Ο φασισμ@ς διεξήγαγε μια θανάσιμη μάχη ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις και ιδεολογίες του κόσμου: τη Ρωσία και την Αμερική, τη δημοκρατία και τον κομμουνισμό,που συμμάχησαν για να τον καταστρέψουν, συντρίβοντας όλη την Ευρώπη κάτω από τα ερείπιά της. Το ότι μετά από αυτή τη μονομαχία μέχρι θανάτου, ο φασισμ@ς - και ιδιαίτερα η πιο ριζοσπαστική του πλευρα - ταυτίστηκαν με τις δυνάμεις του κακού, ότι ένα είδος μυθολογίας σκότους υφάνθηκε γύρω τους, μιλώντας πάντα για τα εγκλήματά τους, ποτέ για τις ιδέες τους, είναι απολύτως κατανοητό. Ακόμα πιο κατανοητό αν σκεφτεί κανείς ότι ο κομμουνισμός, ο οποίος σε όλη την πενηντάχρονη ιστορία του χρησιμοποιούσε πάντα αυστηρά «φαιδρές» μεθόδους, εξαλείφοντας δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους και υποδουλώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους - έχει διασφαλίσει ότι τα "εγκλήματα του φασισμ@υ" συζητούνται συνεχώς για να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από τις εσωτερικές του υποθέσεις. Προσθέστε σε αυτό, ότι ο ευρωπαϊκός φασισμ@ς, είχε τα θύματά του ανάμεσα σε εκείνους που ήταν ιδιαίτερα ισχυροί και ακούγονταν στον κόσμο - και όχι ανάμεσα σε εκείνα τα «άχρηστα» εκατομμύρια λευκών, «αστών» και «κολάκων» που εξαφανίστηκαν χωρίς δόξα. Ισχυρές προσωπικότητες, όχι χωρίς τη δύναμη του Χόλιγουντ και άλλων κέντρων της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ικανές να παράγουν ταινίες, ημερολόγια και κόμικς, για να διαιωνίσουν σε διανοούμενους και υπηρέτες μια υγιή φρίκη για τον Φασισμ@ και τα κακά του. Ταινίες και ημερολόγια που τα εκατομμύρια Ρώσων αγροτών εξαφάνισαν, επειδή αρνήθηκαν να δεχτούν την κολεκτιβοποίηση, ή τα είκοσι εκατομμύρια Κινέζων που εξαφανίστηκαν επειδή ήταν ανεπιθύμητοι στον Πρόεδρο Μάο, οι «αστοί» που εξαλείφθηκαν κατά εκατομμύρια στη Ρωσία και πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ή τα τρία εκατομμύρια Γερμανοί που εξαφανίστηκαν στη ρωσική εισβολή, ολα αυτα δεν είχαν χρόνο να τα αφήσουν πίσω τους. Δεν γράφουμε αυτό με πολεμικό τόνο, αλλά απλώς για να εξηγήσουμε γιατί -ενώ μελετάμε τη Γαλλική ή τη Ρωσική Επανάσταση πρώτα για τις ιδέες τους και στη συνέχεια για τα εγκλήματά τους- ο Φασισμ@ς απορρίπτεται και απορρίπτεται ως μια καθαρή έκρηξη βίας. Adriano Romualdi. Ο Φασισμ@ς ως ευρωπαϊκό φαινόμενο
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)
Η πρόσφατη αγόρευση της
εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής
στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν
περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον
καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η
εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως
«επικίνδυνη».
έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...
Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις
παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι
οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης
για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω
εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως
έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική»
ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού
εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας
να παραπλανήσει τους αδαείς.
Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.
Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;
Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα.
Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο
ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών,
προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν
υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα
φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη
Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα,
αλλά μόνο οι πράξεις!
Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν.
Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε
συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το
παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό
ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον
Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή
αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε
δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που
ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το
πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της,
καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.
Εν κατακλείδι, το μεγάλο
πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του
Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των
αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό
κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης
του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την
υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση
εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά
κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς
υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί
ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές
οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και
πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών»
ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το
πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην
Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.
~Μυρμιδών
Ύβρις: Στις 11.02.2026 ο Δήμαρχος Τρίπολης ξήλωσε βιαστικά τον ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από την κεντρική πλατεία της πόλης εν μέσω καταρρακτώδους βροχής, με την πρόφαση της συντήρησης, αφήνοντας πίσω του σπασμένο το μαυσωλείο που υπάρχει στη βάση του αγάλματος και μέσα στο οποίο φυλάσσονται τα οστά του Εθνικού μας Απελευθερωτή! Το Κίνημα «ο Γέρος του Μοριά» που ασχολείται με το θέμα προσπαθεί να διασώσει το μνημείο, αλλά ο Δήμαρχος ανέθεσε απευθείας τη «συντήρηση» σε γλύπτη -όχι συντηρητή μεταλλικών ανδριάντων- χωρίς κανένα διαγωνισμό και χωρίς καμία διαφάνεια. Η αποκαθήλωσή του ήταν βάρβαρη: βίδες καρφωμένες στο άλογο, κομμένο το σπαθί που απελευθέρωσε την Ελλάδα, και το μαυσωλείο του Αρχιστρατήγου μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο. Την 25η Μαρτίου 2026, εθνική επέτειο, η θέση του έφιππου Κολοκοτρώνη ήταν άδεια. Η ιστορική ντροπή όμως γέμιζε την πλατεία. Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων (ΚΣΝΜ) του ΥΠΠΟΑ, που είχε κληθεί να αποφασίσει αν το μνημείο τίθεται υπό κρατική προστασία, αποφάσισε αρνητικά - σε συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς το Κίνημα να έχει πρόσβαση στις εισηγήσεις και χωρίς δικαίωμα αντιλογίας. Ο Δήμαρχος, αν και κλήθηκε να παραστεί, απουσίαζε - ήταν όμως ο πρώτος που έλαβε την αρνητική απόφαση, ενώ το Κίνημα που έκανε το αίτημα δεν συμπεριλήφθηκε καν στη λίστα παραληπτών! Ας δείξουμε στην κυβέρνηση των σκανδάλων ότι δεν έχουν το ηθικό ανάστημα για να σβήσουν την Εθνική μας Συνείδηση. Ελληνίδες-Έλληνες, εμείς είμαστε η δύναμη. Ας σταματήσουμε να την δίνουμε σ' αυτούς που την χρησιμοποιούν εναντίον μας.
Ύβρις.
Ο στόχος της νεωτερικότητας είναι η μείωση και σταδιακή
εξαφάνιση της εθνικής μνήμης μέσα από την υποβάθμιση προσώπων και μνημείων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη βεβήλωση του αγάλματος του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην πλατεία Άρεως της Τρίπολης, όπου η δημοτική αρχή άνευ ειδικής άδειας και εξουσιοδοτημένου συνεργείου προχώρησε στην αποκαθήλωση και μεταφορά του αγάλματος.
Να σημειωθεί ότι παρά τις άμεσες αντιδράσεις και την κατάθεση μήνυσης για την διακοπή των εργασιών και μάλιστα την 4η Φεβρουαρίου ημέρα εκδημίας του Γέρου, οι υπεύθυνοι αγνόησαν την νομοθεσία και προχώρησαν στις ενέργειες αυτές που προκάλεσαν την κινητοποίηση τόσο των συναγωνιστών όσο και την λαϊκή κατακραυγή.
Απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσης οι Αυτόνομοι Εθνικιστές δεν θα μείνουν σιωπηλοί αφού το μνημείο αυτό είναι η ιερή παρακαταθήκη του 1821. Τα μνημεία της εθνικής εξέγερσης ανήκουν στον λαό και όχι σε εθνομηδενιστές που προκαλούν σύμφωνα με τις επιταγές των ξένων πρεσβειών και των κέντρων εξουσίας.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι μια φάρσα. Προσφέρει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και της επιλογής, ενώ οι πλούσιοι κινούν τα νήματα: τραπεζίτες και βιομήχανοι, άνθρωποι με ψυχρά μάτια και ακόμη πιο ψυχρές καρδιές. Όλα μετρώνται, υπολογιζονται, αγοράζονται και πωλούνται. Η ελευθερία υπάρχει μόνο στις σελίδες των εφημερίδων, σε ομιλίες, σε υποσχέσεις που κανείς δεν τηρεί. Και ο λαός; Φλυαρεί και χειροκροτεί, τυφλός και κουφός στις μηχανορραφίες που τον ελέγχουν, γελάει ενώ οι αφέντες γελούν, κλαίει ενώ οι αφέντες πλουτίζουν, πεθαίνει ενώ οι αφέντες κάνουν πρόποση με σαμπάνια. Louis-Ferdinand Céline, Guignol band.
»: Συνέντευξη με την νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»
κάτω τα χέρια από το Ιράν ...
.jpg)
Σε
Κυψέλη, Γκράβα, Πατήσια, Γαλάτσι κάνατε δυναμική εμφάνιση με πανό και
συνθήματα καθώς και στρασσερικά αυτοκόλλητα, ποιες οι αντιδράσεις;
Είναι
νωρίς για να κάνουμε κάποια αξιολόγηση, αλλά πιστεύουμε ότι μέχρι στιγμής η
αντίδραση τουλάχιστον ορισμένων ανθρώπων ήταν θετική και είμαστε σίγουροι ότι
κάποιοι σε αυτές τις γειτονιές έχουν εκπλαγεί βλέποντας τα συνθήματα και τα
αυτοκόλλητά μας, καθώς αυτές οι περιοχές τα τελευταία χρόνια είναι «κάστρα»
αντιφασιστών/αναρχικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι
υποστηρικτές για τις ιδέες μας. Για παράδειγμα, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι από
τότε που ξεκινήσαμε τις δράσεις μας, άλλοι άρχισαν να καλύπτουν τα
αντιφασιστικά/αναρχικά συνθήματα.
Από
πού εμπνευστήκατε το όνομα της συλλογικότητας σας;
Η
αλήθεια είναι ότι δεν μας απασχόλησε ιδιαίτερα το όνομα, ήμασταν ήδη ενεργοί
πριν αποκτήσουμε την υπογραφή μας, αλλά κάποια στιγμή θέλαμε να δημιουργήσουμε
κάτι που να μπορεί να συσχετιστεί με ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών και
κοινωνικών απόψεων, θέτοντας μια σαφή διαφορά μεταξύ του επαναστατικού
εθνικισμού και του δεξιού «εθνικισμού».
Το
κείμενο σας ενάντια στην αστική ακροδεξιά προκάλεσε αντιδράσεις, ποια η άποψη
σας για τον Κασιδιάρη και τις φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών
πρώην «Σπαρτιατών»;
Η
θέση μας απέναντι στον Κασιδιάρη και σε κάθε Κασιδιάρη είναι η ίδια που
εκφράσαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας. Αυτοί που μετανοούν για την πολιτική
τους πορεία και ασπάζονται τον πιο χυδαίο δουλοπρέπεια στο δημοκρατικό
νεοφιλελεύθερο σύστημα για να «γίνουν κάποιος», απλώς μας αποδεικνύουν δύο
πράγματα: πρώτον, ποτέ δεν ήταν οι ιδέες τους πολύ σαφείς, επειδή υπάρχει
μεγάλη διαφορά μεταξύ της εξέλιξης των ιδεών, κάτι που θεωρούμε απαραίτητο, και
της στροφής εναντίον τους ενώ συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως εθνικιστές. Και
δεύτερον, είναι οπορτουνιστές, επίδοξοι επαγγελματίες πολιτικοί των οποίων το
μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να πιάσουν μια καρέκλα στο παιχνίδι της
εξουσίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να κάνουν παραχωρήσεις ή συμμαχίες με το χειρότερο
είδος νεοφιλελεύθερων ή σιωνιστικών σκουπιδιών, επειδή αυτοί οι εξουσιομανείς
δεν έχουν καμία αξία, νοιάζονται μόνο για το δικό τους εγωιστικό συμφέρον.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτό που πρέπει να
αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα, τη δουλοπρεπή στάση απέναντι στην αστική τάξη
και τα αφεντικά, το γραφικό ψευδοπατριωτισμός, υποδούλωση στον
αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό... Για εμάς, είναι εχθροί.
Πως
βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας;
Η
κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι δυστοπική και χειροτερεύει. Από τη μία
πλευρά, έχουμε μια κυβέρνηση, μια πολιτική τάξη και ένα κράτος προδοτών και
διεφθαρμένων που μας επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρές συνθήκες διαβίωσης.
Δεχόμαστε συνεχή επίθεση από το νεοφιλελεύθερο σύστημα εναντίον της κοινωνίας
μας, η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται, οι ηθικές αξίες αποσυντίθενται, η ζωή έχει
γίνει ένας ένας διαρκής αγώνας για την επιβίωση, εργατικά ατυχήματα, φτώχεια,
αυξανόμενες τιμές, πρόβλημα στέγασης, οι νέοι που εγκαταλείπουν τη χώρα κατά
χιλιάδες, η φύση καταστρέφεται και λεηλατείται. Όλα αυτά ενώ τα αφεντικά, οι
εταιρείες τους και οι πολιτικοί αποκομίζουν κέρδη ρεκόρ, ενώ οι κυβερνήσεις
επιβάλλουν ένα αστυνομικό κράτος για όσους τολμούν να διαμαρτυρηθούν: ξύλο,
δακρυγόνα και καταστολή είναι το μόνο που έχουν να προσφέρουν μαζί φτώχεια και
εκμετάλλευση. Η μεταμφίεση του «κράτους πρόνοιας» ξεθωριάζει και οι
φιλελεύθερες δημοκρατίες αρχίζουν να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Από
την άλλη πλευρά, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τη μετανάστευση, για την οποία
σε αυτό το σημείο μπορούμε ξεκάθαρα να μιλήσουμε για αντικατάσταση του
πληθυσμού. Οι καπιταλιστές κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να
αποκομίσουν τα κέρδη τους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης πολιτικών ανοιχτών
συνόρων, προκειμένου να αποκτήσουν τεράστιο αριθμό φθηνού εργατικού δυναμικού,
και ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο κακή σε σύγκριση με άλλα μέρη όπως η Γαλλία, το
Βέλγιο ή η Γερμανία, είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο πρόβλημα. Οι υποσχέσεις που
δόθηκαν για το πώς η μετανάστευση θα σώσει τις χώρες και τις οικονομίες μας και
πώς χρειαζόμαστε μετανάστες για να «πληρώσουν τις συντάξεις μας» έχουν
αποδειχθεί μύθος.
Το τρέχον μοντέλο μαζικής μετανάστευσης δεν είναι μόνο
αυτοκτονικό, δεν λύνει ούτε τα προβλήματα της ιθαγενούς κοινωνίας ούτε των
μεταναστών, απλώς τα επιδεινώνει και φτωχαίνει περισσότερο τόσο τους ιθαγενείς
όσο και τους μετανάστες. Δεν θα λύσουμε τα προβλήματα του «τρίτου κόσμου»
δημιουργώντας τις ίδιες τριτοκοσμικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες εδώ. Το
γεγονός ότι όσοι υπερασπίζονται τη μετανάστευση χρησιμοποιούν επιχειρήματα όπως
ότι οι μετανάστες έχουν «εμπλουτίσει πολιτισμικά» την κοινωνία μας επειδή τώρα
μπορείς να φας αραβικό ή ινδικό φαγητό στα βρώμικα getto που γίνονται οι πόλεις
μας, αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορούν να πουν για τη συμβολή της μαζικής
μετανάστευσης στην κοινωνία μας, τα λέει όλα. Το πολυπολιτισμικό πείραμα έχει
αποτύχει παταγωδώς, πρέπει να εφαρμόσουμε πολιτικές επαναμετανάστευσης αμέσως.
Τελικά, έχουμε μια κοινωνία που είναι ως επί το πλείστον εντελώς αδιάφορη, σαν
να κοιμούνται ή σαν ό,τι συμβαίνει να μην έχει καμία συνέπεια στη ζωή τους.
Πολλοί άνθρωποι, ακόμη περισσότερο οι νέοι, απλώς δεν νοιάζονται καθόλου.
Θέλουν απλώς να έχουν την γρήγορη ικανοποίηση που υπόσχεται ο καπιταλισμός, το
μόνο που τους ανησυχεί είναι ο καταναλωτισμός και η αισθητική. Δεν υπάρχουν
αξίες ή ηθικές πυξίδες, μόνο η λατρεία του χρήματος και η υλική επίδειξη.Αλλά
ακόμα κι αν ζούμε σε σκοτεινές εποχές, δεν πρέπει να λέμε ότι όλα έχουν χαθεί.
Αργά αλλά σταθερά, αρχίζουν να ξυπνούν. Επίσης, ακόμη και σε μια τόσο
κομφορμιστική κοινωνία όπως έχει γίνει η ελληνική/Ευρωπαϊκή, υπάρχουν όρια. Οι
«κοινωνικές εκρήξεις» όπως αυτές στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια του lockdown,
τα Τέμπη, ή αν κοιτάξουμε εκτός Ελλάδας, τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία ή οι
εξεγέρσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, δείχνουν ότι υπάρχουν
δυνατότητες οικοδόμησης ενός επαναστατικού κινήματος. Δεν έχουν χαθεί όλα και
ακόμα κι αν χαθούν, θα δώσουμε μάχη μέχρι το πικρό τέλος.
Προσφάτως
ιδρύθηκαν στην Θεσσαλονίκη δυο αυτόνομες συλλογικότητες επηρεασμένες από την
«Τρίτη Θέση», ποια η άποψη σας;
Κάθε
νέα ομάδα και πρωτοβουλία είναι πάντα κάτι καλό. Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε
όλα, συνολικά έχουμε τον ίδιο στόχο. Είναι καιρός να συνεργαστούμε και όχι να
ανταγωνιστούμε.
Η
παρουσία σας σε λαϊκές γειτονιές προκάλεσε την αντίδραση του δυσώδους Indymedia
ποιο το μήνυμα σου στους όψιμους «αντιφασίστες»;
Προφανώς
δεν περίμεναν οργανωμένη εθνικο-επαναστατική δραστηριότητα σε αυτό που θεωρούν
«γειτονιές τους», αλλά ξεχνούν ότι αυτές είναι και οι δικές μας γειτονιές,
πολλοί από τους αντιφα στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι καν από εδώ, αλλά από
άλλες γειτονιές και έρχονται εδώ (ή μετακομίζουν εδώ) για να παίξουν τον
επαναστάτη. Γενικά, βρίσκονται στη χειρότερη στιγμή τους, έχουν χάσει μεγάλο
μέρος της δύναμης που είχαν τα τελευταία χρόνια, η νεολαία, ως επί το πλείστον,
δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική (οποιασδήποτε πλευράς), πολλοί γείτονες έχουν
κουραστεί και ενοχληθεί από αυτούς και την ηλιθιότητά τους, οπότε χάνουν τη
«σύνδεση» με τη γειτονιά, και το αγαπημένο τους «νέο επαναστατικό υποκείμενο»
στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για να χτίσουν κίνημα, οι
μετανάστες, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική, αλλά προέρχονται και
από κοινωνίες με πολύ συντηρητικές και παραδοσιακές αξίες που συγκρούονται με
τις «προοδευτικές» αξίες των αναρχικών. Η μόδα του να είσαι αναρχικός έχει
περάσει, τώρα απευθύνονται κυρίωςσε φρικιά και πιτσιρικάδες που αναζητούν
κοινωνική ταυτότητα και κύκλο φίλων αντί να εντάσσονται λόγω ισχυρών
ιδεολογικών πεποιθήσεων. Φυσικάυπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά τους που πιστεύουν
ειλικρινά στις ιδέες τους και πιστεύουν ότι βοηθούν στην οικοδόμηση μιας
καλύτερης κοινωνίας και στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά αυτοί οι
άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι ο κοινωνικός αγώνας και ο εθνικός αγώνας
ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Πολλοί από αυτούς που είναι αντιφασίστες, είναι λόγω
άγνοιας, δεν ξέρουν καν τι είναι η τρίτη θέση, είναι ηλίθιοι που δεν μπορούν να
καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του συντηρητικού
αστικού ψευδοπατριωτισμού, πόσο μάλλον μεταξύ του έθνους και του κράτους. Εχουν
την εσφαλμένη ιδέα ότι το να είσαι εθνικοεπαναστάτης είναι σαν να είσαι
δουλοπάροικος του συστήματος, φιλο-μπάτσος, η δύναμη κρούσης της δεξιάς και των
καπιταλιστών (δυστυχώς αυτή η εικόνα έχει προωθηθεί από κάποιους ηλίθιους που
ισχυρίζονται ότι είναι «δικοί μας»).Γενικά, δεν έχουμε πολλά περισσότερανα
πούμε για τους αντιφα, ο μόνος τους στόχος στη ζωή είναι να κοιτάξουν τι
κάνουμε, ζουν για εμάς, και αυτό είναι αξιολύπητο.Είναι απλώς ένα ακόμη εμπόδιο
στο δρόμο μας, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι χειρότεροι εχθροί μας δεν είναι
αυτοί που βρίσκονται στις καταλήψεις, αλλά αυτοί που βρίσκονται στα γραφεία των
κομμάτων, στο κοινοβούλιο, στα δικαστήρια, στον επιχειρηματικό και τραπεζικό
κλάδο, αυτοί που φορούν στολές, κοστούμια και γραβάτες.
Ποια
τα σχέδια σας για το μέλλον;
Τα
σχέδιά μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, αν είναι δυνατόν θα θέλαμε να
αυξήσουμε τον αριθμό και τις δυνατότητές μας. Αν αυτό δεν συμβεί, θα
συνεχίσουμε ούτως ή άλλως. Επίσης, είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με όποιον
συμμερίζεται τις αξίες μας. Για εμάς το σημαντικό είναι ο εθνικοεπαναστατικός
αγώνας να ριζώσει και να ανθίσει, δεν μας νοιάζει αν είναι με την υπογραφή μας
ή με οποιαδήποτε άλλη. Επιπλέον, πρόσφατα ανοίξαμε ένα κανάλι στο Telegram για
δημοσίευση δράσεων, κειμένωνκαι άλλα.
Πιστεύεται
ο φετιχισμός έχει προκαλέσει ζημιά στον επαναστατικό εθνικοσοσιαλισμό;
Εδώ
είμαστε σίγουροι ότι σε κάποιους δεν θα τους αρέσει η απάντησή μας, αλλά τέλος
πάντων. Πιστεύουμε ότι γενικά η έννοια του «ορθόδοξου γνήσιου
εθνικοσοσιαλισμού» είναι γεμάτη προβλήματα και ο φετιχισμός απλώς επιδεινώνει
αυτά τα προβλήματα. Όπως βλέπουμε, ο εθνικοσοσιαλισμός (αναφερόμαστε εδώ στον
Χιτλερισμό) είναι ένα νεκρό ρεύμα επειδή, εκτός από τα ιδεολογικά του
ελαττώματα, που είναι πολλά, οι υποστηρικτές του αδυνατούν να αρθρώσουν μια
σωστή, σοβαρή και οργανωμένη πολιτική πλατφόρμα. Οι Χιτλερικοί ασχολούνται
κυρίως με τρία πράγματα:
1.
Προσπαθούν να ξεπλύνουν την εικόνα του Χίτλερ και άλλων ιεραρχιών του NSDAP,
παρουσιάζοντας την εικόνα του Τρίτου Ράιχ ως έναν παράδεισο στη γη. Δεν
δέχονται καμία κριτική, και δεν ξέρουν καν τι είναι η αυτοκριτική.
2.
Δίνουν υπερβολική σημασία σε ζητήματα όπως το ποιο ποσοστό του «καθαρού αρείου
αίματος» έχει αυτός ή εκείνος ο λαός, ο επιστημονικός ρατσισμός, αν οι αρχαίοι
Έλληνες είχαν μπλε μάτια, αν το NSDAP ήταν χριστιανικό η παγανιστικό και άλλες
χαζομάρες που μπορεί να φαίνονται πολύ σημαντικά για αυτούς, αλλά το 99% του
πληθυσμού που έχει πραγματικά προβλήματα δεν ενδιαφέρεται καθόλου.
3.
ατελείωτες συζητήσεις για μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για το
ιστορικόNSDAP, για το πώς οι Εβραίοι το ένα και το άλλο και μια
αντικομμουνιστική ρητορική «boomer» που φαίνεται να είναι βγαλμένη από την
αντισοβιετική αμερικανική καπιταλιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού
Πολέμου. Αυτό μας δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους των οποίων το
μυαλό έχει κολλήσει στην περίοδο 1920 έως 1945. Έτσι, υπέγραψαν τον πολιτικό
τους θάνατο. Δεν έχουν μέλλον. Γιατί να μας νοιάζει καν αυτό; Επειδή διαδίδουν
μια δημόσια εικόνα που,εκτός από αυτά που είπαμε πριν, μας παρασύρει όλους στο
στερεότυπο του "νεοναζί", εννοώντας με αυτό ένα αποκλειστικά αισθητικό
φαινόμενο χωρίς καμία πραγματική ουσία ο οποίος τείνει να προσελκύει το
χειρότερο είδος ανθρώπων: κοινωνικά ακατάλληλα άτομα και «edgelords» που θέλουν
να προβάλουν μια «σκληρή» εικόνα.
Γι'
αυτό χρησιμοποιούμε το σφυρί και το σπαθί, όχι επειδή είμαστε γνήσιοι
Στρασεριστές (στην πραγματικότητα διαφωνούμε ακόμη και με κάποια πράγματα με
τους Στράσσερ), αλλά επειδή αντιπροσωπεύει την τρίτη θέση καλύτερα από
οποιοδήποτε άλλο σύμβολο (μαζί με τον κέλτικο σταυρό) και επειδή είναι ένας
πολύ καλός τρόπος για να χωρίσουμε και να κρατήσουμε μακριά αυτούς τους
"αριστοκράτες" που όταν άκουγαν τη λέξη "σοσιαλισμός",
ταξικός πόλεμος ή κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, τους πιάνει αλλεργίες και
φαγούρα και τρέχουν να φωνάξουν "κομμουνιστές!, μπολσεβίκοι!".
Είμαστε ριζοσπαστικοίεθνικιστές και επαναστάτες ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, με όλη τη σημασία
του, δεν θέλουμε καπιταλισμό με σβάστικα, ούτε να κάνουμε μια μεταρρύθμιση του
τρέχοντος συστήματος δυστυχίας και εκμετάλλευσης ντύνοντας το με εθνικά
σύμβολα. θέλουμε να εθνικοποιήσουμε την οικονομία, θέλουμε να απαλλαγούμε από
τα αστικά παράσιτα και τους εκμεταλλευτές, όχι να «ενωθούμε» μαζί τους, ιδανικά
και όταν είναι δυνατόν θέλουμε οι εργάτες να αυτοδιαχειρίζονται τους χώρους
εργασίας, δεν θέλουμε κανείς να επωφεληθεί από την εργασία κάποιου άλλου.
Πιστεύουμε ότι ο ταξικός πόλεμος και οι κοινωνικοί αγώνες πάνε χέρι-χέρι με τον
εθνικό αγώνα και την εθνική απελευθέρωση.
Ποια
η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα α. Gregor Strasser. Manuel Hedilla.
LedesmaRamos δ. JoseAntonio
Ο
Gregor Strasser ήταν μια από τις πιο άδικα ξεχασμένες προσωπικότητες του
Εθνικοσοσιαλισμού. Χωρίς αυτόν και το ακούραστο έργο του, η εγκατάσταση του
NSDAP, ειδικά στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, μια πολύ δύσκολη περιοχή για
διάφορους λόγους, δεν θα είχε συμβεί. Είναι τραγικό το γεγονός ότι αυτός, όπως
και άλλοι, πολλοί από τους οποίους παραμένουν ανώνυμοι, οι οποίοι ήταν οι
πραγματικοί υπεύθυνοι για τη νίκη του NSDAP, πετάχτηκαν στα σκουπίδια της
ιστορίας, προδόθηκαν, δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν κάτω από τον μύθο του Hitler.
ΟHedillaακολούθησε
μια κάπως παρόμοια ιστορία με αυτή του Γκρέγκορ, αλλά αντί να δολοφονηθεί (η
θανατική του ποινή μετατράπηκε λόγω της παρέμβασης σημαντικών προσωπικοτήτων,
αλλά ο Franco μετάνιωσε που δεν τον σκότωσε ούτως ή άλλως) φυλακίστηκε για
μερικά χρόνια. και όταν βγήκε από τη φυλακή, το καθεστώς έλεγχε τη φάλαγγα και
οι τάξεις της ήταν γεμάτες με μοναρχικούς, συντηρητικούς και εθνικοκαθολικούς,
παραλύοντας το επαναστατικό πνεύμα που κάποτε υπήρχε. Αυτή είναι μια ακόμη
απόδειξη του γιατί δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ή να αποκαλέσουμε «συμμάχους»
τους εθνικοσυντηρητικούς και την «εθνική» δεξιά. Θα σε χρησιμοποιήσουν και
μόλις δεν τους είσαι χρήσιμος ή τους ενοχλήσεις, θα σε ξεφορτωθούν χωρίς
δισταγμό.
Ο
R. Ledesma Ramos μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος πραγματικά ιδεολόγος τρίτης θέσης
στην Ισπανία και ο δημιουργός του «ισπανικού φασισμού». Είχε επαναστατικές
φιλοδοξίες για την Ισπανία και αυτό τον οδήγησε σε συχνές συγκρούσεις με τα πιο
μετριοπαθή στοιχεία της Φάλαγγας και τον Jose Antonio, σε σημείο που αποβλήθηκε
από αυτήν. Αν και διαφωνούμε σε ορισμένες πτυχές μαζί του (πράγματα που ήταν
κοινά στο Φάλαγγα και το εθνικοσυνδικαλιστικό κίνημα εκείνη την εποχή), για
παράδειγμα η υπεράσπιση του Ιακωβινισμού, η ιδέα της ένωσης της Ισπανίας με τη
Νότια Αμερική και οι πρώην ισπανικές αποικίες, δηλώνοντας ότι αυτοί οι άνθρωποι
ήταν «ισπανοί στο πνεύμα» και μια αντιευρωπαϊκή τάση (κατηγορώντας τους για την
απώλεια της ισπανικής αυτοκρατορίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν η ανικανότητα
και η διαφθορά των αριστοκρατικών τάξεων που οδήγησαν στην παρακμή της
αυτοκρατορίας).
Ο
Jose Antonio είχε κάποιες καλές ιδέες, αλλά επηρεάστηκε υπερβολικά από τον
ελιτίστικο αριστοκρατισμό, τη φιγούρα του πατέρα του και τον καθολικισμό,
γεγονός που τον οδήγησε να υιοθετήσει πιο συντηρητικές και μετριοπαθείς θέσεις
σε σύγκριση με τον Ledesma Ramos.
Τι
σημαίνει για εσάς «Τρίτη Θέση»;
Η
τρίτη θέση είναι το σημείο σύγκλισης επαναστατικών ιδεών που αγωνίζονται τόσο
για την εθνική όσο και για τη σοσιαλιστική ιδέα, με έντονη έμφαση στον
αντιφιλελεύθερο και αντικαπιταλιστικό παρά στον κλασικό αντισοσιαλισμός και
συντηρητισμό που συνδέονται με τις εθνικιστικές ιδέες και στην υπέρβαση της
διχοτομίας αριστεράς/δεξιάς, με την έννοια ότι οι εθνικιστικές ιδέες αναμειγνύονται
με τις κοινωνικές και οικονομικές ιδέες της «αριστεράς». Αν το ορίζαμε με
«κλασικό» τρόπο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε «εθνική αριστερά», κατά μία
έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρίτη θέση είναι η «αιρετική» τάση μέσα
στον εθνικισμό. Φυσικά, αυτή είναι η άποψή μας και εξαρτάται από το ποιον
ρωτάτε, μπορεί να πει κάτι άλλο. Επειδή δεν υπάρχει μόνο μία γραμμή σκέψης μέσα
στην τρίτη θέση, μπορείτε να βρείτε ένα ευρύ φάσμα ιδεών που κυμαίνονται από
τον επαναστατικό φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικό συνδικαλισμό έως
τον εθνικομπολσεβικισμό, ακόμη και τον εθνικοαναρχισμό. Για εμάς, η τρίτη θέση
είναι αυτό το μείγμα επιρροών που προέρχεται από στοχαστές της γερμανικής
«συντηρητικής επανάστασης», τον ιταλικό φασισμό του 1919 που επέστρεψε το 1943,
τον εθνικοσυνδικαλισμό του Ledesma Ramos, τους αδελφούς Strasser, τον Georges
Sorel, τον Karl Otto Paetel, τον Ernst Niekisch ή τον Proudhon, καθώς και τις
ομάδες μετά το 1945 όπως η Organization Lutte du People, η Ordine Nuovo, η GUD,
η Jeune Europe, οι Bases Autόnomas... και άτομα όπως οι F. P. Yockey, Duprat,
Giorgio Freda, Malliarakis, Guillaume Faye, Jean Thiriart, για να αναφέρουμε
μόνο μερικά παραδείγματα.
Ποια
η άποψη σας για το Παλαιστινιακό;
Δίνουμε
πλήρη υποστήριξη στην αυτοδιάθεση και την κυριαρχία των Παλαιστινίων στη γη
τους και στη δίκαιη αντίστασή τους ενάντια στους σιωνιστές δολοφονικούς
εισβολείς. Οι Ευρωπαίοι εθνικοεπαναστάτες πάντα υποστήριζαν αυτόν τον αγώνα,
καθώς και τον αγώνα των λαών του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ και άλλων λαών
που αγωνίζονται για τις πατρίδες τους ενάντια στον κοινό μας εχθρό: τον
αγγλο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό. Η ιστορία της συνεργασίας μεταξύ των εθνικιστών
της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής σε έναν κοινό αντισιωνιστικό και
αντιιμπεριαλιστικό αγώνα χρονολογείται πριν από αρκετές δεκαετίες, τότε που η
«κυρίαρχη» αριστερά έκλαιγε ακόμα με κροκοδείλια δάκρυα για το Ολοκαύτωμα.
Σήμερα, το ζήτημα της Παλαιστίνης έχει γίνει η καραμέλα μιας άπατριδας και
υποκριτικής δυτικής αριστεράς που εμμένει σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με
ισχυρές εθνικιστικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες που είναι εχθρικές
προς την κοσμοθεωρία τους, επειδή στη Δύση δεν έχουν κανέναν άλλον να τους
ακούει πια και δεν έχουν κανέναν πραγματικό αγώνα στον οποίο να συμμετέχουν. Η
υποστήριξή τους για την Παλαιστίνη πηγάζει από δύο έννοιες: πρώτον, το κλασικό
σύμπλεγμα κατωτερότητας των σύγχρονων αριστερών και την ανάγκη τους να
ταυτιστούν με αυτό που αντιλαμβάνονται ως «αδύναμο», και επίσης να σταθούν ως
«σωτήρας» τους, και δεύτερον, επειδή είχαν την ευκαιρία να γίνουν κάτι όπου
είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Τώρα ο αγώνας δεν είναι για τον παλαιστινιακό λαό
και έθνος, αλλά με κάποιο τρόπο κατάφεραν να τον κάνουν «αγώνα» ενάντια στον
«φασισμό» και την «λευκή υπεροχή». Γι' αυτό φαίνεται να νοιάζονται πολύ για την
κατοχή της Παλαιστίνης, αλλά δεν λένε ούτε μια λέξη για την Κύπρο, την Κορσική
ή τη Βόρεια Ιρλανδία για παράδειγμα (ακόμα περισσότερο από τότε που πολλοί
Ιρλανδοί εθνικιστές εγκατέλειψαν τον μαρξισμό-λενινισμό), είναι απλώς υποκριτές
που θέλουν να βρουν μια δικαιολογία για την αντιευρωπαϊκή και αντεθνική
ρητορική τους. Ομοίως, χρησιμοποιούν ως δικαιολογία την καταπολέμηση του
ρατσισμού και την επίδειξη αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, λόγω των
συμπλεγμάτων κατωτερότητάς τους. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από
αυτούς δεν νοιάζονται για τους μετανάστες. Δεν καταλαβαίνουν ούτε συμμερίζονται
την κοσμοθεωρία τους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μετανάστες είναι πολύ
συντηρητικοί και διατηρούν παραδοσιακούς ρόλους, επιδεικνύοντας «σεξιστικές και
ομοφοβικές συμπεριφορές» και άλλα πράγματα που τρομοκρατούν τους σύγχρονους
μέτριους αριστερούς. Στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τη μαζική μετανάστευση
όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή τη βλέπουν ως μια μορφή αντεθνικού αγώνα.
Για
να καταλάβουμε πόσο ψευδείς είναι ο «αγώνας» και η «αλληλεγγύη» τους για την
Παλαιστίνη, και πόσο ηλίθιοι είναι, αρκεί να δούμε το γεγονός ότι αυτοί οι
ηλίθιοι που έκλαιγαν για την Παλαιστίνη χθες , σήμερα δηλώνουν αλληλέγγυοι στον
«εξεγερμένο» λαό του Ιράν, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια γνήσια λαϊκή
εξέγερση, όπως πιστεύουν ότι ήταν η «αραβική άνοιξη» (βλέπουμε σήμερα τα
αποτελέσματα αυτών των περιπετειών), υποστηρίζουν τους Κούρδους του YPG και όλα
αυτά τα σκουπίδια που συνεργάζονται χέρι-χέρι με τους Σιωνιστές και τους
Αμερικανούς ιμπεριαλιστές για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή και να
απομακρύνουν όποιον αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους, όπως έκαναν στη Λιβύη, τη
Συρία, το Ιράκ και τώρα σχεδιάζουν να κάνουν στο Ιράν.
Ποια
η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού και την προώθηση του Παύλου;
Αυτός
είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το σύστημα πρέπει να ανακτήσει την
πίστη του λαού στον δημοκρατικό μηχανισμό. Κατά καιρούς, όταν ο λαός κουράζεται
και αηδιάζει, χάνοντας τις ελπίδες του στο πολιτικό δημοκρατικό σύστημα. Στη
συνέχεια, το ίδιο το σύστημα πρέπει να δημιουργήσει μια νέα μαριονέτα για να
τον επαναφέρει στη θέση του. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτό μπορεί να έχει το
ένα ή το άλλο πρόσωπο, για παράδειγμα στην Ελλάδα υιοθέτησε το πρόσωπο μιας
«ριζοσπαστικής» αριστεράς που εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποσχέθηκε
πολλά, όπως έκανε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι οικονομικές συνθήκες
υποβαθμίστηκαν στην «κρίση» του 2008-2012. Τώρα, ειδικά στην κεντρική και
βόρεια Ευρώπη, υιοθετεί το πρόσωπο μιας νέας λαϊκιστικής, φιλελεύθερης,
σιωνιστικής ακροδεξιάς, της οποίας κύριο επίκεντρο είναι η μετανάστευση
(συγκεκριμένα οι μουσουλμάνοι), όπως το AfD στη Γερμανία για παράδειγμα, επειδή
το σύστημα καταλαβαίνει ότι η οργή του λαού με αυτό το ζήτημα αυξάνεται, οπότε
δημιουργεί μια εναλλακτική λύση που υπόσχεται να το αντιμετωπίσει, αλλά εντός
των ορίων του συστήματος και χωρίς να θέτει καμία πραγματική απειλή για το
status quo. Αλλά στο τέλος, όλα αυτά τα νέα κόμματα είναι τα ίδια παλιά
σκουπίδια. Ισχυρίζονται ότι είναι «ριζοσπάστες», υπόσχονται τα πάντα, ότι θα
αλλάξουν τα πάντα, δηλαδή μέχρι να ανέλθουν στην εξουσία, και μετά αρχίζουν να
κάνουν συμβιβασμούς, να αμβλύνουν τον ριζοσπαστισμό τους, να δείξουν το πραγματικό
τους πρόσωπο. Κανένας από αυτούς δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το σύστημα,
κανένας από αυτούς δεν είναι πραγματικά έτοιμος να αποσχιστεί από το σύστημα,
δεν έχει σημασία αν αυτοαποκαλούνται εθνικιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες ή
οτιδήποτε άλλο. Αν επρόκειτο να αποτελέσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση,
έναν πραγματικό κίνδυνο για το κατεστημένο, θα παρανομηθούν με την πρώτη
ευκαιρία. Τώρα, η Καρυστιανού μπορεί να έχει πολύ σαφείς και καλές προθέσεις,
μπορεί να είναι μια γνήσια ιδεαλίστρια που πραγματικά θέλει να κάνει το
καλύτερο, αλλά το καλύτερο που μπορεί ή είναι διατεθειμένη να κάνει είναι, κατά
πολύ, ανεπαρκές. Επίσης, στο τρέχον πολιτικό σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις
τίποτα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις, ο μύθος της «αλλαγής του συστήματος
από μέσα» πρέπει να απορριφθεί επειδή το σύστημα έχει ήδη θέσει τους κανόνες
του, πρέπει να παίξεις σύμφωνα με αυτούς ή είσαι εκτός. Ο επαναστατικός
εθνικισμός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τον χρόνο του με δημοκρατικές
ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να
οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα βάσης με επαναστατικές φιλοδοξίες και
όχι πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία
Επανέκδοση, μετά από δύο και πλέον δεκαετίες, του βιβλίου του Γιώργου Μάστορα, αναφορικά με την εθνικιστική μουσική σκηνή, στάθηκε αναγκαία για τους εξής σημαντικούς λόγους: Πρώτα – πρώτα, γιατί παραδίδεται στο νεαρότερο αναγνωστικό κοινό, η μουσικοπολιτική παράδοση πολλών δεκαετιών ενεργής εθνικιστικής δραστηριότητας, πέρα από την αισθητική αξία του μουσικού είδους καθεαυτού. Είναι η μουσική με την οποία ανδρώθηκαν πολλές γενιές νεαρών εθνικιστών, μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας και διώξεων από το καθεστώς αλλά και το παρακράτος. Είναι το είδος μουσικής εκείνο, που αφύπνισε, ενέπνευσε, στερέωσε, σφυρηλάτησε, συνόδευσε πολλούς εθνικιστές στον ρομαντικό και μυθικό αγώνα για ένα κόσμο διαφορετικό!
Ο συναγωνιστής Λουκάς Σταύρου για την γονυκλισία του ΕΛΑΜ στο Ισραήλ
Το ΕΛΑΜ υπερασπίζεται το μεγάλο Ισραήλ
γράφει ο Λουκάς Σταύρου
Από ότι δείχνουν τα πράγματα το ΕΛΑΜ είναι ένας θάλαμος που συγκοινωνεί με τον Δημοκρατικό Συναγερμό του οποίου τα στελέχη εισέρχονται σε αυτό ως εναλλακτική επιλογή της δεξιάς παράταξης. Οι ιδεολογικές θέσεις των δύο κομμάτων της δεξιάς πολυκατοικίας ταυτίζονται ως προς τις κεντρικές τους αρχές και διαφοροποιούνται μόνο σε κάποιες λεπτομέρειες.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τα στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μετακομίσουν στο άλλο δωμάτιο της παράταξης. Και τα δύο κόμματα στηρίζουν τους θεσμούς της ολιγαρχίας, δηλαδή την συγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας στα χρηματοδοτούμενα κόμματα, την ιδιωτική τραπεζοκρατία και την επισκίαση της παιδείας από την επιχειρηματική εκκλησία ΑΕ.
Θέσεις ακραίας συντήρησης και
υπεράσπισης των υπερεξουσιών της πλουτοκρατίας και του μεσαιωνικού σκοταδισμού.
Ένας άλλος λόγος που υπαγορεύει την μετοίκηση στελεχών του ΔΗΣΥ στο ΕΛΑΜ είναι
και η ευθεία γραμμή που χάραξε το ΕΛΑΜ υπέρ του μεγάλου Ισραήλ. Φαίνεται οσμίζονται
πολιτικά οφέλη από τον Ισραηλιτισμό όπως παλιά οι Μηδίζοντες.
Υπέρ του επεκτατικού Ισραήλ που θέλει να χρησιμοποιεί την Κύπρο ως στρατηγικό βάθος και ως ζωτικό χώρο του Σιωνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτός είναι ο λόγος που τόσο το ΕΛΑΜ όσο και ο ΔΗΣΥ δεν είπαν λέξη για την μεθοδευμένη εγκατάσταση Ισραηλινών στην Κύπρο, με αγορά γαιών και οικιών μέχρι και ολόκληρων χωριών που έχουν εγκαταλειφθεί από την αστυφιλία, με εγκατάσταση επιχειρήσεων, με δημιουργία σχολής ραβίνων, με ελεύθερη χρήση του αμυντικού χώρου της Κύπρου.
Έτσι εξηγείται και η θέση του ΕΛΑΜ για το Κυπριακό, μια θέση παιδαριώδης που δήθεν αποσκοπεί σε διάλογο με την Τουρκία πάνω στη βάση του ενιαίου κράτους. Το μυστικό αυτής της πρότασης που στην ουσία είναι άρνηση πρότασης είναι να αφήσει χώρο στο Ισραήλ να ελέγξει πλήρως τον εθνικό χώρο της Κύπρου και να αποκόψει οριστικά και αμετάκλητα της Κύπρο από την Ελλάδα και τον εθνικό κορμό.
Η συνεργασία του ΕΛΑΜ με το Ισραήλ δεν αποτελεί αποκύημα φαντασίας διότι απλούστατα το λένε οι ίδιοι. Στελέχη του ΕΛΑΜ δηλώνουν ανοικτά την υποστήριξη τους στο Ισραήλ και στις κατοχικές γενοκτονικές πράξεις του ενώ την ίδια ώρα δημοσιεύουν τα προσκυνήματα τους στο Άουσβιτς … αποσιωπώντας την σφαγή των νηπίων στη Γάζα.
Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας του (ακρο)δεξιού ΕΛΑΜ με το Ισραήλ, Ισραηλινοί αξιωματούχοι συμμετέχουν σε εκδηλώσεις τους και ο ευρωβουλευτής του ΕΛΑΜ Γεάδης Γεάδη καλείται ως ομιλητής στην Ισραηλινή βουλή.
Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα. Η διολίσθηση του ΕΛΑΜ προς τον Σιωνισμό καθίσταται άκρως επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα.
Εις απάντηση ένα έχουμε να πούμε: Έξω οι ξένες δυνάμεις από την Κύπρο και ένωση με την Ελλάδα μέσα από την οδό της ένταξης της Κύπρου στο ελληνικό δίκαιο και την άμεση παράδοση της άμυνας μας στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Η Κύπρος να γίνει Ελλάδα και Ελλάδα υπάρχει εκεί που ασκεί κυριαρχία ο ελληνικός στρατός.
Όταν η Δημοκρατία εκτελεί το πνεύμα: Robert Brasillach, Ιn Memoriam (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)
Το 1932, ο Robert Brasillach, σε ηλικία είκοσι τριών ετών, εργαζόταν ήδη στη λογοτεχνία και στη λογοτεχνική, θεατρική και κινηματογραφική κριτική ως τακτικός συνεργάτης στις λογοτεχνικές στήλες της “Revue Française”.
Ήταν καθιερωμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος με στήλες σε εφημερίδα, συντάκτης της λογοτεχνικής κριτικής της καθημερινής εφημερίδας “Action française”, που ίδρυσε ο Charles Maurras.
Η εφημερίδα αυτή αντιπροσώπευε, στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα (1908-1944), τις ιδέες του γαλλικού συντηρητικού κόσμου, με την σωστή έννοια του όρου, που έχουμε ήδη αναλύσει πολλές φορές με κείμενα.
Αλλά η “Action Française” ήταν επίσης έντονα εθνικιστική και αντιγερμανική, αντικομμουνιστική, αντισημιτική και αντιμασονική.
Ο Robert Brasillach απομακρύνθηκε γρήγορα από τις θέσεις της, για
να αγκαλιάσει τη φασιστική ιδεολογία, που κέρδιζε έδαφος εκείνη την εποχή και
στη Γαλλία
για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...
Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου "Το μανιφέστο για την κατάργηση της δουλείας του τόκου των χρημάτων" ένα παλαιότερο άρθρο για τον Gottfried Feder (https://mavreslegeones.blogspot.com/)
Μετά την στρατιωτική συντριβή της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας από τις δυνάμεις των Συμμάχων ακολούθησε ένα παράδοξο ρεύμα το οποίο απέκλινε αρκετά από τις βασικές και πρωταρχικές αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού.
Από πολλούς το ρεύμα αυτό αποκλήθηκε νεοναζισμός και είχε ως βασικά χαρακτηριστικά την υποκουλτούρα, την αγιοποίηση - θεοποίηση προσώπων, τον συνδυασμό της πολιτικής με τον αποκρυφισμό και πολλές φορές ακόμη και τον μισανθρωπισμό.
Στα πλαίσια αυτής της παρακμής, η οποία μπορεί να θεωρηθεί λογική κατάληξη εξαιτίας των καιρών, ειδωλοποιηθήκαν και υπερ-λατρεύτηκαν πρόσωπα παρά τα όποια λάθη τους, ενώ αποσιωπήθηκαν αλλά με πολύ σημαντική ιδεολογική και πολιτική προσφορά που μπορεί να λειτουργήσει ως οδοδείκτης για την συνέχεια του δύσκολου πολιτικού μας αγώνα
για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...
Η Ε.Ε. βρωμάει αντιφασισμό: τιμώρησαν οι Ούγγροι τους εγκληματίες της antifa;
«Στη Βουδαπέστη πραγματοποιήθηκε το δικαστήριο για τα λεγόμενα μέλη της συμμορίας με τα σφυριά που είχαν επιτεθεί πισώπλατα σε συναγωνιστή.
Ο βασικός κατηγορούμενος Simeon Ravi Trux γνωστός και ως «Maja» (…) καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκιση για συμμετοχή σε επιθέσεις το 2023, συμπεριλαμβανομένων δύο κατηγοριών για βαριές σωματικές βλάβες που διαπράχθηκαν από ομάδα οργανωμένου εγκλήματος.
Η απόφαση δεν είναι τελεσίδικη και ο εισαγγελέας τήρησε προθεσμία για την έφεση. Η ποινή συνοδεύεται περαιτέρω από οκταετή απέλαση από την Ουγγαρία αλλά και δυνατότητα αναστολής. Μπορεί να εκτίσει την ποινή του στη Γερμανία.
Λόγω της απουσίας του ο Ιταλός Gabriele Marchesi, του οποίου η έκδοση από την Ιταλία απορρίφθηκε, και η Γερμανίδα Anna Christina Mehwald καταδικάστηκαν περαιτέρω.
Ο πρώτος έλαβε ποινή φυλάκισης επτά ετών και η Mehwald 2 χρόνια υπό επιτήρηση. Και οι δύο δράστες εκδιώχθηκαν από την Ουγγαρία. Ο Tobias Edelhoff έλαβε αρχική ποινή φυλάκισης 3 ετών. Η ποινή του αργότερα μειώθηκε σε 1 χρόνο και 10 μήνες.
Οι διαδικασίες κατά της Ιταλίδας που σιτίζεται στην ευρωβουλή και δασκάλα Ilaria Salis έχουν ήδη διακοπεί λόγω ασυλίας που κέρδισε με τις εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Απαλλάχθηκε επίσης από τον κατ' οίκον περιορισμό.
Το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αποζημίωσης των θυμάτων.
Κορυφαίοι αστοί πολιτικοί και συνομιλητές των
κέντρων εξουσίας είχαν στηρίξει την συμμορία της antifa και
κατάφεραν να πιέσουν την Ουγγρική κυβέρνηση για ελαφριές ποινές παρά τις βαρύτατες
κατηγορίες»
Συνέντευξη: Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου
Πότε ιδρύθηκαν οι εκδόσεις;
Καλησπέρα συναγωνιστές και
ευχαριστούμε για τη φιλοξενία. Η ιδέα για τη δημιουργία μιας κυπριακής
εθνικιστικής εκδοτικής προσπάθειας γεννήθηκε το 2023, σε μια μπυραρία στο
κέντρο της Λευκωσίας, όπου μαζί με διάφορους συναγωνιστές συναντιόμαστε σε
τακτική βάση και συζητούμε για διάφορα ζητήματα, τόσο προσωπικά όσο και
κινηματικά.
Όπως αρκετοί γνωρίζουν, στην Κύπρο
δεν υπάρχουν σημεία διανομής εθνικιστικών βιβλίων και η απόκτηση τους γίνεται
είτε μέσω ταχυδρομείου (τότε ήταν αρκετά οικονομικά ασύμφορο, καθώς συνήθως
έπρεπε να πληρώσεις περίπου 15 ευρώ μεταφορικά με τα ΕΛΤΑ - σήμερα υπάρχουν πιο
οικονομικές επιλογές όπως το Box Now, με σχετικά καλές τιμές), είτε μέσω
κάποιου συναγωνιστή που θα ταξίδευε στην Ελλάδα και θα μπορούσε να τα φέρει.
Εκείνο το βράδυ συζητούσαμε για
ένα νέο βιβλίο που μόλις είχε κυκλοφορήσει και για το πώς θα το προμηθευτούμε.
Πάνω στη συζήτηση, και με την μπίρα να ρέει άφθονη, ένας συναγωνιστής είπε:
«Γιατί να μην μεταφράζουμε και να
εκδίδουμε στα ελληνικά τα βιβλία που εμείς θα θέλαμε να διαβάζουμε;»
Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου, με τα πρώτα βιβλία να κυκλοφορούν στις αρχές του 2024.
Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαιτέρως μια πολύ καλή
συναγωνίστρια από την Αθήνα, τόσο για την επιμέλεια των κειμένων όσο και για τη
βοήθεια στη διανομή των βιβλίων στην κυρίως Ελλάδα.
Πες μας συνολικά τους τίτλους των εκδόσεων μέχρι στιγμής
Μέχρι στιγμής έχουμε εκδώσει τα
ακόλουθα βιβλία:
Έκκληση στη Νεολαία της Ευρώπης,
του Λεόν Ντεγκρέλ
Η αλήθεια για τον Ισπανικό
Εμφύλιο, του Γκαίμπελς
Μπολσεβικισμός: Θεωρία και Πράξη,
του Γκαίμπελς
Ντάντσιχ, του Χίτλερ
Τα 88 Προτάγματα, του Ντέιβιντ
Λέιν
Εθνικοσοσιαλισμός: ένα κίνημα της
Αριστεράς
Εθνικοσοσιαλισμός: η βιολογική
κοσμοθεωρία, του Povl Rus Knudsen
Διατηρείτε επαφές με αυτόνομες ομάδες;
Επίσημα διατηρούμε επαφές με το
δίκτυο εθνικιστών Cyprus Autonomous, καθώς συμμετέχουμε σε αυτό.
Πώς βλέπεις την εκδοτική εθνικιστική κίνηση;
Σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, κυκλοφορούν λιγότερα βιβλία κάθε χρόνο, όμως τα βιβλία που έχουν εκδοθεί τα τελευταία χρόνια είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα ως προς το περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα, τα τελευταία τρία χρόνια οι Εκδόσεις «Λόγχη» έχουν κυκλοφορήσει, κατά τη γνώμη μας, ορισμένους εξαιρετικούς τίτλους.
Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε στην εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο συναγωνιστής Κωνσταντίνος Μποβιάτσος, με τη μετάφραση και την προώθηση στο ελληνικό κοινό προσώπων που για πολλούς ήταν άγνωστα, καθώς και στα δύο εξαιρετικά βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει του Γιώργου Μάστορα.
Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να χαιρετίσουμε την επανεκκίνηση του εκδοτικού οίκου «Νέα Θέσις» και να καλέσουμε τους συναγωνιστές που μας διαβάζουν να στηρίξουν την προσπάθεια.
Ποιες οι αντιδράσεις στην Μεγαλόνησο για την εξαιρετική
ανταπόκριση που είχαν οι εκδόσεις σας σε σχολεία χώρους εργασίας στρατόπεδα και γήπεδα;
Η μεγαλύτερη ανταπόκριση που έχουν τα βιβλία μας παρατηρείται σε νεαρές ηλικίες, 16–25 ετών, γεγονός που μας εξέπληξε ευχάριστα και μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε, με κάθε νέο τίτλο να γινόμαστε πιο ποιοτικοί στο περιεχόμενο μας.
Είναι ευχάριστο να βλέπεις νέα παιδιά να δείχνουν ενδιαφέρον για ότι αφορά την κοσμοθεωρία του εθνικισμού και να απορρίπτουν την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί στα σχολεία.
Εξάλλου, το
μέλλον του έθνους βρίσκεται στα χέρια των νέων γενιών που θα μας διαδεχθούν και
χρέος μας είναι να τους προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να τους
παρέχουμε τα απαραίτητα εφόδια, ώστε να παλέψουν για το μέλλον του έθνους.
Ποια η άποψη σας για τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα;
Ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας είναι
η μεγαλύτερη πολιτικοστρατιωτική φυσιογνωμία της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας.
Πρόκειται για έναν άνδρα που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην υπηρεσία του
έθνους, παραμένοντας ταπεινός, χωρίς ποτέ να ζητήσει δόξες και πλούτη.
Οποιαδήποτε αρνητική αναφορά στο πρόσωπο του θεωρείται ύβρις και ιεροσυλία.
Ποια τα μελλοντικά σχέδια των εκδόσεων σας;
Έχουμε θέσει ως στόχο, μέχρι το
2030, να έχουμε ξεπεράσει τους 30 τίτλους βιβλίων. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε
τρία νέα βιβλία, τα οποία αναμένεται να κυκλοφορήσουν μέχρι το καλοκαίρι.
Ένα μήνυμα για τους συναγωνιστές που σας διαβάζουν;
Θα θέλαμε να απευθυνθούμε κυρίως
στα νέα παιδιά και να τα παροτρύνουμε να μελετήσουν, να εμπλουτίσουν τις
γνώσεις τους, να αυτοβελτιωθούν και να γίνουν χρήσιμα για τις τοπικές κοινωνίες
στις οποίες ζουν, και το κυριότερο, να αγωνιστούν με κάθε τρόπο και να
διεκδικήσουν το μέλλον που τους αξίζει.
Να στηρίξουν και να οργανωθούν στην εθνικιστική ομάδα ή συλλογικότητα της περιοχής τους.
Και αν δεν υπάρχει,
τότε να τη δημιουργήσουν μόνοι τους, όπως εκείνοι θεωρούν σωστό, κλείνοντας τα
αυτιά τους στους επικριτές του καναπέ και του Facebook.
Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται και διεκδικούν. Μια κακή δράση είναι απείρως καλύτερη από την καθόλου δράση. «Κάνε ό,τι πρέπει και ας γίνει ας γίνει οτιδήποτε», όπως είχε πει ο Στρατηγός Μεταξάς.
Θα κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη με μία δήλωση του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, η οποία, για εμάς, αποτελεί την επιτομή της ιδεολογίας μας:
«Αλλά πίστευα ότι κατείχα τρία όπλα που μπορούσαν να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες: καρδιά, πίστη και θέληση για νίκη».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
