Καλησπέρα συναγωνιστές και
ευχαριστούμε για τη φιλοξενία. Η ιδέα για τη δημιουργία μιας κυπριακής
εθνικιστικής εκδοτικής προσπάθειας γεννήθηκε το 2023, σε μια μπυραρία στο
κέντρο της Λευκωσίας, όπου μαζί με διάφορους συναγωνιστές συναντιόμαστε σε
τακτική βάση και συζητούμε για διάφορα ζητήματα, τόσο προσωπικά όσο και
κινηματικά.
Όπως αρκετοί γνωρίζουν, στην Κύπρο
δεν υπάρχουν σημεία διανομής εθνικιστικών βιβλίων και η απόκτηση τους γίνεται
είτε μέσω ταχυδρομείου (τότε ήταν αρκετά οικονομικά ασύμφορο, καθώς συνήθως
έπρεπε να πληρώσεις περίπου 15 ευρώ μεταφορικά με τα ΕΛΤΑ - σήμερα υπάρχουν πιο
οικονομικές επιλογές όπως το Box Now, με σχετικά καλές τιμές), είτε μέσω
κάποιου συναγωνιστή που θα ταξίδευε στην Ελλάδα και θα μπορούσε να τα φέρει.
Εκείνο το βράδυ συζητούσαμε για
ένα νέο βιβλίο που μόλις είχε κυκλοφορήσει και για το πώς θα το προμηθευτούμε.
Πάνω στη συζήτηση, και με την μπίρα να ρέει άφθονη, ένας συναγωνιστής είπε:
«Γιατί να μην μεταφράζουμε και να
εκδίδουμε στα ελληνικά τα βιβλία που εμείς θα θέλαμε να διαβάζουμε;»
Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι
Εθνικιστικές Εκδόσεις Κύπρου, με τα πρώτα βιβλία να κυκλοφορούν στις αρχές του
2024.
Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαιτέρως μια πολύ καλή
συναγωνίστρια από την Αθήνα, τόσο για την επιμέλεια των κειμένων όσο και για τη
βοήθεια στη διανομή των βιβλίων στην κυρίως Ελλάδα.
Πες μας συνολικά τους τίτλους των εκδόσεων μέχρι στιγμής
Μέχρι στιγμής έχουμε εκδώσει τα
ακόλουθα βιβλία:
Έκκληση στη Νεολαία της Ευρώπης,
του Λεόν Ντεγκρέλ
Η αλήθεια για τον Ισπανικό
Εμφύλιο, του Γκαίμπελς
Μπολσεβικισμός: Θεωρία και Πράξη,
του Γκαίμπελς
Ντάντσιχ, του Χίτλερ
Τα 88 Προτάγματα, του Ντέιβιντ
Λέιν
Εθνικοσοσιαλισμός: ένα κίνημα της
Αριστεράς
Εθνικοσοσιαλισμός: η βιολογική
κοσμοθεωρία, του Povl Rus Knudsen
Διατηρείτε επαφές με αυτόνομες ομάδες;
Επίσημα διατηρούμε επαφές με το
δίκτυο εθνικιστών Cyprus Autonomous, καθώς συμμετέχουμε σε αυτό.
Πώς βλέπεις την εκδοτική εθνικιστική κίνηση;
Σε σύγκριση με τα προηγούμενα
χρόνια, κυκλοφορούν λιγότερα βιβλία κάθε χρόνο, όμως τα βιβλία που έχουν
εκδοθεί τα τελευταία χρόνια είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα ως προς το
περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα, τα τελευταία τρία χρόνια οι Εκδόσεις «Λόγχη»
έχουν κυκλοφορήσει, κατά τη γνώμη μας, ορισμένους εξαιρετικούς τίτλους.
Δεν πρέπει να παραλείψουμε να
αναφερθούμε στην εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο συναγωνιστής Κωνσταντίνος
Μποβιάτσος, με τη μετάφραση και την προώθηση στο ελληνικό κοινό προσώπων που
για πολλούς ήταν άγνωστα, καθώς και στα δύο εξαιρετικά βιβλία που έχουν
κυκλοφορήσει του Γιώργου Μάστορα.
Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να
χαιρετίσουμε την επανεκκίνηση του εκδοτικού οίκου «Νέα Θέσις» και να καλέσουμε
τους συναγωνιστές που μας διαβάζουν να στηρίξουν την προσπάθεια.
Ποιες οι αντιδράσεις στην Μεγαλόνησο για την εξαιρετική
ανταπόκριση που είχαν οι εκδόσεις σας σε σχολεία χώρους εργασίας στρατόπεδα και γήπεδα;
Η μεγαλύτερη ανταπόκριση που έχουν
τα βιβλία μας παρατηρείται σε νεαρές ηλικίες, 16–25 ετών, γεγονός που μας
εξέπληξε ευχάριστα και μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε, με κάθε νέο τίτλο να
γινόμαστε πιο ποιοτικοί στο περιεχόμενο μας.
Είναι ευχάριστο να βλέπεις νέα
παιδιά να δείχνουν ενδιαφέρον για ότι αφορά την κοσμοθεωρία του εθνικισμού και
να απορρίπτουν την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί στα σχολεία.
Εξάλλου, το
μέλλον του έθνους βρίσκεται στα χέρια των νέων γενιών που θα μας διαδεχθούν και
χρέος μας είναι να τους προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να τους
παρέχουμε τα απαραίτητα εφόδια, ώστε να παλέψουν για το μέλλον του έθνους.
Ποια η άποψη σας για τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα;
Ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας είναι
η μεγαλύτερη πολιτικοστρατιωτική φυσιογνωμία της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας.
Πρόκειται για έναν άνδρα που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην υπηρεσία του
έθνους, παραμένοντας ταπεινός, χωρίς ποτέ να ζητήσει δόξες και πλούτη.
Οποιαδήποτε αρνητική αναφορά στο πρόσωπο του θεωρείται ύβρις και ιεροσυλία.
Ποια τα μελλοντικά σχέδια των εκδόσεων σας;
Έχουμε θέσει ως στόχο, μέχρι το
2030, να έχουμε ξεπεράσει τους 30 τίτλους βιβλίων. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε
τρία νέα βιβλία, τα οποία αναμένεται να κυκλοφορήσουν μέχρι το καλοκαίρι.
Ένα μήνυμα για τους συναγωνιστές που σας διαβάζουν;
Θα θέλαμε να απευθυνθούμε κυρίως
στα νέα παιδιά και να τα παροτρύνουμε να μελετήσουν, να εμπλουτίσουν τις
γνώσεις τους, να αυτοβελτιωθούν και να γίνουν χρήσιμα για τις τοπικές κοινωνίες
στις οποίες ζουν, και το κυριότερο, να αγωνιστούν με κάθε τρόπο και να
διεκδικήσουν το μέλλον που τους αξίζει.
Να στηρίξουν και να οργανωθούν
στην εθνικιστική ομάδα ή συλλογικότητα της περιοχής τους.
Και αν δεν υπάρχει,
τότε να τη δημιουργήσουν μόνοι τους, όπως εκείνοι θεωρούν σωστό, κλείνοντας τα
αυτιά τους στους επικριτές του καναπέ και του Facebook.
Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που
αγωνίζονται και διεκδικούν. Μια κακή δράση είναι απείρως καλύτερη από την
καθόλου δράση. «Κάνε ό,τι πρέπει και ας γίνει ας γίνει οτιδήποτε», όπως είχε
πει ο Στρατηγός Μεταξάς.
Θα κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη με
μία δήλωση του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, η οποία, για εμάς, αποτελεί την
επιτομή της ιδεολογίας μας:
«Αλλά πίστευα ότι κατείχα τρία
όπλα που μπορούσαν να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες: καρδιά, πίστη και θέληση
για νίκη».
Είναι πλέον αναμφίβολο ότι η αριστερά και η antifa στην Ελλάδα αποτελεί
το παρακράτος. Το τριήμερο 30/1-1/2 το επιβεβαίωσε και με την βούλα. Οι
κρατικές απαγορεύσεις για τις εκδηλώσεις απόδοσης τιμής στους Ήρωες νεκρούς του
Πολεμικού Ναυτικού καταδεικνύουν άριστα το ποιοι είναι οι αντισυστημικοί και οι
αντικαθεστωτικοί και το ποιοι τα πιστά σκυλιά του καθεστώτος.
Η απαγόρευση του
κράτους προς τους Έλληνες Εθνικιστές να τιμήσουν την μνήμη των αξιωματικών στο
μνημείο της Ρηγίλλης δεν πτόησε κανέναν αλλά αντιθέτως μέσα σε ένα κλίμα
τρομοκρατίας η εκδήλωση τελέστηκε κόντρα σε όλους και σε όλα στο άγαλμα του
Παναγιώτη Βλαχάκου στο Πειραιά.
Το μόνο που κατάφεραν οι καθεστωτικές
απαγορεύσεις ήταν να μας κάνουν να γυρίζουμε από γειτονιά σε γειτονιά έτσι ώστε
όλο και περισσότεροι Έλληνες σε όλο και περισσότερες περιοχές να μάθουν την
ύπαρξη του Εθνικού και Λαϊκού κινήματος και να θυμηθούν την εθνική προδοσία του
1996.
Ο λόγος για τον οποίον το κράτος μέμφεται τις
εκδηλώσεις για τα Ίμια είναι προφανής. Οι «εκσυγχρονιστές», οι «σημιτιστές», τα
πειθήνια όργανα του Αμερικανοσιωνισμού δεν θέλουν ο Ελληνικός Λαός να θυμάται
το γκριζάρισμα του Αιγαίου που έγινε κατ' εντολή του Μπους και των ΗΠΑ εν είδει
της πολιτικής «βρείτε τα με την Τουρκία» ώστε να εξασφαλιστεί η ΝΑ πτέρυγα του
ΝΑΤΟ και η Αμερικανική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Πέραν αυτού οι
τουρκολάγνοι της «Νέας Αποικιοκρατίας» δεν θέλουν να τσαντιστεί η πρεσβεία της
Τουρκίας στα πλαίσια του διαλόγου για την ελληνοτουρκική φιλία και την μοιρασιά
του Αιγαίου και τις πολυεθνικές.
Οι Έλληνες Εθνικιστές χαλάνε όλη αυτή την σούπα με τις
εκδηλώσεις τους οι οποίες δεν αποτελούν απλά μνημόσυνα αλλά καλέσματα πολέμου
και εθνικής επαγρύπνησης ενόψει των εθνικών προδοσιών και της υποταγής η οποία
συνεχίζει ακάθεκτη από το 1996.
Και το κράτος δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς το
αριστερό παρακράτος του. Την στιγμή που οι εθνικιστές διώκονται και βιώνουν την
απίστευτη καταστολή και τις απαγορεύσεις, η Αριστερά διαδηλώνει ανενόχλητη στις
31/1 και 1/2 στο κέντρο της Αθήνας και στον Λευκό Πύργο βεβαιώνοντας μας για
άλλη μια φορά για τον ύπουλο ρόλο της.
Το μακρύ χέρι του νεοφιλελεύθερου
συστήματος που απεργάζεται την απάλειψη των εθνικοτήτων και της εθνικής
κυριαρχία για χάρη των οικουμενισμών.
Οι Έλληνες Εθνικιστές όμως δεν πτοούνται.
Συνεχίζουν
ακάθεκτα και δυναμικά τον αγώνα τους ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΟΛΩΝ με ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ξεκαθαρίζοντας
σε όλους το ποιοι είναι πραγματικά οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και το ποιοι οι ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ.
Mια φωτογραφία του Fidel Castro με την στρατιωτική
στολή, μπροστά στο πορτραίτο του μεγάλου του ειδώλου, Χοσέ Μαρτί, εθνικού ήρωα
της Κούβας και ηγέτη του ρομαντικού εθνικισμού (1821-1922)
Το 1955, κατά την
διάρκεια επίσκεψης στην Νέα Υόρκη, θα δήλωνε στους δημοσιογράφους: «Θέλω να με
θεωρείτε μια διασταύρωση Χοσέ Μαρτί και Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα»
«Στη διάρκεια των βασανιστηρίων των συντρόφων μας, ο
στρατός τους προσέφερε την ευκαιρία να σώσουν τις ζωές τους προδίδοντας την
ιδεολογία τους.
Όταν με αγανάκτηση απέρριπταν αυτή την πρόταση, ο στρατός
συνέχιζε με τα φρικτά βασανιστήρια του.
Αλλά κανείς δεν υπέκυψε. Δεν ακούστηκε
κανένα παράπονο, ούτε ζητήθηκε καμία χάρη. Φωτογραφίες οι οποίες δεν λένε
ψέματα, δείχνουν τα πτώματα κομματιασμένα.
Χρησιμοποιήθηκαν και άλλες μέθοδοι.
Διδαχθήκαμε να αγαπούμε και να υπερασπιζόμαστε τη σημαία με το μοναχικό της
άστρο και κάθε απόγευμα να τραγουδούμε τους στίχους του Εθνικού μας Ύμνου: ”Το
να ζεις αλυσοδεμένος σημαίνει να ζεις στην ατίμωση” και ”Το να πεθαίνεις για
την πατρίδα σου σημαίνει να ζεις παντοτινά!”.
Όλα αυτά τα μάθαμε και δεν θα τα
ξεχάσουμε ποτέ, ακόμη και αν σήμερα στη γη μας επιβάλλεται θάνατος και φυλάκιση
στους ανθρώπους που εφαρμόζουν στην πράξη τις ιδέες που διδάχτηκαν από τα
γεννοφάσκια τους.
Γεννηθήκαμε σε μια ελεύθερη χώρα που μας κληροδότησαν οι
γονείς μας και καλύτερα να βυθιστεί το νησί στη θάλασσα παρά να συναινέσουμε να
είμαστε σκλάβοι οποιουδήποτε»
Για περίπου μια δεκαετία, πολλές οργανώσεις μαρξιστικών
τάσεων έχουν υποστεί έναν σημαντικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό προς τους
μεταναστευτικούς πληθυσμούς και εκείνους μεταναστευτικής καταγωγής, βασιζόμενες
στην αντιρατσιστική και αντιεξουσιαστική ρητορική και επενδύοντας μαζικά στο
φιλοπαλαιστινιακό κίνημα.
Όλα αυτά τις περισσότερες φορές στο όνομα της
καταπολέμησης του ιμπεριαλισμού. Προτιμώ να διευκρινίσω εδώ ότι δεν σκοπεύω να
χρησιμοποιήσω τον όρο «ισλαμοαριστερισμός» ως μια τακτική πνευματικής τρομοκρατίας
χαμηλού επιπέδου (το πλαίσιο στο οποίο ακούγεται πιο συχνά). Δεν είναι μια
ύβρις, απλώς μια κριτική που ελπίζω να είναι τουλάχιστον κάπως εποικοδομητική
«Οι εντολές
για τη δολοφονία του αδελφού Saif Al Islam ήρθαν από έξω και εκτελέστηκαν από
τους αρουραίους του ΝΑΤΟ εκ των έσω.
Η Δύση, η Ρωσία, η Τουρκία αλλά και οι
Άραβες ήταν όλοι εναντίον του Saif Al Islam, του έργου του και της προεκλογικής
του εκστρατείας, επειδή αρνήθηκε να γονατίσει ή να συνεργαστεί με οποιονδήποτε
από αυτούς.
Οι Jamahiriyans έχουν μόνο τον εαυτό τους. Δεν έχουμε συμμάχους και
φίλους, παρόλο που κάποτε ήμασταν ο μόνος σύμμαχος των ελεύθερων και
καταπιεσμένων παντού.
Οι αραβικές κυβερνήσεις είναι εχθροί μας όσο και οι
δυτικές κυβερνήσεις, η Ρωσία και η Τουρκία.
Πέθανε έντιμα, όπως ο πατέρας του
και τα αδέλφια του, αντιστεκόμενος με το τουφέκι του σε μια μακρά μάχη ενάντια
στα αποβράσματα και τους προδότες του ΝΑΤΟ.
Αυτή είναι η κληρονομιά του
Καντάφι. Μαρτύριο ή νίκη.
Μην μιλάς
άλλο για ειρήνη. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη πια σε αυτή τη χώρα. Το
αρνούμαστε. Ο Saif ήθελε συμφιλίωση και ειρήνη.
Αλλά δεν θα υπάρχει ειρήνη πια.
Οι εκλογές στη Λιβύη μπλοκαρίστηκαν από τη Δύση επειδή ο αδελφός Saif Al Islam
καταγράφηκε ως υποψήφιος πρόεδρος.
Δεν σεβάστηκαν την επιλογή του για συγχώρεση
και συμφιλίωση. Αλλά ποια συμφιλίωση τώρα; Ποτάμια αίματος θα χυθούν και θα
χυθούν και θα συνεχίσουν να χύνονται.
Ο Paolo Di
Nella πέθανε πριν από 41 χρόνια, τέτοια μέρα. Πέθανε το 1983, μετά την εποχή
των αιματηρών χρόνων του μολυβιού. Φαινόταν ότι εκείνη η τραγική περίοδος είχε πλέον
τελειώσει, με τον θάνατο - δολοφονία του άλλου εθνικιστή, Angelo Mancia ,τον
Μάρτιο του 1980 από αριστερούς τρομοκράτες. Όπως οι δολοφόνοι του Paolo Di
Nella, έτσι και εκείνοι των άλλων συναγωνιστών έμειναν ατιμώρητοι.
Ακτιβιστής
δυναμικός, όμως ήταν πάντα λίγο αποτραβηγμένος και κλειστός σαν χαρακτήρας,
αλλά έτοιμος να δράσει όταν ήταν με τα αδέρφια του, τους συναγωνιστές του. Η
ομάδα της τοπικής ήταν βαθιά δεμένη. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τις
ακτιβιστικές περιβαλλοντικές του μάχες, στις οποίες αφιέρωνε όλη του την
ενέργεια.
Στις 20.05
της 9ης Φεβρουαρίου 1983 η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά. Ήταν και αυτός ένα
θύμα ότι «το να σκοτώσεις έναν φασίστα δεν είναι έγκλημα», το οποίο δεν έμεινε
απλώς ένα σύνθημα των «σκληρών» της “Autonomia Operaria” (που ανέλαβαν την
ευθύνη για τη δολοφονία), αλλά είχε γίνει ένας άγραφος νόμος. Εκείνο το βράδυ ο
νεαρός ήθελε να πραγματοποιήσει ακόμη μια από τις ενέργειές του για την
οικολογία.
Πήγε με μια φίλη του ακτιβίστρια η οποία τον συνόδευε με το
αυτοκίνητο. Χάρη σε αυτήν υπάρχει ακριβή μαρτυρία για όλα όσα συνέβησαν. Ο
Paolo σαν συνοδηγός κατέβαινε , αφισοκολλούσε και έφευγαν. Η “Εργατική
Αυτονομία” ήταν πολύ δραστήρια σε εκείνη την γειτονιά, εκείνη όπου ο Paolo και
οι σύντροφοί του μαχόταν για να επιστραφεί η Villa Chigi σε άστεγες
οικογένειες.
Αυτό ήταν και το θέμα της αφίσας που ο ίδιος κολλούσε εκείνο το
βράδυ. Τα προηγούμενα χρόνια, οι γύρω τοπικές του MSI της περιοχής, είχαν γίνει
αντικείμενο δεκάδων επιθέσεων με εμπρηστικές βόμβες.
Έτσι, εκείνο
το βράδυ, σε μια πλατεία της περιοχής και ενώ κολλούσε την τελευταία αφίσα,
κάποια άτομα πετάχτηκαν από ένα αμάξι με ταχύτητα και τον χτύπησαν με μεταλλικό
αντικείμενο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο νεαρός μπόρεσε να σηκωθεί και
προσπάθησε να συνέλθει με την βοήθεια της κοπέλας, αλλά μετά από λίγη ώρα
λιποθύμησε. Έμεινε σε κώμα μια εβδομάδα όπου και τελικά ξεψύχησε.
Οι
συναγωνιστές του αφιέρωσαν το παρακάτω κείμενο που μοιράστηκε εκείνες τις
μέρες:
«Δυστυχώς,
δεν είμαστε ακόμη ελίτ, γιατί αν ήμασταν θα ξέραμε σίγουρα πώς να καθοδηγήσουμε
τον λαό μας στο νέο μονοπάτι. Προς το παρόν είμαστε απλώς άνθρωποι που
προσπαθούμε να είμαστε άνδρες και γυναίκες που ζουν έναν αυθεντικό τρόπο ζωής.
Αλλά για να είσαι νέος άνθρωπος, δεν αρκεί να πιστεύεις σε ορισμένες αξίες,
είναι απαραίτητο να τις ζεις και να τις ενισχύεις στην πράξη, καθημερινά: αυτή
είναι εν μέρει η σημασία του να κάνεις πολιτική.
Η επανάσταση
δεν είναι κάτι το αφηρημένο, που μυρίζει θαύμα: είναι κάτι που χτίζεται μέρα με
τη μέρα, κομμάτι με κομμάτι, κάνει λάθη και προσπαθεί ξανά, ακόμα και με
προσωπικές θυσίες, καταφέρνοντας ακόμη και να ξεπεράσει πολλά ενδεχόμενα
προβλήματα που προκύπτουν και τα οποία συχνά, ακόμα κι αν φαίνονται τόσο μεγάλα
και ανυπέρβλητα, αν προσπαθήσεις απλώς να τα δεις από διαφορετική οπτική γωνία,
αποδεικνύονται μικροπράγματα».
Παρόλο που ήσασταν πολύ νέος για να συμμετάσχετε στα
γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989, πώς επηρέασε η εξέγερση στην Τιμισοάρα τις
πολιτικές σας απόψεις και την εθνική σας συνείδηση καθώς μεγαλώνατε;
Αλήθεια, ήμουν σχεδόν 7 ετών τον Δεκέμβριο του 1989. Θυμάμαι
τον φόβο που υπήρχε στην ατμόσφαιρα· ακόμα και ως παιδί μπορείς να νιώσεις πότε
όλοι γύρω σου ανησυχούν βαθιά. Οι γονείς μου, μου εξήγησαν τι συνέβαινε και
γιατί διαμαρτύρονταν οι άνθρωποι.
Ο πατέρας μου ήταν στον στρατό ως Λοχαγός Πεζικού, και ήταν
ένας από τους λίγους αξιωματικούς που αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγή για πυρ
εναντίον των διαδηλωτών. Και δεν λέω ανοησίες απλώς επειδή είναι πατέρας μου,
αλλά πολλοί γείτονες ή φίλοι μου είπαν ότι διέταξε τους στρατιώτες του να μην
προκαλέσουν ή να έχουν κακές συμπεριφορές απέναντι στους διαδηλωτές, και
μάλιστα τους βοήθησε.
Υπάρχουν ιστορίες ότι μετά την επανάσταση, πολλοί
αξιωματικοί που άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών παρακάλεσαν τον πατέρα μου
να μην το πει στην αστυνομία ή στους εισαγγελείς, ο πατέρας μου δεν είναι
ρουφιάνος, αλλά από τότε δεν χαιρετάει ποτέ αυτούς τους ηλίθιους αξιωματικούς.
Οι εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές σκέψεις ήταν κάπως
παρούσες στην οικογένεια μου, οι γονείς μου μου μίλησαν όταν ήμουν παιδί για τη
Μεγάλη Ρουμανία, την 1η Δεκεμβρίου 1918, για τη Σοβιετική κατοχή μετά τον Β'
Παγκόσμιο Πόλεμο, για την αντίσταση στα βουνά τη δεκαετία του '50, για την
περιούσια Μπολσεβίκικη πλειοψηφία που αποτελούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα μετά
τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για τις μεγάλες προσωπικότητες της Ρουμανίας, και ούτω
καθεξής.
Μεγάλωσα με όλα αυτά τα πράγματα, ωρίμασα, κατάφερα να
διαμορφώσω τις δικές μου απόψεις. Διάβασα το μανιφέστο του Μαρξ, κάποιες
δηλώσεις και απόψεις του Λένιν και του Τρότσκι, απλώς για να καταλάβω καλύτερα
τους Κομμουνιστές, και συνειδητοποίησα ότι αυτά που διάβαζα ήταν συμπτώματα ψυχικών
ασθενειών.
Επιπλέον, αν μου επιτρέπετε, συνειδητοποίησα επίσης ότι οι
διαφορές των φυλών του Homo Sapiens Sapiens είναι πραγματικές, και επίσης ότι
το IQ και οι δεξιότητες δεν είναι ίδιες, ότι ο θρησκευτικός φανατισμός είναι
μάστιγα και ότι η Δυτική Ευρώπη είναι το σπίτι ενός «νέου τύπου» Κομμουνισμού,
βασισμένου στη μαρξιστική - λενινιστική «λογική». Αλλά αυτή είναι μια άλλη
μεγάλη συζήτηση, και δεν αποτελεί θέμα της ερώτησης.
Ποιον ρόλο πιστεύετε ότι έπαιξε ο Ρουμανικός Eθνικισμός στην
αντικομμουνιστική εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Τσαουσέσκου;
Ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση. Προσωπικά για μένα, είναι κάπως
δύσκολο να κρίνω ορισμένες πτυχές. Το καθεστώς του Τσαουσέσκου χαρακτηριζόταν
από ένα μείγμα σκληροπυρηνικού Kομμουνισμού και ενός διεστραμμένου «εθνικισμού».
Έτσι, οι επαναστάτες του 1989 είχαν σιχαθεί αυτές τις
ανοησίες, παρόλο που θεωρώ ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους είχε ισχυρές
εθνικές αξίες· κρατούσαν με περηφάνια τις εθνικές σημαίες με την τρύπα στη μέση
(καταλαβαίνετε τι εννοώ; Τη σημαία χωρίς το Κομμουνιστικό έμβλημα, απλώς
κομμένο έξω από τη σημαία), τραγουδούσαν με περηφάνια τον τωρινό εθνικό ύμνο,
γονάτιζαν όλοι μαζί για να προσευχηθούν στην πλατεία.
Αλλά απλώς είχαν μπουχτίσει από εκείνη την αρρωστημένη
«πατριωτική» προπαγάνδα. Απλώς επιθυμούσαν να είναι ελεύθεροι, να έχουν απλά
δικαιώματα έκφρασης, το δικαίωμα να τρώνε όσο θέλουν, το δικαίωμα να έχουν
ηλεκτρικό ρεύμα όλο το 24ωρο, να έχουν ζεστό νερό καθημερινά, να απαλλαγούν από
την καθημερινή Μαρξιστική προπαγάνδα και ούτω καθεξής. Περί αυτού επρόκειτο,
βασικά.
Για όνομα του Θεού, ήταν αγώνας
ακόμα και το να βρεις χαρτί υγείας μερικές φορές. Και ως ένα είδος εκδίκησης,
κάποιοι χρησιμοποιούσαν την επίσημη εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος όταν
πήγαιναν στην τουαλέτα ήταν μια τρομερή πραγματικότητα για χρόνια.
Θεωρείτε την εξέγερση της Τιμισοάρα πρωτίστως ως μια
αντικομμουνιστική εξέγερση, μια εθνική αφύπνιση ή μια κοινωνική διαμαρτυρία;
Ένας συνδυασμός και των τριών πραγμάτων. Προσωπικά, αρχικά
το βλέπω ως μια αντικομμουνιστική εξέγερση. Και συγκεκριμένα μια εξέγερση
ενάντια στον Τσαουσέσκου. Υπάρχουν κάποιες λεπτές πτυχές εδώ.
Βλέπετε, στην
Τιμισοάρα υπήρχε τόσο αντικομμουνιστική εξέγερση όσο και εξέγερση κατά του
Τσαουσέσκου. Ένα απόλυτο μίσος και προς τα δύο. Στο Βουκουρέστι, από τις 21
Δεκεμβρίου και μετά, έχω την αίσθηση ότι ήταν περισσότερο μια εξέγερση κατά του
Τσαουσέσκου. Δεν θεωρώ την Επανάσταση ως μια πλήρη εθνική αφύπνιση, εκτός από
εκείνους που πραγματικά κινητοποιήθηκαν και βγήκαν στις διαδηλώσεις.
Η πλειοψηφία έμεινε πίσω από τις κουρτίνες με τα αυτιά
κολλημένα στα ραδιόφωνα. Επιπλέον, μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου, η
πλειοψηφία αποδέχτηκε τη νέα εγκατεστημένη εξουσία, που στην ουσία ήταν τα ίδια
μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος που ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Τσαουσέσκου και
να κλέψουν την Επανάσταση.
Μετά τις 22 Δεκεμβρίου, η Επανάσταση κλάπηκε δόλια
και τα ιδανικά της διαστρεβλώθηκαν από τη νέα «δημοκρατική» εξουσία. Ναι,
επίσης ήταν μια κοινωνική εξέγερση, καθώς η έλλειψη βασικών αγαθών ήταν μια καθημερινή
ρουτίνα.
Πώς αξιολογείτε σήμερα τις ενέργειες του Ρουμανικού στρατού
και των δυνάμεων ασφαλείας κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών;
Κατά τη γνώμη σας, έχουν εκπληρωθεί οι στόχοι και τα ιδανικά
της εξέγερσης του 1989 στη σύγχρονη Ρουμανία;
Ο Στρατός και η Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν από το καθεστώς
Τσαουσέσκου εναντίον των διαδηλωτών. Τα μέλη της Σεκουριτάτε χρησιμοποιήθηκαν
ακόμη και μετά τις 22 Δεκεμβρίου, όταν ο Τσαουσέσκου είχε πλέον εκδιωχθεί. Εν
τω μεταξύ, ο Στρατός αδελφοποιήθηκε με τον Λαό. Υπήρξαν μάλιστα και κάποια
«ακούσια» περιστατικά μεταξύ στρατού και οπλοφόρων της Σεκουριτάτε. η νέα,
δημοκρατική μέσα σε μια νύχτα, πρώην κομμουνιστική διοίκηση είχε ξεκινήσει το
έργο της.
Τα «ιδανικά» εν μέρει εκπληρώθηκαν ελεύθερες εκλογές, πολυκομματισμός,
το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης αλλά όπως δήλωσα προηγουμένως, η νέα
«δημοκρατία» οικοδομήθηκε από τα ίδια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος
(καθεστώς Ιόν Ιλιέσκου), οι μεγάλες επιχειρηματικές συμφωνίες έγιναν από πρώην
μέλη της Σεκουριτάτε, οι πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά τον Δεκέμβριο του 1989
ήταν ένα τσίρκο.
Ο «κόκκινος ιστός» δεν έσπασε ποτέ. Και οι συνέπειες γίνονται
αισθητές μέχρι σήμερα η Ρουμανία εξακολουθεί να αγωνίζεται κοινωνικά και
οικονομικά.
Γιατί πιστεύετε ότι η Τιμισοάρα κατέχει μια τόσο ισχυρή
συμβολική θέση στην εθνική μνήμη της Ρουμανίας;
Η Τιμισοάρα ήταν ένα παράδειγμα του πώς διαφορετικές
εθνότητες μπορούν να ζουν ειρηνικά μαζί. Μέχρι τη Σοβιετική κατοχή της
Ρουμανίας κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τιμισοάρα είχε
τρεις μεγάλες εθνότητες: Γερμανούς, Ούγγρους και Ρουμάνους (όχι απαραίτητα με
αυτή τη σειρά). Επίσης, υπήρχαν και άλλοι, όπως Σέρβοι, Εβραίοι, Τσεχοσλοβάκοι,
Κροάτες, Βούλγαροι, Τσιγγάνοι. Το 1989 οι Ρουμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία,
αλλά φυσικά υπήρχαν και άλλες εθνότητες (οι σημαντικότερες ήταν οι Ούγγροι, οι
Γερμανοί και οι Σέρβοι).
Επιστρέφοντας στην Επανάσταση του Δεκεμβρίου του 1989 η
σπίθα θεωρείται ότι ήταν μια μικρή διαμαρτυρία Λουθηρανών χριστιανών ενάντια
στη μετακίνηση του ιερέα τους (Ουγγρικής εθνικότητας) από τις Κομμουνιστικές
αρχές, στις 15 Δεκεμβρίου 1989. Μόλις μία ημέρα πριν όλα γίνουν ανεξέλεγκτα.
Έτσι, από τις 16 Δεκεμβρίου, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή
τη θρησκεία, είχαν έναν στόχο: να επαναστατήσουν ενάντια στον Τσαουσέσκου και
τον Κομμουνισμό. Νομίζω ότι κάποιος που ζει οπουδήποτε αλλού εκτός από την
Τιμισοάρα θα έπρεπε να απαντήσει σε αυτό, γιατί εγώ μπορεί να είμαι λιγότερο
αντικειμενικός.
Εμείς, οι άνθρωποι της Τιμισοάρα, έχουμε ένα ρητό: «Η Τιμισοάρα
είναι η πιο όμορφη λέξη στη Ρουμανική γλώσσα». Όπως το αντιλαμβάνομαι, πολλοί
άνθρωποι εκτός Τιμισοάρα τρέφουν βαθύ σεβασμό για την πόλη μου, για τη σημασία
της και για τα ιστορικά της ορόσημα.
Ακόμη και οι άνθρωποι από το Βουκουρέστι ή άλλες μεγάλες
πόλεις δείχνουν πάντα τον σεβασμό τους, και σε πολλούς από αυτούς αρέσει ο
τρόπος ζωής της Τιμισοάρα. Όποιος νοιάζεται για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του
1989 γνωρίζει ότι η Τιμισοάρα, για κάποιες μέρες, ήταν μόνη της εναντίον όλων
τότε, τον Δεκέμβριο του 1989.
Μιλώντας για τον αντικομμουνισμό, οι φοιτητές της Τιμισοάρα
είχαν πραγματοποιήσει μια μαζική διαμαρτυρία πίσω στον Οκτώβριο του 1956, ως
απόηχο της εξέγερσης της Βουδαπέστης, αλλά τότε οι διαδηλωτές της Τιμισοάρα δεν
κατάφεραν να «αφυπνίσουν» περισσότερο κόσμο (δυστυχώς κανείς δεν τιμά τη μνήμη
εκείνων των γεγονότων) έτσι οι Κομμουνιστικές αρχές κατέστειλαν τη φοιτητική
εξέγερση.
Πως βλέπετε τον ρόλο των εθνικών και θρησκευτικών
μειονοτήτων (όπως οι Ούγγροι και οι Προτεστάντες) στο ξέσπασμα και την εξέλιξη
της εξέγερσης;
Υπάρχουν πτυχές των γεγονότων του 1989 που πιστεύετε ότι
έχουν παρερμηνευθεί, υποβαθμιστεί ή σκοπίμως αποσιωπηθεί στον δημόσιο λόγο;
Φυσικά. Όπως σε κάθε γεγονός αυτού του είδους στην ιστορία,
υπάρχουν πτυχές που θα παραμείνουν στο σκοτάδι για τους απλούς ανθρώπους, ίσως
ακόμη και για τα περισσότερα μέλη της πολιτικής διοίκησης.Δεν θέλω να κάνω εικασίες, αλλά θα ήταν μια
σπουδαία έρευνα αν κάποιος ήθελε να ξεσκεπάσει όλα τα βρώμικα πράγματα που
έγιναν πίσω από τις κουρτίνες, ενώ άνθρωποι πέθαιναν στην Τιμισοάρα και στο
Βουκουρέστι. Το πως η Επανάσταση κλάπηκε από αυτά τα Κομμουνιστικά καθάρματα.
Ναι, θα το ξαναπώ: το «νέο» καθεστώς ήταν τόσο παλιό όσο και
το καθεστώς του Τσαουσέσκου! Κάθε πτυχή της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής,
δικαστικής και δημοσιογραφικής ζωής της Ρουμανίας ήταν μολυσμένη από
σκληροπυρηνικά πρώην μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος ή από αχόρταγα μέλη της
Σεκουριτάτε. Και σήμερα όλοι είναι μια χαρά με αυτό. Ακόμη και η ταχεία εκτέλεση
του ζεύγους Τσαουσέσκου έχει εγείρει ορισμένα σοβαρά ερωτήματα.
Ποια μαθήματα πρέπει να αντλήσουν οι νεότερες γενιές των
Ρουμάνων από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1989;
Να διαβάσουν για τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια
της παιδικής ηλικίας και της νιότης των γονιών τους. Φυσικά, η άγνοια και η
επιπολαιότητα βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα ανάμεσα στους νέους και όχι μόνο
(έχουμε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που νιώθει νοσταλγία για τον
«τσαουσεσκισμό», ακόμα και άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1989, αν μπορείτε να
το πιστέψετε αυτό).
Αλλά μιλώντας για τους φυσιολογικούς και αφυπνισμένους
ανθρώπους, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, όπως η
«δημοκρατική» διοίκηση θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε (φυσικά, η εποχή πριν
από το 1989 ήταν αναμφίβολα χειρότερη).
Θα πρέπει να πολεμάμε για την ελευθερία με κάθε μέσο αν
είναι απαραίτητο, και πρέπει να αμφισβητούμε όλες τις προθέσεις και τις ιδέες
που προέρχονται από τις αγαπημένες μας μαριονέτες, συγγνώμη, κυβερνήσεις ήθελα
να πω.
Κοιτάζοντας πίσω, περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά,
υπάρχει κάτι που πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά κατά τη
διάρκεια ή μετά την πτώση του Κομμουνιστικού καθεστώτος;
Στην πραγματικότητα, αρχίζω να ανησυχώ ότι η ελευθερία του
λόγου αρχίζει να περιορίζεται ξανά, παρόλο που είμαστε μέλη Ε.Ε. Πραγματικά,
μετά το 1989, στη Ρουμανία μπορούσες να πεις τα πάντα. Πραγματικά, οτιδήποτε!
Κανέναν δεν τον ένοιαζε. Στον απλό,
καθημερινό μας κόσμο, υπήρχε μια άγρια ελευθερία λόγου. Αλλά βήμα-βήμα, αφότου
μπήκαμε στον «πολιτισμένο κόσμο», δεν μπορούσες να πεις αυτό ή εκείνο, ή να
γελάσεις ή να ειρωνευτείς κάποιον ή κάτι που δεν σου άρεσε ή που απλώς ήθελες
να το κοροϊδέψεις. Καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Οι συμπεριφορές της πολιτικής ορθότητας ήρθαν κι εδώ.
Επιπλέον, θα δεχτείς δριμεία κριτική αν τολμήσεις να αμφισβητήσεις ή Θεός
φυλάξοι, να εναντιωθείς στα επίσημα δόγματα του καθεστώτος ή στις πολιτικές της
ΕΕ. Ή αν εκφράσεις κάποια στοιχεία σχετικά με τον μύθο ή την παράνομη
μετανάστευση, ή τις παρεκτροπές της γνωστής κοινότητας ή την προφανή αξία της
ευρωπαϊκής φυλής. Αυτό μπορεί να σε στείλει στη φυλακή. Οπότε, μιλώντας για όλα
αυτά μου θυμίζει το Κομμουνιστικό καθεστώς.
Είναι η ελευθερία του λόγου μη ελεύθερη; Φυσικά, το νέο
παράδειγμα έφερε «ευημερία», μια πραγματική ελευθερία μετακίνησης. Θα ήταν
παράλογο για οποιονδήποτε να μην το αναγνωρίσει αυτό. Η ιδέα είναι ότι
οτιδήποτε είναι καλύτερο από το Κομμουνιστικό καθεστώς. Και γι' αυτό κάθε
περιορισμός των λέξεων θα έπρεπε να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι. Αν τώρα
επικρίνομαι επειδή ειρωνεύομαι ή εναντιώνομαι σε κάποιον ή κάτι που δεν μου
αρέσει, τι θα συμβεί σε 3 χρόνια από τώρα;
Δεν θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε
τόσο ηλίθιοι ώστε να παραδώσουμε πίσω, κομμάτι-κομμάτι, την ελευθερία. Την
ελευθερία που κερδήθηκε με αίμα και θάνατο τον Δεκέμβριο του 1989.
Προτείνετε μας μερικά καλά αντικομμουνιστικά Ρουμανικά
τραγούδια για εμάς τα «ξαδέρφια» και τους Ρουμάνους που ζουν στην Ελλάδα και
διαθέτουν εθνικιστικά αντανακλαστικά.
Καταρχάς, οφείλω να κάνω μια μικρή διόρθωση. Εσείς οι
Έλληνες δεν είστε ξαδέρφια, είστε αδέρφια. Όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα
ευρωπαϊκά έθνη της Ευρώπης ή της Αμερικής. Αλλά, φυσικά, η πολιτισμική και
συμπεριφορική εγγύτητα υπερισχύει κατά κάποιον τρόπο, οπότε θα μπορούσαμε να
πούμε ότι είστε πιο κοντινά αδέρφια από άλλους.
Σχετικά με τη μουσική, μπορείτε
να ακούσετε αυτά τα τραγούδια (σας έδωσα τη λίστα με τα τραγούδια όταν ήσασταν
στην Τιμισοάρα), ενώ επίσης, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, υπάρχουν κάποια
χορωδιακά τραγούδια της «Σιδηράς Φρουράς» ή τραγούδια που σχετίζονται με τον
Κοντρεάνου και τους συντρόφους του.
Είναι αλήθεια ότι ο Τσαουσέσκου αναγνώρισε επίσημα την
ελληνική εθνική μειονότητα στη Ρουμανία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη
λειτουργία ελληνικών πολιτιστικών συλλόγων, την έκδοση περιοδικών στην ελληνική
γλώσσα και τη διατήρηση περιορισμένων μορφών εκπαίδευσης, ελληνικές σχολές,
αλλά και μαθήματα ελληνικής γλώσσας;
Γενικά, απ' όσο γνωρίζω, το ελληνικό κράτος
διατηρούσε μέσω της ελληνικής χούντας πολύ καλές διπλωματικές σχέσεις με τη
Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Γι' αυτό πιστεύεται ότι ο Τσαουσέσκου ήταν σχετικά
ανεκτικός απέναντι μας.
Γνωρίζω την ερμηνεία ότι ήθελε να παρουσιάσει τη Ρουμανία ως
μια πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα σε σύγκριση με τη Σοβιετική Ένωση. Θα
ήθελα να μάθω την άποψη σας επ' αυτού.
Δεν υπήρξαν εθνικές διώξεις εναντίον κανενός κατά τη
διάρκεια του καθεστώτος του Τσαουσέσκου, εξ όσων γνωρίζω. Υποφέραμε από το κρύο
εξίσου.
Δεν ξέρω πώς το καθεστώς αντιμετώπισε τους Έλληνες, αλλά φαντάζομαι ότι
δεν υπήρξε τίποτα κακό. Στην Τιμισοάρα, για παράδειγμα, υπήρχαν λύκεια στη
Γερμανική, τη Σερβική και την Ουγγρική γλώσσα. Οπότε υποθέτω ότι οι εθνικές
μειονότητες είχαν αρκετά δικαιώματα και κανείς δεν διώχθηκε για την εθνική του
καταγωγή.
«Μέχρι στιγμής κατά τη διάρκεια του χειμώνα, γεμίσαμε
τους τοίχους των δρόμων, των πλατειών και των πάρκων στις γειτονιές του κέντρου
της Αθήνας (Πατήσια, Γαλάτσι, Κυψέλη, Γκράβα κ.λπ.), καθώς και την
πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου, με δεκάδες γκράφιτι, αυτοκόλλητα και συνθήματα,
ενώ ταυτόχρονα «πατήσαμε» δεκάδες συνθήματα πολιτικών αντιπάλων.
Σηκώσαμε πανό
αλληλεγγύης για τον αγώνα των αγροτών και κρεμάστηκαν σε γέφυρες στα Πατήσια
και στο Γαλάτσι.
Το κέντρο της Αθήνας, οι εργατικές γειτονιές και τα
πανεπιστήμια πρέπει να πάψουν να αποτελούν «άβατα» για τους εθνικιστές, όπως
ακριβώς και οι κοινωνικές κινητοποιήσεις, τα εργατικά αιτήματα, οι απεργίες των
εργαζομένων, ο αγώνας κατά της αύξησης των τιμών, για αξιοπρεπή στέγαση, ο
αγώνας για το περιβάλλον και άλλοι τόσοι αγώνες ενάντια στα σκοτεινά οικονομικά
συμφέροντα που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής του λαού μας και τον
εκμεταλλεύονται.
Επιλέξαμε τον δρόμο ως τον τόπο πολιτικής δράσης σε μια
εποχή όπου η ψηφιοποίηση έχει αντικαταστήσει ολοένα και περισσότερο τον
πραγματικό κόσμο.
Το πεδίο του πολιτικού αγώνα, όπου γίνεται η διαφορά μεταξύ
ενός νεκρού κινήματος και ενός ζωντανού, είναι και θα είναι πάντα οι δρόμοι.
Ο εθνικιστικός χώρος δεν μπορεί να περιορίζεται στο να
είναι μια ακίνητη δύναμη, αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα, παρούσα
μόνο σε ετήσιους εορτασμούς η ακόμα χειρότερα, ένα καταφύγιο για γραφικούς νοσταλγούς,
αστούς ακροδεξιούς, εμμονικούς στρατόκαυλους και ψυχικά διαταραγμένους.
Πρέπει
να είναι μια αναδημιουργική δύναμη που θα αντιμετωπίζει και θα παρέχει
απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα του λαού.
Ο εθνικισμός θα είναι λαϊκός,
επαναστατικός και κοινωνικός η δεν θα είναι τίποτα.
Για εμάς, οποιαδήποτε ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή θα
είναι μάταιη αν η ίδια δυναμική της δυστυχίας και της εκμετάλλευσης που
επικρατεί σήμερα επιμένει.
Οποιαδήποτε πρόταση που δεν περιλαμβάνει τον
τερματισμό της δύναμης του χρήματος, της τοκογλυφίας, του καπιταλισμού και της
νεοφιλελεύθερης δικτατορίας της ελεύθερης αγοράς απλώς στερείται εγκυρότητας
και δεν μας ενδιαφέρει.
Από την πολιτική μας σκοπιά ως εθνικοεπαναστατες, δεν
καταλαβαίνουμε όποιον ισχυρίζεται ότι αγωνίζεται για τον λαό ή το έθνος του δεν
θεωρεί τον καπιταλισμό (είτε τοπικό είτε διεθνή) ως τον κύριο εχθρό του, αφού
υποδουλώνει ολόκληρους λαούς, κοινότητες και έθνη.
Κανένας λαός δεν μπορεί να
είναι ισχυρός, ελεύθερος και κυρίαρχος αν είναι δεσμευμένος από τις αλυσίδες
της οικονομικής τυραννίας.
Όσοι αρκούνται σε ένα «ισχυρό έθνος-κράτος» που
περιορίζει τη μετανάστευση (όπως αυτοί που μας λένε ότι η «νόμιμη» μετανάστευση
είναι μια χαρά και το πρόβλημα είναι μόνο η «παράνομη» μετανάστευση)
και
κοσμεί
κάθε δρόμο με σημαίες και αγάλματα, ενώ τα ντόπια αφεντικά και οι καπιταλιστές
συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τον λαό είναι ανθέλληνες, ανεξάρτητα από το αν
αυτοαποκαλούνται «εθνικιστές» ή «πατριώτες».
Επιπλέον, η κοινωνική τάξη που
πηγάζει από τον καπιταλισμό είναι εγγενώς διεφθαρμένη.
Δεν μπορεί να υπάρξει ταξική συνεργασία, ούτε η ιδέα
της «εθνικής ενότητας» που προωθείται από ορισμένα εθνικιστικά κινήματα, εφόσον
υπάρχει παράλληλα μια κοινωνική τάξη (μεγάλοι επιχειρηματίες, η αστική τάξη, τα
αφεντικά κ.λπ.) της οποίας το μοναδικό συμφέρον είναι ο εγωισμός, η απληστία
και το προσωπικό κέρδος εις βάρος της υπονόμευσης της εθνικής κοινότητας.
Θεωρούμε ανήθικο οποιοδήποτε κέρδος που αποκτάται μέσω της κερδοσκοπίας,
τοκογλυφίας ή και εις βάρος των εργατών.
Τέτοιες πρακτικές θα πρέπει να
καταργηθούν και όσοι επωφελούνται από αυτές τις ανήθικες και εγκληματικές
δραστηριότητες είναι εχθροί μας ανεξάρτητα από τη φυλή, το θρήσκευμα ή την
εθνικότητα τους.
Ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε την επιβίωση του έθνους
μας είναι μέσω της επαναστατικής δραστηριότητας και, τελικά, της κατάρρευσης
του τρέχοντος συστήματος.
Πρέπει να καταλάβουμε μια για πάντα ότι τα σημερινά
κράτη, οι κυβερνήσεις, οι θεσμοί, η αστυνομία, ο στρατός, τα μέσα ενημέρωσης,
οι υπερεθνικές δομές όπως η Ε.Ε. ή η Παγκόσμια Τράπεζα, και όλα όσα αποτελούν
το τρέχον σύστημα ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ.
Μην ξεγελιέστε από τους τσαρλατάνους που
αυτοαποκαλούνται «πατριώτες» (πολιτικά κόμματα, προβεβλημένες «περσόνες» των
μέσων κοινωνικής δικτύωσης που πουλάνε μπλούζες και άλλοι οπορτουνιστές αυτού του καρκίνου που
ονομάζεται «πατριωτική δεξιά»).
Δεν έχουμε απολύτως καμία σχέση με αυτή την σιωνιστική
δεξιά.
Η δεξιά, όπως κι αν ντύνεται ή μεταμφιέζεται, είναι ένας εχθρός στον
οποίο δεν πρέπει ποτέ να απλώσεις το χέρι σου για βοήθεια γιατί όταν το κάνεις,
σε χρησιμοποιεί, σε καταβροχθίζει, εκπορνεύει τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας,
ούτε σταγόνα νερό για τη δεξιά ...
... όπως ούτε σταγόνα νερό για την αριστερά, την
αριστερά που έχει προδώσει τους εργάτες, που κυβερνά χέρι-χέρι με το κεφάλαιο,
που είναι αντεθνική, που είναι δειλή και αστική, που έχει ξεπουληθεί στις
τράπεζες και στην «woke»
ιδεολογία.
Ο κίνδυνος των δεξιών/ακροδεξιών
«εθνικιστικών/πατριωτικών» κομμάτων δεν έγκειται μόνο στην παραμόρφωση των
ιδεών μας
(είναι ουσιαστικά νεοφιλελεύθεροι, αντισοσιαλιστές, φιλοσιωνιστές,
οπορτουνιστές και καριερίστες πολιτικοί των οποίων το μόνο πραγματικό ενδιαφέρον
είναι να καταλάβουν την εξουσία και να ζήσουν σαν βασιλιάδες)
έτσι ώστε η
υπόλοιπη κοινωνία να μας συνδέει αυτόματα με αυτά τα σκουπίδια που δεν έχουν
καμία σχέση με εμάς
(πολλοί «εθνικιστές» συμβάλλουν σε αυτό υποστηρίζοντας
πρόθυμα κάθε δεξιά καρικατούρα, είτε πρόκειται για τον Τραμπ, τον Μασκ, τον
Τόμι Ρόμπινσον, το AfD
κ.λπ.)
αλλά και στο ότι, εκτός από όλα αυτά, εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια
ενός τμήματος του πληθυσμού που έχει βαρεθεί και έχει κουραστεί από το σύστημα,
κατευνάζοντας έτσι τον νόμιμο θυμό και διοχετεύοντας τον στη σφαίρα της
νομιμότητας και της δημοκρατίας πουλώντας ελπίδες στις εκλογές, εξαλείφοντας
την πιθανότητα ριζοσπαστικοποίησης ενός τμήματος της κοινωνίας, ακριβώς με τον
ίδιο τρόπο που κάνουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς.
Η
κοινοβουλευτική οδός είναι μια αποτυχία και νομιμοποιεί το σύστημα.
Επιπλέον,
το σύστημα δεν μπορεί να ηττηθεί στο στημένο του παιχνίδι.
Αυτό έχει αποδειχθεί
περίτρανα.
Αγωνιστικοί χαιρετισμοί στις υπόλοιπες επαναστατικές
εθνικιστικές πρωτοβουλίες και οργανώσεις στην Αθήνα και όχι μόνο.
«Καταρχάς, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους για την
απίστευτη κινητοποίηση, για κάθε δωρεά και για όλα τα μηνύματα που στείλατε,
δείχνοντας έμπρακτο ενδιαφέρον για την κατάσταση και την υγεία των τραυματιών.
Για ακόμη μια φορά αποδείξατε πως η ενότητα μας είναι μοναδική όταν οι στιγμές
είναι δύσκολες.
Όλο αυτό το διάστημα βρισκόμασταν σε συνεχή επαφή με το
ιατρικό προσωπικό, καθώς και με τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ που επέστρεψαν πίσω.
Τους συναντήσαμε χθες το βράδυ στο νοσοκομείο και ήταν ιδιαίτερα συγκινημένοι
και ευγνώμονες για τη στήριξη που έλαβαν.
Μας μετέφεραν τις ευχαριστίες τους
προς όλους, για το ότι σταθήκαμε δίπλα τους, ανθρώπινα, σε μια τόσο δύσκολη
στιγμή.
Με απόλυτη αξιοπρέπεια και χωρίς καμία διάθεση κακίας,
μας ενημέρωσαν ότι γνωρίζουν για τη συγκέντρωση χρημάτων και ότι επιθυμούν να
κινητοποιηθούν οι ίδιοι για τους δικούς τους ανθρώπους.
Υπάρχουν πολλά αιτήματα
βοήθειας από την Ελλάδα και η δική τους κοινότητα θα αναλάβει όλα τα ιατρικά
έξοδα καθώς και τη στήριξη των οικογενειών.
Μας ζήτησαν τα χρήματα που
συγκεντρώθηκαν να αξιοποιηθούν για τη συνέχιση της βοήθειας σε ανθρώπους που
έχουν ανάγκη εδώ, στη δική μας κοινότητα, στη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους.
Οι τρεις τραυματίες θα παραμείνουν νοσηλευόμενοι υπό
ιατρική παρακολούθηση, λαμβάνοντας την καλύτερη δυνατή φροντίδα. Τους
επισκέφθηκαν επίσης εκπρόσωποι της Ελληνικής Πρεσβείας στη Ρουμανία, ενώ σήμερα
αναμένεται να φτάσουν στην Τιμισοάρα και οι οικογένειες τους, οι οποίες θα
παραμείνουν στο πλευρό τους μέχρι την αποθεραπεία τους.
Βρεθήκαμε κοντά τους
και χθες, ενημερωνόμασταν συνεχώς για την εξέλιξη της κατάστασης και
παραμένουμε στη διάθεση τους, των οικογενειών τους και της κοινότητας του ΠΑΟΚ
για οποιαδήποτε βοήθεια χρειαστεί το επόμενο διάστημα.
Σας ευχαριστούμε για ακόμη μία φορά όλους όσοι
ανταποκριθήκατε, όπως κάνετε κάθε φορά. Σεβασμός»
Camarazii Romania
«Από τη Ρουμανία
έρχονται τρομερές ειδήσεις. Αυτές τις στιγμές δεν έχει σημασία από πού είναι ή
ποιας ομάδας οπαδοί είναι. Σήμερα είναι αυτοί, αύριο θα μπορούσαμε να είμαστε
εμείς. Ας αναπαυθούν εν ειρήνη»
.jpg)
