Ιωάννης Καποδίστριας, ο ηρωικός «Αντιδημοκράτης» Κυβερνήτης.

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Όταν οι σοβάδες του χρόνου σιγά σιγά πέφτουν, τότε είναι που φανερώνεται από πίσω απ' το επίχρισμα, το δομικό υλικό του χαρακτήρα των ανθρώπων. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του ’21 θα ‘πρεπε να ‘ναι στις μαύρες σελίδες της ιστορίας άλλοι σε περίλαμπρη θέση και κάποιοι άλλοι παραμένουν (ακόμη) με το οξειδωμένο από τη νοτιά της ιστορίας φωτοστέφανο τους, που όμως κι αυτό ολοένα αποσυντίθεται. 

Αν και το όνομα του κοσμεί πανεπιστήμιο της χώρας, στις σχολικές εορτές σπανίως αναφέρεται ενώ ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στα εκπαιδευτικά βιβλία. Δεν κάνω λόγο φυσικά για αφιερώματα σε εκπομπές στην τηλεόραση ή ομιλίες στο στράτευμα, ανάξιοι λόγου οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγήτορες. 

Οι σύγχρονοι «Ηρόστρατοι» που κρατάνε τα χαλινάρια της ανθελληνικής εξουσίας, είχαν μάλιστα την φαεινή ιδέα να δώσουν το όνομα του στα σχέδια της αυτοδιοικητικής συρρίκνωσης όπου τελικά μετέτρεψαν τις επαρχίες σε καταναλωτικές περιφέρειες της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Το όνομα του «αυταρχικού» ανδρός που επέφερε παλαιότερα την οργή του Μαρξιστή ιστορικού Κορδάτου και την πρόσφατη αδιαφορία του υπουργού Άδωνη Γεωργιάδη δεν είναι άλλο παρά αυτό του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.

Η ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή αποτελεί το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Μια φλόγα μέσα στο σκοτάδι της δυστοπικής νεωτερικότητας. 

Ξαφνικά οι χορηγοί αποσύρθηκαν το κράτος αδιαφόρησε όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε και οι υπεύθυνοι του κέντρου κινηματογράφου αρνήθηκαν κάθε χρηματοδότηση. 

Οι απειλές δεν έλειψαν από την παλέτα του μίσους που κυριαρχεί στο προτεκτοράτο, οι καταγγελίες ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο μελέτης από την ελ.ας ενώ ουδείς εκ του «εθνικιστικού χώρου» δεν τολμάει να θέσει - έστω επικοινωνιακά - το θέμα της ανάδειξης των ενοποιημένων απορρήτων φακέλων που βρίσκονται στο αρχείο του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών στο Λονδίνο και αποκαλύπτουν τα μυστικά σχέδια και τις ευθύνες της Αγγλίας σε σχέση με τον τελετουργικό θάνατο του Καποδίστρια.

Αντιδράσεις είχε προκαλέσει παλαιότερα ο χλευασμός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας από πανεπιστημιακό και μέλος της επιτροπής 2021 για τον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση. 

Προσφάτως μάλιστα γνωστό πρωτοκλασάτο στέλεχος του «αντιεξουσιαστικού χώρου» έσπευσε να σπιλώσει στο Χ το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια, εφημερίδες από ακριβό χαρτί που πωλούνται δωρεάν στους σταθμούς του μετρό φιλοξένησαν λίβελους για το πρόσωπο του, ενώ αντιφασιστικές ιστοσελίδες είτε δεξιάς είτε αριστερής κοπής ξέρασαν χολή για τον Κυβερνήτη. 

Ελάχιστοι όρθωσαν την φωνή τους προς υπεράσπιση του δολοφονημένου Ηγέτη μεταξύ αυτών κάποιοι σύλλογοι μνήμης ενώ κορυφαίες κυβερνητικές προσωπικότητες «πάγωσαν» από την αποδοχή του trailer της ταινίας και αναμένεται να εμφανιστούν στην πρεμιέρα για να σώσουν τα όποια προσχήματα …

Αυτές οι γραμμές ας είναι ένας φόρος τιμής στην μνήμη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Αν υπήρχε συγκροτημένο επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα όφειλαν οι πρωτεργάτες και ηγέτες του να ορκίζονται στον τάφο του στην Κέρκυρα, με γνώμονα το καλό του Έθνους και να παίρνουν όρκο εκδίκησης για τον θάνατο του και την διαχρονική δυστυχία που μας έριξαν οι Αρμοστές και τα τσιράκια τους.

Η γοητεία του Καποδίστρια έγκειται στο ότι λειτούργησε εξαρχής και ταυτόχρονα ως αντίπαλος και των δυο ομάδων που έκτοτε εν πολλοίς καθορίζουν τις τύχες τις χώρας: τα πελατειακά καπετανάτα από την μια μεριά και τους «διαφωτισμένους» εισαγωγείς των δημοκρατικών Ιακωβινικών μοδών από την άλλη. 

Το επίτευγμα αυτών των δυο ομάδων είναι ότι διαχρονικά εμφανίζονται ως άσπονδοι εχθροί, ενώ στην πραγματικότητα η δήθεν αντιπαλότητά τους επιτρέπει να συγκυβερνούν σε έναν 200ετή «μεγάλο συνασπισμό» κάτω από την μύτη των Ελλήνων που συνεχίζουν να εμπιστεύονται τον σάπιο κοινοβουλευτισμό.

Εξαρχής, ο Καποδίστριας προσπαθούσε να καταδείξει το ανεφάρμοστο του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς ο αυταρχισμός της Τουρκοκρατίας είχε προκαλέσει δυσεπίλυτα προβλήματα. 

Οι Έλληνες έπρεπε να αποκτήσουν παιδεία, προκειμένου να συμμετάσχουν υγιώς στα κοινά. Ακόμη και οι πιο ισχυρές οικογένειες έπρεπε να μάθουν να χρησιμοποιούν τη δύναμη τους όχι ως δυνάστες του λαού, αλλά ως αρωγοί του και ως υποστηρικτές της οικονομίας, με εμπιστοσύνη στον Κυβερνήτη. 

Είναι αλήθεια προς φρίκη πολλών ότι ανδρώθηκε ιδεολογικά σε ένα περιβάλλον απολύτως ξένο προς τις αστικοδημοκρατικές ιδέες με στόχο την εθνική απελευθέρωση, δεν πίστεψε ποτέ στις πομφόλυγες που εκτόξευαν μητραλοίες όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης που υπήρξαν πιστά όργανα των ξένων του Φαναριού αλλά και του Σουλτάνου. 

Ανέλαβε κυβερνήτης της επαναστατημένης Ελλάδας το 1827, εξαρχής κυβέρνησε με συγκεντρωτικό τρόπο, παραμερίζοντας το σύνταγμα της Τροιζήνας της οποίας η Εθνοσυνέλευση τον είχε εκλέξει Κυβερνήτη, και αντικαθιστώντας τη Βουλή με το λεγόμενο «Πανελλήνιον», ένα 27μελές σώμα συμβουλευτικού χαρακτήρα υπό τον απόλυτο έλεγχο του, όπως και η Κεντρική Γραμματεία που επιτελούσε ρόλο υπουργικού συμβουλίου. 

Μολονότι φαινομενικά ορκίστηκε για την τήρηση των Εθνοσυνελεύσεων της Επιδαύρου, του Άστρους και της Τροιζήνας γρήγορα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα γραπτά αστικοδημοκρατικά τερτίπια και οραματίστηκε όχι απλά το Νέο Κράτος αλλά την «Ελληνική Πολιτεία». 

Μολονότι τον κατακρίνουν οι εχθροί του για αυτές τις ενέργειες ξεχνούν ότι: «η Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας εξέλεξε ομόφωνα εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους Κυβερνήτη της Ελλάδος τον Ιωάννη Καποδίστρια και μεταβίβασε σ’ αυτόν τη νομοτελεστική της εξουσία για μία επταετία από 3  Απριλίου 1827. 

Οι Πληρεξούσιοι στη συνέχεια, υπέγραψαν την 6η Απριλίου, το προσκλητήριο γράμμα προς τον Καποδίστρια με το οποίο αναγνώριζαν ότι: 

«τα κακά που επήγασαν στο διάστημα του επταετούς αγώνος του Έθνους οφείλονταν στην πολυμέλεια της Νομοτελεστικής Δυνάμεως και ότι προς αποφυγή όλων αυτών των κακών, η Συνέλευση αποφάσισε τη συγκέντρωση όλης της Νομοτελεστικής Δυνάμεως σε έναν και μόνο. Τον προσκαλούσαν δε να επιταχύνει την άφιξή του στην Ελλάδα». 

Ο Κυβερνήτης, φτάνοντας στην Αίγινα, έχει μελετήσει προσεκτικά τα προηγούμενα συντάγματα με τη διάκριση των εξουσιών και κατάλαβε ότι  δημιουργούσαν πολυαρχία και αδυνάτιζαν την εξίσου πολυμελή εκτελεστική εξουσία που δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις. 

Έπρεπε να ικανοποιηθούν όλοι  και αυτό οδηγούσε στην καταστροφή. Η τέλεια ασυδοσία που επακολούθησε και η σειρά των εμφυλίων πολέμων ήταν το θλιβερό επακόλουθο των «ανακατεμένων εξουσιών» που όριζαν τα δημοκρατικά συντάγματα. 

Το Kράτος ως έννοια που έχει σύμφωνα με την μυθολογία αδερφή την Βία (…) ποτέ δεν συγκίνησε πραγματικά τον Κυβερνήτη, η Πολιτεία υπήρξε όμως η Ουτοπία του Μέλλοντος και η ουσία της σκέψης του. 

Κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για τη δημιουργία θεσμών κυριολεκτικά εκ του μηδενός, καταστέλλοντας την πειρατεία, θέτοντας τις βάσεις της δημόσιας διοίκησης εκπαίδευσης και απονομής δικαιοσύνης, αναδιοργανώνοντας το στρατό, ιδρύοντας το Εθνικό Νομισματοκοπείο και το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της χώρας, την «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα». 

Πέτυχε να επικρατήσει εσωτερική ειρήνη, να οργανωθεί στοιχειωδώς η διοίκηση, να λειτουργήσει με κάποια επάρκεια ο κυβερνητικός μηχανισμός, να ληφθεί μέριμνα για τα ορφανά και γενικά για όσους ήταν τελείως απροστάτευτοι. Η χώρα απέκτησε ασφάλεια και τέθηκαν οι βάσεις μιας ομαλής πορείας. 

Για τον Κυβερνήτη προτεραιότητα είχε η εκδίωξη των Τούρκων και των Αιγυπτίων από την Πελοπόννησο και τη Στερεά και η εξασφάλιση όσο το δυνατόν ευρύτερων συνόρων για το υπό σχηματισμό κράτος. Παρά το γεγονός ότι τον αποδέχτηκαν αρχικά οι ξένες δυνάμεις προς εφαρμογή των σχεδίων τους ο ίδιος ήξερε τι έπρεπε να κάνει προς όφελος της Πατρίδας και μόνο υπέρ αυτής.

Υπονόμευσε την θέση των κοτζαμπάσηδων που αντικατέστησαν τους Τούρκους στους θώκους της εξουσίας και άρχισε να ξηλώνει όλες τις παγίδες όλων αυτών που είτε με ράσα είτε, χωρίς ήθελαν και πάλι έναν νέο Σουλτάνο στον σβέρκο του λαού μας. 

Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Καποδίστριας δεν αποκλείει κανέναν, ούτε και αυτούς που αναμείχθηκαν με άσχημο τρόπο στους εμφυλίους πολέμους που προηγήθηκαν, ούτε και αυτούς που διαχειρίστηκαν πολλές φορές με σκανδαλώδη τρόπο τα «εθνικά δάνεια». Πολλοί από αυτούς θα αποτελέσουν πολύ σύντομα το σκληρό πυρήνα της αντιπολίτευσης εναντίον του. 

Με αφορμή την Ιουλιανή επανάσταση στη Γαλλία και την επικράτηση του Φιλελευθερισμού, μεσαία και κυρίως ανώτερα στρώματα κινήθηκαν κατά του Καποδίστρια. Οι Άγγλοι ασφαλώς υποδαύλιζαν τη δυσφήμιση του Κυβερνήτη. 

Η αστική δημοκρατία για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνει πλήρως τον διαχρονικό ιερό Πλατωνικό Λόγο αφού αυτή οδηγεί νομοτελειακά στην απόλυτη τυραννία. Οι φανερές πολιτειακές λύσεις που είχε αρχικά ο Καποδίστριας στη φαρέτρα του απέναντι στα χαοτικά σχέδια των αντιπολιτευόμενων ήταν δύο: Πρώτον, να κηρύξει δικτατορική εξουσία με τη βοήθεια του Στρατού. Δεύτερον, να ωθήσει τον λαό σε επανάσταση εναντίον της Βουλής. 

Δεν έπραξε τίποτα από τα δυο, διότι γνώριζε καλά τις συνέπειες και την λασπολογία που θα ξεκινούσε από την μήτρα της αστικής δημοκρατίας και της τρομοκρατίας την Γαλλία καθώς και την δύναμη του τύπου που ελεγχόταν από τα ξένα κέντρα και τις μυστικές υπηρεσίες.

Αντ’ αυτών, ο Καποδίστριας πρότεινε τη «μεταβολή» του πολιτεύματος, στην οποία συμφώνησαν όλοι οι πολιτικοί παράγοντες και φυσικά θυμίζει σε όσους διαθέτουν ιστορική μνήμη, την κρίση του πανικόβλητου αστικού πολιτικού κόσμου που αποδέχτηκε με έκδηλη ανακούφιση την έκτακτη ανάληψη της πρωθυπουργίας υπό τον Στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου, σε στιγμές τραγικές για την Πατρίδα το 1941 μετά την κατάρρευση του μετώπου, όπου ανέλαβε παρά το θέμα υγείας, την ευθύνη για την αποφυγή του ολοκληρωτικού αφανισμού και την αιχμαλωσία του στρατεύματος καθώς και του λαού μας προς όφελος των Άγγλων. 

Οι λιμοκοντόροι πολιτικάντηδες και πάσης φύσεως δημοκράτες πάντα σπεύδουν στο τέλος σε έναν Αντιδημοκράτη για να σώσουν την Πατρίδα αλλά και το τομάρι τους, ενώ μετά όταν έρχονται και πάλι στην εξουσία κάνουν ουρά στα ειδικά δικαστήρια για  να κατηγορήσουν με απύθμενο θράσος τους «Προμηθείς» ως «προδότες» και «δοσίλογους», ποιοι άραγε, αυτοί που ζούσαν από τις χρυσές λίρες των Αγγλικών δανείων του Αγώνα του 1821 και των Σιωνιστών τραπεζιτών, αργότερα από τα λεφτά των εμπόρων του Βενιζέλου, το ΄41 μέχρι το ΄44 με τις χρυσές λίρες της SOE ενώ τέλος μετά το ΄47 με τα δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ!

Ακόμα και ο κατοπινός του πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος έδωσε αφορμή γι’ αυτά τα ευφάνταστα περί καταπίεσης, ο Σπυρίδων Τρικούπης, έγραψε: «Ουδέποτε άνθρωποι εδέχθησαν με ευνοϊκότερο τρόπο τον σωτήρα τους». 

Αυτό θυμίζει μαρτυρίες πολιτικών αμέσως μετά την έλευση της 21^ης Απριλίου αν και οι Στρατιωτικοί του 1967 ουδεμία πολιτική παιδεία είχαν σε αντίθεση με τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια που διέθετε διπλωματική εμπειρία πολιτική ευφυΐα και κοινωνική οξυδέρκεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο θάνατος του Κυβερνήτη οδήγησε στην έλευση του Όθωνα και της μισητής Αντιβασιλείας καθώς και του Μαξ ντε Ρότσιλντ που ανέλαβε αμέσως την χρηματοπιστωτική εξουσία στην χώρα μας. 

«Το Σύνταγμα ομοιάζει με ξυράφι στη χρήση του οποίου ήταν αγύμναστα τα χέρια των Ελλήνων», είπε κάποτε ο Καποδίστριας στον Άγγλο Πλοίαρχο και αργότερα Πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα, Εδμόνδο Λάϋονς, όταν αυτός τον προέτρεπε να χορηγήσει Σύνταγμα. 

Η κλασική τακτική των άθλιων αστοδημοκρατών είτε την εποχή του Ιωάννη Καποδίστρια είτε αργότερα με τον ολέθριο Ελευθέριο Βενιζέλο και τον ουτιδανό Γεώργιο Παπανδρέου, δεν είναι παρά η απομίμηση των ιδεών εκείνων που ονομάζονται συνοπτικά ως «Σύνταγμα» και σώζουν το πολίτευμα αλλά τελικά καταστρέφουν τάχιστα την Πατρίδα και τον Λαό, στο όνομα πάντα της «ισότητας» και της «ελευθερίας» όπως ονομάζουν τα συμφέροντα τους οι πολυεθνικές και οι στοές. 

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη επιζητούσαν συμμετοχή στα κοινά μόνο εκείνων που είχαν περιουσία και ήταν αυτόχθονες (!) δηλαδή οι πρόκριτοι οι ιεράρχες και οι πολιτικοί με στόχο να αποκλειστούν οι αγρότες και οι πολεμιστές που ζούσαν εκτός των ορίων της επικράτειας θυμίζοντας τις σχέσεις διαφθοράς του σήμερα.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη δεν ήθελαν να υπάρχουν έσοδα για το κοινό καλό αλλά μόνο για τα ξένα κόμματα που υπηρετούσαν κάτι που θυμίζει τα σημερινά χρέη των κομμάτων εξουσίας.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη ζητούσαν από τα άδεια ταμεία άμεσες αποζημιώσεις υπέρογκων ποσών για να περνάνε καλά στους πύργους της Μάνης και τις επαύλεις των Νήσων αν μη τι άλλο οι λήσταρχοι του τότε ΟΠΕΚΕΠΕ φορούσαν και φουστανέλες, ενώ ο Καποδίστριας αρνήθηκε να υποταχθεί σε νέες δυσμενείς δανειακές συμβάσεις καθώς και να πει και «ευχαριστώ» όπως έπραξε γνωστός πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη πανηγύρισαν σε πρωτοσέλιδα την εξόντωση του όπως οι σύγχρονες φυλλάδες επευφήμησαν το '46 τον απαγχονισμό των Εθνικοσοσιαλιστών στην Νυρεμβέργη ή την πτώση των Αντιδημοκρατών Ηγετών του Αραβικού Κόσμου προς όφελος των Σιωνιστών.

Οι δημοκράτες που εναντιώθηκαν στον Κυβερνήτη έκαψαν τα πολεμικά πλοία προς όφελος του ξένου παράγοντα που γελούσαν με την κατάντια των προεστών, θυμίζοντας το αντιτορπιλικό «Βέλος» που παραδόθηκε σε ξένη δύναμη και οι πρωτεργάτες του κινήματος επιβραβεύτηκαν αργότερα από τον ξενόδουλο Καραμανλισμό. 

Η δημοκρατία διαχρονικά είναι ο βιαστής της λογικής και ο γδάρτης του λαού μας. 

Σε όλα τα παραπάνω ο «αυταρχικός», «αντιδημοκράτης», «πρωτοφασιστής» Κόμης Καποδίστριας, αντέταξε το λαϊκό συμφέρον και το πλήρωσε με το αίμα του με ηθικούς αυτουργούς τις ξένες πρεσβείες και φυσικούς αυτουργούς τους διαχρονικούς εντολοδόχους του παρακράτους. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα τον μισούν από τους «Ιεχωβάδες» του Περισσού μέχρι τους «αρχιερείς» του φιλελευθερισμού. 

Τον είπαν «συγκεντρωτικό», «τύραννο» και «δικτάτορα» (και τι με αυτό; οι αντιδημοκράτες δεν οφείλουν να διαθέτουν δηλώσεις μετανοίας) στις στήλες των επιδοτούμενων εφημερίδων της Ύδρας οι γνωστοί κατευθυνόμενοι ποντικοί του φιλελευθερισμού, όμως αυτός ως Μάρτυρας Εθνικός και «Άγιος της πολιτικής» αφού πρώτα μεγαλούργησε έπεσε ηρωικά - καθόλου τυχαία τα θανατηφόρα πλήγματα από βόλια στην βάση του κρανίου και από το τεκτονικό ξίφος στην βουβωνική χώρα - στα σοκάκια του Ναυπλίου υπέρ του Ελληνισμού και των Παραδόσεων του έθνους μας. 

Από την ήττα του Ελληνισμού στην Πύδνα έως και σήμερα, το έθνος συνεχίζει να έχει αναλαμπές δόξας και αντίστασης, ενάντια στον μεγαλύτερο εχθρό του, που από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα, την Απείρανθο της Νάξου, την Δρέσδη, το Αμβούργο, τον Πειραιά, την Χιροσίμα μέχρι και την Φαλούτζα, συνεχίζει να σπέρνει την δυστυχία και τον θάνατο και να παίρνει διαχρονική μορφή στην τυραννία που ονομάζεται Δημ(ι)οκρατία!

Παραμερίζοντας τις διαφορές μπροστά στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας: ένα άρθρο έκπληξη … για τον Manuel Hedilla, κορυφαίος Εθνικοσυνδικαλιστής και εκπρόσωπος της «αριστερής» τάσης του Ισπανικού Φασισμού και της «Τρίτης Θέσης» που συγκρούστηκε με τον Φράνκο και την Δεξιά αντίδραση! (δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα του «Μετώπου Νεολαίας» της «Χρυσής Αυγής» την 4η Φεβρουαρίου 2025)

 Παραμερίζοντας τις διαφορές μπροστά στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας: ένα άρθρο έκπληξη … για τον Manuel Hedilla, κορυφαίος Εθνικοσυνδικαλιστής και εκπρόσωπος της «αριστερής» τάσης του Ισπανικού Φασισμού και της «Τρίτης Θέσης» που συγκρούστηκε με τον Φράνκο και την Δεξιά αντίδραση! 

(δημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα του «Μετώπου Νεολαίας» της «Χρυσής Αυγής» την 4η Φεβρουαρίου 2025)

link: Manuel Hedilla: ο Φαλαγγίτης που αμφισβήτησε τον Franco.

link: Ο Manuel Hedilla, ο «Κόκκινος» Φαλαγγίτης που φυλακίστηκε στην Ισπανία του Franco.

«Πρέπει να σώσουμε τη λέξη «φασίστας» από τα στόματα των εχθρών μας, από κάθε δημοκρατικό και αντιφασιστικό βερμπαλισμό. Πρέπει να δεχθούμε αυτή τη λέξη ως πρόκληση».

Pierre Drieu La Rochelle 

Εισαγωγικό σημείωμα του Σταύρου Λιμποβίση:

Εδώ και πολλά χρόνια κάποια πρόσωπα που κυριαρχούσαν στις ηγετικές θέσεις της «Χρυσής Αυγής» οδηγούσαν το κόμμα στην ιδεολογική κατηφόρα επιλέγοντας φετιχιστικές εκφράσεις και προσωπολατρικές πρακτικές. 

Η άκρα δεξιά που συνδεόταν από παλιά με το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας και τα κομματικά παρασκήνια της δεξιάς κατάφερε σε λίγα χρόνια να αλώσει τις τοπικές οργανώσεις και τα κινηματικά μέσα ενημέρωσης. 

Ιδίως δε μετά την κ(υ)νοβουλευτική εκπροσώπηση το σφιχταγκάλιασμα με την «επάρατη νόσο» συνεχίστηκε με τελικό αποτέλεσμα την ιδεολογική «γύμνια» και την διακοπή της επικοινωνίας με τα λαϊκά στρώματα. 

Μεγάλη εξαίρεση στον κανόνα που επέβαλλαν μέσω των υπηρεσιών τα άτομα των πρεσβειών και της Μπακογιάννη, ήταν μικρές ομάδες της νεολαίας του κόμματος, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που προσπαθούσαν να προβάλλουν την «εργατίστικη» έκφραση του Εθνικοσοσιαλισμού. 

Όλες αυτές οι προσπάθειες είτε διήρκησαν λίγο είτε είχαν μικρή ανταπόκριση αφού ο Νίκος Μιχαλολιάκος και κυρίως ο Ηλίας Κασιδιάρης - ο τελευταίος απαίτησε το «δαχτυλίδι» της κομματικής διαδοχής (με τον όρο να καταδικάσει δημοσίως ο γενικός γραμματέας  και με δήλωση μετανοίας τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Φασισμό με ποιων την εντολή άραγε …) - ουδέποτε υπήρξαν μέλη της εργατικής τάξης ή «πόνεσαν» για το μεροκάματο. 

Και επειδή ο πρώτος δίνει μια ύστατη μάχη με τον Χάρο στο νοσοκομείο προλογίζοντας ένα τέλος που δεν του αξίζει, δεν θα επεκταθούμε για τις λάθος επιλογές του και τις οργανωτικές παλινωδίες. 

Ο δεύτερος παρόλο που βρίσκεται αδίκως στην φυλακή, με τον βερμπαλισμό του και τις τραγικές επιλογές του εξυπηρέτησε επί σειρά ετών τους σχεδιασμούς των εχθρών μας και θα κριθεί στο μέλλον από την εθνικιστική νεολαία! 

Εξαίρεση στο δυσώδες αυτό περιβάλλον που όλα τα σκιάζει η αστική ακροδεξιά παράνοια και ο «πολιτικός αυνανισμός» με την χρόνια φιλική στάση απέναντι στην καθεστωτική αστυνομία και τον Νατοϊκό στρατό, είναι κάποιες μικρές «φλόγες» μέσα στο σκοτάδι που παίρνουν την μορφή ποιοτικών άρθρων όπως το παρακάτω. 

Συγχαίρουμε δημοσίως τον αρθρογράφο/ους  που επέλεξε/αν μια ηρωική μορφή της «Τρίτης Θέσης» και του επαναστατικού «αριστερού» Φασισμού και τους καλούμε να συνεχίσουν στην αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας μακριά από τις «κομματικές νόρμες» που θυμίζουν τις «μούμιες» του Περισσού. 

Τους προτρέπουμε δε να αποχωρήσουν άμεσα από τις τάξεις της «Χρυσής Αυγής» που το λείψανο της σήμερα απλά κοσμεί την «αίθουσα μνήμης» της ελληνικής άκρας δεξιάς και κάθε τόσο «βαπτίζεται» στην δεξαμενή συντήρησης της κοινωνικής μηχανικής της κατοχικής εξουσίας. 

Να ενταχθούν άμεσα στην ποιοτική έκφραση της «Εθνικής Αυτονομίας» και πρωτίστως στους «Αυτόνομους Αθηνών» - Αρχική - Athens Autonomous - την οργανωτική «αιχμή του δόρατος» για λόγους δυναμικής και εντοπιότητας.

Διαβάστε το άρθρο:

Ο Federico Manuel Hedilla Larrey ήταν Ισπανός Εθνικιστής, γνωστός ως διάδοχος του José Antonio Primo de Rivera και ο τελευταίος ηγέτης της γνήσιας Ισπανικής Φάλαγγας (Falange Española de las JONS). Ορφανός από πατέρα σε νεαρή ηλικία, μετακόμισε στο Μπιλμπάο όπου ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές σε Ρωμαιοκαθολικό σχολείο στον δήμο Barakaldo, στη Χώρα των Βάσκων. Στα 16 του χρόνια ξεκίνησε μαθητεία σε ναυπηγείο, αλλά η οικονομική κρίση τον οδήγησε στην ανεργία. Εργάστηκε στη συνέχεια στην οδοποιία και ως μηχανικός αυτοκινήτων στη Μαδρίτη.

Πολιτική Δράση

Το 1933 πληροφορήθηκε με ενθουσιασμό την ίδρυση της Φάλαγγας, ενός κινήματος με επαναστατικές ιδέες και στρατιωτική δομή. Ένα χρόνο μετά, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως τεχνικός επιθεωρητής σε εργοστάσιο στην Κανταβρία, έρχεται σε επαφή με το Κίνημα μέσω δύο συναδέλφων του. Σχεδόν αμέσως, ορίζεται επικεφαλής της κωμόπολης Renedo de Pielagos, οπού αναπτύσσει ιδιαίτερα επιτυχημένη δράση προσελκύοντας νέα μέλη και υποστηρικτές. 

Τον Μάρτιο του 1935 επισκέπτεται την περιοχή ο Jose Antonio, που εντυπωσιάζεται από το έργο του και τον ορίζει επικεφαλής της Φάλαγγας σε ολόκληρη την επαρχία. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους συμμετέχει στο Εθνικό Συμβούλιο της Φάλαγγας, στην Μαδρίτη, ως εκπρόσωπος της βόρειας κοινότητας Santander.

Όμως, το 1936 η Φάλαγγα τίθεται εκτός νόμου και πλήθος ηγετικών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Jose Antonio, οδηγούνται στις φυλακές. Εν μέσω αυτής της κρίσης ο Hedilla αναλαμβάνει τον συντονισμό των διάφορων εθνικιστικών ομάδων. Η Φάλαγγα δεν είναι πλέον μια περιθωριακή ομάδα αλλά διαθέτει 240.000 καλά εξοπλισμένα μέλη. Ακολουθώντας τις οδηγίες του φυλακισμένου Αρχηγού του, συναντιέται με τον Στρατηγό Emilio Mola, με στόχο την οργάνωση ένοπλης ανατροπής του καθεστώτος.

Αν και τυπικά ήταν ο υπεύθυνος της Φάλαγγας μόνο στο Santander, ο Hedilla βρισκόταν στην La Coruña όταν έλαβε χώρα η στρατιωτική εξέγερση. Εκεί, συνδράμει αποφασιστικά στην κατάληψη της πόλης, ως επικεφαλής πολιτοφυλάκων της Φάλαγγας. Μετά από αυτή την νίκη καθίσταται ο de facto ηγέτης του Κινήματος, καθώς ο Jose Antonio παραμένει φυλακισμένος, και αναλαμβάνει επικεφαλής του «Προσωρινού Διοικητικού Συμβουλίου». 

Ωστόσο, ο Hedilla με την «ταπεινή» καταγωγή, δεν διέθετε το κύρος του Primo de Rivera και σύντομα γίνεται εμφανής η ρήξη με τον κύκλο εξουσίας που περιέβαλλε τον Francisco Franco, δηλαδή τον κύριο εκφραστή των εξεγερμένων αντιδημοκρατικών δυνάμεων.

Από τα τέλη του 1936 υπήρχε διάχυτη η άποψη στις επαναστατημένες μάζες πως πρέπει να επιτευχθεί μια «ενοποίηση» όλων των εθνικών πολιτικών κινήσεων. Από την πρώτη στιγμή ο Hedilla αντιτάχθηκε στην πιθανότητα πραγμάτωσης αυτής της ενοποίησης. Στην πράξη όμως, ο Φαλαγγίτης αρχηγός δεν ήλεγχε τις ετερόκλητες ομάδες που τότε συνυπήρχαν στο εσωτερικό του κινήματος. Ερχόταν συχνά αντιμέτωπος με την ριζική αντίθεση άλλων ηγετών, καίτοι ο ίδιος στηρίζονταν από πυρήνες του Ισπανικού βορρά. 

Ορισμένοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους γνησιότερους συνεχιστές της κληρονομιάς του Jose Antonio, ενώ άλλοι «νεοσύλλεκτοι» έβλεπαν στο πρόσωπο του Στρατηγού Franco τον δυνητικό ηγέτη μιας «ευρύτερης» παράταξης, αναγκαίας για την χώρα. Παρά το εχθρικό αυτό πλαίσιο, ο Hedilla υποστηρίχθηκε ενθουσιωδώς από τον Γερμανό πρέσβη Wilhelm Faupel, σε αντιδιαστολή βέβαια με τον πρέσβη της φασιστικής Ιταλίας, που δεν έχανε ευκαιρία να τον υποτιμά.

Απέναντι στον εσωτερικό διχασμό

Ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στον βορρά, ο Hedilla έμαθε ότι είχαν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μεταξύ ορισμένων ηγετικών πυρήνων των Καρλιστών και των Φαλαγγιτών. Έτσι, ανακοίνωσε την διεξαγωγή ενός Εθνικού Συμβουλίου της Φάλαγγας, στις 25 Απριλίου για να αντιμετωπίσει θεσμικά την εσωτερική αταξία. Αντιτιθέμενοι σε αυτή την απόφαση, στις 16 Απριλίου του 1937 οι, κατ’ ουσίαν ακροδεξιοί, Davila, Aznar και Garceran σχηματίζουν μια αυθαίρετη επιτροπή ελπίζοντας να ελέγξουν το Κίνημα. 

Ο Hedilla δεν άργησε να απαντήσει. Το ίδιο βράδυ οι Εθνικιστικές πολιτοφυλακές υπό τις διαταγές του, πραγματοποιούν έφοδο και ανακατάληψη των κεντρικών γραφείων του κόμματος, πετώντας έξω τους αντιπολιτευόμενους συμβιβαστές. Οι επικεφαλής της «μετριοπάθειας», αναζητούνται και συλλαμβάνονται μέσα στα καταλύματα τους, ακόμα και μετά από ανταλλαγές πυρών.

Φαινόταν πως είχε επιτευχθεί μια πρόσκαιρη επιτυχία για τον έλεγχο του κινήματος. Δυο ημέρες αργότερα έλαβε χώρα συμβούλιο κατά το οποίο ο Hedilla επανεκλέχθηκε εθνικός αρχηγός. Στην ψηφοφορία έλαβε δέκα ψήφους υπέρ και τέσσερις κατά, αλλά υπήρξαν και πολλές αποχές. Ακόμα και ο Franco αποδέχτηκε τον νέο ηγέτη σε μια σκηνή θερμού εναγκαλισμού μπροστά σε χιλιάδες Φαλαγγίτες στο μπαλκόνι του παλατιού του Επισκόπου της Salamanca. Ωστόσο, η αδελφική χειρονομία φαίνεται πως ερμηνεύτηκε τελικά σαν ένδειξη υποταγής της Φάλαγγας στον μελλοντικό δικτάτορα.

Μετά από αυτά τα γεγονότα το αρχηγείο του Franco αποφάσισε να εφαρμόσει ένα σχέδιο ενοποίησης όλων των αντικαθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων που δρούσαν στην περιοχή. Ο επικεφαλής της Φάλαγγας έλαβε στο σπίτι του, ως τετελεσμένο, ένα αντίγραφο του λεγόμενου «Διατάγματος Ενοποίησης», το οποίο μάλιστα ανακοινώθηκε δημόσια μέσω ραδιοφώνου. 

Ο κομματικός φορέας που θα απορροφούσε όλες τις εξεγερμένες συνιστώσες της περιοχής θα ονομαζόταν «FET y de las JONS». Ως αντίδραση σε αυτή την αναγκαστική «ενοποίηση», εστάλη από τα κεντρικά γραφεία της Φάλαγγας ένα τηλεγράφημα στο οποίο ξεκαθαριζόταν ότι τα μέλη οφείλουν να συνεχίσουν να υπακούν μονάχα στις εντολές της ανώτατης διοίκησης του κινήματος, «για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες» του Διατάγματος. Αυτό το τηλεγράφημα ερμηνεύτηκε ως πρόκληση απέναντι στα σχέδια του Franco.

Στην δυσμένεια του καθεστώτος

Τελικά, στις 25 Απριλίου του 1938, ο Hedilla συνελήφθη μαζί σε άλλους εξακόσιους Φαλαγγίτες, με την κατηγορία ότι είχαν συνωμοτήσει εναντίον του Franco. Η σύλληψη του προκάλεσε θυελλώδεις δημόσιες διαμαρτυρίες, αλλά πολλοί συμμετέχοντες σε αυτές συνελήφθησαν και αυτοί κατηγορούμενοι σαν… κομμουνιστές. Μέσω της καταστολής ο Franco έπνιξε τις αντιστάσεις των πρωτεργατών της Φάλαγγας και εδραίωσε την πολιτική του εξουσία ποδηγετώντας το εθνικό επαναστατικό κίνημα. Διόρισε επίσης τον βετεράνο Raimundo Fernandez Cuesta ως γενικό γραμματέα της νέας συστημικής «Φάλαγγας».

Στις 5 Ιουλίου του 1937 ο Hedilla καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε ισόβια κάθειρξη, ενώ λίγο έλειψε να εφαρμοστεί η θανατική ποινή. Πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της καταδίκης του εξόριστος στην φυλακή των Las Palmas. Μετά την κρίση του Μαΐου του 1941, όταν αποφυλακίστηκαν μαζικά πολλοί παλαιοί μαχητές της Φάλαγγας ως μέτρο κατευνασμού, ο Hedilla μεταφέρθηκε στην Mallorca. Εκεί, έζησε έως το 1947, όταν και ανέκτησε την πλήρη ελευθερία του.

Μετά την φυλακή

Μετά την αποφυλάκιση του, δεν ανέλαβε τον οποιοδήποτε πολιτικό ρόλο στην φρανκική Ισπανία. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε μια μικρή εμπλοκή στο συνδικαλιστικό κίνημα, καταγγέλλοντας ρητά την αναρχοκομμουνιστική εκτροπή του και υπερασπίστηκε τα ιδεώδη ενός πλέριου Πατριωτικού Κοινωνισμού.

Χαρακτηριστική είναι μια μυστική αναφορά της CIA, από τον Αύγουστο του 1948, για την δράση του Hedella μετά την αποφυλάκιση του:

«Οι προσπάθειες που φέρεται να γίνονται από τον Manuel HEDILLA Larrey να εξωθήσει σε αλλαγές το ισπανικό καθεστώς στρέφονται περισσότερο ενάντια στην κατάσταση που αντιπροσωπεύει ο FRANCO, παρά εναντίον του ίδιου του Caudillo. Σύμφωνα με τον [λογοκριμένο όνομα], ο HEDILLA χρησιμοποιεί τους πιστούς οπαδούς του στη Φάλαγγα, αλλά πιστεύει ότι η Φάλαγγα καθαυτή είναι τελειωμένη υπόθεση. 

Ο HEDILLA δεν ενδιαφέρεται για «υπονομευτικές» δραστηριότητες, προτιμώντας τη μεταρρύθμιση μέσω της αντικατάστασης των ανίκανων στα σημαντικά αξιώματα. Αυτό το σκοπό επιδιώκει να επιτύχει ασκώντας επιρροή σε μέλη της εθνοσυνέλευσης, ηγέτες του Μετώπου Νεολαίας, γραμματείς της Πολιτικής Κυβέρνησης, Συνδικάτα κ.λπ. που μπορούν να μιλήσουν χωρίς να χαρακτηρίζονται ως εχθροί του Καθεστώτος.

Ο Αρχιεπίσκοπος OLAECHEA της Βαλένθια φέρεται να αρνήθηκε να αποσύρει την πρόσκληση στον HEDILLA για να παραστεί σε θρησκευτική εορτή που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Άνοιξη, λέγοντας ότι δεν θα μπορούσε να αρνηθεί την αποδοχή σε καθαρά θρησκευτικές τελετές ενός τόσο Χριστιανού κυρίου.»

Ο Hedilla απεβίωσε στην Μαδρίτη στις 4 Φεβρουαρίου του 1970. Για πολλούς νοσταλγούς της «παλαιάς φρουράς» της αληθινής Φάλαγγας, έφτασε να συμβολίζει την αγνότερη ουσία μιας νέας δυναμικής διάστασης του Κινήματος, αυτής του εθνικοσυνδικαλισμού. Υπήρξε επίσης το σύμβολο της αντίστασης των ακραιφνών ιδεολόγων Φαλαγγιτών στην προδοσία του Franco, καθώς τοποθετήθηκε ξεκάθαρα ενάντια στο κύμα των σκόπιμων αυθαιρεσιών της Δεξιάς, η οποία ακόμα και με την χρήση των Μαροκινών μισθοφόρων, έθαψε με σφοδρότητα το όραμα για την δόμηση μιας Εθνικιστικής και Σοσιαλιστικής Ισπανίας. 

Η ιδεαλιστική θέση του Hedilla και των Συναγωνιστών του τελικά δικαιώθηκε, καθώς ο Φρανκισμός έσβησε μαζί με τον ηγέτη του, δίχως δυστυχώς να αφήσει πίσω του παρακαταθήκη ανάλογη των 36 ολόκληρων ετών διακυβέρνησης.

πηγή

Για παραγγελία στον σύνδεσμο εδώ ...

Άνθη της εξεγερσιακής συνείδησης

του Σταύρου Λιμποβίση 

Αυτοί που δεν έχουν τάφους, που τα σώματα τους έγιναν στάχτη, αυτοί που τα παράσημα τους έλιωσαν στις φλόγες της ήττας και οι στολές τους κομματιάστηκαν από τα μαχαίρια  των Ταλμουδιστών, αυτοί οι "καταραμένοι" είχαν προβλέψει τα πάντα. 

Αυτοί που μπροστά στην αγχόνη της δημοκρατίας δεν δείλιασαν και δεν απέφυγαν το άγγιγμα του θανάτου χωρίς θάρρος, αυτοί που έκαναν τον ύστατο μορφασμό αποδοκιμασίας στον ιερέα της υποταγής, αυτοί που φώναξαν για το νέο Πουρίμ του '46 είχαν δίκιο ακόμη και αν υπήρξαν άδικοι με τους λάθος ανθρώπους. 

Σήμερα που ο χρόνος δείχνει να συρρικνώνεται από την ταχύτητα των εξελίξεων και η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι γεγονός αντιλαμβανόμαστε ότι ο δικός μας κόσμος τελείωσε το 1945 και μετά ένας νέος κόσμος γεννήθηκε. 

Κόσμος λαμπερών τεράτων και χαμογελαστών δημίων. Κόσμος αφθονίας που οδηγεί στον βιολογικό θάνατο λόγω της κατανάλωσης και εμπορευματοποιεί συνειδήσεις και συναισθήματα αφού πρώτα ξεπουλήσει στα παζάρια της ανηθικότητας τα σώματα που πλέον κατατάσσονται στις σάρκες. 

Ο κόσμος της μόλυνσης της βιομηχανίας των φαρμακευτικών, ο κόσμος της πλαστικής διασκέδασης και της χρήσης ναρκωτικών, ο κόσμος της κουλτούρας του γρήγορου τρόπου σε όλα και της αποφυγής της θυσίας είναι ο νέος υπέρλαμπρος κόσμος τους. 

Ένας κόσμος που γεννήθηκε δομήθηκε και ανυψώθηκε από τις δυνάμεις του σκότους που κυριάρχησαν στον πλανήτη. Εμείς δεν ανήκαμε ποτέ σε αυτόν τον κόσμο αφού δηλώνουμε Άνθη μιας περιόδου που δεν υπάρχει πια και πολεμήθηκε με φώσφορο και πρακτικές γενοκτονίας. 

Και ακόμη και αν φυτρώνουν οι σκέψεις μας ως λουλούδια μοναδικά και μοναχικά μέσα μας καίει η φλόγα της εξέγερσης και της ανατροπής που φοβίζει τους τυράννους. Δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας.

Άναρχοι και Αμετανόητοι - παντοτινοί Αντιδημοκράτες

Η Φρουρά των Αμαζόνων του «Αετού της Ερήμου», Muammar Qaddafi

 

του Σταύρου Λιμποβίση

Σαν σήμερα το 2011 φεύγει από την ζωή με μαρτυρικό τρόπο ο ηγέτης της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίγια, Muammar Qaddafi. Πέφτει νεκρός κάτω από τις επευφημίες των τοξικοεξαρτημένων «ανταρτών» που χρηματοδοτούνται αφειδώς από την καπιταλιστική δύση και έχουν την ανοχή και την υποστήριξη των Σιωνιστών. Το άρθρο αυτό είναι ένας φόρος τιμής στους Λίβυους επαναστάτες που έπεσαν για την Πατρίδα τους μαχόμενοι και αμετανόητοι.

Ειδική μνεία όμως πρέπει να γίνει στην «Φρουρά των Αμαζόνων» τις γυναίκες εκείνες που προστάτεψαν κατά την διάρκεια της Λιβυκής επανάστασης τον Συνταγματάρχη Qaddafi. Η ειδική μονάδα της «Λαϊκής Φρουράς» η 77^η Ταξιαρχία, συγκροτήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Τα μέλη της προέρχονταν από τις χώρες της Αφρικής και την Ανατολική Ευρώπη. Κέντρο της υπήρξε μια ειδική ακαδημία στην Τρίπολη. Η πρώτη τους δημόσια εμφάνιση ήταν στην Συρία κατά την διάρκεια επίσημης επίσκεψης.

Επιλεγμένες προσωπικά από τον ηγέτη της Λιβύης εκπαιδευμένες σε όλα τα σύγχρονα όπλα καθώς και τις πολεμικές τέχνες. Πάντα έτοιμες να αποτελέσουν την ασπίδα του ηγέτη τους σε μια δύσκολη στιγμή. Σε όλα τα ταξίδια του Καντάφι στο εξωτερικό τον συνόδευαν σε κάθε του βήμα, έτοιμες για οποιαδήποτε αποστολή που χρειαζόταν για την ασφάλεια της Λιβυκής ηγεσίας.

Η γυναίκα στο Κανταφικό καθεστώς είχε την δυνατότητα να εξελιχθεί και να σπουδάσει. Κέρδιζε καθημερινά τον σεβασμό της κοινωνίας γεγονός που αναδεικνύεται στο γνωστό «Πράσινο Βιβλίο» καθώς και από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία σχετικά με την εκπαίδευση. Σε μια περιοδεία του σε χώρες της Αφρικής το 1984, ο Λίβυος ηγέτης επισκέφθηκε την Αιθιοπία. Στην Αντίς Αμπέμπα θα έδινε συνέντευξη τύπου σε Αιθίοπες αλλά και σε ξένους δημοσιογράφους. 

Ήθελε μέσα στην αίθουσα και γύρω του να υπάρχουν οι Αμαζόνες του οπλισμένες. Η αστυνομία της Αιθιοπίας το απαγόρευσε. Ο Συνταγματάρχης επέμενε αλλά δεν κατάφερε κάτι. Οι Αμαζόνες αφοπλίστηκαν και ευγενικά τις έβγαλαν από την αίθουσα. Ο Καντάφι έγινε έξαλλος. Θεώρησε ότι εξευτέλισαν τις γυναίκες του, άρα και εκείνον. Εγκατέλειψε την συνέντευξη, και αποχώρησε από τη χώρα μαζί με τις γυναίκες του με προορισμό τη Μέκκα για να προσευχηθεί.

Σε μια απόπειρα εναντίον της ζωής του Καντάφι το 1998, η πανέμορφη Αίσα, η αγαπημένη σωματοφύλακας του Καντάφι και η κορυφαία σε ικανότητες, κάλυψε με το κορμί της τον Συνταγματάρχη. Οι σφαίρες έπεφταν βροχή. Το κορμί της Αίσα δέχτηκε περισσότερες από 15 σφαίρες πριν ξεψυχήσει, άλλες 7 Αμαζόνες τραυματίστηκαν από τα πυρά. Ο Καντάφι δεν έπαθε το παραμικρό. Οι επίδοξοι εκτελεστές του ηγέτη της Λιβύης εξολοθρεύθηκαν από τις υπόλοιπες γυναίκες της φρουράς του.

Κατά την διάρκεια των πολύμηνων σφοδρών μαχών που κατέληξαν τελικά στην πτώση του επαναστατικού καθεστώτος και την πλήρη διάλυση της χώρας, πολέμησαν με φανατισμό και θάρρος ενάντια στους «εξεγερμένους» ενώ κάποιες από αυτές αυτοκτόνησαν μπροστά στον ηγέτη τους για να του δείξουν την πλήρη αφοσίωση τους, γεγονός που συγκλόνισε τον Καντάφι.

Η μοίρα των μελών της γυναικείας φρουράς που έπεσαν ως αιχμάλωτες στα χέρια των πιονιών της Δύσης ήταν αν μη τι άλλο φρικτή. Πολλές γυναίκες της προσωπικής φρουράς του Καντάφι, υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια με τη χρήση ηλεκτρικών καρεκλών και γυμνών ηλεκτρικών καλωδίων. «Μας περιέλουζαν με καυτό νερό και μετά μας έβαζαν στους καταψύκτες για ώρες ολόκληρες. Μας βίαζαν και χρησιμοποιούσαν κάθε είδους βιαιότητα και ταπείνωση» δήλωσε στη συνέντευξή της, μία εκ της φρουράς. Στη διάρκεια της σύλληψής της, έγινε μάρτυρας άλλων γυναικών που τους έκοβαν το στήθος, ενώ ήταν ζωντανές. Άλλες απάνθρωπες πράξεις περιλάμβαναν βιασμούς κοριτσιών μπροστά σε όλους, ξερίζωμα της καρδιάς ενός κρατουμένου από το στήθος του, και τον αποκεφαλισμό πολλών από αυτούς.

Σήμερα η Λιβύη βιώνει την καπιταλιστική κατοχή και την παρουσία ξένων στρατευμάτων στο έδαφος της. Η ηρωική αντίσταση των Λίβυων παραμένει ως φάρος αντίστασης στην μνήμη όλων όσων μάχονται τον ιμπεριαλισμό και τον διεθνή σιωνισμό.

Αντιφασίστες με χάρτινες περικεφαλαίες.

 

του Σταύρου Λιμποβίση

Η σιωπή από τον προφυλακισμένο στον Δομοκό Κασιδιάρη, αποδεικνύει στην πράξη τον συνεχιζόμενο «εμφύλιο» που εξελίσσεται στις τάξεις των «Σπαρτιατών». Η ανάδειξη του Στίγκα σε κορυφαία μορφή του «νεοεθνικισμού» ως αρχηγού ενός κόμματος που προσέλκυσε ένα σημαντικό ποσοστό, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο προβεβλημένος πρώην χρυσαυγίτης και δελφίνος της κομματικής αυλής έχει την «μαγική» ικανότητα να αναδεικνύει αυτούς που όμως δεν έχουν καμιά σχέση με τον εθνικισμό σε «χρυσούς φασιανούς» της ακροδεξιάς ή σε «Σπαρτιάτες με χάρτινες περικεφαλαίες» όπως τους περιέγραψε η γνωστή - για την αρωγή της στην Νορβηγική antifa έχουμε γράψει άρθρο - Ουρανία Μιχαλολιάκου.

Η αναμενόμενη «έξοδος» του πατέρα της από το κέντρο αποκατάστασης έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον εκατοντάδων οπαδών του ΝΓΜ οι οποίοι ακονίζουν όχι τις ξιφολόγχες, αλλά τα πλήκτρα ... με στόχο την σύγκρουση ανάμεσα στην εναπομείνασα «Χρυσή Αυγή» και το τερατούργημα του «αντιφα» νεοεθνικισμού που ονομάζεται πλέον και «συνταγματικός πατριωτισμός». Συνώνυμος ο όρος με αυτούς που κάποτε φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και τον Νικηταρά και δολοφόνησαν τον Καποδίστρια.

Το θράσος αυτών που συνθέτουν τον «νεοεθνικισμό» με σήμα την περικεφαλαία της Marvel δεν έχει όρια παρά τις αποτυχημένες πολιτικές επιλογές τύπου Κανελλόπουλου και Στίγκα, καθώς και τα μεγαλεπίβολα σχέδια τους για τον Δήμο Αθηναίων, φέρνοντας στο επίκεντρο ένα ακόμη ερώτημα για το ποιος πραγματικά ενημερώνει τους φυλακισμένους του Δομοκού σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις και τις σύγχρονες αγωνίες της κοινωνίας.

Έσπευσε ο Στίγκας και η κοινοβουλευτική παρέα του να πλειοδοτήσει στον ευκαιριακό αντιφασισμό με αφορμή τον τραγικό θάνατο του οπαδού της ΑΕΚ. Ένα προγραμματισμένο ραντεβού θανάτου ανάμεσα στις δυο πλευρές για το οποίο να σημειωθεί ότι είχαν ενημερωθεί 23 αστυνομικές υπηρεσίες, ενώ όπως δείχνουν οι εξελίξεις και οι μαρτυρίες έσπευσαν να συμβάλλουν σε αυτό και στην κατάληξη του άτομα τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με τους «Κροάτες φασίστες» και τα «εγγόνια του Πάβελιτς». Το πανό των Κροατών με ένα σχέδιο που έχει απαγορευμένο το μαχαίρι είναι μια πρώτη και άκρως συμβολική δημόσια τοποθέτηση ότι δεν ευθύνονται οι ίδιοι για τον θανάσιμο τραυματισμό. Δυστυχώς το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι παρά ένα γέννημα του καπιταλισμού που προσελκύει την νεολαία σε αιματηρές αρένες με στόχο την πλήρη εξαχρείωση ακόμη και τον θάνατο χωρίς κανέναν λόγο.

Για μια ακόμη φορά η άκρα δεξιά που σιτίζεται από τους κρατικούς πόρους όπως και το σύνολο του κοινοβουλευτικού οχετού, υιοθέτησε το αποκρουστικό λεξιλόγιο του σιωνιστικού συστήματος και των υπηρεσιών για να δεχτεί την ευμενή κριτική του καθεστώτος της κατοχής ή ακόμη και να προετοιμάσει το έδαφος για τις μελλοντικές ψηφοφορίες μέσα στην φωλιά της σάπιας δημοκρατίας που ονομάζεται βουλή. Επιβεβαιωνόμαστε - δυστυχώς - πλήρως σε όσα έχουμε γράψει κατά καιρούς για τον προφυλακισμένο Ηλία Κασιδιάρη και την πορεία της ελλαδικής άκρας δεξιάς η οποία αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ρητορική υπέρ του Trump και του Ισραήλ και στον έντονο αντιφασισμό ο οποίος όταν δεν βρίσκει ενίσχυση στους κύκλους των Rotary και τον «συνταγματικό πατριωτισμό» του Jürgen Habermas (…) ανακαλύπτει εσπευσμένα και μετά από κατευθυντήριες εντολές ακόμη και τις εθελοντικές δυνάμεις των Ουκρανών Εθνικιστών (Azov) ή τον εμφύλιο στην Γιουγκοσλαβία!

Μας προκαλούν όμως ακόμη περισσότερο γέλιο κάποιοι «εθνικοσοσιαλιστές» οι οποίοι δεν έχουν πει το παραμικρό για την σύγκρουση στην Ουκρανία αναμένοντας και αυτοί μάλλον την «αρωγή» των διαθέσιμων πόρων από πρόσωπα γνωστά σε όλους για την πορεία τους στον «χώρο». Αυτοί όμως είναι μια άλλη ιστορία για την οποία θα υπάρξει μια ενδιαφέρουσα μελλοντική αναφορά.

Έτσι λοιπόν οι «Σπαρτιάτες» μετά τα συλλυπητήρια που έστειλαν στην οικογένεια Βαρδινογιάννη για τον θάνατο της φανατικής θαυμάστριας του Μαντέλα, έσπευσαν να βγάλουν ένα έκτακτο και άκρως εμετικό δελτίο τύπου όπου κάνουν λόγο με ιδιαίτερο στόμφο για τους «νεοναζί Κροάτες, που δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον οπαδό της ΑΕΚ, είναι αυτοί που το 1990 ξεκίνησαν έναν εμφύλιο με τους Σέρβους μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα» κάνοντας ακόμη και τον Τίτο να γελάει από τον τάφο του.

Δεν έμειναν όμως μόνο στην ανιστόρητη κριτική τους άλλα έσπευσαν να απολογηθούν ως καλοί αντιφασίστες που είναι με νέα και άκρως εμετική ανακοίνωση που έλαβε μέρος και αποτελεί μνημείο σουρεαλισμού με τίτλο «οι σχέσεις του «τάγματος Αζόφ» με τους δολοφόνους του Μιχάλη και ο «αντιφασισμός» του Μητσοτάκη». Ανάμεσα σε άλλα που αναφέρουν και προκαλούν το γέλιο, ζητούν τον λόγο οι όψιμοι αντιφασίστες «εθνικιστές» από τους φανατικούς Ουκρανούς εθνικιστές και οπαδούς της Ντιναμό Κιέβου (που είχαν τιμήσει τους Φουντούλη και Καπελώνη με ανάρτηση πανό στο γήπεδο τους) για μια φωτογραφία με συνθήματα υπέρ των Κροατών πάνω σε βλήματα όλμων και τα οποία τα είχαν γράψει οι Ουκρανοί χωρίς να δίνουν βάση στις ιστορικές σχέσεις των δύο χωρών ή ακόμη και τις διεργασίες των δυο ομάδων σε οπαδικό επίπεδο αλλά και την σύνθεση στις εθελοντικές δυνάμεις που πολεμούν την Ρωσική εισβολή.

Αναπαράγουν μέσα στο άρθρο αυτό όλη την εμετική προπαγάνδα των Σιωνιστών και των αντιφασιστών δημοκρατών ώστε να υπογράψουν τις νέες δηλώσεις μετανοίας πριν το φθινόπωρο, με στόχο την πολιτική ανταλλαγή, όπως την εποχή που ο Κασιδιάρης ενώ είχε πάρει το δαχτυλίδι διαδοχής από τον Μιχαλολιάκο απαιτούσε την άμεση και δημόσια αποκήρυξη του Εθνικοσοσιαλισμού και του Φασισμού ως σημαντικό και απαράβατο όρο για την συμμετοχή του στην μελλοντική πορεία της «Χρυσής Αυγής»!

Αυτά λοιπόν που δεν κάνει ούτε η antifa τα κάνει το κόμμα «Σπαρτιάτες» και ο μουγκός μετά την είσοδο τους στην βουλή Ηλίας Κασιδιάρης, ο οποίος σε μια ακόμη επίδειξη ναρκισσισμού οραματίζεται την κυριαρχία του στις δημοτικές εκλογές χωρίς όμως να διαθέτει οργανωμένη νεολαία και ιδεολογικό οπλοστάσιο. Χωρίς να νοιάζεται για την συσπείρωση των οπαδών του στην επαρχία ή να παρεμβαίνει για τα κακώς κείμενα του κόμματος μέσα στην βουλή. Δηλώσεις που προκαλούν απέχθεια για το αντιφασιστικό τους δηλητήριο και φωτογραφίες στελεχών του μαζί με το πιο σάπιο τμήμα της αστικής τάξης και της πλουτοκρατίας, είναι τα πρώτα δείγματα κοινοβουλευτικής γραφής ενός κόμματος που μπήκε στην βουλή με την χρήση ενός καρτοτηλέφωνου και με όχημα την στείρα προσωπολατρεία.

Με τους αντιφασίστες της αριστεράς μας χωρίζουν πολλά, όμως με τους εμετικούς αντιφασίστες της δεξιάς που καπηλεύονται έννοιες ιδέες και σύμβολα μας χωρίζουν πολλά περισσότερα. Ο θάνατος ενός οπαδού οδήγησε στην πλήρη αποκάλυψη των προθέσεων των αντιφασιστών της άκρας δεξιάς που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να φανούν αρεστοί στο καθεστώς και στα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Δεν υπάρχει πλέον  καμιά δικαιολογία για όσους είναι ριζοσπάστες φασίστες και εθνικοσοσιαλιστές/εθνικιστές, οι εχθροί μας είναι το σύνολο του κοινοβουλευτισμού και οι πιο θανάσιμοι από αυτούς, αυτοί που χρησιμοποιούν την γαλανόλευκη και τον «εθνικισμό» νέας κοπής.

Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους

 

του Σταύρου Λιμποβίση

Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι οπαδοί του Κασιδιάρη δεν περίμεναν τον πρόσφατο εκλογικό θρίαμβο του κόμματος «Σπαρτιάτες». Είναι σίγουρο ότι το βράδυ που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα ο πρώην νο2 της «Χρυσής Αυγής» δικαιώθηκε τουλάχιστον σε εκλογικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Φτάνει όμως ένα σημαντικό ποσοστό για να προχωρήσει ένα κόμμα που χαρακτηρίζεται το λιγότερο ως το «αυγό του φιδιού» από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ; Σαφέστατα οι ανύπαρκτες δομές του κόμματος και η αδυναμία ενός πλήρη ελέγχου των προσώπων και των πολιτικών τακτικών λόγω της φυλάκισης του Κασιδιάρη δημιουργούν εύλογα ερωτηματικά για το άμεσο μέλλον. 

Μια παλαιότερη ανακοίνωση του κόμματος θυμίζει την γνωστή συνταγή του εισοδισμού της δεξιάς σε σχηματισμούς που στηρίζονται - καλώς ή κακώς - από εθνικιστές. Τόνιζαν χαρακτηριστικά ότι "Στα 4 χρόνια ύπαρξης τους οι Σπαρτιάτες και εν μέσω σκληρής και απάνθρωπης λιτότητας έχοντας βοηθήσει ηθικά και υλικά μόνο Έλληνες έκαναν το μεγάλο βήμα και έγιναν πολιτικός σχηματισμός. Εμείς οι ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ εκφράζουμε σε πραγματικό και απόλυτο βαθμό την λαϊκή πατριωτική Δεξιά, το τρίπτυχο πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, είμαστε θεματοφύλακες των πατροπαράδοτων αρχών και αξιών του Ελληνισμού, και τιμάμε τις παραδόσεις μας που σήμερα εκλείπουν από την δημόσια ζωή της χώρας". Και επειδή τα γραπτά μένουν, φτάνει να δούμε τις επόμενες κινήσεις για να σκεφτούμε αν θα δικαιωθούν αυτοί που φοβούνται μια επανάληψη της κομματικής οπερέτας που ανέβασε πριν χρόνια στο κομματικό θέατρο ο Μιχαλολιάκος και οι βουλευτές του. 

Υπάρχουν κάποια δεδομένα και αυτά είναι:

1. ότι το σύστημα με εντολή της δεξιάς που θα ξεσπαθώσει λόγω του ποσοστού που πήρε θα συνεχίσει να ασχολείται με το κόμμα αυτό για να προχωρήσει σε άλλες υπόγειες διεργασίες σχετικά με το Αιγαίο και τις επαφές με τον Αμερικανικό παράγοντα. 

2. το εξουσιαστικό κέντρο αν δεν καταφέρει να περιορίσει τις έδρες μέσω του εκλογοδικείου θα προσπαθήσει με μπροστάρη το παρακράτος να τρομοκρατήσει τους εθνικιστές οι οποίοι νιώθουν να έχουν - μετά από χρόνια - υψηλό ηθικό. Οι συνταγές για να το πετύχει αυτό είναι πολλές και αυτό θα πρέπει να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. 

Η σημερινή ηγεσία του κόμματος «Σπαρτιάτες» δείχνει με μια γρήγορη «ανάγνωση» να είναι σάρκα από την σάρκα μιας ακροδεξιάς έντονα αστικής και σε κάποια σημεία νεοφιλελεύθερης. Την εικόνα αυτή την έχουμε δει και στην υπόλοιπη Ευρώπη και δεν πρέπει να μας προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Αν και θυμίζει αντίστοιχες περιπτώσεις όπως της Γαλλίας και της Ουγγαρίας ας μην ξεχνάμε ότι η ελληνική άκρα δεξιά πάντα διατηρούσε τα δικά της μοναδικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Τα κανάλια όμως δεν θα σταματήσουν ούτε λεπτό να οργιάζουν στα δελτία ειδήσεων, η Κανέλλη δεν θα σταματήσει να φωνάζει με το «χωνί» για τον «κακό φασισμό», οι εκπομπές δεν θα σταματήσουν να θυμίζουν ότι η δημοκρατία κινδυνεύει. Χρέος όλων όσων στήριξαν για λόγους προσωπολατρίας ή ακόμη και από ανάγκη το κόμμα του Κασιδιάρη  δεν είναι να μείνουν απλοί παρατηρητές αλλά να διαδραματίσουν έναν καίριο ρόλο αν δεν θέλουν να βρεθούν μπροστά σε εκπλήξεις. 

Αν τα πράγματα μπουν πάλι στην διαδικασία ενός πολιτικού αυτόματου πιλότου θα έχουμε στο όνομα του «εθνικισμού» την επανάληψη σκηνών που θα προκαλέσουν την γενική θυμηδία. Πρόσωπα που προέρχονται από τον χώρο της δεξιάς και διατηρούσαν στο παρελθόν επαφές με τέκτονες, στελέχη που δείχνουν να γοητεύονται από την ομορφιά της νεοφιλελεύθερης μέδουσας και προάγουν απόψεις φιλικές στον παγκόσμιο καπιταλισμό, όχι μόνο δεν είναι σύμμαχοι των εθνικιστών αλλά διαχρονικά οι μεγαλύτεροι εχθροί τους. Για την άλωση του «χώρου» από την δεξιά και την άκρα δεξιά έχουν μιλήσει πολλοί τα τελευταία χρόνια όμως είναι η πρώτη φορά που άτομα που ουδέποτε δήλωναν εθνικιστές μέχρι πριν λίγο καιρό δείχνουν να έχουν τα ηνία και τον πλήρη έλεγχο ενός «βιαστικού» κομματικού σχηματισμού που στηρίζεται και από τους εθνικιστές. 

Οι όποιες μελλοντικές κινήσεις και επιλογές στην πολιτική σκακιέρα βαρύνουν τον άδικα φυλακισμένο στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Κασιδιάρη ο οποίος εμπιστεύτηκε ένα κόμμα χωρίς γραφεία πρόγραμμα αρχές και αξίες, μια ομάδα προσώπων που δεν φοβούνται να δηλώσουν ανοιχτά δεξιοί, έναν σχηματισμό που δείχνει αμφίβολο αν θα αντέξει στις μελλοντικές πιέσεις του συστήματος εξουσίας. Το μόνο θετικό σε όλο αυτό το δυστοπικό σενάριο είναι η παρουσία ποιοτικών συναγωνιστών στις παρυφές της κομματικής αρχής οι οποίοι οφείλουν να αντιδράσουν. Οι ριζοσπάστες εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές που διάλεξαν την αποχή ή κάποιο άλλο κόμμα δεν έχουν να περιμένουν κάτι από τους «Σπαρτιάτες» αφού είναι φανερό ότι ο αντιφασισμός είναι μια προμετωπίδα της επικοινωνιακής τους τακτικής που θα απλωθεί περισσότερο στα έδρανα του κοινοβουλίου και στις προγραμματικές δηλώσεις. 

Κρίνεται σκόπιμο να αναρωτηθούμε για μια ακόμη φορά τελικά σε ποιον «χώρο» ανήκουμε μπροστά στις κομματικές παρουσίες οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με όλους αυτούς που συνεχίζουν να νιώθουν εχθροί της δημοκρατίας και του καθεστώτος. Χρέος όλων δεν είναι να μείνουμε στην κριτική απέναντι στο νέο πολιτικό μόρφωμα αλλά να διαμορφώσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν να προάγουμε την δική μας αισθητική και τις δικές μας αξίες. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μια πλήρη επανεκκίνηση των ριζοσπαστικών κινήσεων και ομάδων, μια νέα διακήρυξη θέσεων και γιατί όχι ίσως ένα συνέδριο όλων αυτών που νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν έξω από τα πλαίσια της αστικής νομιμότητας αλλά και της νομιμοφροσύνης που εκτοξεύει η «λερναία ύδρα» της πατριδοκάπηλης αστικής άκρας δεξιάς η οποία αλλάζει πρόσωπα αλλά ποτέ τακτική και στρατηγική από το ’45 και μετά.

Σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών

 

του Σταύρου Λιμποβίση

Η είδηση ότι το κόμμα «Έλληνες για την πατρίδα» θα έχει για νέο επικεφαλή τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου έπεσε σαν βόμβα στα λιμνάζοντα νερά της άκρας δεξιάς. Ένας πολιτικός χαρακτήρας που ποτέ δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα τεκταινόμενα των εθνικιστικών εξελίξεων βρίσκεται ξαφνικά επικεφαλής ενός κόμματος με σημαντικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Οι φήμες ότι το εν λόγω πρόσωπο διατηρεί επαφές με την Μπακογιάννη και τον γνωστό Μαρινάκη, είναι άγνωστο αν στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα και η αλήθεια δεν έχει παρά να αποκαλυφτεί σύντομα. 

Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνονται πλήρως οι δηλώσεις και τα άρθρα που κάνουν λόγο για τον ομφάλιο λώρο της φιλελεύθερης δεξιάς με κομμάτι της άκρας δεξιάς. Η δεξιά δρα σαν καρκίνος στα σπλάχνα του εθνικιστικού «χώρου» και όταν δεν καταστρέφει τις υγιείς εθνικιστικές δυνάμεις αναπαράγει τις ακροδεξιές μαριονέτες σε διάφορα σχήματα και ονόματα. Τα πρόσωπα είναι στόχος της χειραγώγησης, τα πολιτικά προγράμματα δεν προσφέρουν τίποτα το νέο και αναπαράγουν το παλιό, οι όποιες δομές σύντομα σταματούν ή διαλύονται όταν κάποιοι περάσουν τις κόκκινες γραμμές του συστήματος. 

Το κόμμα του Κασιδιάρη ενός ανθρώπου που είναι μια κακή φωτοτυπία του Μιχαλολιάκου υπήρξε από την αρχή ένα κομματικό πείραμα του πολιτικού εργαστηρίου. Ένα πείραμα που προτάσσει την στείρα προσωπολατρία και θυμίζει τις αποτυχημένες συνταγές παλαιοτέρων ακροδεξιών κομμάτων. Τα στελέχη του κόμματος πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων δεν είναι παρά 2^ης κατηγορίας οπαδοί της πινακοθήκης των ηλιθίων της «Χρυσής Αυγής» άνθρωποι που πάντα μέσα τους ένιωθαν δεξιοί με ακροδεξιές ανησυχίες. Όλοι αυτοί μαζί παρά το ενδιαφέρον των εθνικιστών να υπάρξει ένα νέο ποιοτικό ξεκίνημα γρήγορα σιώπησαν και δέχτηκαν τις επιλογές των κολάκων του Κασιδιάρη σε σχέση με την δομή του κόμματος, την αισθητική του λόγου και τις προγραμματικές θέσεις. Σήμερα έχουν να αντιμετωπίσουν και την αλλαγή της ηγεσίας τους χωρίς οι ίδιοι να έχουν ερωτηθεί σε συλλογικό επίπεδο. 

Είναι σαφές ότι οι αντιδράσεις γρήγορα θα αποσιωπηθούν ενόψει της εκλογικής διαδικασίας. Τα στόματα θα κλείσουν για το «καλό όλων μέσα στο κόμμα» και όταν μπουν στον κοινοβουλευτικό στίβο θα ξεκινήσει μια ακόμη δυσφήμιση των εθνικιστικών εννοιών και παραδόσεων. Το «κόμμα της τηλεκάρτας» του Δομοκού σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εγγυηθεί πέρα από τα κομματικά ποσοστά μια αξιοπρεπή πολιτική αντίσταση στο άμεσο μέλλον. Η φυλάκιση αποτελεί το πιο δύσκολο αγκάθι στην πορεία των υποστηρικτών του Κασιδιάρη ενώ κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς ποια τα παρασκήνια που έλαβαν μέρος όλο αυτό το διάστημα, ποιες οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και ποια τα ανταλλάγματα. Στο πίσω μέρος του μυαλού μας θα πρέπει πάντα να είναι ότι η άκρα δεξιά είναι μια χρήσιμη και κρίσιμη εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος και των κέντρων εξουσίας που εκπορεύονται από τις πρεσβείες και τις στοές. 

Δυο μόνο μπορούν να είναι οι άμεσες εξελίξεις. Ή για μια ακόμη φορά οι εθνικιστές θα βρεθούν όμηροι ενός λεηλατημένου από την δεξιά κομματικού σχηματισμού μέχρι αυτός να διαλυθεί εκ των έσω ή το σύστημα θα επιλέξει να αναβιώσει τον παρωχημένο ακροδεξιό λόγο σε μια κρίσιμη στιγμή και όταν θα υπάρξει ανάγκη να χρησιμοποιηθεί ως δούρειος ίππος. Στο δεύτερο σενάριο δεν θα μας φανεί καθόλου παράξενο αν ο Κασιδιάρης αποτελέσει στο άμεσο μέλλον τον Έλληνα «Φίνι» με απαραίτητες τις γονυκλισίες στον διεθνή σιωνιστικό παράγοντα για αρχή και έπειτα την πολιτική στήριξη εντός της βουλής της πολιτικής ασυδοσίας και των οικογενειών που διαφεντεύουν την χώρα. 

Οι ριζοσπάστες εθνικιστές/εθνικοσοσιαλιστές/νεοφασίστες πέρα από την αποχή σε σχέση με την επερχόμενη εκλογική διαδικασία, δεν έχουν παρά να σταθούν απέναντι στους σχεδιασμούς του συστήματος χωρίς να αποπροσανατολίζονται από το γαλανόλευκο χρώμα των δήθεν πατριωτικών κομμάτων. Για μια ακόμη φορά κάποιοι δέχονται να παίξουν τον ρόλο του δεξιού ενορχηστρωτή να υπακούσουν στις εντολές των εξουσιαστών και να παρασύρουν στο τέλμα το σύνολο των υποστηρικτών τους. Πάντα υπάρχει και η επιλογή της Ολικής Άρνησης απέναντι στις «σειρήνες» του δόλιου κομματισμού και του αισχρού παρλιαμενταρισμού. Και αυτή η επιλογή για μια ακόμη φορά θα είναι συνειδητή κίνηση από αυτούς και αυτές που δηλώνουν εχθροί της δημοκρατίας και του κατοχικού καθεστώτος που σκοτώνει τον λαό μας και υποθηκεύει το μέλλον των νεότερων γενιών.

Δεν ήταν ατύχημα αλλά ένα ακόμη έγκλημα της αστικής δημοκρατίας.

"Οτιδήποτε είναι επιζήμιο για την σημερινή τάξη πραγμάτων έχει την υποστήριξή μας. Διότι εμείς επιζητούμε την Καταστροφή. Σε ένα κόσμο που μας έχει περιθωριοποιήσει, υψώνουμε την αρχή της θέλησης για καταστροφή, διότι μόνο η καταστροφή που θα καθαρίσει τα πάντα από το σάπιο φιλελεύθερο σύστημα θα ανοίξει τον δρόμο σε εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές. Γι' αυτό και εμείς παλεύουμε για να επιταχύνουμε την αρχή της καταστροφής του σημερινού συστήματος στηρίζοντας ότι εναντιώνεται σε αυτό και το βλάπτει, όπως κάθε απεργία, κάθε κυβερνητική κρίση, κάθε αδυναμία του Κράτους. Κάθε αποδυνάμωση του είναι καλή, πολύ καλή για μας και πάντα εμείς θα προσπαθούμε να δυναμώνουμε όλες τις παραπάνω δυσκολίες για το κράτος, με πείσμα και με θέληση ώσπου αυτό τελικά πεθάνει".

Gregor Strasser

του Σταύρου Λιμποβίση

Η νέα «θυσία» των Τεμπών στον βωμό του κέρδους και της αδιαφορίας είναι ένα μόνο κεφάλαιο από το ματωμένο βιβλίο αυτού του πολύπαθου λαού, που δείχνει να τον βαραίνει μια κατάρα ζοφερή. Από τα χιλιάδες παιδιά των ορεινών χωριών που πέθαναν πριν και μετά την γέννα επειδή δεν υπήρχαν δομές υγείας, τους χιλιάδες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που ξεκλήρισαν οι μεταδοτικές ασθένειες στους βάλτους που τους έβαλε το κράτος προς εξεύρεση κατοικίας, από τους νεκρούς που έθαψαν κρυφά στα μοναστήρια της εκκλησιαστικής εξουσίας, στα ναυάγια με τα σάπια πλοία των εφοπλιστών - του σχεδίου Μάρσαλ και της ρεμούλας - μετά τον εμφύλιο που έπνιξαν χιλιάδες, οι νεκροί στις οικοδομές και τα εργοτάξια των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι τους νεκρούς της Πάρου της Μάνδρας και τους Ματιού και σήμερα των Τεμπών είναι η ίδια ματωμένη πορεία σε μια χώρα χειρότερη και από αφρικανική αποικία. 

Δεν υπάρχουν λόγια για τον χαμό των νέων παιδιών που ξεκληρίστηκαν επειδή το κομματικό δημοκρατικό κράτος επέλεξε να παίξει με τις ζωές τους και να βάλει ως προτεραιότητα το κέρδος και το βόλεμα. Η συντριβή των οικογενειών και η οδύνη είναι τα συναισθήματα όλων αυτών που βλέπουν μια Ελλάδα να πεθαίνει από τα τροχαία, την πρέζα και τις αρρώστιες ακόμη και από τα εμβόλια των Ισραηλινών πολυεθνικών. Τι να πεις και τι να περιγράψεις για την νέα αιματηρή θυσία στον φρικιαστικό βωμό ενός ανθελληνικού κράτους που ήταν είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των Τελευταίων Πιστών. 

Από όπου και να πιάσεις τον Μινώταυρο της δημοκρατίας, στα χέρια σου θα κυλήσει αίμα από τις άγνωστες δολοφονίες στον Έβρο και τα νησιά ή τις αυτοκτονίες στον στρατό, από τους χαλασμένους δρόμους που ξεκληρίζονται ολόκληρα χωριά, από την πρέζα που σπρώχνει το ίδιο το σύστημα εξουσίας και άνθρωποι των υπουργείων με τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ να κουβαλούν την πρώτη ύλη από το Αφγανιστάν, από τις χιλιάδες εκτρώσεις που χρηματοδοτεί το ίδιο το κράτος προς όφελος των γιατρών, από τα παιδιά που είχαν ανάψει το τσουκάλι για να ζεσταθούν και πνίγηκαν από τα αέρια, από όλους αυτούς που πέθαναν στον δρόμο από ασιτία ή από καρκίνο στα νοσοκομεία επειδή δεν νοιάζεται κανείς ή επειδή οι πολυεθνικές αρέσκονται στο να μας ταΐζουν τον θάνατο σε πολλές γεύσεις. 

Όλα τα μεγάλα εγκλήματα έχουν αστική υπογραφή και δημοκρατικό περιτύλιγμα, είτε περπατάς στον δρόμο και κάποιος ένοπλος θα σε ελέγξει για την ταυτότητα σου με το πιστόλι δίπλα στο πρόσωπο, είτε θελήσεις να πας με το τρένο και να γυρίσεις τελικά σε κομμάτια και με την νεκροφόρα επειδή κάποιος του ήρθε να πει «πάμε και όπου βγει». Το νέο αφήγημα της αποικίας δεν έχει κάποιο σενάριο γιατί απλά δεν χρειάζεται να υπάρχει κάτι τέτοιο. Η δημοκρατία είναι εδώ ενωμένη δυνατή και με τείχος ισχυρό χτισμένο από όλα τα κόμματα και τους αντιφασίστες. Η δημοκρατία είναι θωρακισμένη εδραιωμένη και φοράει κουκούλα όπως ο δήμιος. Η δημοκρατία έχει εμπειρία σφαγής από την Μήλο και την Εύβοια μέχρι την Βανδέα την Δρέσδη την Απείρανθο τον Πειραιά την Βαγδάτη και την Τζενίν. 

Η δημοκρατία όμως δεν έχει αδιέξοδα διότι όταν θέλει είναι η ίδια και διέξοδος και αδιέξοδος. Το αδιέξοδο το έχει ο λαός μας που αγνοεί ότι ο αφανισμός του είναι έργο σε εξέλιξη. Σου τάζουν δεκάωρο για 600 ευρώ και σου δίνουν αντίδωρο επίδομα αναπηρίας. Σε αφήνουν στα χέρια των αφεντικών του ιδιωτικού τομέα και σε σκοτώνει η δουλειά αν δεν σε σκοτώσει ο οδηγός της Μπακογιάννη στα φανάρια του Συντάγματος. Σε στέλνουν για θητεία και αν καείς από βραχυκύκλωμα - όπως έγινε το 2004 με πέντε νέους - απλά στην κηδεία σου η Σημαία θα βρίσκεται στο φέρετρο σου και οι γονείς σου με το ένα πόδι στον τάφο. Και εκείνη η Σημαία αρχίζει να ξεθωριάζει στα μάτια μας. Και κάθε φορά που ακούμε για έναν νέο νεκρό οικοδόμο που σκοτώθηκε επειδή κανείς δεν έλεγξε τα μέτρα ασφαλείας ξεθωριάζει η Σημαία πιο πολύ. Και κάθε φορά που ο θάνατος, σου θυμίζει ότι ουδείς εστί αθάνατος ξεθωριάζει ακόμη πιο πολύ η Σημαία. Και κάθε φορά που η ακροδεξιά δείχνει να μην νοιάζεται για τις κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες η Σημαία μας φαίνεται σαν την σημαία της παράδοσης. Και νέες κηδείες και νέα μνημόσυνα και νέες Γαλανόλευκες διπλωμένες και G3 να ρίχνουν στο αέρα και αθάνατος να φωνάζουν κάποιοι και δώσε μουσική πένθιμη. 

Κανείς δεν είπε όμως για τα σάπια F4 (ο Μιχαλολιάκος θυμήθηκε μόνο να μας πει ότι τα παρήγγειλε η χούντα) κανείς δεν είπε για τα σάπια ελικόπτερα που μας έδωσαν οι ΗΠΑ και έχουν πέσει κάποια από αυτά, κανείς δεν θα βγάλει μιλιά για τους νεκρούς στρατιωτικούς που πέθαναν από το ουράνιο των βομβών στο Κοσσυφοπέδιο. Και ας το δούμε και άνευ εθνοσήμου. Κανείς δεν θα πει για τον εργάτη της ΔΕΗ που ο εργολάβος τον έστειλε στο καμίνι της μονάδας λιγνίτη να πεθάνει για το χρονοδιάγραμμα εργασίας, κανείς δεν θα νοιαστεί πλην λίγων. Κανείς δεν θα πει κάτι για τον ντελιβερά που περνάει το κόκκινο φοβούμενος μην χάσει τον μισθό που έχει ανάγκη. Κανείς πλην ελαχίστων δεν θα θυμηθούν τους νεκρούς στα ναυπηγεία που ανατινάχτηκαν στα αμπάρια των πλοίων. Όλοι θα ξεχάσουν πλην ελαχίστων, όλοι θα πουν συλλυπητήρια και κρίμα τα παιδιά και πάλι όμως θα τους ψηφίσουν τους κομματάρχες. Και οι κομματάρχες θα συνεχίσουν να πίνουν τον φρέντο τους στα σαλέ της Ελβετίας γιατί όπως είπε και ο δημοσιοκάφρος «μας χρειάζονται οι θυσίες για να βελτιωνόμαστε». 

Δεν είναι όμως τα δικά τους παιδιά που πεθαίνουν. Αυτά έχουν ασφάλειες ζωής και ελικόπτερα αν χρειαστεί, γιατρούς και εντατικές ιδιωτικές, φάρμακα αν πάθουν καρκίνο και θεραπεία αν τους χτυπήσει ο κινέζικος ιός. Όλοι σε λίγες ημέρες θα χαιρετίσουν την νέα νίκη της δημοκρατίας στις εκλογές, και του χρόνου τέτοια μέρα θα πατήσουν like στην υπενθύμιση της τραγωδίας. Η δημοκρατική τους αγωνία θα έχει λήξει και θα αναμένουν την νέα τραγωδία που θα μας χτυπήσει την πόρτα.