Ποιες ήταν οι πνευματικές πηγές που ενέπνευσαν την
επανάσταση του Χομεϊνί στο Ιράν το 1979;
Ενώ το Ισλάμ ήταν η κινητήρια δύναμη,
άλλα ρεύματα και ιδέες έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο. Θα αναλύσουμε μια
συγκεκριμένη πτυχή αυτών των επιρροών: τους δεσμούς μεταξύ της Γερμανικής
Συντηρητικής Επανάστασης και των διανοουμένων που ενέπνευσαν την ιρανική
επανάσταση.
Μια ιρανική συντηρητική επανάσταση;
Υπάρχουν κοινά στοιχεία που συνδέουν το γερμανικό
πολιτιστικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1920 με εκείνο του Ιράν στις δεκαετίες
του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα θέμα που σπάνια διερευνάται, ωστόσο η
εις βάθος εξέτασή του είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της ιρανικής
ιστορίας και της γέννησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Το σημείο που θέλουμε να
θίξουμε εδώ αφορά τους διανοούμενους που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί
το 1979 και οι οποίοι επηρεάστηκαν εν μέρει από στοχαστές που συνδέονταν με τη
«Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση», έναν όρο που επινόησε ο Armin Mohler στο
διάσημο δοκίμιό που έγραψε το 1950, «Η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία
1918-1931».
Ο Djalal Al - Ahmad είχε διαβάσει (και μεταφράσει υπό εξαιρετικές
συνθήκες) το «Πέρασμα στο Δάσος» του Ερνστ Γιούνγκερ, ενώ Ahmad Fardid και ο
Ali Shariati επηρεάστηκαν βαθιά από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Και οι τρεις είχαν
διαβάσει τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, και ο Shariati τον παρέθετε τακτικά στα γραπτά
του.
Ομολογουμένως, οι Δυτικοί συγγραφείς αναφοράς για τον Djalal
Al Ahmad και τον Ali Shariati ήταν οι Καρλ Μαρξ, Αλμπέρ Καμύ και Φραντς Φανόν -
συγγραφείς που δεν μοιράζονται τίποτα με τους Ερνστ Γιούνγκερ, Μόλερ βαν ντεν
Μπρουκ, Όσβαλντ Σπένγκλερ και Ερνστ Καντάροβιτς.
Γι' αυτό θα ήταν υπερβολικό να
ισχυριστούμε ότι υπάρχει άμεση και απαραίτητη σύνδεση μεταξύ της Γερμανικής
Συντηρητικής Επανάστασης και της Ιρανικής Επανάστασης. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα
δύο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας του 20ού αιώνα έχουν κοινά σημεία. Οι
αντίστοιχοι στοχαστές αντιμετώπισαν, συνολικά, αρκετά παρόμοια προβλήματα, αν
και σε πολύ διαφορετικά πλαίσια
«Και αφού ο
φασισμός ήταν από την ουσία του η υπεράσπιση ενός υγιούς έθνους, ο αντιφασισμός
εξύψωσε και επέβαλε το αντίθετο αυτού του πνεύματος συντήρησης.
Στον ίδιο βαθμό
που ο φασισμός ήταν υγεία και δύναμη, ο αντιφασισμός ήταν το αντίθετο της
υγείας και της δύναμης.
Ο αντιφασισμός δεν ήταν καθόλου σοβιετικός
κομμουνισμός, γιατί στον καθαρό κομμουνισμό υπάρχει δύναμη και υγεία.
Ο
αντιφασισμός ήταν ο δούρειος ίππος. Δεν είχε άλλο σκοπό από το να διαιωνίσει
την ύπαρξη των αδύναμων περιοχών.
Δεν ήθελε τίποτα περισσότερο από το να
κρατήσει τα έθνη αβοήθητα.
Για το λόγο αυτό επιτέθηκε στο εθνικό αίμα, τη ψυχή
και τη θέληση.
Έπρεπε να αποδυναμώσει τα έθνη και τα κατάφερε.
Αυτή η Ευρώπη
σήμερα είναι η αντιφασιστική Ευρώπη, τελικά υλοποιημένη»
Μια απάντηση στον κ. Άκη Ντάνο για το δημοσίευμα της 20ης
Δεκεμβρίου 2025 στο anagnostis.grσχετικά
με τους νεολαίους εθνικιστές της Αργολίδας
Κύριε Ντάνο,
Έχουμε το δυσάρεστο καθήκον με αφορμή το δημοσίευμα της
20ης Δεκεμβρίου 2025 να ασχοληθούμε με το άτομο σας, ειλικρινά δεν
σας θεωρούμε καν πολιτικό αντίπαλο διότι δεν σας αξίζει αυτός ο τίτλος.
Ο δημόσιος λίβελος σας όχι απλά δεν θα μας κάνει να
απολογηθούμε αλλά θα σας απαντήσουμε, άλλωστε δεν διαθέτουμε δηλώσεις
μετανοίας. Τα επιχειρήματα σας όχι μόνο διαστρεβλώνουν την
πραγματικότητα αλλά αποτελούν δείγμα της σύγχυσης σας.
Καταρχάς επικαλείστε την καταδίκη της «Χρυσής Αυγής» η
οποία υπήρξε καρπός ξένων παρεμβάσεων και πρεσβειών καθώς και μιας πασιφανούς στρεψοδικίας
με ευθύνη του αστικού πολιτικού κόσμου.
Πραγματικά το «αντιεξουσιαστικό» σας πάθος να
δικαιολογήσετε τις αποφάσεις δικαστηρίου της αστικής δημοκρατίας προκαλεί απύθμενο
γέλιο. Να σας θυμίσουμε ότι το αστικό κράτος βασισμένο σε αυτή
την δίκη ετοιμάζει ανάλογες διώξεις για τους πάντες αλλά εσείς εγκλωβισμένος
στον «γυάλινο πύργο» σας είστε ανίκανος να καταλάβετε ότι το «ιδιώνυμο» δεν
κάνει διακρίσεις.
Αναφερθήκατε επίσης στο άρθρο σας σε ένα σενάριο όπου
μπλέξατε το έγκλημα των Τεμπών με χουλιγκάνους και τέλος … με την κρατική
ασφάλεια. Πραγματικά είστε ο κατάλληλος για την συγγραφή μυθιστορημάτων αφού
όλα αυτά που γράφετε, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα και αποτελούν
απλά μια πολιτική σας ψευδαίσθηση.
Η αγωνία σας όμως για την παρουσία νεολαίων εθνικιστών
σε γήπεδα δρόμους και σχολεία έχει βάση. Η Αργολίδα από παλιά υπήρξε φυτώριο
εθνικιστικών ιδεών και θα συνεχίσει να είναι και στο μέλλον παρά τις
αντιρρήσεις των όψιμων «αντιφασιστών» που χτίζουν μαζί με το αστικό καθεστώς το
«τείχος της δημοκρατίας» μέχρι αυτό να πέσει να τους πλακώσει.
Όχι μόνο σε μαθητικές πορείες, όχι μόνο στον
Παναργειακό, όχι μόνο στα σχολεία, όχι μόνο στα μπλόκα των αγροτών αλλά παντού
οι νεολαίοι μας δίνουν το παρών αγνοώντας τους γενίτσαρους του «εθνομηδενισμού»
που κατέστρεψαν την αγροτιά της Αργολίδας, έκαναν την χώρα αποθήκη ψυχών και
πελάτες των ΜΚΟ και μας κατάντησαν ως έθνος αποικία χρέους με ευθύνη όλων αυτών
που εσείς υπερασπίζεστε!
Το άρθρο σας στο σύνολο του αποτελεί μια «λεκτική
σαλάτα» που βάζει στο «μίξερ» των επιχειρημάτων σας τους «ταγματασφαλίτες» και τα
ορυχεία χρυσού (!) καθώς και εμβατήρια … σε μια γλώσσα που θυμίζει παλαιολιθική
ΚΟΒ του Περισσού.
Είναι καιρός κύριε, να απογαλακτιστείτε από τις χωροχρονικές
πολιτικές αποτυπώσεις που είχατε στα νιάτα σας, έχετε δημόσιο λόγο και
εκτίθεστε και με την ροή του γραπτού σας λόγου και με την προσέγγιση γεγονότων
τα οποία όχι μόνο δεν γνωρίζετε αλλά δεν έχετε προσεγγίσει καν.
Η αναφορά σας και μόνο στον Αντόρνο της «Νέας
Αριστεράς» που χρηματοδοτήθηκε από την CIAκαι
τους τροτσκιστικούς κύκλους των ΗΠΑ δείχνει σε όσους γνωρίζουν ιστορία των
ιδεών ποιο είναι το σκεπτικό σας και ποια τα εργαλεία της «ανάλυσης» σας,
Αντί να ασχοληθείτε με καίρια προβλήματα της Αργολίδας
έχετε το θράσος να αναφερθείτε με σκαιό τρόπο σε νεολαίους εθνικιστές και
μάλιστα να τους κατηγορήσετε δημοσίως χωρίς να έχει υπάρξει τίποτα το
επιλήψιμο!
Ο «αντιφασισμός» σας είναι σάρκα από την σάρκα του συστήματος,
είναι η ίδια λογική που σήμερα αποτελειώνει την ελληνική αγροτιά, που σπρώχνει
στην απόγνωση και την ανεργία την νεολαία και διαλύει τον παραγωγικό ιστό της
χώρας.
Όχι απλά δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τα
γραφόμενα σας αλλά παίρνουμε την δύναμη να συνεχίσουμε ακόμη πιο δυνατά από τον
Λαό, με τον Λαό, για τον Λαό!
Από την 18η Δεκεμβρίου παίζεται στους
κινηματογράφους η ταινία «Νυρεμβέργη» η οποία αφορά την δίκη των ηγετών του
Τρίτου Ράιχ. Η ταινία, παρότι απολαυστική και καλής κινηματογραφικής ποιότητας,
με πρωταγωνιστές των Ράσελ Κρόου ως Χέρμαν Γκαίρινγκ και τον Ράμι Μέλεκ ως
Ντάγκλας Κέλι, μας οδηγεί σε κάποιες σκέψεις.
Η κυκλοφορία μιας ταινίας με αυτή την θεματολογία μας
ωθεί στο να επανεξετάσουμε ζητήματα τα οποία είναι απαγορευμένα στο σύγχρονο
κόσμο.
Ήταν δίκαιες οι Δίκες της
Νυρεμβέργης;
Ήταν πραγματικά το πρώτο βήμα προς το διεθνές δίκαιο ή ήταν απλώς
η δικαιοσύνη των νικητών;
Είναι γεγονός ότι οι δίκες της Νυρεμβέργης
καταπάτησαν την αρχή της μη αναδρομικότητας του νόμου.
Στην ουσία, οι νόμοι με
τους οποίους καταδικάστηκαν οι ηγέτες του Τρίτου Ράιχ συντάχθηκαν μετά την
πραγματοποίηση των γεγονότων. Πριν από τις Δίκες της Νυρεμβέργης δεν υπήρχε
συγκεκριμένη διεθνής νομοθεσία που να χαρακτήριζε ορισμένες συμπεριφορές ως
εγκλήματα πολέμου ή που να κηρύσσει τον επιθετικό πόλεμο ως αξιόποινο έγκλημα.
Μάλιστα το συγκεκριμένο επιχείρημα - το οποίο δεν παρουσιάζεται στην ταινία - στην
πραγματικότητα επικαλέστηκε ο Όττο Στάμερ δικηγόρος του Χέρμαν Γκαίρινγκ. Στην δίκη προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες οι οποίες
δεν αφορούσαν το νομικό επίπεδο αλλά ήταν καθαρά ηθικές. Κάτι τέτοιο φυσικά
υπονομεύει την αξιοπιστία της δίκης.
Οι κατηγορίες εναντίον των ηγετών του
Τρίτου Ράιχ ήταν τέσσερις: συνωμοσία για διάπραξη εγκλημάτων κατά της ειρήνης,
σχεδιασμός για διεξαγωγή επιθετικών πολέμων, διάπραξη εγκλημάτων πολέμου,
διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Από τις τέσσερις κατηγορίες, μόνο
εκείνη για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου μπορούσε να ευσταθεί. Οι υπόλοιπες
κατηγορίες θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαν διαπραχθεί από τις Ηνωμένες
Πολιτείες, την Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία. Με μία πιο προσεκτική εξέταση
μπορούμε να βρούμε την Σοβιετική Ένωση ως ένοχη και για τις τέσσερις.
Στην πραγματικότητα όσο και στις προθέσεις εκείνων που
την διοργάνωσαν, η Δίκη της Νυρεμβέργης δεν ήταν ποτέ δικαστική δίκη. Ήταν
πρώτα και κύρια μία απόπειρα ηθικής δίκης, που παρουσιάστηκε στη παγκόσμια
κοινή γνώμη ως δίκη «δικαίου κατά της αυθαιρεσίας, δικαιοσύνης κατά της βαρβαρότητας».
Μιλάμε λοιπόν για μια δίκη στην οποία de facto οι δικαστές διεκδικούν ηθική
ανωτερότητα έναντι εκείνων που δικάζονται.
Αυτό φαίνεται και από την επιστολή του Γενικού
Εισαγγελέα Τζάκσον προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν:«[Οι Σύμμαχοι] έχουν
κάνει και κάνουν μερικά από τα πράγματα για τα οποία καταδικάζουμε τους
Γερμανούς. Οι Γάλλοι παραβιάζουν σίγουρα τη Σύμβαση της Γενεύης όσον αφορά τη
μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου […]. Καταδικάζουμε τη λεηλασία και οι
σύμμαχοί μας την εφαρμόζουν. Λέμε ότι ο επιθετικός πόλεμος είναι έγκλημα και
ένας από τους συμμάχους μας[η Σοβιετική
Ένωση] διεκδικεί κυριαρχία επί των χωρών της Βαλτικής χωρίς κανένα δικαίωμα
εκτός από αυτό της κατάκτησης».
Σε αυτό θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ως
παράδειγμα και την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, που κρίθηκε ως
σχεδιασμός επιθετικού πολέμου αλλά μόνο ο Ρίμπεντροπ δικάστηκε και εκτελέστηκε
ενώ ο Μολότοφ καθόταν με την πλευρά των νικητών.
Μια φράση του Χέρμαν Γκαίρινγκ προς προς τον Δρ. Κέλι
κατά την διάρκεια ενός καυγά αποτυπώνει γλαφυρά την όλη υποκρισία των Συμμάχων:
«Ατμίζεις 150.000 Ιάπωνες απλώς πατώντας ένα κουμπί και
νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις; ... Έχεις την ελευθερία σου και
είμαι φυλακισμένος επειδή εσύ κέρδισες και εμείς χάσαμε. Όχι επειδή είσαι ηθικά
ανώτερος».
Παρά τον επερχόμενο νέο πολιτικό διωγμό που ετοιμάζει η
δεξιά και με αφορμή το νέο «ιδιώνυμο» που θα διαμορφωθεί από την απόφαση του
Εφετείου, νεολαίοι εθνικιστές συνεχίζουν να μελετούν τις πολιτικές
και ιδεολογικές παρακαταθήκες.
Οι διαφωνίες με προβεβλημένα πρόσωπα της πρώην
κοινοβουλευτικής ομάδας δεν μειώνουν στο ελάχιστο την πολιτική σκέψη αυτών που
δείχνουν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να προβάλλουν ιστορικά και ιδεολογικά ζητήματα εντός
και εκτός διαδικτύου.
Το παρακάτω άρθρο συνεισφέρει θετικά στην ανάγνωση της ιστορίας
των ιδεών και αυτός είναι και ο λόγος για την αναδημοσίευση του.
Εθνορομαντισμός και Λαϊκή Κοινότητα: Μια εισαγωγή στην σκέψη του Johann Gottfried Herder
Ο Johann Gottfried Herder (1744–1803) υπήρξε διαπρεπής
θεολόγος, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους
Γερμανούς φιλοσόφους που ανέδειξε το ρεύμα του Αντιδιαφωτισμού. Βασικός
εκπρόσωπος του πνευματικού κινήματος του Ρομαντισμού, εξέλαβε την φυσική
Ιεραρχία εντός ενός ομογενούς συνόλου ως μια απόλυτα εναρμονισμένη με το
κοινοτικό πεπρωμένο συνθήκη, καθώς διακήρυσσε ότι «(…) υπάρχει μόνο μια τάξη
στο κράτος και αυτή είναι ο λαός, στον οποίον ανήκουν τόσο ο βασιλιάς, όσο και
ο αγρότης».
Πρωταρχικός εκφραστής της θεωρίας της Ψυχής του λαού,
πρόβαλε έντονα την σημασία της γλώσσας, αλλά και της λαϊκής καλλιτεχνικής
δημιουργίας (η οποία έως τότε δεν εκλαμβανόταν παρά ως μια άκομψη κληρονομιά
των αγράμματων Γερμανών χωρικών), ως συνεκτικές κολώνες μιας Εθνικής
Φιλολογίας, η οποία στέκεται στον αντίποδα της λόγιας, ξενόφερτης «υψηλής»
τέχνης.
Από την ιατρική στην θεολογία και την φιλοσοφία
Ο Herder ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιατρική σχολή
του Πανεπιστημίου του Königsberg (σημερινού Kaliningrad). Μην αντέχοντας όμως
την θέα ανατομημένων ή εγχειρισμένων σωμάτων, και λόγω κάποιων δικών του
δυσάρεστων προσωπικών εμπειριών, εγκατέλειψε τον κλάδο αυτόν για να ακολουθήσει
σπουδές στην θεολογία και την φιλοσοφία. Η μεταστροφή αυτή έφερε τον Herder στα
θρανία των αμφιθεάτρων του διάσημου φιλοσόφου Immanuel Kant, γνωστού για την
διαμόρφωση του συστήματος της κριτικής φιλοσοφίας. Από το 1764 ως το 1769 ο
Herder παρέδιδε ο ίδιος διαλέξεις στο καθεδρικό σχολείο της Ρίγα και λίγα
χρόνια αργότερα, μετά από διάφορα ταξίδια του σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης,
βρέθηκε προσκεκλημένος του Goethe στην Βαϊμάρη, όπου και έλαβε το αξίωμα του
ανώτατου επόπτη διοίκησης της Ευαγγελικής Εκκλησίας και του εφόρου εκπαίδευσης.
Ως πολυσχιδής προσωπικότητα που υπήρξε ο νεαρός
λουθηρανός ιερέας, δεν παρέλειψε να ασχοληθεί με την γερμανική, αλλά και την
ευρωπαϊκή εν γένει λογοτεχνία, συγγράφοντας μόλις στα 23 του έτη το τρίτομο
έργο του «Περί της νεωτέρας γερμανικής λογοτεχνίας», μέσα από το οποίο έκανε
ανοιχτά έκκληση για κάθαρση της εγχώριας λογοτεχνίας από ξενικές επιρροές, και
για ανάδειξη του εθνικού πολιτισμικού πλούτου που παράγει ο λόγος των
συμπατριωτών του. Γενικότερα η πρόσληψη της αισθητικής ως τμήμα της
ανθρωπολογίας ήταν διάχυτη στα γραπτά του Γερμανού φιλοσόφου, καθώς πίστευε πως
τα καλλιτεχνικά έργα του ανθρώπου δεν αποτελούν παρά την πηγαία έκφραση της
ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του. Έτσι λοιπόν και κάθε εποχή και πολιτιστική
περίοδος κομίζει το δικό της αξιακό φορτίο στο αέναο ιστορικό γίγνεσθαι, και
κάθε πολιτισμός έχει την δική του ξεχωριστή απάντηση για τα προβλήματα μίας
συγκεκριμένης χρονικής και τοπικής συγκυρίας.
Ο Herder εύστοχα παρατηρούσε πως ο κάθε πολιτισμός, ο
κινέζικος, ο ινδικός, ο αιγυπτιακός, ο Ελληνικός, ο ρωμαϊκός κ.α.
δημιουργήθηκε, αναπτύχθηκε και καθιερώθηκε αναλόγως προς την αδιαμφισβήτητη
προϋπόθεση του φυλετικού περιβάλλοντος, της προγενέστερης πολιτιστικής μαγιάς,
αλλά και του εδαφικού και κλιματικού παράγοντα. Ως εκ τούτου, είναι μάταιο να
επιχειρήσει κανείς να συγκρίνει και να ταξινομεί αυθαίρετα τις εκάστοτε
πολιτισμικές ποιότητες, άνευ συνυπολογισμού του τόπου, του χρόνου και των
ιδιαίτερων συνθηκών εντός των οποίων αυτές αναπτύχθηκαν. Το πάντοτε ανήσυχο
πνεύμα του νεαρού τεχνοκρίτη σημείωνε πως «ο Σαίξπηρ δεν ήταν Σοφοκλής, ο
Μίλτων δεν ήταν Όμηρος, ο Μπόλινγκμπροκ δεν ήταν Περικλής», αλλά ότι ο καθένας
υπήρξε αυτό που υπήρξε και έδρασε σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής της
οποίας ξεχωριστά ο καθένας έζησε.
Ο πρόδρομος μιας νέας πνευματικής εποχής
Στην εποχή της επικράτησης των υλιστικών ιδεωδών που
Διαφωτισμού, δεν προξενεί ερωτηματικά η συστηματική αποσιώπηση των λόγων και
των έργων όσων Ιδεαλιστών στάθηκαν ενάντια στις διδαχές της φιλελεύθερης
παντοκρατορίας, από τα πάσης φύσεως ακαδημαϊκά κατεστημένα εντός και εκτός
συνόρων. Ενάντια στον ψυχρό ορθολογισμό, την ειδωλολατρία της λογικής και την
αποϊεροποίηση που επέφεραν οι ραδιουργίες της νεοαναδυόμενης, υπερφίαλης
αστικής τάξης τον 18ο αιώνα, στάθηκαν ως το κύριο πνευματικό αντίβαρο οι
περιώνυμοι Ρομαντικοί στοχαστές. Σύμφωνα με τον αείμνηστο θεολόγο, καθηγητή και
μελετητή της Φιλοσοφίας Νικόλαο Λούβαρι, οι ρομαντικοί δημιουργοί έχουν πάθος
με το παράδοξο, με το όνειρο και τον θρύλο.
Κατά την ρομαντική παράδοση η Φύση
έχει Ψυχή, Ψυχή η οποία λαβαίνει σάρκα και οστά στα δημώδη δημιουργήματα της
φιλολογίας των λαών. Σε ένα βαθύτερα φιλοσοφικό επίπεδο, ο Herder απέρριψε την
διδασκαλία της διαρχίας, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος αποτελείται από δύο
ανεξάρτητες μεταξύ τους υποστάσεις, ήτοι το σώμα και την ψυχή, καθώς και την
θεωρία ότι η ψυχή χωρίζεται σε επιμέρους τμήματα όπως λ.χ. ο λόγος, η αντίληψη,
η βούληση, η επιθυμία κ.α. Απεναντίας, υποστήριξε την αδιασάλευτη ενότητα των ψυχικών
λειτουργιών, σε έναν οργανικό συγκερασμό της βιολογικής και της πνευματικής
υπόστασης του ανθρώπου. Υπό μια πολύ ευρύτερη οπτική, ερμήνευε τον κόσμο ως ένα
διεθνές μωσαϊκό γνησίων, αλλά και διαφορετικών μεταξύ τους εθνικών οργανισμών,
οι οποίοι οφείλουν να διατηρούν την αυτοτέλειά τους ως ιδιόμορφα ψηφιδωτά και
ζώντα συλλογικά σώματα.
Στο μνημειώδες ανολοκλήρωτο έργο του «Ιδέες για την
φιλοσοφία της Ιστορίας και της Ανθρωπότητος», ο Herder υποστήριξε ότι τελικός
σκοπός της ανθρωπότητος είναι η ανύψωση αυτής προς έναν ανώτερο ανθρωπισμό. Η
ανθρώπινη φύση όμως δεν είναι ομοιόμορφη, καθώς ποικίλλει ανάλογα με την
εκάστοτε ανθρώπινη φυλή. Συνεπώς, υποστήριζε ότι για να γίνει κατανοητή αυτή η
πορεία προς τον ανώτερο ανθρωπισμό, δηλαδή την ίδια την ουσία της Ιστορίας,
οφείλουμε να αποκαλύψουμε το λαϊκό πνεύμα που ενυπάρχει σε κάθε λαό. Θεμελιώδης
σκέψη του Γερμανού Ιδεαλιστή φιλοσόφου ήταν ότι η ανθρώπινη ύπαρξη κάνει
αισθητή την παρουσία της καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης με μορφές
κοινού, ομαδικού βίου.
Εντός αυτής της κοινοτικότητος, ή αλλιώς ομαδικότητος,
καλείται η ανθρώπινη φύση να δημιουργεί, να διεκδικεί την ευτυχία της, να
υπερασπίζεται την μοναδικότητά της, αλλά και να κατακτά την ελευθερία της. Σε
αυτές λοιπόν τις εξ αντικειμένου αναγκαίες μορφές κοινωνικού βίου,
συγκαταλέγεται και η μορφή του Έθνους ως η κορωνίδα αυτών. Το Έθνος ιστορικά
καταξιώνεται ως η πιο έγκυρη και ανθεκτική μορφή κοινοτικής ζωής, ως ένα
ιδιαίτερο είδος λαϊκής κοινότητος με τις δικές της πολιτισμικές παραδόσεις και
με διασφαλισμένες τις δυνατότητες για ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων με άλλες
παρόμοιες κοινότητες. Η οντολογική υφή μιας τέτοιας διευρυμένης συλλογικότητος
παραπέμπει στην έννοια της Πατρίδος και στην κοινή γλώσσα, η οποία με την
εσωτερική της δυναμική καθιστά την γενέθλια Γη ως την εστία φανέρωσης της ζωής.
Ωστόσο, ήδη αποφαινόταν ότι στην εποχή της αστικής
κυριαρχίας στα σπάργανά της, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, ο κοινοτικός
βίος και η λαϊκή κοινότητα μετατρέπονται σε ένα είδος χυδαίου και ανερμάτιστου
συναγελασμού, ενώ το Έθνος ταυτίζεται με το κράτος ως μηχανισμός καταστολής.
Ακολούθως, η αστική κοινωνία εκφυλίζεται περαιτέρω σε μια μαζική κοινωνία
αγελαίων σχέσεων και συμπεριφορών, με μοναδικό «συνεκτικό» κρίκο τον
υπολογιστικό προγραμματισμό και την απρόσωπη, άτεγκτη οργάνωση της παραγωγής,
κατάφωρα ξένης προς τις ουσιώδεις ανθρώπινες ανάγκες.
Χαρακτηριστική άποψη του
Herder ήταν πως, κατά συνέπεια, όλα τα ανθρώπινα όντα εντός μιας κοινωνίας με
τα χαρακτηριστικά αυτά μοιάζουν να έχουν «καταψυχθεί». Υποστήριζε επίσης ότι σε
μια συνάφεια σαν και αυτή, το έθνος–κράτος ομοιάζει με εξουσιαστική αρχή,
συγκεντρώνοντας όλα τα στοιχεία ενός αντεθνικού κρατικού μορφώματος, στο οποίο
οι τερατώδεις ηγετικές ομάδες στην κορυφή του επιδίδονται στην δόλια εκμετάλλευση
του κόπου του πολίτη, ενώ ως «πολιτική μούσα» τους αναδεικνύεται ο δεσποτισμός.
Herder και παγκοσμιοποίηση: η σταδιακή γενοκτονία των
Εθνών
Αυτός ακριβώς ο δεσποτισμός αντιπροσωπεύει την ωμή και
καταπιεστική, πολλές φορές ολοκληρωτική διακυβέρνηση, η οποία εργάζεται
μανιωδώς για μια άκρως παθολογική και ψυχαναγκαστική σύμμειξη εθνικών
πολιτισμών. Μια σύμμειξη που εκριζώνει τους λαούς από τις εθνικές τους εστίες
και παραδόσεις, πολτοποιώντας και αφομοιώνοντας παράλληλα τις ευαίσθητες
γραμμές κάθε αυθύπαρκτου πολιτισμού, υπό ένα αφηρημένο, γενικό, επιτηδευμένα
αόριστο σχηματισμό, όπως είναι επί παραδείγματι η σαπίλα του αμερικανισμού και
του «ονείρου» που τον συνοδεύει, αλλά και η μαζική υστερία της υπερκατανάλωσης
άχρηστων προϊόντων που ταλαιπωρεί την οικουμένη. Πρόκειται για την σύγχρονη
μάστιγα που ισοπεδώνει λαούς και Έθνη στο όνομα της προοδευτικότητος, της
μονάκριβης κόρης της περίφημης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Όπως διαπιστώνεται, ο Herder ήταν άκρως προφητικός ήδη
από την εποχή του, καθώς με την φιλοσοφική του σκέψη είχε προβλέψει τον
σύγχρονο εξανδραποδισμό των λαών. Σήμερα οι μαζικές διηπειρωτικές
μεταναστεύσεις παρουσιάζονται ως λύτρωση από διάφορα εθνομηδενιστικά –
κομματικά και μη – μορφώματα, ενώ ταυτόχρονα τέτοιοι ξεριζωμοί αποτιμώνται από
τους ίδιους τους φιλελεύθερους κοσμοπολίτες ως «δημιουργικά φαινόμενα μιας νέας
τάξης πραγμάτων», στην οποία το Έθνος δεν έχει καμία θέση ενώπιον της
αποκαλούμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και συνεννόησης». Η πραγματικότητα όμως
είναι πολύ διαφορετική, καθώς οδηγούνται στον αφανισμό ολόκληροι πολιτισμοί και
μαζί τους και οι λαοί, με ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς τις δυτικές πολιτικές
ελίτ που εδρεύουν στα μουντά κτήρια των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτων. Αυτοί και
όσοι συναινούν στις άνομες επιδιώξεις τους, μέσω της αγαστής συνεργασίας τους
με τους τραπεζίτες χρηματοδότες τους, είναι και οι εγκληματίες οι οποίοι
εκτελούν το σχέδιο της σταδιακής γενοκτονίας των Ευρωπαίων.
Για τον Herder η κατεύθυνση αυτή, εκτός του πασίδηλα
εθνοπροδοτικού της χαρακτήρα, είναι εκ προοιμίου αποτυχημένη, καθώς βασίζεται
στην αντιφυσική, έξωθεν βίαιη επιβολή και την υπολογιστική ταξινόμηση, ήτοι σε
παράγοντες που εκ των πραγμάτων αποτρέπουν την βαθιά και ειλικρινή γνωριμία με
τον έναν ή τον άλλον πολιτισμό. Αυτή η κατάσταση είναι πλήρως αντιπροσωπευτική
της σύγχρονης εποχής και του δυστοπικού εφιάλτη που βιώνει η Πατρίδα μας, με
πλήθος αδίστακτων ολετήρων που προσποιούνται τους εθνοπατέρες να αντιποιούνται
την Αρχή του Έθνους, οδηγώντας έναν άλλοτε ένδοξο λαό στο βάραθρο της
μαζοποίησης και της πολιτισμικής ισοπέδωσης.
Ο σπουδαίος Γερμανός λόγιος, σε
αντίθεση με τις κοινωνιολογικού χαρακτήρα ανοησίες των σύγχρονων εκφυλισμένων
πρωτοκοσμικών «διανοητών», διέκρινε καθαρά τον οργανικό χαρακτήρα των
κοινωνιών. Πάγια άποψη του Herder ήταν ότι η ταυτότητα ενός ανθρώπου
διαμορφώνεται από τους πανάρχαιους προγονικούς δεσμούς, οι οποίοι ενώνουν σε
ένα δομικό συνεχές το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον του, από την σύνδεσή
του με το ιστορικό του πεπρωμένο, την ιστορική μνήμη, το κληρονομημένο εθιμικό
και τον πολιτισμό του, αλλά και την Γη του, την ποτισμένη με το αίμα των
προγόνων του.
Όπως υποστήριξαν και άλλοι εκπρόσωποι του Ρομαντικού
εθνικιστικού κινήματος, τα πραγματικά φυσικά σύνορα των κρατών είναι αναμφίβολα
τα εσωτερικά τους σύνορα. Αυτοί οι συγγενείς ομόγλωσσοι, ομότροποι και
ομόθρησκοι είναι που ενώνονται μεταξύ τους με ένα πλήθος αόρατων δεσμών από την
ίδια την Φύση, ενώ κατανοούν μύχια ο ένας τον άλλον συμμετέχοντας από κοινού σε
μια αδιάσπαστη ολότητα, που δεν είναι άλλη από το Έθνος, το κεντρικό πολιτικό
υποκείμενο της ανθρώπινης ιστορίας.
Αυτά τα διδάγματα Ιδανισμού αποτελούν και
τα ακλόνητα θεμέλια στην εποχή της νεωτερικότητος, ενός πρωτόλειου Εθνικού
Κοινωνισμού, ως της μοναδικής αυθεντικής εκδήλωσης της αρχέγονα Ελληνικής Ιδέας
του Αίματος και της Γης.
Κατά την πολιτική διαδικασία, συχνά καταφεύγει κανείς σε
ορθολογικές επιλογές και περαιτέρω, σε εκλογικευμένες εξηγήσεις αυτών των
επιλογών. Στην στάθμιση του ενδεχόμενου κινδύνου ή οφέλους, για τον ίδιο, για
τον συλλογικό σκοπό.
Το αν η «εξισορρόπηση» συνιστά έκπτωση ή την απαρχή μιας
επιθετικής αναδίπλωσης, είναι ένα ανοιχτό ερώτημα.
Η Ιστορία δίνει κατά καιρούς
απαντήσεις, όμως όταν κανείς βρίσκεται «in medias res», δρα ανοίγοντας έναν εκ
των πραγμάτων αχάρακτο δρόμο. Ο εκ των υστέρων απολογισμός, ίσως ενεργεί
βοηθητικά για το μέλλον, το παρόν ωστόσο είναι ήδη συντελεσμένο.
Μία από τις κατακτήσεις των νεότερων εθνικιστικών πολιτικών
κινημάτων, είναι η με διάφορες μορφές «περιφερειοποίηση».
Είναι μια διαδικασία
που άρχισε να οικοδομείται μέσα από την ανάδυση στην πολιτική πρακτική των
σημερινών εθνικιστών, αναγκών συγκεκριμένων.
Δεν ήρθε για να υπηρετήσει ένα έτοιμο από τα πριν
ιδεολόγημα. Αυτό κάνει την διαδικασία, κατά την πορεία της προς την κινηματική
συστηματοποίηση, αυθεντική.
Μα και γι’ αυτό ακριβώς και ακατέργαστη, άρα
ευάλωτη σε διαφόρων ειδών και προέλευσης αλλοιώσεις
«Παριστάνουν τους «αντιαμερικανούς», αλλά είναι σάπιοι
με τον αμερικανισμό μέχρι το μεδούλι: τα σακάκια τους, τα παντελόνια τους, τα
καπέλα τους είναι αυτά των beatniks του San Francisco, ο προφήτης τους είναι ο
Allen Ginsberg, η σημαία τους είναι το LSD, τα λαϊκά τους τραγούδια είναι αυτά
των μαύρων του Μississipi, η πνευματική τους πατρίδα είναι το Greewich Village.
Είναι μαρξιστές, αλλά όχι με τον βάρβαρο τρόπο των
Ρώσων ή των Κινέζων, αλλά με τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο ένας
συγκεκριμένος τύπος νεαρού Αμερικανού, που στερείται πολιτισμού, είναι
μαρξιστής.
Διακηρύσσουν τη «σύνδεση με την εργατική τάξη», τη
«σύνδεση μεταξύ της σημασιολογίας των φοιτητικών αιτημάτων και της διαλεκτικής
του κόσμου της εργατικής τάξης», αλλά τίποτα δεν είναι πιο μακρινό από τις
ψυχές των αληθινών εργατών και αγροτών από τον σνομπισμό τους.
Κανείς δεν είναι
πιο μακρινός από τη νοοτροπία εκείνων που πρέπει να παλεύουν με τις πιο βασικές
ανάγκες, από αυτά τα κοτόπουλα που εκκολάφθηκαν από το αυγό μιας σάπιας αστικής
τάξης».
Η νέα προσπάθεια αποσταθεροποίησης του Ιράν που
ξεκίνησε με νόμιμες διαμαρτυρίες εμπόρων και πολιτών ενάντια στην επιδείνωση
της οικονομικής κατάστασης, λόγω της απαξίωσης του νομίσματος, με αποτέλεσμα
τον καλπασμό του πληθωρισμού και κάποιες κυβερνητικές επιλογές, μάλλον έχει
φτάσει στο αποκορύφωμα τις τελευταίες ημέρες, οι αρχές της Ισλαμικής Πολιτείας προχωρούν
στον περιορισμό των ενεργειών των τρομοκρατικών συμμοριών, εμπνευσμένων και
χρηματοδοτούμενων από τις ΗΠΑ και την Μοσάντ.
Το κύμα ψεμάτων και παραπληροφόρησης έχει εισχωρήσει
ξανά στα social media, μια απίστευτη φάρσα και εντελώς φτιαγμένη είδηση, όπου
παρουσιάζεται ο μισητός Παχλεβί ως πιθανή λύση για μια φανταστική μετάβαση που
θα έπρεπε να επιβληθεί από τις πέμπτες φάλαγγες της Μοσάντ και των ΗΠΑ που στην
πραγματικότητα αυτοανακηρύχθηκαν «στο πλευρό του Ιρανικού λαού», τον ίδιο που
βομβάρδισαν πριν 6 μήνες, σκοτώνοντας 1000 ανθρώπους και τραυματίζοντας
χιλιάδες.
Ο AbuObeidaυπήρξε
επί σειρά ετών ο επίσημος εκπρόσωπος τύπου της Παλαιστινιακής αντίστασης.
Ο εμπρηστικός
επαναστατικός του λόγος τον κατέστησε στόχο των Σιωνιστικών Δυνάμεων Κατοχής.
Κοινωνικές
εκδηλώσεις και αθλητικές δραστηριότητες διακόπτονταν όταν μετέδιδε έκτακτα
ανακοινωθέντα.
Η εικόνα του με την παραδοσιακή ερυθρόλευκη μαντήλα κοσμεί τους τοίχους
των πόλεων και των χωριών της Παλαιστίνης.
Αναφορές για τον θάνατο του
εμφανίστηκαν σε σελίδες της ελληνικής άκρας αριστεράς.
Αυτό όμως που απέκρυψαν
πολλοί «αλληλέγγυοι» ... ήταν οι δηλώσεις του για το επαναστατικό καθεστώς της Τεχεράνης:
«εκφράζω
τον σεβασμό μου στο Ιράν για την συνεχή ενίσχυση της αντίστασης σε αυτή την
ιστορική μάχη» ενώ παλαιότερα είπε «καταδικάζω τις δειλές σιωνιστικές επιθέσεις
και εκφράζω τα συλλυπητήρια μου για τον θάνατο των Ιρανών ηγετών».
Ωστόσο, θέλουμε να θυμόμαστε μια πτυχή που πολλοί, πάρα
πολλοί τείνουν να κρύβουν ή να υποτιμούν: την εγγύτητα της Ισλαμικής Πολιτείας
με τον Παλαιστινιακό σκοπό, ιδανική, πνευματική αλλά και συγκεκριμένη και ενεργή
εγγύτητα, μια διαρκή στήριξη που το Ιράν πλήρωσε αδρά, καθιστώντας το κύριο
εχθρό του Ισραήλ και της Αμερικάνικης υποστήριξης.
Το 1979, μετά τη νίκη της Επανάστασης, το επιτελείο της
Ισραηλινής πρεσβείας εγκατέλειψε τη χώρα και τα κλειδιά της πρεσβείας
παραδόθηκαν στον τότε ηγέτη της PLO
τον Γιάσερ Αραφάτ.
Αυτή η χειρονομία αποδεικνύει, μαζί με όλη την επακόλουθη
ιστορία, ότι ο σύνδεσμος μεταξύ Ιράν και Παλαιστίνης ξεπερνά το θρησκευτικό
στοιχείο και ενώνει αυτή την υποστήριξη προς τους καταπιεσμένους λαούς που
είναι γραμμένο απευθείας στο Σύνταγμα της Ισλαμικής Πολιτείας.
Πρέπει να
σημειωθεί ότι η μοναρχική δυναστεία ήταν στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, με το
οποίο εξακολουθεί να είναι συνδεδεμένη, καθώς αποτελεί οικονομικό και
στρατηγικό δορυφόρο.
Από τότε η Ιρανική υποστήριξη δεν μειώθηκε ποτέ για την
Παλαιστινιακή Αντίσταση, στην πραγματικότητα ο Διοικητής των Δυνάμεων Qods,
Στρατηγός Soleimaniέπαιξε
θεμελιώδη ρόλο στην αναδημιουργία των συνθηκών για μια μεγάλη συμμαχία μεταξύ
των δυνάμεων της Αντίστασης στη Γάζα, πληρώνοντας με τη ζωή του και αυτή την
«ενοχή» στα μάτια των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Όποιος έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί το Ιράν ξεκινώντας
από το σπίτι του Αγιατολάχ Χομεϊνί, μια απλή και ταπεινή κατοικία όπου οι
ισχυροί άνθρωποι της γης έγιναν δεκτοί από τον μεγάλο πολιτικό και πνευματικό
οδηγό του επαναστατικού Ιράν, μια όμορφη φωτογραφία απεικονίζει τον Χομεϊνί
δίπλα σε έναν άλλο μεγάλο πρωταγωνιστή του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, τον Αρχιεπίσκοπο
Ιλαρίωνα Καπούτσι που αψήφησε τον Σιωνιστή κατακτητή από τον οποίο φυλακίστηκε,
χωρίς ποτέ να χάσει την διάθεση του για υποστήριξη στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.
Όποιος νιώθει στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού δεν
μπορεί να αγνοήσει αυτά τα γεγονότα, που είναι γραμμένα στο βιβλίο της
Ιστορίας.
Απέναντι στα ψέματα της άκρας αριστεράς και της antifa, τις μυθοπλασίες των «εθνοσωτήρων» της αστικής ακροδεξιάς που δεν τολμούν να πουν λέξη για τα τεκταινόμενα, οι Αυτόνομοι
συναγωνιστές θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται τις αρχές και τις αξίες του τελευταίου
οχυρού του νεοπλατωνισμού που ενισχύει και εμπνέει τον ΑΞΟΝΑ της αντίστασης!
Με δεδομένο το γεγονός ότι στο ελλαδικό προτεκτοράτο η
κρατική τηλεόραση δείχνει επεισόδια από συναυλία του Lexως
«πλάνα ταραχών στην Τεχεράνη» είναι λογικό να αναζητήσουμε την αλήθεια σε μια
ανταπόκριση από το Ιράν.
«Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αγνόησαν έναν αυξανόμενο αριθμό
βίντεο που δείχνουν τρομοκρατικές τακτικές που αναπτύχθηκαν σε όλο το Ιράν από
διαδηλωτές που περιγράφονται όμως από τη Διεθνή Αμνηστία και το Παρατηρητήριο
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως ΑΙ.
Πρόσφατα βίντεο που δημοσιεύθηκαν τόσο από Ιρανικά
κρατικά μέσα ενημέρωσης όσο και αντικυβερνητικές δυνάμεις αποκαλύπτουν δημόσια
λιντσαρίσματα άοπλων φρουρών, πυρπολήσεις τζαμιών, εμπρηστικές επιθέσεις σε
δημοτικά κτίρια, αγορές και πυροσβεστικούς σταθμούς και όχλους ένοπλων που
ανοίγουν πυρ στην καρδιά των Ιρανικών πόλεων.
Αντίθετα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έχουν επικεντρωθεί
σχεδόν αποκλειστικά στη βία που αποδίδεται στην Ιρανική κυβέρνηση. Με αυτόν τον
τρόπο, βασίστηκαν κυρίως σε καταμέτρηση θανάτων που συνέταξαν ομάδες της Ιρανικής
διασποράς που χρηματοδοτούνται από το Εθνικό Κληροδότημα για τη Δημοκρατία (NED
και των οποίων το διοικητικό συμβούλιο είναι γεμάτα με αφοσιωμένους
νεοσυντηρητικούς.
Η NED πήρε τα εύσημα για την προώθηση των διαδηλώσεων
«Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» που γέμισαν τις Ιρανικές πόλεις καθ' όλη τη διάρκεια
του 2023 και οι οποίες επίσης παρουσίασαν φρικιαστικές πράξεις βίας που
αγνοήθηκαν από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και τις ΜΚΟ για τα ανθρώπινα
δικαιώματα.
Η Ισραηλινή υπηρεσία κατασκοπείας και δολοφονίας γνωστή ως Μοσάντ
εξέδωσε μήνυμα από τον επίσημο λογαριασμό της στα Φαρσί στο Twitter/X
προτρέποντας τους Ιρανούς να κλιμακώσουν τις δραστηριότητες της «αλλαγής του καθεστώτος»,
δεσμευόμενη ότι θα τους υποστηρίξει επί τόπου.
«Βγείτε μαζί στους δρόμους. Ήρθε η ώρα», έδωσε οδηγίες
η Μοσάντ στους Ιρανούς. «Είμαστε μαζί σας. Όχι μόνο από απόσταση και λεκτικά.
Είμαστε μαζί σας στο πεδίο»
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στο Ιράν στις αρχές Ιανουαρίου
2026 όταν οι έμποροι βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν ενάντια στην
αύξηση των ποσοστών πληθωρισμού που πυροδοτήθηκαν από τις δυτικές κυρώσεις. Η
κυβέρνηση του Ιράν απάντησε με ανεκτικότητα στις διαδηλώσεις του παζαριού,
παρέχοντας τους αστυνομική προστασία.
Ωστόσο, αυτές οι διαδηλώσεις γρήγορα
διαλύθηκαν, καθώς μια άμορφη μάζα αντικυβερνητικών στοιχείων που δεν μιλούσαν
Φαρσί άδραξε τη στιγμή για να ξεκινήσει μια βίαιη εξέγερση που ενθαρρύνεται από
κυβερνήσεις από το Ισραήλ μέχρι τις ΗΠΑ και από τον αυτοαποκαλούμενο «Πρίγκιπα»
Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει κυβερνητικούς εργαζόμενους και κρατικά
μέσα ενημέρωσης ως «νόμιμους στόχους».
Στις 9 Ιανουαρίου η πόλη Mashhad έγινε το σημείο
μερικών από τις πιο έντονες ταραχές, καθώς οι κατασκοπευτικές δυνάμεις έκαψαν
πυροσβεστικούς σταθμούς, καίγοντας ζωντανούς πυροσβέστες και λαϊκές κατοικίες ενώ
έβαλαν φωτιά σε λεωφορεία, επιτέθηκαν σε εργαζόμενους της πόλης, κατέστρεψαν σταθμούς
του Μετρό και προκάλεσαν ζημιές πάνω από 18 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τις
τοπικές δημοτικές αρχές.
Melina Asadi
Την 8η Ιανουαρίου στο Kermanshah αντικυβερνητικοί
«διαδηλωτές» αφού περικύκλωσαν απλό κόσμο πυροβόλησαν και σκότωσαν την 3χρονη Melina Asadi ενώ ήταν στην
αγκαλιά του πατέρα της και κατευθύνονταν σε φαρμακείο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες υπεύθυνος
για την δολοφονία της μικρής είναι ο ErfanSoltaniπου σήμερα χιλιάδες προσεύχονται για να μην εκτελεστεί ως κοινός εγκληματίας. Ο ίδιος είχε συμμετάσχει σε προσπάθεια
κατασκευής βομβών ενώ οι κατηγορίες για μια δίκη άνευ δικαιωμάτων αποδείχτηκαν
φάρσα. Χιλιάδες διαδήλωσαν στην πόλη που ζούσε η οικογένεια του θύματος ενώ οι
δηλώσεις των συγγενών προκάλεσαν οργή για το αποτρόπαιο έγκλημα.
Η νοσηλεύτρια Marziyeh
Nabavinia κάηκε ζωντανή σε νοσοκομείο ενώ προσπαθούσε να σώσει τους ασθενείς. Σε
πόλεις από το Hamedan ως το Lorestan οι πράκτορες έχουν κινηματογραφήσει τους
εαυτούς τους (!) να χτυπούν μέχρι θανάτου άοπλους φρουρούς ασφαλείας επειδή
προσπάθησαν να εμποδίσουν τις καταστροφές τους.
Στην Τεχεράνη, εν τω μεταξύ, όχλοι επιτέθηκαν στο
ιστορικό τζαμί Abazar, καίγοντας το εσωτερικό του, ενώ άλλοι διεξήγαγαν
εμπρηστικές επιθέσεις και καίγοντας αντίγραφα του Κορανίου μέσα στο Μεγάλο
Τζαμί της Sarableh και στο ιερό Muhammad ibn Musa al-Kadhim στο Κουζεστάν. Να σημειωθεί
ότι στόχοι είναι και πάλι μουσειακές συλλογές ανεκτίμητης αξίας όπως συνέβη και
στην εισβολή στο Ιράκ όπου καταστράφηκαν αρχαιολογικοί χώροι.
Στο Borujen, «αντικυβερνητικοί»
φέρεται να έκαψαν μια ιστορική βιβλιοθήκη γεμάτη αρχαία κείμενα κατά τη
διάρκεια μιας νύχτας λεηλασίας και καταστροφής.
Κανένα από αυτά τα περιστατικά δεν έχει προκαλέσει
καμία αντίδραση από δυτικά μέσα ενημέρωσης ή κυβερνήσεις, ακόμη και όταν το Ιρανικό
υπουργείο Εξωτερικών υποχρέωσε πρεσβευτές από Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και
Ιταλία να δουν πλάνα από τη βία που διεξάγεται από πρώτο χέρι από τους πράκτορες και τους συνεργάτες τους.
Σύμφωνα με την Ιρανική κυβέρνηση, πάνω από 100 αξιωματικοί
ασφαλείας έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των αναταραχών. Ωστόσο, ένα ζευγάρι Ιρανικών
ΜΚΟ που εδρεύουν στην Ουάσιγκτον και χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση των
ΗΠΑ έχει θέσει τον αριθμό των νεκρών από την πλευρά της κυβέρνησης σε πολύ
χαμηλότερο αριθμό. Αυτές οι ομάδες έχουν γίνει η πηγή για τα δυτικά μέσα
ενημέρωσης για τις διαδηλώσεις.
Κατά την καταμέτρηση του απολογισμού των νεκρών στο
Ιράν, οι έρευνες σε όλες τις ΗΠΑ και την Ευρώπη εξαρτώνται από δύο ΜΚΟ που
εδρεύουν στην Ουάσιγκτον και χρηματοδοτούνται από το Εθνικό Κληροδότημα για τη
Δημοκρατία της κυβέρνησης των ΗΠΑ: το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Abdorrahman
Boroumand στο Ιράν και ακτιβιστές Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Μια δήλωση του 2021 από ακτιβιστές Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων στο Ιράν αναφέρει ότι η ομάδα «επέκτεινε το δίκτυο της και
αποφάσισε να αρχίσει να λαμβάνει οικονομική ενίσχυση από το Εθνικό Κληροδότημα
για τη Δημοκρατία (NED), μη κυβερνητικό και μη κερδοσκοπικό οργανισμό με έδρα
τις Ηνωμένες Πολιτείες» αφού κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση του Ιράν για
δεσμούς με τη CIA το 2010.
Το NED δημιουργήθηκε υπό το βλέμμα του διευθυντή της
CIA της κυβέρνησης Reagan, William Casey, για να δώσει τη δυνατότητα στην
κυβέρνηση να συνεχίσει να ανακατεύεται στο εξωτερικό παρά την ευρεία δυσπιστία
στις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ. Ένας από τους ιδρυτές του, ο Allen Weinstein,
παραδέχτηκε περίφημα, «πολλά από αυτά που κάνουμε σήμερα έγιναν κρυφά πριν από
25 χρόνια από τη CIA».
Ενώ απέτυχαν να αναγνωρίσουν τη χρηματοδότηση της ΜΚΟ
από τη NED, η The Washington Post και το ABC News ανέφεραν το Abdorrahman Boroumand
Center σε περίοπτη θέση των Ιρανικών διαδηλώσεων. Στο διοικητικό συμβούλιο είναι
ο Francis Fukuyama, ο ιδεολόγος που υπέγραψε το σχέδιο για την ιδρυτική επιστολή
του Νέου Αμερικανικού Αιώνα, ίσως το σημαντικότερο μανιφέστο του σύγχρονου
νεοσυντηρητισμού.
Με τον ακριβή αριθμό των απωλειών από τις διαδηλώσεις
να είναι ακόμα δύσκολο να εξακριβωθεί, ένα ετερόκλητο πλήρωμα διαδικτυακών
influencers έχει γεμίσει το κενό πληροφοριών με υπερβολικές, αμφίβολης
προέλευσης ισχυρισμούς.
Σε αυτούς τους προπαγανδιστές περιλαμβάνεται η
διακεκριμένη Ταλμουδίστρια έμπιστη του Trump Laura Loomer, η οποία δήλωσε ότι
«ο αριθμός των θανάτων των Ιρανών διαδηλωτών που σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις
των ισλαμικών καθεστώτων είναι πλέον πάνω από 6.000» αναφέροντας μια
υποτιθέμενη «πηγή στην κοινότητα Intel».
Το Polymarket φούσκωσε επίσης τον αριθμό των νεκρών,
υποστηρίζοντας χωρίς να προέρχεται ότι «πάνω από 10.000» άνθρωποι είχαν
σκοτωθεί από «Ιρανικές Δυνάμεις με αυτόματα τυφέκια ενάντια σε διαδηλωτές» και
δηλώνοντας ψευδώς ότι το Ιράν «έχασε σχεδόν κάθε έλεγχο» τριών από τις πέντε
μεγαλύτερες πόλεις του.
Διαδίδοντας σαφώς διογκωμένους αριθμούς νεκρών, οι «ακτιβιστές»
της αλλαγής καθεστώτος ωθούν τον περιβόητο αφελή πρόεδρο να εξαπολύσει άλλη μια
στρατιωτική επίθεση στην Τεχεράνη.
Σε μια αξιολόγηση των διαδηλώσεων στις 7 Ιανουαρίου, το
Stratfor χαρακτήρισε το χάος στους δρόμους του Ιράν ως μια δελεαστική ευκαιρία
για πόλεμο, γράφοντας: «Αν και απίθανο να καταρρεύσει το καθεστώς, η
συνεχιζόμενη αναταραχή θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα στο Ισραήλ ή στις
Ηνωμένες Πολιτείες να διεξάγουν συγκαλυμμένες ή φανερές δραστηριότητες με στόχο
περαιτέρω αποσταθεροποιώντας την Ιρανική κυβέρνηση, είτε έμμεσα ενθαρρύνοντας
τις διαμαρτυρίες είτε άμεσα μέσω στρατιωτικής δράσης κατά των Ιρανών ηγετών».
Ωστόσο, ο εργολάβος της CIA αναγνώρισε ότι «τα
ανανεωμένα στρατιωτικά χτυπήματα στο Ιράν πιθανότατα θα βάλουν τέλος στο τρέχον
κίνημα διαμαρτυρίας οδηγώντας αντ' αυτού σε μια ευρύτερη επίδειξη Ιρανικού
εθνικισμού και ενότητας, ένα μοτίβο που παρατηρήθηκε μετά τα πλήγματα των ΗΠΑ
και του Ισραήλ το 2025».
Ο τελευταίος γύρος αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του
Ιράν έλαβε προβλέψιμα εγκάρδιες υποστηρίξεις από πλήθος δυτικών ηγετών, μεταξύ
των οποίων ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου και ο Αμερικανός
πρόεδρος Τραμπ.
Καθώς η σκόνη καθαρίζει, εκατομμύρια Ιρανοί πολίτες
ξεχύνονται στους δρόμους των πόλεων από την Τεχεράνη μέχρι τη Μασχάντ για να
εκφράσουν την αγανάκτηση τους για τις ταραχές, να καταγγείλουν τα ξένα στοιχεία
που βοήθησαν να παρακινήσουν την αλλαγή του καθεστώτος και να διακηρύξουν την
υποστήριξη τους προς την κυβέρνηση.
Αλλά στις αίθουσες σύνταξης σε όλη τη Δύση,
το να δίνεις φωνή σε αυτές τις μάζες Ιρανών διαδηλωτών φαίνεται να απαγορεύεται»
«Όταν δέχεσαι επίθεση από τις μαζορέτες του Trump και αμέσως μετά από τους φιλορώσους σωτήρες,
συνειδητοποιείς ότι είσαι στη σωστή πλευρά. Όταν οι πρώτοι σε κατηγορούν ότι
είσαι κομμουνιστής ή υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος (σύμφωνα με το
καθημερινό λεξιλόγιο των πολιτικά ορθών) και οι δεύτεροι ότι είσαι υπηρέτης των
Γιάνκηδων, καταλαβαίνεις πώς η Τρίτη Θέση είναι πάντα η μόνη αληθινή
εναλλακτική λύση σε κάθε ψυχωτικό άκρο. Η εγκυρότητα του κεντρικού άξονα
φαίνεται, όπως πάντα, στις πιο συγκεκριμένες περιπτώσεις»
Αυτόνομοι συναγωνιστές από Νεμέα, Άργος, Αθήνα και Τρίπολη βρέθηκαν στο μπλόκο του κόμβου της Αρχαίας Νεμέας ...
γράφει ο Γιώργος Μάστορας
Αρθρογράφος - Συγγραφέας
Παρακάμπτοντας την πρόσφατη καταστροφική συμφωνία ΕΕ –
Mercosur, ας σταθούμε σε κάποια δεδομένα.
Το Αγροτικό εισόδημα μειώνεται, οι τιμές παραγωγού σε
σχέση με το κόστος παραγωγής είναι χαμηλές, πολλοί βρίσκονται στο όριο της
εγκατάλειψης (ειδικά η Κτηνοτροφία απειλείται με αφανισμό), η ύπαιθρος ερημώνει
ακόμη περισσότερο με τους νέους να την εγκαταλείπουν, η Χώρα εξαρτάται ολοένα
και περισσότερο από εισαγωγές για να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες της.
Αφού, λοιπόν, είναι έτσι η κατάσταση, που αναγκάζει
ακόμη και τους κυβερνώντες να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει πρόβλημα, τότε το μείζον
ζήτημα είναι τι προτείνει και τι θα κάνει η κυβέρνηση για να αντιστραφεί η
αρνητική κατάσταση, που παρεμπιπτόντως αποτελεί αποτέλεσμα (και) των πολιτικών
επιλογών της
«Υπάρχει η πιθανότητα να ξεσπάσει μελλοντικός πόλεμος
μεταξύ των ΗΠΑ, Δανίας - Γροιλανδίας, Καναδά και Ρωσίας για τον Βόρειο Πόλο. Η
ιδέα της δημιουργίας νέων θαλάσσιων διαδρομών διαμετακόμισης μέσω του Βόρειου
Πόλου, μαζί με τον ισχυρισμό κάθε μίας από τις προαναφερθείσες
αντιπαρατιθέμενες χώρες για τα εθνικά δικαιώματα στον Βόρειο Πόλο, προκύπτει
απλώς από την απληστία για τον πλούτο που υπάρχει εκεί, την παρουσία
πετρελαίου, διαμαντιών και μεταλλεύματος.
Θα δούμε μια σύγκρουση οικονομικών,
γεωγραφικών και πολιτικών συμφερόντων στο μέλλον. Οι συζητήσεις για τη χρήση
έξυπνης τεχνολογίας, την ίδρυση οικισμών και την αποκατάσταση των Αρκτικών
εδαφών θα ήταν καταστροφικές, διότι αν η αύξηση της ανθρώπινης δραστηριότητας
ήταν η αιτία της αύξησης των συγκεντρώσεων αερίων του θερμοκηπίου που οδήγησαν
στη διάλυση μεγάλων τμημάτων του Αρκτικού πάγου τις τελευταίες δεκαετίες, τότε
τι θα συνέβαινε αν η ανθρώπινη δραστηριότητα μεταφερόταν στην ίδια την Αρκτική.
Το ζήτημα θα επιδεινωθεί με την αύξηση του βαθμού της παγκόσμιας θέρμανσης και
τη ταχύτερη συρρίκνωση του πάγου, κάτι που θα οδηγήσει σε ανισορροπία στον
καιρό του Αρκτικού και θα αυξηθούν οι καταιγίδες και οι τυφώνες και το επίπεδο
των θαλασσών και των ωκεανών θα ανέβει κατά μερικά μέτρα.
Αυτό θα οδηγήσει σε
αλλαγή στο θαλάσσιο περιβάλλον και θα προκαλέσει επικίνδυνη ανισορροπία στην
ατμόσφαιρα στον Αρκτικό και θα οδηγήσει σε πλημμύρες σε όλες τις χαμηλές υψομετρικά
περιοχές και τις παραθαλάσσιες πόλεις στον κόσμο και θα έχει επίσης ως
αποτέλεσμα την απελευθέρωση μονοξειδίου του μεθανίου που βρίσκεται στον Αρκτικό
πάγο.
Οι τέσσερις χώρες που αναφέρθηκαν παραπάνω πρέπει να κατανοήσουν ότι ο
Βόρειος Πόλος είναι ο πόλος ολόκληρου του πλανήτη και θα πρέπει να σκεφτούν
χίλιες φορές πριν επιχειρήσουν οποιαδήποτε ενέργεια που τον επηρεάζει.
Είναι ο
Πόλος μας, εμείς οι κάτοικοι της Γης, και όχι ο πόλος της Αμερικής, της Ρωσίας,
του Καναδά ή της Δανίας. Ο Αρκτικός Κύκλος απαγορεύεται σε όλους και κανείς δεν
έχει δικαίωμα σε αυτόν. Η ιμπεριαλιστική απληστία αποτελεί απειλή για την
διεθνή ειρήνη και την μοίρα των λαών του κόσμου»
Για την «Τρίτη Θέση»: αποκλειστική συνέντευξη
με τον Matthias Fischer γενικό γραμματέα του Γερμανικού «Τρίτου Δρόμου» (Der Dritte Weg)
Η παρακάτω αποκλειστική συνέντευξη για την συντακτική
ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» είναι πρωτοβουλία της συναγωνίστριας N.F. η οποία διακρίνεται όχι μόνο για τις
κορυφαίες σπουδές της στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης αλλά και για την πολύχρονη
εμπειρία της σχετικά με τα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα.
Το εθνικό επαναστατικό μας κόμμα και κίνημα «Ο Τρίτος
Δρόμος» (Der Dritte Weg) ιδρύθηκε την 30η Σεπτεμβρίου 2013 στη
Χαϊδελβέργη (Βάδη-Βυρτεμβέργη).
Πως είναι το πολιτικό σκηνικό στην Γερμανία;
Εδώ και σχεδόν 80 χρόνια, υπάρχουν 4 κόμματα που μας
κυβερνούν σε μεταβαλλόμενους συνασπισμούς. Όλα τους χτίζουν τη γέφυρα προς τον
θάνατο του γερμανικού λαού.
Ως πολιτικοί υποστηρικτές του φιλελεύθερου
καπιταλιστικού συστήματος, αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «δημοκράτες» θυσιάζουν
τον γερμανικό λαό στον βωμό της πολυπολιτισμικής τους ιδεολογίας. Εκατομμύρια
Γερμανοί ζουν στα όρια της φτώχειας.
Λόγω των χαμηλών μισθών, υπάρχουν διαρκώς
περισσότεροι άνθρωποι που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο ενοίκιο.
Πάνω από 20
εκατομμύρια άνθρωποι με το λεγόμενο «μεταναστευτικό υπόβαθρο» εκτοπίζουν,
προφανώς ασταμάτητα, τον πολιτισμό και την παράδοση μας, δίνοντας σε ολόκληρες
περιοχές μια αφρο-ασιατική όψη.
Η κατάσταση ασφαλείας μπορεί να περιγραφεί μόνο
ως δεινή. Οι εθνικιστικές ομάδες και τα ρεύματα αντιμετωπίζουν ολοένα και
περισσότερες καταπιέσεις και δαιμονοποιούνται κοινωνικά. Υπάρχει μια αισθητή
πολιτική και κοινωνική διάθεση «τέλους εποχής» σε αυτή τη χώρα.
Ποια η γνώμη σας για το AfD;
Με το AfD, έχει εδραιωθεί μια λαϊκιστική παραφυάδα των
κυρίαρχων κατεστημένων κομμάτων, η οποία, με εύηχα λόγια, προσπαθεί να
εγκλωβίσει τις απογοητευμένες μάζες της χώρας και να τις οδηγήσει σε μια
καλύτερη ΟΔΓ [Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας]. Με άλλα λόγια, όλα
παραμένουν ως έχουν, απλώς με περισσότερη τάξη.
Υπό την καπιταλιστική έννοια,
τάσσεται υπέρ της κερδοφόρας μετανάστευσης, προσκολλάται γεωπολιτικά σε κάθε
ιμπεριαλιστική δύναμη χωρίς να επιδιώκει κανέναν αναγνωρίσιμο στόχο προς το
γερμανικό συμφέρον, ενώ η πλειονότητα των στελεχών του εξασφαλίζει τη θέση της
στην «ταΐστρα» του συστήματος μέσω ενός μόνιμου εσωτερικού χαρακώματος, χωρίς
να προσφέρει ουσιαστικά στον λαό.
Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά και αυτό το κόμμα
θα απομυθοποιηθεί και θα αποκαλύψει ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να διασφαλίσει
την ύπαρξη του λαού μας και της πατρίδας μας.
Ποιες οι επαφές σας με Έλληνες συναγωνιστές;
Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν καλές επαφές με την
Ελλάδα, οι οποίες επιβεβαιώνονται επανειλημμένα μέσω αμοιβαίων επισκέψεων.
Ποια η θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία;
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ξεκάθαρα σε εμάς τους
Ευρωπαίους τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από την Ανατολή. Αυτός ο πόλεμος
αφορά επίσης τους πόρους και τη μακροπρόθεσμη διασφάλισή τους μέσω της
αφομοίωσης του γηγενούς πληθυσμού.
Η αλληλεγγύη μας εδώ στρέφεται πλήρως προς
το εθνικιστικό κίνημα στην Ουκρανία, το οποίο μάχεται ηρωικά ενάντια σε όλους
τους εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς.
Υπό την ευρωπαϊκή έννοια, αυτός ο
πόλεμος μας δείχνει ξεκάθαρα πόσο σημαντική είναι η οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής
συνομοσπονδίας, προκειμένου να προστατευθεί η ήπειρος μας από τις
ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες από Ανατολή και Δύση.
Η Ευρώπη υπήρξε εξάρτημα των
υπαρχουσών Μεγάλων Δυνάμεων για αρκετό καιρό και πρέπει τώρα να τραβήξει τον
δικό της δρόμο για να προστατεύσει τους γηγενείς λαούς της από την πτώση.
Ποια η θέση σου στο κόμμα;
Ως γενικός γραμματέας του κόμματος, εκπροσωπώ τους
στόχους και το πρόγραμμα του εθνικού-επαναστατικού μας κόμματος και κινήματος
τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.
Πως μπορεί να έρθει κάποιος σε επαφή μαζί σας;
Το κύριο εκφραστικό μας όργανο είναι η ιστοσελίδα μας:
www.der-dritte-weg.info. Εκεί, τα πάντα αναφέρονται και ενημερώνονται
καθημερινά. Σε αυτή τη σελίδα είναι επίσης διαθέσιμες όλες οι επιλογές
επικοινωνίας για όλες τις περιοχές όπου δραστηριοποιούμαστε ήδη.
Ποια η άποψη σου για τον Διεθνή Καπιταλισμό και τον
Διεθνή Κομμουνισμό;
Ο εκμεταλλευτικός καπιταλισμός με τον αφύσικο
καταναγκασμό του για ανάπτυξη από τη μία πλευρά, και ο ισοπεδωτικός
κομμουνισμός με την καθολική περικοπή της προσωπικότητας από την άλλη, δεν
αποτελούν εναλλακτικές λύσεις για μια κοινωνικά δίκαιη οικονομική τάξη.
Στο
επίκεντρο μιας πολιτικής με προσανατολισμό την πατρίδα βρίσκονται η πρόνοια και
η ελευθερία του λαού, και ως εκ τούτου το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα
απαιτεί - πέρα από τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό - μια χωροταξικά
προσδιορισμένη Λαϊκή οικονομία (folk economy) υπό την έννοια ενός Γερμανικού
Σοσιαλισμού.
Μια λαϊκή οικονομία πρέπει να αφοσιωθεί στην αυτάρκεια του κράτους
σε βασικά είδη διατροφής, στην παροχή κοινωνικής δικαιοσύνης, στο δικαίωμα αλλά
και στο καθήκον κάθε ατόμου για εργασία, και στην προώθηση της επιστήμης και
της έρευνας.
Η προστασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας καθώς και των μικρομεσαίων
επιχειρήσεων πρέπει να είναι εγγυημένη, όμως οι επιχειρήσεις γενικής κοινής
ωφέλειας, οι βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας, καθώς και οι ασφάλειες και οι
τράπεζες, ανήκουν στα χέρια της λαϊκής κοινότητας, δηλαδή στην κρατική
ιδιοκτησία.
Η οικονομία πρέπει να υπηρετεί τον λαό και όχι το αντίστροφο.
Ποια η άποψη του κόμματος σας για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή
Ένωση και το όραμα σας για το μέλλον;
Στα δεσμά του ΝΑΤΟ και του Ευρώ. Το κόμμα μας Der III.
Weg (Ο Τρίτος Δρόμος) επιδιώκει μια ισχυρή συμμαχία των λαών από το Βόρειο
Ακρωτήριο έως τη Μεσόγειο και από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια.
Μια Συνομοσπονδία
στην οποία οι ευρωπαϊκοί αδελφοί λαοί, ισότιμα και χέρι-χέρι, θα δημιουργήσουν
και θα υπερασπιστούν μια ασφαλή και βιώσιμη ήπειρο.
Χωρίς την επιρροή
παγκόσμιων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, και μακριά από όργανα
εκμετάλλευσης όπως η ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Διεθνές Νομισματικό
Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα ή το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ), θα
αναδυθεί ένα Φρούριο πνεύματος και δράσης για τη διατήρηση των εθνοτικών μας
ταυτοτήτων και του τρόπου ζωής μας. Για τον λόγο αυτό, οι λαοί της Ευρώπης
πρέπει να αποσπαστούν από τις προαναφερθείσες διεθνιστικές συμμαχίες και
θεσμούς.
Στα δεσμά του ΝΑΤΟ, τα ευρωπαϊκά κράτη είναι λακέδες
των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, η
Ευρώπη απειλείται για άλλη μια φορά από τον νεομπολσεβίκικο ιμπεριαλισμό της
Μόσχας, ενώ το πολιτικό Ισλάμ σημαίνει τη μεγάλη επίθεση στην Ευρώπη, το οποίο εισβάλλει
εδώ και δεκαετίες μέσω της μαζικής μετανάστευσης από την αφρο-ασιατική περιοχή.
Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην κατάληψη του χώρου από ξένες δυνάμεις στην Ευρώπη!
Μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική, αμυντική και γεωπολιτική πολιτική είναι η
εγγύηση για μια ειρηνική και αντι-ιμπεριαλιστική τάξη στην ήπειρό μας. Στο
επίκεντρο αυτής της πολιτικής πρέπει να βρίσκεται η συνέχιση της ύπαρξης του
ζωτικού χώρου των λαών μας, οι επεκτατικοί στόχοι δεν έχουν καμία αξίωση
εγκυρότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να αποσπαστούν από
παγκοσμιοποιητικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ και στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής
συνομοσπονδίας, να οικοδομήσουν μια ενιαία αμυντική ασπίδα στρεφόμενη ενάντια
σε κάθε ξένη προς τον χώρο μας ιμπεριαλιστική απειλή.
Σε πρακτικό επίπεδο, και
ειδικά όταν αφορά την επιβίωση των ευρωπαϊκών λαών, πρέπει να υπάρξει
συνεργασία προκειμένου να διασφαλιστεί μακροπρόθεσμα η Ευρώπη στον σύγχρονο
κόσμο.
Με την εξισορρόπηση των επιμέρους δυνατών και αδύνατων σημείων των
λαϊκών οικονομιών, στην έρευνα για μελλοντικά μεγάλα έργα ή στην αντιμετώπιση
προκλήσεων που παραμένουν άγνωστες.
Όποτε ένα μεμονωμένο κράτος καταβάλλεται,
αλλά το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί συλλογικά, η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία
τίθεται σε ισχύ. Για τον ιδρυτικό κύκλο, ήταν σημαντικό να δημιουργηθεί ένα
ολιστικά προσανατολισμένο πολιτικό εργαλείο προκειμένου να υπάρχει ενιαία δράση
σε όλη τη χώρα.
Μέχρι το έτος ίδρυσης (2013), δεν υπήρχε κόμμα ή οργάνωση που
να δραστηριοποιείται με τόσο έντονο κοσμοθεωρητικό προσανατολισμό. Εκείνη την
εποχή, το «εθνικό στρατόπεδο» ήταν πλήρως διαλυμένο, χωρίς κανένα αναγνωρίσιμο
κοσμοθεωρητικό θεμέλιο. Ο καθένας έκανε ότι και όπως ήθελε, χωρίς σαφές σχέδιο.
Από την ίδρυση μας, το κίνημα μας αναπτύσσεται σταθερά και υγιώς. Σε αυτή τη
φάση της οικοδόμησης, είναι σημαντικό για εμάς να προσελκύσουμε ικανούς
ιδεαλιστές και πεπεισμένους αγωνιστές στις τάξεις μας, που προωθούν τον σκοπό
μας με φλογερή αφοσίωση.
Ποια η τακτική της πολιτικής δράσης σας;
Εκτός από την κανονική πολιτική εργασία σε δημόσιους
χώρους, οι περισσότεροι νέοι συναγωνιστές έρχονται σε εμάς μέσω του διαδικτύου
και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Πάνω από το 70% των ανθρώπων σήμερα
ενημερώνονται μέσω του διαδικτύου· αντιμετωπίσαμε και εμείς αυτόν τον
ψηφιοποιημένο κόσμο και ευθυγραμμίσαμε την προπαγάνδα μας ανάλογα.
Οποιοσδήποτε
μπορεί να ταυτιστεί με το εθνικό-επαναστατικό μας κίνημα, ασπάζεται τη
γερμανική κοσμοθεωρία και διαθέτει τον κατάλληλο χαρακτήρα, θα βρει την
πολιτική του στέγη στο κόμμα μας. Και οι δύο πλευρές (το κόμμα και το
ενδιαφερόμενο άτομο) χρησιμοποιούν την αρχική δοκιμαστική συμμετοχή για να
γνωριστούν και να συντονιστούν.
Η άποψη σας για την οικογένεια;
Στο επίκεντρο της πολιτικής μας βρίσκεται ο λαός, και
ως πυρήνας του, η γερμανική οικογένεια. Η διατήρηση της είναι το ύψιστο καθήκον
μας· αυτό και μόνο μας διακρίνει από όλους τους άλλους.
Ποια η θέση σας ενάντια στην πολυπολιτισμικότητα;
Δεν είμαστε οπαδοί της πολυπολιτισμικής ιδεολογίας. Ως
εθνικοί επαναστάτες, θεωρούμε ότι η διαφορετικότητα των λαών είναι αυτή που
πρέπει να υπερασπιστούμε και να διατηρήσουμε.
Ποια η ευρύτερη οπτική σας απέναντι στον κόσμο;
Τα ακραία προβλήματα απαιτούν ριζοσπαστικές λύσεις. Σε
αντίθεση με άλλους, εμείς δεν είμαστε οπαδοί μιας ιδεολογίας - είτε ακραίας
είτε όχι- αλλά αντιθέτως βλέπουμε τον
κόσμο όπως είναι, τον αναλύουμε και βγάζουμε τα συμπεράσματα μας. Αυτό
ονομάζεται κοσμοθεωρία, και στη δική μας περίπτωση, η Γερμανική.
Υπακούοντας
στους νόμους της φύσης, βλέπουμε τον κόσμο ως έχει και υπερασπιζόμαστε τη θέση
που μας έχει αναλογεί. Έχοντας επίγνωση αυτής της διαπίστωσης, οι
συναισθηματικές ευαισθησίες των αντιπάλων μας είναι αδιάφορες για εμάς.
Ποια η θέση σας για τον Σοσιαλισμό;
Εδώ μπορώ μόνο να παραπέμψω στην ερώτηση 8. Με τον
Γερμανικό Σοσιαλισμό μας, επιδιώκουμε μια κοινωνία βασισμένη στην αρχή της
αξιοκρατίας και της απόδοσης: ο καθένας έχει ικανότητες που πρέπει να προωθούνται
ουσιαστικά από το κράτος και να αξιοποιούνται για την κοινότητα. Ο καθένας
κάνει αυτό που μπορεί να κάνει καλύτερα.
Ποια η θέση σας για το μεταναστευτικό;
Με πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπους με λεγόμενο
μεταναστευτικό υπόβαθρο στην ΟΔΓ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ολοένα και μεγαλύτερες
προκλήσεις, αλλά σίγουρα όχι ακατόρθωτες.
Η μάζα των ξένων στη χώρα δεν
βρίσκεται εδώ λόγω της απίστευτα όμορφης και ποικίλης φύσης μας στη Γερμανία,
αλλά λόγω των οικονομικών κινήτρων που δημιούργησαν τα κατεστημένα κόμματα.
Αυτό είναι και το κλειδί για το μεγαλύτερο μέρος των ξένων που βρίσκονται εδώ.
Εάν αυτά τα χρήματα χρησιμοποιηθούν ξανά για τα γερμανικά συμφέροντα και
ασκηθεί μια εθνική-επαναστατική πολιτική σε μια νέα κυρίαρχη Γερμανία,
μεσοπρόθεσμα θα προκύψουν μόνο εφοδιαστικά προβλήματα όσον αφορά τον
επαναπατρισμό.
Αυτός ο κόσμος έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι τίποτα δεν είναι
αδύνατο όταν υπάρχουν επαρκή μέσα και ευκαιρίες για την υλοποίηση του εκάστοτε
στόχου.
Αυτό δεν απαιτεί βία, παρά μόνο την αλλαγή των υφιστάμενων συνθηκών και
τη συνεπή εφαρμογή των ήδη ισχυόντων νόμων. Στη νέα μας Γερμανία, δεν θα
υπάρχει πλέον ανεξέλεγκτος υπερπληθυσμός από ξένους. Ωστόσο, μπορούν κάλλιστα
να υπάρξουν συμβάσεις περιορισμένου χρόνου για εργασία, σπουδές και εκπαίδευση,
εφόσον αυτές είναι απαραίτητες.
Η άποψη σας για την σημερινή κρατική οντότητα που
καταπιέζει τον λαό σας;
Το υπάρχον σύστημα στην ΟΔΓ δεν έχει ελαττώματα, είναι
το ίδιο το ελάττωμα. Αυτό το κράτος έχει καταστήσει τον λαό μας θήραμά του· με
την αντιγερμανική του φύση, αφήνει πίσω του καμένη γη σε όλα τα επίπεδα της
εθνικής ύπαρξης. Ο πολιτισμός, η παράδοση και η ταυτότητα δεν παίζουν κανέναν
ρόλο εδώ.
Εάν λοιπόν κάποιος μας περιγράφει ως αποκομμένους από αυτό το
σύστημα, είμαστε ευγνώμονες, το χάσμα μεταξύ μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο βαθύ.
.png)
