Εκείνος (γράφει ο Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας)

Το να γράφεις σήμερα ένα άρθρο για τον Αδόλφο Χίτλερ σε καθιστά αυτομάτως για τους περισσότερους αναγνώστες γραφικό και γίνεσαι στόχος κριτικής που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει κάθε φαντασία. Και μόνο η αναφορά στο όνομά του μπορεί να μετατρέψει και τον πιο δειλό μικροαστό σε μέγα «ναζιστιφάγο» διότι η λογική της αγέλης τον οδηγεί στο να γνωρίζει ότι δίπλα του θα σταθούν στρατιές «αντιναζί» που είναι στην ουσία η πλειοψηφία της μάζας. Δεν είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ σε δημοκράτες και σε μπολσεβίκους.

Γεννημένος στις 20 Απριλίου του 1889 στο BraunauamInn της Αυστρίας, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του AloisHitler και της KlaraPolzl. Στην ηλικία των 3 ετών η οικογένεια του μετακόμισε στην Γερμανία. Ο πατέρας του δεν ενέκρινε το γεγονός ότι ενδιαφερόταν περισσότερο για την τέχνη παρά για τις επιχειρήσεις. Ο νεαρός Χίτλερ ήταν ένας ντροπαλός και ευαίσθητος νέος τον οποίο συγκλόνισε ο θάνατος του νεαρού αδελφού του, Edmund, το 1900. Σε συνδυασμό με την τέχνη έδειξε από νωρίς το ενδιαφέρον του για τον γερμανικό εθνικισμό με την απόλυτη φυλετική υπόσταση αυτού, αρνούμενος την Αυστροουγγρική αρχή και βλέποντας πάντα με σκεπτικισμό την αυτοκρατορία των Αψβούργων. Και εις ό,τι αφορά στις απόψεις του έμεινε σταθερός χωρίς να παρεκκλίνει της πορείας του ακόμα και όταν το τέλος ήταν αναπόφευκτο. Για τους Ούγγρους αν ανατρέξουμε στις λεπτομέρειες της επιχείρησης «Margarethe» βλέπουμε ακριβώς ό,τι πίστευε ως νεαρός πραγματοποιήθηκε όταν η μοίρα του έδωσε την δύναμη.

Το 1903 ο πατέρας του πεθαίνει απρόσμενα. Δύο χρόνια αργότερα η μητέρα τού επιτρέπει να αφήσει το σχολείο και να μετακομίσει στην Βιέννη όπου εργάζεται ως περιστασιακός εργάτης και ζωγράφος ακουαρέλας. Υπέβαλε αίτηση στην ακαδημία καλών τεχνών δύο φορές και απορρίφθηκε και τις δύο φορές. Δίχως χρήματα αναγκάζεται να μείνει σε καταφύγιο για αστέγους για αρκετά χρόνια. Η εποχή αυτή παίζει καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του, όπως ο ίδιος περιγράφει.

Με το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κάνει αίτηση για να υπηρετήσει στον γερμανικό στρατό όπου και έγινε αποδεκτός το 1914, αν και ήταν ακόμη πολίτης της Αυστρίας. Αν και δεν ήταν πάντα στο μέτωπο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε στην μάχη της Σομ απέναντι στους Αγγλογάλλους. Τιμήθηκε για την γενναιότητά του με τον σιδηρού σταυρό πρώτης τάξης. Θα είναι και το μόνο αριστείο που θα φέρει πάντα σε όλη του την καριέρα μέχρι και την πτώση.

Ο νεαρός δεκανέας εξοργισμένος από την κατάρρευση της πολεμικής προσπάθειας σοκαρίστηκε από την παράδοση της Γερμανίας το 1918. Βρήκε την συνθήκη των Βερσαλλιών εξευτελιστική, ιδίως την αποστρατικοποίηση της Ρηνανίας. Όπως και άλλοι Γερμανοί εθνικιστές πίστευε ότι ο Γερμανικός στρατός είχε προδοθεί από τους πολιτικούς,τους μαρξιστές και τους Εβραίους. Με την επιστροφή του στο Μόναχο συνεχίζει να εργάζεται για τον στρατό ως αξιωματικός στο τμήμα πληροφοριών. Καθώς παρακολουθεί για λογαριασμό της υπηρεσίας το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP) έρχεται σε επαφή με τον ιδρυτή, AntonDrexler, ο οποίος τον καλεί να μετέχει του κόμματος το 1919. Από τις 5 Ιανουαρίου 1919 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1920 κοσμογονικές αλλαγές συμβαίνουν στα εσωτερικά του κόμματος. Η γέννηση του εθνικού σοσιαλιστικού εργατικού κόμματος (NSDAP) είναι πλέον γεγονός.

Σχεδίασε το έμβλημα μόνος του. Έναν μαύρο αγκυλωτό σταυρό (hakenkreuz) μέσα σε λευκό κύκλο πάνω σε κόκκινο φόντο. Σύντομα η φήμη του εξαπλώθηκε χάρη στις πύρινες ομιλίες του εναντίον την συνθήκης των Βερσαλλιών και των πολιτικών του αντιπάλων, μαρξιστών και Εβραίων. Το 1921 αναλαμβάνει το κόμμα ολοκληρωτικά. Οι έντονες ομιλίες του άρχισαν να προσελκύουν τακτικά ακροατήρια. Ο σκληρός πυρήνας αρχίζει να συντίθεται. Είναι 8 Νοεμβρίου 1923 και ο Χίτλερ με τα Sturmabteilung (SA) υπό τον HermannGöring εισβάλλει στην μπιραρία Löwenbräukeller του Μονάχου όπου 3000 παρευρισκόμενοι παρακολουθούν ομιλία της ηγεσίας της βαυαρικής κυβέρνησης. Ο Χίτλερ καλεί σε εθνική επανάσταση και ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση του Ράιχ έχει πέσει. Την ίδια στιγμή ένοπλα SA υπό τον Ernst Röhm καταλαμβάνουν το υπουργείο πολέμου ενώ ο RudolfHeß εργάζεται για την σύλληψη των Εβραίων και μαρξιστών πολιτικών της Βαυαρίας.

Την επόμενη μέρα επικεφαλής 3000 υποστηρικτών έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία στην πλατεία Odeon, η οποία ανοίγει πυρ. Το πραξικόπημα αποτυγχάνει με 21 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ο Χίτλερ συλλαμβάνεται και καταδικάζεται για προδοσία και οδηγείται στην φυλακή όπου υπαγορεύει το πρώτο μέρος του πονήματος «Ο Αγών μου» στον πάντα πιστό στην ιδέα και αναπληρωτή του, RudolfHeß. Εκεί περιγράφει ακριβώς την κοσμοθεωρία του την οποία ουδέποτε απαρνήθηκε μέχρι τέλους.

Το 1932 κατεβαίνει στις εκλογές εναντίον του PaulvonHindenburg. Στον δεύτερο γύρο συγκεντρώνει το 35% των ψήφων και ο Hindenburg συμφωνεί να τον διορίσει καγκελάριο ώστε να επέλθει η πολιτική ισορροπία. Το πεπρωμένο δένει την μοίρα του ανθρώπου αυτού με την Γερμανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Μετά την πυρκαγιά στο Reichstag το 1933 ο Χίτλερ χρησιμοποιεί τη θέση του ως καγκελαρίου για να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του. Η στρατιωτική αντιπολίτευση τιμωρήθηκε. Τα αιτήματα των SA για περαιτέρω στρατιωτική δύναμη ήταν στην ουσία η έναρξη μιας μακροχρόνιας σειράς ενεργειών κατά του ιδίου αλλά και του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς και μιας σειράς από απόπειρες δολοφονίας τις οποίες απέφυγε όλες λες και η μοίρα τον κράτησε στην ζωή για να δώσει ό,τι είχε να προσφέρει μέχρι το τέλος. Γίνεται αρχηγός του γερμανικού στρατού ο οποίος μετονομάζεται σε Wermacht, ενώ μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών δημιουργούνται τα ένοπλα τμήματα του κόμματος, τα Waffen SS (Schulzstaffel) με απόλυτη πίστη στο πρόσωπό του. Συγκεντρώνει πάνω του όλες τις θεσμικές εξουσίες ελέγχοντας πλήρως την κρατική μηχανή, την εθνική οικονομία, τις τράπεζες, τις ένοπλες δυνάμεις. Η προσωπικότητά του αποκτά κάτι το μυθικό και γίνεται ένας λαοφιλής ηγέτης για τους Γερμανούς τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.

Στα χρόνια της διακυβέρνησής του η Γερμανία θα γίνει κράτος ισχυρό οικονομικά και στρατιωτικά. Ό,τι γνωρίζουμε σήμερα ως γερμανικό σήμα κατατεθέν όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, το εμπόριο, οι αυτοκινητόδρομοι, η βαριά βιομηχανία, το σιδηροδρομικό δίκτυο, τα πάντα έγιναν υπό την αιγίδα του καγκελάριου Χίτλερ. Ο ίδιος κάνει τα πρώτα σχέδια του αυτοκινήτου του λαού (Volkswagen) το οποίο αναθέτει στο Δρ. FerdinandPorsche να υλοποιήσει και το οποίο οι Γερμανοί μπορούν να αγοράσουν με 3 μάρκα την εβδομάδα. Μέχρι και σήμερα στις τεχνικές σχολές και στο τμήμα μηχανολόγων σε όλα τα πανεπιστήμια διδάσκεται ότι εκείνη η προσπάθεια καθώς και η μετέπειτα αρχιτεκτονική των μηχανικών μερών που εισήγαγε ο Έλληνας Αλέξανδρος Ισηγόνης για το γνωστό σε όλους mini της British Motor Industry έθεσαν τις βάσεις για όλα τα αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής των τελευταίων 60 ετών εις ό,τι αφορά στην δυναμική της σχεδίασης.

Ακόμα και 100 χρόνια μετά και παρά την λυσσώδη προσπάθεια των νικητών μετά το 1945 να διαβάλουν την αλήθεια καθιστώντας τον ως την προσωποποίηση του απόλυτου κακού, το έργο του δεν σβήνει. Παρέλαβε ένα χάος, μια παρηκμασμένη κοινωνία και μια κατεστραμμένη οικονομία και οικοδόμησε έθνος σε μια πολιτεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το κράτος γίνεται εθνικό και ο λαός από μάζα ανθρώπων μετατρέπεται σε φυλή αρίστων. Το πολίτευμα που όλοι αποστρέφονται και μισούν απέδειξε ότι είναι η οδός την οποία πρέπει να ακολουθήσει κάθε έθνος που θέλει να ζήσει. Τρανή απόδειξη είναι ότι σήμερα το μόνο κράτος παγκοσμίως που ακολουθεί την πολιτική του 3ου Ράιχ είναι το Ισραήλ με φυλετικούς νόμους και κράτος σιωνιστικό σύμφωνα με νόμο της Κνεσέτ. Οι Εβραίοι μάς λένε να πάρουμε μετανάστες στις χώρες μας όταν αυτοί δεν δέχονται καθόλου αλλόφυλους για να προστατεύσουν την φυλή τους. Άραγε ποια φυλή; Ποια από τις 12; Αλλά ας αφήσουμε τους Εβραίους που δεν μας ενδιαφέρουν έτσι κι αλλιώς.

Το 1938 ο Χίτλερ υπογράφει με τους Τσάμπερλεν, Ντελαντιέ, Μουσολίνι την συμφωνία του Μονάχου με την οποία η Γερμανία προσαρτά την Σουδητία που αποτελεί γερμανικό έδαφος όπου κατοικούν Γερμανικοί πληθυσμοί. Μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία η οποία επιφέρει ισορροπία στην εθνοφυλετική σύσταση της Ευρώπης καθώς κράτη – μορφώματα δίνουν τη θέση τους σε κράτη με φυλετική ομοιογένεια, όσο μπορεί αυτό να είναι εφικτό στην βορειοανατολική Ευρώπη με την οποία θα ασχοληθούμε αναλυτικά σε προσεχές άρθρο. Με το σύμφωνο μη επιθέσεως Ρίμπεντροπ – Μολότωφ τον Αύγουστο του 1939 καταφέρνει να κρατήσει μακριά από τα πόδια του τους μπολσεβίκους της στέπας και εκστρατεύει με προορισμό την πόλη του Ντάντσιχ στην Πολωνία, που είναι ιστορικά η γερμανική επαρχία της Πομερανίας, με σκοπό να την προσαρτήσει. Την ίδια στιγμή Αγγλία και Γαλλία τού κηρύσσουν τον πόλεμο ενώ οι Σλάβοι κομουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης εισβάλουν στην Πολωνία από την απέναντι πλευρά. Τα γεγονότα παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας και οδηγούν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Αντίθετα με ό,τι γράφεται από τους στρατευμένους ρυπαρογράφους, ο Χίτλερ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο γυναικείο φύλο. Δεν απέκτησε παιδιά λέγοντας πως είχε ως παιδιά του όλους τους Γερμανούς. Η αίσθηση της μεγάλης ευθύνης ίσως τον κράτησε μακριά από την δέσμευση της οικογένειας, σύμφωνα με τον HeinzLinge. Όμως μια γυναίκα έδεσε την μοίρα της μαζί του. Η φωτογράφος και στενογράφος EvaBraun γνώρισε τον Χίτλερ το 1929. Η σχέση τους έμεινε κρυφή και δεν έκαναν ιδιαίτερες δημόσιες εμφανίσεις μαζί. Μια σχέση με εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό. Ενώ θα μπορούσε να σώσει τον εαυτό της στο τέλος δεν εγκατέλειψε ούτε την θέση της ούτε τον σύντροφό της ακολουθώντας τον τόσο στην ζωή όσο και στον θάνατο.

Η Γερμανία υπήρξε το πρόσφορο έδαφος της ελληνιστικής αναγέννησης. Ο Χίτλερ υπήρξε φιλέλλην και ελληνιστής. Θαύμαζε και εξυμνούσε τους αρχαίους Έλληνες στο όραμα που είχε για το Ράιχ των χιλίων ετών. Ήδη από τις πρώτες του ομιλίες μιλάει για την αρχαία Σπάρτη ως το υπέρτατο φυλετικό κράτος στην ιστορία(derklarsterassenstaatdergeschichte). Ο υπουργός εξοπλισμών AlbertSpeer διηγείται ότι στον Χίτλερ άρεσαν ιδιαίτερα οι παραλληλισμοί ανάμεσα στον Περικλή και τον ίδιο, λέγοντας ότι όπως ο Περικλής έχτισε τον Παρθενώνα, έτσι κι αυτός έκανε τους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους (autobahn). Πολέμιος της δημοκρατίας όπως ο Σωκράτης και ο Λυκούργος και άνθρωπος πρακτικός κατά Αριστοτέλη. Μαζί με τον προσωπικό του φίλο και γλύπτη ArnoBreker σχεδιάζει νέα κτήρια με ελληνιστικής εποχής αρχιτεκτονική και κοσμεί πλατείες και δημόσια κτήρια με αγάλματα που έχουν τις αναλογίες και τα χαρακτηριστικά αυτών της κλασικής εποχής της Ελλάδος.

Ο αντιναζί ιστορικός Fest στο βιβλίο του Hitler (ullstein verlag,Berlin,1987σελ. 734) παραθέτει απάντηση που έδωσε ο Χίτλερ σε ερώτηση που για το πού πρέπει να αναζητηθούν οι πρόγονοι των Γερμανών. Η απάντησή του ήταν η εξής : «εάν κάποιος μας ρωτά σχετικώς με τους προγόνους μας πρέπει πάντοτε να υποδεικνύουμε τους Έλληνες». Ο Χίτλερ έτρεφε μια συμπάθεια και ένα θαυμασμό για τον Βαλλώνο αξιωματικό LeonDegrelle, διοικητή της 5ης ταξιαρχίας καταιγίδας (sturmbrigade) και της 28ης λεγεώνας εθελοντών γρεναδιέρων (panzergrenadier). O Χίτλερ τον παρασημοφόρησε προσωπικά με τον Degrelle να ρωτάει «Φύρερ, ποια είναι η πατρίδα μας;» και τον Χίτλερ να απαντάει «Πατρίδα μας είναι η Ελλάδα!». Ο Χίτλερ είπε στον νεαρό Βαλλώνο αξιωματικό ότι αν είχε έναν γιο θα ήθελε να είναι αυτός.

Ο Χίτλερ πληροφορείται την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος στις 28 Οκτωβρίου 1940 στις 10 το πρωί. Διαβάζουμε στο ημερολόγιο του Goebbels ότι αναθεματίζει και βρίζει τους Ιταλούς κατηγορώντας τους για προδοσία.

Για την επέμβαση του Απριλίου στην Ελλάδα μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο από το ημερολόγιο του Goebbels : «8 Απριλίου 1941 : χθες προχωρούμε αργώς στην Ελλάδα…οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχητές…οι Έλληνες εκμεταλλεύονται το ιδεώδες αμυντικό έδαφος καλώς…με τον φύρερ. Και αυτός θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σε αυτούς. Ο φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό των Αθηνών. Αυτό είναι δίκαιο και ευγενές εκ μέρους του… εάν οι Άγγλοι δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί δεν θα βοηθούσε ποτέ τους Ιταλούς». Και παρακάτω: «οι Έλληνες αγωνίζονται πολύ γενναίως. Απαγορεύω στον τύπο να τους δυσφημίσει… με τον φύρερ… θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων… θλίβεται που υπεχρεώθη να τους πολεμήσει». Συνεχίζει : 30 Απριλίου 1941 Τετάρτη… χθες: με τον φύρερ… είναι θλιμμένος που αναγκάστηκε να επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτα για να το αξίζουν αυτό… προτίθεται να τους συμπεριφερθεί όσο το δυνατόν με φιλανθρωπία. Οι Ιταλοί κάνουν το αντίθετο. Ο Breker που είναι επίσης παρών είναι πολύ θλιμμένος. Η σύζυγός του είναι Ελληνίς…».

Από τις αρχές του 1945 καταλαβαίνει ότι η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο. Έχει στρέψει επάνω του όλη την μανία των αιώνιων εχθρών της Άριας Λευκής Ευρωπαϊκής ομοεθνίας. Ολόκληρος ο πλανήτης κάτω από τις διαταγές του ιερατείου του Ιεχωβά στέλνει τους στρατούς του εναντίον της Γερμανίας φαινομενικά, αλλά επί της ουσίας ολόκληρη η Ευρώπη καταστρέφεται και λεηλατείται. Από την ανατολή τα στίφη των μπολσεβίκων Σλάβων της στέπας εξαπέλυσαν την λυσσώδη βαρβαρική τους επίθεση. Η βαρβαρότητα αυτών των ανθρωποειδών είναι πρωτόγνωρη. Στην Ελλάδα την συναντούμε αυτούσια από τους ελληνόφωνους κομουνιστές οι οποίοι από τα Δεκεμβριανά του 1944 ξεριζώνουν καρδιές με κατσαβίδια και κόβουν λαιμούς με κονσερβοκούτια. Από δυσμάς προχωρούν οι Εγγλέζοι του κ. Τσώρτσιλ (Εβραίου κατά το ήμισυ) μαζί με τους Αμερικανούς του κ. Ρούσεβελτ (Εβραίου) καθώς και τον γαλλικό στρατό που δεν είχε προσχωρήσει στην πολιτεία του Βυσί. Δηλαδή τους κουμουνιστές «πουρκουάδες». Η μέγγενη σφίγγει και στραγγαλίζει ό,τι έχει μείνει όρθιο. Ο Χίτλερ πληροφορείται το λιντσάρισμα του Μουσολίνι και της συντρόφου του, Πετάτσι. Επιλέγει την μεγάλη έξοδο. Νυμφεύεται την Εύα και σε ένα 24ωρο δίνουν τέλος στην ζωή τους για να μην πέσουν στα χέρια των ερυθρών κτηνανθρώπων της στέπας. Η Γερμανία συνθηκολογεί στις 8 Μαΐου.

Ανεξάρτητα από την πολιτική ιδεολογία του καθενός, όταν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή και βλέπουμε τις προσωπικότητες που έχουν στιγματίσει την εποχή εκείνη, οφείλουμε να δούμε την αλήθεια και να αποδίδουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Όταν μιλάμε για την εποχή του δεύτερου μεγάλου πολέμου πάντα ψηλαφούμε προσωπικότητες που έδωσαν το στίγμα τους και σημάδεψαν την εποχή τους και εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στην εποχή μας. Όταν μιλάμε για τον Χίτλερ ή τον Στάλιν ή τον Μάο σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να υποβιβάζουμε την προσωπικότητα λόγω πολιτικής αντιπαλότητας. Βέβαια αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση του Αδόλφου Χίτλερ για το πρόσωπο του οποίου έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια δολάρια σε δυσφήμιση και παραπληροφόρηση από στρατευμένους ρυπαρογράφους και κονδυλοφόρους με την αρωγή της παγκόσμιας αόρατης κυβέρνησης των περιούσιων, οι οποίοι έχουν στρατολογήσει δημοσιογράφους, συγγραφείς, ιστορικούς, μυστικές υπηρεσίες.

Αντί επιλόγου θα κλείσω με μια αναφορά σε προσωπική συζήτηση που είχα με έναν αξιωματικό ε.α. των τεθωρακισμένων, ο οποίος δραστηριοποιείται σε γνωστό πατριωτικό κόμμα. Ύστερα από μια συζήτηση πλέον της μίας ώρας γύρω από την σημερινή κατάντια της Ελληνικής φυλής και αφού έφτασε σε αδιέξοδο μην μπορώντας να αντικρούσει με επιχειρήματα τα όσα ανέφερα παρουσία μιας ντουζίνας αποστράτων συνταγματαρχών και ταξιάρχων και πτεράρχων, εξεμάνη. Νομίζοντας ότι είμαστε ακόμα στην μονάδα και ότι μπορεί να επιβληθεί δια βίας έχασε την ψυχραιμία του και με ύβρεις και συκοφαντίες μού επιτέθηκε λεκτικώς. Αρνήθηκε τον εθνικισμό ως ιδεολογία «πριν αλέκτορα φωνήσαι», με αποκάλεσε «ναζί» και με απέπεμψε στην λησμονιά της ιστορίας. Άλλος ένας «αντιφασίστας» και «αντιναζί» πατριώτης δημοκράτης που αρνείται τον εθνοφυλετισμό ενώ τον ψωμίζει το στράτευμα από 18 χρονών που μπήκε στη σχολή Ευελπίδων.

Αφιερώνω το άρθρο αυτό στην εθνικιστική νεολαία της Ελλάδος και την απάντησή μου στον συνταξιούχο ταξίαρχο σε όλα τα στελέχη του στρατεύματος που είναι ακόμη πιστοί στην ιδέα.

«Κύριε (τον προσφώνηνα με τον βαθμό του), με κατηγορείτε για ναζισμό. Ουδέποτε το αρνήθηκα. Κάθε άλλο, είμαι περήφανος γι’ αυτό διότι μέσω της υπέρτατης Ελληνικής κοσμοθέασης που πρεσβεύει ο εθνικοσοσιαλισμός τιμώ την φυλή των προγόνων μου και κάνω ό,τι μπορώ για να την κρατήσω ζωντανή. Δεν είμαι Γερμανός. Είμαι Έλλην Μακεδών με καταγωγή από το βασίλειο της Ελίμειας. Με κατηγορείτε για φιλογερμανισμό. Δεν είναι οι Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές παρόντες στο ΚΥΣΕΑ όταν εσείς οι πατριώτες ρίχνετε τις υπογραφές την μια πίσω από την άλλη ώστε να επικυρωθούν οι υπερεργολαβίες που συνάπτετε με το Γερμανικό κράτος για τα διάφορα εξοπλιστικά προγράμματα για τα οποία τόσα σκάνδαλα έχουν ξεσπάσει και τόσες αποδείξεις έχουν βγει στην επιφάνεια. Δεν είναι οι Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές που δωροδοκήθηκαν με εκατομμύρια ευρώ και δισεκατομμύρια δραχμών για την αγορά οπλικών συστημάτων από το γερμανικό κράτος που τόσο αποστρέφεστε. Όπως των γερμανικών τυφεκίων της H&K τα οποία ήρθαν με κοντούς επικρουστήρες στα κλείστρα και υποχρέωσαν σε νέα δαπάνη για την αγορά νέων. Και δεν είναι εθνικοσοσιαλιστές εκείνοι οι συνάδελφοί σας που υπέγραψαν την αγορά των γνωστών υπερτιμολογημένων υποβρυχίων «που γέρνουν» από την γερμανική Ferrostaal. Ούτε είναι εθνικοσοσιαλιστές εκείνοι οι συνάδελφοί σας που έφεραν τα γερμανικά άρματα μάχης Leopard χωρίς επινικέλωση στις κάνες με σκοπό να γίνει νέα υπερεργολαβία από ελληνική επιχείρηση με την αρωγή γνωστού υπουργού άμυνας που εμπλέκεται στο σκάνδαλο των εξοπλιστικών. Ο εθνικοσοσιαλισμός μου θα μου απαγόρευε να κλέψω, να καταχραστώ και να προδώσω το αίμα της φυλής μου.

Και εις ό,τι αφορά στον Αδόλφο Χίτλερ. Εκείνος ο δεκανέας πολέμησε για την φυλή του και για το έθνος του και δεν ήταν ένας απόλεμος και άκαπνος καραβανάς με συστάδα από παράσημα που δεν σημαίνουν τίποτα. Τραυματίστηκε στο μέτωπο κάνοντας το καθήκον του και δεν χόρευε ζεϊμπεκιές στην λέσχη αξιωματικών σε κατάσταση ημιμέθης. Ως πολιτικός στρατιώτης φυλακίστηκε για τις ιδέες του τις οποίες ποτέ δεν πρόδωσε και πάντα πίστευε και δεν ήταν ένας απαίδευτος δημόσιος υπάλληλος εν στολή που απεφάσισε να πολιτευτεί άνευ ιδεολογίας μετά την συνταξιοδότησή του. Ήταν ένας περήφανος βετεράνος του Γερμανικού στρατού και όχι μια παλλακίδα του ΝΑΤΟ και μπάτλερ των χοτ σποτ.

Και το πιο βασικό, κ. Ταξίαρχε… ο Αδόλφος Χίτλερ είπε… στο Ντάντσιχ υπάρχουν Γερμανικοί πληθυσμοί που κατοικούν εκεί και μας περιμένουν… είπε Μπλίτζκριγκ… και το έκανε… Εσείς μπορείτε να πείτε Πρεμετή; Μπορείτε να πείτε Δέλβινο; Μπορείτε να πείτε Αυλώνα; Μοναστήρι; Αδριανούπολη; Μπορείτε να πείτε ανατολική Ρωμυλία; Μπορείτε να πείτε Ικόνιο; Μπορείτε να πείτε Προύσα; Μαρμαρίδα; Μπορείτε να πείτε Σμύρνη; Κωνσταντινούπολη; Μπορείτε να πείτε Κερύνεια;

Όχι, δεν μπορείτε. Δεν μπορείτε ούτε στα Ιμια να ανεβείτε!

Είστε πολύ μικροί για να μιλήσετε για έναν Χίτλερ.

Ζητώ η νίκη!»

Γεώργιος Ζ.Κουτιώλας

Βιβλιογραφία :

Κωνσταντίνος Πλεύρης «Ο άλλος Χίτλερ»

Κωνσταντίνος Πλεύρης «Γκαίμπελς – αποκαλύψεις από το ημερολόγιο 40-41»

HeinzLinge «Ο Χίτλερ όπως δεν τον ήξερε κανείς»

AdolfHitler «Ο αγών μου»

video:Οι διώξεις των εθνικιστών κατά την επταετία

link: Η σχέση του αρχηγού της ΕΟΚΑ, Γεωργίου Γρίβα, με την 21η Απριλίου και τον Γεώργιο Παπαδόπουλο: ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική και κυπριακή ιστοριογραφία και κυρίως για τον εθνικιστικό «χώρο» (.pdf)

ΕΛΑΜ και Ισραήλ

Quentin présent ! (single)

Ladaniva - Bingyol

A Lost Forgotten Sad Spirit ("Taake" LP Bonus Track 2009)

Ο «φασιστικός σοσιαλισμός» του Drieu la Rochelle, Ενα βιβλίο από τις εκδόσεις Λογχη, σύντομα στα ράφια. Αυτό είναι το παράξενο καθήκον μας, εμείς που είμαστε άνθρωποι, οι καλύτεροι των ανθρώπων. Δεν θα αγωνιστούμε για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε για μια δεξιά δικτατορία. Εμείς, οι μικροαστοί, οι ελίτ εργάτες, οι έξυπνοι αγρότες, οι αστοί με το αίσθημα της ευθύνης, δεν θα αγωνιστούμε για τους καπιταλιστές πατριώτες που μας αφαιρούν τα υπάρχοντά μας. Δεν θα αγωνιστούμε για τους κομμουνιστές που ζουν σαν Ιησουίτες, σαν παπικοί, με το μυστήριο εκεινων των διαταγών που έρχονται από μακριά και που δεν τολμούν να ομολογήσουν κυνικά τι είναι η δικτατορία του Ghepeu [σοβιετική πολιτική αστυνομία]. Δεν θα αγωνιστούμε καν για να υπερασπιστούμε πατρίδες που δεν χρειάζονται πλέον άμυνα, που είναι αθάνατες - με όπλα που μας μισούν. Δεν θα αγωνιστούμε για το ένα ή το άλλο Θα αγωνιστούμε εναντίον όλων: αυτή είναι η έννοια του φασισμού. Pierre Drieu La Rochelle - Φασιστικός Σοσιαλισμός"Δεν θέλουμε να αγωνιστούμε για τη δημοκρατία ενάντια στους εχθρούς της. Θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στην ίδια τη δημοκρατία που μας κάνει εχθρούς εξαρχής"

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

μετάφραση: Nikol Frau

Από τον Στίρνερ στον Μουσολίνι

link:Όταν ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός απαγγέλει το ποίημα του «φασιστή» Κωνσταντίνου Καβάφη …

Κριτική:Η αναρχο-ατομικιστικη προέλευση του ιταλικού φασισμού...

Δημοσιεύτηκε στα αγγλικά εδώ

Το 1910 ο Luigi Fabbri και ο Armando Borghi απήγαγαν μια αναρχική γυναίκα που είχε ντροπιάσει τον φίλο τους χωρίζοντάς τον. Μαζί την ανάγκασαν σε γυναικολογική εξέταση ώστε ο γιατρός να δηλώσει δημόσια ότι ήταν παραμορφωμένη και ανίκανη για σεξ.

Οι τρεις αυτοί "δράστες" ήταν ηγετικές μορφές στην ιταλική αναρχική σκηνή και εμπλεκόμενοι σε εγκληματικές δραστηριότητες. Παρά το ότι την είχαν απαγάγει, ιατρικά είχε βιαστεί και δυσφημιστεί από τους συναγωνιστές της, όταν η αστυνομία τους έπιασε για την δημοσίευση αντιπολεμικών άρθρων, η Maria Rygier αρνήθηκε να υποδείξει κάποιον και προσπάθησε να αναλάβει πλήρως την ευθύνη. Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση, όπου ξανά βιάστηκε, αυτή τη φορά από εκπροσώπους του κράτους.

Απογοητευμένη από τους πατριαρχικούς της αναρχικής σκηνής και αναζητώντας υποστήριξη από αντάρτες μέσα στο κίνημα, μετά την αποφυλάκιση η Rygier συνδέθηκε με τον εξέχοντα Stirnerite, Massimo Rocca. Αλλά αν ψάχνετε για μια ιστορία νίκης των ατομικιστών απέναντι στους «βιαστές» της σκηνής, αυτή δεν είναι. Παρά τις αναρχικές τους ρίζες, η Rygier και ο Rocca θα παίξουν κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση και εδραίωση του φασισμού. Πολλοί από τους οπαδούς τους θα τους ακολουθήσουν ως φασίστες, με έναν, τον Leandro Arpinati, να ανεβαίνει ακόμη και στον τίτλο του «δεύτερου Duce», ακριβώς πίσω από τον Mussolini.

Το βιβλίο του Stephen B. Whitaker The Anarchist-Individualist Origins of Italian Fascism έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί από κομμουνιστές αντιδραστικούς εναντίον του αναρχισμού και του ατομικισμού. Αλλά ο τίτλος δεν σημαίνει ότι κατηγορεί τον ατομικιστικό αναρχισμό για την άνοδο του φασισμού. Επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πεδίο ανάμεσα σε πολλά άλλα όπου οι φασίστες βρήκαν ρίζες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της πρώιμης φασιστικής ιδεολογίας. Ο φασισμός έχει πολλές ρίζες.

Ο Whitaker ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι πιστεύει πως η πνευματική επιρροή του αναρχισμού στον φασισμό ήταν μικρή, αλλά ορισμένες αναγνώσεις του Stirner και ορισμένα περιθωριακά ρεύματα είχαν σημαντική επιρροή. Καμία επιρροή δεν ταυτίζεται με αιτιώδη ευθύνη, αλλά η κατανόηση των σημείων επαφής και των μεταλλάξεων μιας ιδεολογικής τάσης είναι κρίσιμη για να καταλάβουμε την αρχική άνοδο του φασισμού και τα σημεία διείσδυσης σήμερα.

Ο Whitaker δεν είναι ιδιαίτερα εχθρικός προς τον αναρχισμό αλλά δεν τον κατανοεί πλήρως. Η αντίληψή του για τον αναρχισμό προέρχεται κυρίως από George Woodcock, Max Stirner και μερικούς αλαζονικούς φιλελεύθερους σχολιαστές. Παρά τα προβλήματα, το βιβλίο του περιέχει πολύτιμες αναφορές σε συνεντεύξεις, γράμματα και άρθρα που δεν έχουν μεταφραστεί αλλού. Αποκαλύπτει μια βαθιά δυσλειτουργική αναρχική σκηνή, υπονομευμένη από τοξικές προσωπικότητες και ισχυρούς πατριάρχες.

Όπως και σε άλλες ιστορικές καταγραφές, ο στόχος είναι να κατανοήσουμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα. Κάθε ιδεολογία μπορεί να δεχτεί στροφές προς την αντίδραση, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες δυναμικές που πρέπει να αναλυθούν για να κατανοήσουμε πώς μια συγκεκριμένη ιδεολογία κερδίζει οπαδούς από μια άλλη. Οι ιδεολογίες δεν είναι ομοιογενείς και τα λάθη ή οι ευάλωτες πλευρές τους πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά.

Η ιστορία εστιάζει σε τέσσερα άτομα – Massimo Rocca, Maria Rygier, Torquato Nanni και Leandro Arpinati – και παρακολουθεί τις πορείες τους μέσα από την αναρχική σκηνή και το πρώιμο φασιστικό κίνημα. Οι αντιρρήσεις τους δεν βασίζονταν σε αναρχικές αρχές. Δεν ήταν υβρίδια αναρχισμού και φασισμού αλλά απλοί φασίστες, ακόμα κι αν είχαν αντιφατικές θέσεις μέσα στο φασισμό. Ο Rocca και η Rygier ήταν σεβαστές φωνές διεθνώς και ο Arpinati έγινε Υφυπουργός Εσωτερικών, αποκτώντας τον τίτλο του «δεύτερου Duce». Ο Rocca ώθησε τον Mussolini σε μια φιλοπολεμική σοσιαλιστική στροφή. Όλοι ήταν φίλοι με τον Mussolini.

Μέρος του egoist αναρχιστικού χώρου στην Ιταλία αγκάλιασε τη συμμετοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και χρησιμοποίησε τις εκδόσεις και τη διανομή τους για να διαταράξουν την Ιταλική Αριστερά και να ενισχύσουν τον Mussolini. Από το 1915 ως το 1920, δεν εκδόθηκαν σημαντικά αναρχικά περιοδικά στη Μπολόνια. Η στροφή αυτή συνδέθηκε με την φετιχιστική βία ορισμένων ατομικιστών και την αντίληψη μιας φτωχής Ιταλίας που εξεγείρεται κατά των πλουσίων μέσω του εθνικού πολέμου. Ο Nietzsche και ο Stirner χρησιμοποιήθηκαν για να υπερασπιστούν ένα αλαζονικό ελιτισμό, ενώ η στρατιωτική γοητεία έφερνε οπαδούς.

Σε πολλές περιπτώσεις οι ιδεολογικές μεταλλάξεις ήταν ξεκάθαρα ευκαιριακές και εγωιστικές, αλλά σε άλλες φαίνεται πως ορισμένες ιδεολογικές μορφές αυτοενισχύονταν.

Massimo Rocca, γνωστός και ως Libero Tancredi, είχε έντονες αναρχικές ρίζες και διαφωνίες με την κυρίαρχη αναρχική σκηνή. Μετακόμισε στο Μιλάνο το 1905 ως αρχισυντάκτης της Li Grido della folla, προωθώντας βία και χάος. Αργότερα ίδρυσε το Il Novatore anarchico στη Ρώμη, προωθώντας τον πόλεμο ως μέσο επανάστασης και τον ατομικισμό ως εξέγερση του εγώ κατά του αλτρουισμού.

Παρά την υποστήριξη που είχε, συγκρούστηκε με άλλους ατομικιστές και κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση κεφαλαίων για το Novatore. Έφυγε στην Αμερική, συνέχισε να δημοσιεύει και ανέπτυξε την ιδέα μιας ελίτ εξεγερμένων που εξελίχθηκε σε εθνικιστική ελίτ, βλέποντας τη βία και την υπακοή ως εργαλεία για να σπάσει τη δημοκρατία και να επαναφέρει τη φυσική τάξη.

Η Rygier, από την πλευρά της, μετατράπηκε από ακραιφνή αντιπολεμική σε εθνικιστική υπέρμαχο του πολέμου, συμμετέχοντας σε κατασταλτικές ενέργειες και στρατηγικές για την επέκταση της εξουσίας της Ιταλίας στον πόλεμο.

Ο Torquato Nanni, ένας σοσιαλιστής με αναρχικές τάσεις, ακολούθησε τον Mussolini στον φασισμό λόγω της επιθυμίας για επανάσταση, παραβλέποντας ιδεολογικά όρια, και ο Leandro Arpinati, αρχικά νεαρός αντιεκκλησιαστικός σοσιαλιστής και αναρχικός, συνδέθηκε με την Rygier και αργότερα έγινε ηγετική μορφή στους φασίστες της Μπολόνια.

Ο Arpinati οργανώνει τις ένοπλες ομάδες, συμμετέχει σε συγκρούσεις με σοσιαλιστές, χρησιμοποιεί προσωπικές φιλίες για να κερδίσει οπαδούς από τους αντιφασίστες και ενισχύει τη θέση του μέσα στο φασιστικό κίνημα. Το 1924 γίνεται ηγετικός στην Μπολόνια και το 1929 Υφυπουργός Εσωτερικών, φτάνοντας στον τίτλο του «δεύτερου Duce» μέχρι την πτώση του.

Η Rygier, παρά την καταπίεση από την αναρχική κοινότητα, στρέφεται σε συμμαχίες με πολιτικούς και μασόνους για να προωθήσει την εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο, προτείνοντας ακόμη και δολοφονία του βασιλιά και καταστολή των Γερμανών και αντιπολεμικών.Η ιστορία αυτών των προσωπικοτήτων δείχνει πώς η προσωπική πίεση, η αναζήτηση συμμάχων και η αίσθηση αδικίας μπορούν να οδηγήσουν σε ριζικές ιδεολογικές μεταστροφές και πώς ο ατομικισμός, η βία και η πολιτική φιλοδοξία συνδέονται με την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η δέσμευση της Rygier στον φασισμό άρχισε να κλονίζεται, όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στη Μασονία. Εκείνη γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση και δέχτηκε επίθεση, ενώ ο τόπος της λεηλατήθηκε από φασίστες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των γεγονότων συνέχισε να διατυμπανίζει ότι είχε αποδείξεις πως ο Μουσολίνι ήταν πληροφοριοδότης της γαλλικής μυστικής αστυνομίας και ότι αυτή η απόδειξη της προσέδιδε ασφάλεια, εμποδίζοντας τον Μουσολίνι να τη φυλακίσει ή να τη σκοτώσει. Ωστόσο, τελικά συνειδητοποίησε ότι η επίδειξη εκβιασμού μειώνει την αποτελεσματικότητά του και κατέφυγε στη Γαλλία.

Η Whitaker δεν αναφέρεται πολύ στην Rygier μετά την αναχώρησή της, και ακόμη λιγότερα είναι διαθέσιμα διαδικτυακά. Αξίζει όμως να σημειωθεί η ευκαιριακή της στάση και η έλλειψη αρχών απέναντι στον υποτιθέμενο «αντιφασισμό» και στις κριτικές της προς τον Μουσολίνι. Βασικά, το επιχείρημά της ήταν ότι ο Μουσολίνι ήταν εκβιαστής και ευκαιριακός (πολύ καλή περίπτωση «ποτήρι συναντά κατσαρόλα»), καθώς και υπηρέτης της Γαλλίας για να υπονομεύσει τα ιταλικά εθνικά συμφέροντα. Όπως οι Rocca, Nanni και Arpinati, απορρίφθηκε από τους πραγματικούς αντιφασίστες, αν και, σε αντίθεση με τους Nanni και Arpinati, δεν δέχτηκε σφαίρα για τις αμαρτίες της. Πέθανε μονάρχης.

Παρόλο που η Whitaker εστιάζει σε τέσσερις μορφές στην ιστορία της, κανείς δεν πρέπει να βγει με την εντύπωση ότι αυτοί ήταν οι μοναδικοί παραδείγματα φασιστικής διείσδυσης σε αναρχικές τάξεις.

Έχω ήδη αναφέρει τον μεμονωμένο αναρχικό εκδότη εφημερίδας που έγινε φασίστας, Edoardo Malusardi, αλλά υπήρχε επίσης ο Mario Gioda, μεμονωτικός αναρχικός και οπαδός του Rocca, που έγινε ηγέτης του φασιστικού φασιο στο Τορίνο και σκότωσε έντεκα εργάτες τον Δεκέμβριο του 1922. Ο Gioda θεωρήθηκε αστικός ελιτίστας και τελικά περιθωριοποιήθηκε μέσα στις φασιστικές τάξεις. Η Whitaker αναφέρει επίσης τον Mammolo Zamboni, έναν ακόμη αναρχικό που έγινε φασίστας και θεωρήθηκε αιρετικός από άλλους φασίστες, επειδή προστατευόταν από τον Arpinati.

Υπήρχε και ο Leo Longanesi, ένας αντικομφορμιστής που επιδίωκε ρητά να συνδυάσει τον αναρχισμό με τον συντηρητισμό και εκπροσωπούσε μια αγροτική λαϊκιστική πτέρυγα εντός του φασισμού. Ο Longanesi παίρνει το καλύτερο απόσπασμα στο βιβλίο της Whitaker:

«[ο φασισμός αποτελείτο από] τραμπούκους, βίαιους ανθρώπους, παντρεμένους, φλύαρους… ασαφώς φανατικούς που αναστατώνουν για κανένα συγκεκριμένο λόγο ενάντια σε όλα όσα δεν κατανοούν, περισσότερο από όλα από μια φυσική ανάγκη να υψώσουν τον εαυτό τους και να επιτεθούν σε κάτι: αδυνατώντας να διατυπώσουν σαφώς τις δικές τους ιδέες, καταδικάζουν αυτές των άλλων: σε συνεχή προσωπική αντιπαλότητα, χθες αναρχικοί, αύριο πληροφοριοδότες της αστυνομίας, σήμερα ατομικιστές, αύριο κομμουνιστές… αναγνώστες φυλλαδίων, οφειλέτες, και εφευρέτες συστημάτων για να κερδίζουν στη ρουλέτα, ζώντας σε διαρκή και συγκεχυμένο φανατισμό.»

Αναφέρω αυτά τα άλλα άτομα για να αντισταθώ στις αναπόφευκτες προσπάθειες να απαξιωθεί και να μειωθεί κάθε επαφή μεταξύ του ατομικιστικού αναρχισμού και του φασισμού.

Ενώ οι φιλελεύθεροι, οι συνδικαλιστές, οι κρατικοί σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές έχουν μια ευρεία γκάμα μελών που πέρασαν στον φασισμό – όποιος σκέφτεται να χρησιμοποιήσει αυτές τις λεπτομέρειες ως καταγγελία του ατομικιστικού αναρχισμού θα πρέπει να σκεφτεί καλά πριν πετάξει πέτρες – και η συντριπτική πλειονότητα των ατομικιστών αναρχικών στην Ιταλία προφανώς δεν έγινε φασίστας, υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη διείσδυση στις πρώτες μέρες.

Ενώ δεν είχε τόσους δεσμούς με το σοσιαλιστικό κίνημα (βλ. τον πλούτο των επαίνων που του προσέφεραν Λένιν και Τρότσκι) ή με φιλελεύθερους και συντηρητικούς που συνέρρεαν στις υποσχέσεις του, ο Μουσολίνι ήταν εκπληκτικά βαθιά δεμένος με αναρχικός. Ο πατέρας του συμμετείχε στη διεθνή αναρχική οργάνωση του Bakunin. Ήταν προσωπικά κοντά με την διαβόητη μουσουλμάνα ατομικίστρια αναρχική Leda Rafanelli στο Μιλάνο. Ήξερε τον Carlo Tresca, επαίνεσε τον Gaetano Bresci και τον Malatesta, συνεργάστηκε με τον Luigi Bertoni και μετέφρασε δύο βιβλία του Kropotkin. Επαινούσε τον Stirner και τον Nietzsche και τους παραθέτει στους αντιπάλους του. Ο Μουσολίνι ακόμη προσέφευγε στον (ατομικιστικό) αναρχισμό ανοιχτά για να δικαιολογήσει τον φασισμό: «Σε εμάς, τους καταδικασμένους του ατομικισμού, δεν μένει τίποτα για το σκοτεινό παρόν και το ζοφερό αύριο εκτός από την πάντα παρηγορητική θρησκεία… του αναρχισμού!» Ο Μουσολίνι υποστήριξε ακόμα τους Sacco και Vanzetti και παραπονιόταν ιδιωτικά στους φίλους του ότι οι Αμερικανοί φασίστες δεν πήραν το μέρος τους.

Η φυγή από αυτήν την ιστορία δεν θα μας πάει πουθενά και δεν παρέχει χρήσιμα αντισώματα απέναντι στην αναζωπύρωση της φασιστικής διείσδυσης στις χειρότερες άκρες του κινήματός μας.

Ωστόσο, δεν θα συνιστούσα το βιβλίο της Whitaker ως διορθωτικό.

Η ιδεολογική ανάλυση στο The Individualist Anarchist Origins of Fascism είναι γενικά επιφανειακή και έχω κάνει ό,τι μπορούσα για να την απομακρύνω στην αναφορά των ιστορικών λογαριασμών παραπάνω. Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ακριβώς από ποια ιδεολογική σκοπιά προσεγγίζει ο Whitaker. Σε πολλά σημεία φαίνεται να καταδικάζει τον ατομικιστικό αναρχισμό από σοσιαλιστική σκοπιά, σε άλλα από φιλελεύθερη, ενώ υπάρχουν λίγα σημεία όπου φαίνεται να είναι ακόμη και συμπαθής προς τους φασιστικούς χαρακτήρες του. Προφανώς θεωρεί τον ατομικισμό κάπως ύποπτο (ή τουλάχιστον ξένο), θεωρεί ότι η εξωδικαστική εκτέλεση των Nanni και Arpinati είναι αυτονόητα κακή (έγκλημα!) και λυπάται που ο Arpinati έχει χαρακτηριστεί φασίστας αντί να αναγνωριστούν οι επιτυχίες του στη σωστή διακυβέρνηση. Αλλά ακόμη και αυτή η συμπάθεια συνοδεύεται από κάτι που μοιάζει με κριτική στις ιστορικές αφηγήσεις που ισχυρίζονται ότι ο φασισμός εξαφανίστηκε πλήρως και δεν είχε συνέχεια στην Ιταλία.

Ο Whitaker ισχυρίζεται ότι έγραψε το βιβλίο για να αντισταθεί σε ιστορικές αφηγήσεις που ομογενοποιούν τη φασιστική ιδεολογία και την αποκόπτουν από το παρελθόν και το μέλλον της. Αυτό είναι καλό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να παραπλανήσει φιλελεύθερους και σοσιαλιστές ή, ακόμη χειρότερα, να παράσχει επιχειρήματα σε πραγματικούς φασίστες. Είναι χρήσιμο για αναρχικούς, αλλά για όποιον δεν είναι ήδη γνώστης του αναρχισμού υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκαλέσει μόνιμη ζημιά.

Όπως έχω αναφέρει, στην προσπάθειά του να κατανοήσει τον αναρχισμό, αντλεί βαριά από ανεπαρκείς φιλελεύθερους ακαδημαϊκούς και από την προβληματική σύνοψη του Woodcock για τον αναρχισμό. Πολλά έχουν γραφεί κριτικά για το Anarchism του Woodcock (1962) και την επιρροή του. Ο Woodcock ήταν ειρηνιστής με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα και, αν και συμμετείχε σε αναρχικούς κύκλους πριν από τον πόλεμο, αντιπροσώπευε τους επιζώντες που άνθισαν στη μεταπολεμική περίοδο. Προσπαθούσε να αποποιηθεί τη βία και να επικεντρωθεί στη νομιμότητα, αποδίδοντας στον Bakunin και τον Kropotkin από τη δική του σκοπιά. Το βιβλίο του ήταν προκατειλημμένο, παρουσιάζοντας τον αναρχισμό ως αποτυχημένο έργο, κάτι που για αναρχικούς της δεκαετίας του 1950-60 ήταν αντιπροσωπευτικό του πνεύματος της εποχής τους.

Ο Woodcock επίσης έγραφε για μεταπολεμικούς φιλελεύθερους, οι οποίοι είχαν διαφορετική αναφορά από τον αναρχισμό. Οι φιλελεύθεροι ακαδημαϊκοί που επικαλείται ο Whitaker, βλέπουν τον αναρχισμό όχι μόνο ως ουτοπικό αλλά και ως παράξενο, προσπαθώντας να τον εντάξουν σε δικές τους έννοιες ατομικισμού και κοινοτισμού. Δεν διάβασαν πέρα από επιλεγμένα αποσπάσματα, οδηγώντας σε strawman επιχειρήματα για τον αναρχισμό.

Υπάρχει επίσης η πεποίθηση ότι ο αναρχισμός ορίζεται από την πίστη ότι η ανθρώπινη φύση είναι καλή. Αυτή η ιδέα προέκυψε μετά το Mutual Aid του Kropotkin και επικράτησε για δεκαετίες. Η αντίληψη ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί αλλά διαστρεβλώνονται από κοινωνικούς θεσμούς. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του πράσινου αναρχισμού και του πρωτογονισμού. Ωστόσο, στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αναρχισμός ήταν περισσότερο προμηθεϊκός, πίστευε στην πρόοδο μέσω επιστήμης, τεχνολογίας και λογικής, με την επαναστατική τεχνολογία (όπλα, δυναμίτης) ως μέσο κοινωνικής μεταμόρφωσης.

Ο Whitaker και οι φιλελεύθερες πηγές του διαβάζουν τον αναρχισμό μέσα από αυτήν τη λανθασμένη οπτική, παραποιώντας τον ατομικιστικό αναρχισμό, ακόμη και παρουσιάζοντας τον Stirner ως «λατρευτή της φύσης» και μαθητή της Λογικής και της Αιτίας, ενώ στην πραγματικότητα ο Stirner λέει:

«Κάτοχος και δημιουργός του δικαιώματός μου, δεν αναγνωρίζω άλλη πηγή δικαιώματος από — εμένα, ούτε τον Θεό, ούτε το Κράτος, ούτε τη φύση, ούτε ακόμη και τον άνθρωπο με τα “αιώνια δικαιώματα του ανθρώπου”».

Αυτό το λανθασμένο διάβασμα οδηγεί στο να βλέπουν οι φασίστες τον Stirner ως εργαλείο για την αφαίρεση της αλληλεγγύης και της συμπόνιας προς τους άλλους, κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Ο φασισμός δεν είναι αντίθετος στον ατομικισμό, αλλά αποτελεί παραμόρφωση του.

Επιπλέον, ο εθνικισμός έχει δύο πλευρές: όχι μόνο την κατασκευή ψευδούς αλληλεγγύης με τους συμπολίτες, αλλά και τη μείωση της φροντίδας προς τους ξένους. Ο φασισμός επιδιώκει να περιορίσει τον κύκλο φροντίδας και αναγνώρισης, δημιουργώντας μια κοινότητα αντίθετων αξιών. Η βία γίνεται κύκλος καθαρισμού που εξαλείφει τη συμπόνια και τη λογική.

Ο φασισμός ως κίνηση προέκυψε εν μέρει από τον αναρχισμό, όχι ως αριθμητική πλειοψηφία, αλλά ως καταλύτης που επαναπροσδιόρισε υπάρχοντα αντιδραστικά στοιχεία. Ατομικισμός και φασισμός μοιράζονται σύγχρονες ρίζες, αλλά η ιδεολογική αντίθεση παραμένει.

Το κύριο μάθημα είναι ότι το «Δεν θα υποταχθώ» από μόνο του δεν απέχει ούτε μισό βήμα προς το «Δεν θα υποταχθώ και δεν θα κυριαρχήσω», αλλά μπορεί να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.

«Εμείς δεν βεβηλώνουμε τα λείψανα των νεκρών μας με κλαψιάρικα άρθρα που θυμίζουν Ιερεμιάδες, ούτε τα χρησιμοποιούμε για να λάβουμε πολιτικά ανταλλάγματα στα δύσοσμα βελουδένια κοινοβουλευτικά έδρανα»

link: Ο «μεγάλος σκακιστής» Κασιδιάρης, άξιος απόγονος του Μαυρομιχάλη: όταν ο πολιτικός καιροσκοπισμός συναντά την ανιστόρητη αυτοπροβολή.

Νυρεμβέργη: Διεθνές Δίκαιο ή Δικαιοσύνη των Νικητών;

Νέο Ηράκλειο: Εθνική Αναγέννηση & «Αιώνια Ευρώπη»

link: Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

Πεζοπορία στην φύση: «Μελανή Ταξιαρχία» (Θεσσαλονίκη)

One Battle After Another | Official Trailer

Νέα κυκλοφορία

Ο φασισμ@ς διεξήγαγε μια θανάσιμη μάχη ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις και ιδεολογίες του κόσμου: τη Ρωσία και την Αμερική, τη δημοκρατία και τον κομμουνισμό,που συμμάχησαν για να τον καταστρέψουν, συντρίβοντας όλη την Ευρώπη κάτω από τα ερείπιά της. Το ότι μετά από αυτή τη μονομαχία μέχρι θανάτου, ο φασισμ@ς - και ιδιαίτερα η πιο ριζοσπαστική του πλευρα - ταυτίστηκαν με τις δυνάμεις του κακού, ότι ένα είδος μυθολογίας σκότους υφάνθηκε γύρω τους, μιλώντας πάντα για τα εγκλήματά τους, ποτέ για τις ιδέες τους, είναι απολύτως κατανοητό. Ακόμα πιο κατανοητό αν σκεφτεί κανείς ότι ο κομμουνισμός, ο οποίος σε όλη την πενηντάχρονη ιστορία του χρησιμοποιούσε πάντα αυστηρά «φαιδρές» μεθόδους, εξαλείφοντας δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους και υποδουλώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους - έχει διασφαλίσει ότι τα "εγκλήματα του φασισμ@υ" συζητούνται συνεχώς για να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από τις εσωτερικές του υποθέσεις. Προσθέστε σε αυτό, ότι ο ευρωπαϊκός φασισμ@ς, είχε τα θύματά του ανάμεσα σε εκείνους που ήταν ιδιαίτερα ισχυροί και ακούγονταν στον κόσμο - και όχι ανάμεσα σε εκείνα τα «άχρηστα» εκατομμύρια λευκών, «αστών» και «κολάκων» που εξαφανίστηκαν χωρίς δόξα. Ισχυρές προσωπικότητες, όχι χωρίς τη δύναμη του Χόλιγουντ και άλλων κέντρων της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ικανές να παράγουν ταινίες, ημερολόγια και κόμικς, για να διαιωνίσουν σε διανοούμενους και υπηρέτες μια υγιή φρίκη για τον Φασισμ@ και τα κακά του. Ταινίες και ημερολόγια που τα εκατομμύρια Ρώσων αγροτών εξαφάνισαν, επειδή αρνήθηκαν να δεχτούν την κολεκτιβοποίηση, ή τα είκοσι εκατομμύρια Κινέζων που εξαφανίστηκαν επειδή ήταν ανεπιθύμητοι στον Πρόεδρο Μάο, οι «αστοί» που εξαλείφθηκαν κατά εκατομμύρια στη Ρωσία και πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ή τα τρία εκατομμύρια Γερμανοί που εξαφανίστηκαν στη ρωσική εισβολή, ολα αυτα δεν είχαν χρόνο να τα αφήσουν πίσω τους. Δεν γράφουμε αυτό με πολεμικό τόνο, αλλά απλώς για να εξηγήσουμε γιατί -ενώ μελετάμε τη Γαλλική ή τη Ρωσική Επανάσταση πρώτα για τις ιδέες τους και στη συνέχεια για τα εγκλήματά τους- ο Φασισμ@ς απορρίπτεται και απορρίπτεται ως μια καθαρή έκρηξη βίας. Adriano Romualdi. Ο Φασισμ@ς ως ευρωπαϊκό φαινόμενο

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)

Η πρόσφατη αγόρευση της εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως «επικίνδυνη».

έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...

Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική» ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας να παραπλανήσει τους αδαείς.

Ειδικότερα, η εισαγγελεύς του Εφετείου αναφέρθηκε στην Χρυσή Αυγή, χαρακτηρίζοντας την ως «τέκνο της ναζιστικής ιδεολογίας», όπως είπε χαρακτηριστικά. Λες και η ελευθερία της έκφρασης σταματά ανεπιστρεπτί όταν πρόκειται για συγκεκριμένου είδους ιδεολογίας. Πουθενά στον Ποινικό Κώδικα, αλλά ούτε και στο Σύνταγμα της Ελλάδος δεν απαγορεύεται, τουλάχιστον άμεσα, η πίστη στην οποιαδήποτε ιδεολογία, διότι υποτίθεται ότι το φιλελεύθερο καθεστώς δεν διώκει φρονήματα, όπως έκαναν οι «κακοί» φασίστες του παρελθόντος.

Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.

Η Ελλάδα ζει όχι απλά συνθήκες Βαϊμάρης, όπως συμβαίνει ως επί το πλείστον και σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο της «σωστής μεριάς της ιστορίας», αλλά ειδικότερα διεξάγεται μία νέα Δίκη της Νυρεμβέργης του 21^ου αιώνος, όπου εντελώς μεροληπτικοί δικαστικοί λειτουργοί καταδικάζουν ανθρώπους, δίχως καν να παραπέμπουν στον σχετικό νόμο, αλλά βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στην ιδεολογία. Για του λόγου το αληθές, είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία εισαγγελεύς δεν στάθηκε μόνο στο να ψέξει ως έγκλημα την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά έσπευσε ακόμη να κατηγορήσει και το κόμμα της Χρυσής Αυγής, επειδή διέθετε ιεραρχία και δομή!

Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;

Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα.

Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών, προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα, αλλά μόνο οι πράξεις!

Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν.

Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της, καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών» ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.

~Μυρμιδών

Αυτόνομη συλλογικότητα - «Αιώνια Ευρώπη»

M. P. Thompson - Kralj Tomislav (OFFICIAL VIDEO)

30 Anni - 30 Años - KATASTROF ( Official Video ) HD

ΚΥκλοφορεί:"Αναμνήσεις ενός Εθνικιστού." του Λοχαγού ε.α Ανδρέα Πετρόπουλου (Αρχηγός της Λαϊκή Κίνησις Πολιτών ).

Ύβρις: Στις 11.02.2026 ο Δήμαρχος Τρίπολης ξήλωσε βιαστικά τον ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από την κεντρική πλατεία της πόλης εν μέσω καταρρακτώδους βροχής, με την πρόφαση της συντήρησης, αφήνοντας πίσω του σπασμένο το μαυσωλείο που υπάρχει στη βάση του αγάλματος και μέσα στο οποίο φυλάσσονται τα οστά του Εθνικού μας Απελευθερωτή! Το Κίνημα «ο Γέρος του Μοριά» που ασχολείται με το θέμα προσπαθεί να διασώσει το μνημείο, αλλά ο Δήμαρχος ανέθεσε απευθείας τη «συντήρηση» σε γλύπτη -όχι συντηρητή μεταλλικών ανδριάντων- χωρίς κανένα διαγωνισμό και χωρίς καμία διαφάνεια. Η αποκαθήλωσή του ήταν βάρβαρη: βίδες καρφωμένες στο άλογο, κομμένο το σπαθί που απελευθέρωσε την Ελλάδα, και το μαυσωλείο του Αρχιστρατήγου μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο. Την 25η Μαρτίου 2026, εθνική επέτειο, η θέση του έφιππου Κολοκοτρώνη ήταν άδεια. Η ιστορική ντροπή όμως γέμιζε την πλατεία. Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων (ΚΣΝΜ) του ΥΠΠΟΑ, που είχε κληθεί να αποφασίσει αν το μνημείο τίθεται υπό κρατική προστασία, αποφάσισε αρνητικά - σε συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς το Κίνημα να έχει πρόσβαση στις εισηγήσεις και χωρίς δικαίωμα αντιλογίας. Ο Δήμαρχος, αν και κλήθηκε να παραστεί, απουσίαζε - ήταν όμως ο πρώτος που έλαβε την αρνητική απόφαση, ενώ το Κίνημα που έκανε το αίτημα δεν συμπεριλήφθηκε καν στη λίστα παραληπτών! Ας δείξουμε στην κυβέρνηση των σκανδάλων ότι δεν έχουν το ηθικό ανάστημα για να σβήσουν την Εθνική μας Συνείδηση. Ελληνίδες-Έλληνες, εμείς είμαστε η δύναμη. Ας σταματήσουμε να την δίνουμε σ' αυτούς που την χρησιμοποιούν εναντίον μας.

Ύβρις.

Ο στόχος της νεωτερικότητας είναι η μείωση και σταδιακή εξαφάνιση της εθνικής μνήμης μέσα από την υποβάθμιση προσώπων και μνημείων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη βεβήλωση του αγάλματος του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην πλατεία Άρεως της Τρίπολης, όπου η δημοτική αρχή άνευ ειδικής άδειας και εξουσιοδοτημένου συνεργείου προχώρησε στην αποκαθήλωση και μεταφορά του αγάλματος.

Να σημειωθεί ότι παρά τις άμεσες αντιδράσεις και την κατάθεση μήνυσης για την διακοπή των εργασιών και μάλιστα την 4^η Φεβρουαρίου ημέρα εκδημίας του Γέρου, οι υπεύθυνοι αγνόησαν την νομοθεσία και προχώρησαν στις ενέργειες αυτές που προκάλεσαν την κινητοποίηση τόσο των συναγωνιστών όσο και την λαϊκή κατακραυγή.

Απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσης οι Αυτόνομοι Εθνικιστές δεν θα μείνουν σιωπηλοί αφού το μνημείο αυτό είναι η ιερή παρακαταθήκη του 1821. Τα μνημεία της εθνικής εξέγερσης ανήκουν στον λαό και όχι σε εθνομηδενιστές που προκαλούν σύμφωνα με τις επιταγές των ξένων πρεσβειών και των κέντρων εξουσίας.