ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ: Μαΐου 2026

Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει ο Γιάννης Werwolf)

Σκέψεις ενός Οικολόγου ακτιβιστή Εθνικοσοσιαλιστή και στελέχους του «Ιερού Λόχου» (απαντάει στις ερωτήσεις ο Γιάννης Werwolf)

Καταρχάς να ευχαριστήσω την συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» για την φιλοξενία καθώς μου δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να απαντήσω σε κάποια θέματα που αφορούν το οικολογικό κομμάτι του Εθνικοκοινωνισμού/ Εθνικοσοσιαλισμού..

Για μένα η φύση είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην ζωή μου.. Τα Βουνά, τα χωράφια, τα δάση, τα ποτάμια η θάλασσα, είναι η ίδια μου η ζωή. Αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας μας ως Έθνος. Μέσα σε αυτά ζουν οι πρόγονοί μας και τα κατορθώματα τους.

Είναι μια σύνδεση του παρελθόντος με το τώρα αλλά και το μέλλον Μια ενέργεια μια δύναμη που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.. Η φύση είναι μνήμη, είναι η κληρονομιά που άφησαν σε εμάς οι πρόγονοί μας και εμείς πρέπει να σταθούμε αντάξιοι και να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά την πατρίδα μας την ίδια μας την γη ελεύθερη και ζωντανή..

Η φυσική ομορφιά και ο πλούτος του οικοσυστήματος της χώρας μας βρίσκεται σε κίνδυνο, τόσο από την πλαστική ρύπανση όσο και από τα τοξικά σκουπίδια που καταλήγουν στις θάλασσες στα δάση και στις παραλίες.

Ως Εθνικοσοσιαλιστής πιστεύω στην οικολογία.

Η ίδια μας η κοσμοθεωρία αυτή του Εθνικοκοινωνισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή της οικολογίας.

ΑΙΜΑ και ΓΗ.

Κάποτε ο παππούς μου έλεγε, το μόνο που δεν μπορούν να μας κλέψουν είναι ο ήλιος.. Ήρθε όμως η εποχή που οι εγχώριοι δυνάστες σε συνεργασία με ξένους "επενδυτές" πλουτίζοντας στις πλάτες του απλού λαού μας κλέβουν κσι τον φωτοδότη ήλιο..

Γέμισαν τα χωράφια μας με φωτοβολταϊκά και μάλιστα πολλά από αυτά επιδοτήθηκαν από την κατοχική ευρωπαϊκή ένωση να μην καλλιεργηθούν για κάποια χρόνια ή και για πάντα..

Κάποτε αυτή τη γη ο Έλληνας την σκάλιζε με τα ίδια του τα χέρια, εκεί μάτωνε, εκεί ζούσε, εκεί έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα, όπου ολόκληρες γενιές Ελλήνων αγωνίστηκαν για την καλλιέργεια της γης μας...

Δυστυχώς σήμερα έχουν μετατρέψει πολλά στρέμματα γης σε ατελείωτα «οικολογικά» πάρκα φωτοβολταϊκών..

Εάν υπήρχε πραγματική βοήθεια στις πόλεις μας αλλά και στα χωριά μας πληρώνοντας ελάχιστο ρεύμα κάθε μήνα τότε θα είχε να υπάρξουν σε συγκεκριμένες θέσεις και με συγκεκριμένο πλάνο τα πάρκα αυτά αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιοι δεν ισχύει.

Είμαι ενάντια στις δήθεν ΑΠΕ οι οποίες έχουν τεράστιες δυσμενείς επιπτώσεις.

Η ισοπέδωση των βουνοκορφών για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών ή η κάλυψη καλλιεργήσιμων εκτάσεων με φωτοβολταϊκά μεταμορφώνουν τα οικοσυστήματα πέραν της της αισθητικής.

Σκεφτείτε μεγαλώνοντας νέα παιδιά σήμερα παιδιά ίσως του δημοτικού αν τους ζητήσουμε να ζωγραφίσουν βουνά δεν θα μας φανεί απίθανο να φτιάξουν ... ανεμογεννήτριες ως κάτι φυσιολογικό για αυτά. Θλιβερό αν το σκεφτείς..

Υπάρχουν επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα. Οι παρεμβάσεις σε παρθένες δασικές περιοχές και απροστάτευτες κορυφογραμμές θεωρούνται μη αναστρέψιμες για την τοπική χλωρίδα και πανίδα.. Η απουσία επαρκών συστημάτων αποθήκευσης για τα τα φωτοβολταϊκά οδηγεί σε περικοπές πράσινης ενέργειας κατά τις περιόδους υψηλής παραγωγής, καθιστώντας το μοντέλο λιγότερο αποδοτικό σε σχέση με το περιβαλλοντικό κόστος.

Είμαι υπέρ στην ενεργειακή αυτάρκεια της κοινωνίας αλλά όχι όταν δρα αρνητικά στην ίδια τη φύση.

Πολλά πρέπει να αλλάξουμε στην Πατρίδα μας και ένα από αυτά είναι σίγουρα και ο σεβασμός μας απέναντι στην φύση.

Ως Εθνικοκοινωνιστές αγωνιζόμαστε για την ΓΗ μας διότι είναι η ΖΩΗ μας. Η αγάπη και η προστασία της ίδιας μας της γης μας αφορά όλους, είναι κομμάτι της ιδεολογίας μας.

Στο κίνημα το οποίο ανήκω έχουμε τον τομέα «Green Nationalists» με πληθώρα δράσεων το οποίο είναι ένα ζωντανό κύτταρο μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Η αγάπη προς το περιβάλλον, τα ζώα και την φύση είναι μια υπόθεση όλων μας!

Ως Εθνικό-Κοινωνικό Κίνημα μία από τις βασικές αρχές που μας διακατέχει είναι αυτή της φυσιολατρίας- οικολογίας, ως πολιτικοί στρατιώτες της μόνης ιδεολογίας που έχει θεμελιώδεις πυλώνες της το ΑΙΜΑ της φυλής μας και την ΓΗ αγωνιζόμαστε καθημερινά για την προάσπιση της φύσης τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και συλλογικά.

Η αγάπη μας προς την οικολογία δεν έχει καμία σχέση με τις πρακτικές πολλών νεοταξικών ρευμάτων που υπάρχουν ανά την υφήλιο ούτε με την ψευτοοικολογία των αριστερών εθνομηδενιστών.

Πιστεύουμε ότι προορισμός του Ανθρώπου είναι να ζει σε αρμονία με την φύση.

Στην Πατρίδα μας θα αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο, όταν αντιληφθούμε ότι Εθνικισμός - Εθνικοσοσιαλισμός και Οικολογία είναι έννοιες που συνδέονται άρρηκτα!

Αυτόνομοι Αθηνών: Παρέμβαση έξω από τα γραφεία της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ ( ο Σταύρος Λιμποβίσης σε λαϊκή εκδήλωση για τις μπαταρίες λιθίου και τις ΑΠΕ σε κατοικημένες περιοχές)

H έκδοση της χρονιάς: κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λόγχη»και τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο , το πολιτικό δοκίμιο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Piere Drieu La Rochelle.Το όραμα του Drieu la Rochelle για τον φασισμό, όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί από τον τίτλο, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού σε μια ορισμένη ιστοριογραφία, αλλά αυτό ενός Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού. Για τον Γάλλο συγγραφέα ο φασισμός, αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών, όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, ανεπαίσθητη πορεία, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες, προς τον σοσιαλισμό». Ο Φασιστικός σοσιαλισμός, μπορεί να φαίνεται ένας ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός, όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη, μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν Τρίτο δρόμο, που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικοεπαναστατική ένωση. «Χρειαζόμαστε ένα τρίτο κόμμα που, όντας κοινωνικό, ξέρει και πώς να είναι εθνικό, και που, όντας εθνικό, ξέρει και πώς να είναι κοινωνικό. Και αυτό το τρίτο κόμμα δεν πρέπει να κηρύττει την αρμονία, πρέπει να την επιβάλλει. Δεν πρέπει να αντιπαραθέτει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς, πρέπει να αναγκάζει στοιχεία της δεξιάς και της αριστεράς να συγχωνευθούν μέσα του. Δεν έχει σημασία ποιος εφηύρε τον φασισμό. Η Γαλλία έπαιξε τον ρόλο της: η Γαλλία του Sorel, του Péguy, του Barrès, των Maurras, η Γαλλία του Proudhon και του επαναστατικού συνδικαλισμού. Το γεγονός είναι ότι όλα όσα κινούνται και δρουν στον κόσμο παίρνουν τη μορφή φασισμού».

διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ

για να κάνετε παραγγελία εδώ ...

The Stennes Revolt - Babylon Berlin

link: Walter Stennes: ο «αποστάτης» του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος

"Οι Επικηρυγμένοι" - "The Outlaws", ντοκιμαντέρ για την επανεμφάνιση του λύκου στην Πάρνηθα.

Αφιέρωμα στον Δημήτριο Βεζανή (RADIO NS voice)

link: Η κριτική του Δημήτριου Βεζανή για τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό

Η Σκανδιναβική Μυθολογία, ως επί το πλείστον άγνωστη στους περισσότερους αναγνώστες, κρύβει τη δική της γοητεία και μαγεία. Η μυθολογία αυτή του ζοφερού Βορρά διαφέρει από εκείνη του ηλιόλουστου Νότου και φυσικά διαφέρει από την ελληνική μυθολογία, είναι όμως εξίσου μαγευτική και πλούσια. Ωστόσο, πίσω από τη διαφορετικότητα κρύβεται ο ίδιος αρχέγονος πυρήνας, τα ίδια αρχέτυπα, τα ίδια όνειρα, οι ίδιες προσδοκίες, οι ίδιοι φόβοι Η Σκανδιναβική Μυθολογία αναδεικνύει τους δικούς της θεούς και ήρωες, πιο τραχείς, πιο γήινους, πιο ογκώδεις, όπως οι χώρες στις οποίες πλάστηκαν. Μάχονται το κακό, το ψύχος και τη σκοτεινιά, εκφράζουν το καλό, τη θέρμη και το άπλετο φως. Ο Όντιν, ο Φρέι, ο Θορ και η Φρέια έχουν αδυναμίες και προτερήματα. Ερωτεύονται και μισούν, θυμώνουν και ανησυχούν, νοιάζονται τους ανθρώπους.

Nicolla Bombacci: ο σύντροφος του Λένιν που υπερασπίστηκε τον Φασισμό και τον Μουσολίνι

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τον χρόνο τους ως απλοί θεατές γεγονότων, και υπάρχουν άνθρωποι που, από την άλλη πλευρά, φαίνονται γεννημένοι για να καούν στην ιστορία, καταναλώνοντας τον εαυτό τους εξ ολοκλήρου στη φωτιά των ιδεών, επαναστάσεων και τραγωδιών του αιώνα τους.

Ο Nicola Bombacci ανήκε σε αυτή τη δεύτερη γενιά.

Η ζωή του δεν ήταν μέτρια. Αυτό δεν ήταν προφύλαξη. Δεν ήταν οπορτουνισμός.

Είναι μια μάχη. Όλα έχουν να κάνουν με την πίστη. Ήταν μια επανάσταση.

Γεννημένος στην φλεγόμενη και ανήσυχη Ρομάνια του τέλους του δέκατου όγδοου αιώνα, σε εκείνη την άγρια χώρα όπου ο σοσιαλισμός αναμειγμένος με το λαϊκό αίσθημα, την εξέγερση των αγροτών και το εθνικό πάθος, ο Bombacci μεγάλωσε στην Ιταλία όταν με υπήρχε πολιτική ενότητα αλλά ήταν ήδη βαθιά διχασμένη από τις κοινωνικές ανισότητες, τη δυστυχία του αγροτικού προλεταριάτου και η αλαζονεία της φιλελεύθερης αστικής τάξης.

Ήταν δάσκαλος δημοτικού.

Αλλά πριν γίνει ήταν άνθρωπος του λαού.

Στις πλατείες, στις αίθουσες εργασίας, στα σοσιαλιστικά τμήματα, μεταξύ εργατών και αγροτών, είδε το αυθεντικό πρόσωπο του ιταλικού κοινωνικού ζητήματος.

Και συμπεριλαμβάνοντας ότι ο κοινοβουλευτικός φιλελευθερισμός δεν θα πληρώσει ποτέ την εργασία.

Το Φιλελεύθερο Κράτος του εμφανίστηκε ως το βασίλειο των άχρηστων λέξεων, των βουλευτικών συμβιβασμών, της οικονομικής κυριαρχίας που ασκείται από τα οικονομικά συμφέροντα και τη βιομηχανική μεσαία τάξη.

Από εδώ προέκυψε η συμμετοχή του στον επαναστατικό Σοσιαλισμό.

Ο Bombacci δεν ανήκε στη λίστα των ψυχρών θεωρητικών και των συνετών αριθμομηχανών.

Ήταν ένας άνθρωπος με απόλυτο πολιτικό πάθος.

Πίστευε στην επανάσταση ως ηθικό γεγονός πριν να είναι φθηνή.

Πίστευε στην ανάγκη να πέσει η κυριαρχία της πλουτοκρατίας.

Πίστευε ότι η δουλειά πρέπει να γίνει η βάση της νέας τάξης πραγμάτων.

Οι τρελοί εργάτες τον άκουγαν σαν δικό τους.

Ο λόγος του ήταν απλός, φλογερός, άμεσος.

Όχι ο ακαδημαϊκός λόγος των «επαγγελματιών» της πολιτικής, αλλά ο ζωντανός από τους λαϊκούς ταραχοποιούς που μιλούσε στις μάζες καθώς μιλάς στους αδελφούς που αγωνίζονται.

Στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έγινε γρήγορα ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του επαναστατικού μαξιμαλισμού.

Σαν σεισμός πέρασε όλη την Ευρώπη ο απόηχος του Οκτωβρίου.

Ο Bombacci κοίταξε προς τη σοβιετική Ρωσία με σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό.

Ο Λένιν του εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που προοριζόταν να «σπάσει» για τα καλά την παλιά αστική τάξη.

Και μαζί με τους κομμουνιστές επαναστάτες συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας το 1921.

Αλλά ακόμα και τότε, στην ψυχή του Bombacci, έζησε κάτι διαφορετικό από τον απλό μαρξιστικό διεθνισμό.

Παρέμεινε βαθιά συνδεδεμένος με την ιδέα του Έθνους.

Στη λαϊκή διάσταση της Πατρίδας.

Στην πεποίθηση ότι η επανάσταση πρέπει να ενσαρκωθεί στη συγκεκριμένη ιστορία των λαών.

Εδώ είναι ένας από τους πιο δραματικούς και αποφασιστικούς κόμβους της ύπαρξής του.

Καθώς ο ευρωπαϊκός κομμουνισμός κινούταν προς τη γραφειοκρατία και τον σοβιετικό συγκεντρωτισμό, ο Bombacci άρχισε σιγά να αντιλαμβάνεται την κρίση της διεθνούς επανάστασης.

Η Ρωσία που ονειρευόταν να γίνει πατρίδα της εργασίας του φαινόταν όλο και περισσότερο να κυριαρχείται από μηχανισμούς, κομματικές πειθαρχίες, γραφειοκρατικές ολιγαρχίες.

Ο κομμουνισμός κινδύνεψε να μετατραπεί σε μια νέα δύναμη μακριά από τον Λαό.

Και αυτός, ένα επαναστατικό και ακανόνιστο πνεύμα, δεν μπορούσε να το δεχτεί.

Εν τω μεταξύ στην Ιταλία επιβεβαίωναν τον φασισμό.

Πολλοί βλέπουν μόνο τη σύγκρουση.

Αντ' αυτού, ο Bombacci προσπάθησε να συλλάβει την υπόγεια συνέχεια.

Αισθάνθηκε ότι ο φασισμός της εργατίστικης προέλευσής του περιείχε μια επαναστατική, αντιαστική, κοινωνική ψυχή.

Όχι συντηρητικός φασισμός των οικονομικών συμφερόντων.

Όχι ο γραφειοκρατικός φασισμός των οπορτουνιστών.

Μιλούσε όμως για δουλειά, συμμετοχή, υπέρβαση του ταξικού αγώνα, υπέρ της εθνικής κοινότητας.

Τότε έγινε τραγική η σιλουέτα της.

Οι κομμουνιστές τον θεωρούσαν προδότη.

Οι φασίστες πάντα τον κοιτούσαν με υποψίες.

Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης δεν θα τον καταλάβουν ποτέ.

Ο Bombacci έμεινε μόνος. Μόνο με τη δική του ιδέα περί επανάστασης.

Ωστόσο συνέχισε να πιστεύει ότι ο 19ος αιώνας υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια νέα σύνθεση: όχι ατομικιστικό φιλελευθερισμό, όχι οικονομικός καπιταλισμός, όχι σοβιετικός γραφειοκρατικός υλισμός, αλλά μια εθνική κοινωνική επανάσταση.

Σε αυτό το όραμα βρήκε τη σχέση με τον Μουσολίνι.

Οι δύο άνδρες ήρθαν από την ίδια σοσιαλιστική Ρομάνια.

Είχαν περάσει τις ίδιες συγκρούσεις. Τα ίδια πάθη. Οι ίδιες ιδεολογικές καταιγίδες.

Και ο Bombacci είδε στην τελική φάση του φασισμού την ακραία πιθανότητα να συνειδητοποιήσει ότι η εργατική επανάσταση τον κυνηγούσε όλη του τη ζωή.

Ήταν η εποχή της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας.

Η Ιταλία ήταν χάλια. Οι πόλεις καίγονταν. Όλη η Ευρώπη κατέρρευσε στον πόλεμο.

Αλλά μέσα σε αυτή την τραγωδία ο Bombacci πίστευε ότι η κοινωνικοποίηση ήταν ακόμα δυνατή.

Η κοινωνικοποίηση!

Αυτή η λέξη έγινε το επίκεντρο της τελευταίας πολιτικής του μάχης.

Δεν είναι μια απλή οικονομική φόρμουλα. Όχι τεχνουργήματα προπαγάνδας.

Αλλά μια προσπάθεια να σπάσει η κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου.

Το εργοστάσιο επί το έργον. Η εταιρεία υποτάσσεται στο Έθνος. Συμμετοχή των Εργαζομένων. Η κοινωνική λειτουργία της ιδιοκτησίας.

Ξεπερνώντας τον ανταγωνισμό μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Ο Bombacci είδε σε όλα τη δυνατότητα ολοκλήρωσης της ημιτελούς επανάστασης του 19ου αιώνα.

Πολλοί δεν θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Πολλοί τον θεωρούσαν «χαμένο» άνθρωπο.

Άλλοι κατάλαβαν ότι ο Bombacci αντιπροσώπευε την καθαρή ουσία της φασιστικής επανάστασης που έβλεπε την τελευταία της πράξη.

Αλλά άντρες σαν τον Bombacci δεν ζουν με κριτήρια επιφύλαξης.

Ζουν με απόλυτη πίστη στην πίστη τους.

Και έμεινε μέχρι το τέλος δίπλα στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία.

Όχι για προσωπικό συμφέρον. Όχι για τον οπορτουνισμό. Όχι από φόβο.

Μα γιατί ένιωσαν ότι εκεί, σε εκείνη την τελευταία απελπισμένη ιστορική φλόγα, η πιθανότητα μιας ιταλικής κοινωνικής επανάστασης εξακολουθούσε να επιβιώνει.

Το τέλος έφτασε στη λίμνη Κόμο, στην καταληκτική τραγωδία του Απριλίου 1945.

Ο Bombacci συνελήφθη μαζί με τον Μουσολίνι.

Και δολοφονήθηκε μαζί με αυτόν από δειλούς.

Έτσι τελείωσε η ζωή ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους, δραματικούς και αξιόλογους άνδρες του 19ου αιώνα.

Σοσιαλιστής.

Κομμουνιστής φαιός …

Πρωτοποριακός.

Άνθρωπος της Κοινωνικοποίησης.

Αδύνατον να «κλειδωθεί» στις παραδοσιακές κατηγορίες της πολιτικής.

Επειδή ο Bombacci δεν ανήκε πραγματικά ούτε στη δεξιά ούτε στην αριστερά.

Ανήκε στην επαναστατική θρησκεία του αιώνα του.

Και μέχρι το τέλος έμεινε πιστός σε αυτή την ιδέα: ότι η δουλειά πρέπει να υπερισχύει του χρήματος, ότι η πολιτική πρέπει να κυριαρχεί στην οικονομία, ότι ο Λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Η παραβολή του εξακολουθεί να παραμένει μία από τις πιο τραγικές και ισχυρές αναπαραστάσεις της ευρωπαϊκής κρίσης του φιλελευθερισμού και της συχνά βίαιης και αντιφατικής αναζήτησης μιας νέας κοινωνικής τάξης στην καρδιά του 19ου αιώνα.

Και ίσως εδώ αποκαλύπτεται η τύχη του Bombacci: όχι αυτή του ηττημένου ανθρώπου, αλλά αυτή του ανθρώπου που καταναλώνεται εξ ολοκλήρου από την ίδια του την πολιτική πίστη.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε την ιστορία.

Και άλλοι που επιλέγουν να καούν μέσα της.

Βορεινὰ Σαλπίσματα #31

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της ΕΝΕΘ!

Επιτροπή της 9ης Μαΐου 2026 🏴 Χίλιοι εθνικιστές παρευρέθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Sébastien Deyzieu και σε όλους τους εθνικιστές αγωνιστές που δολοφονήθηκαν. Παρά την έντονη πολιτικο-μιντιακή καταστολή και τις πολλαπλές απαγορεύσεις που επιβλήθηκαν στην Comité du 9 Mai αυτή την εβδομάδα, η εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε κανονικά. Ούτε το αστυνομικό κράτος, ούτε οι «κόκκινοι δικαστές», ούτε οι αντιφασιστικές πολιτοφυλακές θα γίνουν ποτέ αρκετά ισχυροί ώστε να μας εμποδίσουν να τιμούμε τους μάρτυρές μας. Η Επιτροπή της 9ης Μαΐου ευχαριστεί όλα τα κινήματα και τους αγωνιστές που ήταν παρόντες, καθώς και τους εθνικιστές συντρόφους που ήρθαν από όλη την Ευρώπη.

Καμιά τιμή στον Κόκκινο Στρατό: Κάθε χρόνο, η Μόσχα «σείεται» από τις ερπύστριες των τανκς και τις ιαχές των στρατιωτών. Η 9η Μαΐου παρουσιάζεται ως ο θρίαμβος του πολιτισμού έναντι του σκότους. Όμως, πίσω από τη λάμψη των μεταλλίων και το κόκκινο των σημαιών, κρύβεται ένα άλλο κόκκινο: το πηγμένο αίμα που κάλυπτε τα υπόγεια των φυλακών της GPU και της NKVD. Ενώ η ιστορία των νικητών μιλά για τη σωτηρία των λαών, τα αρχεία και οι εκθέσεις πληροφοριών που συνοδεύουν την ανάρτηση αποκαλύπτουν τι άφησε πίσω του ο Κόκκινος Στρατός είτε ως υποχωρούντας είτε ως απελευθερωτής. Στο Λέμπεργκ και στο Ντομπρομίλ, οι «απελευθερωτές» δεν άφησαν πίσω τους ελευθερία, αλλά στοιβαγμένα πτώματα μέχρι την οροφή των υπογείων. Πώς μπορείς να μιλάς για «τιμή» όταν η υπογραφή σου είναι ο πυροβολισμός στον αυχένα (Kopf-Nackenschuss) και οι σταυρωμένοι έφηβοι στους φράχτες; Η παρέλαση τιμά έναν στρατό που, είχε ως πρώτο στόχο τη διανόηση. Φοιτητές, γιατροί, δάσκαλοι και νοσοκόμες –το μυαλό και η καρδιά κάθε έθνους– βρέθηκαν κατακρεουργημένοι στα «νεκροτομεία» της NKVD. Η 9η Μαΐου δεν είναι η επέτειος της ελευθερίας, αλλά η επέτειος της επικράτησης ενός συστήματος που θεωρούσε τη βαρβαρότητα «κρατική πολιτική». Στην Κόκκινη Πλατεία, τα παράσημα αστράφτουν. Όμως, για όποιον έχει διαβάσει τις μαρτυρίες για τα παιδιά που κρέμονταν με γάντζους στα ορφανοτροφεία του Λέμπεργκ ή για τις γυναίκες που βεβηλώθηκαν στα υπόγεια της Βιλέικα, αυτά τα μετάλλια δεν συμβολίζουν ηρωισμό. Συμβολίζουν την επιβράβευση ενός μηχανισμού που χρησιμοποίησε το αγκαθωτό σύρμα και τον βασανισμό ως μέσο επιβολής. Ας παρελαύνουν. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στις στημένες κάμερες της Μόσχας, αλλά στις κρούστες αίματος των 20 εκατοστών που βρήκαν οι Γερμανοί στα ανακριτικά γραφεία της GPU.

Η ντροπή δεν είναι ποτέ χρυσή ( του Γιώργου Μάστορα)

Ένα Ιδεολογικό Κίνημα αποτελεί μια κοινή συνισταμένη Σταθερών Αξιών και Σφριγηλών Αρχών. Ως εκ τούτου, ο Αρχηγός του οφείλει να Υπερασπίζεται το Κίνημα κι αυτό με την σειρά του την Ιδέα. Όταν συμβαίνει η αντίστροφη διαδικασία, τότε οδηγούμαστε σε κωμικοτραγικές, θλιβερές και χυδαίες καταστάσεις, που διασπούν την επιβεβλημένη ηθικοπολιτική ενότητα.

Ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος για την ιδεολογική διάσταση του και την ανάλογη πολιτική πορεία του. Επομένως, οι επιτυχίες του Κινήματος ανήκουν πρωτίστως σ' αυτόν. Ιδίως μάλιστα όταν έχει προηγηθεί ένας λυσσαλέος πόλεμος από όλο το φάσμα του εγχώριου (και όχι μόνο) πολιτικού συστήματος. Είναι αυτός που χάραξε τη Στρατηγική εκείνη που οδήγησε σε μια ή περισσότερες πολιτικές νίκες. Του αξίζουν Συγχαρητήρια και όχι φθόνος. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι εμπαθής, ζηλιάρης και ανίκανος να πράξει κάτι παρόμοιο.

Αντιστοίχως, όμως, ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος και για τις οποιεσδήποτε αποτυχίες του. Οι κυριότερες ευθύνες για την αποτυχία αυτή του ανήκουν, καθώς εκείνος επέλεξε την στρατηγική, την πολιτική πορεία, τα πρόσωπα. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι άσχετος, γλοιώδης και κόλακας σε δεσπότες θελήσεων που τρέφονται με την ενέργεια και τους αγώνες των άλλων.

Όταν ένας επί δεκαετίες Πραγματικός Αγωνιστής φεύγει από την Ζωή, καθήκον του Κινήματος είναι να τον Αποχαιρετήσει καταλλήλως. Ακόμη κι αν αυτός έχει αποχωρήσει (χωρίς να έχει αλλάξει απόψεις και στάση ζωής) κάποια χρόνια πριν, το Κίνημα που Υπεράσπισε για τεράστιο χρονικό διάστημα οφείλει να βγάλει μια ανακοίνωση γι' αυτόν, να τηλεφωνήσει ο επικεφαλής και τα στελέχη του στους πιο στενούς συγγενείς του, να παραστούν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του στην κηδεία του. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, αποτελεί μια ένδειξη ενός πολύ πιο νοσηρού φαινομένου: της μικροψυχίας, η οποία βασίζεται στην αφιλία, την αχαριστία, την αγνωμοσύνη.

Όσοι αυτές τις ημέρες που εμείς θρηνούμε την απώλεια ενός Εξαίρετου Αγωνιστή, γράφουν αφηγήματα και παραληρήματα για "λιποτάκτες" και "προδότες" (χωρίς αντίλογο, εννοείται...), πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς που, ελαφρά τη καρδία, αποδίδουν σε άλλους. Γιατί εάν η συζήτηση γινόταν επί ίσοις όροις και ξεκάθαρα, το πιο πιθανόν θα ήταν να τους γύριζαν μπούμερανγκ αυτές οι κατηγορίες. Η μεγαλομανία, ο ναρκισσισμός, η υποταγή του Κινήματος σε στενά ατομικά και οικογενειακά συντηρητικά συμφέροντα, σαφώς και δεν αποτελεί κάτι για το οποίο οφείλουν να απολογούνται εσαεί οι Αληθινοί Αγωνιστές ενός Κινήματος.

Η ενδεχόμενη αλλαγή στην ηγεσία ενός Κινήματος δεν μπορεί να αποτελεί "ταμπού" και "άβατο" (Παραπέμπω ξανά στην αρχή του κειμένου). Οι εκάστοτε επικεφαλής του προσφέρουν όλη την θετική αύρα τους για την επιτυχία των σχεδίων, των σκοπών και των στόχων του. Όταν όλα δείχνουν ότι αυτή η αύρα έχει εκλείψει, οφείλει ο μέχρι τότε επικεφαλής να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει και σκεπτόμενος το Καλό του Κινήματος και όχι τον ατομικό εγωισμό του να κινήσει ο ίδιος τις διαδικασίες αντικατάστασης του από κάποιον που θα χειριστεί με ικανότητα το πηδάλιο των εξελίξεων.

Να συμπεριφερθεί ως Πραγματικός Αρχηγός και όχι με την ιδιότητα του "αρχηγίσκου" ιδιοκτήτη περιουσιακού στοιχείου. Όταν, όμως, μοιράζει σαν τις καραμέλες τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε όσους δεν τον ακολουθούν στην λασπολογία, τις άδικες κατηγορίες και την μεγαλομανία, τότε το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στο θέαμα που θα αντικρύσει ο ίδιος μπροστά στον καθρέφτη του...

Η ντροπή δεν μπορεί να έχει χρυσό περιτύλιγμα. Πολύ περισσότερο δε περιεχόμενο. Γι' αυτό και δεν έχουν καμία δικαιολογία όσοι μέσα από ένα χυδαίο "εγώ", δεν κάνουν την παραμικρή ουσιαστική αυτοκριτική (την οποία όμως απαιτούν από όλους τους άλλους), αλλά φορώντας το φωτοστέφανο του "αλάνθαστου" εξευτελίζουν κάθε έννοια Συντροφικότητας και επιχειρούν να κλείσουν μέσα στο σεντούκι τους μια Αιώνια Ιδέα, που όμως ξεπερνά τα όποια παροδικά πρόσωπα και τις παρόμοιες καταστάσεις.