Ο «φασιστικός σοσιαλισμός» του Drieu la Rochelle, Ενα βιβλίο από τις εκδόσεις Λογχη, σύντομα στα ράφια. Αυτό είναι το παράξενο καθήκον μας, εμείς που είμαστε άνθρωποι, οι καλύτεροι των ανθρώπων. Δεν θα αγωνιστούμε για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε για μια δεξιά δικτατορία. Εμείς, οι μικροαστοί, οι ελίτ εργάτες, οι έξυπνοι αγρότες, οι αστοί με το αίσθημα της ευθύνης, δεν θα αγωνιστούμε για τους καπιταλιστές πατριώτες που μας αφαιρούν τα υπάρχοντά μας. Δεν θα αγωνιστούμε για τους κομμουνιστές που ζουν σαν Ιησουίτες, σαν παπικοί, με το μυστήριο εκεινων των διαταγών που έρχονται από μακριά και που δεν τολμούν να ομολογήσουν κυνικά τι είναι η δικτατορία του Ghepeu [σοβιετική πολιτική αστυνομία]. Δεν θα αγωνιστούμε καν για να υπερασπιστούμε πατρίδες που δεν χρειάζονται πλέον άμυνα, που είναι αθάνατες - με όπλα που μας μισούν. Δεν θα αγωνιστούμε για το ένα ή το άλλο Θα αγωνιστούμε εναντίον όλων: αυτή είναι η έννοια του φασισμού. Pierre Drieu La Rochelle - Φασιστικός Σοσιαλισμός"Δεν θέλουμε να αγωνιστούμε για τη δημοκρατία ενάντια στους εχθρούς της. Θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στην ίδια τη δημοκρατία που μας κάνει εχθρούς εξαρχής"
Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι
μετάφραση: Nikol Frau
Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι
link:Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …
Κριτική:Η αναρχο-ατομικιστικη προέλευση του ιταλικού φασισμού...
Δημοσιεύτηκε στα αγγλικά εδώ
Το 1910 ο Luigi Fabbri και ο Armando Borghi απήγαγαν μια
αναρχική γυναίκα που είχε ντροπιάσει τον φίλο τους χωρίζοντάς τον. Μαζί την
ανάγκασαν σε γυναικολογική εξέταση ώστε ο γιατρός να δηλώσει δημόσια ότι ήταν
παραμορφωμένη και ανίκανη για σεξ.
Οι τρεις αυτοί "δράστες" ήταν ηγετικές μορφές στην ιταλική αναρχική σκηνή
και εμπλεκόμενοι σε εγκληματικές δραστηριότητες. Παρά το ότι την είχαν απαγάγει,
ιατρικά είχε βιαστεί και δυσφημιστεί από τους συναγωνιστές της, όταν η αστυνομία
τους έπιασε για την δημοσίευση αντιπολεμικών άρθρων, η Maria Rygier αρνήθηκε να
υποδείξει κάποιον και προσπάθησε να αναλάβει πλήρως την ευθύνη. Καταδικάστηκε
σε τρία χρόνια φυλάκιση, όπου ξανά βιάστηκε, αυτή τη φορά από εκπροσώπους του
κράτους.
Απογοητευμένη από τους πατριαρχικούς της αναρχικής σκηνής και αναζητώντας υποστήριξη από αντάρτες μέσα στο κίνημα, μετά την αποφυλάκιση η Rygier συνδέθηκε με τον εξέχοντα Stirnerite, Massimo Rocca. Αλλά αν ψάχνετε για μια ιστορία νίκης των ατομικιστών απέναντι στους «βιαστές» της σκηνής, αυτή δεν είναι. Παρά τις αναρχικές τους ρίζες, η Rygier και ο Rocca θα παίξουν κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση και εδραίωση του φασισμού. Πολλοί από τους οπαδούς τους θα τους ακολουθήσουν ως φασίστες, με έναν, τον Leandro Arpinati, να ανεβαίνει ακόμη και στον τίτλο του «δεύτερου Duce», ακριβώς πίσω από τον Mussolini.
Το βιβλίο του Stephen B. Whitaker The Anarchist-Individualist Origins of Italian Fascism έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αντιδραστικούς εναντίον του αναρχισμού και του ατομικισμού. Αλλά ο τίτλος δεν σημαίνει ότι κατηγορεί τον ατομικιστικό αναρχισμό για την άνοδο του φασισμού. Επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πεδίο ανάμεσα σε πολλά άλλα όπου οι φασίστες βρήκαν ρίζες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της πρώιμης φασιστικής ιδεολογίας. Ο φασισμός έχει πολλές ρίζες.
Ο Whitaker ξεκαθαρίζει
από την αρχή ότι πιστεύει πως η πνευματική επιρροή του αναρχισμού στον φασισμό
ήταν μικρή, αλλά ορισμένες αναγνώσεις του Stirner και ορισμένα περιθωριακά
ρεύματα είχαν σημαντική επιρροή. Καμία επιρροή δεν ταυτίζεται με αιτιώδη
ευθύνη, αλλά η κατανόηση των σημείων επαφής και των μεταλλάξεων μιας
ιδεολογικής τάσης είναι κρίσιμη για να καταλάβουμε την αρχική άνοδο του
φασισμού και τα σημεία διείσδυσης σήμερα.
Ο Whitaker δεν είναι ιδιαίτερα εχθρικός προς τον αναρχισμό αλλά δεν τον κατανοεί πλήρως. Η αντίληψή του για τον αναρχισμό προέρχεται κυρίως από George Woodcock, Max Stirner και μερικούς αλαζονικούς φιλελεύθερους σχολιαστές. Παρά τα προβλήματα, το βιβλίο του περιέχει πολύτιμες αναφορές σε συνεντεύξεις, γράμματα και άρθρα που δεν έχουν μεταφραστεί αλλού. Αποκαλύπτει μια βαθιά δυσλειτουργική αναρχική σκηνή, υπονομευμένη από τοξικές προσωπικότητες και ισχυρούς πατριάρχες.
Όπως και σε άλλες ιστορικές καταγραφές, ο στόχος είναι να
κατανοήσουμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα. Κάθε ιδεολογία μπορεί
να δεχτεί στροφές προς την αντίδραση, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες δυναμικές που
πρέπει να αναλυθούν για να κατανοήσουμε πώς μια συγκεκριμένη ιδεολογία κερδίζει
οπαδούς από μια άλλη. Οι ιδεολογίες δεν είναι ομοιογενείς και τα λάθη ή οι
ευάλωτες πλευρές τους πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά.
Η ιστορία εστιάζει σε τέσσερα άτομα – Massimo Rocca, Maria
Rygier, Torquato Nanni και Leandro Arpinati – και παρακολουθεί τις πορείες τους
μέσα από την αναρχική σκηνή και το πρώιμο φασιστικό κίνημα. Οι αντιρρήσεις τους
δεν βασίζονταν σε αναρχικές αρχές. Δεν ήταν υβρίδια αναρχισμού και φασισμού
αλλά απλοί φασίστες, ακόμα κι αν είχαν αντιφατικές θέσεις μέσα στο φασισμό. Ο
Rocca και η Rygier ήταν σεβαστές φωνές διεθνώς και ο Arpinati έγινε Υφυπουργός
Εσωτερικών, αποκτώντας τον τίτλο του «δεύτερου Duce». Ο Rocca ώθησε τον
Mussolini σε μια φιλοπολεμική σοσιαλιστική στροφή. Όλοι ήταν φίλοι με τον
Mussolini.
Μέρος του egoist αναρχιστικού χώρου στην Ιταλία αγκάλιασε τη
συμμετοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και χρησιμοποίησε τις εκδόσεις και τη
διανομή τους για να διαταράξουν την Ιταλική Αριστερά και να ενισχύσουν τον
Mussolini. Από το 1915 ως το 1920, δεν εκδόθηκαν σημαντικά αναρχικά περιοδικά
στη Μπολόνια. Η στροφή αυτή συνδέθηκε με την φετιχιστική βία ορισμένων
ατομικιστών και την αντίληψη μιας φτωχής Ιταλίας που εξεγείρεται κατά των
πλουσίων μέσω του εθνικού πολέμου. Ο Nietzsche και ο Stirner χρησιμοποιήθηκαν
για να υπερασπιστούν ένα αλαζονικό ελιτισμό, ενώ η στρατιωτική γοητεία έφερνε
οπαδούς.
Σε πολλές περιπτώσεις οι ιδεολογικές μεταλλάξεις ήταν
ξεκάθαρα ευκαιριακές και εγωιστικές, αλλά σε άλλες φαίνεται πως ορισμένες
ιδεολογικές μορφές αυτοενισχύονταν.
Massimo Rocca, γνωστός και ως Libero Tancredi, είχε έντονες
αναρχικές ρίζες και διαφωνίες με την κυρίαρχη αναρχική σκηνή. Μετακόμισε στο
Μιλάνο το 1905 ως αρχισυντάκτης της Li Grido della folla, προωθώντας βία και
χάος. Αργότερα ίδρυσε το Il Novatore anarchico στη Ρώμη, προωθώντας τον πόλεμο
ως μέσο επανάστασης και τον ατομικισμό ως εξέγερση του εγώ κατά του
αλτρουισμού.
Παρά την υποστήριξη που είχε, συγκρούστηκε με άλλους
ατομικιστές και κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση κεφαλαίων για το Novatore. Έφυγε
στην Αμερική, συνέχισε να δημοσιεύει και ανέπτυξε την ιδέα μιας ελίτ
εξεγερμένων που εξελίχθηκε σε εθνικιστική ελίτ, βλέποντας τη βία και την υπακοή
ως εργαλεία για να σπάσει τη δημοκρατία και να επαναφέρει τη φυσική τάξη.
Η Rygier, από την πλευρά της, μετατράπηκε από ακραιφνή
αντιπολεμική σε εθνικιστική υπέρμαχο του πολέμου, συμμετέχοντας σε
κατασταλτικές ενέργειες και στρατηγικές για την επέκταση της εξουσίας της
Ιταλίας στον πόλεμο.
Ο Torquato Nanni, ένας σοσιαλιστής με αναρχικές τάσεις,
ακολούθησε τον Mussolini στον φασισμό λόγω της επιθυμίας για επανάσταση,
παραβλέποντας ιδεολογικά όρια, και ο Leandro Arpinati, αρχικά νεαρός
αντιεκκλησιαστικός σοσιαλιστής και αναρχικός, συνδέθηκε με την Rygier και
αργότερα έγινε ηγετική μορφή στους φασίστες της Μπολόνια.
Ο Arpinati οργανώνει τις ένοπλες ομάδες, συμμετέχει σε
συγκρούσεις με σοσιαλιστές, χρησιμοποιεί προσωπικές φιλίες για να κερδίσει
οπαδούς από τους αντιφασίστες και ενισχύει τη θέση του μέσα στο φασιστικό
κίνημα. Το 1924 γίνεται ηγετικός στην Μπολόνια και το 1929 Υφυπουργός
Εσωτερικών, φτάνοντας στον τίτλο του «δεύτερου Duce» μέχρι την πτώση του.
Η Rygier, παρά την καταπίεση από την αναρχική κοινότητα,
στρέφεται σε συμμαχίες με πολιτικούς και μασόνους για να προωθήσει την εμπλοκή
της Ιταλίας στον πόλεμο, προτείνοντας ακόμη και δολοφονία του βασιλιά και
καταστολή των Γερμανών και αντιπολεμικών.Η ιστορία αυτών των προσωπικοτήτων δείχνει
πώς η προσωπική πίεση, η αναζήτηση συμμάχων και η αίσθηση αδικίας μπορούν να
οδηγήσουν σε ριζικές ιδεολογικές μεταστροφές και πώς ο ατομικισμός, η βία και η
πολιτική φιλοδοξία συνδέονται με την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η δέσμευση της Rygier στον
φασισμό άρχισε να κλονίζεται, όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στη Μασονία.
Εκείνη γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση και δέχτηκε επίθεση, ενώ ο τόπος της
λεηλατήθηκε από φασίστες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των γεγονότων συνέχισε να
διατυμπανίζει ότι είχε αποδείξεις πως ο Μουσολίνι ήταν πληροφοριοδότης της
γαλλικής μυστικής αστυνομίας και ότι αυτή η απόδειξη της προσέδιδε ασφάλεια,
εμποδίζοντας τον Μουσολίνι να τη φυλακίσει ή να τη σκοτώσει. Ωστόσο, τελικά
συνειδητοποίησε ότι η επίδειξη εκβιασμού μειώνει την αποτελεσματικότητά του και
κατέφυγε στη Γαλλία.
Η Whitaker δεν αναφέρεται πολύ στην Rygier μετά την
αναχώρησή της, και ακόμη λιγότερα είναι διαθέσιμα διαδικτυακά. Αξίζει όμως να
σημειωθεί η ευκαιριακή της στάση και η έλλειψη αρχών απέναντι στον υποτιθέμενο
«αντιφασισμό» και στις κριτικές της προς τον Μουσολίνι. Βασικά, το επιχείρημά
της ήταν ότι ο Μουσολίνι ήταν εκβιαστής και ευκαιριακός (πολύ καλή περίπτωση
«ποτήρι συναντά κατσαρόλα»), καθώς και υπηρέτης της Γαλλίας για να υπονομεύσει
τα ιταλικά εθνικά συμφέροντα. Όπως οι Rocca, Nanni και Arpinati, απορρίφθηκε
από τους πραγματικούς αντιφασίστες, αν και, σε αντίθεση με τους Nanni και
Arpinati, δεν δέχτηκε σφαίρα για τις αμαρτίες της. Πέθανε μονάρχης.
Παρόλο που η Whitaker εστιάζει σε τέσσερις μορφές στην
ιστορία της, κανείς δεν πρέπει να βγει με την εντύπωση ότι αυτοί ήταν οι
μοναδικοί παραδείγματα φασιστικής διείσδυσης σε αναρχικές τάξεις.
Έχω ήδη αναφέρει τον μεμονωμένο αναρχικό εκδότη εφημερίδας
που έγινε φασίστας, Edoardo Malusardi, αλλά υπήρχε επίσης ο Mario Gioda,
μεμονωτικός αναρχικός και οπαδός του Rocca, που έγινε ηγέτης του φασιστικού
φασιο στο Τορίνο και σκότωσε έντεκα εργάτες τον Δεκέμβριο του 1922. Ο Gioda
θεωρήθηκε αστικός ελιτίστας και τελικά περιθωριοποιήθηκε μέσα στις φασιστικές
τάξεις. Η Whitaker αναφέρει επίσης τον Mammolo Zamboni, έναν ακόμη αναρχικό που
έγινε φασίστας και θεωρήθηκε αιρετικός από άλλους φασίστες, επειδή
προστατευόταν από τον Arpinati.
Υπήρχε και ο Leo Longanesi, ένας αντικομφορμιστής που
επιδίωκε ρητά να συνδυάσει τον αναρχισμό με τον συντηρητισμό και εκπροσωπούσε
μια αγροτική λαϊκιστική πτέρυγα εντός του φασισμού. Ο Longanesi παίρνει το
καλύτερο απόσπασμα στο βιβλίο της Whitaker:
«[ο φασισμός αποτελείτο από] τραμπούκους, βίαιους ανθρώπους,
παντρεμένους, φλύαρους… ασαφώς φανατικούς που αναστατώνουν για κανένα
συγκεκριμένο λόγο ενάντια σε όλα όσα δεν κατανοούν, περισσότερο από όλα από μια
φυσική ανάγκη να υψώσουν τον εαυτό τους και να επιτεθούν σε κάτι: αδυνατώντας
να διατυπώσουν σαφώς τις δικές τους ιδέες, καταδικάζουν αυτές των άλλων: σε
συνεχή προσωπική αντιπαλότητα, χθες αναρχικοί, αύριο πληροφοριοδότες της
αστυνομίας, σήμερα ατομικιστές, αύριο κομμουνιστές… αναγνώστες φυλλαδίων,
οφειλέτες, και εφευρέτες συστημάτων για να κερδίζουν στη ρουλέτα, ζώντας σε
διαρκή και συγκεχυμένο φανατισμό.»
Αναφέρω αυτά τα άλλα άτομα για να αντισταθώ στις
αναπόφευκτες προσπάθειες να απαξιωθεί και να μειωθεί κάθε επαφή μεταξύ του
ατομικιστικού αναρχισμού και του φασισμού.
Ενώ οι φιλελεύθεροι, οι συνδικαλιστές, οι κρατικοί
σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές έχουν μια ευρεία γκάμα μελών που πέρασαν στον
φασισμό – όποιος σκέφτεται να χρησιμοποιήσει αυτές τις λεπτομέρειες ως
καταγγελία του ατομικιστικού αναρχισμού θα πρέπει να σκεφτεί καλά πριν πετάξει
πέτρες – και η συντριπτική πλειονότητα των ατομικιστών αναρχικών στην Ιταλία
προφανώς δεν έγινε φασίστας, υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη διείσδυση στις πρώτες
μέρες.
Ενώ δεν είχε τόσους δεσμούς με το σοσιαλιστικό κίνημα (βλ.
τον πλούτο των επαίνων που του προσέφεραν Λένιν και Τρότσκι) ή με φιλελεύθερους
και συντηρητικούς που συνέρρεαν στις υποσχέσεις του, ο Μουσολίνι ήταν εκπληκτικά
βαθιά δεμένος με αναρχικός. Ο πατέρας του συμμετείχε στη διεθνή αναρχική
οργάνωση του Bakunin. Ήταν προσωπικά κοντά με την διαβόητη μουσουλμάνα
ατομικίστρια αναρχική Leda Rafanelli στο Μιλάνο. Ήξερε τον Carlo Tresca,
επαίνεσε τον Gaetano Bresci και τον Malatesta, συνεργάστηκε με τον Luigi
Bertoni και μετέφρασε δύο βιβλία του Kropotkin. Επαινούσε τον Stirner και τον
Nietzsche και τους παραθέτει στους αντιπάλους του. Ο Μουσολίνι ακόμη προσέφευγε
στον (ατομικιστικό) αναρχισμό ανοιχτά για να δικαιολογήσει τον φασισμό: «Σε
εμάς, τους καταδικασμένους του ατομικισμού, δεν μένει τίποτα για το σκοτεινό
παρόν και το ζοφερό αύριο εκτός από την πάντα παρηγορητική θρησκεία… του
αναρχισμού!» Ο Μουσολίνι υποστήριξε ακόμα τους Sacco και Vanzetti και
παραπονιόταν ιδιωτικά στους φίλους του ότι οι Αμερικανοί φασίστες δεν πήραν το
μέρος τους.
Η φυγή από αυτήν την ιστορία δεν θα μας πάει πουθενά και δεν
παρέχει χρήσιμα αντισώματα απέναντι στην αναζωπύρωση της φασιστικής διείσδυσης
στις χειρότερες άκρες του κινήματός μας.
Ωστόσο, δεν θα συνιστούσα το βιβλίο της Whitaker ως
διορθωτικό.
Η ιδεολογική ανάλυση στο The Individualist Anarchist Origins
of Fascism είναι γενικά επιφανειακή και έχω κάνει ό,τι μπορούσα για να την
απομακρύνω στην αναφορά των ιστορικών λογαριασμών παραπάνω. Είναι δύσκολο να
προσδιορίσει κανείς ακριβώς από ποια ιδεολογική σκοπιά προσεγγίζει ο Whitaker.
Σε πολλά σημεία φαίνεται να καταδικάζει τον ατομικιστικό αναρχισμό από
σοσιαλιστική σκοπιά, σε άλλα από φιλελεύθερη, ενώ υπάρχουν λίγα σημεία όπου
φαίνεται να είναι ακόμη και συμπαθής προς τους φασιστικούς χαρακτήρες του.
Προφανώς θεωρεί τον ατομικισμό κάπως ύποπτο (ή τουλάχιστον ξένο), θεωρεί ότι η
εξωδικαστική εκτέλεση των Nanni και Arpinati είναι αυτονόητα κακή (έγκλημα!)
και λυπάται που ο Arpinati έχει χαρακτηριστεί φασίστας αντί να αναγνωριστούν οι
επιτυχίες του στη σωστή διακυβέρνηση. Αλλά ακόμη και αυτή η συμπάθεια
συνοδεύεται από κάτι που μοιάζει με κριτική στις ιστορικές αφηγήσεις που
ισχυρίζονται ότι ο φασισμός εξαφανίστηκε πλήρως και δεν είχε συνέχεια στην
Ιταλία.
Ο Whitaker ισχυρίζεται ότι έγραψε το βιβλίο για να
αντισταθεί σε ιστορικές αφηγήσεις που ομογενοποιούν τη φασιστική ιδεολογία και
την αποκόπτουν από το παρελθόν και το μέλλον της. Αυτό είναι καλό, αλλά το
τελικό αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να παραπλανήσει φιλελεύθερους και
σοσιαλιστές ή, ακόμη χειρότερα, να παράσχει επιχειρήματα σε πραγματικούς
φασίστες. Είναι χρήσιμο για αναρχικούς, αλλά για όποιον δεν είναι ήδη γνώστης
του αναρχισμού υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκαλέσει μόνιμη ζημιά.
Όπως έχω αναφέρει, στην προσπάθειά του να κατανοήσει τον
αναρχισμό, αντλεί βαριά από ανεπαρκείς φιλελεύθερους ακαδημαϊκούς και από την
προβληματική σύνοψη του Woodcock για τον αναρχισμό. Πολλά έχουν γραφεί κριτικά
για το Anarchism του Woodcock (1962) και την επιρροή του. Ο Woodcock ήταν
ειρηνιστής με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα και, αν και συμμετείχε σε αναρχικούς
κύκλους πριν από τον πόλεμο, αντιπροσώπευε τους επιζώντες που άνθισαν στη
μεταπολεμική περίοδο. Προσπαθούσε να αποποιηθεί τη βία και να επικεντρωθεί στη
νομιμότητα, αποδίδοντας στον Bakunin και τον Kropotkin από τη δική του σκοπιά.
Το βιβλίο του ήταν προκατειλημμένο, παρουσιάζοντας τον αναρχισμό ως αποτυχημένο
έργο, κάτι που για αναρχικούς της δεκαετίας του 1950-60 ήταν αντιπροσωπευτικό
του πνεύματος της εποχής τους.
Ο Woodcock επίσης έγραφε για μεταπολεμικούς φιλελεύθερους,
οι οποίοι είχαν διαφορετική αναφορά από τον αναρχισμό. Οι φιλελεύθεροι
ακαδημαϊκοί που επικαλείται ο Whitaker, βλέπουν τον αναρχισμό όχι μόνο ως
ουτοπικό αλλά και ως παράξενο, προσπαθώντας να τον εντάξουν σε δικές τους
έννοιες ατομικισμού και κοινοτισμού. Δεν διάβασαν πέρα από επιλεγμένα
αποσπάσματα, οδηγώντας σε strawman επιχειρήματα για τον αναρχισμό.
Υπάρχει επίσης η πεποίθηση ότι ο αναρχισμός ορίζεται από την
πίστη ότι η ανθρώπινη φύση είναι καλή. Αυτή η ιδέα προέκυψε μετά το Mutual Aid
του Kropotkin και επικράτησε για δεκαετίες. Η αντίληψη ήταν ότι οι άνθρωποι
είναι κατά βάση καλοί αλλά διαστρεβλώνονται από κοινωνικούς θεσμούς. Αυτό
οδήγησε στη δημιουργία του πράσινου αναρχισμού και του πρωτογονισμού. Ωστόσο,
στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αναρχισμός ήταν περισσότερο
προμηθεϊκός, πίστευε στην πρόοδο μέσω επιστήμης, τεχνολογίας και λογικής, με
την επαναστατική τεχνολογία (όπλα, δυναμίτης) ως μέσο κοινωνικής μεταμόρφωσης.
Ο Whitaker και οι φιλελεύθερες πηγές του διαβάζουν τον
αναρχισμό μέσα από αυτήν τη λανθασμένη οπτική, παραποιώντας τον ατομικιστικό
αναρχισμό, ακόμη και παρουσιάζοντας τον Stirner ως «λατρευτή της φύσης» και
μαθητή της Λογικής και της Αιτίας, ενώ στην πραγματικότητα ο Stirner λέει:
«Κάτοχος και δημιουργός του δικαιώματός μου, δεν αναγνωρίζω
άλλη πηγή δικαιώματος από — εμένα, ούτε τον Θεό, ούτε το Κράτος, ούτε τη φύση,
ούτε ακόμη και τον άνθρωπο με τα “αιώνια δικαιώματα του ανθρώπου”».
Αυτό το λανθασμένο διάβασμα οδηγεί στο να βλέπουν οι
φασίστες τον Stirner ως εργαλείο για την αφαίρεση της αλληλεγγύης και της
συμπόνιας προς τους άλλους, κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Ο φασισμός δεν
είναι αντίθετος στον ατομικισμό, αλλά αποτελεί παραμόρφωση του.
Επιπλέον, ο εθνικισμός έχει δύο πλευρές: όχι μόνο την
κατασκευή ψευδούς αλληλεγγύης με τους συμπολίτες, αλλά και τη μείωση της
φροντίδας προς τους ξένους. Ο φασισμός επιδιώκει να περιορίσει τον κύκλο
φροντίδας και αναγνώρισης, δημιουργώντας μια κοινότητα αντίθετων αξιών. Η βία
γίνεται κύκλος καθαρισμού που εξαλείφει τη συμπόνια και τη λογική.
Ο φασισμός ως κίνηση προέκυψε εν μέρει από τον αναρχισμό,
όχι ως αριθμητική πλειοψηφία, αλλά ως καταλύτης που επαναπροσδιόρισε υπάρχοντα
αντιδραστικά στοιχεία. Ατομικισμός και φασισμός μοιράζονται σύγχρονες ρίζες,
αλλά η ιδεολογική αντίθεση παραμένει.
Το κύριο μάθημα είναι ότι το «Δεν θα υποταχθώ» από μόνο του
δεν απέχει ούτε μισό βήμα προς το «Δεν θα υποταχθώ και δεν θα κυριαρχήσω», αλλά
μπορεί να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Ο φασισμ@ς διεξήγαγε μια θανάσιμη μάχη ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις και ιδεολογίες του κόσμου: τη Ρωσία και την Αμερική, τη δημοκρατία και τον κομμουνισμό,που συμμάχησαν για να τον καταστρέψουν, συντρίβοντας όλη την Ευρώπη κάτω από τα ερείπιά της. Το ότι μετά από αυτή τη μονομαχία μέχρι θανάτου, ο φασισμ@ς - και ιδιαίτερα η πιο ριζοσπαστική του πλευρα - ταυτίστηκαν με τις δυνάμεις του κακού, ότι ένα είδος μυθολογίας σκότους υφάνθηκε γύρω τους, μιλώντας πάντα για τα εγκλήματά τους, ποτέ για τις ιδέες τους, είναι απολύτως κατανοητό. Ακόμα πιο κατανοητό αν σκεφτεί κανείς ότι ο κομμουνισμός, ο οποίος σε όλη την πενηντάχρονη ιστορία του χρησιμοποιούσε πάντα αυστηρά «φαιδρές» μεθόδους, εξαλείφοντας δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους και υποδουλώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους - έχει διασφαλίσει ότι τα "εγκλήματα του φασισμ@υ" συζητούνται συνεχώς για να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από τις εσωτερικές του υποθέσεις. Προσθέστε σε αυτό, ότι ο ευρωπαϊκός φασισμ@ς, είχε τα θύματά του ανάμεσα σε εκείνους που ήταν ιδιαίτερα ισχυροί και ακούγονταν στον κόσμο - και όχι ανάμεσα σε εκείνα τα «άχρηστα» εκατομμύρια λευκών, «αστών» και «κολάκων» που εξαφανίστηκαν χωρίς δόξα. Ισχυρές προσωπικότητες, όχι χωρίς τη δύναμη του Χόλιγουντ και άλλων κέντρων της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ικανές να παράγουν ταινίες, ημερολόγια και κόμικς, για να διαιωνίσουν σε διανοούμενους και υπηρέτες μια υγιή φρίκη για τον Φασισμ@ και τα κακά του. Ταινίες και ημερολόγια που τα εκατομμύρια Ρώσων αγροτών εξαφάνισαν, επειδή αρνήθηκαν να δεχτούν την κολεκτιβοποίηση, ή τα είκοσι εκατομμύρια Κινέζων που εξαφανίστηκαν επειδή ήταν ανεπιθύμητοι στον Πρόεδρο Μάο, οι «αστοί» που εξαλείφθηκαν κατά εκατομμύρια στη Ρωσία και πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ή τα τρία εκατομμύρια Γερμανοί που εξαφανίστηκαν στη ρωσική εισβολή, ολα αυτα δεν είχαν χρόνο να τα αφήσουν πίσω τους. Δεν γράφουμε αυτό με πολεμικό τόνο, αλλά απλώς για να εξηγήσουμε γιατί -ενώ μελετάμε τη Γαλλική ή τη Ρωσική Επανάσταση πρώτα για τις ιδέες τους και στη συνέχεια για τα εγκλήματά τους- ο Φασισμ@ς απορρίπτεται και απορρίπτεται ως μια καθαρή έκρηξη βίας. Adriano Romualdi. Ο Φασισμ@ς ως ευρωπαϊκό φαινόμενο
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)
Η πρόσφατη αγόρευση της
εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής
στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν
περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον
καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η
εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως
«επικίνδυνη».
έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...
Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις
παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι
οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης
για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω
εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως
έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική»
ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού
εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας
να παραπλανήσει τους αδαείς.
Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.
Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;
Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα.
Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο
ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών,
προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν
υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα
φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη
Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα,
αλλά μόνο οι πράξεις!
Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν.
Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε
συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το
παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό
ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον
Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή
αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε
δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που
ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το
πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της,
καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.
Εν κατακλείδι, το μεγάλο
πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του
Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των
αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό
κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης
του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την
υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση
εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά
κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς
υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί
ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές
οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και
πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών»
ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το
πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην
Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.
~Μυρμιδών
Ύβρις: Στις 11.02.2026 ο Δήμαρχος Τρίπολης ξήλωσε βιαστικά τον ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από την κεντρική πλατεία της πόλης εν μέσω καταρρακτώδους βροχής, με την πρόφαση της συντήρησης, αφήνοντας πίσω του σπασμένο το μαυσωλείο που υπάρχει στη βάση του αγάλματος και μέσα στο οποίο φυλάσσονται τα οστά του Εθνικού μας Απελευθερωτή! Το Κίνημα «ο Γέρος του Μοριά» που ασχολείται με το θέμα προσπαθεί να διασώσει το μνημείο, αλλά ο Δήμαρχος ανέθεσε απευθείας τη «συντήρηση» σε γλύπτη -όχι συντηρητή μεταλλικών ανδριάντων- χωρίς κανένα διαγωνισμό και χωρίς καμία διαφάνεια. Η αποκαθήλωσή του ήταν βάρβαρη: βίδες καρφωμένες στο άλογο, κομμένο το σπαθί που απελευθέρωσε την Ελλάδα, και το μαυσωλείο του Αρχιστρατήγου μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο. Την 25η Μαρτίου 2026, εθνική επέτειο, η θέση του έφιππου Κολοκοτρώνη ήταν άδεια. Η ιστορική ντροπή όμως γέμιζε την πλατεία. Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων (ΚΣΝΜ) του ΥΠΠΟΑ, που είχε κληθεί να αποφασίσει αν το μνημείο τίθεται υπό κρατική προστασία, αποφάσισε αρνητικά - σε συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς το Κίνημα να έχει πρόσβαση στις εισηγήσεις και χωρίς δικαίωμα αντιλογίας. Ο Δήμαρχος, αν και κλήθηκε να παραστεί, απουσίαζε - ήταν όμως ο πρώτος που έλαβε την αρνητική απόφαση, ενώ το Κίνημα που έκανε το αίτημα δεν συμπεριλήφθηκε καν στη λίστα παραληπτών! Ας δείξουμε στην κυβέρνηση των σκανδάλων ότι δεν έχουν το ηθικό ανάστημα για να σβήσουν την Εθνική μας Συνείδηση. Ελληνίδες-Έλληνες, εμείς είμαστε η δύναμη. Ας σταματήσουμε να την δίνουμε σ' αυτούς που την χρησιμοποιούν εναντίον μας.
Ύβρις.
Ο στόχος της νεωτερικότητας είναι η μείωση και σταδιακή
εξαφάνιση της εθνικής μνήμης μέσα από την υποβάθμιση προσώπων και μνημείων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη βεβήλωση του αγάλματος του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην πλατεία Άρεως της Τρίπολης, όπου η δημοτική αρχή άνευ ειδικής άδειας και εξουσιοδοτημένου συνεργείου προχώρησε στην αποκαθήλωση και μεταφορά του αγάλματος.
Να σημειωθεί ότι παρά τις άμεσες αντιδράσεις και την κατάθεση μήνυσης για την διακοπή των εργασιών και μάλιστα την 4η Φεβρουαρίου ημέρα εκδημίας του Γέρου, οι υπεύθυνοι αγνόησαν την νομοθεσία και προχώρησαν στις ενέργειες αυτές που προκάλεσαν την κινητοποίηση τόσο των συναγωνιστών όσο και την λαϊκή κατακραυγή.
Απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσης οι Αυτόνομοι Εθνικιστές δεν θα μείνουν σιωπηλοί αφού το μνημείο αυτό είναι η ιερή παρακαταθήκη του 1821. Τα μνημεία της εθνικής εξέγερσης ανήκουν στον λαό και όχι σε εθνομηδενιστές που προκαλούν σύμφωνα με τις επιταγές των ξένων πρεσβειών και των κέντρων εξουσίας.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι μια φάρσα. Προσφέρει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και της επιλογής, ενώ οι πλούσιοι κινούν τα νήματα: τραπεζίτες και βιομήχανοι, άνθρωποι με ψυχρά μάτια και ακόμη πιο ψυχρές καρδιές. Όλα μετρώνται, υπολογιζονται, αγοράζονται και πωλούνται. Η ελευθερία υπάρχει μόνο στις σελίδες των εφημερίδων, σε ομιλίες, σε υποσχέσεις που κανείς δεν τηρεί. Και ο λαός; Φλυαρεί και χειροκροτεί, τυφλός και κουφός στις μηχανορραφίες που τον ελέγχουν, γελάει ενώ οι αφέντες γελούν, κλαίει ενώ οι αφέντες πλουτίζουν, πεθαίνει ενώ οι αφέντες κάνουν πρόποση με σαμπάνια. Louis-Ferdinand Céline, Guignol band.
»: Συνέντευξη με την νέα αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»
κάτω τα χέρια από το Ιράν ...
.jpg)
Σε
Κυψέλη, Γκράβα, Πατήσια, Γαλάτσι κάνατε δυναμική εμφάνιση με πανό και
συνθήματα καθώς και στρασσερικά αυτοκόλλητα, ποιες οι αντιδράσεις;
Είναι
νωρίς για να κάνουμε κάποια αξιολόγηση, αλλά πιστεύουμε ότι μέχρι στιγμής η
αντίδραση τουλάχιστον ορισμένων ανθρώπων ήταν θετική και είμαστε σίγουροι ότι
κάποιοι σε αυτές τις γειτονιές έχουν εκπλαγεί βλέποντας τα συνθήματα και τα
αυτοκόλλητά μας, καθώς αυτές οι περιοχές τα τελευταία χρόνια είναι «κάστρα»
αντιφασιστών/αναρχικών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι
υποστηρικτές για τις ιδέες μας. Για παράδειγμα, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι από
τότε που ξεκινήσαμε τις δράσεις μας, άλλοι άρχισαν να καλύπτουν τα
αντιφασιστικά/αναρχικά συνθήματα.
Από
πού εμπνευστήκατε το όνομα της συλλογικότητας σας;
Η
αλήθεια είναι ότι δεν μας απασχόλησε ιδιαίτερα το όνομα, ήμασταν ήδη ενεργοί
πριν αποκτήσουμε την υπογραφή μας, αλλά κάποια στιγμή θέλαμε να δημιουργήσουμε
κάτι που να μπορεί να συσχετιστεί με ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών και
κοινωνικών απόψεων, θέτοντας μια σαφή διαφορά μεταξύ του επαναστατικού
εθνικισμού και του δεξιού «εθνικισμού».
Το
κείμενο σας ενάντια στην αστική ακροδεξιά προκάλεσε αντιδράσεις, ποια η άποψη
σας για τον Κασιδιάρη και τις φιλοσιωνιστικές δηλώσεις ανεξάρτητων βουλευτών
πρώην «Σπαρτιατών»;
Η
θέση μας απέναντι στον Κασιδιάρη και σε κάθε Κασιδιάρη είναι η ίδια που
εκφράσαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας. Αυτοί που μετανοούν για την πολιτική
τους πορεία και ασπάζονται τον πιο χυδαίο δουλοπρέπεια στο δημοκρατικό
νεοφιλελεύθερο σύστημα για να «γίνουν κάποιος», απλώς μας αποδεικνύουν δύο
πράγματα: πρώτον, ποτέ δεν ήταν οι ιδέες τους πολύ σαφείς, επειδή υπάρχει
μεγάλη διαφορά μεταξύ της εξέλιξης των ιδεών, κάτι που θεωρούμε απαραίτητο, και
της στροφής εναντίον τους ενώ συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως εθνικιστές. Και
δεύτερον, είναι οπορτουνιστές, επίδοξοι επαγγελματίες πολιτικοί των οποίων το
μόνο πραγματικό ενδιαφέρον είναι να πιάσουν μια καρέκλα στο παιχνίδι της
εξουσίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να κάνουν παραχωρήσεις ή συμμαχίες με το χειρότερο
είδος νεοφιλελεύθερων ή σιωνιστικών σκουπιδιών, επειδή αυτοί οι εξουσιομανείς
δεν έχουν καμία αξία, νοιάζονται μόνο για το δικό τους εγωιστικό συμφέρον.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτό που πρέπει να
αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα, τη δουλοπρεπή στάση απέναντι στην αστική τάξη
και τα αφεντικά, το γραφικό ψευδοπατριωτισμός, υποδούλωση στον
αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό... Για εμάς, είναι εχθροί.
Πως
βλέπετε την κατάσταση στην πατρίδα μας;
Η
κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι δυστοπική και χειροτερεύει. Από τη μία
πλευρά, έχουμε μια κυβέρνηση, μια πολιτική τάξη και ένα κράτος προδοτών και
διεφθαρμένων που μας επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρές συνθήκες διαβίωσης.
Δεχόμαστε συνεχή επίθεση από το νεοφιλελεύθερο σύστημα εναντίον της κοινωνίας
μας, η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται, οι ηθικές αξίες αποσυντίθενται, η ζωή έχει
γίνει ένας ένας διαρκής αγώνας για την επιβίωση, εργατικά ατυχήματα, φτώχεια,
αυξανόμενες τιμές, πρόβλημα στέγασης, οι νέοι που εγκαταλείπουν τη χώρα κατά
χιλιάδες, η φύση καταστρέφεται και λεηλατείται. Όλα αυτά ενώ τα αφεντικά, οι
εταιρείες τους και οι πολιτικοί αποκομίζουν κέρδη ρεκόρ, ενώ οι κυβερνήσεις
επιβάλλουν ένα αστυνομικό κράτος για όσους τολμούν να διαμαρτυρηθούν: ξύλο,
δακρυγόνα και καταστολή είναι το μόνο που έχουν να προσφέρουν μαζί φτώχεια και
εκμετάλλευση. Η μεταμφίεση του «κράτους πρόνοιας» ξεθωριάζει και οι
φιλελεύθερες δημοκρατίες αρχίζουν να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Από
την άλλη πλευρά, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τη μετανάστευση, για την οποία
σε αυτό το σημείο μπορούμε ξεκάθαρα να μιλήσουμε για αντικατάσταση του
πληθυσμού. Οι καπιταλιστές κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να
αποκομίσουν τα κέρδη τους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης πολιτικών ανοιχτών
συνόρων, προκειμένου να αποκτήσουν τεράστιο αριθμό φθηνού εργατικού δυναμικού,
και ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο κακή σε σύγκριση με άλλα μέρη όπως η Γαλλία, το
Βέλγιο ή η Γερμανία, είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο πρόβλημα. Οι υποσχέσεις που
δόθηκαν για το πώς η μετανάστευση θα σώσει τις χώρες και τις οικονομίες μας και
πώς χρειαζόμαστε μετανάστες για να «πληρώσουν τις συντάξεις μας» έχουν
αποδειχθεί μύθος.
Το τρέχον μοντέλο μαζικής μετανάστευσης δεν είναι μόνο
αυτοκτονικό, δεν λύνει ούτε τα προβλήματα της ιθαγενούς κοινωνίας ούτε των
μεταναστών, απλώς τα επιδεινώνει και φτωχαίνει περισσότερο τόσο τους ιθαγενείς
όσο και τους μετανάστες. Δεν θα λύσουμε τα προβλήματα του «τρίτου κόσμου»
δημιουργώντας τις ίδιες τριτοκοσμικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες εδώ. Το
γεγονός ότι όσοι υπερασπίζονται τη μετανάστευση χρησιμοποιούν επιχειρήματα όπως
ότι οι μετανάστες έχουν «εμπλουτίσει πολιτισμικά» την κοινωνία μας επειδή τώρα
μπορείς να φας αραβικό ή ινδικό φαγητό στα βρώμικα getto που γίνονται οι πόλεις
μας, αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορούν να πουν για τη συμβολή της μαζικής
μετανάστευσης στην κοινωνία μας, τα λέει όλα. Το πολυπολιτισμικό πείραμα έχει
αποτύχει παταγωδώς, πρέπει να εφαρμόσουμε πολιτικές επαναμετανάστευσης αμέσως.
Τελικά, έχουμε μια κοινωνία που είναι ως επί το πλείστον εντελώς αδιάφορη, σαν
να κοιμούνται ή σαν ό,τι συμβαίνει να μην έχει καμία συνέπεια στη ζωή τους.
Πολλοί άνθρωποι, ακόμη περισσότερο οι νέοι, απλώς δεν νοιάζονται καθόλου.
Θέλουν απλώς να έχουν την γρήγορη ικανοποίηση που υπόσχεται ο καπιταλισμός, το
μόνο που τους ανησυχεί είναι ο καταναλωτισμός και η αισθητική. Δεν υπάρχουν
αξίες ή ηθικές πυξίδες, μόνο η λατρεία του χρήματος και η υλική επίδειξη.Αλλά
ακόμα κι αν ζούμε σε σκοτεινές εποχές, δεν πρέπει να λέμε ότι όλα έχουν χαθεί.
Αργά αλλά σταθερά, αρχίζουν να ξυπνούν. Επίσης, ακόμη και σε μια τόσο
κομφορμιστική κοινωνία όπως έχει γίνει η ελληνική/Ευρωπαϊκή, υπάρχουν όρια. Οι
«κοινωνικές εκρήξεις» όπως αυτές στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια του lockdown,
τα Τέμπη, ή αν κοιτάξουμε εκτός Ελλάδας, τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία ή οι
εξεγέρσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, δείχνουν ότι υπάρχουν
δυνατότητες οικοδόμησης ενός επαναστατικού κινήματος. Δεν έχουν χαθεί όλα και
ακόμα κι αν χαθούν, θα δώσουμε μάχη μέχρι το πικρό τέλος.
Προσφάτως
ιδρύθηκαν στην Θεσσαλονίκη δυο αυτόνομες συλλογικότητες επηρεασμένες από την
«Τρίτη Θέση», ποια η άποψη σας;
Κάθε
νέα ομάδα και πρωτοβουλία είναι πάντα κάτι καλό. Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε
όλα, συνολικά έχουμε τον ίδιο στόχο. Είναι καιρός να συνεργαστούμε και όχι να
ανταγωνιστούμε.
Η
παρουσία σας σε λαϊκές γειτονιές προκάλεσε την αντίδραση του δυσώδους Indymedia
ποιο το μήνυμα σου στους όψιμους «αντιφασίστες»;
Προφανώς
δεν περίμεναν οργανωμένη εθνικο-επαναστατική δραστηριότητα σε αυτό που θεωρούν
«γειτονιές τους», αλλά ξεχνούν ότι αυτές είναι και οι δικές μας γειτονιές,
πολλοί από τους αντιφα στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι καν από εδώ, αλλά από
άλλες γειτονιές και έρχονται εδώ (ή μετακομίζουν εδώ) για να παίξουν τον
επαναστάτη. Γενικά, βρίσκονται στη χειρότερη στιγμή τους, έχουν χάσει μεγάλο
μέρος της δύναμης που είχαν τα τελευταία χρόνια, η νεολαία, ως επί το πλείστον,
δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική (οποιασδήποτε πλευράς), πολλοί γείτονες έχουν
κουραστεί και ενοχληθεί από αυτούς και την ηλιθιότητά τους, οπότε χάνουν τη
«σύνδεση» με τη γειτονιά, και το αγαπημένο τους «νέο επαναστατικό υποκείμενο»
στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για να χτίσουν κίνημα, οι
μετανάστες, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική, αλλά προέρχονται και
από κοινωνίες με πολύ συντηρητικές και παραδοσιακές αξίες που συγκρούονται με
τις «προοδευτικές» αξίες των αναρχικών. Η μόδα του να είσαι αναρχικός έχει
περάσει, τώρα απευθύνονται κυρίωςσε φρικιά και πιτσιρικάδες που αναζητούν
κοινωνική ταυτότητα και κύκλο φίλων αντί να εντάσσονται λόγω ισχυρών
ιδεολογικών πεποιθήσεων. Φυσικάυπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά τους που πιστεύουν
ειλικρινά στις ιδέες τους και πιστεύουν ότι βοηθούν στην οικοδόμηση μιας
καλύτερης κοινωνίας και στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά αυτοί οι
άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι ο κοινωνικός αγώνας και ο εθνικός αγώνας
ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Πολλοί από αυτούς που είναι αντιφασίστες, είναι λόγω
άγνοιας, δεν ξέρουν καν τι είναι η τρίτη θέση, είναι ηλίθιοι που δεν μπορούν να
καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του επαναστατικού εθνικισμού και του συντηρητικού
αστικού ψευδοπατριωτισμού, πόσο μάλλον μεταξύ του έθνους και του κράτους. Εχουν
την εσφαλμένη ιδέα ότι το να είσαι εθνικοεπαναστάτης είναι σαν να είσαι
δουλοπάροικος του συστήματος, φιλο-μπάτσος, η δύναμη κρούσης της δεξιάς και των
καπιταλιστών (δυστυχώς αυτή η εικόνα έχει προωθηθεί από κάποιους ηλίθιους που
ισχυρίζονται ότι είναι «δικοί μας»).Γενικά, δεν έχουμε πολλά περισσότερανα
πούμε για τους αντιφα, ο μόνος τους στόχος στη ζωή είναι να κοιτάξουν τι
κάνουμε, ζουν για εμάς, και αυτό είναι αξιολύπητο.Είναι απλώς ένα ακόμη εμπόδιο
στο δρόμο μας, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι χειρότεροι εχθροί μας δεν είναι
αυτοί που βρίσκονται στις καταλήψεις, αλλά αυτοί που βρίσκονται στα γραφεία των
κομμάτων, στο κοινοβούλιο, στα δικαστήρια, στον επιχειρηματικό και τραπεζικό
κλάδο, αυτοί που φορούν στολές, κοστούμια και γραβάτες.
Ποια
τα σχέδια σας για το μέλλον;
Τα
σχέδιά μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, αν είναι δυνατόν θα θέλαμε να
αυξήσουμε τον αριθμό και τις δυνατότητές μας. Αν αυτό δεν συμβεί, θα
συνεχίσουμε ούτως ή άλλως. Επίσης, είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με όποιον
συμμερίζεται τις αξίες μας. Για εμάς το σημαντικό είναι ο εθνικοεπαναστατικός
αγώνας να ριζώσει και να ανθίσει, δεν μας νοιάζει αν είναι με την υπογραφή μας
ή με οποιαδήποτε άλλη. Επιπλέον, πρόσφατα ανοίξαμε ένα κανάλι στο Telegram για
δημοσίευση δράσεων, κειμένωνκαι άλλα.
Πιστεύεται
ο φετιχισμός έχει προκαλέσει ζημιά στον επαναστατικό εθνικοσοσιαλισμό;
Εδώ
είμαστε σίγουροι ότι σε κάποιους δεν θα τους αρέσει η απάντησή μας, αλλά τέλος
πάντων. Πιστεύουμε ότι γενικά η έννοια του «ορθόδοξου γνήσιου
εθνικοσοσιαλισμού» είναι γεμάτη προβλήματα και ο φετιχισμός απλώς επιδεινώνει
αυτά τα προβλήματα. Όπως βλέπουμε, ο εθνικοσοσιαλισμός (αναφερόμαστε εδώ στον
Χιτλερισμό) είναι ένα νεκρό ρεύμα επειδή, εκτός από τα ιδεολογικά του
ελαττώματα, που είναι πολλά, οι υποστηρικτές του αδυνατούν να αρθρώσουν μια
σωστή, σοβαρή και οργανωμένη πολιτική πλατφόρμα. Οι Χιτλερικοί ασχολούνται
κυρίως με τρία πράγματα:
1.
Προσπαθούν να ξεπλύνουν την εικόνα του Χίτλερ και άλλων ιεραρχιών του NSDAP,
παρουσιάζοντας την εικόνα του Τρίτου Ράιχ ως έναν παράδεισο στη γη. Δεν
δέχονται καμία κριτική, και δεν ξέρουν καν τι είναι η αυτοκριτική.
2.
Δίνουν υπερβολική σημασία σε ζητήματα όπως το ποιο ποσοστό του «καθαρού αρείου
αίματος» έχει αυτός ή εκείνος ο λαός, ο επιστημονικός ρατσισμός, αν οι αρχαίοι
Έλληνες είχαν μπλε μάτια, αν το NSDAP ήταν χριστιανικό η παγανιστικό και άλλες
χαζομάρες που μπορεί να φαίνονται πολύ σημαντικά για αυτούς, αλλά το 99% του
πληθυσμού που έχει πραγματικά προβλήματα δεν ενδιαφέρεται καθόλου.
3.
ατελείωτες συζητήσεις για μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για το
ιστορικόNSDAP, για το πώς οι Εβραίοι το ένα και το άλλο και μια
αντικομμουνιστική ρητορική «boomer» που φαίνεται να είναι βγαλμένη από την
αντισοβιετική αμερικανική καπιταλιστική προπαγάνδα της εποχής του Ψυχρού
Πολέμου. Αυτό μας δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους των οποίων το
μυαλό έχει κολλήσει στην περίοδο 1920 έως 1945. Έτσι, υπέγραψαν τον πολιτικό
τους θάνατο. Δεν έχουν μέλλον. Γιατί να μας νοιάζει καν αυτό; Επειδή διαδίδουν
μια δημόσια εικόνα που,εκτός από αυτά που είπαμε πριν, μας παρασύρει όλους στο
στερεότυπο του "νεοναζί", εννοώντας με αυτό ένα αποκλειστικά αισθητικό
φαινόμενο χωρίς καμία πραγματική ουσία ο οποίος τείνει να προσελκύει το
χειρότερο είδος ανθρώπων: κοινωνικά ακατάλληλα άτομα και «edgelords» που θέλουν
να προβάλουν μια «σκληρή» εικόνα.
Γι'
αυτό χρησιμοποιούμε το σφυρί και το σπαθί, όχι επειδή είμαστε γνήσιοι
Στρασεριστές (στην πραγματικότητα διαφωνούμε ακόμη και με κάποια πράγματα με
τους Στράσσερ), αλλά επειδή αντιπροσωπεύει την τρίτη θέση καλύτερα από
οποιοδήποτε άλλο σύμβολο (μαζί με τον κέλτικο σταυρό) και επειδή είναι ένας
πολύ καλός τρόπος για να χωρίσουμε και να κρατήσουμε μακριά αυτούς τους
"αριστοκράτες" που όταν άκουγαν τη λέξη "σοσιαλισμός",
ταξικός πόλεμος ή κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, τους πιάνει αλλεργίες και
φαγούρα και τρέχουν να φωνάξουν "κομμουνιστές!, μπολσεβίκοι!".
Είμαστε ριζοσπαστικοίεθνικιστές και επαναστάτες ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, με όλη τη σημασία
του, δεν θέλουμε καπιταλισμό με σβάστικα, ούτε να κάνουμε μια μεταρρύθμιση του
τρέχοντος συστήματος δυστυχίας και εκμετάλλευσης ντύνοντας το με εθνικά
σύμβολα. θέλουμε να εθνικοποιήσουμε την οικονομία, θέλουμε να απαλλαγούμε από
τα αστικά παράσιτα και τους εκμεταλλευτές, όχι να «ενωθούμε» μαζί τους, ιδανικά
και όταν είναι δυνατόν θέλουμε οι εργάτες να αυτοδιαχειρίζονται τους χώρους
εργασίας, δεν θέλουμε κανείς να επωφεληθεί από την εργασία κάποιου άλλου.
Πιστεύουμε ότι ο ταξικός πόλεμος και οι κοινωνικοί αγώνες πάνε χέρι-χέρι με τον
εθνικό αγώνα και την εθνική απελευθέρωση.
Ποια
η άποψη σας για τα παρακάτω πρόσωπα α. Gregor Strasser. Manuel Hedilla.
LedesmaRamos δ. JoseAntonio
Ο
Gregor Strasser ήταν μια από τις πιο άδικα ξεχασμένες προσωπικότητες του
Εθνικοσοσιαλισμού. Χωρίς αυτόν και το ακούραστο έργο του, η εγκατάσταση του
NSDAP, ειδικά στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας, μια πολύ δύσκολη περιοχή για
διάφορους λόγους, δεν θα είχε συμβεί. Είναι τραγικό το γεγονός ότι αυτός, όπως
και άλλοι, πολλοί από τους οποίους παραμένουν ανώνυμοι, οι οποίοι ήταν οι
πραγματικοί υπεύθυνοι για τη νίκη του NSDAP, πετάχτηκαν στα σκουπίδια της
ιστορίας, προδόθηκαν, δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν κάτω από τον μύθο του Hitler.
ΟHedillaακολούθησε
μια κάπως παρόμοια ιστορία με αυτή του Γκρέγκορ, αλλά αντί να δολοφονηθεί (η
θανατική του ποινή μετατράπηκε λόγω της παρέμβασης σημαντικών προσωπικοτήτων,
αλλά ο Franco μετάνιωσε που δεν τον σκότωσε ούτως ή άλλως) φυλακίστηκε για
μερικά χρόνια. και όταν βγήκε από τη φυλακή, το καθεστώς έλεγχε τη φάλαγγα και
οι τάξεις της ήταν γεμάτες με μοναρχικούς, συντηρητικούς και εθνικοκαθολικούς,
παραλύοντας το επαναστατικό πνεύμα που κάποτε υπήρχε. Αυτή είναι μια ακόμη
απόδειξη του γιατί δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ή να αποκαλέσουμε «συμμάχους»
τους εθνικοσυντηρητικούς και την «εθνική» δεξιά. Θα σε χρησιμοποιήσουν και
μόλις δεν τους είσαι χρήσιμος ή τους ενοχλήσεις, θα σε ξεφορτωθούν χωρίς
δισταγμό.
Ο
R. Ledesma Ramos μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος πραγματικά ιδεολόγος τρίτης θέσης
στην Ισπανία και ο δημιουργός του «ισπανικού φασισμού». Είχε επαναστατικές
φιλοδοξίες για την Ισπανία και αυτό τον οδήγησε σε συχνές συγκρούσεις με τα πιο
μετριοπαθή στοιχεία της Φάλαγγας και τον Jose Antonio, σε σημείο που αποβλήθηκε
από αυτήν. Αν και διαφωνούμε σε ορισμένες πτυχές μαζί του (πράγματα που ήταν
κοινά στο Φάλαγγα και το εθνικοσυνδικαλιστικό κίνημα εκείνη την εποχή), για
παράδειγμα η υπεράσπιση του Ιακωβινισμού, η ιδέα της ένωσης της Ισπανίας με τη
Νότια Αμερική και οι πρώην ισπανικές αποικίες, δηλώνοντας ότι αυτοί οι άνθρωποι
ήταν «ισπανοί στο πνεύμα» και μια αντιευρωπαϊκή τάση (κατηγορώντας τους για την
απώλεια της ισπανικής αυτοκρατορίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν η ανικανότητα
και η διαφθορά των αριστοκρατικών τάξεων που οδήγησαν στην παρακμή της
αυτοκρατορίας).
Ο
Jose Antonio είχε κάποιες καλές ιδέες, αλλά επηρεάστηκε υπερβολικά από τον
ελιτίστικο αριστοκρατισμό, τη φιγούρα του πατέρα του και τον καθολικισμό,
γεγονός που τον οδήγησε να υιοθετήσει πιο συντηρητικές και μετριοπαθείς θέσεις
σε σύγκριση με τον Ledesma Ramos.
Τι
σημαίνει για εσάς «Τρίτη Θέση»;
Η
τρίτη θέση είναι το σημείο σύγκλισης επαναστατικών ιδεών που αγωνίζονται τόσο
για την εθνική όσο και για τη σοσιαλιστική ιδέα, με έντονη έμφαση στον
αντιφιλελεύθερο και αντικαπιταλιστικό παρά στον κλασικό αντισοσιαλισμός και
συντηρητισμό που συνδέονται με τις εθνικιστικές ιδέες και στην υπέρβαση της
διχοτομίας αριστεράς/δεξιάς, με την έννοια ότι οι εθνικιστικές ιδέες αναμειγνύονται
με τις κοινωνικές και οικονομικές ιδέες της «αριστεράς». Αν το ορίζαμε με
«κλασικό» τρόπο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε «εθνική αριστερά», κατά μία
έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρίτη θέση είναι η «αιρετική» τάση μέσα
στον εθνικισμό. Φυσικά, αυτή είναι η άποψή μας και εξαρτάται από το ποιον
ρωτάτε, μπορεί να πει κάτι άλλο. Επειδή δεν υπάρχει μόνο μία γραμμή σκέψης μέσα
στην τρίτη θέση, μπορείτε να βρείτε ένα ευρύ φάσμα ιδεών που κυμαίνονται από
τον επαναστατικό φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικό συνδικαλισμό έως
τον εθνικομπολσεβικισμό, ακόμη και τον εθνικοαναρχισμό. Για εμάς, η τρίτη θέση
είναι αυτό το μείγμα επιρροών που προέρχεται από στοχαστές της γερμανικής
«συντηρητικής επανάστασης», τον ιταλικό φασισμό του 1919 που επέστρεψε το 1943,
τον εθνικοσυνδικαλισμό του Ledesma Ramos, τους αδελφούς Strasser, τον Georges
Sorel, τον Karl Otto Paetel, τον Ernst Niekisch ή τον Proudhon, καθώς και τις
ομάδες μετά το 1945 όπως η Organization Lutte du People, η Ordine Nuovo, η GUD,
η Jeune Europe, οι Bases Autόnomas... και άτομα όπως οι F. P. Yockey, Duprat,
Giorgio Freda, Malliarakis, Guillaume Faye, Jean Thiriart, για να αναφέρουμε
μόνο μερικά παραδείγματα.
Ποια
η άποψη σας για το Παλαιστινιακό;
Δίνουμε
πλήρη υποστήριξη στην αυτοδιάθεση και την κυριαρχία των Παλαιστινίων στη γη
τους και στη δίκαιη αντίστασή τους ενάντια στους σιωνιστές δολοφονικούς
εισβολείς. Οι Ευρωπαίοι εθνικοεπαναστάτες πάντα υποστήριζαν αυτόν τον αγώνα,
καθώς και τον αγώνα των λαών του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ και άλλων λαών
που αγωνίζονται για τις πατρίδες τους ενάντια στον κοινό μας εχθρό: τον
αγγλο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό. Η ιστορία της συνεργασίας μεταξύ των εθνικιστών
της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής σε έναν κοινό αντισιωνιστικό και
αντιιμπεριαλιστικό αγώνα χρονολογείται πριν από αρκετές δεκαετίες, τότε που η
«κυρίαρχη» αριστερά έκλαιγε ακόμα με κροκοδείλια δάκρυα για το Ολοκαύτωμα.
Σήμερα, το ζήτημα της Παλαιστίνης έχει γίνει η καραμέλα μιας άπατριδας και
υποκριτικής δυτικής αριστεράς που εμμένει σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με
ισχυρές εθνικιστικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές αξίες που είναι εχθρικές
προς την κοσμοθεωρία τους, επειδή στη Δύση δεν έχουν κανέναν άλλον να τους
ακούει πια και δεν έχουν κανέναν πραγματικό αγώνα στον οποίο να συμμετέχουν. Η
υποστήριξή τους για την Παλαιστίνη πηγάζει από δύο έννοιες: πρώτον, το κλασικό
σύμπλεγμα κατωτερότητας των σύγχρονων αριστερών και την ανάγκη τους να
ταυτιστούν με αυτό που αντιλαμβάνονται ως «αδύναμο», και επίσης να σταθούν ως
«σωτήρας» τους, και δεύτερον, επειδή είχαν την ευκαιρία να γίνουν κάτι όπου
είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Τώρα ο αγώνας δεν είναι για τον παλαιστινιακό λαό
και έθνος, αλλά με κάποιο τρόπο κατάφεραν να τον κάνουν «αγώνα» ενάντια στον
«φασισμό» και την «λευκή υπεροχή». Γι' αυτό φαίνεται να νοιάζονται πολύ για την
κατοχή της Παλαιστίνης, αλλά δεν λένε ούτε μια λέξη για την Κύπρο, την Κορσική
ή τη Βόρεια Ιρλανδία για παράδειγμα (ακόμα περισσότερο από τότε που πολλοί
Ιρλανδοί εθνικιστές εγκατέλειψαν τον μαρξισμό-λενινισμό), είναι απλώς υποκριτές
που θέλουν να βρουν μια δικαιολογία για την αντιευρωπαϊκή και αντεθνική
ρητορική τους. Ομοίως, χρησιμοποιούν ως δικαιολογία την καταπολέμηση του
ρατσισμού και την επίδειξη αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, λόγω των
συμπλεγμάτων κατωτερότητάς τους. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από
αυτούς δεν νοιάζονται για τους μετανάστες. Δεν καταλαβαίνουν ούτε συμμερίζονται
την κοσμοθεωρία τους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μετανάστες είναι πολύ
συντηρητικοί και διατηρούν παραδοσιακούς ρόλους, επιδεικνύοντας «σεξιστικές και
ομοφοβικές συμπεριφορές» και άλλα πράγματα που τρομοκρατούν τους σύγχρονους
μέτριους αριστερούς. Στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τη μαζική μετανάστευση
όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή τη βλέπουν ως μια μορφή αντεθνικού αγώνα.
Για
να καταλάβουμε πόσο ψευδείς είναι ο «αγώνας» και η «αλληλεγγύη» τους για την
Παλαιστίνη, και πόσο ηλίθιοι είναι, αρκεί να δούμε το γεγονός ότι αυτοί οι
ηλίθιοι που έκλαιγαν για την Παλαιστίνη χθες , σήμερα δηλώνουν αλληλέγγυοι στον
«εξεγερμένο» λαό του Ιράν, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια γνήσια λαϊκή
εξέγερση, όπως πιστεύουν ότι ήταν η «αραβική άνοιξη» (βλέπουμε σήμερα τα
αποτελέσματα αυτών των περιπετειών), υποστηρίζουν τους Κούρδους του YPG και όλα
αυτά τα σκουπίδια που συνεργάζονται χέρι-χέρι με τους Σιωνιστές και τους
Αμερικανούς ιμπεριαλιστές για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή και να
απομακρύνουν όποιον αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους, όπως έκαναν στη Λιβύη, τη
Συρία, το Ιράκ και τώρα σχεδιάζουν να κάνουν στο Ιράν.
Ποια
η άποψη σας για το φαινόμενο Καρυστιανού και την προώθηση του Παύλου;
Αυτός
είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το σύστημα πρέπει να ανακτήσει την
πίστη του λαού στον δημοκρατικό μηχανισμό. Κατά καιρούς, όταν ο λαός κουράζεται
και αηδιάζει, χάνοντας τις ελπίδες του στο πολιτικό δημοκρατικό σύστημα. Στη
συνέχεια, το ίδιο το σύστημα πρέπει να δημιουργήσει μια νέα μαριονέτα για να
τον επαναφέρει στη θέση του. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτό μπορεί να έχει το
ένα ή το άλλο πρόσωπο, για παράδειγμα στην Ελλάδα υιοθέτησε το πρόσωπο μιας
«ριζοσπαστικής» αριστεράς που εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποσχέθηκε
πολλά, όπως έκανε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι οικονομικές συνθήκες
υποβαθμίστηκαν στην «κρίση» του 2008-2012. Τώρα, ειδικά στην κεντρική και
βόρεια Ευρώπη, υιοθετεί το πρόσωπο μιας νέας λαϊκιστικής, φιλελεύθερης,
σιωνιστικής ακροδεξιάς, της οποίας κύριο επίκεντρο είναι η μετανάστευση
(συγκεκριμένα οι μουσουλμάνοι), όπως το AfD στη Γερμανία για παράδειγμα, επειδή
το σύστημα καταλαβαίνει ότι η οργή του λαού με αυτό το ζήτημα αυξάνεται, οπότε
δημιουργεί μια εναλλακτική λύση που υπόσχεται να το αντιμετωπίσει, αλλά εντός
των ορίων του συστήματος και χωρίς να θέτει καμία πραγματική απειλή για το
status quo. Αλλά στο τέλος, όλα αυτά τα νέα κόμματα είναι τα ίδια παλιά
σκουπίδια. Ισχυρίζονται ότι είναι «ριζοσπάστες», υπόσχονται τα πάντα, ότι θα
αλλάξουν τα πάντα, δηλαδή μέχρι να ανέλθουν στην εξουσία, και μετά αρχίζουν να
κάνουν συμβιβασμούς, να αμβλύνουν τον ριζοσπαστισμό τους, να δείξουν το πραγματικό
τους πρόσωπο. Κανένας από αυτούς δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το σύστημα,
κανένας από αυτούς δεν είναι πραγματικά έτοιμος να αποσχιστεί από το σύστημα,
δεν έχει σημασία αν αυτοαποκαλούνται εθνικιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες ή
οτιδήποτε άλλο. Αν επρόκειτο να αποτελέσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση,
έναν πραγματικό κίνδυνο για το κατεστημένο, θα παρανομηθούν με την πρώτη
ευκαιρία. Τώρα, η Καρυστιανού μπορεί να έχει πολύ σαφείς και καλές προθέσεις,
μπορεί να είναι μια γνήσια ιδεαλίστρια που πραγματικά θέλει να κάνει το
καλύτερο, αλλά το καλύτερο που μπορεί ή είναι διατεθειμένη να κάνει είναι, κατά
πολύ, ανεπαρκές. Επίσης, στο τρέχον πολιτικό σύστημα, δεν μπορείς να κάνεις
τίποτα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις, ο μύθος της «αλλαγής του συστήματος
από μέσα» πρέπει να απορριφθεί επειδή το σύστημα έχει ήδη θέσει τους κανόνες
του, πρέπει να παίξεις σύμφωνα με αυτούς ή είσαι εκτός. Ο επαναστατικός
εθνικισμός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τον χρόνο του με δημοκρατικές
ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να
οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα βάσης με επαναστατικές φιλοδοξίες και
όχι πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
