"Σε όλη αυτή την παρακμή των καιρών μας, κάθε φορά που περνάμε μπροστά από το μνημείο της Λεωφόρου Ηρακλείου, σκεφτόμαστε πως εμείς είμαστε ζωντανοί. Και ως ζωντανοί, δεν μας μένει τίποτα άλλο πλην του να αρπάξουμε τη σκυτάλη που αφήσαν αυτοί που πέσαν. Και με αυτή στα χέρια, οφείλουμε να κραυγάσουμε πως ακόμη και αν μία ολόκληρη κοινωνία δεν αναγνωρίζει αυτά τα νεκρά παιδιά ως «παιδιά» της, εμείς τα αναγνωρίζουμε ως αδέρφια!"
Βάσος Φτωχόπουλος: «Ξύλο το πρωί στους δεξιούς, το μεσημέρι στους αριστερούς, τη νύχτα στους κεντρώους τζαι ξανάπαρκης» ήταν η παραγγελιά σου και την τηρούμε το κατά δύναμιν. ΕΝΩΣΙΣ τζι ας γινεί το γαίμαν μας αυλάτζιν.
Προ αμνημονεύτων ετών, ήμουν φοιτητής, θυμάμαι που σκαλίζοντας τα ράφια κάποιου βιβλιοπωλείου, έπεσε στα χέρια μου το άγνωστο σε μένα μέχρι τότε κυπριακό περιοδικό "ΕΝΩΣΙΣ" με υπότιτλο τον στίχο του Μιχαηλίδη "τζας γενεί το γαίμα μας αυλάτζιν".
Εκδότης ο Έλλην της
Κύπρου, από την κατεχόμενη Γιαλούσα της Καρπασίας, ακατάβλητος αγωνιστής του
Ενωτικού Κινήματος, Βάσος Φτωχόπουλος.
Δυνατή κι ευχάριστη έκπληξη με κατέλαβε ξεφυλλίζοντας το εν λόγω έντυπο. Πνεύμα ελευθεροφροσύνης το διαπερνούσε, φοβερό, διαλυτικό χιούμορ, απαξιωτική ειρωνεία προς τους εξουσιαστές, τους "ρεαλιστές", τους κάθε λογής συμβιβασμένους.
Ελευθεριακό πνεύμα και ελευθεριακό "στυλ" είχε ο Φτωχόπουλος, "αντιεξουσιαστικό" και γι' αυτό χαρακτηρίστηκε "αναρχοπατριώτης".
Μα, υπάρχουν τέτοιου τύπου πατριώτες;
Ο Βάσος Φτωχόπουλος μάς απέδειξε ότι υπάρχουν: το αντίπαλο δέος στον
σκοτεινό και λούμπεν μηδενισμό των Εξαρχείων.
Διατηρούσε, πληροφορήθηκα, την ταβέρνα "ΑΙΓΑΙΟΝ", στολισμένη με μια τεράστια Ελληνική Σημαία. Ο κατάλογος και οι αποδείξεις έγραφαν "Εστιατόριον Αιγαίον, Λευκωσία, Νομός Κύπρου, Ελλάς" και οι τιμές ήταν πρώτα σε δραχμές και δίπλα σε λίρες.
Όταν έμπαινε κάποιος στο μαγαζί, ο πρώτος χώρος ήταν
βιβλιοπωλείο και μετά γινόταν ταβέρνα.
Γιατί ο Βάσος
Φτωχόπουλος ήταν χωρίς εισαγωγικά διανοούμενος: εκδότης, συγγραφέας, ποιητής,
κάρφος στο μάτι των "διανοούμενων", των "Νεοκυπρίων", των
"Ανανιστών", των πολιτικάντηδων.
"Έφυγε" στα 76 του, πριν από δύο ημέρες, ο Βάσος, ο Βάσος μας, ανυπότακτος και γι' αυτό δικαιωμένος. Δικαιωμένος στο επέκεινα αλλά και στο ενθάδε, διότι εφ' όσον η μνήμη είναι η αθανασία στο ενθάδε, η "ρέμπελη, αντιεξουσιαστική" μορφή του δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
"Παράγοντες", "διαμορφωτές γνώμης", Πρόεδροι και Πρωθυπουργοί θα ξεχαστούν, αυτός ποτέ! Θα μείνει εσαεί η μορφή του φωτεινό ολόγραμμα στη μνήμη μας.
Σημείο αναφοράς για τη δική μας ελευθεροφροσύνη και συνέπεια, "τζας γενεί το γαίμα μας αυλάτζιν".
Αντρέι «Μπαλαγκάν» — 12 χρόνια στη Βαλχάλα
Ο Αντρέι «Μπαλαγκάν» ήταν Ρώσος εθελοντής στο τάγμα «Αζόφ»,
που σκοτώθηκε κατά την επίθεση στη Μαριίνκα. Ο Αντρέι ζούσε για μεγάλο διάστημα
στη Νικολάεβ, συμμετείχε στο τοπικό Μαϊντάν, μεταξύ άλλων και στη διάλυση των
αυτονομιστών στις 7 Μαΐου, και συμμετείχε στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Μαριούπολης.
Ο Μπαλαγκάν σκοτώθηκε στις 4 Αυγούστου κατά την επίθεση
στα περίχωρα της κατεχόμενης Μαριίνκα. Ο Σεργκέι Γκρεκ – έτσι συστήνοταν στους
συντρόφους του, ενώ ήταν φυγόδικος στη Ρωσία για ποινική υπόθεση σχετικά με το
Μανέζκ – οι στρατιώτες τον γνώριζαν με το ψευδώνυμο «Μπαλαγκάν». Ήταν Ρώσος.
Ρώσος που σκοτώθηκε στον αγώνα για την Ουκρανία, για τη Ρωσία, για την Ευρώπη.
Τον αποχαιρέτησαν σε έναν τόπο που έγινε το δεύτερο
σπίτι του – στη βάση του τάγματος. Ο διοικητής του τάγματος «Αζόφ» εκφώνησε
στον νεκρό αποχαιρετιστήρια ομιλία, οι στρατιώτες του τάγματος απέδωσαν την
τελευταία τιμή.













