Νίκη στα όπλα της Βενεζουέλας Ι: Panx Americana, ο διεθνής νταβατζής της υφηλίου (του Ανδρέα Γενιά)

γράφει ο Ανδρέας Γενιάς

Η Αμερική δεν πολεμά τη Βενεζουέλα γιατί «αγαπά τη δημοκρατία». 

Τη χτυπάει γιατί τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. 

Γιατί είπε ότι ο εθνικός πλούτος ανήκει στο έθνος και όχι στα κοράκια των πολυεθνικών. 

Γιατί αρνήθηκε να γίνει ένα ακόμα ενεργειακό πορνείο και να πουλά το αίμα της γης της σε δολάρια, υπό Αμερικανική επιτήρηση και με κυβερνήτες μαριονέτες.

Το πραγματικό έγκλημα της Βενεζουέλας είναι η εθνική ανεξαρτησία.

Ένα κράτος με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, με φυσικό αέριο, χρυσό και στρατηγικές πρώτες ύλες, αρνήθηκε να λειτουργήσει ως αποικία. 

Αυτό και μόνο αρκεί για να ενεργοποιηθεί όλος ο μηχανισμός του διεθνούς νταβατζή: κυρώσεις, οικονομικός στραγγαλισμός, εσωτερική αποσταθεροποίηση, χρηματοδότηση «αντιπολίτευσης», απειλές και ψεύτικα ανθρωπιστικά δάκρυα.

Η Νότια Αμερική, για τις ΗΠΑ, δεν είναι ήπειρος. Είναι ιδιοκτησία. Από το δόγμα Μονρόε μέχρι σήμερα, όποιος λαός προσπάθησε να πάρει στα χέρια του τη μοίρα του, το πλήρωσε με αίμα. 

Πραξικοπήματα, δολοφονίες, εμφύλιοι, πείνα. Όχι γιατί "απέτυχαν", αλλά γιατί τιμωρήθηκαν. Η Βενεζουέλα τιμωρείται γιατί δεν υπάκουσε.

Οι κυρώσεις δεν είναι «διπλωματία». Είναι όπλο μαζικής εξόντωσης λαών. Διαλύουν οικονομίες, στερούν φάρμακα, τρόφιμα, καύσιμα. 

Δημιουργούν χάος, για να έρθει μετά ο «σωτήρας» με τα δολάρια και τα συμβόλαια. Αυτή είναι η αμερικανική συνταγή.

Πρώτα πείνα, μετά υποταγή.

Σε αυτό το σχέδιο, το Ισραήλ δεν είναι απλός σύμμαχος. Είναι συνεταίρος. 

Προκεχωρημένο φυλάκιο της Αμερικανικής αυτοκρατορίας, ειδικός στην καταστολή, στην παρακολούθηση, στον ασύμμετρο πόλεμο. 

Όποιο κράτος δεν βολεύει, όποιος λαός δεν σκύβει το κεφάλι, στοχοποιείται.

Στη Μέση Ανατολή, στη Λατινική Αμερική, παντού το ίδιο δόγμα: όποιος δεν ελέγχεται, χτυπιέται.

Η Βενεζουέλα δεν απειλεί στρατιωτικά κανέναν. Απειλεί όμως το σύστημα. Απειλεί το δολάριο. Απειλεί την ιδέα ότι οι Λαοί είναι καταδικασμένοι να ζουν με δανεικά, με χρέος και με κυβερνήσεις - υπάλληλους. 

Απειλεί το αφήγημα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Και εδώ ακριβώς πρέπει να κοιτάξει ο Έλληνας κατάματα την αλήθεια.

Τι θα γινόταν αν αύριο μια πραγματικά εθνική ελληνική κυβέρνηση έλεγε:

– Τα πετρέλαια είναι ελληνικά

– Η ενέργεια είναι εθνικό όπλο

– Το νόμισμα και η οικονομική πολιτική δεν υπαγορεύονται απ’ έξω

Η απάντηση είναι απλή: ότι έγινε στη Βενεζουέλα, ότι έγινε παντού.

Αυτός είναι ο φόβος της Αμερικής. Όχι τα καθεστώτα, αλλά τα παραδείγματα. Όχι οι στρατοί, αλλά οι ιδέες της εθνικής κυριαρχίας. 

Αν ένας λαός σταθεί όρθιος και επιβιώσει, τότε ανοίγει ο δρόμος και για άλλους.

Η Βενεζουέλα είναι καθρέφτης του μέλλοντος μας. Και γι’ αυτό την πολεμούν. Για να μην τολμήσει κανείς άλλος. 

Για να μείνει ο κόσμος ένας απέραντος στάβλος χρεωμένων λαών και αφεντικών χωρίς πατρίδα.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο εμετικό από την ωμή αμερικανική επιθετικότητα. Είναι τα λεγόμενα «πατριωτικά και εθνικιστικά» κόμματα που γονατίζουν μπροστά στην πρεσβεία, που γλείφουν τις ΗΠΑ και χειροκροτούν τον Τραμπ λες και είναι σωτήρας των Εθνών.

 Πατριώτες με ξένο αφεντικό, εθνικιστές με εισαγόμενη γραμμή, «αντισυστημικοί» που τρέμουν μην τυχόν και δυσαρεστήσουν την Ουάσιγκτον.

Δεν υπάρχει πατριωτισμός με δολάρια. Δεν υπάρχει εθνική ανεξαρτησία με ΝΑΤΟικές αλυσίδες. 

Όποιος γλύφει τις ΗΠΑ όταν ισοπεδώνουν χώρες, όταν στραγγαλίζουν λαούς με κυρώσεις, όταν στήνουν κυβερνήσεις-μαριονέτες, δεν είναι πατριώτης. Είναι συνεργάτης.

Και όποιος βαφτίζει τον Τραμπ «αντισυστημικό», ενώ υπηρετεί το ίδιο ιμπεριαλιστικό σύστημα με άλλο περιτύλιγμα, απλώς κοροϊδεύει τον Λαό.

Η Αμερική δεν έχει κόμματα. Έχει συμφέροντα. Και όποιος τα υπηρετεί, ότι ταμπέλα κι αν φορά, είναι απέναντι από την εθνική αξιοπρέπεια.

Ο πατριωτισμός δεν μετριέται με σημαίες και συνθήματα, αλλά με το αν τολμάς να πεις όχι στον αφέντη. 

Και αυτό, δυστυχώς, πολλοί που παριστάνουν τους «πατριώτες» δεν το έκαναν ποτέ.