Ιωάννης Καποδίστριας, ο ηρωικός «Αντιδημοκράτης» Κυβερνήτης.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Όταν οι σοβάδες του χρόνου σιγά σιγά πέφτουν, τότε είναι που φανερώνεται από πίσω απ' το επίχρισμα, το δομικό υλικό του χαρακτήρα των ανθρώπων. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του ’21 θα ‘πρεπε να ‘ναι στις μαύρες σελίδες της ιστορίας άλλοι σε περίλαμπρη θέση και κάποιοι άλλοι παραμένουν (ακόμη) με το οξειδωμένο από τη νοτιά της ιστορίας φωτοστέφανο τους, που όμως κι αυτό ολοένα αποσυντίθεται. 

Αν και το όνομα του κοσμεί πανεπιστήμιο της χώρας, στις σχολικές εορτές σπανίως αναφέρεται ενώ ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στα εκπαιδευτικά βιβλία. Δεν κάνω λόγο φυσικά για αφιερώματα σε εκπομπές στην τηλεόραση ή ομιλίες στο στράτευμα, ανάξιοι λόγου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγήτορες. 

Οι σύγχρονοι «Ηρόστρατοι» που κρατάνε τα χαλινάρια της ανθελληνικής εξουσίας, είχαν μάλιστα την φαεινή ιδέα να δώσουν το όνομα του στα σχέδια της αυτοδιοικητικής συρρίκνωσης όπου τελικά μετέτρεψαν τις επαρχίες σε καταναλωτικές περιφέρειες της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Το όνομα του «αυταρχικού» ανδρός που επέφερε παλαιότερα την οργή του Μαρξιστή ιστορικού Κορδάτου και την πρόσφατη αδιαφορία του υπουργού Άδωνη Γεωργιάδη δεν είναι άλλο παρά αυτό του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.

Η ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή αποτελεί το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Μια φλόγα μέσα στο σκοτάδι της δυστοπικής νεωτερικότητας. 

Ξαφνικά οι χορηγοί αποσύρθηκαν το κράτος αδιαφόρησε όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε και οι υπεύθυνοι του κέντρου κινηματογράφου αρνήθηκαν κάθε χρηματοδότηση. 

Οι απειλές δεν έλειψαν από την παλέτα του μίσους που κυριαρχεί στο προτεκτοράτο, οι καταγγελίες ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο μελέτης από την ελ.ας ενώ ουδείς εκ του «εθνικιστικού χώρου» δεν τολμάει να θέσει - έστω επικοινωνιακά - το θέμα της ανάδειξης των ενοποιημένων απορρήτων φακέλων που βρίσκονται στο αρχείο του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών στο Λονδίνο και αποκαλύπτουν τα μυστικά σχέδια και τις ευθύνες της Αγγλίας σε σχέση με τον τελετουργικό θάνατο του Καποδίστρια.

Αντιδράσεις είχε προκαλέσει παλαιότερα ο χλευασμός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας από πανεπιστημιακό και μέλος της επιτροπής 2021 για τον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση. 

Προσφάτως μάλιστα γνωστό πρωτοκλασάτο στέλεχος του «αντιεξουσιαστικού χώρου» έσπευσε να σπιλώσει στο Χ το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια, εφημερίδες από ακριβό χαρτί που πωλούνται δωρεάν στους σταθμούς του μετρό φιλοξένησαν λίβελους για το πρόσωπο του, ενώ αντιφασιστικές ιστοσελίδες είτε δεξιάς είτε αριστερής κοπής ξέρασαν χολή για τον Κυβερνήτη. 

Ελάχιστοι όρθωσαν την φωνή τους προς υπεράσπιση του δολοφονημένου Ηγέτη μεταξύ αυτών κάποιοι σύλλογοι μνήμης ενώ κορυφαίες κυβερνητικές προσωπικότητες «πάγωσαν» από την αποδοχή του trailer της ταινίας και αναμένεται να εμφανιστούν στην πρεμιέρα για να σώσουν τα όποια προσχήματα …

Αυτές οι γραμμές ας είναι ένας φόρος τιμής στην μνήμη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Αν υπήρχε συγκροτημένο επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα όφειλαν οι πρωτεργάτες και ηγέτες του να ορκίζονται στον τάφο του στην Κέρκυρα, με γνώμονα το καλό του Έθνους και να παίρνουν όρκο εκδίκησης για τον θάνατο του και την διαχρονική δυστυχία που μας έριξαν οι Αρμοστές και τα τσιράκια τους.

Η γοητεία του Καποδίστρια έγκειται στο ότι λειτούργησε εξαρχής και ταυτόχρονα ως αντίπαλος και των δυο ομάδων που έκτοτε εν πολλοίς καθορίζουν τις τύχες τις χώρας: τα πελατειακά καπετανάτα από την μια μεριά και τους «διαφωτισμένους» εισαγωγείς των δημοκρατικών Ιακωβινικών μοδών από την άλλη. 

Το επίτευγμα αυτών των δυο ομάδων είναι ότι διαχρονικά εμφανίζονται ως άσπονδοι εχθροί, ενώ στην πραγματικότητα η δήθεν αντιπαλότητά τους επιτρέπει να συγκυβερνούν σε έναν 200ετή «μεγάλο συνασπισμό» κάτω από την μύτη των Ελλήνων που συνεχίζουν να εμπιστεύονται τον σάπιο κοινοβουλευτισμό.

Εξαρχής, ο Καποδίστριας προσπαθούσε να καταδείξει το ανεφάρμοστο του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς ο αυταρχισμός της Τουρκοκρατίας είχε προκαλέσει δυσεπίλυτα προβλήματα. 

Οι Έλληνες έπρεπε να αποκτήσουν παιδεία, προκειμένου να συμμετάσχουν υγιώς στα κοινά. Ακόμη και οι πιο ισχυρές οικογένειες έπρεπε να μάθουν να χρησιμοποιούν τη δύναμη τους όχι ως δυνάστες του λαού, αλλά ως αρωγοί του και ως υποστηρικτές της οικονομίας, με εμπιστοσύνη στον Κυβερνήτη. 

Είναι αλήθεια προς φρίκη πολλών ότι ανδρώθηκε ιδεολογικά σε ένα περιβάλλον απολύτως ξένο προς τις αστικοδημοκρατικές ιδέες με στόχο την εθνική απελευθέρωση, δεν πίστεψε ποτέ στις πομφόλυγες που εκτόξευαν μητραλοίες όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης που υπήρξαν πιστά όργανα των ξένων του Φαναριού αλλά και του Σουλτάνου. 

Ανέλαβε κυβερνήτης της επαναστατημένης Ελλάδας το 1827, εξαρχής κυβέρνησε με συγκεντρωτικό τρόπο, παραμερίζοντας το σύνταγμα της Τροιζήνας της οποίας η Εθνοσυνέλευση τον είχε εκλέξει Κυβερνήτη, και αντικαθιστώντας τη Βουλή με το λεγόμενο «Πανελλήνιον», ένα 27μελές σώμα συμβουλευτικού χαρακτήρα υπό τον απόλυτο έλεγχο του, όπως και η Κεντρική Γραμματεία που επιτελούσε ρόλο υπουργικού συμβουλίου. 

Μολονότι φαινομενικά ορκίστηκε για την τήρηση των Εθνοσυνελεύσεων της Επιδαύρου, του Άστρους και της Τροιζήνας γρήγορα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα γραπτά αστικοδημοκρατικά τερτίπια και οραματίστηκε όχι απλά το Νέο Κράτος αλλά την «Ελληνική Πολιτεία». 

Μολονότι τον κατακρίνουν οι εχθροί του για αυτές τις ενέργειες ξεχνούν ότι: «η Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας εξέλεξε ομόφωνα εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους Κυβερνήτη της Ελλάδος τον Ιωάννη Καποδίστρια και μεταβίβασε σ’ αυτόν τη νομοτελεστική της εξουσία για μία επταετία από 3  Απριλίου 1827. 

Οι Πληρεξούσιοι στη συνέχεια, υπέγραψαν την 6η Απριλίου, το προσκλητήριο γράμμα προς τον Καποδίστρια με το οποίο αναγνώριζαν ότι: 

«τα κακά που επήγασαν στο διάστημα του επταετούς αγώνος του Έθνους οφείλονταν στην πολυμέλεια της Νομοτελεστικής Δυνάμεως και ότι προς αποφυγή όλων αυτών των κακών, η Συνέλευση αποφάσισε τη συγκέντρωση όλης της Νομοτελεστικής Δυνάμεως σε έναν και μόνο. Τον προσκαλούσαν δε να επιταχύνει την άφιξή του στην Ελλάδα». 

Ο Κυβερνήτης, φτάνοντας στην Αίγινα, έχει μελετήσει προσεκτικά τα προηγούμενα συντάγματα με τη διάκριση των εξουσιών και κατάλαβε ότι  δημιουργούσαν πολυαρχία και αδυνάτιζαν την εξίσου πολυμελή εκτελεστική εξουσία που δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις. 

Έπρεπε να ικανοποιηθούν όλοι  και αυτό οδηγούσε στην καταστροφή. Η τέλεια ασυδοσία που επακολούθησε και η σειρά των εμφυλίων πολέμων ήταν το θλιβερό επακόλουθο των «ανακατεμένων εξουσιών» που όριζαν τα δημοκρατικά συντάγματα. 

Το Kράτος ως έννοια που έχει σύμφωνα με την μυθολογία αδερφή την Βία (…) ποτέ δεν συγκίνησε πραγματικά τον Κυβερνήτη, η Πολιτεία υπήρξε όμως η Ουτοπία του Μέλλοντος και η ουσία της σκέψης του. 

Κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για τη δημιουργία θεσμών κυριολεκτικά εκ του μηδενός, καταστέλλοντας την πειρατεία, θέτοντας τις βάσεις της δημόσιας διοίκησης εκπαίδευσης και απονομής δικαιοσύνης, αναδιοργανώνοντας το στρατό, ιδρύοντας το Εθνικό Νομισματοκοπείο και το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της χώρας, την «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα». 

Πέτυχε να επικρατήσει εσωτερική ειρήνη, να οργανωθεί στοιχειωδώς η διοίκηση, να λειτουργήσει με κάποια επάρκεια ο κυβερνητικός μηχανισμός, να ληφθεί μέριμνα για τα ορφανά και γενικά για όσους ήταν τελείως απροστάτευτοι. Η χώρα απέκτησε ασφάλεια και τέθηκαν οι βάσεις μιας ομαλής πορείας. 

Για τον Κυβερνήτη προτεραιότητα είχε η εκδίωξη των Τούρκων και των Αιγυπτίων από την Πελοπόννησο και τη Στερεά και η εξασφάλιση όσο το δυνατόν ευρύτερων συνόρων για το υπό σχηματισμό κράτος. Παρά το γεγονός ότι τον αποδέχτηκαν αρχικά οι ξένες δυνάμεις προς εφαρμογή των σχεδίων τους ο ίδιος ήξερε τι έπρεπε να κάνει προς όφελος της Πατρίδας και μόνο υπέρ αυτής.

Υπονόμευσε την θέση των κοτζαμπάσηδων που αντικατέστησαν τους Τούρκους στους θώκους της εξουσίας και άρχισε να ξηλώνει όλες τις παγίδες όλων αυτών που είτε με ράσα είτε, χωρίς ήθελαν και πάλι έναν νέο Σουλτάνο στον σβέρκο του λαού μας. 

Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Καποδίστριας δεν αποκλείει κανέναν, ούτε και αυτούς που αναμείχθηκαν με άσχημο τρόπο στους εμφυλίους πολέμους που προηγήθηκαν, ούτε και αυτούς που διαχειρίστηκαν πολλές φορές με σκανδαλώδη τρόπο τα «εθνικά δάνεια». Πολλοί από αυτούς θα αποτελέσουν πολύ σύντομα το σκληρό πυρήνα της αντιπολίτευσης εναντίον του. 

Με αφορμή την Ιουλιανή επανάσταση στη Γαλλία και την επικράτηση του Φιλελευθερισμού, μεσαία και κυρίως ανώτερα στρώματα κινήθηκαν κατά του Καποδίστρια. Οι Άγγλοι ασφαλώς υποδαύλιζαν τη δυσφήμιση του Κυβερνήτη. 

Η αστική δημοκρατία για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνει πλήρως τον διαχρονικό ιερό Πλατωνικό Λόγο αφού αυτή οδηγεί νομοτελειακά στην απόλυτη τυραννία. Οι φανερές πολιτειακές λύσεις που είχε αρχικά ο Καποδίστριας στη φαρέτρα του απέναντι στα χαοτικά σχέδια των αντιπολιτευόμενων ήταν δύο: Πρώτον, να κηρύξει δικτατορική εξουσία με τη βοήθεια του Στρατού. Δεύτερον, να ωθήσει τον λαό σε επανάσταση εναντίον της Βουλής. 

Δεν έπραξε τίποτα από τα δυο, διότι γνώριζε καλά τις συνέπειες και την λασπολογία που θα ξεκινούσε από την μήτρα της αστικής δημοκρατίας και της τρομοκρατίας την Γαλλία καθώς και την δύναμη του τύπου που ελεγχόταν από τα ξένα κέντρα και τις μυστικές υπηρεσίες.

Αντ’ αυτών, ο Καποδίστριας πρότεινε τη «μεταβολή» του πολιτεύματος, στην οποία συμφώνησαν όλοι οι πολιτικοί παράγοντες και φυσικά θυμίζει σε όσους διαθέτουν ιστορική μνήμη, την κρίση του πανικόβλητου αστικού πολιτικού κόσμου που αποδέχτηκε με έκδηλη ανακούφιση την έκτακτη ανάληψη της πρωθυπουργίας υπό τον Στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου, σε στιγμές τραγικές για την Πατρίδα το 1941 μετά την κατάρρευση του μετώπου, όπου ανέλαβε παρά το θέμα υγείας, την ευθύνη για την αποφυγή του ολοκληρωτικού αφανισμού και την αιχμαλωσία του στρατεύματος καθώς και του λαού μας προς όφελος των Άγγλων. 

Οι λιμοκοντόροι πολιτικάντηδες και πάσης φύσεως δημοκράτες πάντα σπεύδουν στο τέλος σε έναν Αντιδημοκράτη για να σώσουν την Πατρίδα αλλά και το τομάρι τους, ενώ μετά όταν έρχονται και πάλι στην εξουσία κάνουν ουρά στα ειδικά δικαστήρια για  να κατηγορήσουν με απύθμενο θράσος τους «Προμηθείς» ως «προδότες» και «δοσίλογους», ποιοι άραγε, αυτοί που ζούσαν από τις χρυσές λίρες των Αγγλικών δανείων του Αγώνα του 1821 και των Σιωνιστών τραπεζιτών, αργότερα από τα λεφτά των εμπόρων του Βενιζέλου, το ΄41 μέχρι το ΄44 με τις χρυσές λίρες της SOE ενώ τέλος μετά το ΄47 με τα δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ!

Ακόμα και ο κατοπινός του πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος έδωσε αφορμή γι’ αυτά τα ευφάνταστα περί καταπίεσης, ο Σπυρίδων Τρικούπης, έγραψε: «Ουδέποτε άνθρωποι εδέχθησαν με ευνοϊκότερο τρόπο τον σωτήρα τους». 

Αυτό θυμίζει μαρτυρίες πολιτικών αμέσως μετά την έλευση της 21^ης Απριλίου αν και οι Στρατιωτικοί του 1967 ουδεμία πολιτική παιδεία είχαν σε αντίθεση με τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια που διέθετε διπλωματική εμπειρία πολιτική ευφυΐα και κοινωνική οξυδέρκεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο θάνατος του Κυβερνήτη οδήγησε στην έλευση του Όθωνα και της μισητής Αντιβασιλείας καθώς και του Μαξ ντε Ρότσιλντ που ανέλαβε αμέσως την χρηματοπιστωτική εξουσία στην χώρα μας. 

«Το Σύνταγμα ομοιάζει με ξυράφι στη χρήση του οποίου ήταν αγύμναστα τα χέρια των Ελλήνων», είπε κάποτε ο Καποδίστριας στον Άγγλο Πλοίαρχο και αργότερα Πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα, Εδμόνδο Λάϋονς, όταν αυτός τον προέτρεπε να χορηγήσει Σύνταγμα. 

Η κλασική τακτική των άθλιων αστοδημοκρατών είτε την εποχή του Ιωάννη Καποδίστρια είτε αργότερα με τον ολέθριο Ελευθέριο Βενιζέλο και τον ουτιδανό Γεώργιο Παπανδρέου, δεν είναι παρά η απομίμηση των ιδεών εκείνων που ονομάζονται συνοπτικά ως «Σύνταγμα» και σώζουν το πολίτευμα αλλά τελικά καταστρέφουν τάχιστα την Πατρίδα και τον Λαό, στο όνομα πάντα της «ισότητας» και της «ελευθερίας» όπως ονομάζουν τα συμφέροντα τους οι πολυεθνικές και οι στοές. 

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη επιζητούσαν συμμετοχή στα κοινά μόνο εκείνων που είχαν περιουσία και ήταν αυτόχθονες (!) δηλαδή οι πρόκριτοι οι ιεράρχες και οι πολιτικοί με στόχο να αποκλειστούν οι αγρότες και οι πολεμιστές που ζούσαν εκτός των ορίων της επικράτειας θυμίζοντας τις σχέσεις διαφθοράς του σήμερα.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη δεν ήθελαν να υπάρχουν έσοδα για το κοινό καλό αλλά μόνο για τα ξένα κόμματα που υπηρετούσαν κάτι που θυμίζει τα σημερινά χρέη των κομμάτων εξουσίας.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη ζητούσαν από τα άδεια ταμεία άμεσες αποζημιώσεις υπέρογκων ποσών για να περνάνε καλά στους πύργους της Μάνης και τις επαύλεις των Νήσων αν μη τι άλλο οι λήσταρχοι του τότε ΟΠΕΚΕΠΕ φορούσαν και φουστανέλες, ενώ ο Καποδίστριας αρνήθηκε να υποταχθεί σε νέες δυσμενείς δανειακές συμβάσεις καθώς και να πει και «ευχαριστώ» όπως έπραξε γνωστός πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη πανηγύρισαν σε πρωτοσέλιδα την εξόντωση του όπως οι σύγχρονες φυλλάδες επευφήμησαν το '46 τον απαγχονισμό των Εθνικοσοσιαλιστών στην Νυρεμβέργη ή την πτώση των Αντιδημοκρατών Ηγετών του Αραβικού Κόσμου προς όφελος των Σιωνιστών.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη έκαψαν τα πολεμικά πλοία προς όφελος του ξένου παράγοντα που γελούσαν με την κατάντια των προεστών, θυμίζοντας το αντιτορπιλικό «Βέλος» που παραδόθηκε σε ξένη δύναμη και οι πρωτεργάτες του κινήματος επιβραβεύτηκαν αργότερα από τον ξενόδουλο Καραμανλισμό. 

Η δημοκρατία διαχρονικά είναι ο βιαστής της λογικής και ο γδάρτης του λαού μας. 

Σε όλα τα παραπάνω ο «αυταρχικός», «αντιδημοκράτης», «πρωτοφασιστής» Κόμης Καποδίστριας, αντέταξε το λαϊκό συμφέρον και το πλήρωσε με το αίμα του με ηθικούς αυτουργούς τις ξένες πρεσβείες και φυσικούς αυτουργούς τους διαχρονικούς εντολοδόχους του παρακράτους. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα τον μισούν από τους «Ιεχωβάδες» του Περισσού μέχρι τους «αρχιερείς» του φιλελευθερισμού. 

Τον είπαν «συγκεντρωτικό», «τύραννο» και «δικτάτορα» (και τι με αυτό; οι αντιδημοκράτες δεν οφείλουν να διαθέτουν δηλώσεις μετανοίας) στις στήλες των επιδοτούμενων εφημερίδων της Ύδρας οι γνωστοί κατευθυνόμενοι ποντικοί του φιλελευθερισμού, όμως αυτός ως Μάρτυρας Εθνικός και «Άγιος της πολιτικής» αφού πρώτα μεγαλούργησε έπεσε ηρωικά - καθόλου τυχαία τα θανατηφόρα πλήγματα από βόλια στην βάση του κρανίου και από το τεκτονικό ξίφος στην βουβωνική χώρα - στα σοκάκια του Ναυπλίου υπέρ του Ελληνισμού και των Παραδόσεων του έθνους μας. 

Από την ήττα του Ελληνισμού στην Πύδνα έως και σήμερα, το έθνος συνεχίζει να έχει αναλαμπές δόξας και αντίστασης, ενάντια στον μεγαλύτερο εχθρό του, που από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα, την Απείρανθο της Νάξου, την Δρέσδη, το Αμβούργο, τον Πειραιά, την Χιροσίμα μέχρι και την Φαλούτζα, συνεχίζει να σπέρνει την δυστυχία και τον θάνατο και να παίρνει διαχρονική μορφή στην τυραννία που ονομάζεται Δημ(ι)οκρατία!

Το πρόσωπο της αντιφασιστικής αστικής δημοκρατίας

 

Συμπληρώνονται 80 χρόνια από τον πιο διεστραμμένο βομβαρδισμό του Β' ΠΠ στην Ευρώπη.

 

Δράση Αυτόνομων Αθηνών για την Δρέσδη

link: Η «Κόκκινη Βαλκυρία» της RAF (Rote Armee Fraktion): Όταν η ακροαριστερή Ulrike Meinhof κατήγγειλε τον βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους Αγγλοαμερικανούς

γράφει ο Άγνωστος Στρατιώτης

Ο συνεταιρισμός της καταστροφής. Οι "καλοί" της ιστορίας, είχαν γυρίσει το παιχνίδι. Πλέον η κατάληψη του Βερολίνου που θα σήμαινε και την ολοκληρωτική τους νίκη, ήταν θέμα χρόνου. Όμως αυτό δεν τους ήταν αρκετό. Ήθελαν αίμα. Κι άλλο αίμα. Αίμα αθώων παιδιών. Από ένα σημείο και μετά, δεν ανταγωνιζόταν μόνο για το ποιος θα μπει πρώτος στο Βερολίνο αλλά και το ποιος θα πετσοκόψει σαδιστικά, όσο περισσότερους περήφανους λευκούς ανθρώπους μπορούσε που έκαναν το λάθος να θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια χωρίς να αναγκάζονται να πληρώνονται με κουπόνια ή να γίνονται δούλοι του τόκου και μαριονέτες του θείου Σαμ. 

Σ' αυτόν τον διεστραμμένο ανταγωνισμό λοιπόν, η Δρέσδη πλήρωσε το τίμημα. Εκεί που οι "καλοί" σύμμαχοι έριξαν 2.265 τόνους (!) βομβών πάνω σε σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, εγκαταστάσεις φιλοξενίας (πραγματικών) προσφύγων, ακόμα και πλατείες όπου μικρά παιδιά είχαν βγει ντυμένα μασκαράδες να γιορτάσουν τις Απόκριες γνωρίζοντας πως οι Κόκκινοι βρίσκονταν μόλις 150χλμ μακριά από τις πύλες της πόλης. Η Δρέσδη ήταν μια πόλη στολίδι της αρχιτεκτονικής. 

Χωρίς καμία στρατηγική αξία. Χωρίς οχυρώσεις. Χωρίς καν, μια υποτυπώδη αντιαεροπορική άμυνα! Μια πόλη που σβήστηκε απ το χάρτη με τα συνολικά θύματα να αγγίζουν 6ψήφιους αριθμούς! Το συγκεκριμένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπου οργανωτής του ήταν ο γνωστός αλκοολικός, παιδεραστής του Λονδίνου, έχει και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Είναι (ίσως) το μοναδικό στην Ευρώπη που καταδικάστηκε και συνεχίζει να καταδικάζεται, ακόμα και από αρκετούς ιδεολογικούς μας αντιπάλους. 

Από τότε, ατελείωτες σελίδες (φυσικές και ηλεκτρονικές) έχουν αφιερωθεί στην εκτενή εξιστόρηση των δραματικών γεγονότων εκείνων των ημερών παραθέτοντας μάλιστα συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπων που βγήκαν ζωντανοί από αυτή την κόλαση που δημιούργησε η "καλή πλευρά της ιστορίας". Δεν θεωρώ σκόπιμο λοιπόν να επαναλάβω τα ίδια απλά με άλλα λόγια. Δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να αφιερώσω χρόνο μόνο για να γράψω κοινοτυπίες χωρίς καμία περαιτέρω ουσία. 

Κοιτάζοντας λοιπόν στο σήμερα, εμείς οι λίγοι όσοι θέλουμε να χαρακτηριζόμαστε αντάξιοι του ειδικού βάρους που φέρει η ιδέα, ας σκύψουμε το κεφάλι σε ένδειξη σεβασμού προς όλα αυτά τα παιδικά χαμόγελα που έβλεπαν τις εμπρηστικές βόμβες να πέφτουν και νόμιζαν ότι ήταν πυροτεχνήματα. Ας αφιερώσουμε τη σκέψη μας στη μνήμη τους κι ας αναλογιστούμε λίγο τι βάρος φέρουμε στους ώμους μας.

Τέμπη: Το «κρεματόριο» της αστικής δημοκρατίας

 

γράφει ο Μαυρομετωπίτης

Καθώς περνάει ο καιρός όλο και περισσότερα αποκρουστικά στοιχεία έρχονται στο φώς για την υπόθεση των Τεμπών. Την υπόθεση που εναγωνίως προσπαθεί να θάψει η κυβερνητική μαφία, αποκρύπτοντας στοιχεία, αλλοιώνοντας τα γεγονότα, εμπαίζοντας τους συγγενείς των θυμάτων και τον ελληνικό λαό. Εμπλεκόμενοι στο κυβερνητικό έγκλημα εισαγγελείς και δικαστές, ανώτεροι κρατικοί φορείς, υπουργοί και παράγοντες, όλοι μαζί βουτηγμένοι σε ένα δολοφονικό τρίγωνο εξαπάτησης και διαφθοράς που μας υπενθυμίζει την βρωμιά και τον βούρκο της αστικοδημοκρατικής πολιτείας. Μία κατάσταση που οι στίχοι των No Surrender στο περίφημο τραγούδι «κράτος της πουστι@ς» δεν φτάνουν για να περιγράψουν...

Τον Νοέμβρη ήρθε στη δημοσιότητα ηχητικό που αποκαλύπτει ότι πολλοί επιβάτες πέθαναν από τις φλόγες και την ασφυξία σε δεύτερο χρόνο, με εμπειρογνώμονα να επιβεβαιώνει ότι μόνο η έκρηξη υδρογονανθράκων θα μπορούσε να προκαλέσει μία τέτοια τραγωδία. Η φημολογία, λοιπόν, για μεταφορά παράνομου φορτίου το οποίο η κυβέρνηση ήθελε επιμελώς να αποκρύψει πλέον είναι πιο βάσιμη από ποτέ. Η έκθεση του εμπειρογνώμονα Βασίλη Κοκοτσάκη αναιρεί τους ισχυρισμούς του Μητσοτάκη που με περίσσεια, υποκριτική σιγουριά πριν δύο χρόνια δήλωνε, σε συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη:

«Το γνωρίζουμε αυτό πια με βεβαιότητα. Γνωρίζουμε ακριβώς τι μετέφερε το εμπορικό τρένο. Δεν υπήρχε τίποτα εύφλεκτο. Η σύγκρουση ήταν τόσο βίαιη και τόσο σφοδρή που προκάλεσε – αυτό μας λένε οι ειδικοί – μια πρώτη ανάφλεξη και προφανώς στη συνέχεια υπήρχαν εύφλεκτα υλικά, λάδια, τα οποία πήραν φωτιά, όταν έγινε η σύγκρουση. Άρα αυτό θέλω να το απαντήσω κατηγορηματικά γιατί ξέρετε όχι μόνον στη χώρα μας, παντού ευδοκιμούν οι θεωρίες συνομωσίας. Δεν υπήρχε τίποτα ύποπτο στην εμπορική αμαξοστοιχία».

Πλέον υπάρχουν στοιχεία ότι επιβάτες καίγονταν μέσα σε λίγα λεπτά, ταχύτητα μετάδοσης φωτιάς που μόνο οι υδρογονάνθρακες μπορούν να προκαλέσουν σύμφωνα με όσα ισχυρίστηκε ο εμπειρογνώμονας Κοκοτσάκης και συμμερίζεται ο χημικός Φαϊζάλ Χάν. Στο ίδιο ηχητικό οι επιβάτες επιβεβαιώνουν ότι έχουν έλλειψη οξυγόνου, κάτι που όπως λέει ο Κοκοτσάκης, φανερώνει ότι πρόκειται για υγρούς διαλύτες και όχι έλαιο σιλικόνης, υγροί διαλύτες που είναι υπεύθυνοι για την καύση του οξυγόνου, την ταχύτατη καύση και την υψηλή θερμοκρασία που προκλήθηκε στο σημείο. Το κυβερνητικό αφήγημα καταρρίπτεται ενώ στο σημείο δεν βρέθηκαν ποτέ αντικείμενα, πειστήρια, κλπ, δεν έγινε ποτέ καταγραφή και περιγραφή των υλικών κάτι που ενοχοποιεί μια κυβέρνηση που φοβάται την αλήθεια και τις αποκαλύψεις.

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα είπε ο Κοκοτσάκης και για τα περίεργα ... «ψαχτήρια» που έγιναν στο σημείο της τραγωδίας:

«Ο χειριστής του drone προφανώς εντυπωσιάζεται από αυτό που βλέπει ... βλέπει μη διασωστικές ομάδες, αυτοί δεν είναι διασώστες, δεν είναι πυροσβέστες, δεν είναι αστυνομικοί, ούτε στρατιώτες. Δεν ξέρω αν βρίσκεται κάποιος από αυτούς με πολιτικά, γιατί διακρίνονται δύο άτομα με πολιτικά, αλλά οι άλλοι είναι με διακριτικά γιλέκα, και ψάχνουν κάτι συγκεκριμένο, πάνω στις γραμμές ... Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να είναι εκεί, είναι όμως. Δεν πρέπει να πουν τι έψαχναν στις 4 το πρωί, με τους φακούς, που σίγουρα δεν είναι κάτι πολύ μεγάλο, ή κάτι πολύ μικρό;»

Ο Κοκοτσάκης τονίζει:

«Όλα τα στοιχεία αλλοιώθηκαν. Τα πάντα αλλοιώθηκαν. Με αποτέλεσμα να μπορώ να σας πω σήμερα με βεβαιότητα, ότι είναι υδρογονάνθρακες, χημικοί διαλύτες. Μπορεί να είναι και ξυλόλιο, μπορεί να είναι βενζόλιο, μπορεί να είναι τουλουόλιο … μπορεί να είναι όλα μαζί. Αυτά λέγονται υγρά καύσιμα, χημικοί διαλύτες ... Όμως, με το να μεταφερθούν 700 κυβικά χώματος, να πεταχτούν εκεί που πετάχτηκαν, να βρεθούν έναν χρόνο μετά, άρα δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις υγρό καύσιμο».

Επτασφράγιστο μυστικό το τι μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία. Ήδη τρέχει προκαταρκτική εξέταση από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να διερευνηθεί ... ο λόγος για τον οποίον το βιντεοληπτικό υλικό από τις κάμερες του μηχανοστασίου Θεσσαλονίκης δεν περιείχε βιντεοσκοπήσεις της φόρτωσης της εμπορικής αμαξοστοιχίας, χωρίς ωστόσο να έχει παραγγελθεί έρευνα για το τι μετέφερε η αμαξοστοιχία.

Μία στημένη ανακριτική διαδικασία την οποία το κράτος θέλει να τελειώσει βιαστικά χωρίς να ακουμπήσει τα καυτά και επίμαχα ζητήματα, με έναν ανακριτή που κρατείται στη θέση του από το δικαστικό συμβούλιο παρά τις αιτήσεις των συγγενών των θυμάτων για την αντικατάσταση του, αφού δεν προβαίνει σε ενέργειες ουσιαστικής διερεύνησης του εγκλήματος παρά τα συγκλονιστικά στοιχεία που έχουν έρθει στο φως.

Βέβαια τι να περιμένεις όταν προτείνεται για πρόεδρος της δημοκρατίας ο Τασούλας, ο άνθρωπος που κρατούσε στο γραφείο του την δικογραφία της Ευρωπαίας Εισαγγελέως για τα Τέμπη και τις μηνύσεις σε βάρος του υπουργείου μεταφορών και άλλων μελών της κυβέρνησης, τον άνθρωπο που παρακωλύει την εξεταστική επιτροπή και θέτει συνεχώς εμπόδια στην διερεύνηση της υπόθεσης. Κατά την δική μας άποψη, ωστόσο, μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος θα ταίριαζε για πρόεδρος της δημοκρατίας. Γιατί αυτό ακριβώς είναι η αστική δημοκρατία.

Η αστική δημοκρατία, της οποίας ο σαδισμός εκδηλώθηκε με το μπάζωμα του νεκροφόρου σημείου, με χαροκαμένους γονείς οι οποίοι βρήκαν τα οστά των παιδιών τους μήνες αργότερα στο Κουλούρι της Λάρισας, μέσα σε χώματα και άλλα συντρίμμια. Ένα αποκρουστικό έργο συγκάλυψης, μία προσπάθεια να θαφτούν μαζί με τα μπάζα και τα οστά, οι ευθύνες και η ενοχή των κυβερνώντων.

Ποιός είναι ο φόβος και η πρεμούρα της κυβέρνησης; Τι έχει να κρύψει και μπαζώνει, αλλοιώνει τον τόπο της τραγωδίας; Γιατί δεν ρίχνει φώς στην υπόθεση και κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό και τις οικογένειες 57 θανόντων;

Μήπως πρόκειται για παράνομη εισαγωγή και λαθρεμπορία υλικού νόθευσης καυσίμων; Άλλωστε το ξυλόλιο είναι το κατά κόρον χρήσιμο υλικό για τέτοιες εργασίες ... Μήπως πρόκειται για εξυπηρέτηση ύπουλων γεωστρατηγικών παιχνιδιών μίας αμερικανόδουλης και σιωνιστικής κυβέρνησης αφού τέτοια χημικά είναι χρήσιμα για τον αμερικανικό στρατό και τις ενέργειες του στην Μέση Ανατολή. Όπως και να έχει κάτι πολύ πιο «σκοτεινό» και πολύ πιο «μεγάλο» ευθύνεται για το δυστύχημα, από την απλή αβλεψία ενός σταθμάρχη. Κάτι το οποίο βρίσκεται ακόμη ελεύθερο και εκτός φυλακής. Και ο νους μας φτάνει από τρίγωνο διαπλοκής της ελληνικής πλουτοκρατικής ολιγαρχίας - μαφίας και κυβερνητικών παραγόντων, μέχρι γεωπολιτικές εξυπηρετήσεις του Αμερικανοσιωνισμού. Όλα πιθανά και όλα υπαρκτά στη Πολιτεία των Αντιφασιστών της Βρωμιάς, των Μαφιόζων, των Παιδεραστών και των Βιαστών.

Άξια αναφοράς η πλήρη ανυπαρξία του «ακροδεξιού» χώρου στην όλη υπόθεση η οποία έχει γίνει αντικείμενο καπηλείας από την αριστερά. Οι εθνικιστές επιβεβαιώνουν για ακόμη μία φορά την πλήρη απόχη τους από τα φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα και την εμμονική, ψυχοπαθολογική προσκόλληση στις ζητωπατριωτικές και βυζαντινές χίμαιρες. Κινηματική παράλυση και μονοθεματικό ρεπερτόριο είναι αυτά που χαρακτηρίζουν την ελληνική ακροδεξιά που αδυνατεί να αναπτύξει πολιτικό αισθητήριο και να ανιχνεύσει τα πεδία δυνητικής άσκησης κοινωνικής και κινηματικής επιρροής. Μίας ακροδεξιάς που δεν θέλει να θίξει το κράτος και τους φορείς εξουσίας, ούτε να συγκρουστεί μαζί τους, μίας ακροδεξιάς που γλείφει από εδώ και εκεί ζητιανεύοντας την αποδοχή της συστημικής σαπίλας ...

Τα Τέμπη είναι, ακριβώς όπως η περίπτωση των «Αγανακτισμένων», μία γιγαντιαία παλλαϊκή, απολιτική συσπείρωση των Ελλήνων ενάντια στο κατοχικό καθεστώς. Mια προσπάθεια που ξεκίνησε από τις οικογένειες των θυμάτων χωρίς χαρακτηριστικό πολιτικό/κομματικό προσδιορισμό, με στόχο την έκθεση της κρατικής διαφθοράς και την κινητοποίηση ενάντια στην κρατική αθλιότητα. Μια προσπάθεια που ενώνει όλους τους Έλληνες, που δεν στερείται πατριωτικού πρόσημου και που μπορεί να καταλήξει σε γενικευμένη αντισυστημική πάλη. Ίσως το γεγονός των Τεμπών είναι το μόνο τα τελευταία χρόνια που μπόρεσε να κινητοποιήσει και να βγάλει στους δρόμους τόσο μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού μετά από ένα μακρύ διάστημα αποτελμάτωσης και αποδοχής της νεοφιλελεύθερης, τεχνοκρατικής διαχείρισης. Με τον «χώρο» φυσικά να κλείνει τα μάτια του μπροστά στο τεράστιο πεδίο το οποίο του ανοίγεται ...

Εμείς, ωστόσο, οι Εθνικοεπαναστάτες, οι «Αναρχοφασίστες», οι «Αρνητές της Δυστοπίας» δεν μένουμε αμέτοχοι και δηλώνουμε την απερίφραστη καταδίκη μας στο αστικό κράτος δολοφόνο που καίει τους συμπολίτες μας μέσα σε βαγόνια για να εξυπηρετήσει βρώμικα παιχνίδια των νταβατζήδων του. Το «σφαγείο» των Τεμπών είναι μόνο ένα επεισόδιο στο ατελείωτο σήριαλ της καπιταλιστικής δημοκρατίας που εξαφανίζει μέρα με την μέρα τον Λαό μας, πουλάει την Πατρίδα μας, καρφώνει στο φέρετρο τον Ελληνισμό. Κλείνει σε κελιά αγωνιστές αλλά και άγνωστους καθημερινούς αγωνιστές της βιοπάλης ενώ αφήνει έξω πρεζέμπορους, παιδεραστές, λαθρέμπορους, βιαστές, μεγαλοκαρχαρίες της καπιταλιστικής διαπλοκής, αστικά απολειφάδια βουτηγμένα στη κομπίνα και τη ρεμούλα. Με αυτό το κράτος είμαστε ολικοί εχθροί!

Χειρότεροι από τους «ναζί», αγαπητέ απολιτίκ αναγνώστη και εσύ φίλε μας από την Αριστερά που μας διαβάζεις, είναι αυτοί που στηρίζουν αυτό το σάπιο σύστημα. Χειρότεροι από τους «αρνητές του ολοκαυτώματος» είναι οι ένοχοι για το «ολοκαύτωμα των Τεμπών». Τι χειρότερο, λοιπόν, μπορούν να σου κάνουν οι «ναζί» και οι «φασίστες» από αυτά που σου κάνει ο αστικοδημοκρατικός Λεβιάθαν; Για σκέψου εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές ...

Χειρότερο από τα «κρεματόρια των ναζιστών» είναι το «κρεματόριο» των Τεμπών. Το «κρεματόριο» της αστικής δημοκρατίας, εκεί που κάηκε ολοσχερώς η Εβραία Μαριέττα Μόλχο, ένα από τα 57 θύματα που δεν έχουν εντοπιστεί ... ούτε τα ίχνη της, ούτε η στάχτη της.

Στο έργο του «Η Διάλυση τους Συστήματος», ο Franco Freda, έγραφε για τη φύση και τον χαρακτήρα του Αστικού Κράτους:

«Σε αυτές τις δημοκρατίες, το κράτος χρησιμοποιείται για την διατήρηση της σταθερότητας, με την μεσολάβηση όλων των κατασταλτικών και καταπιεστικών οργάνων του, της ηγεμονικής σχέσης μίας τάξης, της αστικής τάξης και ιδιαίτερα ενός μέρους αυτής, του τμήματος που συνιστά την πλουτοκρατική ολιγαρχία - με τον Λαό»

Μία άλλη μεγάλη, εγχώρια αυτή την φορά, μορφή, μία ιδιάζουσα ιδεολογική περίπτωση που το ΚΚΕ χαρακτήριζε «ιδιότυπο εκφραστή του ελληνικού νεοφασισμού» και «Αναρχοφασίστα», ο Νίκος Βεργίδης, δήλωνε:

«Λοιπόν στο χέρι μας - στο χέρι δηλαδή του απλού λαού - είναι ν' ανατρέψουμε τους δολοφονικούς αστικούς μύθους και τους δήθεν «ηθικούς» πειθαναγκασμούς τους. Στο χέρι μας είναι να συντρίψουμε τούτο το κράτος των ηλιθίων αρθρώνοντας τον ολοκληρωτικά νέο λυτρωτικό Λόγο. Στο χέρι μας είναι να μετατρέψουμε τα αγχώδη βογγητά της μπουκωμένης κοινωνίας «μας», σ' εξαγνιστικό Λόγο μιας ετοιμόγεννης «παρθένας» μήτρας». Να σκεφθούν καλά λοιπόν αυτοί που μας διαβάζουν και να επαναπροσδιορίσουν τους εχθρούς τους και τους συμμάχους τους!

Άνθη της εξεγερσιακής συνείδησης

του Σταύρου Λιμποβίση 

Αυτοί που δεν έχουν τάφους, που τα σώματα τους έγιναν στάχτη, αυτοί που τα παράσημα τους έλιωσαν στις φλόγες της ήττας και οι στολές τους κομματιάστηκαν από τα μαχαίρια  των Ταλμουδιστών, αυτοί οι "καταραμένοι" είχαν προβλέψει τα πάντα. 

Αυτοί που μπροστά στην αγχόνη της δημοκρατίας δεν δείλιασαν και δεν απέφυγαν το άγγιγμα του θανάτου χωρίς θάρρος, αυτοί που έκαναν τον ύστατο μορφασμό αποδοκιμασίας στον ιερέα της υποταγής, αυτοί που φώναξαν για το νέο Πουρίμ του '46 είχαν δίκιο ακόμη και αν υπήρξαν άδικοι με τους λάθος ανθρώπους. 

Σήμερα που ο χρόνος δείχνει να συρρικνώνεται από την ταχύτητα των εξελίξεων και η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι γεγονός αντιλαμβανόμαστε ότι ο δικός μας κόσμος τελείωσε το 1945 και μετά ένας νέος κόσμος γεννήθηκε. 

Κόσμος λαμπερών τεράτων και χαμογελαστών δημίων. Κόσμος αφθονίας που οδηγεί στον βιολογικό θάνατο λόγω της κατανάλωσης και εμπορευματοποιεί συνειδήσεις και συναισθήματα αφού πρώτα ξεπουλήσει στα παζάρια της ανηθικότητας τα σώματα που πλέον κατατάσσονται στις σάρκες. 

Ο κόσμος της μόλυνσης της βιομηχανίας των φαρμακευτικών, ο κόσμος της πλαστικής διασκέδασης και της χρήσης ναρκωτικών, ο κόσμος της κουλτούρας του γρήγορου τρόπου σε όλα και της αποφυγής της θυσίας είναι ο νέος υπέρλαμπρος κόσμος τους. 

Ένας κόσμος που γεννήθηκε δομήθηκε και ανυψώθηκε από τις δυνάμεις του σκότους που κυριάρχησαν στον πλανήτη. Εμείς δεν ανήκαμε ποτέ σε αυτόν τον κόσμο αφού δηλώνουμε Άνθη μιας περιόδου που δεν υπάρχει πια και πολεμήθηκε με φώσφορο και πρακτικές γενοκτονίας. 

Και ακόμη και αν φυτρώνουν οι σκέψεις μας ως λουλούδια μοναδικά και μοναχικά μέσα μας καίει η φλόγα της εξέγερσης και της ανατροπής που φοβίζει τους τυράννους. Δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας.

Άναρχοι και Αμετανόητοι - παντοτινοί Αντιδημοκράτες

Η σκοτεινή της πλευρά της Γαλλικής επανάστασης (https://www.anaktisi-mag.gr/)

 

Η Γαλλική Επανάσταση είναι αναμφίβολα ένα ιστορικό γεγονός που περισσότερο από κάθε άλλο, προσφέρεται για να αναδείξει τη δυναμική της ανατροπής. 

Με το 1789 τελειώνει ένας κόσμος βασισμένος στην ιεραρχία και ξεκινά ένας κόσμος εμπνευσμένος από τις ισότιμες απαξίες που οδήγησαν τη Δύση να βυθιστεί στην άβυσσο της παρακμιακής κοινωνίας. 

Αργότερα ορισμένοι θαρραλέοι διανοούμενοι, ακολούθησαν το δρόμο του ιστορικού ρεβιζιονισμού για να προσπαθήσουν να διορθώσουν τον επιφανειακό «παράδεισο» που έκτισε και καθιέρωσε η προπαγάνδα. 

Στη Γαλλία εκδόθηκε και το “Le livre noir de la Revolution française”, «Το μαύρο βιβλίο της Γαλλικής επανάστασης», που στόχευε να αναλύσει με άκρως κριτική προσέγγιση τα γεγονότα που έχουν εκληφθεί ως την αληθινή γένεση της νεωτερικότητας.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Το έθνος σε έκλειψη, οι εκλογές σε συνέχεια.

γράφει ο Ανέστης Θεοφίλου

Οι εκλογές σύμφωνα με την φιλελεύθερη λογική της Γαλλικής επανάστασης είναι η επιλογή του λαού για τους αντιπροσώπους του οι οποίοι δηλώνουν την κυριαρχία του. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα; Την απάντηση την είχε δώσει ο Μ. Καραγάτσης όπου είχε γράψει πως ''η αθηναϊκή δημοκρατία στην πραγματικότητα ήταν μια κοινότητα ολιγάριθμη η οποία ηγεμόνευε  περισσότερους από αυτούς για τους οποίους λειτουργούσε''. Τον Καραγάτση έρχεται να τον επιβεβαιώσει η ίδια η ιστορία διότι ο Περικλής ο αλκμεωνίδης πολιτικός και θεμελιωτής της αθηναϊκής δημοκρατίας όταν κατάλαβε πως η αριστοκρατική Σάμος αποτελεί τροχοπέδη για τα σχέδια της Αθήνας στο Αιγαίο τότε την κατέλαβε επιβάλλοντας δημοκρατικό πολίτευμα με απώτερο σκοπό τον έλεγχο των ναυπηγείων της Σάμου.

Η ίδια αυτή ολοκληρωτική δικτατορία του ασυνείδητου που λέγεται δημοκρατία ήταν αυτή που νομιμοποίησε πάμπολλες φορές εθνικές τραγωδίες όπως αυτή της Κύπρου όπου η Γ' Ελληνική Δημοκρατία στήθηκε πάνω στο αίμα της νήσου αφού πρώτα ο κίναιδος Καραμανλής αποποιήθηκε των ευθυνών του σαν πρωθυπουργός της Ελλάδος αντί το ελληνικό κράτος μέσω του στρατού να πολεμήσει για την Κύπρο. Αλλά μάλλον η δημοκρατία ήταν πιο σημαντική από την άμυνα του νησιού όπου πριν μερικά χρόνια από την κυπριακή τραγωδία οι Κύπριοι πατριώτες της ΕΟΚΑ έδιναν το αίμα τους για την Ένωση.

Όπως υποστήριζε και ο Ιούλιος Έβολα ''η δημοκρατία αποτελεί πολίτευμα μη αρίστων άρα δεν μπορεί να διαχειριστεί ζητήματα τα οποία απαιτούν πνευματική ευγένεια''. Μια δημοκρατία που υπακούει στα κελεύσματα του όχλου, διότι σε αυτόν βασίζεται προκειμένου να συνεχίσει η τοκογλυφική ηγεμονία, είναι αδιανόητο να φυλάξει κάποια γενικά συμφέροντα τα οποία αποτελούν το βασικό κριτήριο της ελευθερίας σύμφωνα με την Μπερκιανή έννοια και όχι την φαινομενική της Γαλλικής επανάστασης.

Στην καθ'ημάς πραγματικότητα η αστική δημοκρατία βρίσκεται στο ξόδι και συν τοις άλλοις συνοδεύεται από την γενική παρακμή της Δύσης η οποία έχει ως μοναδική άμυνα τον θετικισμό που της διαθέτει ο πολιτισμός της. Αυτόν τον πολιτισμό τον οποίο εκπροσωπεί την σήμερον ημέρα στην Ευρώπη του νέοφιλελευθερισμού ο εθνικισμός, παρόλα αυτά διώκεται από το αστικό σύστημα διότι θέτει ζητήματα κυριαρχίας στους λαούς της Ευρώπης οι οποίοι μπορεί να διαθέτουν ποικιλία γλωσσική όμως έχουν κοινή καταγωγή και πολιτισμό και αυτό τους ενώνει. Ο φιλελευθερισμός λοιπόν που υπακούει στο διεθνές κεφάλαιο δεν διστάζει να θέσει ακόμα και εκτός νόμου ταυτοτικά κινήματα όπως έκανε ο Μακρόν στην Γαλλία με την "Γενιά της ταυτότητας" και το Action Francaise συνδέοντας το με την τρομοκρατία.

Άρα σε μια δημοκρατία όπου αντιμετωπίζει ως τρομοκράτες τους εθνικιστές, ταυτοτιστές, εθνικοσοσιαλιστές και εθνικοεπαναστάτες τότε οι προηγούμενοι δεν έχουν κανένα όφελος από αυτή διότι τους έχει οριοθετήσει ως εχθρούς της οπότε μια συμμετοχή στην γιορτή του όχλου αποτελεί άλλη μια χαμένη μάχη. Η σύγχρονη μάχη του εθνικισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη πρέπει να είναι πρωτίστως επαναστατική και κατ'επεκταση πολιτική υπό την εκλογική έννοια, διότι όταν δεν φτιάχνεις επαναστατική εθνική συνείδηση στους οπαδούς σου τότε πρέπει να περιμένεις πως απευθύνεσαι σε ευμετάβλητο εκλογικό σώμα που θα συμβιβαστεί με ημίμετρα.

Όπως έγραφε και ο Ντομινίκ Βεννέρ στο ιδεολογικό του μανιφέστο ''Για μια θετική κριτική, καμία ενότητα με άτομα του καθεστώτος! Πρέπει να τους καταγγέλλουμε με σθένος. Με αυτό τον τρόπο, οι μάζες θα σταματήσουν να γίνονται αντικείμενο παραπλάνησης, οι υποστηρικτές θα χάσουν την φυσική αφέλεια τους και θα γίνουν εκπαιδευμένοι αγωνιστές''. Ο σύγχρονος αγωνιστής πρέπει να αποκτήσει κινηματική συνείδηση και πάνω από όλα πολιτική οξυδέρκεια ούτως ώστε να έχει έναν ρεαλιστικό ρομαντισμό ο οποίος δεν θα γίνεται υποχείριο του κάθε εθνικόφρονα που τοποθετείται από το καθεστώς προκειμένου να καταστείλει την εθνική αντίδραση.

Επίσης η προπαγάνδα της εθνικιστικής ιδέας πρέπει να είναι το δόρυ του εθνικού αγωνιστή και να μην μένει αδρανής απέναντι στον ανήθικο πόλεμο του καθεστώτος και όπως θα έλεγε και ο  Ντομινίκ Βεννέρ ''το να δρας στον λαό δεν είναι προνόμιο των κομμουνιστών'' οι οποίοι κατά Νίκολα Γκομέζ Νταβίλα είναι συνυφασμένοι με την πορνογραφία στον σύγχρονο κόσμο.

Ανακοίνωση του L.C.C.

Ως Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές και αντιδημοκράτες δεν θα μπορούσαμε να έχουμε τίποτα άλλο, παρά μία περιφρονητική στάση απέναντι στις επερχόμενες εκλογές. Μακριά από τις ονειρώξεις μερικών για ανατροπή του συστήματος στις δεύτερες εκλογές, ποσοστιαίας σάρωσης και λαϊκής τιμωρίας του συνταγματικού τόξου, εμείς φτύνουμε και αυτήν την δημοκρατική τους γιορτή. Αποχή λοιπόν από αυτήν την κοροϊδία και την υποτίμηση της όποιας νοημοσύνης έχει απομείνει σε αυτόν τον νεοελληνικό λαό. 

Η δημοκρατία αντιλαμβάνεται τον λαό ως μια άμορφη και άβουλη να αντιδράσει στα κακώς κείμενα μάζα, η οποία με την βοήθεια του φιλελευθερισμού και του κομμουνισμού έχει χάσει την αίσθηση της ζωής, της μαχητικότητας, της αξίας του Έθνους και της Φυλής. Η χυδαία ασυδοσία και η μπαρουφολογία των τελευταίων εβδομάδων δεν έχει προηγούμενο, η αποχαύνωση των πολλών μεγαλώνει και η "σοφή λαϊκή εντολή" θα δοθεί ξανά στους ίδιους και τους ίδιους. 

Μαύρο λοιπόν σε όλους όσους διέλυσαν τα όνειρα και τις ελπίδες των νέων Ελλήνων, ξεπούλησαν την Γη των Πατέρων και γέμισαν την χώρα με ανατολίτικες μυρωδιές και υπάρξεις. Όχι στις εκλογικές αυταπάτες, φτύστε τους πολιτικούς και κάψτε τις κάλπες!

Lamia Casual Crew

 «Καταραμένη Δημοκρατία, αυτοκρατορία θηρίων, βασίλειο σκλάβων, παζάρι δούλων, υπεροχή των γραφιάδων. Ζοφερή δημοκρατία,  υπόνομος όπου πνίγεται η φαντασία, η ευρηματικότητα και η ενέργεια. Αλαζονικοί γάιδαροι, ηλίθιοι κλέφτες ... κάτω η δημοκρατία»

Δεν ήταν ατύχημα αλλά ένα ακόμη έγκλημα της αστικής δημοκρατίας.

"Οτιδήποτε είναι επιζήμιο για την σημερινή τάξη πραγμάτων έχει την υποστήριξή μας. Διότι εμείς επιζητούμε την Καταστροφή. Σε ένα κόσμο που μας έχει περιθωριοποιήσει, υψώνουμε την αρχή της θέλησης για καταστροφή, διότι μόνο η καταστροφή που θα καθαρίσει τα πάντα από το σάπιο φιλελεύθερο σύστημα θα ανοίξει τον δρόμο σε εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές. Γι' αυτό και εμείς παλεύουμε για να επιταχύνουμε την αρχή της καταστροφής του σημερινού συστήματος στηρίζοντας ότι εναντιώνεται σε αυτό και το βλάπτει, όπως κάθε απεργία, κάθε κυβερνητική κρίση, κάθε αδυναμία του Κράτους. Κάθε αποδυνάμωση του είναι καλή, πολύ καλή για μας και πάντα εμείς θα προσπαθούμε να δυναμώνουμε όλες τις παραπάνω δυσκολίες για το κράτος, με πείσμα και με θέληση ώσπου αυτό τελικά πεθάνει".

Gregor Strasser

του Σταύρου Λιμποβίση

Η νέα «θυσία» των Τεμπών στον βωμό του κέρδους και της αδιαφορίας είναι ένα μόνο κεφάλαιο από το ματωμένο βιβλίο αυτού του πολύπαθου λαού, που δείχνει να τον βαραίνει μια κατάρα ζοφερή. Από τα χιλιάδες παιδιά των ορεινών χωριών που πέθαναν πριν και μετά την γέννα επειδή δεν υπήρχαν δομές υγείας, τους χιλιάδες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που ξεκλήρισαν οι μεταδοτικές ασθένειες στους βάλτους που τους έβαλε το κράτος προς εξεύρεση κατοικίας, από τους νεκρούς που έθαψαν κρυφά στα μοναστήρια της εκκλησιαστικής εξουσίας, στα ναυάγια με τα σάπια πλοία των εφοπλιστών - του σχεδίου Μάρσαλ και της ρεμούλας - μετά τον εμφύλιο που έπνιξαν χιλιάδες, οι νεκροί στις οικοδομές και τα εργοτάξια των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι τους νεκρούς της Πάρου της Μάνδρας και τους Ματιού και σήμερα των Τεμπών είναι η ίδια ματωμένη πορεία σε μια χώρα χειρότερη και από αφρικανική αποικία. 

Δεν υπάρχουν λόγια για τον χαμό των νέων παιδιών που ξεκληρίστηκαν επειδή το κομματικό δημοκρατικό κράτος επέλεξε να παίξει με τις ζωές τους και να βάλει ως προτεραιότητα το κέρδος και το βόλεμα. Η συντριβή των οικογενειών και η οδύνη είναι τα συναισθήματα όλων αυτών που βλέπουν μια Ελλάδα να πεθαίνει από τα τροχαία, την πρέζα και τις αρρώστιες ακόμη και από τα εμβόλια των Ισραηλινών πολυεθνικών. Τι να πεις και τι να περιγράψεις για την νέα αιματηρή θυσία στον φρικιαστικό βωμό ενός ανθελληνικού κράτους που ήταν είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των Τελευταίων Πιστών. 

Από όπου και να πιάσεις τον Μινώταυρο της δημοκρατίας, στα χέρια σου θα κυλήσει αίμα από τις άγνωστες δολοφονίες στον Έβρο και τα νησιά ή τις αυτοκτονίες στον στρατό, από τους χαλασμένους δρόμους που ξεκληρίζονται ολόκληρα χωριά, από την πρέζα που σπρώχνει το ίδιο το σύστημα εξουσίας και άνθρωποι των υπουργείων με τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ να κουβαλούν την πρώτη ύλη από το Αφγανιστάν, από τις χιλιάδες εκτρώσεις που χρηματοδοτεί το ίδιο το κράτος προς όφελος των γιατρών, από τα παιδιά που είχαν ανάψει το τσουκάλι για να ζεσταθούν και πνίγηκαν από τα αέρια, από όλους αυτούς που πέθαναν στον δρόμο από ασιτία ή από καρκίνο στα νοσοκομεία επειδή δεν νοιάζεται κανείς ή επειδή οι πολυεθνικές αρέσκονται στο να μας ταΐζουν τον θάνατο σε πολλές γεύσεις. 

Όλα τα μεγάλα εγκλήματα έχουν αστική υπογραφή και δημοκρατικό περιτύλιγμα, είτε περπατάς στον δρόμο και κάποιος ένοπλος θα σε ελέγξει για την ταυτότητα σου με το πιστόλι δίπλα στο πρόσωπο, είτε θελήσεις να πας με το τρένο και να γυρίσεις τελικά σε κομμάτια και με την νεκροφόρα επειδή κάποιος του ήρθε να πει «πάμε και όπου βγει». Το νέο αφήγημα της αποικίας δεν έχει κάποιο σενάριο γιατί απλά δεν χρειάζεται να υπάρχει κάτι τέτοιο. Η δημοκρατία είναι εδώ ενωμένη δυνατή και με τείχος ισχυρό χτισμένο από όλα τα κόμματα και τους αντιφασίστες. Η δημοκρατία είναι θωρακισμένη εδραιωμένη και φοράει κουκούλα όπως ο δήμιος. Η δημοκρατία έχει εμπειρία σφαγής από την Μήλο και την Εύβοια μέχρι την Βανδέα την Δρέσδη την Απείρανθο τον Πειραιά την Βαγδάτη και την Τζενίν. 

Η δημοκρατία όμως δεν έχει αδιέξοδα διότι όταν θέλει είναι η ίδια και διέξοδος και αδιέξοδος. Το αδιέξοδο το έχει ο λαός μας που αγνοεί ότι ο αφανισμός του είναι έργο σε εξέλιξη. Σου τάζουν δεκάωρο για 600 ευρώ και σου δίνουν αντίδωρο επίδομα αναπηρίας. Σε αφήνουν στα χέρια των αφεντικών του ιδιωτικού τομέα και σε σκοτώνει η δουλειά αν δεν σε σκοτώσει ο οδηγός της Μπακογιάννη στα φανάρια του Συντάγματος. Σε στέλνουν για θητεία και αν καείς από βραχυκύκλωμα - όπως έγινε το 2004 με πέντε νέους - απλά στην κηδεία σου η Σημαία θα βρίσκεται στο φέρετρο σου και οι γονείς σου με το ένα πόδι στον τάφο. Και εκείνη η Σημαία αρχίζει να ξεθωριάζει στα μάτια μας. Και κάθε φορά που ακούμε για έναν νέο νεκρό οικοδόμο που σκοτώθηκε επειδή κανείς δεν έλεγξε τα μέτρα ασφαλείας ξεθωριάζει η Σημαία πιο πολύ. Και κάθε φορά που ο θάνατος, σου θυμίζει ότι ουδείς εστί αθάνατος ξεθωριάζει ακόμη πιο πολύ η Σημαία. Και κάθε φορά που η ακροδεξιά δείχνει να μην νοιάζεται για τις κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες η Σημαία μας φαίνεται σαν την σημαία της παράδοσης. Και νέες κηδείες και νέα μνημόσυνα και νέες Γαλανόλευκες διπλωμένες και G3 να ρίχνουν στο αέρα και αθάνατος να φωνάζουν κάποιοι και δώσε μουσική πένθιμη. 

Κανείς δεν είπε όμως για τα σάπια F4 (ο Μιχαλολιάκος θυμήθηκε μόνο να μας πει ότι τα παρήγγειλε η χούντα) κανείς δεν είπε για τα σάπια ελικόπτερα που μας έδωσαν οι ΗΠΑ και έχουν πέσει κάποια από αυτά, κανείς δεν θα βγάλει μιλιά για τους νεκρούς στρατιωτικούς που πέθαναν από το ουράνιο των βομβών στο Κοσσυφοπέδιο. Και ας το δούμε και άνευ εθνοσήμου. Κανείς δεν θα πει για τον εργάτη της ΔΕΗ που ο εργολάβος τον έστειλε στο καμίνι της μονάδας λιγνίτη να πεθάνει για το χρονοδιάγραμμα εργασίας, κανείς δεν θα νοιαστεί πλην λίγων. Κανείς δεν θα πει κάτι για τον ντελιβερά που περνάει το κόκκινο φοβούμενος μην χάσει τον μισθό που έχει ανάγκη. Κανείς πλην ελαχίστων δεν θα θυμηθούν τους νεκρούς στα ναυπηγεία που ανατινάχτηκαν στα αμπάρια των πλοίων. Όλοι θα ξεχάσουν πλην ελαχίστων, όλοι θα πουν συλλυπητήρια και κρίμα τα παιδιά και πάλι όμως θα τους ψηφίσουν τους κομματάρχες. Και οι κομματάρχες θα συνεχίσουν να πίνουν τον φρέντο τους στα σαλέ της Ελβετίας γιατί όπως είπε και ο δημοσιοκάφρος «μας χρειάζονται οι θυσίες για να βελτιωνόμαστε». 

Δεν είναι όμως τα δικά τους παιδιά που πεθαίνουν. Αυτά έχουν ασφάλειες ζωής και ελικόπτερα αν χρειαστεί, γιατρούς και εντατικές ιδιωτικές, φάρμακα αν πάθουν καρκίνο και θεραπεία αν τους χτυπήσει ο κινέζικος ιός. Όλοι σε λίγες ημέρες θα χαιρετίσουν την νέα νίκη της δημοκρατίας στις εκλογές, και του χρόνου τέτοια μέρα θα πατήσουν like στην υπενθύμιση της τραγωδίας. Η δημοκρατική τους αγωνία θα έχει λήξει και θα αναμένουν την νέα τραγωδία που θα μας χτυπήσει την πόρτα.

«Προς αποκατάστασιν της Αληθείας»: η άγνωστη επιστολή του Δρ. Ανδρέα Σταθόπουλου για τα γεγονότα της Κύπρου και τα πρόσωπα της στρατιωτικής κυβέρνησης (εφημερίδα «Χρυσή Αυγή» 17.12.1999 - .pdf)

για να κατεβάσετε το αρχείο .pdf στον σύνδεσμο εδώ ...

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι:

15 Ιουλίου 1974: η προσπάθεια ανατροπής του Μακάριου ...

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η συγκλονιστική συνέντευξη του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Β΄ Λευτέρη Παπαδόπουλου σε .pdf στο περιοδικό "Το Αντίδοτο" (Ελληνική Δράση Καλαμάτας τεύχος 2&3 - Αύγουστος 2015&Μάρτιος 2016)
Ημέρα μνήμης για τις Αντιδημοκρατικές δυνάμεις: ΕΟΚΑ Β' Ξαναχτύπα! (15η Ιουλίου 1974)

Μια αναγκαία απάντηση σε παλαιότερο άρθρο γνωστού αστέρα της αντιφασιστικής «Χρυσής Αυγής» σχετικά με τον Ταξίαρχο Ιωαννίδη.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η άγνωστη επιστολή του Δρ. Ανδρέα Σταθόπουλου στο περιοδικό "Απολλώνειο Φως" (09-10/2010 τεύχος 85) για τους υπαίτιους της Κυπριακής τραγωδίας και τον Ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη (.pdf)

Όταν η ΕΟΚΑ Β’ πήρε τα όπλα για την Ένωση (του Νίκου Παπαγεωργίου από τον πρόλογο του βιβλίου «Η Αληθινή Ιστορία της ΕΟΚΑ Β’»)

Από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα και την Απείρανθο της Νάξου, μέχρι το Αμβούργο την Δρέσδη και τον Πειραιά η φωνή της ιστορίας αντηχεί στις συνειδήσεις των Εθνικοσοσιαλιστών και των Φασιστών: «Θάνατος στη Δημοκρατία!»

Δύο τόμοι του Γαλλικού Συντάγματος είναι ντυμένα με ανθρώπινο δέρμα από την Βανδέα. Οι δύο γενοκτόνοι νόμοι αυτής της εποχής ισχύουν μέχρι και σήμερα και η Γαλλική κυβέρνηση αρνείται να τους αποσύρει. 

του Κ.Σ.

Σαν σήμερα το 1789 ξεκινούσε η αρχή του τέλους της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αρχή της βαρβαρότητας, της φαυλότητας, της απόλυτης τυρρανίας που γεννά η δημοκρατία και στηρίζουν οι άβουλες και ανόητες μάζες των αβράκωτων «Sans - culottes».

14 Ιουλίου 1789, η Γαλλική επανάσταση, ο διαφωτισμός και η δημοκρατία θα διέλυαν επίσημα την παράδοση του παλαιού κόσμου. Η επιβολή του ατομικισμού θα γινόταν η νέα θρησκεία. 

Την σκοτεινή εκείνη εποχή, μία μικρή επαρχία στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού ύψωσε το ανάστημα της κατά του Παρισιού: η Βανδέα.

Όμως οι δημοκράτες και οι παραλλαγές τους, θα επικρατούσαν σε ολόκληρο τον κόσμο δείχνοντας τις πραγματικές τους προθέσεις σε όποιον διαφωνούσε. Το φανατικό αυτό κίνημα κατάφερε να διαλύσει συθέμελα την παράδοση του παλαιού κόσμου με αυταρχικές πολιτικές, μαζικές εκτελέσεις αλλά και με την βίαιη αποθρησκειοποίηση της κοινωνίας. 

Αυτά συμβαίνουν και σήμερα με τον μανδύα της ωραιοποίησης και του δικαιωματισμού.Σίγουρα οι γκιλοτίνες των Γάλλων είχαν περισσότερο ήθος από τα σημερινά όπλα των δημοκρατών.

Το δημοκρατικό πολίτευμα αναγεννήθηκε το 1789 μέσα στο αίμα και μέχρι σήμερα αξιολογεί την ορθότητα της άποψης ανάλογα με τον αριθμό των οπαδών που την ακολουθούν. Η πολιτική ορθότητα και η παγκοσμιοποίηση είναι ένας σταθμός στην διαδρομή αυτή. 

Τα γεγονότα και οι εξελίξεις οδηγούν όσους διαχωρίσουν την θέση τους από τις αυταρχικές πολιτικές των κυβερνήσεων της Σοβιετίας της ΕΕ σε νέες γκιλοτίνες.

Όσοι κρατήσουν το κεφάλι ψηλά, όσοι αντισταθούν μέχρι το τέλος θα έχουν την Τιμή να ζήσουν μια νέα Βανδέα, ένα νέο Βερολίνο.

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΖΟΣΕΦ ΒΕΣΤΕΡΜΑΝ:

"Ο ΧΑΣΑΠΗΣ ΤΗΣ ΒΑΝΔΕΑΣ"

«Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα. Πέθανε κάτω από το ελεύθερο σπαθί μας μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά της. Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα, Δημοκράτες (αντιμοναρχικοί) πολίτες, μόλις την έθαψα στους βάλτους και στα δάση της Σαβεναί, συμφωνά με τις διαταγές που μου δώσατε [.. .] Συνέθλιψα τα παιδιά κάτω από τις οπλές των αλόγων, έσφαξα τις γυναίκες, που, τουλάχιστον αυτές, δεν θα γεννήσουν ξανά συμμορίτες ... εξολόθρευσα τα πάντα»!

Η Επανάσταση της Βανδέας: Ιστορία εικονογραφημένη αριθμός τεύχους 156 Ιούνιος 1981 σελ 40 - 51 (.pdf)

Η έκτρωση, η Βαστίλη, η Βανδέα και ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ: μια σημειολογία του Μοντέρνου

Η σφαγή της Βανδέας από τους Γάλλους Διαφωτιστές

Η έκτρωση, η Βαστίλη, η Βανδέα και ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ: μια σημειολογία του Μοντέρνου

link: Σοδομοδημοκρατία

link: Η Επανάσταση της Βανδέας: Ιστορία εικονογραφημένη αριθμός τεύχους 156 Ιούνιος 1981 σελ 40 - 51 (.pdf)

link: Η σφαγή της Βανδέας από τους Γάλλους Διαφωτιστές

Το καλοκαίρι του 1994, το πλούσιο και ογκώδες  περιοδικό The Human Life Review, που εκδίδεται από το φημισμένο Human Life Foundation της Νέας Υόρκης, δημοσίευσε μία πραγματεία του John Attarian υπό τον τίτλο ‘Η έκτρωση και ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ’. O συγγραφέας ερευνά τη σχέση μεταξύ της σαδιστικής νοοτροπίας και των εκτρώσεων και επικεντρώνεται στη γνωστική απόρριψη της φυσικής νομοτέλειας και της αναπαραγωγής.

Ακόμη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Michelle Vovelle, ιστορικός της Γαλλικής Επανάστασης συνδεδεμένος με το κομμουνιστικό κόμμα της Γαλλίας, δήλωσε ότι, για τα γεγονότα της φημισμένης ‘Πτώσης της  Βαστίλης’ στις 14 Ιουλίου του 1789 είναι σωστό και αναγκαίο να μιλάμε μόνον για μία ‘συμβολική ερμηνεία’. Άφησε έτσι να διαφανεί η τεράστια προπαγανδιστική κατασκευή,  που διήρκησε περισσότερο από δύο αιώνες, λειτουργική στην ιακωβίνικη προοδευτική μυθολογία. «Εκείνη την ημέρα» γράφει ο Jean Dumont, στην αρχή του εξαιρετικού  έργου του Οι ψευδείς μύθοι της Γαλλικής Επανάστασης, «οι  ‘καταπιεσμένοι Παριζιάνοι’ από τους ‘σκοταδισμούς’ του Παλαιού Kαθεστώτος (L’ Ancien Régime) απουσίαζαν από την πλατεία και η επιχείρηση ολοκληρώθηκε από μια μισθωμένη τρομοκρατική ομάδα,  ενώ οι ‘μεγάλοι ηγέτες’ της Επανάστασης ήταν αλλού. Ο Bernand René Jourdan, μαρκήσιος του Launay, κυβερνήτης της Βαστίλης, συζητά, αποσύρει τα κανόνια, αφήνει έναν απεσταλμένο του Hôtel de Ville  να επισκεφθεί το παλιό φρούριο και προσκαλεί δύο αντιπροσώπους των πολιορκητών στο τραπέζι του». 

Στη συνέχεια ξέσπασε μια αψιμαχία, μετά την οποία ο De Launay παραδόθηκε. Ένας υπαξιωματικός των εξεγερμένων στρατιωτών υποσχέθηκε, στην τιμή του ως στρατιώτης, ότι δεν θα βλαφθεί κανένας. Παρόλα αυτά, ο Launay σφαγιάζεται και το σώμα του σύρεται στο δρόμο. Ένας  βοηθός  κουζίνας που ήξερε πως να ‘δουλεύει το κρέας’ κόβει το κεφάλι του, το τοποθετεί στην κορυφή ενός  μπαστουνιού και το περιφέρει στην πόλη μέχρι το βράδυ. Στη συνέχεια, αυτή η χειρονομία θα αποτελέσει έναν από τους επαναστατικούς ‘καλούς τρόπους’ απευθυνόμενους στα θύματα. Στη Βαστίλη, οι ‘ήρωες της 14ης Ιουλίου’ απελευθέρωσαν μόνο τέσσερις παραχαράκτες, δύο τρελούς και έναν νεαρό έκφυλο αλήτη  κλεισμένο εκεί  κατόπιν αιτήματος των γονιών του, απελπισμένων από  τον έκλυτο βίο του. Εάν η ‘grande journèe’ (μεγάλη ημέρα) είναι μόνο ένα σύμβολο, είναι εξαιρετικά συμπτωματικό ότι οι πράκτορες που είχαν εγγραφεί στη μισθοδοσία των Γάλλων επαναστατών, απελευθέρωσαν -εδώ όλη η εμβληματική και προκλητική δύναμη της πράξης - έναν ‘μαθητή’ του Donatien Alphonse τον François de Sade.

ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ

Η φιλοσοφία, ο πολιτικός δογματισμός, ο αθεϊσμός και η πορνογραφία: το κοκτέιλ του Κόμη de Sade είναι η εικόνα του ‘πεφωτισμένου κόσμου’ που αναδύεται με τόλμη και οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου σύμφωνα με αυτόν τον ιδιαίτερα παραμορφωμένο τρόπο κατανόησης της σχέσης ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη διάνοια που, ξεκινώντας από ένα διάσημο παιδαγωγικό έργο του Ferdinand Destutt de Tracy για την εποχή του Ναπολέοντα, το ‘Élements de ideologie’,  ονομάζεται συνήθως ‘ιδεολογία’.

Η ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ

Με ένα φιλοσοφικό-πολιτικό ενδιάμεσο που τοποθετήθηκε ανάμεσα στις πορνογραφικές σελίδες του La philosophie dans le boudoir, ο de Sade κάλεσε τους Γάλλους να καταβάλουν περισσότερες προσπάθειες για να ολοκληρώσουν το ‘δημοκρατικό’ μετασχηματισμό τους, δηλαδή την ‘επίθεση στον ουρανό’: Ο Juan Donoso Cortès υπενθύμισε ότι κάθε πολιτικό ζήτημα είναι πάνω απ 'όλα ένα θεολογικό ζήτημα. Η ιστορία αρχίζει με ένα μεγάλο ‘πρόλογο στον ουρανό’. Σε αυτή την πραγματεία (La philosophie dans le  boudoir), ο Γάλλος ερωτομανής, δηλώνοντας ότι η δολοφονία δεν είναι έγκλημα, διατυπώνει κλασσικά επιχειρήματα του ‘δημογραφικού ελέγχου’: «το ανθρώπινο είδος πρέπει να εκκαθαριστεί από το λίκνο». Ο Jean-Baptiste Carrier, ο ‘δήμιος  της Νάντης, δήλωσε ότι το πρόσωπο της γης πρέπει να εκκαθαριστεί με κάθε κόστος από την ‘τερατώδη φυλή της Βανδέας’ (sic).

Ο ‘θεϊκός μαρκήσιος’ (ποια θεότητα θα λάτρευε αυτός ο άνθρωπος που, μέσω των προσώπων των βιβλίων του, έλεγε ότι θεωρεί θεούς τα σεξουαλικά όργανα;) ήταν ευγενής όπως και o Robespierre που είχε παραιτηθεί από το ‘de’ μεταξύ του ονόματος και του επώνυμου που κληρονόμησε από την οικογένεια. Όπως και πολλοί άλλοι επαναστάτες και οι δύο ανήκαν σε εκείνη την παρακμιακή αριστοκρατία που είχε χάσει κάθε επαφή με τη γη στην οποία μια άλλη αριστοκρατία (μικρή, μεσαία, αγροτική και στρατιωτική) έχυνε με τιμιότητα το αίμα της μαζί  με  τους  χωρικούς  που εξοντώνονταν από τον επαναστατικό Μολώχ. 

Εκείνη του de Sade και του Robespierre ήταν μία ξεπεσμένη αριστοκρατία που είχε χάσει την επαφή με τον λαό και που έσφαξε τον  ίδιο το λαό για να του επιβάλλει μία μη θελημένη ‘απελευθέρωση’ από τις ‘αλυσίδες’ εκείνης της αυθεντικής αριστοκρατίας που (ο λαός) σεβόταν και την ήθελε ως αρχηγό του στη μάχη. Εκείνη η  αριστοκρατία του τρόμου ήταν η υπεύθυνη για την επανάσταση. Αυτή ξέκοψε από το λαό και το μαχαίρωσε, έχασε την αίσθηση της πραγματικότητας και αντί αυτής έθεσε το δικό της διανοητικό σχήμα πάνω από το υπάρχων: «Τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα!» θα γράψει ο Ernst Bloch για την ουτοπία στο Μαρξισμό, προσφέροντας έναν εξαιρετικό ορισμό της ‘ιδεολογίας’. Και η ιδεολογία, η άρνηση των γεγονότων,  είχε το πάνω χέρι.  

Μαρκήσιος de Sade, άμβλωση, επανάσταση, ιδεολογία, ολοκληρωτισμός. Η σημερινή Βανδέα ονομάζεται άμβλωση: μειώνει τον ‘πεινασμένο’ πληθυσμό, επιτρέπει σε ένα κράτος να εξαλείψει εσκεμμένα και επιστημονικά ένα μέρος του δικού του έθνους, καταστέλλει τους ‘λιγότερο ανθρώπους’ που αντιτίθενται στην ιδεοκρατική  ηγεμονία, είτε σκληρή  είτε μαλακή, ‘ισχυρή’ ή ‘αδύναμη’, απολυταρχικά ή δημοκρατικά σχετικιστική. 

Σύμφωνα με τον de Sade - μιλάει μέσα από το στόμα της κυρίας De Saint-Age, κηδεμόνας των διαστροφών της Eugénie de Mistival, μιας ανήλικης που ξεκίνησε όλα τα είδη σεξουαλικών βδελυγμάτων, συμπεριλαμβανομένης της βίας πάνω στη μητέρας της, που διαπράχθηκε με την υποκίνηση του ελευθεριακού πατέρα της- οι γυναίκες, όπως οι σκύλες και οι λύκαινες γεννήθηκαν μόνο για το σεξ και για αυτό είναι οι ‘απόλυτες ιδιοκτήτριες’ του σώματος, των  απολαύσεων του και ‘ό,τι απορρέει από αυτό’. Η μητρότητα θεωρείται η ανώτατη δυστυχία - «η αναπαραγωγή είναι τόσο τρομερή για μένα, ώστε θα πάψω να είμαι φίλη σου τη στιγμή που θα μείνεις έγκυος», υπόσχεται η De Saint - Ange στη νεαρή ερωμένη - θύμα που μπορεί εύκολα να αποκατασταθεί κάνοντας έκτρωση  μέσα στις πρώτες επτά ή οκτώ εβδομάδες της ζωής του εμβρύου. 

«Μην φοβάσαι την παιδοκτονία» λέει η κηδεμόνας  στη Eugénie «το έγκλημα είναι φαντασιακό». Η έκτρωση ενός εμβρύου είναι σαν να εκκενώνεις άλλα σωματικά απόβλητα. «Ακόμη και αν το παιδί είχε ήδη γεννηθεί»- λέει η De Saint-Ange, διδάσκοντας τη νεαρή γυναίκα, με την αμφιφυλόφιλη συνεργασία του αδελφού της, του ιππότη Mirvel - «η γυναίκα πρέπει να έχει το πλήρες δικαίωμα να το ‘καταστρέψει’: είναι στην πραγματικότητα ο απόλυτος ιδιοκτήτης κάθε δικαιώματος στα παιδιά, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου να τα εξαλείψει. Η ολική εξάλειψη της ανθρωπότητας δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από την παροχή μιας υπηρεσίας στη φύση.»

πηγή