Ποντιακό αντάρτικο: ο κοτζά αναστάς



Ποντιακό Αντάρτικο: μνήμες πολεμικές ζυμωμένες με αίμα και θυσίες από τα βουνά του Πόντου μέχρι τα πεδία των μαχών στην Μακεδονία. Οι Πολεμιστές του Πόντου μόνοι και ξεχασμένοι από όλους 40 χρόνια κράτησαν σκοπιά για την Πατρίδα και δεν φοβήθηκαν τους Τούρκους εξουσιαστές, το ελληνόφωνο κράτος και τους μπολσεβίκους. 

Με ελάχιστα πολεμοφόδια, με συννενόηση μέσα στα σόγια τους που υπήρξαν και οι δυνάμεις της εφεδρείας αλλά και της πρώτης γραμμής βρήκαν την δύναμη να ανασυνταχθούν και δεν άργησαν να καταλάβουν ότι η μόνη δικαιοσύνη είναι το σπαθί. Μετά την καταστροφή δίνουν συγκλονιστικές μάχες οπισθοφυλακής και σώζουν χιλιάδες ζωές. Παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς και μάχονται και σε νέο μετερίζι 20 χρόνια αργότερα όταν η ανάγκη για επιβίωση τους καλεί και πάλι. 

Οι τουρκόφωνοι οπλαρχηγοί δεν προσκυνούν τους εξουσιαστές ούτε στον Πόντο ούτε στην Μακεδονία, δεν καταδέχονται τα τελεσίγραφα των νέων αφεντών, δεν διαθέτουν δηλώσεις μετανοίας για τις συμμαχίες τους και τον αντικομμουνιστικό αγώνα και μάχονται με λύσσα κάθε στιγμή παρά τις απώλειες. 

Ντυμένοι στα μαύρα στο χρώμα της θυσίας, δεν έσπασαν τον κρίκο της αντίστασης, δεν κιότεψαν μπροστά στην υπεροπλία του αντιπάλου, άφησαν το αίμα τους να ποτίσει το χώμα ως αιώνιο φλάμπουρο μνήμης από τις σπηλιές της Πάφρας μέχρι τις καπναποθήκες του Κιλκίς.




2 σχόλια:

  1. Ανώνυμος19/5/15 8:14 μ.μ.

    Τιμή και δόξα σε Αυτούς, με πρωτοπόρο τον Αθάνατο Kυριάκο Παπαδόπουλο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παλαιολόγος20/5/15 1:43 π.μ.

    Δόξα και τιμή! Η μόνη δικαιοσύνη είναι το σπαθί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή