Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού

 

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού 

«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας: το παρακάτω άρθρο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των παλαίμαχων συναγωνιστών Τ.Χ. - Γ.Γ. - Θ.Κ. - Δ.Π. - Α.Π. 

Δεν μπορεί φυσικά να μην αναφερθεί η αμέριστη βοήθεια της συναγωνίστριας Θ.Π. την οποία και ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τον χρόνο.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Συναγωνιστή που δεν λύγισε στα κελιά της Μασονικής δεξιάς, δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας, δεν συνεργάστηκε με τις κρατικές αρχές και «έφυγε» Όρθιος σε έναν κόσμο Ερειπίων.

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αρχές δεκαετίας του ’60 σε μια κεντρική περιοχή των Αθηνών με έντονους συμβολισμούς, Εθνικοσοσιαλιστικά εμβατήρια από δίσκους βινυλίου διαλύουν την σιωπή της νύχτας προκαλώντας απορίες στους κατοίκους και φρίκη σε αυτούς που αναγνωρίζουν την «καταραμένη» μουσική. 

Σε περίοπτη θέση μιας διώροφης κατοικίας από όπου προέρχεται η μουσική «πρόκληση» κυματίζει περήφανη η Σβάστικα ενώ διακρίνονται σάκοι με άμμο περιμετρικά, θυμίζοντας σε κάποιους ότι οι «Τελευταίοι Πιστοί» μιας άλλης εποχής διαθέτουν ακόμη το θάρρος λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να υψώσουν τα Αντιδημοκρατικά σύμβολα.

Αυτή η περίπτωση δεν είχε να κάνει με μια ακόμη φετιχιστική προσέγγιση του Εθνικοσοσιαλισμού όπως πολλοί θα σπεύσουν να υποθέσουν, αλλά με μια ειλικρινή «μετάληψη εθνικοσοσιαλιστικής θείας κοινωνίας» μέσα στο κέντρο του «υδροκέφαλου τέρατος» που είναι η πρωτεύουσα. 

Υπεύθυνος για το ρίγος που διαπέρασε την σπονδυλική στήλη των υπηρετών του Καραμανλή και κινητοποίησε πολλές φορές την βασιλική χωροφυλακή,  ένας νεολαίος της εποχής ασυμβίβαστος μαχητικός και οξυδερκής. Ο Λογγίνος Παξινόπουλος.

Πήρε το όνομα του από τον «Άγιο» που κατείχε το αξίωμα του Εκατόνταρχου στον Ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα ευαγγέλια, η λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης Λόγχη. 

Ο Θεάνθρωπος όμως του Λογγίνου Παξινόπουλου δεν ήταν ο Ναζωραίος Ιησούς αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι «Μάρτυρες της Πίστης» για αυτόν οι Δώδεκα που απεβίωσαν κατά την διάρκεια της περιβόητης «Δίκης της Νυρεμβέργης». 

Με την ιδεολογική του «λόγχη» ο Λογγίνος Παξινόπουλος προσπαθούσε να πλήξει τα πλευρά της αστικής δημοκρατίας αφού μισούσε τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή της χώρας στον κομματισμό.

Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση διάσημων προσώπων του «ελληνικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος» που χρόνια τώρα δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις καθώς και των κονδυλοφόρων που τον συκοφάντησαν την εποχή εκείνη σε κάθε ευκαιρία, ο Λογγίνος Παξινόπουλος αναμφισβήτητα είναι ο «πρωτεργάτης» στην ενίσχυση και διάδοση των «φασιστικών» ιδεών μετά τον πόλεμο.

Λίγα χρόνια πριν την δικτατορία το όνομα του γίνεται συνώνυμο με την δράση και την επαναστατική σκέψη.  Γεννημένος το 1943, γιος αξιωματικού που αργότερα βρέθηκε στις λίστες διώξεων της δολοφονικής ΟΠΛΑ, στέλεχος των ομάδων κρούσης των «Ελπιδοφόρων» και υπεύθυνος στην περιοχή των Αμπελοκήπων των εθνικιστικών ομάδων αυτοάμυνας που οι αντίπαλοι έσπευσαν να τις ονομάσουν ως «Τάγματα Εφόδου»!

Ο αστικός δημοκρατικός τύπος σπεύδει το ΄63 - λόγω των αλληλοκατηγοριών που ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα γραβατοφορεμένα αντιφασιστικά γουρούνια του κοινοβουλευτισμού που συνωστίζονταν και σιτίζονταν μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» - με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης να δώσει το «σύνθημα» για ένα νέο επικοινωνιακό «κυνήγι» και μάλιστα αυτή την φορά καθόλου τυχαία από τις στήλες της «Καθημερινής» που εκφράζει την εποχή εκείνη τις απόψεις του Παλατιού και του Στρατού.

Την 5η Ιανουαρίου 1960, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κάνουν λόγο για ένα πρωτοφανές κύμα Εθνικοσοσιαλιστικών «εικαστικών παρεμβάσεων» σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, εκτός απ’ την Αθήνα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδος, Χαλκίδα κ.ά., ακόμη και στον Αερολιμένα Ελληνικού) μια παγκόσμια κίνηση ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τις διώξεις της Μοσάντ σε 400 πόλεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στη Λατινική Αμερική που έφτασε συνολικά τις 2500 δράσεις!

Ηθικός αυτουργός για την Ελλάδα θεωρήθηκε ο Εθνικοσοσιαλιστής Λογγίνος Παξινόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός για τις σχέσεις του με την Δαμασκό του Χαφέζ αλ - Άσαντ και την PLO και είχε εκπαιδευτεί στην κοιλάδα Μπεκάα.

Ο Παξινόπουλος σε έφοδο των αρχών τον Οκτώβριο του ’63 δεν πτοείται και με μια χειροβομβίδα στο χέρι, αδιαφορεί πλήρως για τον εισαγγελέα και τα ντόπια τσιράκια του που σπεύδουν να τον τιμωρήσουν για την δράση του. Προσπαθεί να διαφύγει δεν τα καταφέρνει και συλλαμβάνεται αφού πρώτα όμως κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα. Το πρώτο επεισόδιο από μια σειρά διώξεων που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια.

Από την δεκαετία του ΄60 το κράτος συνήθιζε και συνηθίζει ακόμη και σήμερα να υιοθετεί κάθε είδους ψευδή στοιχεία ακόμη και να επιδεικνύει ιστορικά κειμήλια, τα οποία συνοδεύει με ψευδείς μαρτυρίες ανθρώπων της δεξιάς και της αριστεράς με στόχο την διαχρονική «θωράκιση της αστικής δημοκρατίας». 

Τα πολεμικά ενθύμια του πατέρα του Παξινόπουλου που πολέμησε ηρωικά από τον Σαγγάριο μέχρι τις λυσσαλέες μάχες του εμφυλίου κοσμούσαν την οικία του συναγωνιστή ανάμεσα στους αναρτημένους Αετούς της Εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς και τους Κεραυνούς της Κομματικής φρουράς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατηγορούμενος συναγωνιστής ξεφτίλισε τους διώκτες του και νίκησε το κράτος στα δικαστήρια ενώ κατάφερε να του επιστραφούν τα αιματοβαμμένα κειμήλια στο χώρο όπου και ανήκαν.

Τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας της εποχής εκείνης γράφουν: «Ο διεπόμενος από ναζιστικάς πεποιθήσεις Παξινόπουλος συνελήφθη ως κάτοχος μυστικού οπλοστασίου που βρισκόταν σε δώμα στην ταράτσα της οικίας του, το οποίο περιελάμβανε μεταξύ άλλων: Αυτόματο όπλο τύπου “Στεν”, 4 τυφέκια, 10 περίστροφα, 5 χειροβομβίδες “Μιλλς”, ένα κιβώτιο φυσίγγια, 15 ξίφη και μαχαίρια, κράνη, μαστίγια και άλλο πολεμικό υλικό» ενώ στην συνέχεια το άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διακόσμηση του εσωτερικού χώρου της οικίας του που προκαλεί σοκ στους διώκτες του λόγω των Εθνικοσοσιαλιστικών χρωμάτων και συμβόλων. 

Κυκλοφορούσε συχνά με Εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα στο κέντρο των Αθηνών χωρίς να φοβάται τις απειλές, ενώ για την δική του προστασία πάντα είχε μαζί του και έναν γερμανικό ποιμενικό με το όνομα Thor!

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά σε έτερο δημοσίευμα της εποχής για τον Λογγίνο Παξινόπουλο: «Ανεκοινώθη εκ του υφυπουργείου Εσωτερικών, σχετικώς με τα αναγραφέντα […] περί αποκαλύψεως οπλοστασίου ανήκοντος εις παρακρατικήν οργάνωσιν, ότι […] τα εις την οδόν … οικίαν του 20ετούς σπουδαστού Λογγίνου Παξινοπούλου […] ήσαν μουσειακώς ανηρτημένα εις τους τοίχους. […] Ο Παξινόπουλος υπεστήριξεν ότι επρόκειτο περί ενθυμίων ανηκόντων εις τον πατέρα του Παξινόπουλον Σπυρίδωνα, αντισυνταγματάρχην του ελληνικού στρατού. [Ο καταγγείλας αυτόν] κατέθεσεν εις τον εισαγγελέα ότι ο Παξινόπουλος ήτο ηγετικόν στέλεχος φασιστικής οργανώσεως, της «Αντικομμουνιστικής Σταυροφορίας», ο ίδιος όμως ο Παξινόπουλος είπεν ότι εις ουδεμίαν οργάνωσιν ανήκει».

Στις 4 Ιουλίου 1964 νεολαίοι περισσότερα από 500 άτομα χωρίς ενιαία πολιτική ταυτότητα που μισούσαν στο σύνολο τους την σάπια πολιτική κατάσταση, εισβάλλουν στη Βουλή. Ένα πλήθος που αργότερα έπεσε θύμα σπίλωσης και κατηγοριών στα ΜΜΕ της εποχής και καπηλεύτηκαν την οργή τους οι άνθρωποι της δεξιάς λόγω της εναντίωσης τους στον Παπανδρέου. 

Το πλήθος της νεολαίας σύντομα διαλύει τα μπλόκα της αστυνομίας αναποδογυρίζει περιπολικά και κάνει τους χωροφύλακες της Βουλής να κρυφτούν στα υπόγεια. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο ότι με μαχαίρια κάποιοι από αυτούς και άλλοι με ξύλα φτάνουν στον προθάλαμο των συνεδριάσεων και συγκρούονται με τους βουλευτές.

Ηγείται του οργισμένου πλήθους ο Γεώργιος Βεντούρης, ακτιβιστής των ιδεών μας και αργότερα ηγέτης της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) καθώς και ηγετικό στέλεχος του FUAN (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης, Movimento Soziale Italiano).

Λίγες μέρες αργότερα, διεξάγεται η δίκη για αυτή την εισβολή στη Βουλή. Επικρατεί ένταση. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός αξιωματικού της Γενικής Ασφάλειας, η εισβολή στη Βουλή οργανώθηκε από τον Εθνικοσοσιαλιστικό «Όμιλο Εθνικής Αναγεννήσεως». Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι και ο γνωστός στις αρχές Λογγίνος Παξινόπουλος.

Μια παρένθεση για αυτή την επιδρομή: Το 1965 ο καταδικασθείς ως κύριος υποκινητής της επιδρομής Ρένος Αποστολίδης που η δεξιά τον θεωρεί «αναρχικό» και η αριστερά «φασίστα» εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο, μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για την εισβολή στο «Κυνοβούλιο». Εξηγεί ότι η πράξη του αυτή έγινε για να υπογραμμίσει στον κόσμο πως δεν ανέβασε στην εξουσία παρά τον «χασάπη Παπατζή του '44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων, που εγκατέστησε τη Δεξιά στην Ελλάδα». 

Η «Αυγή» έσπευσε να κάνει λόγο για … «Τάγματα Εφόδου» που εισέβαλαν στον ναό της δημοκρατίας.  Η κυβέρνηση διέταξε την διάλυση όλων των οργανώσεων που «αναπτύσσουν έκνομη δράση» ενώ δια στόματος του Υπουργού Εσωτερικών, Ιωάννη Τούμπα, η κυβέρνηση κατήγγειλε την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Υπήρχε μια οργάνωση νέων, οι Άλκιμοι, που λειτουργούσε ήδη από το 1932. Ήταν μια οργάνωση, που την είχε δημιουργήσει η «Εθνικιστική Ένωση Ελλάς», σαν αντίπαλο δέος για τους νεαρούς  Κομμουνιστές στην δεκαετία του 1930. Οι Άλκιμοι, έδρασαν με παραστρατιωτική μορφή, λαμπαδηφορίες, παρελάσεις στην πόλη, μέχρι και το 1936. Τότε, διαλύθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, αφού αυτός σχημάτισε την ΕΟΝ, την μοναδική στα χρόνια του, νόμιμη οργάνωση, για τη Νεολαία.

Δυστυχώς κάποιοι Εθνικοσοσιαλιστές είδαν την 21^η Απριλίου ως μια «σανίδα σωτηρίας» άλλοι απέφυγαν διακριτικά κάθε επαφή μαζί της ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που κυνηγήθηκαν από την ασφάλεια επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνα με την ορολογία του καθεστώτος «αναρχοφασίστες».

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «χουντικού» ένοπλου παραστρατιωτικού σώματος των «Αλκίμων», το οποίο ήταν έμπνευση και δημιούργημα γνωστών εθνικιστών με σκοπό να «αποτελεί τον σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος». 

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης σύμφωνα με τα λεγόμενα του είχε κάνει την πρόταση για «φασιστικοποίηση» της νεολαίας στους Λαδά και Ασλανίδη, αυτοί του έδωσαν την άδεια και την χρηματοδότηση και τα όπλα για να προχωρήσει αλλά χωρίς να φαίνονται, κι έτσι στην διοίκηση τους μπήκαν στελέχη της οργάνωσης Κ4Α.

«Αναμφιβόλως η οργάνωσις των Αλκίμων εξουσιάζετο απολύτως από εμάς», γράφει ο Πλεύρης. «Είδαμε την ευκαιρίαν εξορμήσεως προς την μάζαν των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Αλκίμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετέλει τον λαϊκόν σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος».

Στην πράξη όμως ουδέποτε το καθεστώς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αφού στον αξιακό πυρήνα του υπήρξε απλά μια αντιδραστική στρατιωτική κυβέρνηση με κυρίαρχο το αντικομμουνιστικό στοιχείο και με εσωτερικές συγκρούσεις που τελικά ωφέλησαν τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ. 

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ποιότητας του καθεστώτος ήταν η επιμονή του Παπαδόπουλου να στηριχτεί σε πρόσωπα του παλαιού πολιτικού κόσμου και να ισχυροποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ παράλληλα οι κορυφαίοι αντίπαλοι του ζούσαν πλουσιοπάροχα στο εξωτερικό.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όπως είναι γνωστό υπήρξε άκρως αρνητικός μπροστά στις προτάσεις της ριζοσπαστικοποίησης λέγοντας χαρακτηριστικά - φοβούμενος φυσικά τις αντιδράσεις των ξένων και της αριστεράς - «μην μας πουν φασίστες» αλλά το 1970 λόγω πιέσεων μερίδας των στρατιωτικών 20 χιλιάδες Άλκιμοι ορκίστηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Κατά άλλους ο αριθμός ήταν μόλις 4 χιλιάδες ενώ σε γνωστό ντοκιμαντέρ αναφέρονται 30 χιλιάδες συνολικά.  

Οι περισσότεροι ήταν άνεργοι νέοι που πίστεψαν στις υποσχέσεις τους χούντας ότι «θα σας  βρούμε δουλειά». Αυτές οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν και απέμειναν μόνο οι «διαλέξεις» για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση» γεγονός που σύντομα αποθάρρυνε την νεολαία. 

Η πρόχειρη οργάνωση και η έλλειψη μιας αυθεντικής ιδεολογίας και δράσης μέσα σε συνθήκες μιας «επανάστασης» που τελικά ήταν «παρένθεση» απέδειξε ότι κάθε πολιτικό εγχείρημα που στερείται αρχών και κοινωνικής αποδοχής σύντομα θνήσκει. Το Σώμα των Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος δεν σταμάτησε την δράση του στην μεταπολίτευση. Συνέχισε να κοιτάει κατάματα χωρίς φόβο το δημοκρατικό τέρας αμφισβητώντας έμπρακτα τη αστική νομιμότητα, ενώ το ηθικό του στην φυλακή υπήρξε παράδειγμα για πολλούς. Δεν δείλιασε απέναντι στις συνεχείς ανακρίσεις και φυλακίσεις και δεν συνεργάστηκε με τα πιόνια του καθεστώτος. 

Σε μια επίδειξη ισχύος που σόκαρε τους δημοκράτες και τα ΜΜΕ και παρά τις συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της αριστεράς που έσπερνε το μίσος και της προδοτικής δεξιάς που πούλησε την Κύπρο στο όνομα της δημοκρατίας, ο Λογγίνος Παξινόπουλος - μαζί με Έλληνες και Ιταλούς νεοφασίστες - εμφανίστηκε στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου του ΄75 στις στήλες του Ολυμπίου Διός και χαιρέτισε με Τεταμένη την Δεξιά τις πολεμικές σημαίες που δεν υπεστάλησαν στην Μεγαλόνησο αλλά τις υπερασπίστηκαν οι Έλληνες πολεμιστές παρά την προδοσία των Μακαρίου Αβέρωφ και Καραμανλή καθώς και των επίορκων αξιωματικών.

Ουδέποτε ο Λογγίνος Παξινόπουλος αποδέχτηκε την αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού για την υπεράσπιση των ιδεών.

Παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του ανένταχτος και πιστός στις αρχές και τις αξίες της Πλατωνικής Πολιτείας. 

Υπήρξε Πολιτικός Στρατιώτης και «πυρφόρος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. 

Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια την 24^η Νοεμβρίου 1993.

Λογγίνος Παξινόπουλος: Ζει και Μάχεται!

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης, άξιος απόγονος του Μαυρομιχάλη: όταν ο πολιτικός καιροσκοπισμός συναντά την ανιστόρητη αυτοπροβολή.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αν και ουδείς αμφισβητεί την εθνική συνεισφορά μεγάλου μέρους των Μανιατών και των Κρητών, προχωρώντας με ενδελεχή λεπτομέρεια στον εσωτερικό πυρήνα της ιστορίας καταλήγει σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα. 

Οι Μανιάτες υπήρξαν δυστυχώς το δεκανίκι του δεξιού και ακροδεξιού παρακράτους που διαμορφώθηκε στο εξουσιαστικό τρίγωνο «εκκλησία - στρατός - παλάτι». 

Οι Κρητικοί αντίστοιχα συνέδραμαν στην πολιτική κληρονομιά του «Βενιζελισμού» που ενίσχυσε στην αρχική του μορφή το εξουσιαστικό τρίγωνο «αστική τάξη - εθνομηδενισμός - σύγχρονος αντιφασισμός».

Και οι δυο πλευρές θεώρησαν αυτονόητο ότι η χώρα τους ανήκει … και όφειλε το έθνος στο σύνολο του να υποταχθεί στις επιταγές τους. 

Από την μια μεριά οι δολοφόνοι του Ιωάννη Καποδίστρια δικαιολογούν μέχρι και σήμερα τον βρώμικο ρόλο τους και από την άλλη οι δολοφόνοι του Ίωνος Δραγούμη πρωτοστατούν στην λεηλασία του λαϊκού πλούτου υπενθυμίζοντας προς όλους ότι έχουν και το «δικαίωμα της σιωπής».

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους διάσημους «προύχοντες» του «εθνικισμού». 

Ανατράφηκε στο σκιώδες πολιτικό περιβάλλον του Νίκου Μιχαλολιάκου, ακολουθεί την ίδια πολιτική πορεία με τους λοιπούς διάσημους «εθνικόφρονες», τον Καραμανλή, τον Παπαδόπουλο, τον Γαρουφαλιά, τον Στεφανόπουλο, τον Βορίδη, τον υιό Πλεύρη και όλους τους άλλους επίδοξους «μνηστήρες» της δικής μας «Ιθάκης» που δεν δείχνει να διαθέτει δυστυχώς έναν Οδυσσέα τιμωρό.

Οι προαναφερθέντες αφού επένδυσαν αρχικά στην ντόπια δουλοπρεπή «εθνικοφροσύνη» τον «εθνικισμό» μέχρι και τον «εθνικοσοσιαλισμό», σύντομα απώλεσαν την ιδεολογική τους ταυτότητα και υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας, προσέγγισαν είτε άμεσα είτε έμμεσα τον ξένο παράγοντα και προσαρμόστηκαν στην κοινοβουλευτική δυστοπία, στο τέλος ακολούθησαν πιστά όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε τις επιταγές της δεξιάς που ως «καρκίνος κατατρώει τα υγιή κύτταρα των εθνικιστικών ιδεών» όπως έχω αναφέρει σε μια συνέντευξη που προκάλεσε αντιδράσεις.

Η συνταγή της αστικής ακροδεξιάς πάντα είναι η ίδια. Άκρατη επιχειρηματολογία χωρίς να υπάρχει επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα, κοινοβουλευτικός  σνομπισμός και πολιτική έπαρση, περίεργη εκκωφαντική σιωπή σε φλέγοντα ζητήματα κυρίως κατά την διάρκεια μιας δεξιάς διακυβέρνησης ...

Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης σε μια αιφνιδιαστική εμφάνιση προ ημερών θυμήθηκε - για ελάχιστα δευτερόλεπτα μπροστά στις στημένες κάμερες σε ένα μπλόκο - την «αγροτιά» χωρίς όμως να θίξει στο ελάχιστο την πολιτική του Μητσοτάκη. 

Χωρίς να αναφερθεί έστω επιδερμικά στην νέα ΚΑΠ που αποτελειώνει την αγροτική τάξη προς όφελος των διατροφικών πολιτικών των ξένων πολυεθνικών και των εισαγωγών από Ασία και Αφρική. 

Στα βιβλία του που πραγματικά τα γραφόμενα του αιφνιδιάζουν λόγω της  επιδερμικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο «Μεσσίας» της Μάνης δεν αμφισβητεί έμπρακτα την υποδούλωση της Πατρίδας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν προτείνει καμιά λύση. 

Και θέτω ένα ερώτημα, αφού πήρε άδεια από τις φυλακές μέσα στις γιορτές και μάλιστα στην κορύφωση των κινητοποιήσεων δεν θα ήταν θεμιτό να αναφερθεί έστω τάχιστα στα γεγονότα που οδήγησαν τον αγρότη στην σημερινή εξαθλίωση; 

Έκανε κάποια αναφορά όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση εκ μέρους της κυβέρνησης των νέων διατροφικών πολιτικών που φέρνουν πολλαπλά κέρδη στις πολυεθνικές και καρκίνο στην υγεία μας; 

Δεν θα έπρεπε να αναφερθεί ως όφειλε στο πρόσφατο μακελειό της θανάτωσης εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων με εντάλματα σύλληψης και τον απηνή διωγμό των κτηνοτρόφων από την ελ.ας προς όφελος των λήσταρχων του ΟΠΕΚΕΠΕ; 

Δεν γνωρίζει ο «Μεσσίας» ότι αυτοκτονούν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι από την απόγνωση;

Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα της guest star εμφάνισης ο απόγονος της πολιτικής νοοτροπίας του Πετρόμπεη δεν είχε χρόνο να αναφερθεί σε καίρια ζητήματα ο ίδιος ίσως γνωρίζει καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την στάση.

Όπως δεν είχε χρόνο να αναφερθεί όλους τους προηγούμενους πολλούς μήνες σε κορυφαία γεωπολιτικά ζητήματα, στην σφαγή Χριστιανών και λοιπών μειονοτήτων της Συρίας από τις συμμορίες του Τζολάνι που καλωσόρισε στις ΗΠΑ ο Τραμπ με τον τελευταίο να είναι ίνδαλμα για πολλούς δήθεν εθνικιστές. 

Ψάχνω να βρω μια δήλωση του Ηλία Κασιδιάρη υπέρ του προηγούμενου Σοσιαλοεθνικιστικού καθεστώτος της Συρίας, αλλά βρήκα τελικά μόνο προκλητικές δηλώσεις και ανυπόστατες κατηγορίες και μάλιστα στην κορύφωση του πολέμου το 2015 προς τον Μπασάρ αλ - Άσαντ γεγονός που δεν υπήρξε μάλλον καθόλου τυχαίο! 

Επίσης δεν αναφέρθηκε ποτέ ο «Μεσσίας» στην διάλυση της Χεζμπολάχ από τις ραδιουργίες των Σιωνιστών και τον βομβαρδισμό του Λιβάνου, όπως δεν αναφέρθηκε φυσικά και στην γενοκτονία διάρκειας δυο ετών στην Παλαιστίνη όπου να σημειωθεί ότι οι τελευταίοι Χριστιανικοί ναοί καταστράφηκαν από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. 

Απόλυτη η σιωπή του Ηλία και στην πρόσφατη προκλητική Αμερικανοσιωνιστική επέμβαση στην Βενεζουέλα του Μπολιβάρ, όπου οι υπηρέτες με την Αμερικανική στολή έστειλαν στον Ιουδαίο ανώτατο δικαστή τον νόμιμο πρόεδρο της χώρας του Τσάβες για να τον δικάσει σύμφωνα με την Τορά!

Μια περίεργη σιωπή έχει τους τελευταίους μήνες ο «μεγάλος σκακιστής» για πολλά φλέγοντα ζητήματα, όταν όμως στο παρελθόν υπήρχε η έναρξη του Ουκρανικού πολέμου εκεί υπήρξε λαλίστατος μέσω του διαδικτύου που παρείχαν οι φυλακές Δομοκού και φυσικά έσπευσε να καταδικάσει τον «εθνικοσοσιαλισμό» …

Οι υπερασπιστές του θα αντιτείνουν ότι ως πρωτόδικα καταδικασμένος και σε συνθήκες κράτησης επί συναπτά έτη, ο Κασιδιάρης θα πρέπει να απολαμβάνει πλήρη «ασυλία» σε θέματα πολιτικής κριτικής. 

Να υπενθυμίσω σε όσους υιοθετούν αυτή την άποψη ότι τα δεκάδες άρθρα της συντακτικής μας ομάδας που καλοπροαίρετα άσκησαν ουσιαστική κριτική πριν ακόμη την θλιβερή κάθοδο προς την πολιτική άβυσσο της «Χρυσής Αυγής» επαληθεύτηκαν στο σύνολο τους χωρίς κανείς ποτέ να αμφισβητήσει τις θέσεις μας και τα όποια συμπεράσματα. 

Να θυμίσω επίσης ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν υπήρξε έγκλειστος με ευθύνη του Καραμανλικού καθεστώτος, υπήρξε αντικείμενο σκληρής πολιτικής κριτικής τόσο από στενούς συνεργάτες του όσο και από οπαδούς του Απριλιανού καθεστώτος καθώς και από εθνικιστές που έζησαν τα γεγονότα.

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί ζήτησε από τον Νίκο Μιχαλολιάκο την έγγραφη καταδίκη των αντιδημοκρατικών ιδεών, την περίοδο που διεκδικούσε την διαδοχή του κόμματος;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του αν φέρει ο ίδιος πολιτική ευθύνη για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών των «Σπαρτιατών» (νυν ανεξάρτητων) που προσφάτως ενίσχυσαν με την ψήφο τους νομοσχέδιο της κυβέρνησης;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί επέλεξε «αμυντική»  στάση απέναντι στο δικαστήριο με αποτέλεσμα σήμερα η εισαγγελέας να τους απευθύνει επί 17 ώρες κατηγορίες όχι για πράξεις αλλά για ιδέες;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια είναι τα πολιτικά σχέδια του για το μέλλον, αφού θεωρείται δεδομένη η καταδικαστική απόφαση στο Εφετείο και η στέρηση των μελλοντικών πολιτικών του δικαιωμάτων;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί δεν ενίσχυσε επικοινωνιακά τους αγρότες ενώ παράλληλα αδιαφόρησε στο να είναι λάβρος ενάντια στην δεξιά πολιτική που καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποιος φταίει που όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησε ο ίδιος με δική του ευθύνη αποτυχημένα κοινοβουλευτικά σχήματα και προώθησε τελικά μέσω αυτών τους υποστηρικτές της δεξιάς και του Ισραήλ;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του γιατί στο εξώφυλλο του νέου του βιβλίου που είχε την άνεση και τον χρόνο να το γράψει στον Δομοκό, παρουσιάζει με απύθμενο θράσος τον εαυτό του ως τον «πρώτο επίσημο πολιτικό κρατούμενο της Ευρώπης» αναφορά παντελώς ανιστόρητη και ψευδή;

Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή ο άδικα φυλακισμένος Κασιδιάρης, να ενημερώσει τους εθνικιστές και τους οπαδούς του ποια τα συνολικά καθαρά κέρδη από το νέο του βιβλίο και γιατί δεν έκανε μια αυτονόητη κίνηση όπως το να ενισχύσει αγροτικές οικογένειες που περνάνε δύσκολα και δεν παίρνουν όπως άλλοι μετά από συμφωνίες «κυρίων» χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα από εκλεγμένους βουλευτές της (ακρο)δεξιάς που το μόνο τους μελλοντικό πολιτικό αποτύπωμα θα είναι η συμμετοχή τους σε νομοσχέδια υπέρ της δεξιάς;

Είχατε τον χρόνο κύριε Κασιδιάρη στα γραφεία της Βερανζέρου να αναφερθείτε στην λαίλαπα της δεξιάς πολιτικής που καταστρέφει την κτηνοτροφία και την αγροτιά.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στα 200 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα του 2025 που έστειλαν στον τάφο εργάτες και μεροκαματιάρηδες.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στις συνθήκες κράτησης των υπολοίπων πολιτικών και ποινικών κρατουμένων στον Δομοκό.

Είχατε τον χρόνο να αναφερθείτε στην σιωνιστική γενοκτονία στην Γάζα, στα πογκρόμ των Σαλαφιστών στην Συρία, στην καταστροφική πολιτική του Μητσοτάκη στο Ουκρανικό, στην παράνομη επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και στην επίκαιρη «επανάσταση» στο Ιράν.

Δεν μιλήσατε για όλα αυτά, επιλέξατε να κωφεύσετε για πολλοστή φορά προς όφελος της δεξιάς πολιτικής και ως αυθεντικός απόγονος κοτζαμπάσηδων - οι οποίοι κάποτε έτειναν το χέρι στον Κόμη Καποδίστρια επιζητώντας μανιωδώς τα «λεφτά τους πίσω» παρά τα άδεια ταμεία - αντίστοιχα εσείς επιλέξατε σε καιρούς ηθικής και πολιτικής κρίσης να προχωρήσετε σε μια ακόμη εμπορική συνδιαλλαγή για ένα σύγγραμμα σας αμφιβόλου αξίας και μάλιστα με έναν προκλητικό και ανιστόρητο αυτοπροσδιορισμό να το κοσμεί στο εξώφυλλο !

Όχι μόνο κύριε Κασιδιάρη έχετε υπάρξει κατώτερος των πολιτικών περιστάσεων αλλά φέρετε ακέραια την ευθύνη για τον πρόσφατο πολιτικό διασυρμό και την διάσπαση του «χώρου» καθώς και για την «συνεργασία» μέρους αυτού, με την επάρατη δεξιά που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. 

Παραφράζοντας τον Μάρτυρα Καποδίστρια που τον δολοφόνησαν άνανδρα οι συμπατριώτες σας, θα πω ότι «θέλετε κοινοβουλευτικά οφίτσια θέλουμε επαναστατικό εθνικισμό» που δεν θα υποκύπτει στους Μαυροκορδάτους και τους Κωλέττηδες της δεξιάς και τους Μαυρομιχαλαίους της αστικής ακροδεξιάς!

Διαβάστε κύριε Κασιδιάρη τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή για να μην εκτεθείτε για πολλοστή στα μάτια των οπαδών σας ...

Ιωάννης Καποδίστριας, ο ηρωικός «Αντιδημοκράτης» Κυβερνήτης.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Όταν οι σοβάδες του χρόνου σιγά σιγά πέφτουν, τότε είναι που φανερώνεται από πίσω απ' το επίχρισμα, το δομικό υλικό του χαρακτήρα των ανθρώπων. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του ’21 θα ‘πρεπε να ‘ναι στις μαύρες σελίδες της ιστορίας άλλοι σε περίλαμπρη θέση και κάποιοι άλλοι παραμένουν (ακόμη) με το οξειδωμένο από τη νοτιά της ιστορίας φωτοστέφανο τους, που όμως κι αυτό ολοένα αποσυντίθεται. 

Αν και το όνομα του κοσμεί πανεπιστήμιο της χώρας, στις σχολικές εορτές σπανίως αναφέρεται ενώ ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στα εκπαιδευτικά βιβλία. Δεν κάνω λόγο φυσικά για αφιερώματα σε εκπομπές στην τηλεόραση ή ομιλίες στο στράτευμα, ανάξιοι λόγου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγήτορες. 

Οι σύγχρονοι «Ηρόστρατοι» που κρατάνε τα χαλινάρια της ανθελληνικής εξουσίας, είχαν μάλιστα την φαεινή ιδέα να δώσουν το όνομα του στα σχέδια της αυτοδιοικητικής συρρίκνωσης όπου τελικά μετέτρεψαν τις επαρχίες σε καταναλωτικές περιφέρειες της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Το όνομα του «αυταρχικού» ανδρός που επέφερε παλαιότερα την οργή του Μαρξιστή ιστορικού Κορδάτου και την πρόσφατη αδιαφορία του υπουργού Άδωνη Γεωργιάδη δεν είναι άλλο παρά αυτό του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.

Η ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή αποτελεί το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Μια φλόγα μέσα στο σκοτάδι της δυστοπικής νεωτερικότητας. 

Ξαφνικά οι χορηγοί αποσύρθηκαν το κράτος αδιαφόρησε όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε και οι υπεύθυνοι του κέντρου κινηματογράφου αρνήθηκαν κάθε χρηματοδότηση. 

Οι απειλές δεν έλειψαν από την παλέτα του μίσους που κυριαρχεί στο προτεκτοράτο, οι καταγγελίες ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο μελέτης από την ελ.ας ενώ ουδείς εκ του «εθνικιστικού χώρου» δεν τολμάει να θέσει - έστω επικοινωνιακά - το θέμα της ανάδειξης των ενοποιημένων απορρήτων φακέλων που βρίσκονται στο αρχείο του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών στο Λονδίνο και αποκαλύπτουν τα μυστικά σχέδια και τις ευθύνες της Αγγλίας σε σχέση με τον τελετουργικό θάνατο του Καποδίστρια.

Αντιδράσεις είχε προκαλέσει παλαιότερα ο χλευασμός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας από πανεπιστημιακό και μέλος της επιτροπής 2021 για τον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση. 

Προσφάτως μάλιστα γνωστό πρωτοκλασάτο στέλεχος του «αντιεξουσιαστικού χώρου» έσπευσε να σπιλώσει στο Χ το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια, εφημερίδες από ακριβό χαρτί που πωλούνται δωρεάν στους σταθμούς του μετρό φιλοξένησαν λίβελους για το πρόσωπο του, ενώ αντιφασιστικές ιστοσελίδες είτε δεξιάς είτε αριστερής κοπής ξέρασαν χολή για τον Κυβερνήτη. 

Ελάχιστοι όρθωσαν την φωνή τους προς υπεράσπιση του δολοφονημένου Ηγέτη μεταξύ αυτών κάποιοι σύλλογοι μνήμης ενώ κορυφαίες κυβερνητικές προσωπικότητες «πάγωσαν» από την αποδοχή του trailer της ταινίας και αναμένεται να εμφανιστούν στην πρεμιέρα για να σώσουν τα όποια προσχήματα …

Αυτές οι γραμμές ας είναι ένας φόρος τιμής στην μνήμη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Αν υπήρχε συγκροτημένο επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα όφειλαν οι πρωτεργάτες και ηγέτες του να ορκίζονται στον τάφο του στην Κέρκυρα, με γνώμονα το καλό του Έθνους και να παίρνουν όρκο εκδίκησης για τον θάνατο του και την διαχρονική δυστυχία που μας έριξαν οι Αρμοστές και τα τσιράκια τους.

Η γοητεία του Καποδίστρια έγκειται στο ότι λειτούργησε εξαρχής και ταυτόχρονα ως αντίπαλος και των δυο ομάδων που έκτοτε εν πολλοίς καθορίζουν τις τύχες τις χώρας: τα πελατειακά καπετανάτα από την μια μεριά και τους «διαφωτισμένους» εισαγωγείς των δημοκρατικών Ιακωβινικών μοδών από την άλλη. 

Το επίτευγμα αυτών των δυο ομάδων είναι ότι διαχρονικά εμφανίζονται ως άσπονδοι εχθροί, ενώ στην πραγματικότητα η δήθεν αντιπαλότητά τους επιτρέπει να συγκυβερνούν σε έναν 200ετή «μεγάλο συνασπισμό» κάτω από την μύτη των Ελλήνων που συνεχίζουν να εμπιστεύονται τον σάπιο κοινοβουλευτισμό.

Εξαρχής, ο Καποδίστριας προσπαθούσε να καταδείξει το ανεφάρμοστο του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς ο αυταρχισμός της Τουρκοκρατίας είχε προκαλέσει δυσεπίλυτα προβλήματα. 

Οι Έλληνες έπρεπε να αποκτήσουν παιδεία, προκειμένου να συμμετάσχουν υγιώς στα κοινά. Ακόμη και οι πιο ισχυρές οικογένειες έπρεπε να μάθουν να χρησιμοποιούν τη δύναμη τους όχι ως δυνάστες του λαού, αλλά ως αρωγοί του και ως υποστηρικτές της οικονομίας, με εμπιστοσύνη στον Κυβερνήτη. 

Είναι αλήθεια προς φρίκη πολλών ότι ανδρώθηκε ιδεολογικά σε ένα περιβάλλον απολύτως ξένο προς τις αστικοδημοκρατικές ιδέες με στόχο την εθνική απελευθέρωση, δεν πίστεψε ποτέ στις πομφόλυγες που εκτόξευαν μητραλοίες όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης που υπήρξαν πιστά όργανα των ξένων του Φαναριού αλλά και του Σουλτάνου. 

Ανέλαβε κυβερνήτης της επαναστατημένης Ελλάδας το 1827, εξαρχής κυβέρνησε με συγκεντρωτικό τρόπο, παραμερίζοντας το σύνταγμα της Τροιζήνας της οποίας η Εθνοσυνέλευση τον είχε εκλέξει Κυβερνήτη, και αντικαθιστώντας τη Βουλή με το λεγόμενο «Πανελλήνιον», ένα 27μελές σώμα συμβουλευτικού χαρακτήρα υπό τον απόλυτο έλεγχο του, όπως και η Κεντρική Γραμματεία που επιτελούσε ρόλο υπουργικού συμβουλίου. 

Μολονότι φαινομενικά ορκίστηκε για την τήρηση των Εθνοσυνελεύσεων της Επιδαύρου, του Άστρους και της Τροιζήνας γρήγορα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα γραπτά αστικοδημοκρατικά τερτίπια και οραματίστηκε όχι απλά το Νέο Κράτος αλλά την «Ελληνική Πολιτεία». 

Μολονότι τον κατακρίνουν οι εχθροί του για αυτές τις ενέργειες ξεχνούν ότι: «η Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας εξέλεξε ομόφωνα εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους Κυβερνήτη της Ελλάδος τον Ιωάννη Καποδίστρια και μεταβίβασε σ’ αυτόν τη νομοτελεστική της εξουσία για μία επταετία από 3  Απριλίου 1827. 

Οι Πληρεξούσιοι στη συνέχεια, υπέγραψαν την 6η Απριλίου, το προσκλητήριο γράμμα προς τον Καποδίστρια με το οποίο αναγνώριζαν ότι: 

«τα κακά που επήγασαν στο διάστημα του επταετούς αγώνος του Έθνους οφείλονταν στην πολυμέλεια της Νομοτελεστικής Δυνάμεως και ότι προς αποφυγή όλων αυτών των κακών, η Συνέλευση αποφάσισε τη συγκέντρωση όλης της Νομοτελεστικής Δυνάμεως σε έναν και μόνο. Τον προσκαλούσαν δε να επιταχύνει την άφιξή του στην Ελλάδα». 

Ο Κυβερνήτης, φτάνοντας στην Αίγινα, έχει μελετήσει προσεκτικά τα προηγούμενα συντάγματα με τη διάκριση των εξουσιών και κατάλαβε ότι  δημιουργούσαν πολυαρχία και αδυνάτιζαν την εξίσου πολυμελή εκτελεστική εξουσία που δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις. 

Έπρεπε να ικανοποιηθούν όλοι  και αυτό οδηγούσε στην καταστροφή. Η τέλεια ασυδοσία που επακολούθησε και η σειρά των εμφυλίων πολέμων ήταν το θλιβερό επακόλουθο των «ανακατεμένων εξουσιών» που όριζαν τα δημοκρατικά συντάγματα. 

Το Kράτος ως έννοια που έχει σύμφωνα με την μυθολογία αδερφή την Βία (…) ποτέ δεν συγκίνησε πραγματικά τον Κυβερνήτη, η Πολιτεία υπήρξε όμως η Ουτοπία του Μέλλοντος και η ουσία της σκέψης του. 

Κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για τη δημιουργία θεσμών κυριολεκτικά εκ του μηδενός, καταστέλλοντας την πειρατεία, θέτοντας τις βάσεις της δημόσιας διοίκησης εκπαίδευσης και απονομής δικαιοσύνης, αναδιοργανώνοντας το στρατό, ιδρύοντας το Εθνικό Νομισματοκοπείο και το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της χώρας, την «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα». 

Πέτυχε να επικρατήσει εσωτερική ειρήνη, να οργανωθεί στοιχειωδώς η διοίκηση, να λειτουργήσει με κάποια επάρκεια ο κυβερνητικός μηχανισμός, να ληφθεί μέριμνα για τα ορφανά και γενικά για όσους ήταν τελείως απροστάτευτοι. Η χώρα απέκτησε ασφάλεια και τέθηκαν οι βάσεις μιας ομαλής πορείας. 

Για τον Κυβερνήτη προτεραιότητα είχε η εκδίωξη των Τούρκων και των Αιγυπτίων από την Πελοπόννησο και τη Στερεά και η εξασφάλιση όσο το δυνατόν ευρύτερων συνόρων για το υπό σχηματισμό κράτος. Παρά το γεγονός ότι τον αποδέχτηκαν αρχικά οι ξένες δυνάμεις προς εφαρμογή των σχεδίων τους ο ίδιος ήξερε τι έπρεπε να κάνει προς όφελος της Πατρίδας και μόνο υπέρ αυτής.

Υπονόμευσε την θέση των κοτζαμπάσηδων που αντικατέστησαν τους Τούρκους στους θώκους της εξουσίας και άρχισε να ξηλώνει όλες τις παγίδες όλων αυτών που είτε με ράσα είτε, χωρίς ήθελαν και πάλι έναν νέο Σουλτάνο στον σβέρκο του λαού μας. 

Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Καποδίστριας δεν αποκλείει κανέναν, ούτε και αυτούς που αναμείχθηκαν με άσχημο τρόπο στους εμφυλίους πολέμους που προηγήθηκαν, ούτε και αυτούς που διαχειρίστηκαν πολλές φορές με σκανδαλώδη τρόπο τα «εθνικά δάνεια». Πολλοί από αυτούς θα αποτελέσουν πολύ σύντομα το σκληρό πυρήνα της αντιπολίτευσης εναντίον του. 

Με αφορμή την Ιουλιανή επανάσταση στη Γαλλία και την επικράτηση του Φιλελευθερισμού, μεσαία και κυρίως ανώτερα στρώματα κινήθηκαν κατά του Καποδίστρια. Οι Άγγλοι ασφαλώς υποδαύλιζαν τη δυσφήμιση του Κυβερνήτη. 

Η αστική δημοκρατία για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνει πλήρως τον διαχρονικό ιερό Πλατωνικό Λόγο αφού αυτή οδηγεί νομοτελειακά στην απόλυτη τυραννία. Οι φανερές πολιτειακές λύσεις που είχε αρχικά ο Καποδίστριας στη φαρέτρα του απέναντι στα χαοτικά σχέδια των αντιπολιτευόμενων ήταν δύο: Πρώτον, να κηρύξει δικτατορική εξουσία με τη βοήθεια του Στρατού. Δεύτερον, να ωθήσει τον λαό σε επανάσταση εναντίον της Βουλής. 

Δεν έπραξε τίποτα από τα δυο, διότι γνώριζε καλά τις συνέπειες και την λασπολογία που θα ξεκινούσε από την μήτρα της αστικής δημοκρατίας και της τρομοκρατίας την Γαλλία καθώς και την δύναμη του τύπου που ελεγχόταν από τα ξένα κέντρα και τις μυστικές υπηρεσίες.

Αντ’ αυτών, ο Καποδίστριας πρότεινε τη «μεταβολή» του πολιτεύματος, στην οποία συμφώνησαν όλοι οι πολιτικοί παράγοντες και φυσικά θυμίζει σε όσους διαθέτουν ιστορική μνήμη, την κρίση του πανικόβλητου αστικού πολιτικού κόσμου που αποδέχτηκε με έκδηλη ανακούφιση την έκτακτη ανάληψη της πρωθυπουργίας υπό τον Στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου, σε στιγμές τραγικές για την Πατρίδα το 1941 μετά την κατάρρευση του μετώπου, όπου ανέλαβε παρά το θέμα υγείας, την ευθύνη για την αποφυγή του ολοκληρωτικού αφανισμού και την αιχμαλωσία του στρατεύματος καθώς και του λαού μας προς όφελος των Άγγλων. 

Οι λιμοκοντόροι πολιτικάντηδες και πάσης φύσεως δημοκράτες πάντα σπεύδουν στο τέλος σε έναν Αντιδημοκράτη για να σώσουν την Πατρίδα αλλά και το τομάρι τους, ενώ μετά όταν έρχονται και πάλι στην εξουσία κάνουν ουρά στα ειδικά δικαστήρια για  να κατηγορήσουν με απύθμενο θράσος τους «Προμηθείς» ως «προδότες» και «δοσίλογους», ποιοι άραγε, αυτοί που ζούσαν από τις χρυσές λίρες των Αγγλικών δανείων του Αγώνα του 1821 και των Σιωνιστών τραπεζιτών, αργότερα από τα λεφτά των εμπόρων του Βενιζέλου, το ΄41 μέχρι το ΄44 με τις χρυσές λίρες της SOE ενώ τέλος μετά το ΄47 με τα δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ!

Ακόμα και ο κατοπινός του πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος έδωσε αφορμή γι’ αυτά τα ευφάνταστα περί καταπίεσης, ο Σπυρίδων Τρικούπης, έγραψε: «Ουδέποτε άνθρωποι εδέχθησαν με ευνοϊκότερο τρόπο τον σωτήρα τους». 

Αυτό θυμίζει μαρτυρίες πολιτικών αμέσως μετά την έλευση της 21^ης Απριλίου αν και οι Στρατιωτικοί του 1967 ουδεμία πολιτική παιδεία είχαν σε αντίθεση με τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια που διέθετε διπλωματική εμπειρία πολιτική ευφυΐα και κοινωνική οξυδέρκεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο θάνατος του Κυβερνήτη οδήγησε στην έλευση του Όθωνα και της μισητής Αντιβασιλείας καθώς και του Μαξ ντε Ρότσιλντ που ανέλαβε αμέσως την χρηματοπιστωτική εξουσία στην χώρα μας. 

«Το Σύνταγμα ομοιάζει με ξυράφι στη χρήση του οποίου ήταν αγύμναστα τα χέρια των Ελλήνων», είπε κάποτε ο Καποδίστριας στον Άγγλο Πλοίαρχο και αργότερα Πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα, Εδμόνδο Λάϋονς, όταν αυτός τον προέτρεπε να χορηγήσει Σύνταγμα. 

Η κλασική τακτική των άθλιων αστοδημοκρατών είτε την εποχή του Ιωάννη Καποδίστρια είτε αργότερα με τον ολέθριο Ελευθέριο Βενιζέλο και τον ουτιδανό Γεώργιο Παπανδρέου, δεν είναι παρά η απομίμηση των ιδεών εκείνων που ονομάζονται συνοπτικά ως «Σύνταγμα» και σώζουν το πολίτευμα αλλά τελικά καταστρέφουν τάχιστα την Πατρίδα και τον Λαό, στο όνομα πάντα της «ισότητας» και της «ελευθερίας» όπως ονομάζουν τα συμφέροντα τους οι πολυεθνικές και οι στοές. 

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη επιζητούσαν συμμετοχή στα κοινά μόνο εκείνων που είχαν περιουσία και ήταν αυτόχθονες (!) δηλαδή οι πρόκριτοι οι ιεράρχες και οι πολιτικοί με στόχο να αποκλειστούν οι αγρότες και οι πολεμιστές που ζούσαν εκτός των ορίων της επικράτειας θυμίζοντας τις σχέσεις διαφθοράς του σήμερα.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη δεν ήθελαν να υπάρχουν έσοδα για το κοινό καλό αλλά μόνο για τα ξένα κόμματα που υπηρετούσαν κάτι που θυμίζει τα σημερινά χρέη των κομμάτων εξουσίας.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη ζητούσαν από τα άδεια ταμεία άμεσες αποζημιώσεις υπέρογκων ποσών για να περνάνε καλά στους πύργους της Μάνης και τις επαύλεις των Νήσων αν μη τι άλλο οι λήσταρχοι του τότε ΟΠΕΚΕΠΕ φορούσαν και φουστανέλες, ενώ ο Καποδίστριας αρνήθηκε να υποταχθεί σε νέες δυσμενείς δανειακές συμβάσεις καθώς και να πει και «ευχαριστώ» όπως έπραξε γνωστός πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη πανηγύρισαν σε πρωτοσέλιδα την εξόντωση του όπως οι σύγχρονες φυλλάδες επευφήμησαν το '46 τον απαγχονισμό των Εθνικοσοσιαλιστών στην Νυρεμβέργη ή την πτώση των Αντιδημοκρατών Ηγετών του Αραβικού Κόσμου προς όφελος των Σιωνιστών.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη έκαψαν τα πολεμικά πλοία προς όφελος του ξένου παράγοντα που γελούσαν με την κατάντια των προεστών, θυμίζοντας το αντιτορπιλικό «Βέλος» που παραδόθηκε σε ξένη δύναμη και οι πρωτεργάτες του κινήματος επιβραβεύτηκαν αργότερα από τον ξενόδουλο Καραμανλισμό. 

Η δημοκρατία διαχρονικά είναι ο βιαστής της λογικής και ο γδάρτης του λαού μας. 

Σε όλα τα παραπάνω ο «αυταρχικός», «αντιδημοκράτης», «πρωτοφασιστής» Κόμης Καποδίστριας, αντέταξε το λαϊκό συμφέρον και το πλήρωσε με το αίμα του με ηθικούς αυτουργούς τις ξένες πρεσβείες και φυσικούς αυτουργούς τους διαχρονικούς εντολοδόχους του παρακράτους. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα τον μισούν από τους «Ιεχωβάδες» του Περισσού μέχρι τους «αρχιερείς» του φιλελευθερισμού. 

Τον είπαν «συγκεντρωτικό», «τύραννο» και «δικτάτορα» (και τι με αυτό; οι αντιδημοκράτες δεν οφείλουν να διαθέτουν δηλώσεις μετανοίας) στις στήλες των επιδοτούμενων εφημερίδων της Ύδρας οι γνωστοί κατευθυνόμενοι ποντικοί του φιλελευθερισμού, όμως αυτός ως Μάρτυρας Εθνικός και «Άγιος της πολιτικής» αφού πρώτα μεγαλούργησε έπεσε ηρωικά - καθόλου τυχαία τα θανατηφόρα πλήγματα από βόλια στην βάση του κρανίου και από το τεκτονικό ξίφος στην βουβωνική χώρα - στα σοκάκια του Ναυπλίου υπέρ του Ελληνισμού και των Παραδόσεων του έθνους μας. 

Από την ήττα του Ελληνισμού στην Πύδνα έως και σήμερα, το έθνος συνεχίζει να έχει αναλαμπές δόξας και αντίστασης, ενάντια στον μεγαλύτερο εχθρό του, που από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα, την Απείρανθο της Νάξου, την Δρέσδη, το Αμβούργο, τον Πειραιά, την Χιροσίμα μέχρι και την Φαλούτζα, συνεχίζει να σπέρνει την δυστυχία και τον θάνατο και να παίρνει διαχρονική μορφή στην τυραννία που ονομάζεται Δημ(ι)οκρατία!

Παραμερίζοντας τις διαφορές μπροστά στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας: ένα άρθρο έκπληξη … για τον Manuel Hedilla, κορυφαίος Εθνικοσυνδικαλιστής και εκπρόσωπος της «αριστερής» τάσης του Ισπανικού Φασισμού και της «Τρίτης Θέσης» που συγκρούστηκε με τον Φράνκο και την Δεξιά αντίδραση! (δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα του «Μετώπου Νεολαίας» της «Χρυσής Αυγής» την 4η Φεβρουαρίου 2025)

 Παραμερίζοντας τις διαφορές μπροστά στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας: ένα άρθρο έκπληξη … για τον Manuel Hedilla, κορυφαίος Εθνικοσυνδικαλιστής και εκπρόσωπος της «αριστερής» τάσης του Ισπανικού Φασισμού και της «Τρίτης Θέσης» που συγκρούστηκε με τον Φράνκο και την Δεξιά αντίδραση! 

(δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα του «Μετώπου Νεολαίας» της «Χρυσής Αυγής» την 4η Φεβρουαρίου 2025)

link: Manuel Hedilla: ο Φαλαγγίτης που αμφισβήτησε τον Franco.

link: Ο Manuel Hedilla, ο «Κόκκινος» Φαλαγγίτης που φυλακίστηκε στην Ισπανία του Franco.

«Πρέπει να σώσουμε τη λέξη «φασίστας» από τα στόματα των εχθρών μας, από κάθε δημοκρατικό και αντιφασιστικό βερμπαλισμό. Πρέπει να δεχθούμε αυτή τη λέξη ως πρόκληση».

Pierre Drieu La Rochelle 

Εισαγωγικό σημείωμα του Σταύρου Λιμποβίση:

Εδώ και πολλά χρόνια κάποια πρόσωπα που κυριαρχούσαν στις ηγετικές θέσεις της «Χρυσής Αυγής» οδηγούσαν το κόμμα στην ιδεολογική κατηφόρα επιλέγοντας φετιχιστικές εκφράσεις και προσωπολατρικές πρακτικές. 

Η άκρα δεξιά που συνδεόταν από παλιά με το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας και τα κομματικά παρασκήνια της δεξιάς κατάφερε σε λίγα χρόνια να αλώσει τις τοπικές οργανώσεις και τα κινηματικά μέσα ενημέρωσης. 

Ιδίως δε μετά την κ(υ)νοβουλευτική εκπροσώπηση το σφιχταγκάλιασμα με την «επάρατη νόσο» συνεχίστηκε με τελικό αποτέλεσμα την ιδεολογική «γύμνια» και την διακοπή της επικοινωνίας με τα λαϊκά στρώματα. 

Μεγάλη εξαίρεση στον κανόνα που επέβαλλαν μέσω των υπηρεσιών τα άτομα των πρεσβειών και της Μπακογιάννη, ήταν μικρές ομάδες της νεολαίας του κόμματος, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που προσπαθούσαν να προβάλλουν την «εργατίστικη» έκφραση του Εθνικοσοσιαλισμού. 

Όλες αυτές οι προσπάθειες είτε διήρκησαν λίγο είτε είχαν μικρή ανταπόκριση αφού ο Νίκος Μιχαλολιάκος και κυρίως ο Ηλίας Κασιδιάρης - ο τελευταίος απαίτησε το «δαχτυλίδι» της κομματικής διαδοχής (με τον όρο να καταδικάσει δημοσίως ο γενικός γραμματέας  και με δήλωση μετανοίας τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Φασισμό με ποιων την εντολή άραγε …) - ουδέποτε υπήρξαν μέλη της εργατικής τάξης ή «πόνεσαν» για το μεροκάματο. 

Και επειδή ο πρώτος δίνει μια ύστατη μάχη με τον Χάρο στο νοσοκομείο προλογίζοντας ένα τέλος που δεν του αξίζει, δεν θα επεκταθούμε για τις λάθος επιλογές του και τις οργανωτικές παλινωδίες. 

Ο δεύτερος παρόλο που βρίσκεται αδίκως στην φυλακή, με τον βερμπαλισμό του και τις τραγικές επιλογές του εξυπηρέτησε επί σειρά ετών τους σχεδιασμούς των εχθρών μας και θα κριθεί στο μέλλον από την εθνικιστική νεολαία! 

Εξαίρεση στο δυσώδες αυτό περιβάλλον που όλα τα σκιάζει η αστική ακροδεξιά παράνοια και ο «πολιτικός αυνανισμός» με την χρόνια φιλική στάση απέναντι στην καθεστωτική αστυνομία και τον Νατοϊκό στρατό, είναι κάποιες μικρές «φλόγες» μέσα στο σκοτάδι που παίρνουν την μορφή ποιοτικών άρθρων όπως το παρακάτω. 

Συγχαίρουμε δημοσίως τον αρθρογράφο/ους  που επέλεξε/αν μια ηρωική μορφή της «Τρίτης Θέσης» και του επαναστατικού «αριστερού» Φασισμού και τους καλούμε να συνεχίσουν στην αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας μακριά από τις «κομματικές νόρμες» που θυμίζουν τις «μούμιες» του Περισσού. 

Τους προτρέπουμε δε να αποχωρήσουν άμεσα από τις τάξεις της «Χρυσής Αυγής» που το λείψανο της σήμερα απλά κοσμεί την «αίθουσα μνήμης» της ελληνικής άκρας δεξιάς και κάθε τόσο «βαπτίζεται» στην δεξαμενή συντήρησης της κοινωνικής μηχανικής της κατοχικής εξουσίας. 

Να ενταχθούν άμεσα στην ποιοτική έκφραση της «Εθνικής Αυτονομίας» και πρωτίστως στους «Αυτόνομους Αθηνών» - Αρχική - Athens Autonomous - την οργανωτική «αιχμή του δόρατος» για λόγους δυναμικής και εντοπιότητας.

Διαβάστε το άρθρο:

Ο Federico Manuel Hedilla Larrey ήταν Ισπανός Εθνικιστής, γνωστός ως διάδοχος του José Antonio Primo de Rivera και ο τελευταίος ηγέτης της γνήσιας Ισπανικής Φάλαγγας (Falange Española de las JONS). Ορφανός από πατέρα σε νεαρή ηλικία, μετακόμισε στο Μπιλμπάο όπου ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές σε Ρωμαιοκαθολικό σχολείο στον δήμο Barakaldo, στη Χώρα των Βάσκων. Στα 16 του χρόνια ξεκίνησε μαθητεία σε ναυπηγείο, αλλά η οικονομική κρίση τον οδήγησε στην ανεργία. Εργάστηκε στη συνέχεια στην οδοποιία και ως μηχανικός αυτοκινήτων στη Μαδρίτη.

Πολιτική Δράση

Το 1933 πληροφορήθηκε με ενθουσιασμό την ίδρυση της Φάλαγγας, ενός κινήματος με επαναστατικές ιδέες και στρατιωτική δομή. Ένα χρόνο μετά, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως τεχνικός επιθεωρητής σε εργοστάσιο στην Κανταβρία, έρχεται σε επαφή με το Κίνημα μέσω δύο συναδέλφων του. Σχεδόν αμέσως, ορίζεται επικεφαλής της κωμόπολης Renedo de Pielagos, οπού αναπτύσσει ιδιαίτερα επιτυχημένη δράση προσελκύοντας νέα μέλη και υποστηρικτές. 

Τον Μάρτιο του 1935 επισκέπτεται την περιοχή ο Jose Antonio, που εντυπωσιάζεται από το έργο του και τον ορίζει επικεφαλής της Φάλαγγας σε ολόκληρη την επαρχία. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους συμμετέχει στο Εθνικό Συμβούλιο της Φάλαγγας, στην Μαδρίτη, ως εκπρόσωπος της βόρειας κοινότητας Santander.

Όμως, το 1936 η Φάλαγγα τίθεται εκτός νόμου και πλήθος ηγετικών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Jose Antonio, οδηγούνται στις φυλακές. Εν μέσω αυτής της κρίσης ο Hedilla αναλαμβάνει τον συντονισμό των διάφορων εθνικιστικών ομάδων. Η Φάλαγγα δεν είναι πλέον μια περιθωριακή ομάδα αλλά διαθέτει 240.000 καλά εξοπλισμένα μέλη. Ακολουθώντας τις οδηγίες του φυλακισμένου Αρχηγού του, συναντιέται με τον Στρατηγό Emilio Mola, με στόχο την οργάνωση ένοπλης ανατροπής του καθεστώτος.

Αν και τυπικά ήταν ο υπεύθυνος της Φάλαγγας μόνο στο Santander, ο Hedilla βρισκόταν στην La Coruña όταν έλαβε χώρα η στρατιωτική εξέγερση. Εκεί, συνδράμει αποφασιστικά στην κατάληψη της πόλης, ως επικεφαλής πολιτοφυλάκων της Φάλαγγας. Μετά από αυτή την νίκη καθίσταται ο de facto ηγέτης του Κινήματος, καθώς ο Jose Antonio παραμένει φυλακισμένος, και αναλαμβάνει επικεφαλής του «Προσωρινού Διοικητικού Συμβουλίου». 

Ωστόσο, ο Hedilla με την «ταπεινή» καταγωγή, δεν διέθετε το κύρος του Primo de Rivera και σύντομα γίνεται εμφανής η ρήξη με τον κύκλο εξουσίας που περιέβαλλε τον Francisco Franco, δηλαδή τον κύριο εκφραστή των εξεγερμένων αντιδημοκρατικών δυνάμεων.

Από τα τέλη του 1936 υπήρχε διάχυτη η άποψη στις επαναστατημένες μάζες πως πρέπει να επιτευχθεί μια «ενοποίηση» όλων των εθνικών πολιτικών κινήσεων. Από την πρώτη στιγμή ο Hedilla αντιτάχθηκε στην πιθανότητα πραγμάτωσης αυτής της ενοποίησης. Στην πράξη όμως, ο Φαλαγγίτης αρχηγός δεν ήλεγχε τις ετερόκλητες ομάδες που τότε συνυπήρχαν στο εσωτερικό του κινήματος. Ερχόταν συχνά αντιμέτωπος με την ριζική αντίθεση άλλων ηγετών, καίτοι ο ίδιος στηρίζονταν από πυρήνες του Ισπανικού βορρά. 

Ορισμένοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους γνησιότερους συνεχιστές της κληρονομιάς του Jose Antonio, ενώ άλλοι «νεοσύλλεκτοι» έβλεπαν στο πρόσωπο του Στρατηγού Franco τον δυνητικό ηγέτη μιας «ευρύτερης» παράταξης, αναγκαίας για την χώρα. Παρά το εχθρικό αυτό πλαίσιο, ο Hedilla υποστηρίχθηκε ενθουσιωδώς από τον Γερμανό πρέσβη Wilhelm Faupel, σε αντιδιαστολή βέβαια με τον πρέσβη της φασιστικής Ιταλίας, που δεν έχανε ευκαιρία να τον υποτιμά.

Απέναντι στον εσωτερικό διχασμό

Ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στον βορρά, ο Hedilla έμαθε ότι είχαν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μεταξύ ορισμένων ηγετικών πυρήνων των Καρλιστών και των Φαλαγγιτών. Έτσι, ανακοίνωσε την διεξαγωγή ενός Εθνικού Συμβουλίου της Φάλαγγας, στις 25 Απριλίου για να αντιμετωπίσει θεσμικά την εσωτερική αταξία. Αντιτιθέμενοι σε αυτή την απόφαση, στις 16 Απριλίου του 1937 οι, κατ’ ουσίαν ακροδεξιοί, Davila, Aznar και Garceran σχηματίζουν μια αυθαίρετη επιτροπή ελπίζοντας να ελέγξουν το Κίνημα. 

Ο Hedilla δεν άργησε να απαντήσει. Το ίδιο βράδυ οι Εθνικιστικές πολιτοφυλακές υπό τις διαταγές του, πραγματοποιούν έφοδο και ανακατάληψη των κεντρικών γραφείων του κόμματος, πετώντας έξω τους αντιπολιτευόμενους συμβιβαστές. Οι επικεφαλής της «μετριοπάθειας», αναζητούνται και συλλαμβάνονται μέσα στα καταλύματα τους, ακόμα και μετά από ανταλλαγές πυρών.

Φαινόταν πως είχε επιτευχθεί μια πρόσκαιρη επιτυχία για τον έλεγχο του κινήματος. Δυο ημέρες αργότερα έλαβε χώρα συμβούλιο κατά το οποίο ο Hedilla επανεκλέχθηκε εθνικός αρχηγός. Στην ψηφοφορία έλαβε δέκα ψήφους υπέρ και τέσσερις κατά, αλλά υπήρξαν και πολλές αποχές. Ακόμα και ο Franco αποδέχτηκε τον νέο ηγέτη σε μια σκηνή θερμού εναγκαλισμού μπροστά σε χιλιάδες Φαλαγγίτες στο μπαλκόνι του παλατιού του Επισκόπου της Salamanca. Ωστόσο, η αδελφική χειρονομία φαίνεται πως ερμηνεύτηκε τελικά σαν ένδειξη υποταγής της Φάλαγγας στον μελλοντικό δικτάτορα.

Μετά από αυτά τα γεγονότα το αρχηγείο του Franco αποφάσισε να εφαρμόσει ένα σχέδιο ενοποίησης όλων των αντικαθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων που δρούσαν στην περιοχή. Ο επικεφαλής της Φάλαγγας έλαβε στο σπίτι του, ως τετελεσμένο, ένα αντίγραφο του λεγόμενου «Διατάγματος Ενοποίησης», το οποίο μάλιστα ανακοινώθηκε δημόσια μέσω ραδιοφώνου. 

Ο κομματικός φορέας που θα απορροφούσε όλες τις εξεγερμένες συνιστώσες της περιοχής θα ονομαζόταν «FET y de las JONS». Ως αντίδραση σε αυτή την αναγκαστική «ενοποίηση», εστάλη από τα κεντρικά γραφεία της Φάλαγγας ένα τηλεγράφημα στο οποίο ξεκαθαριζόταν ότι τα μέλη οφείλουν να συνεχίσουν να υπακούν μονάχα στις εντολές της ανώτατης διοίκησης του κινήματος, «για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες» του Διατάγματος. Αυτό το τηλεγράφημα ερμηνεύτηκε ως πρόκληση απέναντι στα σχέδια του Franco.

Στην δυσμένεια του καθεστώτος

Τελικά, στις 25 Απριλίου του 1938, ο Hedilla συνελήφθη μαζί σε άλλους εξακόσιους Φαλαγγίτες, με την κατηγορία ότι είχαν συνωμοτήσει εναντίον του Franco. Η σύλληψη του προκάλεσε θυελλώδεις δημόσιες διαμαρτυρίες, αλλά πολλοί συμμετέχοντες σε αυτές συνελήφθησαν και αυτοί κατηγορούμενοι σαν… κομμουνιστές. Μέσω της καταστολής ο Franco έπνιξε τις αντιστάσεις των πρωτεργατών της Φάλαγγας και εδραίωσε την πολιτική του εξουσία ποδηγετώντας το εθνικό επαναστατικό κίνημα. Διόρισε επίσης τον βετεράνο Raimundo Fernandez Cuesta ως γενικό γραμματέα της νέας συστημικής «Φάλαγγας».

Στις 5 Ιουλίου του 1937 ο Hedilla καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε ισόβια κάθειρξη, ενώ λίγο έλειψε να εφαρμοστεί η θανατική ποινή. Πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της καταδίκης του εξόριστος στην φυλακή των Las Palmas. Μετά την κρίση του Μαΐου του 1941, όταν αποφυλακίστηκαν μαζικά πολλοί παλαιοί μαχητές της Φάλαγγας ως μέτρο κατευνασμού, ο Hedilla μεταφέρθηκε στην Mallorca. Εκεί, έζησε έως το 1947, όταν και ανέκτησε την πλήρη ελευθερία του.

Μετά την φυλακή

Μετά την αποφυλάκιση του, δεν ανέλαβε τον οποιοδήποτε πολιτικό ρόλο στην φρανκική Ισπανία. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε μια μικρή εμπλοκή στο συνδικαλιστικό κίνημα, καταγγέλλοντας ρητά την αναρχοκομμουνιστική εκτροπή του και υπερασπίστηκε τα ιδεώδη ενός πλέριου Πατριωτικού Κοινωνισμού.

Χαρακτηριστική είναι μια μυστική αναφορά της CIA, από τον Αύγουστο του 1948, για την δράση του Hedella μετά την αποφυλάκιση του:

«Οι προσπάθειες που φέρεται να γίνονται από τον Manuel HEDILLA Larrey να εξωθήσει σε αλλαγές το ισπανικό καθεστώς στρέφονται περισσότερο ενάντια στην κατάσταση που αντιπροσωπεύει ο FRANCO, παρά εναντίον του ίδιου του Caudillo. Σύμφωνα με τον [λογοκριμένο όνομα], ο HEDILLA χρησιμοποιεί τους πιστούς οπαδούς του στη Φάλαγγα, αλλά πιστεύει ότι η Φάλαγγα καθαυτή είναι τελειωμένη υπόθεση. 

Ο HEDILLA δεν ενδιαφέρεται για «υπονομευτικές» δραστηριότητες, προτιμώντας τη μεταρρύθμιση μέσω της αντικατάστασης των ανίκανων στα σημαντικά αξιώματα. Αυτό το σκοπό επιδιώκει να επιτύχει ασκώντας επιρροή σε μέλη της εθνοσυνέλευσης, ηγέτες του Μετώπου Νεολαίας, γραμματείς της Πολιτικής Κυβέρνησης, Συνδικάτα κ.λπ. που μπορούν να μιλήσουν χωρίς να χαρακτηρίζονται ως εχθροί του Καθεστώτος.

Ο Αρχιεπίσκοπος OLAECHEA της Βαλένθια φέρεται να αρνήθηκε να αποσύρει την πρόσκληση στον HEDILLA για να παραστεί σε θρησκευτική εορτή που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Άνοιξη, λέγοντας ότι δεν θα μπορούσε να αρνηθεί την αποδοχή σε καθαρά θρησκευτικές τελετές ενός τόσο Χριστιανού κυρίου.»

Ο Hedilla απεβίωσε στην Μαδρίτη στις 4 Φεβρουαρίου του 1970. Για πολλούς νοσταλγούς της «παλαιάς φρουράς» της αληθινής Φάλαγγας, έφτασε να συμβολίζει την αγνότερη ουσία μιας νέας δυναμικής διάστασης του Κινήματος, αυτής του εθνικοσυνδικαλισμού. Υπήρξε επίσης το σύμβολο της αντίστασης των ακραιφνών ιδεολόγων Φαλαγγιτών στην προδοσία του Franco, καθώς τοποθετήθηκε ξεκάθαρα ενάντια στο κύμα των σκόπιμων αυθαιρεσιών της Δεξιάς, η οποία ακόμα και με την χρήση των Μαροκινών μισθοφόρων, έθαψε με σφοδρότητα το όραμα για την δόμηση μιας Εθνικιστικής και Σοσιαλιστικής Ισπανίας. 

Η ιδεαλιστική θέση του Hedilla και των Συναγωνιστών του τελικά δικαιώθηκε, καθώς ο Φρανκισμός έσβησε μαζί με τον ηγέτη του, δίχως δυστυχώς να αφήσει πίσω του παρακαταθήκη ανάλογη των 36 ολόκληρων ετών διακυβέρνησης.

πηγή

Για παραγγελία στον σύνδεσμο εδώ ...