Ο Gramsci ήταν μαθητής του Mussolini (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Το παρακάτω άρθρο, είναι του Ιταλού συγγραφέα και φιλοσόφου Marcello Veneziani και αφορά ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. 

Σίγουρα είναι πολλά αυτά που δεν γνωρίζουμε για τον φασισμό, τις ρίζες και τα παρασκήνια της εποχής εκείνης. 

Καλή ανάγνωση:

 Ο Antonio Gramsci ήταν οπαδός του Benito Mussolini κατά την εποχή του επαναστατικού σοσιαλισμού. Τον ακολούθησε στον μαξιμαλισμό του και στη μετάβαση του στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμερίστηκε τη θέση του για «ενεργή και λειτουργική ουδετερότητα», η οποία αργότερα μετατράπηκε σε παρεμβατισμό. 

Κυρίως ακολούθησε την πορεία του Mussolini, στην προσπάθεια του να ανακαλύψει ξανά τον ιδεαλισμό, τη δράση και το έθνος μετά τον σοσιαλισμό, μέσα από μια ιδέα του λαού και του έθνους και την πρωτοκαθεδρία της δράσης και της θέλησης. 

Ο Gramsci, όπως ο Mussolini , πήρε στα σοβαρά τα διδάγματα του Sorel και του Bergson, καθώς και του Gentile. 

Ο Mussolini προχώρησε παραπέρα, φτάνοντας μέχρι τον Nietzsche. 

Έχω από καιρό την επίγνωση της σύνδεσης μεταξύ του Gramsci και του Mussolini, βάσει των αναγνώσεων μου και των συζητήσεων μου. 

Σήμερα, ένας μελετητής του Gramsci , ο Franco Lo Piparo, δημοσίευσε ένα εκτενώς τεκμηριωμένο δοκίμιο με τίτλο «Η παράξενη σχέση» μεταξύ Mussolini και Gramsci και επαναλαμβάνει ορισμένες από τις εκπληκτικές εκτιμήσεις του πρώτου για τον δεύτερο, τις οποίες βρήκα στις εξομολογήσεις του στον Yvon de Begnac και τις οποίες δημοσίευσα το 1985 στο περιοδικό που εξέδιδα, το «Intervento». 

Ένα υλικό που παραδόξως δεν ελήφθη ποτέ υπόψη από εκείνους που αργότερα μελέτησαν και τους δυο και το οποίο παραδόξως παραλείφθηκε στην έκδοση των «Σημειωματαρίων του Mussolini» του Yvon de Begnac.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Σκέψεις για ...Bathory - Under the Runes


 

Julius Evola, Il cammino del cinabro

 

Αιώνια ζωή ...

Σήμερα, γινόμαστε ολοένα και πιο μάρτυρες του θλιβερού θεάματος μιας μάζας της ανθρωπότητας που σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αρπάξει δέκα ή δεκαπέντε χρόνια ζωής,  ακόμα και από τη Μοίρα, υποβάλλεται σε απερίγραπτα βάσανα, αυτοκτονώντας με ώρες της  καθημερινής γυμναστικής, λιμοκτονώντας από φαγητό και αλκοόλ ή καταφεύγοντας σε αισθητικές επεμβάσεις για να δείχνει νεότερη.

Στον αρχαίο κόσμο, ειδικά στον Μεσαίωνα, υπήρχε ένα υπερφυσικό όραμα της ύπαρξης, σύμφωνα με το οποίο όλα όσα έκανες κατά τη διάρκεια της ζωής σου, ήταν για να κερδίσεις την αιωνιότητα στη μετά θάνατον ζωή.

Σήμερα, στη θέση της θεολογίας, κυριαρχούν η επιστήμη και η ιατρική.

Τα μέσα ενημέρωσης βομβαρδίζονται συνεχώς με αυτές τις λέξεις: οι πιο δημοφιλείς λέξεις είναι «να ζεις πολύ», «να τρως υγιεινά», «να γυμνάζεσαι», «να κάνεις προληπτικούς ιατρικούς ελέγχους» κ.λπ., όλα για να τροφοδοτήσουν την επιχείρηση της μακροζωίας.


Τελικά, όλοι προσπαθούν να παρατείνουν τη ζωή τους με κάθε κόστος, αναρωτώμενοι συνεχώς: «Πόσα χρόνια ακόμα μπορώ να ζήσω;»

Σχεδόν κανείς δεν ρωτάει, αντίθετα, «Γιατί ζω; Ποιο είναι το νόημα και ο σκοπός της ζωής μου;». Πολύ λίγοι, στις μέρες μας, έχουν έναν καλό λόγο να ζουν, και ακόμη λιγότεροι έναν καλό λόγο να δώσουν τη ζωή τους.

Αλλά τελικά τι είναι δέκα, πενήντα ή ακόμα και εκατό χρόνια μέτριας ζωής, σε σύγκριση με τη δόξα της αιώνιας μνήμης όσων μας αγαπούν;

Όποιος δέχεται την εξαφάνιση ως εξαφάνιση και θέτει την εξαφάνιση ως εξαφάνιση, σκέφτεται την εξαφάνιση, σκέφτεται για την εξαφάνιση, σκέφτεται πάνω στην εξαφάνιση, σκέφτεται 'Δική μου είναι η εξαφάνιση' και χαίρεται με την εξαφάνιση του — αυτός, λέω, δεν γνωρίζει την εξαφάνιση.

Αυτόνομοι Κύπρου/Αντικατοχική πορεία: Στα μαύρα ντυμένοι στου Γεωργίου Γρίβα το όραμα ταγμένοι!












"Φασιστικός σοσιαλισμός", του Pierre Drieu La Rochelle


 

Μνήμη Tom Metzger

 

γράφει ο Έχεμος

Ο Tom Metzger (9/04/1938 – 4/11/2020) ήταν Αμερικανός ακτιβιστής και υπέρμαχος της Λευκής ταυτότητας, ιδρυτής και ηγέτης εθνικοσοσιαλιστικών  και φυλετικών ομάδων καθώς και ο κύριος οργανωτής της θρυλικής συλλογικότητας (WAR). Εξέφραζε έντονη αντίθεση στη μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν υποστηρικτής της τάσης της «Τρίτης Θέσης» την οποία υπερασπιζόταν σε ραδιοφωνικές εκπομπές και έντυπες εκδόσεις.

Δεν έκανε ούτε βήμα πίσω παρά τις φυλακίσεις και τις συνεχείς δικαστικές περιπέτειες, τις οικονομικές δυσπραγίες και τις εισβολές της αστυνομίας. Το 1985, παρακολούθησε μια συγκέντρωση του «Έθνους του Ισλάμ» στο Σαν Ντιέγκο, με επικεφαλή τον φανατικό Μαύρο αντισιωνιστή Λούις Φαράκαν με τον τελευταίο να διατηρεί πολιτικές επαφές με Λίβυους Κανταφικούς και Ιρανούς επαναστάτες. 

Κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης συγκέντρωσης την ίδια χρονιά αυτή την φορά με την συνοδεία 200 συντρόφων του πήρε τον λόγο μπροστά σε ένα ακροατήριο χιλιάδων εμβρόντητων μαύρων και, συνέκρινε την Αμερική με μια «σαπισμένη κουφάλα» ενώ αφού δώρισε συμβολικά 100 δολάρια στην οργάνωση ... επαίνεσε τον Φαράκαν για την «κατανόηση» του ότι οι Σιωνιστές «ζουν από την κουφάλα ως παράσιτα». 

Στη δεκαετία του 1980, ο Metzger λειτουργούσε ως μια μορφή  «νονού», για τη μουσική σκηνή των περιβόητων skinheads. Ήταν ένας από τους πρώτους ηγέτες της λευκής κοινότητας που αναγνώρισε την σημασία της λευκής επαναστατικής μουσικής και των συναυλιών ως εργαλεία για την προσέλκυση των νέων ανθρώπων στο Λευκό φυλετικό κίνημα. 

Ουδέποτε στήριξε τον Trump σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς στρατιώτες που είχαν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει κάποια ελπίδα στο περιβόητο κίνημα MAGA …

Η μεγαλειώδης πορεία της 1ης Νοεμβρίου 2026 (Athens Autonomous)


 

ΚΥΠΡΟΣ 1974▪︎Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ●ΤΑ ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΕΝΑ ΑΡΧΕΙΑ


 

Ultras Lazio: Palestina Libera!


 

Η ήττα του Τrump στις ενδιάμεσες εκλογές: συντακτική ομάδα Kulturaeuropa


Η ήττα του Τrump στις ενδιάμεσες εκλογές,  αποτελεί ένα δόλωμα για τα ψάρια. Τα γνωστά λόμπι που ανέκαθεν επηρέαζαν την πολιτική των ΗΠΑ, έχουν αποκαταστήσει μια ισορροπία μειώνοντας την υπερβολική εξουσία του Προέδρου και όσων τον υποστηρίζουν.

Το ζήτημα δεν είναι η αλλαγή στην αμερικανική παγκόσμια στρατηγική, η οποία ακολουθεί ακριβείς γεωπολιτικούς άξονες ανεξάρτητους από την εν ενεργεία κυβέρνηση, αλλά μάλλον ο τρόπος εφαρμογής τους.

Πράγματι, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι αυτό το αποτέλεσμα θα οδηγήσει παραδόξως σε επιτάχυνση των συγκρούσεων και της παγκόσμιας αστάθειας. 

Η ευφορία που κυκλοφορεί σήμερα είναι εντελώς άστοχη και καταδεικνύει τη συνήθη επιφανειακή στάση όσων βλέπουν τα δεδομένα αποκλειστικά από εκλογική οπτική γωνία. 

συντακτική ομάδα Kulturaeuropa

Η Casa Pound για τους Φουντούλη - Καπελώνη


 

ПФК ЦСКА София on tour: Οι Βούλγαροι φασίστες ενοχλούν τα antifa 🐁


"...Θα προτιμούσαμε να είμαστε εμπρηστές παρά επιμελητές μουσείων. Ο νέος εθνικιστής δεν περιμένει τίποτα από τα κοινοβούλια. Περιμένει τα πάντα από τους δρόμους και τα εργοστάσια..." — Ernst Jünger, Arminius (1926)

 





Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο.

Σε πολλές συζητήσεις μεταξύ Συναγωνιστών ακούω συχνά πυκνά την άποψη ότι άλλο κομμάτι πρέπει να είναι το πολιτικό κόμμα και άλλο ο ακτιβισμός.

Πρόκειται για μια αντίληψη που, κατά τη γνώμη μου, δημιουργεί σοβαρό ρήγμα στα θεμέλια της όποιας εθνικοκοινωνικής επαναστατικής προσπάθειας θα μπορούσε να επικρατήσει στην πολιτική ζωή της Πατρίδος μας.

Γιατί ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν δύναται να αναπτυχθεί, να ανδρωθεί και εν τέλει να επικρατήσει, όταν στερείται τις βασικές αρχές του κάθε κινήματος.

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θεωρούν ότι οι πολιτικές διώξεις που υπέστη η Χρυσή Αυγή θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε μία πιο αστική/κομματική προσέγγιση του πολιτικού αγώνα.

Μπορεί όμως μια πολιτική ιδέα να διατηρεί τη ζωντάνια της όταν περιορίζεται σε γραφεία, συνεδριάσεις, ανακοινώσεις και θεωρητικές συζητήσεις; 

Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι.

Προσωπικά όταν μιλάμε για πολιτική Ιδέα, αναφέρομαι στον Εθνικό Κοινωνισμό και μόνο.

Στη δική μου κοσμοθεωρία ο Εθνικός Κοινωνισμός είναι η μοναδική Ιδέα διότι είναι δημιούργημα που απορρέει από το δημιούργημα του Δημιουργού. Είναι η απόλυτη έκφραση του κατά Φύσιν και όχι του παρά Φύσιν που εκφράζουν οι αντί ιδέες του παγκόσμιου πολιτικού κατεστημένου.

Ως εκ τούτου οι εκφραστές της Ιδέας δεν μπορεί να "γεννιούνται" σε κομματικούς σωλήνες. Ούτε φυσικά να δημιουργούνται συνεκτικοί δεσμοί στους Άνδρες της Ιδέας μέσω του ...διαδικτύου.

Ο Εθνικός Κοινωνισμός απαιτεί πολιτικούς ακτιβιστές που θα υπηρετούν την Ιδέα θέτοντας τον εαυτό τους στην διάθεση ενός πειθαρχημένου και ομοιογενές οργανισμού, δίνοντας καθημερινά τον αγώνα -είτε σε προσωπικό είτε σε ομαδικό επίπεδο- εκεί που χτυπάει η καρδιά του Ελληνικού Λαού.

Στις πλατείες, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας και παντού όπου χρειαστεί, πρέπει να καταστήσουμε γνωστό σε φίλους και εχθρούς, ότι όχι μόνο είμαστε ακόμα ζωντανοί αλλά είμαστε και διαθετιμένοι να συγκρουστούμε και να τσακίσουμε κάθε πολιτικό αδιέξοδο που φτωχοποιεί και σκοτώνει τον Λαό μας!

Γιατί δεν γίνεται να μιλάμε για την κοινωνία και να μην έχουμε βιώσει την αγωνία και τα προβλήματα της, όπως κάνει το κόμμα της Εκάλης το ΚΚΕ. Δεν γίνεται να συζητάμε για την εργασία χωρίς να γνωρίζουμε τι σημαίνει για τον για τον  Έλληνα εργαζόμενο να πεθαίνει στην δουλειά και να αμείβεται με ψίχουλα.

Πως θα μιλήσουμε για τον αγρότη χωρίς να γνωρίζουμε τις δυσκολίες του;

Πως θα εκφράσουμε την νέα γενιά, εάν δεν αγωνιστούμε δίπλα της;

Πως θα προστατέψουμε τους Ακρίτες μας, εάν σαν οντότητες θεωρούμε ότι τα σύνορα της Πατρίδος μας είναι...στον Ωρωπό;

Δεν φτάνει κάποιος να αγαπά την ιστορία και τον πολιτισμό του και τα σπουδαία επιτεύγματα του παρελθόντος. Δεν γίνεται να καταστήσουμε την Ιδέα μια νεκρή μουσειακού εκθέματος τύπου, γατί το σύστημα φυλάκισε και σκότωσε αθώους Συναγωνιστές. 

Αυτά θα πρέπει να μας χαλυβδώνουν και όχι να μας κάνουν "λογικούς"  όπως μας θέλουν οι παρανοϊκοί που μας κυβερνούν.

Ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν είναι για όλους. Είναι για τους πραγματικά antisystem. 

Όποιος θέλει αστικού τύπου κόμματα να πάει στον Βελόπουλο και στην Λατινοπούλου.

Όποιος θέλει να σέβεται τον εαυτό του να αναλάβει και την ευθύνη. Γιατί η ευθύνη γεννάει την δράση και δράση αναδεικνύει τους Αγωνιστές.

ΌΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.

Ανδρέας Γενιάς Αρχηγός του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Bound For Glory - When nothing remains


 

Γιώργο και Μάνο, Ακούστε Εκεί Ψηλά! (γράφει ο Γιώργος Μάστορας) Μαχητική συγκέντρωση 1/11/26🗓️ Ώρα 18:00🕕 Λεωφόρος Ηρακλείου 420📍














γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Οι Άνθρωποι εκείνοι που κατά την διάρκεια της ζωής τους διήλθαν "δια πυρός και σιδήρου" τα όρια της σύμβασης και του εφικτού, που  παρέκαμψαν με τις πράξεις τους τα στεγανά του Χρόνου, έχουν κατορθώσει να συντρίψουν την πύλη του Άδη, το βασίλειο της λησμονιάς, να νικήσουν επί της ουσίας τον θάνατο και την ανατριχιαστική - αποπνικτική σκιά του. 

Μέσα από τον Βίο τους, αψήφησαν τον θάνατο, έγιναν Σύμβολα και κατάκτησαν την Αθανασία της Υστεροφημίας μέσα από την θριαμβική ανάληψη στην μνήμη, την καρδιά και τον νου όλων εκείνων, που όχι μόνο δεν θα τους ξεχάσουν ποτέ, αλλά θα τρέφονται από αυτήν ακριβώς την άσβεστη μνήμη που δημιούργησε η συμπεριφορά τους.

Ο Γιώργος Φουντούλης και ο Μανώλης Καπελώνης ανήκουν ακριβώς στην κατηγορία των Αξέχαστων Ανθρώπων που περιγράφηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. 

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Μνήμη τους και η Τιμή σε αυτήν αποτελεί "καταραμένη" ανάγνωση και έννοια γι' αυτούς που ελέγχουν τις τύχες του Έθνους μας εδώ και πολλές δεκαετίες. Γι' αυτό και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να υπάρξει η παραμικρή αναφορά στα ονόματά τους, στον μαρτυρικό θάνατο τους, στην θυσία τους, στις αποτρόπαιες συνθήκες δολοφονίας τους. 

Η ιδιότητα τους ως Έλληνες Εθνικιστές καθιστά απαγορευτική κάθε είδους θετική πληροφόρηση γι' αυτούς, από εκείνους που έχουν κάθε λόγο να μετατρέψουν την κοινωνία μας σε έναν χώρο λωτοφάγων και λοβοτομημένων. 

Επομένως, η Τιμή στην Μνήμη τους, η Τιμή στην Μνήμη των Νεκρών Αδελφών μας, αποτελεί Χρέος και Καθήκον για εκείνους που εξακολουθούν να έχουν την Μακρύτερη Μνήμη, που θα κάνουν το παν για να μη ξεχαστούν ΠΟΤΕ όχι μόνο τα ονόματά τους, αλλά και όσα δια μέσω του Βίου τους εξέφρασαν μέχρι το τραγικό τέλος.

Τιμώντας έμπρακτα και δια παντός τον Γιώργο και τον Μάνο ενθυμούμαστε, για μια ακόμη φορά, ότι η εξοικείωση με το αναπόφευκτο και - πάνω από όλα - η αδάμαστη θέλησή μας να αποδείξουμε ότι μπορούμε και θέλουμε να Ζήσουμε ενεργητικά και ευεργετικά πριν τον θάνατο είναι η μεγάλη κληρονομιά που αφήνουν σε όλους μας η επίγνωση της ύπαρξης και η αποδοχή του γεγονότος ότι το είδος, το ύφος και το ήθος της τελείας του τέλους είναι που προσδιορίζει την πραγματική αξία και ουσία ενός κειμένου και την ανάγκη για μια Νέα (Μεγαλειώδη) Αρχή!

Ἡ Ἐπσταϊνία συμπληρώνει 250 χρόνια: τοῦ Povl H. Riis-Knudsen - Μετάφρασις ἐκ τοῦ Δανικοῦ πρωτοτύπου - /(https://www.armahellas.com/)

 


Οἱ ΗΠΑ ἑώρτασαν τὴν 250ὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεώς τους στὶς 4 Ἰουλίου 2026. Ἡ ἐπέτειος αὐτὴ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ᾿μένα. Συμπληρώνονται ἀκριβῶς 50 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐπισκέφθηκα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ μιλήσω στὸ συνέδριο τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ τῶν Λευκῶν (The National Socialist White People᾿s Party), μὲ ἀφορμὴν τὴν διακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τῶν ΗΠΑ. 

Ἔτσι ἄρχισε ἡ ἀμερικανικὴ περίοδος τῆς ζωῆς μου, ποὺ διήρκεσε σαράντα χρόνια πλήρη γεγονότων. Γνώρισα πολλοὺς ἐνδιαφέροντες ἀνθρώπους καὶ ταξίδεψα σὲ ὅλες τὶς πολιτεῖες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Χαβάη. Θὰ ἔχω διανύσει τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα στὴν χώρα. Ἀγάπησα πολὺ τὴν Ἀμερική — ὄχι ὅμως τὸ ἀμερικανικὸ κράτος.

Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ἀποτελοῦν κρατικὸ σχηματισμό, ὄχι ὅμως ἔθνος – καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμερικανικὸς λαός. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἦσαν Ἰσπανοί· ἀκολούθησαν οἱ Βρετανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ Jamestown (VA.)  τῆς Βιρτζίνιας τὸ 1607, μὲ πρωτίστως ἐμπορικοὺς σκοπούς. Τὸ 1620 ἀκολούθησε μία ὁμάδα θρησκευτικῶς διαφωνούντων, ποὺ ἐγκατεστάθη στὴν Μασαχουσέτη. Οἱ αὐτόχθονες παρακολουθοῦσαν μὲ περιέργεια. 

Θεωροῦσαν τοὺς μετανάστες «φίλους ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη γνωρίσει» – καὶ οἱ Ἰνδιάνοι τοὺς βοήθησαν νὰ ἐπιβιώσουν. Οἱ ἴδιοι ὅμως ὑπέστησαν τελικῶς μαζικὴ γενοκτονία – καὶ ὅσοι ἐπέζησαν εὑρέθησαν σὲ καταυλισμοὺς περιορισμοῦ. Γράφω πολὺ περισσότερα γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ στὸν δεύτερο τόμο τῶν ἀπομνημονευμάτων μου «Στὴν μακρὰ σκιὰ τῆς σβάστικας», καθὼς καὶ στὸν τρίτο, ποὺ ἑτοιμάζεται καὶ θὰ κυκλοφορήσῃ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄνοιξι μὲ τίτλο «Μὲ τὴν σβάστικα ὡς φορτίο». Δὲν εἶναι λανθασμένο νὰ ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ θεμελιώθηκαν ᾿πάνω στὴν γενοκτονία καὶ τὴν δουλεία.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ο Μουσολίνι για την Παλαιστίνη: «Η ίδρυση ενός αραβικού κράτους στην Παλαιστίνη, απαλλαγμένου από εβραϊκή διείσδυση και ιμπεριαλιστική κυριαρχία, είναι σύμφωνη με τις αρχές της Νέας Φασιστικής Τάξης»


 

„Напред момчета от Буда“ (Avanti ragazzi di Buda - Bulgarian version)



 

Nicola Bombacci: Από τον Λένιν στον Μουσολίνι (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)


24 Οκτωβρίου 1879. Ο Nicola Bombacci  δάσκαλος, συνδικαλιστής και ηγετική φυσιογνωμία του ιταλικού επαναστατικού σοσιαλισμού, γεννήθηκε στην Civitella στην κεντρική Ιταλία. 

Το 1919, εξελέγη στο κοινοβούλιο και το 1921, ήταν μεταξύ των ιδρυτών του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Αποβλήθηκε το 1927 και ήρθε κοντά στον Μουσολίνι, βλέποντας στον Σοσιαλφασισμό τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει το δικό του όραμα για μια κοινωνική δικαιοσύνη.

Μετά τις 8 Σεπτεμβρίου 1943 και την προδοσία, εντάχθηκε στην «Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία» και υποστήριξε την κοινωνικοποίηση των επιχειρήσεων, για τη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαχείριση της οικονομίας.

Τον Απρίλιο του 1945, ακολούθησε τον Μουσολίνι στη λίμνη Κόμο. Συνελήφθη στο Dongο και εκτελέστηκε  στις 28 Απριλίου.

Από τον κομμουνισμό στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, προσπάθησε να συμφιλιώσει την κοινωνική επανάσταση, την εργασία και την πατρίδα.

Μια τεράστια  προσωπικότητα στην ιταλική ιστορία.

Γερμανική Τρίτη Θέση/Der Dritte Weg: Ρωσία και ΗΠΑ εναντίον της Ευρώπης (αναδημοσίευση από https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε τον τερματισμό των ουκρανικών επιθέσεων σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Ο ηλικιωμένος αρχηγός του κράτους των ΗΠΑ δήλωσε ότι η Ουκρανία ήταν υπεύθυνη για την αύξηση των τιμών του ντίζελ στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Πρότεινε η χώρα να βρει νέο πρόεδρο και να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία. Αυτό έρχεται λίγο μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ που περιλαμβάνει παραδόσεις ρωσικού ντίζελ. Η αμερικανική πολιτική καταδεικνύει γιατί η αφήγηση ότι το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως ασπίδας της Ευρώπης δεν είναι πολύ αξιόπιστη. 

Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα και ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση που θα απελευθερωθεί από τις ιμπεριαλιστικές ηγεμονικές δυνάμεις στην Ανατολή και τη Δύση. 

Το κόμμα μας «Der Dritte Weg» υποστηρίζει την εγκαθίδρυση μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας ως αντιμοντέλο στην αμερικανική και ρωσική εξωτερική κυριαρχία στην Ευρώπη.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Η αυτόνομη τριτοθεσίτικη συλλογικότητα «Αιώνια Ευρώπη» με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Ramiro Ledesma Ramos, κυκλοφορεί αυτό το .PDF με σκοπό να παρουσιάσει εν συντομία στο ελληνικό κοινό την ιστορία του, την πολιτική του πορεία, καθώς και τις διαφορές του με άλλα πολιτικά κινήματα της εποχής του.

 



Όταν ο αρχιτέκτονας του Φασισμού Mussolini υπερασπίστηκε τους Αμερικανούς αναρχικούς Ιταλικής καταγωγής Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti

 


Μετάφραση: Έχεμος

Στο The Big Money (1936), ο John Dos Passos μας θυμίζει ότι για τους αριστερούς μαχητές η εκτέλεση στην ηλεκτρική καρέκλα των Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti για την ένοπλη «απαλλοτρίωση» ενός ταμείου βιομηχανίας στις 23 Αυγούστου 1927, καθόρισε τον πολιτικό λόγο της εποχής διχάζοντας την κοινωνία σε «δύο έθνη»: από τη μια πλευρά του μεγάλου χάσματος βρίσκονταν τα κοινωνικά στρώματα που είχαν αγωνιστεί για να σώσουν τους δύο αναρχικούς από την ηλεκτρική καρέκλα· από την άλλη ήταν τα αντιδραστικά στοιχεία που υποστήριζαν την καπιταλιστική τάξη, από τον αμερικανικό συντηρητισμό μέχρι τον ιταλικό φασισμό. 

Ο Vanzetti, που παρακολουθούσε με ανησυχία την άνοδο του φασιστικού κινήματος του Μπενίτο Μουσολίνι από το κελί του στη φυλακή, είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, πιστεύοντας ότι ο δικαστής που καταδίκασε αυτόν και τον Sacco φορούσε το αμερικανικό πρόσωπο των συντηρητικών συμφερόντων που θεωρούσαν ότι στηρίζονταν από τον Ιταλό δικτάτορα. Η επιλογή, πίστευε ο Vanzetti, ήταν «είτε φασισμός, είτε επανάσταση». 

Ως γιος ενός Αναρχικού σιδερά που θαύμαζε τον Μπακούνιν ο Μπενίτο Μουσολίνι διάβαζε με φανατισμό τα έργα του Στίρνερ και ουδέποτε απαγόρευσε την κυκλοφορία τους, φυσικά δεν έβλεπε τον Sacco και τον Vanzetti με τους αυστηρούς ιδεολογικούς όρους. Ως Duce του Φασισμού οι λόγοι της επαναστατικής συνείδησης διαμόρφωσαν τις πολιτικές του απέναντι στην διάσημη υπόθεση. 

Επιπλέον, ακόμη και ως ηγέτης ενός ριζοσπαστικού κινήματος που συμμετείχε σε έναν αιματηρό πόλεμο ενάντια στην Αριστερά και την μασονική δεξιά, θαύμαζε τους αναρχικούς, τους οποίους θεωρούσε ηθικά και πολιτικά ανώτερους από τους ξεπουλημένους σοσιαλιστές και τους καθοδηγούμενους κομμουνιστές. 

Μέχρι και το 1934, συνέχιζε να μιλά για τον Σάκκο και τον Βαντσέτι με τρόπο που υποδηλώνει προσωπική συμπάθεια για αυτούς και για τον αναρχισμό, στάσεις που οι ιστορικοί που τονίζουν την αμείωτη εκστρατεία του ενάντια στην Αριστερά δεν του αναγνωρίζουν. 

Οι δύο Ιταλοί αναρχικοί ήταν αθώοι, διαμαρτυρόταν οργισμένα σε έναν φίλο, αλλά «οι Φασίστες στην Αμερική «δεν κούνησαν ούτε το δάχτυλο ... για να σώσουν τον Σάκκο και τον Βαντσέτι. Οι σοσιαλιστές ανάμεσα στους μετανάστες, αναρχικοί και μαξιμαλιστές, έκαναν πολύ περισσότερα». 

Ο Μουσολίνι παρέμεινε υπερήφανα κολλημένος στη μνήμη του δικού του ριζοσπαστικού πολιτικού παρελθόντος, και οι αντιδράσεις του στην υπόθεση Σάκκο-Βαντσέτι μπορούν να κατανοηθούν καλύτερα σε αυτό το πλαίσιο. Αν και η πνευματική του διαμόρφωση ήταν σε μεγάλο βαθμό προϊόν μαρξισμού και Σορελικού επαναστατικού συνδικαλισμού. 

Ούτε η υπόθεση Sacco-Vanzetti ήταν η πρώτη περίπτωση στην οποία ο Μουσολίνι αντέδρασε στην πολιτική της καταστολής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως νεαρός ριζοσπάστης, είχε επιτεθεί σφόδρα στους καπιταλιστές των Ηνωμένων Πολιτειών λόγω της εκτέλεσης των αναρχικών «μαρτύρων» της υπόθεσης του Haymarket το 1886-87. 

Όταν ο ρεφορμιστής σοσιαλιστής Φίλιππο Τουράτι κατηγόρησε τον Γκαετάνο Μπρέτσι, τον αναρχικό που άφησε το Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϊ το 1900 για να δολοφονήσει τον βασιλιά Ουμβέρτο Α’, ως τρελό, ο Μουσολίνι υπερασπίστηκε τον Μπρέτσι ως ήρωα – και περιέγραψε με άνεση τη διάπραξη τυραννοκτονίας ως «επαγγελματικό κίνδυνο του να είσαι βασιλιάς». 

Αργότερα, ως σοσιαλιστής συντάκτης στη αγροτική Ρομάνα, ξανακατηγόρησε την «βίαιη και σκληρή» αστική τάξη που κυριαρχούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δύο Ιταλοί ηγέτες των Industrial Workers of the World (IWW), ο Τζόζεφ Έτορ και ο Αρτούρο Τζοβαννίτι, αντιμετώπιζαν κατηγορίες για δολοφονία λόγω της απεργίας στα υφαντουργεία του Λόρενς το 1912. Ο Μουσολίνι προσπάθησε τότε να συσπειρώσει τους Ιταλούς εργάτες ως μέρος μιας διεθνούς διαμαρτυρίας υπέρ τους.

Το γρανάζι του καπιταλισμού λιπαίνεται με το αίμα των εργατών: Η αυτόνομη τριτοθεσίτικη συλλογικότητα «Αιώνια Ευρώπη» και η «4Ε» για το νέο έγκλημα των αφεντικών





Άλλοι δύο εργάτες νεκροί στα διυλιστήρια της Motor Oil ενώ έβγαζαν το ψωμί τους, οι οποίοι προστίθενται στη λίστα των 108 θανάτων στους χώρους εργασίας μέχρι στιγμής για το 2026, και χωρίς να υπολογίζονται οι εκατοντάδες σοβαρά τραυματίες, που σε πολλές περιπτώσεις αποκρύπτονται από τις στατιστικές. 

Αυτές είναι οι συνέπειες ενός αρπακτικού συστήματος όπου το οικονομικό όφελος και το αλόγιστο κέρδος προηγούνται των δικαιωμάτων και τις αξιοπρέπειας των εργαζομένων. Το γρανάζι του καπιταλισμού λιπαίνεται με το αίμα των εργατών.

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Ώρα 18:00🕕 Λεωφόρος Ηρακλείου 420📍 Για άλλη μία χρονιά καλούμε όλους τους συναγωνιστές σε μαχητική εθνικιστική συγκέντρωση τιμής και μνήμης. Η καρδιά του ελληνικού εθνικισμού χτυπάει στο Νέο Ηράκλειο! Γιώργος και Μάνος ζουν και μάχονται! 🇬🇷🏴