Ο νεοφασίστας αντάρτης πόλης Pierluigi Concutelli ( σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

Το παρακάτω κείμενο σε μετάφραση μου είναι από μια σελίδα ιστορικού περιεχομένου 7spazio, για τα «χρόνια του μολυβιού». Αφιερωμένο στο μεγάλο αγωνιστή Pierluigi Concutelli, που έδειξε ότι ο Φασισμός είχε και έχει μια κοινωνική δράση ενάντια στο Καθεστώς.

Παλέρμο, 1975.

Μεταξύ των υποψηφίων του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος» για το Δημοτικό Συμβούλιο, ήταν ένα όνομα που προοριζόταν να γίνει ένα από τα πιο διαβόητα της "μαύρης ανατροπής"  της Ιταλίας: ο Pierluigi Concutelli. Έλαβε σχεδόν χίλιες ψήφους αλλά δεν εξελέγη.

Αλλά στην πραγματικότητα, η πολιτική του ατζέντα επικεντρώθηκε αλλού. Ενώ το όνομά του εμφανιζόταν σε προεκλογικές αφίσες, ο Concutelli λειτουργούσε σε ένα περιβάλλον όπου η προπαγάνδα, η πολιτική βία και η παρανομία έδιναν γρήγορα τη θέση τους σε κάτι άλλο: τον ένοπλο αγώνα.

Όπλα, ληστείες, απαγωγές, αυτοχρηματοδότηση. Μετά τη διάλυση του Πολιτικού Κινήματος «Ordine Nuovo» τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί ριζοσπάστες εθνικιστές ακτιβιστές  αντιμετώπισαν μια επιλογή: να εγκαταλείψουν την πολιτική δραστηριότητα, να επανενταχθούν στο MSI ή να συνεχίσουν στην παρανομία.

Ο Concutelli επέλεξε σταδιακά τον τρίτο δρόμο. Μετακόμισε από τη Σικελία στη Ρώμη, από την Ισπανία στην Κορσική και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο της Αγκόλας. Σύχναζε στους κύκλους του Stefano delle Chiare, γνώρισε τον Clemente Graziani,  διέκοψε επαφές με ένα τμήμα της «παράνομης ακροδεξιάς» και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία με μια ακλόνητη πεποίθηση: όχι απλώς να ανοικοδομήσει μια πολιτική οργάνωση, αλλά να δημιουργήσει μια δομή ικανή για μια στρατιωτική δράση.

Στις 10 Ιουλίου 1976, αυτή η επιλογή έφτασε στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Στη Ρώμη, ο δικαστής Vittorio Occorsio, ο οποίος είχε ερευνήσει την Ordine Nuovo, δολοφονήθηκε καθ' οδόν προς τη δουλειά του. Ο Concutelli τον περίμενε οπλισμένος με ένα σιγαστήρα στο υποπολυβόλο Ingram. Αφού τον σκότωσε, άφησε φυλλάδια στο αυτοκίνητο, παρουσιάζοντας τη δολοφονία ως την εκτέλεση μιας ποινής που είχε επιβληθεί από ένα φανταστικό επαναστατικό «ειδικό δικαστήριο».

Λίγες μέρες αργότερα, ο αγωνιστής ηγήθηκε μιας ληστείας στο Υπουργείο Εργασίας που απέφερε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο λίρες. Η πολιτική δολοφονία και η αυτοχρηματοδότηση έγιναν οι δύο όψεις της ίδιας επαναστατικής στρατηγικής.

Ωστόσο, παρέμεινε κρυμμένος μόνο για λίγους ακόμη μήνες. Τον Φεβρουάριο του 1977, εντοπίστηκε σε ένα ρωμαϊκό κρησφύγετο. 

Οι ερευνητές βρήκαν όπλα, εκρηκτικά, χρήματα και, το πιο σημαντικό, ένα Ingram MAC-10: το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε για να σκοτώσει τον Occorsio. Στην κάμερα, ο Concutelli περιέγραψε τον εαυτό του ως «πολιτικό στρατιώτη και επομένως πολιτικό κρατούμενο».

Ούτε καν η φυλακή δεν διέκοψε εντελώς αυτή τη λογική. Το 1981, μαζί με τον Mario Tuti, ο Concutelli σκότωσε τον Ermanno Buzzi, ο οποίος θεωρούνταν πληροφοριοδότης. 

Την επόμενη χρονιά, στραγγάλισε τον Carmine Palladino, έναν μαχητή της «Εθνικής Πρωτοπορίας» που κατηγορήθηκε, αν και η υπόθεση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ οριστικά, ότι συνέβαλε στην ανακάλυψη του κρησφύγετου του Giorgio Vale ( ενός νεοφασίστα ακτιβιστή που δολοφονήθηκε). Ο μηχανισμός ήταν πάντα ο ίδιος: πρώτα ο εχθρός ήταν το κράτος, μετά οι εκπρόσωποί του και τέλος οι ίδιοι οι σύντροφοι όταν θεωρούνταν προδότες.

Ο Concutelli δεν ήταν ο ηγέτης της γενιάς των «Nuclei Armati Rivoluzionari» και δεν υπήρχε άμεση οργανωτική γραμμή που να συνδέει τις δύο εμπειρίες. 

Ωστόσο, για ορισμένους από τους νεότερους ακτιβιστές, θα γινόταν ένα συμβολικό σημείο αναφοράς: ένας από εκείνους που είχαν ήδη περάσει τα όρια μεταξύ πολιτικού εξτρεμισμού και ένοπλου αγώνα.

Ο Che Guevara και οι φασιστικές ρίζες της επανάστασης: Οι ξεχασμένες επικαλύψεις του εικοστού αιώνα (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/) σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

 

Το παρακάτω άρθρο έχει ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. 

Είχαμε ασχοληθεί και παλιότερα στη σελίδα μας για τον Che Guevara, μια μεγάλη προσωπικότητα που είναι πολύ παρεξηγημένη, ιδιαίτερα από τους ακροδεξιούς και δεξιούς, οι οποίοι κατά την αγαπημένη τους συνήθεια και λόγω ημιμάθειας, έχουν χαρίσει στην αριστερά τα πάντα. 

Ο κυριότερος λόγος είναι η λατρεία που έχουν για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος και δεν θα ασχοληθώ με τις ασθένειες αυτών. 

Πάμε όμως να διαβάσουμε , σε μετάφραση μου, το πολύ δυνατό και σύνθετο άρθρο του Ιταλού ριζοσπάστη εθνικιστή, Sergio Filacchioni, στη σελίδα «ilprimatonazionale»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Έξω οι Αμερικάνοι από την Ευρώπη! (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το σύμβολο της κρίσης της εποχής μας, η οποία είναι και η βαθύτερη κρίση όλων των εποχών. Αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη αποξένωση του ανθρώπου, τη βαθύτερη απώλεια αυθεντικότητας και το υπέρτατο εμπόδιο στην πνευματική αφύπνιση» 

Martin Heidegger

Φυσικά κανένας  (ακρο)δεξιός λακές δεν διαμαρτυρήθηκε για την άφιξη του κολλητού του μεγάλου Αφεντικού και των παιδεραστών της λίστας της Μοσάντ  στην πατρίδα μας.

Οι κοινοβουλευτικοί όπως πάντα είναι οι τραγικοί δούλοι της νέας τάξης του καπιταλισμού , υπάκουα άβουλα όντα των γενοκτόνων Σιωνιστών.

Έξω οι Αμερικάνοι από την Ευρώπη, αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους λαούς, ,όπως οι Παλαιστίνιοι, ενάντια στις ΗΠΑ και το Ισραήλ...

Εμείς Πιστοί πάντα στον αγώνα ενάντια στον αιώνιο εχθρό, που το 1945 βύθισε τη γη της Παράδοσης , της Δημιουργίας και του Πνεύματος στο σκοτάδι, ενάντια όλων αυτών που δολοφονούν τους αφυπνισμένους λαούς της γης!

Ιδεολογικά μπλακ άουτ, στην μετανθρώπινη εποχή! (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/ του Gabriele Adinolfi - μετάφραση Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

 

 Η συντριπτική νίκη του AfD σε ένα μικρό ανατολικό κρατίδιο, μολυσμένο από όλα τα δομικά απομεινάρια της Stasi, δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται , όπως κάνουν όσοι αφήνονται να παρασυρθούν, σαν τα κλαδάκια στον άνεμο, αλλά με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο. 

Κάτι που εξακολουθεί να είναι θετικό, αλλά για λόγους ουσιαστικά αντίθετους από αυτούς που ελπίζουν οι μεν και φοβούνται οι δε. Παραθέτω ένα απόσπασμα από μια ανάλυση μου, σχετικά με το τι είναι το AfD σήμερα.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Stasi, τουλάχιστον στον κλάδο της αντικατασκοπείας (HVA), διατηρούσε πάντα αμφιλεγόμενες σχέσεις με τη CIA και άριστες σχέσεις με τη Mossad. 

Αυτό εξηγεί επαρκώς την ανοιχτή υποστήριξη που απολαμβάνουν από τις ΗΠΑ όσοι, προϊόντα αυτής της δομής, συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην ίδρυση του AfD. 

Είναι ευφημιστικό να πούμε ότι η ηγεσία που ανήλθε στην εξουσία, επικεφαλής αυτού του κόμματος, είναι προϊόν εκείνων των κύκλων που κάποτε, στη Γερμανία, αυτοαποκαλούνταν «Bund» και οι οποίοι οδήγησαν στην ανάδειξη των γνωστών υπαιτίων της παρακμής, των Marcuse, Horkheimer, Habermas και Willy Brandt. 

Αποδίδεται σε αυτούς το αντίθετο, χωρίς ποτέ να τους ακούν, αλλά στις εκστρατείες τους και στις ομιλίες τους εισάγουν όλες τις αποδομητικές τάσεις της γερμανικότητας και του να είσαι άνθρωπος και Ευρωπαίος. Η επιχείρηση AfD, έγινε με τον γερμανικό τρόπο: στο παρασκήνιο, ακριβώς όπως η HVA είχε αφιερώσει δέκα χρόνια στην προετοιμασία των φοιτητικών διαμαρτυριών του 1967 στο Δυτικό Βερολίνο.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ ...

Μια μη πολιτικά ορθή μελέτη, για τους αντάρτες του πνεύματος

 

"Φασιστικός σοσιαλισμός", του Pierre Drieu La Rochelle

 

H έκδοση της χρονιάς: κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λόγχη»και τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο , το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle.Το όραμα του Drieu la Rochelle για τον φασισμό, όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού σε μια ορισμένη ιστοριογραφία, αλλά αυτό ενός Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού. Για τον Γάλλο συγγραφέα ο φασισμός, αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών, όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, ανεπαίσθητη πορεία, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες, προς τον σοσιαλισμό». Ο Φασιστικός σοσιαλισμός, μπορεί να φαίνεται ένας ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός, όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη, μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν Τρίτο δρόμο, που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικοεπαναστατική ένωση. «Χρειαζόμαστε ένα τρίτο κόμμα που, όντας κοινωνικό, ξέρει και πώς να είναι εθνικό, και που, όντας εθνικό, ξέρει και πώς να είναι κοινωνικό. Και αυτό το τρίτο κόμμα δεν πρέπει να κηρύττει την αρμονία, πρέπει να την επιβάλλει. Δεν πρέπει να αντιπαραθέτει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς, πρέπει να αναγκάζει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς να συγχωνευθούν μέσα του. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έπαιξε τον ρόλο της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, των Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού. Το γεγονός είναι ότι όλα όσα κινούνται και δρουν στον κόσμο παίρνουν τη μορφή φασισμού».

διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ

για να κάνετε παραγγελία εδώ ...

 

Ο «φασιστικός σοσιαλισμός» του Drieu la Rochelle, Ενα βιβλίο από τις εκδόσεις Λογχη, σύντομα στα ράφια. Αυτό είναι το παράξενο καθήκον μας, εμείς που είμαστε άνθρωποι, οι καλύτεροι των ανθρώπων. Δεν θα αγωνιστούμε για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε για μια δεξιά δικτατορία. Εμείς, οι μικροαστοί, οι ελίτ εργάτες, οι έξυπνοι αγρότες, οι αστοί με το αίσθημα της ευθύνης, δεν θα αγωνιστούμε για τους καπιταλιστές πατριώτες που μας αφαιρούν τα υπάρχοντά μας. Δεν θα αγωνιστούμε για τους κομμουνιστές που ζουν σαν Ιησουίτες, σαν παπικοί, με το μυστήριο εκεινων των διαταγών που έρχονται από μακριά και που δεν τολμούν να ομολογήσουν κυνικά τι είναι η δικτατορία του Ghepeu [σοβιετική πολιτική αστυνομία]. Δεν θα αγωνιστούμε καν για να υπερασπιστούμε πατρίδες που δεν χρειάζονται πλέον άμυνα, που είναι αθάνατες - με όπλα που μας μισούν. Δεν θα αγωνιστούμε για το ένα ή το άλλο Θα αγωνιστούμε εναντίον όλων: αυτή είναι η έννοια του φασισμού. Pierre Drieu La Rochelle - Φασιστικός Σοσιαλισμός"Δεν θέλουμε να αγωνιστούμε για τη δημοκρατία ενάντια στους εχθρούς της. Θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στην ίδια τη δημοκρατία που μας κάνει εχθρούς εξαρχής"

 

Paolo Di Nella, άλλη μια ατιμώρητη κομμουνιστική δολοφονία (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο Paolo Di Nella πέθανε πριν από 41 χρόνια, τέτοια μέρα. Πέθανε το 1983, μετά την εποχή των αιματηρών χρόνων του μολυβιού. Φαινόταν ότι εκείνη η τραγική περίοδος είχε πλέον τελειώσει, με τον θάνατο - δολοφονία του άλλου εθνικιστή, Angelo Mancia ,τον Μάρτιο του 1980 από αριστερούς τρομοκράτες. Όπως οι δολοφόνοι του Paolo Di Nella, έτσι και εκείνοι των άλλων συναγωνιστών έμειναν ατιμώρητοι.

Ακτιβιστής δυναμικός, όμως ήταν πάντα λίγο αποτραβηγμένος και κλειστός σαν χαρακτήρας, αλλά έτοιμος να δράσει όταν ήταν με τα αδέρφια του, τους συναγωνιστές του. Η ομάδα της τοπικής ήταν βαθιά δεμένη. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τις ακτιβιστικές περιβαλλοντικές του μάχες, στις οποίες αφιέρωνε όλη του την ενέργεια.

Στις 20.05 της 9ης Φεβρουαρίου 1983 η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά. Ήταν και αυτός ένα θύμα ότι «το να σκοτώσεις έναν φασίστα δεν είναι έγκλημα», το οποίο δεν έμεινε απλώς ένα σύνθημα των «σκληρών» της “Autonomia Operaria” (που ανέλαβαν την ευθύνη για τη δολοφονία), αλλά είχε γίνει ένας άγραφος νόμος. Εκείνο το βράδυ ο νεαρός ήθελε να πραγματοποιήσει ακόμη μια από τις ενέργειές του για την οικολογία. 

Πήγε με μια φίλη του ακτιβίστρια η οποία τον συνόδευε με το αυτοκίνητο. Χάρη σε αυτήν υπάρχει ακριβή μαρτυρία για όλα όσα συνέβησαν. Ο Paolo σαν συνοδηγός κατέβαινε , αφισοκολλούσε και έφευγαν. Η “Εργατική Αυτονομία” ήταν πολύ δραστήρια σε εκείνη την γειτονιά, εκείνη όπου ο Paolo και οι σύντροφοί του μαχόταν για να επιστραφεί η Villa Chigi σε άστεγες οικογένειες. 

Αυτό ήταν και το θέμα της αφίσας που ο ίδιος κολλούσε εκείνο το βράδυ. Τα προηγούμενα χρόνια, οι γύρω τοπικές του MSI της περιοχής, είχαν γίνει αντικείμενο δεκάδων επιθέσεων με εμπρηστικές βόμβες.

Έτσι, εκείνο το βράδυ, σε μια πλατεία της περιοχής και ενώ κολλούσε την τελευταία αφίσα, κάποια άτομα πετάχτηκαν από ένα αμάξι με ταχύτητα και τον χτύπησαν με μεταλλικό αντικείμενο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο νεαρός μπόρεσε να σηκωθεί και προσπάθησε να συνέλθει με την βοήθεια της κοπέλας, αλλά μετά από λίγη ώρα λιποθύμησε. Έμεινε σε κώμα μια εβδομάδα όπου και τελικά ξεψύχησε. 

Οι συναγωνιστές του αφιέρωσαν το παρακάτω κείμενο που μοιράστηκε εκείνες τις μέρες:

«Δυστυχώς, δεν είμαστε ακόμη ελίτ, γιατί αν ήμασταν θα ξέραμε σίγουρα πώς να καθοδηγήσουμε τον λαό μας στο νέο μονοπάτι. Προς το παρόν είμαστε απλώς άνθρωποι που προσπαθούμε να είμαστε άνδρες και γυναίκες που ζουν έναν αυθεντικό τρόπο ζωής. Αλλά για να είσαι νέος άνθρωπος, δεν αρκεί να πιστεύεις σε ορισμένες αξίες, είναι απαραίτητο να τις ζεις και να τις ενισχύεις στην πράξη, καθημερινά: αυτή είναι εν μέρει η σημασία του να κάνεις πολιτική.

Η επανάσταση δεν είναι κάτι το αφηρημένο, που μυρίζει θαύμα: είναι κάτι που χτίζεται μέρα με τη μέρα, κομμάτι με κομμάτι, κάνει λάθη και προσπαθεί ξανά, ακόμα και με προσωπικές θυσίες, καταφέρνοντας ακόμη και να ξεπεράσει πολλά ενδεχόμενα προβλήματα που προκύπτουν και τα οποία συχνά, ακόμα κι αν φαίνονται τόσο μεγάλα και ανυπέρβλητα, αν προσπαθήσεις απλώς να τα δεις από διαφορετική οπτική γωνία, αποδεικνύονται μικροπράγματα».

Συναγωνιστή Paolo di Nella, Αθάνατος

Ο καταραμένος διανοούμενος: Rogier Nimier (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο Rogier Nimier ήταν ένας Γάλλος συγγραφέας, επικεφαλής της λογοτεχνικής ομάδας «Les Hussards», γνωστός για τον αντικομφορμισμό και τη εθνικιστική του στάση, η οποία τον οδήγησε στην κριτική ενάντια του Sartre και του υπαρξισμού.

Παρά το γεγονός ότι ήταν «ελευθεριακός» και αντιιδεολογικός δανδής, θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένας  «αναρχικός της δεξιάς» - μιας τάσης της εποχής - για την απόρριψη των κομματικών ταμπελών, την προσήλωση του στην ατομική ελευθερία, την κριτική του στην αστική κοινωνία και τον θαυμασμό του για ένα συγκεκριμένο αριστοκρατικό και αντικομφορμιστικό πνεύμα.

Γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου το 1925 στο Παρίσι, στο ίδιο δημοτικό διαμέρισμα με τον Drieu la Rochelle, ο Roger Nimier έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 14 ετών, την παραμονή του Μεγάλοι Πολέμου. Φοίτησε στο Λύκειο Pasteur στο Νeuilly για εννέα χρόνια, πριν εγγραφεί σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Sorbonne το 1942.

Ως λαμπρός μαθητής, κατατάχθηκε στις 3 Μαρτίου 1945 στο 2ο Σύνταγμα Ουσάρων στην Τarbes, αλλά δεν πολέμησε. Προικισμένος με εξαιρετική νοημοσύνη και μνήμη, δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Les Épées (Τα Σπαθιά), σε ηλικία 23 ετών.

Η λογοτεχνική του φρενίτιδα ήταν τέτοια που έγραψε έξι ακόμη βιβλία σε πέντε χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του αριστουργήματός του, Le Hussard bleu (Ο Μπλε Ουσάρος), ενός δοκιμίου για τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Georges Bernanos, το Le Grande d'Espagne (Ο Μεγάλος Άνδρας της Ισπανίας) και ενός μυθιστορήματος με θέμα την πικρία, Les Enfants tristes (Τα Λυπημένα Παιδιά).

Ωστόσο, συνέχισε το έργο του ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και σεναριογράφος κυρίως για την ταινία του Louis Malle, "Ascenseur pour l echafaud". 

Εν τω μεταξύ, ο κριτικός λογοτεχνίας Bernard Frank τον χαρακτήρισε μια  ηγετική φυσιογνωμία στο λογοτεχνικό  κίνημα των Ουσάρων μαζί με τους συγγραφείς Antoine Blondin και Jacques Laurent, στους οποίους σύντομα προσχώρησε ο Michel Déon.

Καταγγέλλοντας την ακαμψία του Sartre και τις μεταπολεμικές λογοτεχνικές εκκαθαρίσεις από τις συμμαχικές δυνάμεις, βοήθησε να αποκατασταθούν οι Jacques Chardonne, Paul Morand, André Fraigneau και Louis-Ferdinand Céline στη θέση που τους άξιζε στον λογοτεχνικό κόσμο.

Παθιασμένος με τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα, πέθανε σε τροχαίο ατύχημα στις 28 Σεπτεμβρίου 1962, μαζί με τη νεαρή συγγραφέα Sunsiaré de Larcône, λίγες μέρες πριν από την κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος, D'Artagnan amoureux.

Το Σοκ της Ιστορίας: η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Πολιτικός Επιστήμονας - Συγγραφέας

Η απαγωγή από το σιωνιστικό κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών του Maduro, του νόμιμου αρχηγού του κράτους της Βενεζουέλας, σύμφωνα με την ειδική «νομολογία» του Noriega και του Saddam Hussein, μπορεί μόνο να καταστρέψει οριστικά, στα μάτια και του τελευταίου αφελούς, οποιαδήποτε πίστη στη νομιμότητα της παγκόσμιας τάξης μετά το 1945, που κοινώς ονομάζεται «Διεθνές Δίκαιο». 

Άλλωστε ο μεγάλος Γερμανός καθηγητής Carl Schmitt, έχει αφιερώσει πολλά δοκίμια περί όλου αυτού. Επίσης πολλά νομικά απήγγειλε και στη  δίκη - παρωδία της Νυρεμβέργης, καταρρίπτοντας πολλά από τα κατηγορητήρια.

Ταυτόχρονα και όλα τα μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα, από διανοούμενους και φιλοσόφους μέχρι τους συγγραφείς και τους ποιητές, όπως ο Evola, Heidegger, Junger, Benn, Alain de Beboist, Locchi, Ezra Pound, Brasillach, Rebatet, Venner, Cousteau, Drieu la Rochelle και πολλοί άλλοι είχαν γράψει, προφητεύσει και ενημερώσει για το παγκόσμιο καρκίνωμα των ΗΠΑ που κατέλαβε την Ευρώπη το 1945 και τις «ειρηνικές» παρεμβάσεις τους ακόμη και με βομβαρδισμούς σε καιρό ειρήνης - βλέπε Βελιγράδι. 

Για να μην αναφέρω ακόμη και κάποιους φιλελεύθερους διανοούμενους, 200 χρόνια πριν, όπως τον  Alexis de Tocqueville, ο οποίος σε ταξίδι του στην βαρβαρότητα των ΗΠΑ…τρόμαξε με την αμερικανική πολιτικής περιγράφοντας την φρίκη που θα επακολουθήσει

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Βιβλία ενάντια στον σύγχρονο κόσμο

 

Jünger και Céline: Μια επικίνδυνη σχέση (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Με την βοήθεια του Ιταλού καθηγητή και μελετητή φιλολογίας, Gianluca Leggiero, σας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα μιας σύντομης μελέτης του για τα δυο μεγάλα μυαλά του 20ου αιώνα και την διαμάχη τους.

Το 1932 είναι το έτος κατά το οποίο εκδόθηκε το “Voyage au bout de la nuit” (Ταξίδι στο βάθος της νύχτας) του Celine και το “Der Arbeiter” (Ο Εργάτης) του Ernst Jünger. 

Έργα μεγάλης σημασίας για τους δυο συγγραφείς που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Στο τέλος της γαλλικής εκστρατείας κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, ο λοχαγός Jünger στάλθηκε στο γενικό επιτελείο της στρατιωτικής διοίκησης με έδρα το Παρίσι και εδώ είχε την ευκαιρία να συναντήσει πολλές φορές μεταξύ άλλων μεγάλων διανοούμενων και συγγραφέων, κατά τις περιβόητες λογοτεχνικές Πέμπτες στο σπίτι της Florence Gould, τον συγγραφέα εκείνου του “Ταξιδιού” που τον είχε εντυπωσιάσει «τόσο για τη δύναμη του στυλ του όσο και για τη μηδενιστική ατμόσφαιρα που προκαλούσε και αντανακλούσε πολύ καλά την κατάσταση εκείνων των χρόνων». 

Στις πολλές συνεντεύξεις που έδωσε ο Γερμανός στοχαστής για τη συνάντηση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα Celine, θα την θυμάται πάντα με μάλλον δυσάρεστες τόνους, από τους οποίους αναδύεται μια βαθιά περιφρόνηση, ίσως εμβληματική αν σκεφτεί κανείς ότι ανάμεσα στις διάφορες γνωριμίες που είχε κατά την παριζιάνικη περίοδο του, αυτή ήταν η μόνη που δεν αξιοποίησε να δείξει στοργή και θαυμασμό

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Βιβλιοπαρουσίαση: Ο Lorenzi Viani και ο αναρχοφασισμός - τα επαναστατικά χρονικά μιας ολοκληρωτικής κουλτούρας: ένα εξαιρετικό βιβλίο, πάντα στην πρωτοπορία οι Ιταλοί σύντροφοι … (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

Passaggio al Bosco

17.02.2025

Luca Leonello Rimbotti

Μετάφραση για την συντακτική ομάδα: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Από τις αγροικίες τους, τις κωμοπόλεις τους και τις αρχαίες πόλεις τους σε ανθρώπινη κλίμακα, οι ακτιβιστές διανοούμενοι των μεγάλων επαρχιών - κυρίως της Τοσκάνης, αλλά όχι μόνο - παρατηρούσαν τον κόσμο και τον έκριναν, ενεργώντας ανάλογα. 

Ο Lorenzo Viani, ένας από καιρό ξεχασμένος ζωγράφος και συγγραφέας από το Viareggio, αναγνωρίζεται σήμερα ως πρωταγωνιστής του Ιταλικού εικαστικού εξπρεσιονισμού, αλλά ήταν επίσης συγγραφέας πολύτιμων μυθιστορημάτων, των οποίων η αφήγηση είναι συνυφασμένη με τη δημοτική γλώσσα της Versilia (περιοχή της Τοσκάνης). 

Φίλος του D’Annunzio και του Puccini, του Marinetti και του Nomellini, αλλά και του Italo Balbo και του Carlo Scorza, το όνομα του - γνωστό στους ειδικούς - είναι ακόμα ελάχιστα γνωστό στο ευρύ κοινό. 

Είναι μεγάλη η λίστα των διάσημων ή πλέον ημι-άγνωστων διανοούμενων, που πολέμησαν στο πλευρό του Viani για την υγιή επαρχία, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα ως ένδειξη ταυτότητας. 

Όλοι πήραν τον δρόμο της πολιτικής ευθυγράμμισης χωρίς δισταγμό, σε μια εποχή μετωπικής σύγκρουσης. Συχνά η άγνοια ορισμένων κριτικών ή η ιδεολογική χειραγώγηση έχουν διαστρεβλώσει το μήνυμα όλων αυτών των ιδιοφυιών. 

Εδώ εμείς σκοπεύουμε να πούμε την αλήθεια, χωρίς κόμπλεξ, για τον Viani και τους άλλους, κρατώντας τα γραπτά τους στα χέρια. 

Θα μιλήσουμε λοιπόν για τον Viani , τον Αναρχοφασίστα και Μουσολινικό, για τους πολλούς Αναρχικούς που προσχώρησαν στον Φασισμό και για τους πολλούς «επαρχιώτες» διανοούμενους με θέσεις εξέγερσης που - μερικοί περισσότερο από άλλους - όλοι εργάστηκαν υπέρ μιας Ιταλικής κοινωνικής και εθνικής επανάστασης, που ξεκίνησε από τη μυστικιστική αγάπη για τη γη, τη «μικρή πατρίδα».

link: Les extrêmes se touchent: Τα άκρα αγγίζουν το ένα το άλλο - η Αλληλοεπικάλυψη Αναρχισμού και Φασισμού

link: Ο «αναρχοφασισμός»: από τον Berto Ricci στους NAR, η μεγάλη ιστορία ενός αιρετικού φλερτ.

link: «Αναρχοφασισμός»: Μια επισκόπηση της «Δεξιάς Αναρχικής» Σκέψης

In memoriam: Γιατί πρέπει να διαβάσουμε τον Ernst Junger (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Για ένα βιβλίο που αξίζει να προμηθευτείτε εδώ ...

17 Φεβρουαρίου 1998, Wilflingen. 

Ο Ernst Junger περνάει πλέον σε μια άλλη ζωή μετά από 103 χρόνια. Κάποια λόγια, σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο αυτόν συγγραφέα και στοχαστή που εμπνέει καθημερινά και ιδιαίτερα σήμερα … 

Σήμερα που όλοι μας είμαστε πλέον απορροφημένοι στην ταχέως κινούμενη δίνη της σύγχρονης καταστροφικής εποχής της μάζας και σαν οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε για να βρούμε ερείσματα και ασφάλεια, ενώ η ζωή φαίνεται να παρασύρεται από έναν αυτοματισμό χωρίς προοπτική και χωρίς κάποιο αυθεντικό πεπρωμένο. 

Σε μια φάση συσκότισης και διασποράς, εκείνα τα διαυγή και διαφωτιστικά οράματα που είναι ικανά να παρέχουν εναλλακτικούς και συγκεκριμένους τρόπους, γίνονται απαραίτητα.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Nicola Bombacci: Μαύρος και Κόκκινος μα πάνω από όλα Επαναστάτης! (άρθρο του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

link: Η σκέψη του Duce ως φυσική και πνευματική επαναστατική ενέργεια: βιβλιοκριτική του Gabriele Adinolfi για το βιβλίο «Ο Μουσολίνι και η φιλοσοφία» του Adriano Scianca (Altaforte Edizioni)

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που φαίνονται σουρεαλιστικές, που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί από το λαμπρό μυαλό ενός συγγραφέα φαντασίας. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες, όπως αυτή του Nicola Bombacci που γεννήθηκε Σοσιαλιστής, έγινε Κομμουνιστής και πέθανε πυροβολημένος ως Φασίστας, που φαίνεται να έχουν δημιουργηθεί ειδικά για την έκπληξη και το σκάνδαλο. 

Μαζί με τον Mussolini βρέθηκαν να είναι ένθερμοι Σοσιαλιστές επαναστάτες, ένα μαξιμαλιστικό ρεύμα, για να χωριστούν στη συνέχεια, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν φίλοι, ωστόσο, μια φιλία που θα κρατούσε, παρά τις πολλές διαφωνίες και τους συνεχείς βίαιους «χωρισμούς». 

Και ενώ ο Mussolini, που εκδιώχθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ίδρυσε το “Fasci da Combattimento” το 1919, ο Bombacci το 1921, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιβόρνο, μαζί με τους Bordiga και Gramsci, ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα από το οποίο εκδιώχθηκε το 1927. Αλλά ήταν επαναστάτης και οι επαναστάτες δυσκολεύονται να ανεχτούν τα κλουβιά και τα περιβλήματα, δεν έχουν καμία ανοχή σε θεωρίες και ποτάμια λέξεων.

Προσωπικός φίλος του Lenin, του μοναδικού Ιταλού που έγινε δεκτός προσωπικά από τον δαιμόνιο Ρώσο επαναστάτη, άρχισε, ωστόσο, να απομακρύνεται από τη Ρωσία όταν υποδεχόμενος από τον «Λαϊκό Επίτροπο Εμπορίου» Litvinov στη Δανία, είδε το πρόγραμμα του για τα Σοβιέτ στην Ιταλία να απορρίπτεται, επειδή η Ρωσία έπρεπε να ευθυγραμμιστεί με τις Δυτικές κυβερνήσεις, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία του Stalin για τον «Σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα». Ποτέ δεν εντάχθηκε στο Φασιστικό Κόμμα αλλά επιχείρησε να λειτουργήσει ως «γέφυρα» μεταξύ των δύο επαναστάσεων, της Μπολσεβίκικης και της Φασιστικής. 

Έγραφε: «ο Φασισμός έχει κάνει μεγαλειώδη την κοινωνική επανάσταση, ο Μουσολίνι και ο Λένιν, το Σοβιετικό και Φασιστικό Κορπορατιστικό κράτος, η Ρώμη και η Μόσχα. Αρκετές θέσεις που είχαν ήδη ληφθεί έπρεπε να διορθωθούν, δεν έχουμε όμως τίποτα για το οποίο να ζητήσουμε συγχώρεση, καθώς τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν ωθούμαστε από το ίδιο ιδανικό: τον θρίαμβο της εργασίας». 

«Μοιράζω το επαναστατικό ψωμί της κοινωνικοποίησης», είπε στους λίγους πιστούς που έμειναν στην αυλή του Φασιστικού Λυκόφωτος, όταν ήταν πλέον σαφές σε  όλους ότι οι ώρες ήταν μετρημένες. «Ζήτω ο Duce. Ζήτω ο Σοσιαλισμός» φώναξε πριν τον εκτελέσουν οι Κομμουνιστές στους οποίους είχε δώσει ένα ιδεολογικό σπίτι ...

«Γιατί δεν υπάρχει Δεξιά κουλτούρα», του Adriano Romualdi … (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

link: Περὶ τοῦ ἐξόχου κειμένου τοῦ Adriano Romualdi (εκτενές σχόλιο του Στέφανου Γκέκα)

link: Υπάρχει η κουλτούρα στα Δεξιά; (του Adriano Romualdi, μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

Παλαιότερα είχα δημοσιεύσει την ανάλυση του Evola, για τα περιεχόμενα και τις προοπτικές μιας δεξιάς «κουλτούρας», (σε άρθρο μας στο ιστολόγιο “Η κουλτούρα της Δεξιάς”) προφανώς πάντα με την παραδοσιακή έννοια του όρου, όπως ξεκίνησε αρχικά και όταν κάποιοι διανοούμενοι προσπάθησαν να την διατηρήσουν, πριν αλλάξει έννοια. 

Σήμερα παραθέτω τους προβληματισμούς για το θέμα αυτό, του μεγάλου φιλοσόφου και πολιτικού, Adriano Romualdi, από την δεκαετία του 1970. Ένα κείμενο ωμό και σκληρό – για αναγνώστες που θέλουν να σκεφτούν – το οποίο δείχνει την άθλια ποιότητα του σημερινού δεξιού πατριώτη. 

Ένα κείμενο που υπαγορεύει να αναπτυχθούν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές και το οποίο, πρέπει να παραδεχτούμε, δυστυχώς παρέμεινε απλά ένα νεκρό γράμμα: το έρημο πανόραμα των δυστυχιών της λεγόμενης επίσημης «κουλτούρας» της σημερινής Δεξιάς (αν υποθέσουμε ότι κάποιος μπορεί να βρει κάποιο ίχνος της) δυστυχώς το επιβεβαιώνει ...

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

ΣΑΜΟΥΡΑΪ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ #4 Συνέντευξη του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου για το βιβλίο «Συντηρητική Επανάσταση»

Ο Mishima ήταν ο Che Guevara, Pasolini και ο D' Annunzio μαζί.

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος 

Ο Mishima ήταν ο  Che Guevara, Pasolini και ο D' Annunzio μαζί.

Λέω τον Che, γιατί ο Μishima ήταν ο ήρωας μας ενάντια στην αμερικανική κυριαρχία και την απώλεια της κυριαρχίας αλλά πολεμιστής, όχι αντάρτης.

Pasolini γιατί ο Μishima όπως και αυτός, προκάλεσε αγανάκτηση ενάντια στον καταναλωτισμό, τον καπιταλισμό, τον ξεριζωμό, την εκβιομηχάνιση, την τυποποίηση και την εκβιομηχάνιση.

 D'Annunzio γιατί ο Mishima ήταν ένοπλος ωραιολάτρης και ποιητής-στρατιώτης, έστω και από πόλεμο χωρίς πόλεμο και όπως αυτός έγραψε το έργο του ανάμεσα στον Έρωτα, τον Θάνατο και την Ομορφιά.

Marcelo  Veneziani

In Memoriam Jean Marie Lepen (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Λακωνικά όπως πρέπει, για τον μεγάλο αυτόν πολιτικό, ακτιβιστή και πολεμιστή που έγραψε μια δική του ιστορία στην πολιτική της Ευρώπης. Σας παραθέτω σε μετάφραση μου, ένα μικρό απόσπασμα σαν φόρο τιμής, από το «Ινστιτούτο Ιλιάδα» του Παρισιού, για τον Jean Marie Lepen:

Ο Jean-Marie Le Pen διηγείται Dominique Venner, «τον διανοούμενο σαμουράι»

Υπό το πρίσμα του θανάτου του Jean-Marie Le Pen, μια ματιά στη σχέση που είχαν το «Μενίρ» με τον «Δυτικο Σαμουράι»1. Μια σχέση που αναπτύχθηκε σε αυτό το απόσπασμα, από την εργασία με τίτλο “Dominique Venner”. Στην αυγή των πεπρωμένων μας και στην οποία τονίζει την εκούσια θυσία του διαλογιστή ιστορικού, σύμφωνα με την παράδοση των Drieu la Rochelle, Mishima και Montherlant

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...