Ο Troy Southgate - που εκφράζει την τάση του Στρασσερικού ιδεολογικού ρεύματος του εθνικοσοσιαλισμού - για τον ξυλοδαρμό των Βάσκων αντισιωνιστών στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο της Ισπανίας

Αν οι συγκλονιστικές σκηνές στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο δεν πείσουν τελικά την Αριστερά ότι χρειάζεται μια επαναστατική εξέγερση ενάντια στον παγκόσμιο ασφυκτικό έλεγχο που ασκεί ο Διεθνής Σιωνισμός σε αμέτρητες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, τότε τίποτα δεν θα το κάνει.

Εν τω μεταξύ, όσοι στη Δεξιά επευφημούν αυτή τη βαρβαρότητα από το περιθώριο - επειδή τα θύματα έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές τους για την μετανάστευση - είναι εντελώς άξιοι καταφρόνησης.

Αν οι αρχές της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν εφαρμοστούν καθολικά σε παγκόσμιο επίπεδο, οι Σιωνιστές ανθέλληνες γενοκτόνοι του Νετανιάχου που προσθέτουν τις τελευταίες πινελιές στην τεράστια τεχνοκρατική φυλακή τους (δείτε το βίντεο) θα διασφαλίσουν ότι θα γίνουμε υπηρέτες τους για πάντα …

«Το βιβλίο του Roger Coudroy: «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN»

«Το βιβλίο του Roger Coudroy «ΕΖΗΣΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ FEDAYEEN» έχει μήκος 160 σελίδες και κοστίζει μόλις 24 ΕΥΡΩ με δωρεάν αποστολή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

Η διεύθυνση PayPal είναι blackfrontpress@yahoo.co.uk και μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω.

Επιμέλεια: Troy Southgate /

Εξώφυλλο: Francisco Albanese Pastene

Ο ROGER Coudroy (1935–1968) ήταν Βέλγος μηχανικός που συνδεόταν με την Jeune Europe («Νέα Ευρώπη»), μια εθνικιστική οργάνωση με επικεφαλής τον Jean Thiriart, η οποία αναζητούσε έναν τρίτο δρόμο πέρα από τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον.

Ως ένθερμος αντισιωνιστής, ο Coudroy ταξίδεψε στη Βηρυτό και τη Δαμασκό, όπου συναντήθηκε με μέλη του παλαιστινιακού αντάρτικου κινήματος, Al Fatah. Τον Μάιο του 1968, επισκέφθηκε το στρατόπεδο προσφύγων Baqa'a και συμμετείχε σε μια σειρά επιτυχημένων παραστρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων που είχαν εκτοπίσει τον ιθαγενή αραβικό πληθυσμό κατ' εντολή του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Αρχικά το βιβλίο αυτό δημοσιεύτηκε το 1969 από το Κέντρο Ερευνών της PLO. αυτό το βιβλίο είναι Μια συναρπαστική ματιά στην ακλόνητη πεποίθηση του Coudroy ότι ο ένοπλος αγώνας για την παλαιστινιακή κυριαρχία δεν διαφέρει από την αναζήτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας αυτό, θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας.

Σε μια εποχή που η σύγχρονη Δεξιά έχει πουλήσει την ψυχή της σε ισχυρά σιωνιστικά συμφέροντα, αυτό το βιβλίο θα ταξιδέψει τους αναγνώστες σε ένα αξέχαστο ταξίδι μέσα από τα ατρόμητα κατορθώματα ενός αφοσιωμένου επαναστάτη που ρίσκαρε τα πάντα για την υπόθεση της εθνικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

"Καμιά ελπίδα με την δημοκρατία": Στις υποκριτικές δημοκρατίες μας, δεν υπάρχουν πια πατριώτες ηγέτες. Αντ’ αυτού, έχουμε αναιδείς απατεώνες, τυμπανιστές που υπόσχονται «οφέλη», μικρές και μεγάλες απολαύσεις, προαγωγούς «πλεονεκτημάτων». Υπνωτίζουν το κοπάδι των «επιθυμητών», των αχαλίνωτων φιλοδοξούντων, των κεφαλών-φούσκα των «αφελών». Όταν πρόκειται για την υιοθέτηση ενός κόμματος ή ενός προγράμματος, είναι σαν να επιλέγεις ένα προϊόν κατά τη διάρκεια μιας «εκπτωτικής περιόδου»: επιλέγεις το κατάστημα που σου υπόσχεται τα περισσότερα «οφέλη». Γνωρίζω ανθρώπους, αληθινούς ελεύθερους στοχαστές που είναι ταυτόχρονα μαρξιστές, μέλη της Croix de Feu, Ελευθεροτέκτονες, πολύ συνδικαλιστές και, παρ' όλα αυτά, υποστηρικτές του ιερέα, που βαφτίζουν τα παιδιά τους. Αυτοί είναι λογικοί σύντροφοι, όχι ανόητοι, που δεν θέλουν να χάσουν σε καμία περίπτωση, που υπερασπίζονται τον εαυτό τους με νοοτροπία τζογαδόρου, Ιδεολόγοι της Λοταρίας, πολύ συγκεκριμένα Γάλλοι. Όταν πρόκειται για τέτοια αποβράσματα, δεν υπάρχει πλέον λόγος να συγκρατούμαστε." — Λουί-Φερντινάν Σελίν

Dead Man's Wire - Official Trailer

Οι Αυτόνομοι Άργους για τον Πόντο

Dominique Venner

"Φασιστικός σοσιαλισμός", του Pierre Drieu La Rochelle

Η «Μελανή Ταξιαρχία» (Θεσσαλονίκη) για την ΕΟΚΑ

Νίκος Ζαχαριάδης - Η ζωή και η δράση του μέσα από τα αρχεία του ΚΚΣΕ και της KGB

Μοτοπορεία Τιμής & Μνήμης για τους Έλληνες του Πόντου.

Cérémonie d'hommage à Dominique Venner

Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο! | Φανούλα Αργυρού - Συνέντευξη

Αφιέρωμα στον Κωστή Παλαμά.

Φωτιά στον Πόντο Pontus in Flames Crusade of Sound

трейлер фильма «Малыш» 2026 года

Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει ο Γιάννης Werwolf)

Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει στις ερωτήσεις ο Γιάννης Werwolf)

Καταρχάς να ευχαριστήσω την συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» για την φιλοξενία καθώς μου δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να απαντήσω σε κάποια θέματα που αφορούν το οικολογικό κομμάτι του Εθνικοκοινωνισμού/ Εθνικοσοσιαλισμού..

Για μένα η φύση είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην ζωή μου.. Τα Βουνά, τα χωράφια, τα δάση, τα ποτάμια η θάλασσα, είναι η ίδια μου η ζωή. Αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας μας ως Έθνος. Μέσα σε αυτά ζουν οι πρόγονοί μας και τα κατορθώματα τους.

Είναι μια σύνδεση του παρελθόντος με το τώρα αλλά και το μέλλον Μια ενέργεια μια δύναμη που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.. Η φύση είναι μνήμη, είναι η κληρονομιά που άφησαν σε εμάς οι πρόγονοί μας και εμείς πρέπει να σταθούμε αντάξιοι και να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά την πατρίδα μας την ίδια μας την γη ελεύθερη και ζωντανή..

Η φυσική ομορφιά και ο πλούτος του οικοσυστήματος της χώρας μας βρίσκεται σε κίνδυνο, τόσο από την πλαστική ρύπανση όσο και από τα τοξικά σκουπίδια που καταλήγουν στις θάλασσες στα δάση και στις παραλίες.

Ως Εθνικοσοσιαλιστής πιστεύω στην οικολογία.

Η ίδια μας η κοσμοθεωρία αυτή του Εθνικοκοινωνισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή της οικολογίας.

ΑΙΜΑ και ΓΗ.

Κάποτε ο παππούς μου έλεγε, το μόνο που δεν μπορούν να μας κλέψουν είναι ο ήλιος.. Ήρθε όμως η εποχή που οι εγχώριοι δυνάστες σε συνεργασία με ξένους "επενδυτές" πλουτίζοντας στις πλάτες του απλού λαού μας κλέβουν κσι τον φωτοδότη ήλιο..

Γέμισαν τα χωράφια μας με φωτοβολταϊκά και μάλιστα πολλά από αυτά επιδοτήθηκαν από την κατοχική ευρωπαϊκή ένωση να μην καλλιεργηθούν για κάποια χρόνια ή και για πάντα..

Κάποτε αυτή τη γη ο Έλληνας την σκάλιζε με τα ίδια του τα χέρια, εκεί μάτωνε, εκεί ζούσε, εκεί έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα, όπου ολόκληρες γενιές Ελλήνων αγωνίστηκαν για την καλλιέργεια της γης μας...

Δυστυχώς σήμερα έχουν μετατρέψει πολλά στρέμματα γης σε ατελείωτα «οικολογικά» πάρκα φωτοβολταϊκών..

Εάν υπήρχε πραγματική βοήθεια στις πόλεις μας αλλά και στα χωριά μας πληρώνοντας ελάχιστο ρεύμα κάθε μήνα τότε θα είχε να υπάρξουν σε συγκεκριμένες θέσεις και με συγκεκριμένο πλάνο τα πάρκα αυτά αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιοι δεν ισχύει.

Είμαι ενάντια στις δήθεν ΑΠΕ οι οποίες έχουν τεράστιες δυσμενείς επιπτώσεις.

Η ισοπέδωση των βουνοκορφών για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών ή η κάλυψη καλλιεργήσιμων εκτάσεων με φωτοβολταϊκά μεταμορφώνουν τα οικοσυστήματα πέραν της της αισθητικής.

Σκεφτείτε μεγαλώνοντας νέα παιδιά σήμερα παιδιά ίσως του δημοτικού αν τους ζητήσουμε να ζωγραφίσουν βουνά δεν θα μας φανεί απίθανο να φτιάξουν ... ανεμογεννήτριες ως κάτι φυσιολογικό για αυτά. Θλιβερό αν το σκεφτείς..

Υπάρχουν επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα. Οι παρεμβάσεις σε παρθένες δασικές περιοχές και απροστάτευτες κορυφογραμμές θεωρούνται μη αναστρέψιμες για την τοπική χλωρίδα και πανίδα.. Η απουσία επαρκών συστημάτων αποθήκευσης για τα τα φωτοβολταϊκά οδηγεί σε περικοπές πράσινης ενέργειας κατά τις περιόδους υψηλής παραγωγής, καθιστώντας το μοντέλο λιγότερο αποδοτικό σε σχέση με το περιβαλλοντικό κόστος.

Είμαι υπέρ στην ενεργειακή αυτάρκεια της κοινωνίας αλλά όχι όταν δρα αρνητικά στην ίδια τη φύση.

Πολλά πρέπει να αλλάξουμε στην Πατρίδα μας και ένα από αυτά είναι σίγουρα και ο σεβασμός μας απέναντι στην φύση.

Ως Εθνικοκοινωνιστές αγωνιζόμαστε για την ΓΗ μας διότι είναι η ΖΩΗ μας. Η αγάπη και η προστασία της ίδιας μας της γης μας αφορά όλους, είναι κομμάτι της ιδεολογίας μας.

Στο κίνημα το οποίο ανήκω έχουμε τον τομέα «Green Nationalists» με πληθώρα δράσεων το οποίο είναι ένα ζωντανό κύτταρο μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Η αγάπη προς το περιβάλλον, τα ζώα και την φύση είναι μια υπόθεση όλων μας!

Ως Εθνικό-Κοινωνικό Κίνημα μία από τις βασικές αρχές που μας διακατέχει είναι αυτή της φυσιολατρίας- οικολογίας, ως πολιτικοί στρατιώτες της μόνης ιδεολογίας που έχει θεμελιώδεις πυλώνες της το ΑΙΜΑ της φυλής μας και την ΓΗ αγωνιζόμαστε καθημερινά για την προάσπιση της φύσης τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και συλλογικά.

Η αγάπη μας προς την οικολογία δεν έχει καμία σχέση με τις πρακτικές πολλών νεοταξικών ρευμάτων που υπάρχουν ανά την υφήλιο ούτε με την ψευτοοικολογία των αριστερών εθνομηδενιστών.

Πιστεύουμε ότι προορισμός του Ανθρώπου είναι να ζει σε αρμονία με την φύση.

Στην Πατρίδα μας θα αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο, όταν αντιληφθούμε ότι Εθνικισμός - Εθνικοσοσιαλισμός και Οικολογία είναι έννοιες που συνδέονται άρρηκτα!

Αυτόνομοι Αθηνών: Παρέμβαση έξω από τα γραφεία της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ ( ο Σταύρος Λιμποβίσης σε λαϊκή εκδήλωση για τις μπαταρίες λιθίου και τις ΑΠΕ σε κατοικημένες περιοχές)

H έκδοση της χρονιάς: κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λόγχη»και τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο , το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle.Το όραμα του Drieu la Rochelle για τον φασισμό, όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού σε μια ορισμένη ιστοριογραφία, αλλά αυτό ενός Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού. Για τον Γάλλο συγγραφέα ο φασισμός, αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών, όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, ανεπαίσθητη πορεία, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες, προς τον σοσιαλισμό». Ο Φασιστικός σοσιαλισμός, μπορεί να φαίνεται ένας ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός, όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη, μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν Τρίτο δρόμο, που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικοεπαναστατική ένωση. «Χρειαζόμαστε ένα τρίτο κόμμα που, όντας κοινωνικό, ξέρει και πώς να είναι εθνικό, και που, όντας εθνικό, ξέρει και πώς να είναι κοινωνικό. Και αυτό το τρίτο κόμμα δεν πρέπει να κηρύττει την αρμονία, πρέπει να την επιβάλλει. Δεν πρέπει να αντιπαραθέτει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς, πρέπει να αναγκάζει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς να συγχωνευθούν μέσα του. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έπαιξε τον ρόλο της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, των Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού. Το γεγονός είναι ότι όλα όσα κινούνται και δρουν στον κόσμο παίρνουν τη μορφή φασισμού».

διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ

για να κάνετε παραγγελία εδώ ...

The Stennes Revolt - Babylon Berlin

link: Walter Stennes: ο «αποστάτης» του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος

"Οι Επικηρυγμένοι" - "The Outlaws", ντοκιμαντέρ για την επανεμφάνιση του λύκου στην Πάρνηθα.

Αφιέρωμα στον Δημήτριο Βεζανή (RADIO NS voice)

link: Η κριτική του Δημήτριου Βεζανή για τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό

Η Σκανδιναβική Μυθολογία, ως επί το πλείστον άγνωστη στους περισσότερους αναγνώστες, κρύβει τη δική της γοητεία και μαγεία. Η μυθολογία αυτή του ζοφερού Βορρά διαφέρει από εκείνη του ηλιόλουστου Νότου και φυσικά διαφέρει από την ελληνική μυθολογία, είναι όμως εξίσου μαγευτική και πλούσια. Ωστόσο, πίσω από τη διαφορετικότητα κρύβεται ο ίδιος αρχέγονος πυρήνας, τα ίδια αρχέτυπα, τα ίδια όνειρα, οι ίδιες προσδοκίες, οι ίδιοι φόβοι Η Σκανδιναβική Μυθολογία αναδεικνύει τους δικούς της θεούς και ήρωες, πιο τραχείς, πιο γήινους, πιο ογκώδεις, όπως οι χώρες στις οποίες πλάστηκαν. Μάχονται το κακό, το ψύχος και τη σκοτεινιά, εκφράζουν το καλό, τη θέρμη και το άπλετο φως. Ο Όντιν, ο Φρέι, ο Θορ και η Φρέια έχουν αδυναμίες και προτερήματα. Ερωτεύονται και μισούν, θυμώνουν και ανησυχούν, νοιάζονται τους ανθρώπους.

Nicolla Bombacci: ο σύντροφος του Λένιν που υπερασπίστηκε τον Φασισμό και τον Μουσολίνι

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τον χρόνο τους ως απλοί θεατές γεγονότων, και υπάρχουν άνθρωποι που, από την άλλη πλευρά, φαίνονται γεννημένοι για να καούν στην ιστορία, καταναλώνοντας τον εαυτό τους εξ ολοκλήρου στη φωτιά των ιδεών, επαναστάσεων και τραγωδιών του αιώνα τους.

Ο Nicola Bombacci ανήκε σε αυτή τη δεύτερη γενιά.

Η ζωή του δεν ήταν μέτρια. Αυτό δεν ήταν προφύλαξη. Δεν ήταν οπορτουνισμός.

Είναι μια μάχη. Όλα έχουν να κάνουν με την πίστη. Ήταν μια επανάσταση.

Γεννημένος στην φλεγόμενη και ανήσυχη Ρομάνια του τέλους του δέκατου όγδοου αιώνα, σε εκείνη την άγρια χώρα όπου ο σοσιαλισμός αναμειγμένος με το λαϊκό αίσθημα, την εξέγερση των αγροτών και το εθνικό πάθος, ο Bombacci μεγάλωσε στην Ιταλία όταν με υπήρχε πολιτική ενότητα αλλά ήταν ήδη βαθιά διχασμένη από τις κοινωνικές ανισότητες, τη δυστυχία του αγροτικού προλεταριάτου και η αλαζονεία της φιλελεύθερης αστικής τάξης.

Ήταν δάσκαλος δημοτικού.

Αλλά πριν γίνει ήταν άνθρωπος του λαού.

Στις πλατείες, στις αίθουσες εργασίας, στα σοσιαλιστικά τμήματα, μεταξύ εργατών και αγροτών, είδε το αυθεντικό πρόσωπο του ιταλικού κοινωνικού ζητήματος.

Και συμπεριλαμβάνοντας ότι ο κοινοβουλευτικός φιλελευθερισμός δεν θα πληρώσει ποτέ την εργασία.

Το Φιλελεύθερο Κράτος του εμφανίστηκε ως το βασίλειο των άχρηστων λέξεων, των βουλευτικών συμβιβασμών, της οικονομικής κυριαρχίας που ασκείται από τα οικονομικά συμφέροντα και τη βιομηχανική μεσαία τάξη.

Από εδώ προέκυψε η συμμετοχή του στον επαναστατικό Σοσιαλισμό.

Ο Bombacci δεν ανήκε στη λίστα των ψυχρών θεωρητικών και των συνετών αριθμομηχανών.

Ήταν ένας άνθρωπος με απόλυτο πολιτικό πάθος.

Πίστευε στην επανάσταση ως ηθικό γεγονός πριν να είναι φθηνή.

Πίστευε στην ανάγκη να πέσει η κυριαρχία της πλουτοκρατίας.

Πίστευε ότι η δουλειά πρέπει να γίνει η βάση της νέας τάξης πραγμάτων.

Οι τρελοί εργάτες τον άκουγαν σαν δικό τους.

Ο λόγος του ήταν απλός, φλογερός, άμεσος.

Όχι ο ακαδημαϊκός λόγος των «επαγγελματιών» της πολιτικής, αλλά ο ζωντανός από τους λαϊκούς ταραχοποιούς που μιλούσε στις μάζες καθώς μιλάς στους αδελφούς που αγωνίζονται.

Στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έγινε γρήγορα ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του επαναστατικού μαξιμαλισμού.

Σαν σεισμός πέρασε όλη την Ευρώπη ο απόηχος του Οκτωβρίου.

Ο Bombacci κοίταξε προς τη σοβιετική Ρωσία με σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό.

Ο Λένιν του εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που προοριζόταν να «σπάσει» για τα καλά την παλιά αστική τάξη.

Και μαζί με τους κομμουνιστές επαναστάτες συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας το 1921.

Αλλά ακόμα και τότε, στην ψυχή του Bombacci, έζησε κάτι διαφορετικό από τον απλό μαρξιστικό διεθνισμό.

Παρέμεινε βαθιά συνδεδεμένος με την ιδέα του Έθνους.

Στη λαϊκή διάσταση της Πατρίδας.

Στην πεποίθηση ότι η επανάσταση πρέπει να ενσαρκωθεί στη συγκεκριμένη ιστορία των λαών.

Εδώ είναι ένας από τους πιο δραματικούς και αποφασιστικούς κόμβους της ύπαρξής του.

Καθώς ο ευρωπαϊκός κομμουνισμός κινούταν προς τη γραφειοκρατία και τον σοβιετικό συγκεντρωτισμό, ο Bombacci άρχισε σιγά να αντιλαμβάνεται την κρίση της διεθνούς επανάστασης.

Η Ρωσία που ονειρευόταν να γίνει πατρίδα της εργασίας του φαινόταν όλο και περισσότερο να κυριαρχείται από μηχανισμούς, κομματικές πειθαρχίες, γραφειοκρατικές ολιγαρχίες.

Ο κομμουνισμός κινδύνεψε να μετατραπεί σε μια νέα δύναμη μακριά από τον Λαό.

Και αυτός, ένα επαναστατικό και ακανόνιστο πνεύμα, δεν μπορούσε να το δεχτεί.

Εν τω μεταξύ στην Ιταλία επιβεβαίωναν τον φασισμό.

Πολλοί βλέπουν μόνο τη σύγκρουση.

Αντ' αυτού, ο Bombacci προσπάθησε να συλλάβει την υπόγεια συνέχεια.

Αισθάνθηκε ότι ο φασισμός της εργατίστικης προέλευσής του περιείχε μια επαναστατική, αντιαστική, κοινωνική ψυχή.

Όχι συντηρητικός φασισμός των οικονομικών συμφερόντων.

Όχι ο γραφειοκρατικός φασισμός των οπορτουνιστών.

Μιλούσε όμως για δουλειά, συμμετοχή, υπέρβαση του ταξικού αγώνα, υπέρ της εθνικής κοινότητας.

Τότε έγινε τραγική η σιλουέτα της.

Οι κομμουνιστές τον θεωρούσαν προδότη.

Οι φασίστες πάντα τον κοιτούσαν με υποψίες.

Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης δεν θα τον καταλάβουν ποτέ.

Ο Bombacci έμεινε μόνος. Μόνο με τη δική του ιδέα περί επανάστασης.

Ωστόσο συνέχισε να πιστεύει ότι ο 19ος αιώνας υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια νέα σύνθεση: όχι ατομικιστικό φιλελευθερισμό, όχι οικονομικός καπιταλισμός, όχι σοβιετικός γραφειοκρατικός υλισμός, αλλά μια εθνική κοινωνική επανάσταση.

Σε αυτό το όραμα βρήκε τη σχέση με τον Μουσολίνι.

Οι δύο άνδρες ήρθαν από την ίδια σοσιαλιστική Ρομάνια.

Είχαν περάσει τις ίδιες συγκρούσεις. Τα ίδια πάθη. Οι ίδιες ιδεολογικές καταιγίδες.

Και ο Bombacci είδε στην τελική φάση του φασισμού την ακραία πιθανότητα να συνειδητοποιήσει ότι η εργατική επανάσταση τον κυνηγούσε όλη του τη ζωή.

Ήταν η εποχή της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας.

Η Ιταλία ήταν χάλια. Οι πόλεις καίγονταν. Όλη η Ευρώπη κατέρρευσε στον πόλεμο.

Αλλά μέσα σε αυτή την τραγωδία ο Bombacci πίστευε ότι η κοινωνικοποίηση ήταν ακόμα δυνατή.

Η κοινωνικοποίηση!

Αυτή η λέξη έγινε το επίκεντρο της τελευταίας πολιτικής του μάχης.

Δεν είναι μια απλή οικονομική φόρμουλα. Όχι τεχνουργήματα προπαγάνδας.

Αλλά μια προσπάθεια να σπάσει η κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου.

Το εργοστάσιο επί το έργον. Η εταιρεία υποτάσσεται στο Έθνος. Συμμετοχή των Εργαζομένων. Η κοινωνική λειτουργία της ιδιοκτησίας.

Ξεπερνώντας τον ανταγωνισμό μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Ο Bombacci είδε σε όλα τη δυνατότητα ολοκλήρωσης της ημιτελούς επανάστασης του 19ου αιώνα.

Πολλοί δεν θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Πολλοί τον θεωρούσαν «χαμένο» άνθρωπο.

Άλλοι κατάλαβαν ότι ο Bombacci αντιπροσώπευε την καθαρή ουσία της φασιστικής επανάστασης που έβλεπε την τελευταία της πράξη.

Αλλά άντρες σαν τον Bombacci δεν ζουν με κριτήρια επιφύλαξης.

Ζουν με απόλυτη πίστη στην πίστη τους.

Και έμεινε μέχρι το τέλος δίπλα στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία.

Όχι για προσωπικό συμφέρον. Όχι για τον οπορτουνισμό. Όχι από φόβο.

Μα γιατί ένιωσαν ότι εκεί, σε εκείνη την τελευταία απελπισμένη ιστορική φλόγα, η πιθανότητα μιας ιταλικής κοινωνικής επανάστασης εξακολουθούσε να επιβιώνει.

Το τέλος έφτασε στη λίμνη Κόμο, στην καταληκτική τραγωδία του Απριλίου 1945.

Ο Bombacci συνελήφθη μαζί με τον Μουσολίνι.

Και δολοφονήθηκε μαζί με αυτόν από δειλούς.

Έτσι τελείωσε η ζωή ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους, δραματικούς και αξιόλογους άνδρες του 19ου αιώνα.

Σοσιαλιστής.

Κομμουνιστής φαιός …

Πρωτοποριακός.

Άνθρωπος της Κοινωνικοποίησης.

Αδύνατον να «κλειδωθεί» στις παραδοσιακές κατηγορίες της πολιτικής.

Επειδή ο Bombacci δεν ανήκε πραγματικά ούτε στη δεξιά ούτε στην αριστερά.

Ανήκε στην επαναστατική θρησκεία του αιώνα του.

Και μέχρι το τέλος έμεινε πιστός σε αυτή την ιδέα: ότι η δουλειά πρέπει να υπερισχύει του χρήματος, ότι η πολιτική πρέπει να κυριαρχεί στην οικονομία, ότι ο Λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Η παραβολή του εξακολουθεί να παραμένει μία από τις πιο τραγικές και ισχυρές αναπαραστάσεις της ευρωπαϊκής κρίσης του φιλελευθερισμού και της συχνά βίαιης και αντιφατικής αναζήτησης μιας νέας κοινωνικής τάξης στην καρδιά του 19ου αιώνα.

Και ίσως εδώ αποκαλύπτεται η τύχη του Bombacci: όχι αυτή του ηττημένου ανθρώπου, αλλά αυτή του ανθρώπου που καταναλώνεται εξ ολοκλήρου από την ίδια του την πολιτική πίστη.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε την ιστορία.

Και άλλοι που επιλέγουν να καούν μέσα της.

Βορεινὰ Σαλπίσματα #31

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της ΕΝΕΘ!

Επιτροπή της 9ης Μαΐου 2026 🏴 Χίλιοι εθνικιστές παρευρέθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Sébastien Deyzieu και σε όλους τους εθνικιστές αγωνιστές που δολοφονήθηκαν. Παρά την έντονη πολιτικο-μιντιακή καταστολή και τις πολλαπλές απαγορεύσεις που επιβλήθηκαν στην Comité du 9 Mai αυτή την εβδομάδα, η εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε κανονικά. Ούτε το αστυνομικό κράτος, ούτε οι «κόκκινοι δικαστές», ούτε οι αντιφασιστικές πολιτοφυλακές θα γίνουν ποτέ αρκετά ισχυροί ώστε να μας εμποδίσουν να τιμούμε τους μάρτυρές μας. Η Επιτροπή της 9ης Μαΐου ευχαριστεί όλα τα κινήματα και τους αγωνιστές που ήταν παρόντες, καθώς και τους εθνικιστές συντρόφους που ήρθαν από όλη την Ευρώπη.

Καμιά τιμή στον Κόκκινο Στρατό: Κάθε χρόνο, η Μόσχα «σείεται» από τις ερπύστριες των τανκς και τις ιαχές των στρατιωτών. Η 9η Μαΐου παρουσιάζεται ως ο θρίαμβος του πολιτισμού έναντι του σκότους. Όμως, πίσω από τη λάμψη των μεταλλίων και το κόκκινο των σημαιών, κρύβεται ένα άλλο κόκκινο: το πηγμένο αίμα που κάλυπτε τα υπόγεια των φυλακών της GPU και της NKVD. Ενώ η ιστορία των νικητών μιλά για τη σωτηρία των λαών, τα αρχεία και οι εκθέσεις πληροφοριών που συνοδεύουν την ανάρτηση αποκαλύπτουν τι άφησε πίσω του ο Κόκκινος Στρατός είτε ως υποχωρούντας είτε ως απελευθερωτής. Στο Λέμπεργκ και στο Ντομπρομίλ, οι «απελευθερωτές» δεν άφησαν πίσω τους ελευθερία, αλλά στοιβαγμένα πτώματα μέχρι την οροφή των υπογείων. Πώς μπορείς να μιλάς για «τιμή» όταν η υπογραφή σου είναι ο πυροβολισμός στον αυχένα (Kopf-Nackenschuss) και οι σταυρωμένοι έφηβοι στους φράχτες; Η παρέλαση τιμά έναν στρατό που, είχε ως πρώτο στόχο τη διανόηση. Φοιτητές, γιατροί, δάσκαλοι και νοσοκόμες –το μυαλό και η καρδιά κάθε έθνους– βρέθηκαν κατακρεουργημένοι στα «νεκροτομεία» της NKVD. Η 9η Μαΐου δεν είναι η επέτειος της ελευθερίας, αλλά η επέτειος της επικράτησης ενός συστήματος που θεωρούσε τη βαρβαρότητα «κρατική πολιτική». Στην Κόκκινη Πλατεία, τα παράσημα αστράφτουν. Όμως, για όποιον έχει διαβάσει τις μαρτυρίες για τα παιδιά που κρέμονταν με γάντζους στα ορφανοτροφεία του Λέμπεργκ ή για τις γυναίκες που βεβηλώθηκαν στα υπόγεια της Βιλέικα, αυτά τα μετάλλια δεν συμβολίζουν ηρωισμό. Συμβολίζουν την επιβράβευση ενός μηχανισμού που χρησιμοποίησε το αγκαθωτό σύρμα και τον βασανισμό ως μέσο επιβολής. Ας παρελαύνουν. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στις στημένες κάμερες της Μόσχας, αλλά στις κρούστες αίματος των 20 εκατοστών που βρήκαν οι Γερμανοί στα ανακριτικά γραφεία της GPU.

Η ντροπή δεν είναι ποτέ χρυσή ( του Γιώργου Μάστορα)

Ένα Ιδεολογικό Κίνημα αποτελεί μια κοινή συνισταμένη Σταθερών Αξιών και Σφριγηλών Αρχών. Ως εκ τούτου, ο Αρχηγός του οφείλει να Υπερασπίζεται το Κίνημα κι αυτό με την σειρά του την Ιδέα. Όταν συμβαίνει η αντίστροφη διαδικασία, τότε οδηγούμαστε σε κωμικοτραγικές, θλιβερές και χυδαίες καταστάσεις, που διασπούν την επιβεβλημένη ηθικοπολιτική ενότητα.

Ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος για την ιδεολογική διάσταση του και την ανάλογη πολιτική πορεία του. Επομένως, οι επιτυχίες του Κινήματος ανήκουν πρωτίστως σ' αυτόν. Ιδίως μάλιστα όταν έχει προηγηθεί ένας λυσσαλέος πόλεμος από όλο το φάσμα του εγχώριου (και όχι μόνο) πολιτικού συστήματος. Είναι αυτός που χάραξε τη Στρατηγική εκείνη που οδήγησε σε μια ή περισσότερες πολιτικές νίκες. Του αξίζουν Συγχαρητήρια και όχι φθόνος. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι εμπαθής, ζηλιάρης και ανίκανος να πράξει κάτι παρόμοιο.

Αντιστοίχως, όμως, ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος και για τις οποιεσδήποτε αποτυχίες του. Οι κυριότερες ευθύνες για την αποτυχία αυτή του ανήκουν, καθώς εκείνος επέλεξε την στρατηγική, την πολιτική πορεία, τα πρόσωπα. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι άσχετος, γλοιώδης και κόλακας σε δεσπότες θελήσεων που τρέφονται με την ενέργεια και τους αγώνες των άλλων.

Όταν ένας επί δεκαετίες Πραγματικός Αγωνιστής φεύγει από την Ζωή, καθήκον του Κινήματος είναι να τον Αποχαιρετήσει καταλλήλως. Ακόμη κι αν αυτός έχει αποχωρήσει (χωρίς να έχει αλλάξει απόψεις και στάση ζωής) κάποια χρόνια πριν, το Κίνημα που Υπεράσπισε για τεράστιο χρονικό διάστημα οφείλει να βγάλει μια ανακοίνωση γι' αυτόν, να τηλεφωνήσει ο επικεφαλής και τα στελέχη του στους πιο στενούς συγγενείς του, να παραστούν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του στην κηδεία του. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, αποτελεί μια ένδειξη ενός πολύ πιο νοσηρού φαινομένου: της μικροψυχίας, η οποία βασίζεται στην αφιλία, την αχαριστία, την αγνωμοσύνη.

Όσοι αυτές τις ημέρες που εμείς θρηνούμε την απώλεια ενός Εξαίρετου Αγωνιστή, γράφουν αφηγήματα και παραληρήματα για "λιποτάκτες" και "προδότες" (χωρίς αντίλογο, εννοείται...), πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς που, ελαφρά τη καρδία, αποδίδουν σε άλλους. Γιατί εάν η συζήτηση γινόταν επί ίσοις όροις και ξεκάθαρα, το πιο πιθανόν θα ήταν να τους γύριζαν μπούμερανγκ αυτές οι κατηγορίες. Η μεγαλομανία, ο ναρκισσισμός, η υποταγή του Κινήματος σε στενά ατομικά και οικογενειακά συντηρητικά συμφέροντα, σαφώς και δεν αποτελεί κάτι για το οποίο οφείλουν να απολογούνται εσαεί οι Αληθινοί Αγωνιστές ενός Κινήματος.

Η ενδεχόμενη αλλαγή στην ηγεσία ενός Κινήματος δεν μπορεί να αποτελεί "ταμπού" και "άβατο" (Παραπέμπω ξανά στην αρχή του κειμένου). Οι εκάστοτε επικεφαλής του προσφέρουν όλη την θετική αύρα τους για την επιτυχία των σχεδίων, των σκοπών και των στόχων του. Όταν όλα δείχνουν ότι αυτή η αύρα έχει εκλείψει, οφείλει ο μέχρι τότε επικεφαλής να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει και σκεπτόμενος το Καλό του Κινήματος και όχι τον ατομικό εγωισμό του να κινήσει ο ίδιος τις διαδικασίες αντικατάστασης του από κάποιον που θα χειριστεί με ικανότητα το πηδάλιο των εξελίξεων.

Να συμπεριφερθεί ως Πραγματικός Αρχηγός και όχι με την ιδιότητα του "αρχηγίσκου" ιδιοκτήτη περιουσιακού στοιχείου. Όταν, όμως, μοιράζει σαν τις καραμέλες τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε όσους δεν τον ακολουθούν στην λασπολογία, τις άδικες κατηγορίες και την μεγαλομανία, τότε το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στο θέαμα που θα αντικρύσει ο ίδιος μπροστά στον καθρέφτη του...

Η ντροπή δεν μπορεί να έχει χρυσό περιτύλιγμα. Πολύ περισσότερο δε περιεχόμενο. Γι' αυτό και δεν έχουν καμία δικαιολογία όσοι μέσα από ένα χυδαίο "εγώ", δεν κάνουν την παραμικρή ουσιαστική αυτοκριτική (την οποία όμως απαιτούν από όλους τους άλλους), αλλά φορώντας το φωτοστέφανο του "αλάνθαστου" εξευτελίζουν κάθε έννοια Συντροφικότητας και επιχειρούν να κλείσουν μέσα στο σεντούκι τους μια Αιώνια Ιδέα, που όμως ξεπερνά τα όποια παροδικά πρόσωπα και τις παρόμοιες καταστάσεις.

Kυκλοφορεί: (για περισσότερα δείτε https://athensautonomous.com/)

Λύσσαξαν οι ύαινες του αντιφασισμού μετά την δυναμική πορεία για την πρωτομαγιά στην Αργολίδα, χρέος μας η αλληλεγγύη στους Αυτόνομους Άργους

Αυτόνομοι Λάρισας - Η συλλογικότητα ΑΣΠΙΣ 731 ενάντια στις αμερικανικές βάσεις. οι έξω οι βάσεις των Αμερικσνοσιωνιστών! Οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία δουλειά ούτε στην Λάρισα, ούτε σε κανένα άλλο κομμάτι γης ελληνικό. Θα αμυνθούμε και θα δώσουμε μάχη υπέρ πίστεως και πατρίδος, όχι για τα αμερικανικά συμφέροντα και τις πολυεθνικές τους. Μας κυβερνούν άρρωστοι αιμοσταγείς παιδόφιλοι καπιταλιστές που το μόνο μέλημα τους είναι να έχουν χρήμα και εξουσία, πατώντας φυσικά επί αθώων ψυχών και δη παιδικών. Όσο καθόμαστε άπραγοι, τόσο γεμίζουν τα χέρια τους με αίμα. Σήκω, δράσε, κινητοποιήσου πριν είναι πολύ αργά.

Στις 28 Απριλίου 1945, πριν από 81 χρόνια, ο Μπενίτο Μουσολίνι σκοτώθηκε από δειλούς κομμουνιστές παρτιζάνους, που που ήταν στην υπηρεσία των Γιάνκις και της Πρωτεύουσας τους , Kυβέρνησε την Ιταλία για 23 χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας εκσυγχρόνισε τη χώρα και επέκτεινε τα σύνορά της. Αναβίωσε το πνεύμα ενός διαλυμένου έθνους και το οδήγησε σε νέα ύψη. Χωρίς να αρνούμαστε τα λάθη και τις αντιφάσεις του, αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του και την κληρονομιά του.

Εκατοντάδες συναγωνιστές τίμησαν την Εθνικιστική πρωτομαγιά στο Άργος.

Γιάννη καλό ταξίδι ...

οι πολιτικές επιλογές του "Ηρόστρατου" του εθνικισμού που ακούει στο όνομα Κασιδιάρης ...

Εκδήλωση για την Ελληνική Εργατική Πρωτομαγιά 2026 Μέρος 1ο

Εκείνος (γράφει ο Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας)

Το να γράφεις σήμερα ένα άρθρο για τον Αδόλφο Χίτλερ σε καθιστά αυτομάτως για τους περισσότερους αναγνώστες γραφικό και γίνεσαι στόχος κριτικής που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει κάθε φαντασία. Και μόνο η αναφορά στο όνομά του μπορεί να μετατρέψει και τον πιο δειλό μικροαστό σε μέγα «ναζιστιφάγο» διότι η λογική της αγέλης τον οδηγεί στο να γνωρίζει ότι δίπλα του θα σταθούν στρατιές «αντιναζί» που είναι στην ουσία η πλειοψηφία της μάζας. Δεν είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ σε δημοκράτες και σε μπολσεβίκους.

Γεννημένος στις 20 Απριλίου του 1889 στο BraunauamInn της Αυστρίας, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του AloisHitler και της KlaraPolzl. Στην ηλικία των 3 ετών η οικογένεια του μετακόμισε στην Γερμανία. Ο πατέρας του δεν ενέκρινε το γεγονός ότι ενδιαφερόταν περισσότερο για την τέχνη παρά για τις επιχειρήσεις. Ο νεαρός Χίτλερ ήταν ένας ντροπαλός και ευαίσθητος νέος τον οποίο συγκλόνισε ο θάνατος του νεαρού αδελφού του, Edmund, το 1900. Σε συνδυασμό με την τέχνη έδειξε από νωρίς το ενδιαφέρον του για τον γερμανικό εθνικισμό με την απόλυτη φυλετική υπόσταση αυτού, αρνούμενος την Αυστροουγγρική αρχή και βλέποντας πάντα με σκεπτικισμό την αυτοκρατορία των Αψβούργων. Και εις ό,τι αφορά τις απόψεις του έμεινε σταθερός χωρίς να παρεκκλίνει της πορείας του ακόμα και όταν το τέλος ήταν αναπόφευκτο. Για τους Ούγγρους αν ανατρέξουμε στις λεπτομέρειες της επιχείρησης «Margarethe» βλέπουμε ακριβώς ό,τι πίστευε ως νεαρός, πραγματοποιήθηκε όταν η μοίρα του έδωσε την δύναμη.

Το 1903 ο πατέρας του πεθαίνει απρόσμενα. Δύο χρόνια αργότερα η μητέρα τού επιτρέπει να αφήσει το σχολείο και να μετακομίσει στην Βιέννη όπου εργάζεται ως περιστασιακός εργάτης και ζωγράφος ακουαρέλας. Υπέβαλε αίτηση στην ακαδημία καλών τεχνών δύο φορές και απορρίφθηκε και τις δύο φορές. Δίχως χρήματα αναγκάζεται να μείνει σε καταφύγιο για αστέγους για αρκετά χρόνια. Η εποχή αυτή παίζει καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του, όπως ο ίδιος περιγράφει.

Με το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κάνει αίτηση για να υπηρετήσει στον γερμανικό στρατό όπου και έγινε αποδεκτός το 1914, αν και ήταν ακόμη πολίτης της Αυστρίας. Αν και δεν ήταν πάντα στο μέτωπο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε στην μάχη της Σομ απέναντι στους Αγγλογάλλους. Τιμήθηκε για την γενναιότητά του με τον σιδηρού σταυρό πρώτης τάξης. Θα είναι και το μόνο αριστείο που θα φέρει πάντα σε όλη του την καριέρα μέχρι και την πτώση.

Ο νεαρός δεκανέας εξοργισμένος από την κατάρρευση της πολεμικής προσπάθειας σοκαρίστηκε από την παράδοση της Γερμανίας το 1918. Βρήκε την συνθήκη των Βερσαλλιών εξευτελιστική, ιδίως την αποστρατικοποίηση της Ρηνανίας. Όπως και άλλοι Γερμανοί εθνικιστές πίστευε ότι ο Γερμανικός στρατός είχε προδοθεί από τους πολιτικούς και τους μαρξιστές. Με την επιστροφή του στο Μόναχο συνεχίζει να εργάζεται για τον στρατό ως αξιωματικός στο τμήμα πληροφοριών. Καθώς παρακολουθεί για λογαριασμό της υπηρεσίας το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP) έρχεται σε επαφή με τον ιδρυτή του,AntonDrexler, ο οποίος τον καλεί να μετέχει του κόμματος το 1919. Από τις 5 Ιανουαρίου 1919 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1920 κοσμογονικές αλλαγές συμβαίνουν στα εσωτερικά του κόμματος. Η γέννηση του εθνικού σοσιαλιστικού εργατικού κόμματος (NSDAP) είναι πλέον γεγονός.

Σχεδίασε το έμβλημα μόνος του. Έναν μαύρο αγκυλωτό σταυρό (hakenkreuz) μέσα σε λευκό κύκλο πάνω σε κόκκινο φόντο. Σύντομα η φήμη του εξαπλώθηκε χάρη στις πύρινες ομιλίες του εναντίον την συνθήκης των Βερσαλλιών και των πολιτικών του αντιπάλων, μαρξιστών και Εβραίων. Το 1921 αναλαμβάνει το κόμμα ολοκληρωτικά. Οι έντονες ομιλίες του άρχισαν να προσελκύουν τακτικά ακροατήρια. Ο σκληρός πυρήνας αρχίζει να συντίθεται. Είναι 8 Νοεμβρίου 1923 και ο Χίτλερ με τα Sturmabteilung (SA) υπό τον HermannGöring εισβάλλει στην μπιραρία Löwenbräukeller του Μονάχου όπου 3000 παρευρισκόμενοι παρακολουθούν ομιλία της ηγεσίας της βαυαρικής κυβέρνησης. Ο Χίτλερ καλεί σε εθνική επανάσταση και ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση του Ράιχ έχει πέσει. Την ίδια στιγμή ένοπλα SA υπό τον Ernst Röhm καταλαμβάνουν το υπουργείο πολέμου ενώ ο RudolfHeß εργάζεται για την σύλληψη των Εβραίων και μαρξιστών πολιτικών της Βαυαρίας.

Την επόμενη μέρα επικεφαλής 3000 υποστηρικτών έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία στην πλατεία Odeon, η οποία ανοίγει πυρ. Το πραξικόπημα αποτυγχάνει με 21 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ο Χίτλερ συλλαμβάνεται και καταδικάζεται για προδοσία και οδηγείται στην φυλακή όπου υπαγορεύει το πρώτο μέρος του πονήματος «Ο Αγών μου» στον πάντα πιστό στην ιδέα και αναπληρωτή του, RudolfHeß. Εκεί περιγράφει ακριβώς την κοσμοθεωρία του την οποία ουδέποτε απαρνήθηκε μέχρι τέλους.

Το 1932 κατεβαίνει στις εκλογές εναντίον του PaulvonHindenburg. Στον δεύτερο γύρο συγκεντρώνει το 35% των ψήφων και ο Hindenburg συμφωνεί να τον διορίσει καγκελάριο ώστε να επέλθει η πολιτική ισορροπία. Το πεπρωμένο δένει την μοίρα του ανθρώπου αυτού με την Γερμανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Μετά την πυρκαγιά στο Reichstag το 1933 ο Χίτλερ χρησιμοποιεί τη θέση του ως καγκελαρίου για να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του. Η στρατιωτική αντιπολίτευση τιμωρήθηκε. Τα αιτήματα των SA για περαιτέρω στρατιωτική δύναμη ήταν στην ουσία η έναρξη μιας μακροχρόνιας σειράς ενεργειών κατά του ιδίου αλλά και του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς και μιας σειράς από απόπειρες δολοφονίας τις οποίες απέφυγε όλες λες και η μοίρα τον κράτησε στην ζωή για να δώσει ό,τι είχε να προσφέρει μέχρι το τέλος. Γίνεται αρχηγός του γερμανικού στρατού ο οποίος μετονομάζεται σε Wermacht, ενώ μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών δημιουργούνται τα ένοπλα τμήματα του κόμματος, τα Waffen SS (Schulzstaffel) με απόλυτη πίστη στο πρόσωπό του. Συγκεντρώνει πάνω του όλες τις θεσμικές εξουσίες ελέγχοντας πλήρως την κρατική μηχανή, την εθνική οικονομία, τις τράπεζες, τις ένοπλες δυνάμεις. Η προσωπικότητά του αποκτά κάτι το μυθικό και γίνεται ένας λαοφιλής ηγέτης για τους Γερμανούς τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.

Στα χρόνια της διακυβέρνησής του η Γερμανία θα γίνει κράτος ισχυρό οικονομικά και στρατιωτικά. Ό,τι γνωρίζουμε σήμερα ως γερμανικό σήμα κατατεθέν όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, το εμπόριο, οι αυτοκινητόδρομοι, η βαριά βιομηχανία, το σιδηροδρομικό δίκτυο, τα πάντα έγιναν υπό την αιγίδα του καγκελάριου Χίτλερ. Ο ίδιος κάνει τα πρώτα σχέδια του αυτοκινήτου του λαού (Volkswagen) το οποίο αναθέτει στο Δρ. FerdinandPorsche να υλοποιήσει και το οποίο οι Γερμανοί μπορούν να αγοράσουν με 3 μάρκα την εβδομάδα. Μέχρι και σήμερα στις τεχνικές σχολές και στο τμήμα μηχανολόγων σε όλα τα πανεπιστήμια διδάσκεται ότι εκείνη η προσπάθεια καθώς και η μετέπειτα αρχιτεκτονική των μηχανικών μερών που εισήγαγε ο Έλληνας Αλέξανδρος Ισηγόνης για το γνωστό σε όλους mini της British Motor Industry έθεσαν τις βάσεις για όλα τα αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής των τελευταίων 60 ετών εις ό,τι αφορά στην δυναμική της σχεδίασης.

Ακόμα και 100 χρόνια μετά και παρά την λυσσώδη προσπάθεια των νικητών μετά το 1945 να διαβάλουν την αλήθεια καθιστώντας τον ως την προσωποποίηση του απόλυτου κακού, το έργο του δεν σβήνει. Παρέλαβε ένα χάος, μια παρηκμασμένη κοινωνία και μια κατεστραμμένη οικονομία και οικοδόμησε έθνος σε μια πολιτεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το κράτος γίνεται εθνικό και ο λαός από μάζα ανθρώπων μετατρέπεται σε φυλή αρίστων. Το πολίτευμα που όλοι αποστρέφονται και μισούν απέδειξε ότι είναι η οδός την οποία πρέπει να ακολουθήσει κάθε έθνος που θέλει να ζήσει. Τρανή απόδειξη είναι ότι σήμερα το μόνο κράτος παγκοσμίως που ακολουθεί την πολιτική του 3ου Ράιχ είναι το Ισραήλ με φυλετικούς νόμους και κράτος σιωνιστικό σύμφωνα με νόμο της Κνεσέτ. Οι Εβραίοι μάς λένε να πάρουμε μετανάστες στις χώρες μας όταν αυτοί δεν δέχονται καθόλου αλλόφυλους για να προστατεύσουν την φυλή τους. Άραγε ποια φυλή; Ποια από τις 12; Αλλά ας αφήσουμε τους Εβραίους που δεν μας ενδιαφέρουν έτσι κι αλλιώς.

Το 1938 ο Χίτλερ υπογράφει με τους Τσάμπερλεν, Ντελαντιέ, Μουσολίνι την συμφωνία του Μονάχου με την οποία η Γερμανία προσαρτά την Σουδητία που αποτελεί γερμανικό έδαφος όπου κατοικούν γερμανικοί πληθυσμοί. Μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία η οποία επιφέρει ισορροπία στην φυλετική σύσταση της Ευρώπης καθώς κράτη – μορφώματα δίνουν τη θέση τους σε κράτη με φυλετική ομοιογένεια, όσο μπορεί αυτό να είναι εφικτό στην βορειοανατολική Ευρώπη με την οποία θα ασχοληθούμε αναλυτικά σε προσεχές άρθρο.

Με το σύμφωνο μη επιθέσεως Ρίμπεντροπ – Μολότωφ τον Αύγουστο του 1939 καταφέρνει να κρατήσει μακριά από τα πόδια του τους μπολσεβίκους της στέπας και εκστρατεύει με προορισμό την πόλη του Ντάντσιχ στην Πολωνία, που είναι ιστορικά η γερμανική επαρχία της Πομερανίας, με σκοπό να την προσαρτήσει. Την ίδια στιγμή Αγγλία και Γαλλία τού κηρύσσουν τον πόλεμο ενώ οι Σλάβοι κομουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης εισβάλουν στην Πολωνία από την απέναντι πλευρά. Τα γεγονότα παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας και οδηγούν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Αντίθετα με ό,τι γράφεται από τους στρατευμένους ρυπαρογράφους, ο Χίτλερ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο γυναικείο φύλο. Δεν απέκτησε παιδιά λέγοντας πως είχε ως παιδιά του όλους τους Γερμανούς. Η αίσθηση της μεγάλης ευθύνης ίσως τον κράτησε μακριά από την δέσμευση της οικογένειας, σύμφωνα με τον HeinzLinge. Όμως μια γυναίκα έδεσε την μοίρα της μαζί του. Η φωτογράφος και στενογράφος EvaBraun γνώρισε τον Χίτλερ το 1929. Η σχέση τους έμεινε κρυφή και δεν έκαναν ιδιαίτερες δημόσιες εμφανίσεις μαζί. Μια σχέση με εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό. Ενώ θα μπορούσε να σώσει τον εαυτό της στο τέλος δεν εγκατέλειψε ούτε την θέση της ούτε τον σύντροφό της ακολουθώντας τον τόσο στην ζωή όσο και στον θάνατο.

Η Γερμανία υπήρξε το πρόσφορο έδαφος της ελληνιστικής αναγέννησης. Ο Χίτλερ υπήρξε φιλέλλην και ελληνιστής. Θαύμαζε και εξυμνούσε τους αρχαίους Έλληνες στο όραμα που είχε για το Ράιχ των χιλίων ετών. Ήδη από τις πρώτες του ομιλίες μιλάει για την αρχαία Σπάρτη ως το υπέρτατο φυλετικό κράτος στην ιστορία(derklarsterassenstaatdergeschichte). Ο υπουργός εξοπλισμών AlbertSpeer διηγείται ότι στον Χίτλερ άρεσαν ιδιαίτερα οι παραλληλισμοί ανάμεσα στον Περικλή και τον ίδιο, λέγοντας ότι όπως ο Περικλής έχτισε τον Παρθενώνα, έτσι κι αυτός έκανε τους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους (autobahn). Πολέμιος της δημοκρατίας όπως ο Σωκράτης και ο Λυκούργος και άνθρωπος πρακτικός κατά Αριστοτέλη. Μαζί με τον προσωπικό του φίλο και γλύπτη ArnoBreker σχεδιάζει νέα κτήρια με Ελληνιστικής εποχής αρχιτεκτονική και κοσμεί πλατείες και δημόσια κτήρια με αγάλματα που έχουν τις αναλογίες και τα χαρακτηριστικά αυτών της κλασικής εποχής της Ελλάδος.

Ο αντιναζί ιστορικός Fest στο βιβλίο του Hitler (ullstein verlag,Berlin,1987σελ. 734) παραθέτει απάντηση που έδωσε ο Χίτλερ σε ερώτηση για το πού πρέπει να αναζητηθούν οι πρόγονοι των Γερμανών. Η απάντησή του ήταν η εξής : «εάν κάποιος μας ρωτά σχετικώς με τους προγόνους μας πρέπει πάντοτε να υποδεικνύουμε τους Έλληνες». Ο Χίτλερ έτρεφε μια συμπάθεια και ένα θαυμασμό για τον Βαλλώνο αξιωματικό LeonDegrelle, διοικητή της 5ης ταξιαρχίας καταιγίδας (sturmbrigade) και της 28ης λεγεώνας εθελοντών πανθήρων γρεναδιέρων (panzergrenadier). O Χίτλερ τον παρασημοφόρησε προσωπικά με τον Degrelle να ρωτάει «Φύρερ, ποια είναι η πατρίδα μας;» και τον Χίτλερ να απαντάει «Πατρίδα μας είναι η Ελλάδα!». Ο Χίτλερ είπε στον νεαρό Βαλλώνο αξιωματικό ότι αν είχε έναν γιο θα ήθελε να είναι αυτός.

Ο Χίτλερ πληροφορείται την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος στις 28 Οκτωβρίου 1940 στις 10 το πρωί. Διαβάζουμε στο ημερολόγιο του Goebbels ότι αναθεματίζει και βρίζει τους Ιταλούς κατηγορώντας τους για προδοσία.

Για την επέμβαση του Απριλίου στην Ελλάδα μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο από το ημερολόγιο του Goebbels : «8 Απριλίου 1941 : χθες προχωρούμε αργώς στην Ελλάδα…οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχητές…οι Έλληνες εκμεταλλεύονται το ιδεώδες αμυντικό έδαφος καλώς…με τον φύρερ. Και αυτός θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σε αυτούς. Ο φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό των Αθηνών. Αυτό είναι δίκαιο και ευγενές εκ μέρους του… εάν οι Άγγλοι δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί δεν θα βοηθούσε ποτέ τους Ιταλούς». Και παρακάτω: «οι Έλληνες αγωνίζονται πολύ γενναίως. Απαγορεύω στον τύπο να τους δυσφημίσει… με τον φύρερ… θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων… θλίβεται που υπεχρεώθη να τους πολεμήσει». Συνεχίζει : 30 Απριλίου 1941 Τετάρτη… χθες: με τον φύρερ… είναι θλιμμένος που αναγκάστηκε να επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτα για να το αξίζουν αυτό… προτίθεται να τους συμπεριφερθεί όσο το δυνατόν με φιλανθρωπία. Οι Ιταλοί κάνουν το αντίθετο. Ο Breker που είναι επίσης παρών είναι πολύ θλιμμένος. Η σύζυγός του είναι Ελληνίς…».

Από τις αρχές του 1945 καταλαβαίνει ότι η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο. Έχει στρέψει επάνω του όλη την μανία των αιώνιων εχθρών της Άριας Λευκής Ευρωπαϊκής ομοεθνίας. Ολόκληρος ο πλανήτης κάτω από τις διαταγές του ιερατείου του Ιεχωβά στέλνει τους στρατούς του εναντίον της Γερμανίας φαινομενικά, αλλά επί της ουσίας ολόκληρη η Ευρώπη καταστρέφεται και λεηλατείται. Από την ανατολή τα στίφη των μπολσεβίκων Σλάβων της στέπας εξαπέλυσαν την λυσσώδη βαρβαρική τους επίθεση. Η βαρβαρότητα αυτών των ανθρωποειδών είναι πρωτόγνωρη. Στην Ελλάδα την συναντούμε αυτούσια από τους ελληνόφωνους κομουνιστές οι οποίοι από τα Δεκεμβριανά του 1944 ξεριζώνουν καρδιές με κατσαβίδια και κόβουν λαιμούς με κονσερβοκούτια.

Από δυσμάς προχωρούν οι Εγγλέζοι του κ. Τσώρτσιλ (Εβραίου κατά το ήμισυ) μαζί με τους Αμερικανούς του κ. Ρούσεβελτ (Εβραίου) καθώς και τον γαλλικό στρατό που δεν είχε προσχωρήσει στην πολιτεία του Βυσί. Δηλαδή τους κουμουνιστές «πουρκουάδες». Η μέγγενη σφίγγει και στραγγαλίζει ό,τι έχει μείνει όρθιο. Ο Χίτλερ πληροφορείται το λιντσάρισμα του Μουσολίνι και της συντρόφου του, Πετάτσι. Επιλέγει την μεγάλη έξοδο. Νυμφεύεται την Εύα και σε ένα 24ωρο δίνουν τέλος στην ζωή τους για να μην πέσουν στα χέρια των ερυθρών κτηνανθρώπων της στέπας. Η Γερμανία συνθηκολογεί στις 8 Μαΐου.

Ανεξάρτητα από την πολιτική ιδεολογία του καθενός, όταν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή και βλέπουμε τις προσωπικότητες που έχουν στιγματίσει την εποχή εκείνη, οφείλουμε να δούμε την αλήθεια και να αποδίδουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Όταν μιλάμε για την εποχή του δεύτερου μεγάλου πολέμου πάντα ψηλαφούμε προσωπικότητες που έδωσαν το στίγμα τους και σημάδεψαν την εποχή τους και εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στην εποχή μας. Όταν μιλάμε για τον Χίτλερ ή τον Στάλιν ή τον Μάο σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να υποβιβάζουμε την προσωπικότητα λόγω πολιτικής αντιπαλότητας. Βέβαια αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση του Αδόλφου Χίτλερ για το πρόσωπο του οποίου έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια δολάρια σε δυσφήμιση και παραπληροφόρηση από στρατευμένους ρυπαρογράφους και κονδυλοφόρους με την αρωγή της παγκόσμιας αόρατης κυβέρνησης των περιούσιων, οι οποίοι έχουν στρατολογήσει δημοσιογράφους, συγγραφείς, ιστορικούς, μυστικές υπηρεσίες.

Αντί επιλόγου θα κλείσω με μια αναφορά σε προσωπική συζήτηση που είχα με έναν αξιωματικό ε.α. των τεθωρακισμένων, ο οποίος δραστηριοποιείται σε γνωστό πατριωτικό κόμμα. Ύστερα από μια συζήτηση πλέον της μίας ώρας γύρω από την σημερινή κατάντια της Ελληνικής φυλής και αφού έφτασε σε αδιέξοδο μην μπορώντας να αντικρούσει με επιχειρήματα τα όσα ανέφερα παρουσία μιας ντουζίνας αποστράτων συνταγματαρχών και ταξιάρχων και πτεράρχων, εξεμάνη. Νομίζοντας ότι είμαστε ακόμα στην μονάδα και ότι μπορεί να επιβληθεί δια βίας έχασε την ψυχραιμία του και με ύβρεις και συκοφαντίες μού επιτέθηκε λεκτικώς. Αρνήθηκε τον εθνικισμό ως ιδεολογία «πριν αλέκτορα φωνήσαι», με αποκάλεσε «ναζί» και με απέπεμψε στην λησμονιά της ιστορίας. Άλλος ένας «αντιφασίστας» και «αντιναζί» πατριώτης δημοκράτης που αρνείται τον φυλετισμό ενώ τον ψωμίζει το στράτευμα από 18 χρονών που μπήκε στη σχολή Ευελπίδων.

Ζητώ η νίκη!»

Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας

Θα επιστρέψουμε. Είναι υπόσχεση.

Θα επιστρέψουμε. Είναι υποχρέωση.

Αίμα και τιμή

Βιβλιογραφία :

Κωνσταντίνος Πλεύρης «Ο άλλος Χίτλερ»

Κωνσταντίνος Πλεύρης «Γκαίμπελς – αποκαλύψεις από το ημερολόγιο 40-41»

HeinzLinge «Ο Χίτλερ όπως δεν τον ήξερε κανείς»

AdolfHitler «Ο αγών μου»