι λιμοκοντόροι πολιτικάντηδες και πάσης φύσεως δημοκράτες πάντα σπεύδουν στο τέλος σε έναν Αντιδημοκράτη για να σώσουν την Πατρίδα αλλά και το τομάρι τους, ενώ μετά όταν έρχονται και πάλι στην εξουσία κάνουν ουρά στα ειδικά δικαστήρια για  να κατηγορήσουν με απύθμενο θράσος τους «Προμηθείς» ως «προδότες» και «δοσίλογους», ποιοι άραγε, αυτοί που ζούσαν από τις χρυσές λίρες των Αγγλικών δανείων του Αγώνα του 1821 και των Σιωνιστών τραπεζιτών, αργότερα από τα λεφτά των εμπόρων του Βενιζέλου, το ΄41 μέχρι το ΄44 με τις χρυσές λίρες της SOE ενώ τέλος μετά το ΄47 με τα δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ!

Ακόμα και ο κατοπινός του πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος έδωσε αφορμή γι’ αυτά τα ευφάνταστα περί καταπίεσης, ο Σπυρίδων Τρικούπης, έγραψε: «Ουδέποτε άνθρωποι εδέχθησαν με ευνοϊκότερο τρόπο τον σωτήρα τους». 

Αυτό θυμίζει μαρτυρίες πολιτικών αμέσως μετά την έλευση της 21^ης Απριλίου αν και οι Στρατιωτικοί του 1967 ουδεμία πολιτική παιδεία είχαν σε αντίθεση με τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια που διέθετε διπλωματική εμπειρία πολιτική ευφυΐα και κοινωνική οξυδέρκεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο θάνατος του Κυβερνήτη οδήγησε στην έλευση του Όθωνα και της μισητής Αντιβασιλείας καθώς και του Μαξ ντε Ρότσιλντ που ανέλαβε αμέσως την χρηματοπιστωτική εξουσία στην χώρα μας. 

«Το Σύνταγμα ομοιάζει με ξυράφι στη χρήση του οποίου ήταν αγύμναστα τα χέρια των Ελλήνων», είπε κάποτε ο Καποδίστριας στον Άγγλο Πλοίαρχο και αργότερα Πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα, Εδμόνδο Λάϋονς, όταν αυτός τον προέτρεπε να χορηγήσει Σύνταγμα. 

Η κλασική τακτική των άθλιων αστοδημοκρατών είτε την εποχή του Ιωάννη Καποδίστρια είτε αργότερα με τον ολέθριο Ελευθέριο Βενιζέλο και τον ουτιδανό Γεώργιο Παπανδρέου, δεν είναι παρά η απομίμηση των ιδεών εκείνων που ονομάζονται συνοπτικά ως «Σύνταγμα» και σώζουν το πολίτευμα αλλά τελικά καταστρέφουν τάχιστα την Πατρίδα και τον Λαό, στο όνομα πάντα της «ισότητας» και της «ελευθερίας» όπως ονομάζουν τα συμφέροντα τους οι πολυεθνικές και οι στοές. 

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη επιζητούσαν συμμετοχή στα κοινά μόνο εκείνων που είχαν περιουσία και ήταν αυτόχθονες (!) δηλαδή οι πρόκριτοι οι ιεράρχες και οι πολιτικοί με στόχο να αποκλειστούν οι αγρότες και οι πολεμιστές που ζούσαν εκτός των ορίων της επικράτειας θυμίζοντας τις σχέσεις διαφθοράς του σήμερα.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη δεν ήθελαν να υπάρχουν έσοδα για το κοινό καλό αλλά μόνο για τα ξένα κόμματα που υπηρετούσαν κάτι που θυμίζει τα σημερινά χρέη των κομμάτων εξουσίας.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη ζητούσαν από τα άδεια ταμεία άμεσες αποζημιώσεις υπέρογκων ποσών για να περνάνε καλά στους πύργους της Μάνης και τις επαύλεις των Νήσων αν μη τι άλλο οι λήσταρχοι του τότε ΟΠΕΚΕΠΕ φορούσαν και φουστανέλες, ενώ ο Καποδίστριας αρνήθηκε να υποταχθεί σε νέες δυσμενείς δανειακές συμβάσεις καθώς και να πει και «ευχαριστώ» όπως έπραξε γνωστός πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη πανηγύρισαν σε πρωτοσέλιδα την εξόντωση του όπως οι σύγχρονες φυλλάδες επευφήμησαν το '46 τον απαγχονισμό των Εθνικοσοσιαλιστών στην Νυρεμβέργη ή την πτώση των Αντιδημοκρατών Ηγετών του Αραβικού Κόσμου προς όφελος των Σιωνιστών.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη έκαψαν τα πολεμικά πλοία προς όφελος του ξένου παράγοντα που γελούσαν με την κατάντια των προεστών, θυμίζοντας το αντιτορπιλικό «Βέλος» που παραδόθηκε σε ξένη δύναμη και οι πρωτεργάτες του κινήματος επιβραβεύτηκαν αργότερα από τον ξενόδουλο Καραμανλισμό. 

Η δημοκρατία διαχρονικά είναι ο βιαστής της λογικής και ο γδάρτης του λαού μας. 

Σε όλα τα παραπάνω ο «αυταρχικός», «αντιδημοκράτης», «πρωτοφασιστής» Κόμης Καποδίστριας, αντέταξε το λαϊκό συμφέρον και το πλήρωσε με το αίμα του με ηθικούς αυτουργούς τις ξένες πρεσβείες και φυσικούς αυτουργούς τους διαχρονικούς εντολοδόχους του παρακράτους. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα τον μισούν από τους «Ιεχωβάδες» του Περισσού μέχρι τους «αρχιερείς» του φιλελευθερισμού. 

Τον είπαν «συγκεντρωτικό», «τύραννο» και «δικτάτορα» (και τι με αυτό; οι αντιδημοκράτες δεν οφείλουν να διαθέτουν δηλώσεις μετανοίας) στις στήλες των επιδοτούμενων εφημερίδων της Ύδρας οι γνωστοί κατευθυνόμενοι ποντικοί του φιλελευθερισμού, όμως αυτός ως Μάρτυρας Εθνικός και «Άγιος της πολιτικής» αφού πρώτα μεγαλούργησε έπεσε ηρωικά - καθόλου τυχαία τα θανατηφόρα πλήγματα από βόλια στην βάση του κρανίου και από το τεκτονικό ξίφος στην βουβωνική χώρα - στα σοκάκια του Ναυπλίου υπέρ του Ελληνισμού και των Παραδόσεων του έθνους μας. 

Από την ήττα του Ελληνισμού στην Πύδνα έως και σήμερα, το έθνος συνεχίζει να έχει αναλαμπές δόξας και αντίστασης, ενάντια στον μεγαλύτερο εχθρό του, που από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα, την Απείρανθο της Νάξου, την Δρέσδη, το Αμβούργο, τον Πειραιά, την Χιροσίμα μέχρι και την Φαλούτζα, συνεχίζει να σπέρνει την δυστυχία και τον θάνατο και να παίρνει διαχρονική μορφή στην τυραννία που ονομάζεται Δημ(ι)οκρατία!

Τα Χριστούγεννα εναντίον της Νεωτερικότητας (https://anaktisi-mag.gr/)

 

Η επέλαση της Νεωτερικότητας στον 19ο αιώνα και οι καταστροφικές αλλαγές που επέφερε η Βιομηχανική Επανάσταση σάρωσαν τον κόσμο της Παράδοσης. 

Μια από αυτές τις αλλαγές ήταν ο εορτασμός των Χριστουγέννων. 

Ειδικότερα στην Αγγλία την μήτρα του τότε αναδυόμενου βιομηχανικού καπιταλισμού. Στη Μεσαιωνική Αγγλία τα Χριστούγεννα αποτελούσαν 12ήμερη εοραστική αργία χαρακτηριζόμενη από γλέντια, ποτά, παιχνίδια και φιλανθρωπίες των πλουσίων και των προυχόντων προς τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. 

Ένας θορυβώδης εορτασμός της γέννησης του Χριστού που θύμιζε τις αρχαϊκές διονυσιακές εορτές του Ηλιοστασίου και των Σατουρναλίων

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Απόσπασμα άρθρου από Ισπανικό εθνικοσυνδικαλιστικό περιοδικό: Μια Φαλαγγίτικη ανάλυση για τον Τσε Γκεβάρα

 

link: Όταν ο Fidel Castro διάβαζε Jose Antonio Primo de Rivera και ο Guevara ήταν λαϊ(κι)στής*

link: Όταν ο Fidel Castro συνάντησε τα Waffen - SS

link: Ο Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα μέσα από την εθνικοεπαναστατική οπτική: o Περονιστής της «εθνικιστικής αριστεράς»

link: Ο Che Guevara για τον Φασισμό

link: Το πάθος για τον Che (που διάβαζε Jose Antonio) του αντικομφορμιστικού χώρου (μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

«Η ΣΕΛΛ, η ΕΣΣΟ και η ΤΕΞΑΚΟ του φίλου μας, του Ροκφέλλερ, με μια μαχαιριά μας έσπρωξαν στην αγκαλιά της Σοβιετικής Ένωσης» 

Το εμβληματικό εξώφυλλο του περιοδικού "Έλληνας Εργάτης" το οποίο εξέφραζε την εποχή εκείνη την "αριστερή" πτέρυγα του κόμματος της "Χρυσής Αυγής" και το οποίο προκάλεσε αντιδράσεις στους κύκλους της αστικής ακροδεξιάς και των αριστεριστών. 

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος όταν βρέθηκαν τα οστά του Γκεβάρα και ακολούθησε η μεταφορά τους στην Κούβα, έγραψε υμνητική νεκρολογία στην τελευταία σελίδα της κομματικής εφημερίδας.

Μετάφραση για την συντακτική ομάδα: Στέφανος Καρδιτσιώτης

Από  την οπτική γωνία της Φαλαγγίτικης ιδέας, ο Τσε είναι το  παράδειγμα ενός ολικού  συμβιβασμού με τον Λατινοαμερικάνικο κόσμο. Η θυσία του δεν έγινε επί ματαίω, γιατί ο καθένας που αισθάνεται το καθήκον της ένωσης με τον λαό του, πρέπει να έχει μια επαναστατική συμπεριφορά αποφεύγοντας κάθε είδους ελαφρότητα στην ζωή του. Το να πεθάνεις νέος, δεν σημαίνει τίποτα εάν στο  σύντομο αυτό διάστημα της ζωής σου μπορέσεις να σταθείς στο ύψος των προσδοκιών των καταπιεσμένων λαών και εθνών, καθώς  και των  αιτημάτων τους για θυσία της νεολαίας στο βωμό του  απελευθερωτικού αγώνα.

Ο Jose Antonio Primo de Rivera είχε πει ότι «Η επανάσταση είναι δουλεία μιας τολμηρής, αμείλικτης μειονότητας με ανοσία στην αποθάρρυνση, μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που οι πρώτες τους ενέργειες δεν θα γίνουν κατανοητές από τις μάζες, αφού αυτές  αποτελούν τα θύματα μιας μακράς περιόδου φθοράς και θα αντικαταστήσουν την σύγχυση της ύπαρξης τους, από την χαρά και την καθαρότητα της νέας τάξης». 

Ο Αργεντίνος επαναστάτης υπήρξε θαυμαστής του αγώνα των Εθνικιστών ανταρτών της ΕΟΚΑ Α'  και στην φωτογραφία εμφανίζεται στο πλευρό του Εθνικιστή Στρατηγού και φιλοναζιστή Juan Peron κατά την διάρκεια της εξορίας του στην Μαδρίτη. 

Ο Τσε Γκεβάρα άνηκε ακριβώς σε αυτό το είδος επαναστατικής μειονότητας, που αγωνίζονταν για την ολοκληρωτική απελευθέρωση των Ισπανόφωνων πληθυσμών από την επικυριαρχία εγκάθετων κυβερνήσεων ελεγχόμενων  από τους παρασιτικούς γιάνκηδες. Η αντίληψη  του άνηκε στον  ηρωικό τρόπο ζωής. 

Η σκέψη του και η δράση του είναι ένα φωτεινό παράδειγμα αυτού του τρόπου  όταν έλεγε «Το να βρεις τον τρόπο να διαιωνίσεις  την ηρωική επαναστατική συμπεριφορά στην καθημερινή ζωή, είναι από ιδεολογικής πλευράς η πιο κρίσιμη αποστολή. Το εργαλείο κινητοποίησης του λαού  πρέπει απαραίτητα να είναι πρώτα απ΄ όλα ηθικό». Έτσι, αυτή η μειονότητα έγινε η επαναστατική εμπροσθοφυλακή που  σκοπό είχε να  χτίσει στο μέλλον  ένα ελεύθερο έθνος και να του προσφέρει μια κοινωνική δικαιοσύνη ανύπαρκτη μέχρι τότε.

Γιατί αυτή η Φαλαγγίτικη προσκόλληση στον Τσέ; Πάνω απ’  όλα γιατί η θυσία του είναι αυτό που ο επαναστατικός Φαλαγγιτισμός πιστεύει ότι είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθηθεί από όλους αυτούς, που βλέπουν την ζωή τους σαν  υπηρεσία σε μια πολιτική κοινότητα που αναζητά την κοινωνική δικαιοσύνη και  που η νεοφιλελεύθερη πλάνη τους την  έχει  αρνηθεί.

Ο Τσέ Γκεβάρα είχε συνειδητοποιήσει απόλυτα την συμβιβαστική σχέση  μεταξύ μιας ζωής δοσμένης σε ένα σκοπό σχετιζόμενο με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και των λαών  που αναζητούσαν την απελευθέρωση τους από το τοκογλυφικό κεφάλαιο. Τα λόγια του αντηχούν ξεκάθαρα «Ο καθένας μας θα κληθεί να πληρώσει εν΄ ευθέτω χρόνο το μερίδιο του στην θυσία, αισθανόμενος  ικανοποίηση για το  καθήκον που έχει εκτελεστεί, αντιλαμβανόμενος την συλλογική πρόοδο προς τον νέο άνθρωπο».

Ο αγώνας είναι αέναος, δεν υπάρχει τέλος γιατί κάθε λεπτό η ύπαρξη των επαναστατών του σαλονιού μπορεί να γίνει αιτία άρνησης του επαναστατικού θριάμβου. Γι΄αυτό, πλήρης ήθους του Jose Antonio διακηρύσσουμε ότι όποιος κάνει μια επανάσταση, δεσμεύεται και για την ολοκλήρωση της. Ο Τσε Γκεβάρα πρώτα ολοκλήρωσε την Κουβανική επανάσταση και μετά προσπάθησε σαν μια ηθική και επαναστατική αναγκαιότητα να κάνει την επανάσταση στην Λατινική Αμερική. 

Ο τελευταίος του αγώνας έμεινε στην μέση, εξαιτίας του θανάτου του και των λαθών  κάποιων κομμουνιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής που διοικούνταν από δικτακτορίσκους. Γι΄αυτό, τα επαναστατικά οράματα στην Λατινική Αμερική προήλθαν από τα εθνικοεπαναστατικά κινήματα, που έβαλαν την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση πάνω από αυτούς τους δικτακτορίσκους, που ήθελαν να βάλουν την ήπειρο κάτω από τον ζυγό ενός νέου ιμπεριαλισμού. Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί αυτό το αποτέλεσμα  ήταν ο θρίαμβος της επανάστασης σε ηπειρωτικό επίπεδο ως εργαλείο της Λατινοαμερικανικής ενότητας. Έτσι ο Τσε θα έκανε το Μπολιβαριανό όνειρο πραγματικότητα.

Ο Τσε Γκεβάρα θα αποτελεί πάντα το παράδειγμα μιας ζωτικής  ωριμότητας  στο πεδίο της επαναστατικής δράσης. Παραθέτοντας τον Μουνιέρ: «Κάποιος επιτυγχάνει την πλήρη ωριμότητα, την στιγμή που επιλέγει ιδανικά ανώτερα της ζωής της ίδιας». Γι΄αυτό η πρώτη επανάσταση του Τσε ήταν προσωπική. Το γεγονός ότι άνηκε στην μεγαλοαστική τάξη δεν τον εμπόδισε από το να αφιερώσει την ζωή του σε όλους αυτούς που υπέφεραν από την καταπίεση των ανδρείκελων των γιάνκηδων. 

Το να είσαι συνειδητοποιημένος για την ανάγκη ριζοσπαστικών  κοινωνικών αλλαγών είναι το πρώτο βήμα ενός επαναστάτη ακτιβιστή. Πρέπει να βαδίσουμε μπροστά. Η ειλικρίνεια της επαναστατικής δράσης και δυσκολίας, μπορεί να μας οδηγήσει κάποιες φορές στο εκτελεστικό απόσπασμα ή  σε κάποια θανατηφόρα ενέδρα, ένας τέτοιος θάνατος όμως μας κάνει να ανήκουμε στον πυρήνα της ιδέας.

Jünger και Céline: Μια επικίνδυνη σχέση (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Με την βοήθεια του Ιταλού καθηγητή και μελετητή φιλολογίας, Gianluca Leggiero, σας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα μιας σύντομης μελέτης του για τα δυο μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα και την διαμάχη τους.

Το 1932 είναι το έτος κατά το οποίο εκδόθηκε το “Voyage au bout de la nuit” (Ταξίδι στο βάθος της νύχτας) του Celine και το “Der Arbeiter” (Ο Εργάτης) του Ernst Jünger. 

Έργα μεγάλης σημασίας για τους δυο συγγραφείς που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Στο τέλος της γαλλικής εκστρατείας κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, ο λοχαγός Jünger στάλθηκε στο γενικό επιτελείο της στρατιωτικής διοίκησης με έδρα το Παρίσι και εδώ είχε την ευκαιρία να συναντήσει πολλές φορές μεταξύ άλλων μεγάλων διανοούμενων και συγγραφέων, κατά τις περιβόητες λογοτεχνικές Πέμπτες στο σπίτι της Florence Gould, τον συγγραφέα εκείνου του “Ταξιδιού” που τον είχε εντυπωσιάσει «τόσο για τη δύναμη του στυλ του όσο και για τη μηδενιστική ατμόσφαιρα που προκαλούσε και αντανακλούσε πολύ καλά την κατάσταση εκείνων των χρόνων». 

Στις πολλές συνεντεύξεις που έδωσε ο Γερμανός στοχαστής για τη συνάντηση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα Celine, θα την θυμάται πάντα με μάλλον δυσάρεστες τόνους, από τους οποίους αναδύεται μια βαθιά περιφρόνηση, ίσως εμβληματική αν σκεφτεί κανείς ότι ανάμεσα στις διάφορες γνωριμίες που είχε κατά την παριζιάνικη περίοδο του, αυτή ήταν η μόνη που δεν αξιοποίησε να δείξει στοργή και θαυμασμό

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

In memoriam: Γιατί πρέπει να διαβάσουμε τον Ernst Junger (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Για ένα βιβλίο που αξίζει να προμηθευτείτε εδώ ...

17 Φεβρουαρίου 1998, Wilflingen. 

Ο Ernst Junger περνάει πλέον σε μια άλλη ζωή μετά από 103 χρόνια. Κάποια λόγια, σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο αυτόν συγγραφέα και στοχαστή που εμπνέει καθημερινά και ιδιαίτερα σήμερα … 

Σήμερα που όλοι μας είμαστε πλέον απορροφημένοι στην ταχέως κινούμενη δίνη της σύγχρονης καταστροφικής εποχής της μάζας και σαν οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε για να βρούμε ερείσματα και ασφάλεια, ενώ η ζωή φαίνεται να παρασύρεται από έναν αυτοματισμό χωρίς προοπτική και χωρίς κάποιο αυθεντικό πεπρωμένο. 

Σε μια φάση συσκότισης και διασποράς, εκείνα τα διαυγή και διαφωτιστικά οράματα που είναι ικανά να παρέχουν εναλλακτικούς και συγκεκριμένους τρόπους, γίνονται απαραίτητα.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...