Ιδεολογικά μπλακ άουτ, στην μετανθρώπινη εποχή! (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/ του Gabriele Adinolfi - μετάφραση Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)
Η συντριπτική νίκη του AfD σε ένα μικρό ανατολικό κρατίδιο, μολυσμένο από όλα τα δομικά απομεινάρια της Stasi, δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται , όπως κάνουν όσοι αφήνονται να παρασυρθούν, σαν τα κλαδάκια στον άνεμο, αλλά με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο.
Κάτι που εξακολουθεί να είναι θετικό, αλλά για λόγους ουσιαστικά αντίθετους από αυτούς που ελπίζουν οι μεν και φοβούνται οι δε. Παραθέτω ένα απόσπασμα από μια ανάλυση μου, σχετικά με το τι είναι το AfD σήμερα.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Stasi, τουλάχιστον στον κλάδο της αντικατασκοπείας (HVA), διατηρούσε πάντα αμφιλεγόμενες σχέσεις με τη CIA και άριστες σχέσεις με τη Mossad.
Αυτό εξηγεί επαρκώς την ανοιχτή υποστήριξη που απολαμβάνουν από τις ΗΠΑ όσοι, προϊόντα αυτής της δομής, συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην ίδρυση του AfD.
Είναι ευφημιστικό να πούμε ότι η ηγεσία που ανήλθε στην εξουσία, επικεφαλής αυτού του κόμματος, είναι προϊόν εκείνων των κύκλων που κάποτε, στη Γερμανία, αυτοαποκαλούνταν «Bund» και οι οποίοι οδήγησαν στην ανάδειξη των γνωστών υπαιτίων της παρακμής, των Marcuse, Horkheimer, Habermas και Willy Brandt.
Αποδίδεται σε αυτούς το αντίθετο, χωρίς ποτέ να τους ακούν, αλλά στις εκστρατείες τους και στις ομιλίες τους εισάγουν όλες τις αποδομητικές τάσεις της γερμανικότητας και του να είσαι άνθρωπος και Ευρωπαίος. Η επιχείρηση AfD, έγινε με τον γερμανικό τρόπο: στο παρασκήνιο, ακριβώς όπως η HVA είχε αφιερώσει δέκα χρόνια στην προετοιμασία των φοιτητικών διαμαρτυριών του 1967 στο Δυτικό Βερολίνο.
για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...
Κάποιες αιρετικές απόψεις για τα «Ελληνοτουρκικά» και η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία (https://mavreslegeones.blogspot.com/)
Καθόλου τυχαίο ότι ο νάρκισσος Κασιδιάρης ουδέποτε αναφέρθηκε στα εγκλήματα πολέμου του Ισραηλινού στρατού ...
Δυστυχώς ο «πατριωτικός χώρος» είναι εύπεπτος στο ζητωπατριωτικό σανό και την εθνοπρέζα. Δώστου Πόλη, αντιτουρκισμό και Μεγάλες Ιδέες και πάρτου την ψυχή.
Ωστόσο, κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και θα ήταν καλύτερο να αναλυθούν λίγο παραπάνω. Τότε βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος να καταρρεύσουν ορισμένες ψευδαισθήσεις και οι «πατριώτες του σανό» να μείνουν αντιμέτωποι με την άδεια ψυχή τους. Ώρες δύσκολες.
Ας τέθουν κάποια ερεθιστικά και προβοκατόρικα αλλά καθ'όλα πραγματικά ερωτήματα.
Είναι η αντιτουρκική στροφή της κυβέρνησης μία πραγματικά εθνική πολιτική που υπαγορεύεται από εθνικές ανάγκες και εθνικές πολιτικές ή απλά κατευθύνεται κατά τις υποδείξεις του Τέλ Αβίβ και της Σιών;
Με λίγα λόγια η τουρκοφαγία και ο αντιερντογανισμός που πουλάει τους τελευταίους μήνες η ΝΔ είναι μία πραγματική έκφραση πατριωτικού ζήλου ή απλά εξυπηρετεί τους ξένους πατρόνες της;
Μήπως επειδή οι γεωπολιτικές συμπτώσεις στη Μέση Ανατολή οδήγησαν Τουρκία και Ισραήλ να είναι προσωρινά αντιμέτωποι (κύριως λόγω της πανισλαμικής - φιλοπαλαιστινιακής πολιτικής του Ερντογάν) οι «daddies» της ΝΔ από την Ιερουσαλήμ εξώθησαν τον Μητσοτάκη να κάνει το λιοντάρι, πουλώντας του παράλληλα εξοπλιστικά συστήματα, ασπίδες του Αχιλλέα και αποικιοποιώντας ακόμη περισσότερο Ελλάδα και Κύπρο;
Φυσικά αυτή η υπόθεση ευσταθεί αν αναλογιστεί κανείς την υπόθεση Predator, τον Ντίλιαν και το πως οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν στην χώρα, κατέχουν κρατικά μυστικά, εκβιάζουν υπουργούς, πολιτικούς, βουλευτές και δημόσια πρόσωπα και με λίγα λόγια ελέγχουν πλήρως την Πατρίδα μας η οποία έχει μετατραπεί σε σιωνιστική αποικία.
Μπορεί οι πατριώτες να ορέγονται Εβραίους σωτήρες που θα μας δώσουν την Κύπρο όμως η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι παλλακίδα του Ισραήλ και η σχέση δεν είναι η αμφίδρομη σχέση μίας συμμαχίας στην οποία θα κατέχουμε ισότιμο ρόλο αλλά η σχέση Αφέντη και Υποτακτικού με τους νεοδημοκράτες να είναι οι αιώνιοι υποτακτικοί των σιωνιστικών αφεντικών.
Με λίγα λόγια οι παλληκαριές του Μητσοτάκη και των αδωνοφαήλων δεν στηρίζονται σε μία πραγματική συνεκτική στρατηγική εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάνουν τους τουρκοφάγους επειδή οι Εβραίοι τους ζήτησαν να το κάνουν. Επειδή το Ισραήλ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Ερντογάν.
Σίγουρα όμως αυτό δεν είναι εθνικά οφέλιμο. Ίσως να γίνει και εθνικά επιζήμιο.
Αλήθεια τι θα γίνει αν αλλάξει κυβέρνηση η Τουρκία; Αν φύγουν οι ερντογανικοί ισλαμιστές και έρθουν οι φιλοδυτικοί κεμαλικοί που θέλουν η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, να παραμείνει στο ΝΑΤΟ, να συσφίξει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ;
Τι θα γίνει αν αποκηρυχτούν δηλαδή οι τυχοδιωκτισμοί του Ερντογάν; Πολύ πιθανό να αλλάξουν ρώτα και οι σχέσεις Τουρκίας Ισραήλ.
Και τότε οι πατριώτες θα μείνουν με την Ασπίδα του Αχιλλέα που έκαναν σουρωτήρι οι Σαχέντ του Ιράν.
Behemoth - Off To War - Όταν ο εχθρός έρχεται στη πόρτα σου τότε αναχωρείς για πόλεμο. Ο τραγουδιστής των Behemoth έχει μιλήσει συχνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κατά τη διάρκεια ζωντανών εμφανίσεων σε φεστιβάλ υπέρ του Ουκρανικού λαού. Ο μπασίστας τους ανακοίνωσε μέσω του επίσημου Instagram του συγκροτήματος ότι οι Behemoth θα πουλήσουν σπάνια και παλιά αρχειακά εμπορεύματα από το ηλεκτρονικό τους κατάστημα, με το 100% των εσόδων να διατίθεται απευθείας στην Ουκρανία. Το συγκρότημα αρχικά σκόπευε να κινηματογραφήσει μια μεγάλη ζωντανή μετάδοση εκδήλωσης για τη Ρωσική εισβολή, στην οροφή ενός κτιρίου στο Κίεβο της Ουκρανίας. Προκλήσεις σε θέματα υλικοτεχνικής υποστήριξης τους ανάγκασαν τελικά να γυρίσουν την εμφάνιση στην οροφή του Παλατιού Πολιτισμού και Επιστημών στη Βαρσοβία της Πολωνίας.
Η κατάσταση του τρόμου: Παλαιστίνη, Σιωνισμός και οι Εβραίοι
του Τroy
Southgate
Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση βρίσκεται διαρκώς
στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αν και οι ειδήσεις για απώλειες, τραυματισμούς
και θανάτους αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, τα βασικά στοιχεία σχετικά με τα
αίτια της σύγκρουσης και τη λογική λύση για την επίλυσή της δεν προβάλλονται
ποτέ.
Πολλοί άνθρωποι θα υποθέσουν —εντελώς φυσιολογικά,
βέβαια, εφόσον βασίζονται στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης για την πληροφόρησή
τους— ότι το «Κράτος του Ισραήλ» υπήρχε ανέκαθεν, όπως ακριβώς η Αγγλία, η
Σκωτία και η Ουαλία. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς η ίδρυση του «Εβραϊκού
Κράτους του Ισραήλ» ανακηρύχθηκε μόλις στις 14 Μαΐου 1948, από το Τελ Αβίβ.
Πριν από αυτή την ημερομηνία, η χώρα ονομαζόταν Παλαιστίνη και αποτελούσε την
πατρίδα του παλαιστινιακού λαού επί σχεδόν 2.000 χρόνια.
Το ισχυρότερο επιχείρημα του σύγχρονου Εβραϊσμού είναι
ότι αποτελούν τους άμεσους απογόνους των αρχαίων Ισραηλιτών. Το επιχείρημα αυτό
—σε συνδυασμό με την πλήρη άγνοια της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου—
έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τις αξιώσεις τους στην Παλαιστίνη.
Είναι γεγονός ότι το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου
Εβραϊσμού απαρτίζεται από μια φυλετική ομάδα που ονομάζεται Ασκενάζι
(Ashkenazim), οι οποίοι κατάγονται από τον λαό της Αυτοκρατορίας των Χαζάρων, ο
οποίος ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό επτά αιώνες μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ
το 70 μ.Χ.
Εκείνη την εποχή, ο μικρός ιουδαϊκός πληθυσμός της
Παλαιστίνης είχε διασκορπιστεί από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό και τον
γιο του, τον Τίτο. Αυτός ο αρχικός πληθυσμός, ο οποίος ήταν μεικτής καταγωγής,
κατέφυγε στη Βόρεια Αφρική και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ισπανία,
προσηλυτίζοντας πολλούς ανθρώπους στον Ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της πορείας
του.
Η ομάδα αυτή απέκτησε μεγάλο πλούτο και προνόμια, και
τα μέλη της είναι γνωστά μέχρι σήμερα ως Σεφαρδίτες Εβραίοι.
Οι Σεφαρδίτες —που αποτελούν το 10% του εβραϊκού
πληθυσμού— προέρχονται από ένα μείγμα καταγωγών: Ιουδαίων, Εδωμιτών, Σύρων,
Χαναναίων, Φοινίκων και Βορειοαμερικανών. Το αρχικό έθνος του Ιούδα, το οποίο
περιλάμβανε τις φυλές του Ιούδα, του Βενιαμίν, του Λευί και άλλες, κατακτήθηκε
και οδηγήθηκε σε εξορία στη Βαβυλώνα 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του
Χριστού.
Περίπου 50.000 από αυτούς επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ
γύρω στο 150 π.Χ. για να ανοικοδομήσουν την πόλη και, τελικά, ενσωμάτωσαν τις
πόλεις των Εδωμιτών και των Χαναναίων της γύρω περιοχής. Την εποχή του Χριστού,
πολλοί από τους κατοίκους της Ιουδαίας είχαν εδωμιτική και χαναναϊκή καταγωγή·
συνεπώς, ακόμη και οι σύγχρονοι Σεφαραδίτες Εβραίοι έχουν ελάχιστο από το
αρχικό ισραηλιτικό αίμα να κυλά στις φλέβες τους.
Για να επανέλθουμε στους Χαζάρους —έναν τουρκο-φιννικό,
ημι-νομαδικό λαό που εγκαταστάθηκε στη σημερινή νότια Ρωσία και σταδιακά
εξαπλώθηκε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, της Κασπίας και της Αζοφικής—,
σημειώνεται ότι αρχικά ήταν ειδωλολάτρες.
Ωστόσο, Εβραίοι που είχαν εξοριστεί από την
Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος Γ΄ εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στους Χαζάρους και
κατάφεραν να προσηλυτίσουν τον ηγεμόνα της Χαζαρίας, τον Χαγάνο Μπουλάν, στον
Ιουδαϊσμό. Τελικά, ολόκληρη η Χαζαρία ακολούθησε το παράδειγμά του. Όταν οι
Μογγόλοι νίκησαν τη Χαζαρία τον 13ο αιώνα, ο πληθυσμός κατέφυγε βορειοδυτικά,
στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν
οι προαναφερθέντες Ασκενάζι.
Είναι σαφές ότι αυτή η ομάδα —η οποία, όπως έχει ήδη
αναφερθεί, αποτελεί το 90% του σύγχρονου παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού— δεν
κατοίκησε ποτέ στην Παλαιστίνη και, συνεπώς, δεν έχει καμία νόμιμη αξίωση επ’
αυτής. Ακόμη και για τους Σεφαρδίτες Εβραίους θα ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν
μια «επιστροφή» στην Παλαιστίνη.
Ο σιωνιστικός ισχυρισμός ότι οι σημερινοί «Εβραίοι»
αποτελούν μια «φυλή» που κατάγεται από τους αρχαίους Εβραίους Ισραηλίτες είναι
ψευδής. Οι σύγχρονοι «Εβραίοι» δεν αποτελούν «φυλή», αλλά μια πολιτισμική και
θρησκευτική ομάδα με μεικτή φυλετική καταγωγή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από
την ύπαρξη μαύρων «Εβραίων» —βλ. για παράδειγμα την Επιχείρηση Σολομών— οι
οποίοι επίσης δεν έχουν κανέναν προγονικό δεσμό με τη γη της Παλαιστίνης.
Η κατάκτηση της Παλαιστίνης συνεχίζεται αμείωτη, τόσο
από το 1948 όσο και κατά τα προηγούμενα έτη. Πρόκειται για μια κατάκτηση που
συντελέστηκε μέσω της μαζικής μετανάστευσης Εβραίων από τη Ρωσία, την Πολωνία,
τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, οι οποίοι στέρησαν τον νόμιμο παλαιστινιακό
πληθυσμό από τις εστίες, τη γη και το έθνος του.
Είναι μια τραγωδία που κατέστη δυνατή χάρη στην
ικανότητα των Σιωνιστών να εξαναγκάζουν κυβερνήσεις και θεσμούς να υποκύπτουν
στις επιθυμίες τους. Στο πλαίσιο αυτό, δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε ο
τεράστιος πλούτος τους ούτε η κυριαρχία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε
παγκόσμιο επίπεδο. Είναι επίσης θλιβερό γεγονός ότι ο δειλός και προδοτικός
ρόλος που διαδραμάτισε το βρετανικό κράτος σε αυτή την υπόθεση υπήρξε
καθοριστικής σημασίας.
Οι Παλαιστίνιοι έχουν επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο μέσο
για να στρέψουν την προσοχή στη δεινή τους θέση, ωστόσο έχουν αγνοηθεί, ενώ
μάλιστα έχουν παρουσιαστεί ως «τρομοκρατική» απειλή για τους «διωκόμενους»
Εβραίους, τη στιγμή που, στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Αξίζει να γίνει μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των ταραχών στην Παλαιστίνη,
ώστε να κατανοηθεί το μέγεθος της αδικίας που διέπραξαν οι Σιωνιστές στη Μέση
Ανατολή.
Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα λεγόμενα Ηνωμένα Έθνη
αποφάσισαν τη διχοτόμηση της χώρας. Εκείνη την εποχή, οι Εβραίοι έλεγχαν μόλις
το 7% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού – ποσοστό που ήταν
μάλιστα αποτέλεσμα της μαζικής εβραϊκής μετανάστευσης. Ως αποτέλεσμα της
διχοτόμησης, οι Εβραίοι απέκτησαν επιπλέον 48% της χώρας, αυξάνοντας το μερίδιό
τους στο 55%. Ο παλαιστινιακός πληθυσμός εξοργίστηκε, και δικαίως. Ωστόσο, οι
Σιωνιστές δεν αρκέστηκαν σε αυτό και εξαπέλυσαν μια ανελέητη εκστρατεία τρόμου
κατά του γηγενούς πληθυσμού, με στόχο να τους εκδιώξουν από τη γη που τους είχε
απομείνει. Αυτή η επιθετική στρατηγική, υπό τη μία ή την άλλη μορφή,
συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Στις 9 Απριλίου 1948, η Εβραία τρομοκρατική οργάνωση
Ιργκούν Ζβάι Λέουμι, με επικεφαλής τον υποψήφιο πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν,
κατέστρεψε το χωριό Ντέιρ Γιασίν. Συνολικά 254 άνδρες, γυναίκες και παιδιά
σφαγιάστηκαν και αυτό έδωσε τον τόνο για το τι θα ακολουθούσε. Ως αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών, έως τις 11
Μαΐου 1948, το 77% της χώρας βρισκόταν σε εβραϊκά χέρια.
Τα Ηνωμένα Έθνη, σε μια χαρακτηριστικά αδύναμη
αντίδραση, έστειλαν τον Κόμη Φόλκε Μπερναντότ για να μεσολαβήσει στην κατάσταση
και να εφαρμόσει το αρχικό σχέδιο διαμελισμού. Οι Εβραίοι δεν ήταν καθόλου
πρόθυμοι να το δεχτούν και μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η Συμμορία Στερν —με
επικεφαλής τον Γιτζάκ Σαμίρ, ο οποίος επρόκειτο επίσης να διατελέσει
πρωθυπουργός— πυροβόλησε και σκότωσε αμέσως τον εκπρόσωπο. Στο μεταξύ, η σιωπή
του ΟΗΕ για όλη αυτή την υπόθεση ήταν εκκωφαντική.
Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από μια σειρά
τρομοκρατικών ενεργειών και τη θέσπιση καταπιεστικών νόμων από το κράτος του
Ισραήλ. Για παράδειγμα, στις 20 Μαρτίου 1950 ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την
απαλλοτρίωση και τη μεταβίβαση στην κρατική κυριότητα περιουσιακών στοιχείων
που ανήκαν σε Παλαιστίνιους, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια
και τα χωριά τους. Στις 14 Οκτωβρίου 1953, εβραϊκές δυνάμεις υπό τη διοίκηση
του Αριέλ Σαρόν επιτέθηκαν στο αραβικό χωριό Κίμπια, ανατίναξαν το τοπικό
σχολείο, κατεδάφισαν 41 σπίτια και δολοφόνησαν 53 αμάχους.
Το επόμενο σημαντικό γεγονός για την τύχη των Παλαιστινίων
έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1967, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο, τη Συρία
και την Ιορδανία, ξεκινώντας τον λεγόμενο Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μέσα σε
λιγότερο από μία εβδομάδα, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα
της Γάζας, τα Υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά, καθώς και το υπόλοιπο μισό της
Ιερουσαλήμ. Στις 28 Ιουνίου, οι επιτιθέμενοι ανακοίνωσαν την πλήρη προσάρτηση
της Ιερουσαλήμ, παρά το ψήφισμα του ΟΗΕ που όριζε ότι η πόλη έπρεπε να
διατηρήσει διεθνές καθεστώς. Κατά συνέπεια, 1,3 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι
βρέθηκαν πλέον υπό ισραηλινή στρατιωτική κατοχή.
Στις 22 Νοεμβρίου 1967, ο ΟΗΕ εξέδωσε το Ψήφισμα 242,
καλώντας το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τη διάρκεια του
Πολέμου των Έξι Ημερών. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το
κράτος του Ισραήλ αγνοεί αυτό το αίτημα εδώ και πάνω από μισό αιώνα και θα
συνεχίσει να το πράττει. Παρομοίως, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα που εξέδωσε
κατά του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν —τα οποία οδήγησαν σε ολοκληρωτικό πόλεμο μέσα
σε διάστημα μόλις έξι μηνών— ο ΟΗΕ δεν έχει καταβάλει καμία σοβαρή προσπάθεια
για την επιβολή του εν λόγω ψηφίσματος. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι
αυτό το συμβούλιο-μαριονέτα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων έχει ταυτιστεί
απόλυτα με την υποκρισία.
Η εβραϊκή θέση σχετικά με τους Παλαιστινίους μπορεί να
συνοψιστεί σε μια δήλωση της τότε Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Γκόλντα Μέιρ, η
οποία δήλωσε στους Sunday Times στις 5 Ιουνίου 1969: «Δεν υπήρχε παλαιστινιακός
λαός· δεν υπήρχαν».
Καθώς οι καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι συνέχιζαν τις
προσπάθειες να στρέψουν την παγκόσμια προσοχή στη δεινή τους θέση, το «Ισραήλ»
εξαπέλυσε μια παγκόσμια επιχείρηση για να φιμώσει τους Παλαιστίνιους
εκπροσώπους, χρησιμοποιώντας τη μόνη μέθοδο που γνωρίζει: τη δολοφονία. Στις 16
Οκτωβρίου 1972, η Μοσάντ —η ισραηλινή μυστική υπηρεσία— δολοφόνησε τον Ουαέλ
Ζβαϊτέρ στην Ιταλία· στις 8 Δεκεμβρίου 1972, η Μοσάντ δολοφόνησε τον Μαχμούντ
Χαμσαρί στο Παρίσι της Γαλλίας· στις 25 Ιανουαρίου 1973, η Μοσάντ εξόντωσε τον
Χουσεΐν Μπασίρ στη Λευκωσία της Κύπρου· στις 10 Απριλίου 1973, οι Παλαιστίνιοι
ηγέτες Γιουσέφ Νατζάρ και Καμάλ Αντουάν δολοφονήθηκαν άγρια στα σπίτια τους στη
Βηρυτό· και στις 21 Ιουλίου 1973, η Μοσάντ εξέλαβε εσφαλμένα έναν Μαροκινό
κάτοικο για Παλαιστίνιο και τον σκότωσε στη νορβηγική πόλη Λιλεχάμερ.
Στο μεταξύ, στις 6 Οκτωβρίου 1973, η Αίγυπτος και η
Συρία —αδυνατώντας να πείσουν το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα εδάφη—
εξαπέλυσαν μεγάλη επίθεση. Μετά την αρχική επιτυχία των Αιγυπτίων, οι
Ισραηλινοί αντεπιτέθηκαν και διέσχισαν τη Διώρυγα του Σουέζ στις 16 Οκτωβρίου.
Ωστόσο, τελικά αποσύρθηκαν τον Μάρτιο του 1974, αλλά μόνο μέχρι τις θέσεις που
κατείχαν το 1967.
Ένα ενδιαφέρον περιστατικό έλαβε χώρα στις 10 Νοεμβρίου
1975, όταν ο ΟΗΕ εισήγαγε το Ψήφισμα 3379 (βασισμένο στο προγενέστερο Ψήφισμα
21106) και εξίσωσε τον Σιωνισμό με τον ρατσισμό. Τι σοκ πρέπει να ήταν αυτό για
τους δύστυχους, «διωκόμενους» Εβραίους, οι οποίοι επί χρόνια παρουσιάζονταν ως
θύματα ρατσισμού και πρωτοπόροι στον αγώνα εναντίον του. Τώρα, βρίσκονταν κατηγορούμενοι
για το ίδιο ακριβώς έγκλημα.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, η Μοσάντ συνέχισε
την πολιτική της εξόντωσης. Στις 3 Ιανουαρίου 1977, ο Μαχμούντ Σαλίχ
δολοφονήθηκε στο Παρίσι· στις 4 Ιανουαρίου 1978, ο Σαΐντ Χαμάμι σκοτώθηκε στο
Λονδίνο· στις 3 Αυγούστου 1978, ο Ιζεντίν αλ-Καλάκ εξοντώθηκε στο Παρίσι· στις
21 Ιανουαρίου 1979, ο Αλί Χασάν Σαλαμέ δολοφονήθηκε στη Βηρυτό· και στις 4
Ιουνίου 1981, ο Ναΐμ Χαντάρ σκοτώθηκε στις Βρυξέλλες. Ο κατάλογος συνεχίζεται.
Αυτή η λίστα κρατικά εγκεκριμένων δολοφονιών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι
τέτοια κτηνώδης βία διαπράχθηκε εντός των συνόρων άλλων χωρών, καταδεικνύει:
(i) την οργανωμένη εβραϊκή περιφρόνηση για το δικαστικό απαραβίαστο άλλων
εθνών, (ii) τη στάση απέναντι στην ελευθερία του λόγου σχετικά με το
Παλαιστινιακό ζήτημα και (iii) την απίστευτη αλαζονεία και την έλλειψη
λογοδοσίας τους. Το γεγονός ότι επιτρέπεται στη Μοσάντ να δρα ανεμπόδιστα σε
όλο τον κόσμο δεν αποτελεί απλώς προσβολή της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προσβολή
της ίδιας της ανθρωπότητας.
Συνεχίζοντας, στις 5 Ιουνίου 1982, το «Ισραήλ» εισέβαλε
στον Λίβανο και σκότωσε μεταξύ 30.000 και 40.000 ανθρώπους. Στις 30 Αυγούστου
εκείνου του έτους, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω καταστροφή της Βηρυτού,
οι Παλαιστίνιοι μαχητές αποχώρησαν, αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις από τις Ηνωμένες
Πολιτείες ότι οι οικογένειες που παρέμεναν πίσω στους καταυλισμούς προσφύγων θα
προστατεύονταν. Ωστόσο, στη συνέχεια —και αφού είχαν σταματήσει οι
εχθροπραξίες—, στις 16 Σεπτεμβρίου, φιλοϊσραηλινοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες
εισέβαλαν στους καταυλισμούς προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα και προέβησαν σε άγρια
σφαγή
των κατοίκων, η οποία διήρκεσε δύο ημέρες. Οι Ισραηλινοί παρείχαν μάλιστα
εναέριο φωτισμό, ώστε η σφαγή να μπορεί να συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια της
νύχτας. Αυτό αποτέλεσε αναμφίβολα μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην
ιστορία των σχέσεων του «Ισραήλ» με τους Παλαιστίνιους· ωστόσο, όσοι έχετε
παρακολουθήσει την ιστορία μέχρι αυτό το σημείο, θα γνωρίζετε ότι το γεγονός
αυτό εντάσσεται στην ισραηλινή πολιτική του πλήρους εκτοπισμού και της
εξόντωσης του γηγενούς πληθυσμού, στο πλαίσιο της επιδίωξης για ένα «Μεγάλο
Ισραήλ».
Στις 9 Δεκεμβρίου 1987, ένα ισραηλινό φορτηγό εμβόλισε
σκόπιμα ένα αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις
Παλαιστίνιοι εργάτες. Ίσως να μην επρόκειτο για κάποιο ιδιαίτερα συγκλονιστικό
γεγονός, δεδομένης της αιμοσταγούς ιστορίας του κράτους του Ισραήλ, ωστόσο ο
παλαιστινιακός πληθυσμός είχε αποφασίσει ότι τα όρια είχαν ξεπεραστεί και στα
Κατεχόμενα ξέσπασαν ταραχές. Είχε ξεκινήσει αυτό που έκτοτε έμεινε γνωστό ως
Ιντιφάντα (Εξέγερση). Μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους,
καθώς αντιμετωπίζουν τακτικά τις ισραηλινές δυνάμεις —με τους πυραύλους, τα
τανκς, τα πολυβόλα και τα δακρυγόνα— έχοντας ως μοναδικά μέσα αντίστασης πέτρες
και μπουκάλια.
Όταν σκεφτόμαστε τους Παλαιστίνιους, είναι χρήσιμο να
αναλογιστούμε τι θα κάναμε εμείς οι ίδιοι αν βρισκόμασταν αντιμέτωποι με μια
ξένη ομάδα που εισέβαλε στη χώρα μας κατά χιλιάδες, μας εκδίωκε βίαια από τα
σπίτια και τη γη μας, μας στερούσε τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης και εφάρμοζε
μια πολιτική συστηματικής εξόντωσης. Οι περισσότεροι από εμάς θα πολεμούσαμε με
όλες μας τις δυνάμεις και μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μας. Το ίδιο
ισχύει και για τους Παλαιστίνιους, και υπάρχει η ελπίδα ότι μια μέρα θα
πετύχουν επιτέλους τη δικαιοσύνη που τους αξίζει.
«Ακριβως τα ίδια τα μυαλά που θεωρούσαν τον εαυτό τους αρκετά δυνατό για να διασπάσει τα δεσμά της αρχαίας θρησκείας των προγόνων τους, ήταν τώρα πλήρως υποταγμένα στη μαγεία των βαρβαρικών ειδώλων. Η εικόνα που πρόβαλλαν για τον εαυτό τους, μέσα στην τύφλωση τους, ήταν πιο αποκρουστική από τη μέθη που έβλεπαν στο φως της ημέρας. Ενώ νόμιζαν ότι πετούσαν ψηλά και καυχιόντουσαν γι' αυτό, βυθίζονταν στη σκόνη». Ernst Jünger, Στα μαρμάρινα βράχια
Βάσος Φτωχόπουλος: «Ξύλο το πρωί στους δεξιούς, το μεσημέρι στους αριστερούς, τη νύχτα στους κεντρώους τζαι ξανάπαρκης» ήταν η παραγγελιά σου και την τηρούμε το κατά δύναμιν. ΕΝΩΣΙΣ τζι ας γινεί το γαίμαν μας αυλάτζιν.
γράφει ο Κωνσσταντίνος Τάταρης
Προ αμνημονεύτων ετών, ήμουν φοιτητής, θυμάμαι που σκαλίζοντας τα ράφια κάποιου βιβλιοπωλείου, έπεσε στα χέρια μου το άγνωστο σε μένα μέχρι τότε κυπριακό περιοδικό "ΕΝΩΣΙΣ" με υπότιτλο τον στίχο του Μιχαηλίδη "τζας γενεί το γαίμα μας αυλάτζιν".
Εκδότης ο Έλλην της
Κύπρου, από την κατεχόμενη Γιαλούσα της Καρπασίας, ακατάβλητος αγωνιστής του
Ενωτικού Κινήματος, Βάσος Φτωχόπουλος.
Δυνατή κι ευχάριστη έκπληξη με κατέλαβε ξεφυλλίζοντας το εν λόγω έντυπο. Πνεύμα ελευθεροφροσύνης το διαπερνούσε, φοβερό, διαλυτικό χιούμορ, απαξιωτική ειρωνεία προς τους εξουσιαστές, τους "ρεαλιστές", τους κάθε λογής συμβιβασμένους.
Ελευθεριακό πνεύμα και ελευθεριακό "στυλ" είχε ο Φτωχόπουλος, "αντιεξουσιαστικό" και γι' αυτό χαρακτηρίστηκε "αναρχοπατριώτης".
Μα, υπάρχουν τέτοιου τύπου πατριώτες;
Ο Βάσος Φτωχόπουλος μάς απέδειξε ότι υπάρχουν: το αντίπαλο δέος στον
σκοτεινό και λούμπεν μηδενισμό των Εξαρχείων.
Διατηρούσε, πληροφορήθηκα, την ταβέρνα "ΑΙΓΑΙΟΝ", στολισμένη με μια τεράστια Ελληνική Σημαία. Ο κατάλογος και οι αποδείξεις έγραφαν "Εστιατόριον Αιγαίον, Λευκωσία, Νομός Κύπρου, Ελλάς" και οι τιμές ήταν πρώτα σε δραχμές και δίπλα σε λίρες.
Όταν έμπαινε κάποιος στο μαγαζί, ο πρώτος χώρος ήταν
βιβλιοπωλείο και μετά γινόταν ταβέρνα.
Γιατί ο Βάσος
Φτωχόπουλος ήταν χωρίς εισαγωγικά διανοούμενος: εκδότης, συγγραφέας, ποιητής,
κάρφος στο μάτι των "διανοούμενων", των "Νεοκυπρίων", των
"Ανανιστών", των πολιτικάντηδων.
"Έφυγε" στα 76 του, πριν από δύο ημέρες, ο Βάσος, ο Βάσος μας, ανυπότακτος και γι' αυτό δικαιωμένος. Δικαιωμένος στο επέκεινα αλλά και στο ενθάδε, διότι εφ' όσον η μνήμη είναι η αθανασία στο ενθάδε, η "ρέμπελη, αντιεξουσιαστική" μορφή του δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
"Παράγοντες", "διαμορφωτές γνώμης", Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί θα ξεχαστούν, αυτός ποτέ! Θα μείνει εσαεί η μορφή του φωτεινό ολόγραμμα στη μνήμη μας.
Σημείο αναφοράς για τη δική μας ελευθεροφροσύνη και συνέπεια, "τζας γενεί το γαίμα μας αυλάτζιν".
Είπατε κάτι για kosher ακροδεξιά υποκρισία;
Οι αντιφάσεις της
Alice Weidel, ηγέτιδας του AfD στη Γερμανία:
Είναι κατά των ομοφυλόφιλων - είναι λεσβία.
Τι ισχύει: Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλη και ζει σε σύμφωνο
συμβίωσης με γυναίκα.
Η αντίφαση: Η ίδια δηλώνει ότι «δεν είναι queer» αλλά απλώς
μια γυναίκα σε σχέση με άλλη γυναίκα. Το κόμμα της, το AfD, αντιτίθεται επίσημα
στον γάμο ομοφυλόφιλων και προωθεί το μοντέλο της «παραδοσιακής οικογένειας». Η
Βάιντελ έχει στηρίξει αυτή τη γραμμή, καταψηφίζοντας τη νομιμοποίηση του
πλήρους γάμου ομοφύλων στη Γερμανία.
Είναι κατά της μετανάστευσης - η σύντροφός της είναι μετανάστρια.
Τι ισχύει: Η σύντροφός της, η σκηνοθέτιδα Σάρα Μποσάρντ,
γεννήθηκε στη Σρι Λάνκα, αλλά υιοθετήθηκε σε βρεφική ηλικία από οικογένεια στην
Ελβετία και έχει ελβετική υπηκοότητα.
Η αντίφαση: Το AfD ακολουθεί μια σκληρή αντιμεταναστευτική
ρητορική. Η Βάιντελ υποστηρίζει ότι η δική της κριτική στρέφεται κατά της
παράνομης μετανάστευσης και του συντηρητικού Ισλάμ, και όχι κατά των νόμιμων ή
ενσωματωμένων πολιτών
Είναι κατά της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλους - έχει 2 υιοθετημένους γιούς
Τι ισχύει: Το ζευγάρι έχει πράγματι δύο υιοθετημένους γιους
(αγόρια) και όχι κόρες.
Η αντίφαση: Η Βάιντελ μεγαλώνει δύο παιδιά σε ομόφυλη
οικογένεια, ενώ το κόμμα της καταδικάζει την ανατροφή παιδιών από ομόφυλα
ζευγάρια, υποστηρίζοντας ότι ένα παιδί χρειάζεται αποκλειστικά πατέρα και
μητέρα.
Προσποιείται πατριώτισσα Γερμανίδα - ζει στην Ελβετία.
Τι ισχύει: Η μόνιμη κατοικία της οικογένειάς της βρίσκεται
στο Αινζίντελν της Ελβετίας.
Η αντίφαση: Αν και ηγείται ενός γερμανικού εθνικιστικού
κόμματος, επέλεξε την Ελβετία για να μεγαλώσει τα παιδιά της, επικαλούμενη λόγους ασφαλείας. Για φορολογικούς και εκλογικούς λόγους, διατηρεί επίσης μια επίσημη δευτερεύουσα κατοικία στη Γερμανία
Antisystem?
γράφει ο Χάρης
Θα στεναχωρήσω πολλούς φίλους, θα τους χαλάσω την
ψευδαίσθηση αλλά δεν μπορώ και δεν έχω το δικαίωμα να μην το κάνω ...
Το παιδί με την μπλούζα antisystem ψάχνει για γίδια και
για πρόβατα ,και τους δουλεύει ψιλό γαζί...
Γιατί λέει διαρκώς
ότι «η ελλάδα ανήκει στους
έλληνες», μόνο που ξεχνάει το καημένο, πως
στον καπιταλισμό οι ολιγάρχες, οι τράπεζες
και τα funds έχουν τα πάντα ,και οι φτωχοποιημενοι συμπατριώτες μας σχεδόν τίποτα....
Συνεχίζει όμως ακάθεκτα τις παπάτζες και λέει για
κρατικό παρεμβατισμό....
Πώς θα κάνει το παλικάρι όμως κρατικό παρέμβατισμο, αν
δεν βγούμε άμεσα από την ευρωπαϊκή ένωση;
Γιατί η ευρωπαϊκή
ένωση όπως ακόμα και οι σκαντζόχοιροι
στο Άλσος Βεΐκου γνωρίζουν, επιβάλλει σε όλα τα κράτη μέλη της, την ελεύθερη
οικονομία και τις ιδιωτικοποιήσεις...
Το παλικάρι όμως δεν έχει μιλήσει ποτέ για έξοδο από
την ευρωπαϊκή ένωση, γιατί απλά δεν πιστεύει σε μία έξοδο από την ευρώπη ,άρα
θέλει να συνεχίσει την υποδούλωση της πατρίδας μας στους ξένους τοκογλύφους
γιατί τελείως συμπτωματικά δεν έχει μιλήσει ποτέ ,ούτε για άρνηση από πληρωμής
του ψεύτικου χρέους που δημιουργήθηκε από τις προμνημονιακές και μνημονιακές
κυβερνήσεις...
Το ίδιο
παλικάρι όμως, δεν έχει μιλήσει ποτέ
ούτε και για έξοδο της ελλάδας από το NATO, δεν έχει πει κουβέντα
για το ποιες πρέπει να είναι οι κινήσεις της Ελλάδος ώστε να γίνει μία ομοσπονδία με την ελεύθερη
κύπρο ,και δεν το έχει πει ουδέποτε όχι
μόνο γιατί δεν το πιστεύει ,αλλά και γιατί δεν μπορεί να το σκεφτεί ...
Αλλά το χειρότερο από όλα, είναι το ότι κάποια ψυχή είπε πως δεν
θέλει να τον αποκαλούνε «Ναζί» και πως
θα κάνει μήνυση σε όποιον τον αποκαλέσει έτσι ....
Για να σκεφτώ ποιοι άραγε λένε τέτοια πράγματα;....
Και για να γίνω λίγο πιο καχύποπτος σε ποιους άραγε
αρέσουν αυτές οι δηλώσεις ;
Μέχρι λοιπόν το παιδί
με την μπλούζα να αποκηρύξει δημόσια
τις τρεις σημαίες που υπάρχουν στην εικόνα ...
Θα είναι για μένα και για κάθε σκεπτόμενο ιδεολόγο ένα ιδεολογικό και πολιτικό τίποτα ,και θα πολεμηθεί από εμάς γιατί λέει ενσυνείδητα ψέματα στους ανθρώπους του «χώρου»
Επειδή αυτά τα οποία δηλώνει δεν μπορούν ποτέ να συμβούν όσο η Ελλάδα δεν αποχωρεί από την ευρωπαϊκή ένωση, από το ΝΑΤΟ
Και δεν επιστρέφει στο εθνικό
της νόμισμα με παράλληλη μετατροπή τού οικονομικού μοντέλου από άκρατο
διεθνιστικό καπιταλισμό σε εθνικά έλεγχόμενη οικονομία η οποία και θα
προβεί στην αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου προς όλους τους αληθινούς
έλληνες.
Το βιβλίο του Dominique Venner «Για Μια Θετική Κριτική», δημοσιευμένο το 2021 από την ελληνική κοινότητα της Zentropa, διαθέσιμο σε PDF στο παρακάτω link για 7 ημέρες:
Το βιβλίο του Dominique Venner «Για Μια Θετική Κριτική», δημοσιευμένο το 2021 από την ελληνική κοινότητα της Zentropa, διαθέσιμο σε PDF στο παρακάτω link για 7 ημέρες:
.png)
Μια άγνωστη πτυχή της ένοπλης δράσης των εθνικιστών ανταρτών πόλης της ΕΟΚΑ Β
του Οδυσσέα Διομήδους
Αυτό το κείμενο ήθελα να το γράψω εδώ και πολύ καιρό.
Και το γράφω με πολύ μεγάλη συγκίνηση. Διότι αυτό που περιγράφω αποτελεί την
πιο ηρωική (και συνάμα παντελώς άγνωστη) πράξη του πολέμου του ‘74. Και
αναφέρεται μόνο στο σχετικό βιβλίο του (πρόσκαιρα αιχμαλώτου και μετέπειτα
δραπετεύσαντος) οπλίτη τότε του 251 ΤΠ, Θεράποντος Κωνσταντίνου.
Στο σχετικό βιβλίο του ο Κωνσταντίνου αναφέρει ότι τη
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και ακολουθούσε, μαζί με
άλλους αιχμαλώτους, τα τουρκικά στρατεύματα κατά την προέλαση τους προς
Κερύνεια.
Τα τουρκικά στρατεύματα, κατά την είσοδο τους στην πόλη της Κερύνειας αντιμετώπισαν διάσπαρτες εστίες αντίστασης από αποκομμένους άνδρες της Εθνικής Φρουράς.
Μια από αυτές, κατά τον Κωνσταντίνου, προερχόταν από μια ημιτελή οικία στην είσοδο της Κερύνειας, απ’ όπου εκτοξεύονταν κατά των Τούρκων πυρά αυτομάτων όπλων.
Ο Τούρκος επικεφαλής του προελαύνοντος τμήματος
απέστειλε τον Κωνσταντίνου να πει σε αυτούς που προέβαλλαν αντίσταση, να
παραδοθούν ειδάλλως θα έπληττε την οικοδομή με αντιαρματικά πυρά ΠΑΟ.
Οι υπερασπιστές της οικίας, 14 γενειοφόροι και
μακρυμάλληδες, οπλισμένοι με Καλάσνικοφ, κατά τον Κωνσταντίνου - περιγραφή που
παραπέμπει σε άνδρες της ΕΟΚΑ Β, είπαν στον Κωνσταντίνου να πει στον Τούρκο
αξιωματικό "να πάει να γαμηθεί" διότι οι Έλληνες πεθαίνουν δεν
παραδίδονται.
Ακολούθως, οι μαχητές αυτοί διενήργησαν έξοδο βάλλοντας
κατά των Τούρκων και θερίστηκαν μέχρις ενός από πυρά πολυβόλων και βολές ΠΑΟ.
Το ότι οι πιο πάνω ηρωικώς πεσόντες Έλληνες μαχητές
ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β, προφανώς στο τμήμα του λησμονημένου εθνικού ήρωα του
Ελληνισμού Χριστόφορου Καϊμακάμη (Λόντου), το επιβεβαίωσα ως ακολούθως: Όταν
εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Κωνσταντίνου (το οποίο είχε γράψει,
καθ’ υπαγόρευσή του κάποιος καθηγητής φιλόλογος) ανέθεσε αυτός τη συγγραφή της
δεύτερης έκδοσης σε κάποιον ερευνητή συγγραφέα απόστρατο αξιωματικό της
αστυνομίας και οπλίτη του Εφεδρικού Σώματος κατά τα γεγονότα του 74, ο οποίος
μετά τη συνταξιοδότηση του συγγράφει και εκδίδει μαρτυρίες για τα τότε τραγικά
γεγονότα.
Σε σχετική συζήτησή μας μου ανέφερε ότι ο Κωνσταντίνου του είπε ότι οι 14 μαχητές ανήκαν στην ΕΟΚΑ Β’. Δυστυχώς αυτό δεν το έγραψε στο βιβλίο κατά τη δεύτερη έκδοση του, μολονότι μου το υποσχέθηκε αλλά, προφανώς, κατά τη συγγραφή του βιβλίου υπερίσχυσε η γνωστή μικροψυχία του Μακαριακού.
Έτσι, εξάλλου, νομίζουν ότι θα πλαστογραφήσουν την Ιστορία.
Η ηρωική θυσία αυτών των αγνώστων ηρωικών μαχητών
αποτελεί, κατ’ εμένα την πιο ηρωική πράξη του πολέμου, οπωσδήποτε εφάμιλλη με
την επιχείρηση στο Κοτζιά Καγιά, τη μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και τη μάχη
του Πυροίου.
Αποτελεί λοιπόν χρέος τιμής για την Κυπριακή (και την
Ελλαδική) πολιτεία, να διερευνήσουν τις συνθήκες θυσίας αυτών των παιδιών, να
φέρουν στο φως τα ονόματα τους και να τους απονείμουν μετά θάνατον τις
αρμόζουσες τιμές.
Και άχρι της συντελείας του αιώνος, οι μέλλουσες γενεές
των Ελλήνων θα πρέπει να κλίνουν ευλαβικώς το γόνυ προ του μεγαλείου της θυσίας
τους. Διότι αυτά τα παιδιά αναβίωσαν τη θυσία των ενδόξων προγόνων τους, των
300 της προσωπικής (βασιλικής) φρουράς του βασιλέως Λεωνίδα, οι οποίοι στις 20
Αυγούστου του 480 πΧ έδωσαν την πιο ένδοξη μάχη στην ιστορία της Ανθρωπότητας,
τη μάχη των Θερμοπυλών!
Αντρέι «Μπαλαγκάν» — 12 χρόνια στη Βαλχάλα
Ο Αντρέι «Μπαλαγκάν» ήταν Ρώσος εθελοντής στο τάγμα «Αζόφ»,
που σκοτώθηκε κατά την επίθεση στη Μαριίνκα. Ο Αντρέι ζούσε για μεγάλο διάστημα
στη Νικολάεβ, συμμετείχε στο τοπικό Μαϊντάν, μεταξύ άλλων και στη διάλυση των
αυτονομιστών στις 7 Μαΐου, και συμμετείχε στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Μαριούπολης.
Ο Μπαλαγκάν σκοτώθηκε στις 4 Αυγούστου κατά την επίθεση
στα περίχωρα της κατεχόμενης Μαριίνκα. Ο Σεργκέι Γκρεκ – έτσι συστήνοταν στους
συντρόφους του, ενώ ήταν φυγόδικος στη Ρωσία για ποινική υπόθεση σχετικά με το
Μανέζκ – οι στρατιώτες τον γνώριζαν με το ψευδώνυμο «Μπαλαγκάν». Ήταν Ρώσος.
Ρώσος που σκοτώθηκε στον αγώνα για την Ουκρανία, για τη Ρωσία, για την Ευρώπη.
Τον αποχαιρέτησαν σε έναν τόπο που έγινε το δεύτερο
σπίτι του – στη βάση του τάγματος. Ο διοικητής του τάγματος «Αζόφ» εκφώνησε
στον νεκρό αποχαιρετιστήρια ομιλία, οι στρατιώτες του τάγματος απέδωσαν την
τελευταία τιμή.
Ματωμένες χειραψίες: Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που μπορεί να βομβαρδίσει 9 χώρες και να εισβάλει σε 3 γειτονικές χώρες σε ένα χρόνο, να σκοτώσει 100.000 ανθρώπους -συμπεριλαμβανομένων 25.000 παιδιών- σε 1.000 ημέρες, να εκτοπίσει σχεδόν 6 εκατομμύρια ανθρώπους σε 3 χώρες, να λιμοκτονήσει 2 εκατομμύρια ανθρώπους στη Γάζα, να παραβιάσει τις Συμβάσεις της Γενεύης και της Βιέννης, το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κρατική κυριαρχία, να απαγάγει, να βιάσει και να βασανίσει παιδιά και γυναίκες, να πυροβολήσει, να φυλακίσει και να δολοφονήσει, και παρόλα αυτά να θεωρείται θύμα.
Ας μην αφήσουμε τις εθνικιστικές ιδέες να γίνουν Kosher επιλογή για τους μιαρούς εστιάτορες της επάρατης (ακρο)δεξιάς …
Γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης
Τον γνωρίζουμε.
Απέτυχε ως νούμερο 2 της πάλαι ποτέ εθνικοσοσιαλιστικής
«Χρυσής Αυγής»
Απέτυχε ως ιδρυτής κόμματος και ανέδειξε βο(υ)λευτές που κατέληξαν βαστάζοι της ΝΔ με εθνικιστικές ψήφους ...
Σιώπησε επιδεκτικά σε κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα και
κυβερνητικά σκάνδαλα καθώς και σε περίεργα εξώφυλλα
Εξύμνησε δημοσίως τον Σιωνιστή Έλον Μασκ ο οποίος αποδεδειγμένα
επισκεπτόταν τα νησιά παιδεραστίας του Επσταϊν …
Για το σκάνδαλο Predator «ξέχασε»
να αναφερθεί στον γνωστό πλέον ρόλο της Ισραηλινής Mossad … καθώς και στην εμπλοκή του Λάτση και των Ισραηλινών στα Τέμπη ...
Ουδέποτε αναφέρθηκε με ευνοϊκά σχόλια στους συγκρατούμενους
του και στις άθλιες συνθήκες κράτησης
των ελληνικών φυλακών
Απέφυγε όλα αυτά τα χρόνια να δώσει εξηγήσεις για τις πολιτικές
και κομματικές του επιλογές
Θεωρεί τους εθνικιστές ψηφοφόρους πολιτικά αμόρφωτους
και ξέρει να αντικαθιστά την έλλειψη της πολιτικής του εμπειρίας και γνώσης με
δηλώσεις «πυροτεχνήματα» «αντισυστημικά» μπλουζάκια και με βίντεο του
παρελθόντος υπό τους ήχους του εθισμένου Νότη …
Η αισθητική του είναι η ηθική του.
Η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη θα αποτελέσει την τελευταία σκηνή της «Χρυσαυγιάδας» της τραγωδίας του εθνικιστικού «χώρου» που ξεκίνησε με την στημένη δολοφονία του Φύσσα και τελείωσε (;) με την άνανδρη επίθεση στο Νέο Ηράκλειο.
Οι θεατές του δράματος ανυπομονούν να υποδεχθούν τον «Μεσσία» που για μια ακόμη
φορά θα φορέσει την κοινοβουλευτική του μάσκα - αν τον αφήσει η δεξιά - και θα
οδηγήσει και πάλι τα ακροδεξιά αμνοερίφια στα κομματικά τσιγκέλια που στήνει η Singular Logic με
χορηγία του Μαξίμου και της Ισραηλινής πρεσβείας.
Ο «Ραβίνος της άκρας δεξιάς» θαμπωμένος από τα ποσοστά των κρυφών δημοσκοπήσεων και τις πωλήσεις των συρραφών που ονομάζει βιβλία και δεν κάνουν παρά μόνο για προσάναμμα στην ανθελληνική «Χανουκά» έχει πάρει τις διαβεβαιώσεις ότι τον περιμένει πεδίο δόξης λαμπρό.
Οι αντιφασιστικές του δηλώσεις, η πλήρη αφωνία του για την
επέλαση του Ισραηλινού κεφαλαίου σε περιοχές «φιλέτα» σε Ελλάδα και Κύπρο η ένοχη σιωπή του για την
Γάζα και την επιθετική εξωτερική του Ισραήλ είναι το καλύτερο διαβατήριο για την
είσοδο πολλών ακροδεξιών στην κοινοβουλευτική «Χαναάν».
Τα δείγματα γραφής του στο πρόσφατο παρελθόν του δεκάδες.
Άλλωστε, ο πολιτικός αμοραλισμός του και η πολιτική ανικανότητα του γεννάει «Φλώρους»
και «Κατσιβαρβάδες» οι οποίοι υπήρξαν εξολοκλήρου έργο δικό του όταν ξεχνάει να προβάρει
γαλλικά κοινοβουλευτικά κουστούμια μπροστά στην φωτογραφία του μακελάρη Trump και
δεν συναντιέται με ακροδεξιούς «αστέρες» στα ακριβά καφέ που κατά σύμπτωση (…)
γειτνιάζουν με την αποκλεισμένη οδό Μελιδώνη στο Θησείο.
Η πολιτική του «περιτομή» αναμφισβήτητη επιλογή του που
όμως δεν θα τον σώσει από τα σιωνιστικά «γουναράδικα» των επικυρίαρχων και
εξουσιαστών παρά τις κραυγές ενθουσιασμού των ακροδεξιών αφελών οπαδών του που αγνοούν ότι
ο δρόμος προς το «Τείχος της Ντροπής» είναι στρωμένος με βρωμερά ψηφοδέλτια λεφτά
«τσιφούτηδων» και «δηλώσεις μετανοίας» …
Ας μην αφήσουμε τις εθνικιστικές ιδέες να γίνουν Kosher επιλογή
για τους μιαρούς εστιάτορες της επάρατης (ακρο)δεξιάς …
Οι στρατηγοί της αστικής δημοκρατίας και τα ινδάλματα των ελληνόψυχων ακροδεξιών κλακαδόρων.
Ο ένας βόλεψε τη κόρη του στην ΕΡΤ, κι όταν τον ρώτησε ο υπουργός άμυνας ποιες είναι οι ανάγκες των ΕΔ, απάντησε «ότι πείτε εσείς κ. υπουργέ».
Αγόρασε και δαχτυλίδι για τη γκόμενα από τα κονδύλια των μυστικών δαπανών.
Αργότερα
απαίτησε 30 εκατομ. ευρώ προϋπολογισμό και δική του ηγετική ομάδα, για να
αναλάβει επικεφαλής «πατριωτικού» σχήματος .
Ο άλλος ο μεγαλοσχήμων τον παρακολουθούσαν σαν κοινό ποινικό και δεν είχε την ευθιξία ούτε να διαμαρτυρηθεί .
Βολεύτηκε με αγορά διαμερίσματος στο μισό της εμπορικής
του αξίας για τη φουκαριάρα την κόρη του.
Απέτυχε ο
επιτελικός να εκλεγεί η σύζυγος του περιφερειακή σύμβουλος με το Χαρδαλιά, τόση
επιρροή είχε στις ΕΔ.
Ο τρίτος
καταδέχθηκε να γίνει ορντινάτσα του Κασελάκη πριν καταλήξει εκκρεμές μεταξύ Τσίπρα
και ΠΑΣΟΚ αφού ενδιάμεσα παρ' ολίγον να γίνει υπουργός του Μητσοτάκη .
Ο τέταρτος
μας διαβεβαίωνε ως υφυπουργός ότι είμαστε έτοιμοι για την αντιπυρική προστασία,
και τελικά πήραν φωτιά εκτός από την Αττικοβοιωτία και τα μπατζάκια του.
Τώρα μαθαίνω
ότι υπάρχει και άλλος αρχηγός κλάδου που πιέζεται να είναι υποψήφιος στις
Σέρρες .
Όταν αυτοί
είναι η ηγεσία των ΕΔ, που διορίστηκαν από την πολιτική ηγεσία, φανταστείτε την
ποιότητα των πολιτικών ηγεσιών .
Το καλό
είναι ότι μόλις αποστρατευθούν θυμούνται να πουν όσα τόσα χρόνια κατάπιναν
αμάσητα, σκύβοντας το κεφάλι.
.jpg)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
