Καλαμάτα/Λευκωσία: φωτογραφίες που ενόχλησαν πολλούς (Βόρεια Ήπειρος - Μακεδονία - Κύπρος) & μνήμη Ιμίων 2026

 

Ο καταραμένος διανοούμενος: Rogier Nimier (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Ο Rogier Nimier ήταν ένας Γάλλος συγγραφέας, επικεφαλής της λογοτεχνικής ομάδας «Les Hussards», γνωστός για τον αντικομφορμισμό και τη εθνικιστική του στάση, η οποία τον οδήγησε στην κριτική ενάντια του Sartre και του υπαρξισμού.

Παρά το γεγονός ότι ήταν «ελευθεριακός» και αντιιδεολογικός δανδής, θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένας  «αναρχικός της δεξιάς» - μιας τάσης της εποχής - για την απόρριψη των κομματικών ταμπελών, την προσήλωση του στην ατομική ελευθερία, την κριτική του στην αστική κοινωνία και τον θαυμασμό του για ένα συγκεκριμένο αριστοκρατικό και αντικομφορμιστικό πνεύμα.

Γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου το 1925 στο Παρίσι, στο ίδιο δημοτικό διαμέρισμα με τον Drieu la Rochelle, ο Roger Nimier έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 14 ετών, την παραμονή του Μεγάλοι Πολέμου. Φοίτησε στο Λύκειο Pasteur στο Νeuilly για εννέα χρόνια, πριν εγγραφεί σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Sorbonne το 1942.

Ως λαμπρός μαθητής, κατατάχθηκε στις 3 Μαρτίου 1945 στο 2ο Σύνταγμα Ουσάρων στην Τarbes, αλλά δεν πολέμησε. Προικισμένος με εξαιρετική νοημοσύνη και μνήμη, δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Les Épées (Τα Σπαθιά), σε ηλικία 23 ετών.

Η λογοτεχνική του φρενίτιδα ήταν τέτοια που έγραψε έξι ακόμη βιβλία σε πέντε χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του αριστουργήματός του, Le Hussard bleu (Ο Μπλε Ουσάρος), ενός δοκιμίου για τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Georges Bernanos, το Le Grande d'Espagne (Ο Μεγάλος Άνδρας της Ισπανίας) και ενός μυθιστορήματος με θέμα την πικρία, Les Enfants tristes (Τα Λυπημένα Παιδιά).

Ωστόσο, συνέχισε το έργο του ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και σεναριογράφος κυρίως για την ταινία του Louis Malle, "Ascenseur pour l echafaud". 

Εν τω μεταξύ, ο κριτικός λογοτεχνίας Bernard Frank τον χαρακτήρισε μια  ηγετική φυσιογνωμία στο λογοτεχνικό  κίνημα των Ουσάρων μαζί με τους συγγραφείς Antoine Blondin και Jacques Laurent, στους οποίους σύντομα προσχώρησε ο Michel Déon.

Καταγγέλλοντας την ακαμψία του Sartre και τις μεταπολεμικές λογοτεχνικές εκκαθαρίσεις από τις συμμαχικές δυνάμεις, βοήθησε να αποκατασταθούν οι Jacques Chardonne, Paul Morand, André Fraigneau και Louis-Ferdinand Céline στη θέση που τους άξιζε στον λογοτεχνικό κόσμο.

Παθιασμένος με τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα, πέθανε σε τροχαίο ατύχημα στις 28 Σεπτεμβρίου 1962, μαζί με τη νεαρή συγγραφέα Sunsiaré de Larcône, λίγες μέρες πριν από την κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος, D'Artagnan amoureux.

O αντίπαλος των ιδεών μας Pier Paolo Pasolini για την άμβλωση

 

«Στη ζωή, στην πράξη, η ηθική είναι μια πρακτική. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Δεν υπάρχει κανένας καλός πρακτικός λόγος που να δικαιολογεί την καταστολή ενός ανθρώπινου όντος, ακόμη και στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του. Γνωρίζω ότι σε κανένα άλλο φαινόμενο ύπαρξης δεν υπάρχει πιο μανιώδης, ολοκληρωτική, ουσιαστική θέληση για ζωή, από ότι στο έμβρυο. Η λαχτάρα του να ενεργεί σύμφωνα με τις δικές του δυνατότητες, διασχίζοντας την ιστορία της ανθρωπότητας σε μια στιγμή, έχει κάτι το ακαταμάχητο και ως εκ τούτου, κάτι το απόλυτο και το χαρούμενο. Ακόμα κι αν γεννηθεί ένας ηλίθιος»

Αυτόνομοι Αθηνών: τεύχος #4 - διαβάζουμε σε χώρους εργασίας, σχολεία, σχολές, στρατόπεδα!

Δήλωση στήριξης της εθνικοσυνδικαλιστικής 4Ε για την τραγωδία στα Τρίκαλα & σύνθημα του Lamia Casual Crew

Lamia Casual Crew

Η 4Ε - Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδας εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη και οδύνη της για την ανείπωτη τραγωδία που σημειώθηκε στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα.

Πέντε γυναίκες, πέντε μητέρες, αγωνίστριες της ζωής, δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους. 

Άφησαν πίσω τους οικογένειες, παιδιά και ανθρώπους που τις περίμεναν. 

Η απώλεια τους δεν είναι απλώς ένας αριθμός· είναι μια ανοιχτή πληγή για την κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας.

Στεκόμαστε με σεβασμό και αλληλεγγύη δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων και δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι η ασφάλεια και η προστασία της ανθρώπινης ζωής στους χώρους εργασίας δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Η Πολιτεία και οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να διερευνήσουν πλήρως τα αίτια και να αποδοθούν ευθύνες, ώστε τέτοιες τραγωδίες να μη ξανασυμβούν.

Τιμούμε τη μνήμη των πέντε γυναικών και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα για αξιοπρεπείς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας για όλους.

4^Ε

Αυτόνομοι Αθηνών: επιμνημόσυνη δέηση Στρατηγού Νικολάου Ντερτιλή

γράφει ο Έχεμος

Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής η ποιοτική εξαίρεση της «παρένθεσης» της 21^ης Απριλίου, ο Έλληνας Gaius Marcius Coriolanus

Ο πολέμαρχος που δεν δέχτηκε την «μοίρα» των συνεπαναστατών του και την υποταγή στα κελεύσματα της δεξιάς

Ο πολιτικός κρατούμενος (πραγματικός αυτός ίσως μετά τον Rudolf Hess με τα περισσότερα χρόνια κάθειρξης) που δεν δίστασε να περιγράψει με τα μελανότερα χρώματα την ηγετική τριανδρία 

Ο αντικαθεστωτικός που δεν ζήτησε καμιά «χάρη» από το καθεστώς ούτε δέχτηκε να αποφυλακιστεί με «ευνοϊκούς όρους»

Ο στρατιωτικός που προέβλεψε την πτώση της Στρατιωτικής Κυβέρνησης και απαίτησε την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αλλά αντιμετώπισε την αδιαφορία του Γεωργίου Παπαδόπουλου

Ο μελετητής του Εθνικοσοσιαλισμού που στα κελιά της φυλακής «ανακάλυψε» το δικό μας «φωτεινό μονοπάτι»

Ο ηγέτης που στα πεδία των μαχών συνέτριψε τις Τουρκοκυπριακές συμμορίες και δεν ανέχτηκε τις μηχανορραφίες του ρασοφόρου μειοδότη της Κύπρου

Ο μπαρουτοκαπνισμένος αξιωματικός που οι δημοκράτες του αρνήθηκαν το παράσημο που του όφειλαν

Ο πατέρας που όταν ο Χάρος χτύπησε την οικογένεια του δεν λύγισε και χαμογέλασε μπροστά στην μαυροφορεμένη μοίρα

Ο οπλαρχηγός που έφτυσε τον κοινοβουλευτισμό και τους κομματάρχες, δεν δείλιασε στις στημένες κατηγορίες που τον έστειλαν στην φυλακή και έγραψε στις αρβύλες του το Σύνταγμα, τους κατήγορους και τους αντιφασίστες που συνεργάστηκαν με τον Καραμανλισμό!

Για τον Εθνικό Σοσιαλισμό των καιρών μας: «Εθνική Αναγέννηση»

Στου Αναπλιού το Παλαμήδι!

Απέναντι στην συστημική σαπίλα της «εθνικοφροσύνης» που χρηματοδοτείται από πρεσβείες και φοράει γραβάτες με την αστερόεσσα σε εκπομπές ή συνομιλεί με φιλοσιωνιστές σε εκδηλώσεις πίτας ενώ αναμένει από τους Trump και Κασιδιάρη την «σωτηρία» της πατρίδας, κάποιοι περνάνε στην Εθνική Αυτονομία και πράττουν σύμφωνα με την συνείδηση τους.

Σε Πάτρα, Άργος, Νεμέα, Κόρινθο, Κατερίνη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καρδίτσα, Βέροια ακόμη και στην Μεγαλόνησο, οι νεολαίοι που δεν ανέχονται τις «φετιχιστικές» αναλύσεις και τις «καθαρολογίες» πράττουν σύμφωνα με την συνείδηση τους και εναντιώνονται στον κόσμο της νεωτερικότητας.

Ένα ακόμη δείγμα υγιούς συνείδησης και συσπείρωσης οι παρακάτω παρεμβάσεις της συλλογικότητας «Εθνική Αναγέννηση» ...

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού

 

Λογγίνος Παξινόπουλος, ο «Εκατόνταρχος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού 

«Ψηλά το Μέτωπο και η ζωή αν σβήσει, Και το Σκοτάδι αν απλωθεί μες τη ματιά, Εις τα Ουράνια θέλει αντηχήσει, Και των νεκρών μας η ατέλειωτη Στρατιά»

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας: το παρακάτω άρθρο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των παλαίμαχων συναγωνιστών Τ.Χ. - Γ.Γ. - Θ.Κ. - Δ.Π. - Α.Π. 

Δεν μπορεί φυσικά να μην αναφερθεί η αμέριστη βοήθεια της συναγωνίστριας Θ.Π. την οποία και ευχαριστούμε θερμά για την τιμή και τον χρόνο.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του Συναγωνιστή που δεν λύγισε στα κελιά της Μασονικής δεξιάς, δεν υπέγραψε δηλώσεις μετανοίας, δεν συνεργάστηκε με τις κρατικές αρχές και «έφυγε» Όρθιος σε έναν κόσμο Ερειπίων.

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Αρχές δεκαετίας του ’60 σε μια κεντρική περιοχή των Αθηνών με έντονους συμβολισμούς, Εθνικοσοσιαλιστικά εμβατήρια από δίσκους βινυλίου διαλύουν την σιωπή της νύχτας προκαλώντας απορίες στους κατοίκους και φρίκη σε αυτούς που αναγνωρίζουν την «καταραμένη» μουσική. 

Σε περίοπτη θέση μιας διώροφης κατοικίας από όπου προέρχεται η μουσική «πρόκληση» κυματίζει περήφανη η Σβάστικα ενώ διακρίνονται σάκοι με άμμο περιμετρικά, θυμίζοντας σε κάποιους ότι οι «Τελευταίοι Πιστοί» μιας άλλης εποχής διαθέτουν ακόμη το θάρρος λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να υψώσουν τα Αντιδημοκρατικά σύμβολα.

Αυτή η περίπτωση δεν είχε να κάνει με μια ακόμη φετιχιστική προσέγγιση του Εθνικοσοσιαλισμού όπως πολλοί θα σπεύσουν να υποθέσουν, αλλά με μια ειλικρινή «μετάληψη εθνικοσοσιαλιστικής θείας κοινωνίας» μέσα στο κέντρο του «υδροκέφαλου τέρατος» που είναι η πρωτεύουσα. 

Υπεύθυνος για το ρίγος που διαπέρασε την σπονδυλική στήλη των υπηρετών του Καραμανλή και κινητοποίησε πολλές φορές την βασιλική χωροφυλακή,  ένας νεολαίος της εποχής ασυμβίβαστος μαχητικός και οξυδερκής. Ο Λογγίνος Παξινόπουλος.

Πήρε το όνομα του από τον «Άγιο» που κατείχε το αξίωμα του Εκατόνταρχου στον Ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα ευαγγέλια, η λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης Λόγχη. 

Ο Θεάνθρωπος όμως του Λογγίνου Παξινόπουλου δεν ήταν ο Ναζωραίος Ιησούς αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ και οι «Μάρτυρες της Πίστης» για αυτόν οι Δώδεκα που απεβίωσαν κατά την διάρκεια της περιβόητης «Δίκης της Νυρεμβέργης». 

Με την ιδεολογική του «λόγχη» ο Λογγίνος Παξινόπουλος προσπαθούσε να πλήξει τα πλευρά της αστικής δημοκρατίας αφού μισούσε τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή της χώρας στον κομματισμό.

Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση διάσημων προσώπων του «ελληνικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος» που χρόνια τώρα δημιουργούν ψευδείς εντυπώσεις καθώς και των κονδυλοφόρων που τον συκοφάντησαν την εποχή εκείνη σε κάθε ευκαιρία, ο Λογγίνος Παξινόπουλος αναμφισβήτητα είναι ο «πρωτεργάτης» στην ενίσχυση και διάδοση των «φασιστικών» ιδεών μετά τον πόλεμο.

Λίγα χρόνια πριν την δικτατορία το όνομα του γίνεται συνώνυμο με την δράση και την επαναστατική σκέψη.  Γεννημένος το 1943, γιος αξιωματικού που αργότερα βρέθηκε στις λίστες διώξεων της δολοφονικής ΟΠΛΑ, στέλεχος των ομάδων κρούσης των «Ελπιδοφόρων» και υπεύθυνος στην περιοχή των Αμπελοκήπων των εθνικιστικών ομάδων αυτοάμυνας που οι αντίπαλοι έσπευσαν να τις ονομάσουν ως «Τάγματα Εφόδου»!

Ο αστικός δημοκρατικός τύπος σπεύδει το ΄63 - λόγω των αλληλοκατηγοριών που ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα γραβατοφορεμένα αντιφασιστικά γουρούνια του κοινοβουλευτισμού που συνωστίζονταν και σιτίζονταν μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» - με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης να δώσει το «σύνθημα» για ένα νέο επικοινωνιακό «κυνήγι» και μάλιστα αυτή την φορά καθόλου τυχαία από τις στήλες της «Καθημερινής» που εκφράζει την εποχή εκείνη τις απόψεις του Παλατιού και του Στρατού.

Την 5η Ιανουαρίου 1960, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κάνουν λόγο για ένα πρωτοφανές κύμα Εθνικοσοσιαλιστικών «εικαστικών παρεμβάσεων» σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, εκτός απ’ την Αθήνα (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ρόδος, Χαλκίδα κ.ά., ακόμη και στον Αερολιμένα Ελληνικού) μια παγκόσμια κίνηση ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τις διώξεις της Μοσάντ σε 400 πόλεις στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στη Λατινική Αμερική που έφτασε συνολικά τις 2500 δράσεις!

Ηθικός αυτουργός για την Ελλάδα θεωρήθηκε ο Εθνικοσοσιαλιστής Λογγίνος Παξινόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός για τις σχέσεις του με την Δαμασκό του Χαφέζ αλ - Άσαντ και την PLO και είχε εκπαιδευτεί στην κοιλάδα Μπεκάα.

Ο Παξινόπουλος σε έφοδο των αρχών τον Οκτώβριο του ’63 δεν πτοείται και με μια χειροβομβίδα στο χέρι, αδιαφορεί πλήρως για τον εισαγγελέα και τα ντόπια τσιράκια του που σπεύδουν να τον τιμωρήσουν για την δράση του. Προσπαθεί να διαφύγει δεν τα καταφέρνει και συλλαμβάνεται αφού πρώτα όμως κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα. Το πρώτο επεισόδιο από μια σειρά διώξεων που συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια.

Από την δεκαετία του ΄60 το κράτος συνήθιζε και συνηθίζει ακόμη και σήμερα να υιοθετεί κάθε είδους ψευδή στοιχεία ακόμη και να επιδεικνύει ιστορικά κειμήλια, τα οποία συνοδεύει με ψευδείς μαρτυρίες ανθρώπων της δεξιάς και της αριστεράς με στόχο την διαχρονική «θωράκιση της αστικής δημοκρατίας». 

Τα πολεμικά ενθύμια του πατέρα του Παξινόπουλου που πολέμησε ηρωικά από τον Σαγγάριο μέχρι τις λυσσαλέες μάχες του εμφυλίου κοσμούσαν την οικία του συναγωνιστή ανάμεσα στους αναρτημένους Αετούς της Εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς και τους Κεραυνούς της Κομματικής φρουράς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατηγορούμενος συναγωνιστής ξεφτίλισε τους διώκτες του και νίκησε το κράτος στα δικαστήρια ενώ κατάφερε να του επιστραφούν τα αιματοβαμμένα κειμήλια στο χώρο όπου και ανήκαν.

Τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας της εποχής εκείνης γράφουν: «Ο διεπόμενος από ναζιστικάς πεποιθήσεις Παξινόπουλος συνελήφθη ως κάτοχος μυστικού οπλοστασίου που βρισκόταν σε δώμα στην ταράτσα της οικίας του, το οποίο περιελάμβανε μεταξύ άλλων: Αυτόματο όπλο τύπου “Στεν”, 4 τυφέκια, 10 περίστροφα, 5 χειροβομβίδες “Μιλλς”, ένα κιβώτιο φυσίγγια, 15 ξίφη και μαχαίρια, κράνη, μαστίγια και άλλο πολεμικό υλικό» ενώ στην συνέχεια το άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά στην διακόσμηση του εσωτερικού χώρου της οικίας του που προκαλεί σοκ στους διώκτες του λόγω των Εθνικοσοσιαλιστικών χρωμάτων και συμβόλων. 

Κυκλοφορούσε συχνά με Εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα στο κέντρο των Αθηνών χωρίς να φοβάται τις απειλές, ενώ για την δική του προστασία πάντα είχε μαζί του και έναν γερμανικό ποιμενικό με το όνομα Thor!

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά σε έτερο δημοσίευμα της εποχής για τον Λογγίνο Παξινόπουλο: «Ανεκοινώθη εκ του υφυπουργείου Εσωτερικών, σχετικώς με τα αναγραφέντα […] περί αποκαλύψεως οπλοστασίου ανήκοντος εις παρακρατικήν οργάνωσιν, ότι […] τα εις την οδόν … οικίαν του 20ετούς σπουδαστού Λογγίνου Παξινοπούλου […] ήσαν μουσειακώς ανηρτημένα εις τους τοίχους. […] Ο Παξινόπουλος υπεστήριξεν ότι επρόκειτο περί ενθυμίων ανηκόντων εις τον πατέρα του Παξινόπουλον Σπυρίδωνα, αντισυνταγματάρχην του ελληνικού στρατού. [Ο καταγγείλας αυτόν] κατέθεσεν εις τον εισαγγελέα ότι ο Παξινόπουλος ήτο ηγετικόν στέλεχος φασιστικής οργανώσεως, της «Αντικομμουνιστικής Σταυροφορίας», ο ίδιος όμως ο Παξινόπουλος είπεν ότι εις ουδεμίαν οργάνωσιν ανήκει».

Στις 4 Ιουλίου 1964 νεολαίοι περισσότερα από 500 άτομα χωρίς ενιαία πολιτική ταυτότητα που μισούσαν στο σύνολο τους την σάπια πολιτική κατάσταση, εισβάλλουν στη Βουλή. Ένα πλήθος που αργότερα έπεσε θύμα σπίλωσης και κατηγοριών στα ΜΜΕ της εποχής και καπηλεύτηκαν την οργή τους οι άνθρωποι της δεξιάς λόγω της εναντίωσης τους στον Παπανδρέου. 

Το πλήθος της νεολαίας σύντομα διαλύει τα μπλόκα της αστυνομίας αναποδογυρίζει περιπολικά και κάνει τους χωροφύλακες της Βουλής να κρυφτούν στα υπόγεια. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο ότι με μαχαίρια κάποιοι από αυτούς και άλλοι με ξύλα φτάνουν στον προθάλαμο των συνεδριάσεων και συγκρούονται με τους βουλευτές.

Ηγείται του οργισμένου πλήθους ο Γεώργιος Βεντούρης, ακτιβιστής των ιδεών μας και αργότερα ηγέτης της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) καθώς και ηγετικό στέλεχος του FUAN (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης, Movimento Soziale Italiano).

Λίγες μέρες αργότερα, διεξάγεται η δίκη για αυτή την εισβολή στη Βουλή. Επικρατεί ένταση. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός αξιωματικού της Γενικής Ασφάλειας, η εισβολή στη Βουλή οργανώθηκε από τον Εθνικοσοσιαλιστικό «Όμιλο Εθνικής Αναγεννήσεως». Μεταξύ των κατηγορουμένων είναι και ο γνωστός στις αρχές Λογγίνος Παξινόπουλος.

Μια παρένθεση για αυτή την επιδρομή: Το 1965 ο καταδικασθείς ως κύριος υποκινητής της επιδρομής Ρένος Αποστολίδης που η δεξιά τον θεωρεί «αναρχικό» και η αριστερά «φασίστα» εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο, μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για την εισβολή στο «Κυνοβούλιο». Εξηγεί ότι η πράξη του αυτή έγινε για να υπογραμμίσει στον κόσμο πως δεν ανέβασε στην εξουσία παρά τον «χασάπη Παπατζή του '44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων, που εγκατέστησε τη Δεξιά στην Ελλάδα». 

Η «Αυγή» έσπευσε να κάνει λόγο για … «Τάγματα Εφόδου» που εισέβαλαν στον ναό της δημοκρατίας.  Η κυβέρνηση διέταξε την διάλυση όλων των οργανώσεων που «αναπτύσσουν έκνομη δράση» ενώ δια στόματος του Υπουργού Εσωτερικών, Ιωάννη Τούμπα, η κυβέρνηση κατήγγειλε την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Υπήρχε μια οργάνωση νέων, οι Άλκιμοι, που λειτουργούσε ήδη από το 1932. Ήταν μια οργάνωση, που την είχε δημιουργήσει η «Εθνικιστική Ένωση Ελλάς», σαν αντίπαλο δέος για τους νεαρούς  Κομμουνιστές στην δεκαετία του 1930. Οι Άλκιμοι, έδρασαν με παραστρατιωτική μορφή, λαμπαδηφορίες, παρελάσεις στην πόλη, μέχρι και το 1936. Τότε, διαλύθηκαν από τον Ιωάννη Μεταξά, αφού αυτός σχημάτισε την ΕΟΝ, την μοναδική στα χρόνια του, νόμιμη οργάνωση, για τη Νεολαία.

Δυστυχώς κάποιοι Εθνικοσοσιαλιστές είδαν την 21^η Απριλίου ως μια «σανίδα σωτηρίας» άλλοι απέφυγαν διακριτικά κάθε επαφή μαζί της ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που κυνηγήθηκαν από την ασφάλεια επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνα με την ορολογία του καθεστώτος «αναρχοφασίστες».

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «χουντικού» ένοπλου παραστρατιωτικού σώματος των «Αλκίμων», το οποίο ήταν έμπνευση και δημιούργημα γνωστών εθνικιστών με σκοπό να «αποτελεί τον σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος». 

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης σύμφωνα με τα λεγόμενα του είχε κάνει την πρόταση για «φασιστικοποίηση» της νεολαίας στους Λαδά και Ασλανίδη, αυτοί του έδωσαν την άδεια και την χρηματοδότηση και τα όπλα για να προχωρήσει αλλά χωρίς να φαίνονται, κι έτσι στην διοίκηση τους μπήκαν στελέχη της οργάνωσης Κ4Α.

«Αναμφιβόλως η οργάνωσις των Αλκίμων εξουσιάζετο απολύτως από εμάς», γράφει ο Πλεύρης. «Είδαμε την ευκαιρίαν εξορμήσεως προς την μάζαν των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Αλκίμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετέλει τον λαϊκόν σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος».

Στην πράξη όμως ουδέποτε το καθεστώς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την «φασιστικοποίηση» της νεολαίας αφού στον αξιακό πυρήνα του υπήρξε απλά μια αντιδραστική στρατιωτική κυβέρνηση με κυρίαρχο το αντικομμουνιστικό στοιχείο και με εσωτερικές συγκρούσεις που τελικά ωφέλησαν τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ. 

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ποιότητας του καθεστώτος ήταν η επιμονή του Παπαδόπουλου να στηριχτεί σε πρόσωπα του παλαιού πολιτικού κόσμου και να ισχυροποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες ενώ παράλληλα οι κορυφαίοι αντίπαλοι του ζούσαν πλουσιοπάροχα στο εξωτερικό.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όπως είναι γνωστό υπήρξε άκρως αρνητικός μπροστά στις προτάσεις της ριζοσπαστικοποίησης λέγοντας χαρακτηριστικά - φοβούμενος φυσικά τις αντιδράσεις των ξένων και της αριστεράς - «μην μας πουν φασίστες» αλλά το 1970 λόγω πιέσεων μερίδας των στρατιωτικών 20 χιλιάδες Άλκιμοι ορκίστηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Κατά άλλους ο αριθμός ήταν μόλις 4 χιλιάδες ενώ σε γνωστό ντοκιμαντέρ αναφέρονται 30 χιλιάδες συνολικά.  

Οι περισσότεροι ήταν άνεργοι νέοι που πίστεψαν στις υποσχέσεις τους χούντας ότι «θα σας  βρούμε δουλειά». Αυτές οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν και απέμειναν μόνο οι «διαλέξεις» για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση» γεγονός που σύντομα αποθάρρυνε την νεολαία. 

Η πρόχειρη οργάνωση και η έλλειψη μιας αυθεντικής ιδεολογίας και δράσης μέσα σε συνθήκες μιας «επανάστασης» που τελικά ήταν «παρένθεση» απέδειξε ότι κάθε πολιτικό εγχείρημα που στερείται αρχών και κοινωνικής αποδοχής σύντομα θνήσκει. Το Σώμα των Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο Λογγίνος Παξινόπουλος δεν σταμάτησε την δράση του στην μεταπολίτευση. Συνέχισε να κοιτάει κατάματα χωρίς φόβο το δημοκρατικό τέρας αμφισβητώντας έμπρακτα τη αστική νομιμότητα, ενώ το ηθικό του στην φυλακή υπήρξε παράδειγμα για πολλούς. Δεν δείλιασε απέναντι στις συνεχείς ανακρίσεις και φυλακίσεις και δεν συνεργάστηκε με τα πιόνια του καθεστώτος. 

Σε μια επίδειξη ισχύος που σόκαρε τους δημοκράτες και τα ΜΜΕ και παρά τις συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της αριστεράς που έσπερνε το μίσος και της προδοτικής δεξιάς που πούλησε την Κύπρο στο όνομα της δημοκρατίας, ο Λογγίνος Παξινόπουλος - μαζί με Έλληνες και Ιταλούς νεοφασίστες - εμφανίστηκε στην στρατιωτική παρέλαση της 25^ης Μαρτίου του ΄75 στις στήλες του Ολυμπίου Διός και χαιρέτισε με Τεταμένη την Δεξιά τις πολεμικές σημαίες που δεν υπεστάλησαν στην Μεγαλόνησο αλλά τις υπερασπίστηκαν οι Έλληνες πολεμιστές παρά την προδοσία των Μακαρίου Αβέρωφ και Καραμανλή καθώς και των επίορκων αξιωματικών.

Ουδέποτε ο Λογγίνος Παξινόπουλος αποδέχτηκε την αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού για την υπεράσπιση των ιδεών.

Παρέμεινε μέχρι το τέλος του βίου του ανένταχτος και πιστός στις αρχές και τις αξίες της Πλατωνικής Πολιτείας. 

Υπήρξε Πολιτικός Στρατιώτης και «πυρφόρος» του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού. 

Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια την 24^η Νοεμβρίου 1993.

Λογγίνος Παξινόπουλος: Ζει και Μάχεται!

Η Eva Bourgeois για τον Ιούλιο Έβολα και το Μικρό του Μαύρο Βιβλιαράκι (Editions Lohengrin)

 

Μετάφραση από τα γαλλικά: Eustathius Servus  Goldmund Ueberkonst

Ένας ολοκαίνουργιος ελβετικός εκδοτικός οίκος, ο Lohegrin, είχε την ιδέα να επανεκδώσει το «Μικρό Μαύρο Βιβλίο» του Ιουλίου Έβολα σε μια εμπλουτισμένη έκδοση.

Αυτό το εγχειρίδιο στοχεύει να αποτελέσει «έναν οδηγό για την πλοήγηση στις στροφές και τις ανατροπές του κόσμου, για την απόδραση από τον «λαβύρινθο του σύγχρονου κόσμου». 

Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το έργο, η Eva Bourgeois, μας παρουσιάζει αυτόν τον πραγματικό «Έβολα Τσέπης».

Πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ ο Έβολα επηρέασε τον Φασισμό και υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία στη σκέψη του, πολλές από τις θέσεις του δεν συμμορφώνονται με το καθολικό δόγμα, και η παράδοση που ισχυρίζεται ότι ακολουθεί δεν είναι η καθολική παράδοση.

Rivarol: Γιατί να αναδημοσιεύσετε αυτή τη συλλογή με αποσπάσματα του Ιουλίου Έβολα;

Eva Bourgeois: Το Μικρό Μαύρο Βιβλίο είναι ένα απόσταγμα της σκέψης του Έβολα. Η οργάνωση του σε κεφάλαια σύμφωνα με τα κύρια θέματα που είναι αγαπητά στον συγγραφέα επιτρέπει τόσο στους νεοφερμένους όσο και σε όσους είναι πιο εξοικειωμένοι με το έργο του να κατανοήσουν το σύνολο της σκέψης του.

Η πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου, που δημοσιεύτηκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, περιείχε μόνο τα μισά κείμενα που υπήρχαν στην ιταλική έκδοση, «Ο Φορητός Έβολα». Θέλαμε να διορθώσουμε αυτήν την παράλειψη δημοσιεύοντας σήμερα μια πλήρη έκδοση, με πρόλογο του Gianfranco de Turris, προέδρου του Ιδρύματος Ιούλιος Έβολα.

R: Όταν εκδόθηκε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, ήταν ένα είδος απάντησης στο «Μικρό Κόκκινο Βιβλίο» των Μαοϊκών. 

Ποια ήταν η επιρροή του στη γενιά των Φασιστών αγωνιστών κατά τα «Χρόνια του Μολύβδου» στην Ιταλία;

Ε: Καταφέραμε να το συζητήσουμε αυτό με τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Έβολα. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αντίκτυπος του «Μικρού Μαύρου Βιβλίου» στους Ιταλούς ακτιβιστές της δεκαετίας του 1970.

Είναι πιο πιθανό βιβλία όπως τα «Άνδρες ανάμεσα στα ερείπια» και «Καβαλικεύοντας την τίγρη» να είχαν μεγαλύτερη επιρροή. Πράγματι, ο Ιούλιος Έβολα έγραψε το «Άνδρες ανάμεσα στα ερείπια» τη δεκαετία του 1950 για να παράσχει καθοδήγηση σε «δεξιές» ομάδες εκείνης της εποχής.

R: Μπορείτε να μας περιγράψετε την επαγγελματική πορεία του Ιουλίου Έβολα; 

Ε: Ο Ιούλιος Έβολα  ήταν μια σύνθετη προσωπικότητα, καλλιτέχνης, φιλόσοφος, μεταφυσικός και πολιτικός στοχαστής. Σε όλα τα πολυάριθμα έργα του, εξερεύνησε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η πνευματικότητα, η σχέση μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας, η Ανατολή και η Δύση, η τέχνη και η παρακμή της, ο πόλεμος, η ιστορία, το σεξ και η ορειβασία. 

Για να αφηγηθούμε συνοπτικά την ιστορία της ζωής του, ήταν κοντά στο Φασιστικό καθεστώς χωρίς ποτέ να γίνει μέλος του Κόμματος. Προσπάθησε να επηρεάσει την κυβέρνηση σύμφωνα με τις ιδέες του. Έχοντας σημειώσει μικρή επιτυχία, αργότερα δοκίμασε την τύχη του στη Γερμανία, όπου έδωσε διαλέξεις και προσπάθησε να ανοίξει ένα σχολείο.

Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αρνούμενος να βρει καταφύγιο, επέλεξε να βγει στους βομβαρδισμούς «για να δοκιμάσει το πεπρωμένο του». Τραυματισμένος, έχασε τη χρήση των κάτω άκρων του. 

Έντονα επικριτικός απέναντι στον Καθολικισμό στα πρώτα του γραπτά, ιδιαίτερα στον Παγανιστικό Ιμπεριαλισμό, αργότερα θα αναθεώρησε τις θέσεις του, υποστηρίζοντας ότι ο πρώιμος Χριστιανισμός ήταν ένα «τραγικό και απελπισμένο» μονοπάτι προς τη σωτηρία.

link: Σημείωμα του Κώστα Τάταρη για το «Καβαλικεύοντας την Τίγρη» του Julius Evola

R: Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι πιο ισχυρές ιδέες στη σκέψη του Έβολα;

E: Ο αγώνας ενάντια στη νεωτερικότητα και τις εκδηλώσεις της αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της σκέψης του Έβολα. Πίσω από αυτόν τον όρο, ο συγγραφέας ομαδοποιεί όλα τα δεινά που χαρακτηρίζουν την εποχή μας: την κατάρρευση των καστών και των ιεραρχικών δομών, την παραμέληση των παραδόσεων και την άνοδο του ισότιμου προσανατολισμού και του φεμινισμού.

Αντίπαλος της εξελικτικής θεωρίας και ηγετική φυσιογνωμία στο «παραδοσιακό» κίνημα, ο Έβολα, σε αντίθεση με τον Γκενόν, αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας ενεργής δυτικής παράδοσης - όχι απλώς στοχαστικής - που συνδέεται με τα σύμβολα της Βασιλείας.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Έβολα ευνοεί μια αυτοκρατορική δύναμη και μια κοινωνία καστών, τις οποίες προσδιορίζει χρησιμοποιώντας ορολογία ειδική για τον Ινδουισμό αλλά και για τη ρωμαϊκή αρχή του «suum cuique tribuere»/ «είς έκαστον τό είδος του» και της οποίας η συμμετοχή, σύμφωνα με τον ίδιο, υπερισχύει της εθνικής ταυτότητας. Κατά την άποψη του, η εξουσία του μονάρχη υπερισχύει της πνευματικής εξουσίας.

R: Είναι ακόμα εφικτό το ηρωικό και πολεμοχαρές όραμα του Έβολα στον «μεταμοντέρνο» κόσμο μας;

E: Το παραδοσιακό όραμα είναι μεταχρονικό. Ο Ιούλιος Έβολα, επιπλέον, υποστηρίζει μια κυκλική άποψη της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία θα ζήσουμε σε μια σκοτεινή και παρακμιακή «Εποχή του Σιδήρου», την οποία πρέπει να διαδεχθεί μια «Χρυσή Εποχή».

Η λειτουργία του πολεμιστή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με «την πορεία της δράσης». Ως προστάτης της Τάξης και της Παράδοσης, ο ρόλος του είναι να επιταχύνει το τέλος της περιόδου εκφύλισης που βιώνουμε και να εργαστεί για την αποκατάσταση της Χρυσής Εποχής. Με την άνοδο των παραγόντων παρακμής που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, οι αρετές του πολεμιστή είναι πιο απαραίτητες από ποτέ για να αντιστραφεί η ισορροπία.

R: Προς το τέλος της ζωής του, ο Έβολα εξήγησε ότι κάποιος έπρεπε να «καβαλικεύσει την τίγρη» του σύγχρονου κόσμου για να πολεμήσει αποτελεσματικά. Πώς πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ιδέα;

E: Ο Ιούλιος Έβολα  προτείνει, μέσω αυτής της φόρμουλας, να επιδιώξει να «μετατρέψει τα δηλητήρια σε φάρμακα μέσω ταντρικών μέσων». Έχοντας παρατηρήσει τη ματαιότητα της πολιτικής δράσης, την αδυναμία εύρεσης καταφυγίου σε έναν αυτοτελή κόσμο ανέγγιχτο από τα ελαττώματα της νεωτερικότητας και το αδιέξοδο των μυητικών μονοπατιών, ο Έβολα προτείνει ότι όσοι έχουν το απαραίτητο σθένος θα πρέπει να ασχοληθούν με τη σύγχρονη κοινωνία και να εξελιχθούν μέσα σε αυτήν.

Αυτό συνεπάγεται μια ύπαρξη στο χείλος του γκρεμού, επιτρέποντας την αυτογνωσία μέσω της αυτοδοκιμασίας αλληλεπιδρώντας με ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η προσέγγιση του Έβολα είναι καθαρά ατομικής φύσης.

R: Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια για βιβλία στα σκαριά;

E: Στόχος του εκδοτικού μας οίκου είναι να φέρει στην προσοχή των γαλλόφωνων αναγνωστών βιβλία που είναι δύσκολο να βρεθούν ή είναι πέρα ​​από τις δυνατότητες των περισσότερων προϋπολογισμών. 

Σχεδιάζουμε επίσης να δημοσιεύσουμε έργα που δεν είναι διαθέσιμα στα γαλλικά. Θα ανακοινώσουμε τις επερχόμενες εκδόσεις μας μέσα στον επόμενο μήνα.

Συνέντευξη από τη Monika Berchvok

O Carl Schmitt για την παγκόσμια ηγεμονία «Σαμουράι της Δύσης»

 

«Υπάρχουν δύο σημαντικά γραπτά του μεγάλου νομικού και καθηγητή Carl Schmitt, που διευκρινίζουν την έννοια της ηγεμονίας που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμια κλίμακα για πάνω από έναν αιώνα. 

Αξίζει να τα ξαναδιαβάσουμε σήμερα, διότι ζούμε μια νέα τυραννία. Αυτά τα γραπτά του είναι το άρθρο του 1928 με θέμα «Η Κοινωνία των Εθνών και η Ευρώπη» και το άρθρο του 1933 με τίτλο «Νομικές Μορφές του Σύγχρονου Ιμπεριαλισμού». 

Είναι σημαντικά επειδή εστιάζουν για πρώτη φορά στην αντίφαση που προκύπτει από την «τυπική απουσία» και την «πραγματική παρουσία» της άμεσης κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. 

Για τον καθηγητή Schmitt, αυτός είναι ο τυπικός τρόπος λειτουργίας του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, με επίκεντρο την οικονομική διαλεκτική μεταξύ των χωρών πιστωτών και των οφειλετών, όπου η πολιτική της ισχύος βασίζεται στο χρέος που επιβάλλεται στις υποταγμένες χώρες. 

Η μεγάλη διαίρεση στον κόσμο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ήδη μεταξύ των παρεμβατικών κρατών (στην πολιτική και στις ζωές των άλλων, βλέπε σήμερα Τραμπ) και των κρατών που αποτελούν αντικείμενο παρέμβασης: είναι τα πρώτα που αποφασίζουν για τα προβλήματα ύπαρξης του ελεγχόμενου κράτους και ειδικότερα, πίσω από την πλασματική μάσκα της οικουμενικής ηθικής και της διεθνούς δικαιοσύνης, για τον συγκεκριμένο ορισμό της έννοιας της δημόσιας τάξης και του ελέγχου των καταστάσεων της έκτακτης ανάγκης (που συχνά προκαλούνται από την ίδια την κυρίαρχη δύναμη). 

Αυτό καταδεικνύει την υποκρισία των οικουμενικών ηθικών ισχυρισμών ενός διεθνούς δικαίου - μας εξηγεί -  που στην πραγματικότητα βασίζεται στην ισορροπία των δυνάμεων, το οποίο δεν καταφεύγει στο άμεσο μέσο της προσάρτησης των υποταγμένων χωρών, αλλά σε ανεπαίσθητες έμμεσες μορφές της πίεσης, της πολιτικής επιρροής και του οικονομικού χρέους. 

Οι καιροί που ήρθαν δικαιώνουν την έλευση της τεχνολογικής ελίτ με τα καταστροφικά της αποτελέσματα για τους λαούς»

Η «Ροζάβα» και το βρώμικο παιχνίδι των Κούρδων της Συρίας (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία τεράστια απάτη. 

Ένα τεχνητό σύνολο ανόμοιων ένοπλων ομάδων, υπό την αιγίδα κουρδικών πολιτοφυλακών που συνδέονται με το PKK, το οποίο δημιουργήθηκε από την συλλογική Δύση για να εμποδίσει την Συρία του Μπασάρ Αλ - Ασάντ και τον «Άξονα της Αντίστασης» να ανακτήσουν τον έλεγχο των συριακών πετρελαιοπηγών που βρίσκονται ανατολικά του Ευφράτη.

Οι «Κούρδοι μαχητές» και οι σύμμαχοι τους δεν ενεπλάκησαν σε καμία σοβαρή μάχη, απλώς προχωρούσαν μέσα από τα ερείπια που άφηναν οι δυτικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί, οι οποίοι ισοπέδωναν κάθε πόλη στο διάβα τους.

Για μία δεκαετία αυτές οι πολιτοφυλακές βοηθούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να στερήσουν από την Συρία το πετρέλαιο της, συμβάλλοντας στον οικονομικό στραγγαλισμό του συριακού κράτους. 

Αυτός ο στραγγαλισμός είχε ως συνέπεια την κατάρρευση του Άσαντ και την νίκη των τρομοκρατικών τζιχαντιστικών ομάδων της HTS που συνδέονταν με την Άλ Κάιντα.

Οι SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις) έφτασαν στο σημείο να επιτεθούν στις θέσεις του Συριακού Αραβικού Στρατού και των συμμάχων του στα δυτικά του Ευφράτη, εν μέσω μίας παράλληλης επίθεσης των τρομοκρατών του HTS στα τέλη του 2024. 

Αυτό έγινε κατόπιν αιτήματος  των ΗΠΑ οι οποίες τώρα τους παραδίνουν στους τρομοκράτες του Τζολάνι.

Η επαιτεία για μία συμμαχία με την σιωνιστική οντότητα, στην οποία προέβησαν οι στρατιωτικοί διοικητές της SDF τις τελευταίες βδομάδες, τελικά απέτυχε στο να αποτρέψει την κατάρρευση της «Ροζάβα» η οποία έπεσε τόσο γρήγορα όσο ένας πύργος από τραπουλόχαρτα.

Όπως στρώνεις, έτσι κοιμάσαι.

Οι κουρδικές πολιτοφυλακές του SDF ευθύνονται για την ίδια τους την πτώση. Για μία δεκαετία υπονόμευαν το κράτος που τους προστάτευε. 

Το SDF επέλεξε να εναποθέσει όλες του τις ελπίδες και την εμπιστοσύνη στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ, παρακρατώντας το πετρέλαιο και το νερό της Συρίας. 

Το καθεστώς Άσαντ το οποίο με λύσσα πολέμησαν ήταν το μόνο κράτος που τους προστάτευσε από την Τουρκία. Το κράτος των Μπααθιστών.

Είναι ακόμη αλήθεια ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι καν Κούρδοι της Συρίας αλλά ξένοι μαχητές ακριβώς όπως οι τζιχαντιστές του Τζολάνι.

πηγή

Η Συντηρητική Επανάσταση του Ιράν: Τα παραδείγματα των Djalal Al - Ahmad, Ali Shariati και Ahmad Fardid (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Ποιες ήταν οι πνευματικές πηγές που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί στο Ιράν το 1979; 

Ενώ το Ισλάμ ήταν η κινητήρια δύναμη, άλλα ρεύματα και ιδέες έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο. Θα αναλύσουμε μια συγκεκριμένη πτυχή αυτών των επιρροών: τους δεσμούς μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και των διανοουμένων που ενέπνευσαν την ιρανική επανάσταση.

Μια ιρανική συντηρητική επανάσταση;

Υπάρχουν κοινά στοιχεία που συνδέουν το γερμανικό πολιτιστικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1920 με εκείνο του Ιράν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Πρόκειται για ένα θέμα που σπάνια διερευνάται, ωστόσο η εις βάθος εξέτασή του είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της ιρανικής ιστορίας και της γέννησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. 

Το σημείο που θέλουμε να θίξουμε εδώ αφορά τους διανοούμενους που ενέπνευσαν την επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 και οι οποίοι επηρεάστηκαν εν μέρει από στοχαστές που συνδέονταν με τη «Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση», έναν όρο που επινόησε ο Armin Mohler στο διάσημο δοκίμιό που έγραψε το 1950, «Η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία 1918-1931». 

Ο Djalal Al - Ahmad είχε διαβάσει (και μεταφράσει υπό εξαιρετικές συνθήκες) το «Πέρασμα στο Δάσος» του Ερνστ Γιούνγκερ, ενώ Ahmad Fardid και ο Ali Shariati επηρεάστηκαν βαθιά από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ. Και οι τρεις είχαν διαβάσει τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, και ο Shariati τον παρέθετε τακτικά στα γραπτά του.

Ομολογουμένως, οι Δυτικοί συγγραφείς αναφοράς για τον Djalal Al Ahmad και τον Ali Shariati ήταν οι Καρλ Μαρξ, Αλμπέρ Καμύ και Φραντς Φανόν - συγγραφείς που δεν μοιράζονται τίποτα με τους Ερνστ Γιούνγκερ, Μόλερ βαν ντεν Μπρουκ, Όσβαλντ Σπένγκλερ και Ερνστ Καντάροβιτς. 

Γι' αυτό θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι υπάρχει άμεση και απαραίτητη σύνδεση μεταξύ της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης και της Ιρανικής Επανάστασης. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα δύο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας του 20ού αιώνα έχουν κοινά σημεία. Οι αντίστοιχοι στοχαστές αντιμετώπισαν, συνολικά, αρκετά παρόμοια προβλήματα, αν και σε πολύ διαφορετικά πλαίσια

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Κυκλοφορεί: Ιερολοχίτης #16

ierosloxos12@gmail.com

 

Maurice Bardèche, Νυρεμβέργη ή γη της επαγγελίας

 

«Και αφού ο φασισμός ήταν από την ουσία του η υπεράσπιση ενός υγιούς έθνους, ο αντιφασισμός εξύψωσε και επέβαλε το αντίθετο αυτού του πνεύματος συντήρησης.

Στον ίδιο βαθμό που ο φασισμός ήταν υγεία και δύναμη, ο αντιφασισμός ήταν το αντίθετο της υγείας και της δύναμης. 

Ο αντιφασισμός δεν ήταν καθόλου σοβιετικός κομμουνισμός, γιατί στον καθαρό κομμουνισμό υπάρχει δύναμη και υγεία.

Ο αντιφασισμός ήταν ο δούρειος ίππος. Δεν είχε άλλο σκοπό από το να διαιωνίσει την ύπαρξη των αδύναμων περιοχών. 

Δεν ήθελε τίποτα περισσότερο από το να κρατήσει τα έθνη αβοήθητα. 

Για το λόγο αυτό επιτέθηκε στο εθνικό αίμα, τη ψυχή και τη θέληση. 

Έπρεπε να αποδυναμώσει τα έθνη και τα κατάφερε. 

Αυτή η Ευρώπη σήμερα είναι η αντιφασιστική Ευρώπη, τελικά υλοποιημένη»

Αυτόνομοι Εθνικιστές Άργους: Μια απάντηση στον κ. Άκη Ντάνο για το δημοσίευμα της 20ης Δεκεμβρίου 2025 στο anagnostis.gr σχετικά με τους νεολαίους εθνικιστές της Αργολίδας

 

Μια απάντηση στον κ. Άκη Ντάνο για το δημοσίευμα της 20^ης Δεκεμβρίου 2025 στο anagnostis.gr σχετικά με τους νεολαίους εθνικιστές της Αργολίδας

Κύριε Ντάνο,

Έχουμε το δυσάρεστο καθήκον με αφορμή το δημοσίευμα της 20^ης Δεκεμβρίου 2025 να ασχοληθούμε με το άτομο σας, ειλικρινά δεν σας θεωρούμε καν πολιτικό αντίπαλο διότι δεν σας αξίζει αυτός ο τίτλος.

Ο δημόσιος λίβελος σας όχι απλά δεν θα μας κάνει να απολογηθούμε αλλά θα σας απαντήσουμε, άλλωστε δεν διαθέτουμε δηλώσεις μετανοίας. Τα επιχειρήματα σας όχι μόνο διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα αλλά αποτελούν δείγμα της σύγχυσης σας.

Καταρχάς επικαλείστε την καταδίκη της «Χρυσής Αυγής» η οποία υπήρξε καρπός ξένων παρεμβάσεων και πρεσβειών καθώς και μιας πασιφανούς στρεψοδικίας με ευθύνη του αστικού πολιτικού κόσμου.

Πραγματικά το «αντιεξουσιαστικό» σας πάθος να δικαιολογήσετε τις αποφάσεις δικαστηρίου της αστικής δημοκρατίας προκαλεί απύθμενο γέλιο. Να σας θυμίσουμε ότι το αστικό κράτος βασισμένο σε αυτή την δίκη ετοιμάζει ανάλογες διώξεις για τους πάντες αλλά εσείς εγκλωβισμένος στον «γυάλινο πύργο» σας είστε ανίκανος να καταλάβετε ότι το «ιδιώνυμο» δεν κάνει διακρίσεις.

Αναφερθήκατε επίσης στο άρθρο σας σε ένα σενάριο όπου μπλέξατε το έγκλημα των Τεμπών με χουλιγκάνους και τέλος … με την κρατική ασφάλεια. Πραγματικά είστε ο κατάλληλος για την συγγραφή μυθιστορημάτων αφού όλα αυτά που γράφετε, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα και αποτελούν απλά μια πολιτική σας ψευδαίσθηση.

Η αγωνία σας όμως για την παρουσία νεολαίων εθνικιστών σε γήπεδα δρόμους και σχολεία έχει βάση. Η Αργολίδα από παλιά υπήρξε φυτώριο εθνικιστικών ιδεών και θα συνεχίσει να είναι και στο μέλλον παρά τις αντιρρήσεις των όψιμων «αντιφασιστών» που χτίζουν μαζί με το αστικό καθεστώς το «τείχος της δημοκρατίας» μέχρι αυτό να πέσει να τους πλακώσει.

Όχι μόνο σε μαθητικές πορείες, όχι μόνο στον Παναργειακό, όχι μόνο στα σχολεία, όχι μόνο στα μπλόκα των αγροτών αλλά παντού οι νεολαίοι μας δίνουν το παρών αγνοώντας τους γενίτσαρους του «εθνομηδενισμού» που κατέστρεψαν την αγροτιά της Αργολίδας, έκαναν την χώρα αποθήκη ψυχών και πελάτες των ΜΚΟ και μας κατάντησαν ως έθνος αποικία χρέους με ευθύνη όλων αυτών που εσείς υπερασπίζεστε!

Το άρθρο σας στο σύνολο του αποτελεί μια «λεκτική σαλάτα» που βάζει στο «μίξερ» των επιχειρημάτων σας τους «ταγματασφαλίτες» και τα ορυχεία χρυσού (!) καθώς και εμβατήρια … σε μια γλώσσα που θυμίζει παλαιολιθική ΚΟΒ του Περισσού.

Είναι καιρός κύριε, να απογαλακτιστείτε από τις χωροχρονικές πολιτικές αποτυπώσεις που είχατε στα νιάτα σας, έχετε δημόσιο λόγο και εκτίθεστε και με την ροή του γραπτού σας λόγου και με την προσέγγιση γεγονότων τα οποία όχι μόνο δεν γνωρίζετε αλλά δεν έχετε προσεγγίσει καν.

Η αναφορά σας και μόνο στον Αντόρνο της «Νέας Αριστεράς» που χρηματοδοτήθηκε από την CIA και τους τροτσκιστικούς κύκλους των ΗΠΑ δείχνει σε όσους γνωρίζουν ιστορία των ιδεών ποιο είναι το σκεπτικό σας και ποια τα εργαλεία της «ανάλυσης» σας,

Αντί να ασχοληθείτε με καίρια προβλήματα της Αργολίδας έχετε το θράσος να αναφερθείτε με σκαιό τρόπο σε νεολαίους εθνικιστές και μάλιστα να τους κατηγορήσετε δημοσίως χωρίς να έχει υπάρξει τίποτα το επιλήψιμο!

Ο «αντιφασισμός» σας είναι σάρκα από την σάρκα του συστήματος, είναι η ίδια λογική που σήμερα αποτελειώνει την ελληνική αγροτιά, που σπρώχνει στην απόγνωση και την ανεργία την νεολαία και διαλύει τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Όχι απλά δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τα γραφόμενα σας αλλά παίρνουμε την δύναμη να συνεχίσουμε ακόμη πιο δυνατά από τον Λαό, με τον Λαό, για τον Λαό!

Περαστικά σας.

Αυτόνομοι Εθνικιστές Άργους

Η απόφαση

 

Νυρεμβέργη: Διεθνές Δίκαιο ή Δικαιοσύνη των Νικητών;

 

του Μαυρομετωπίτη

Από την 18^η Δεκεμβρίου παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία «Νυρεμβέργη» η οποία αφορά την δίκη των ηγετών του Τρίτου Ράιχ. Η ταινία, παρότι απολαυστική και καλής κινηματογραφικής ποιότητας, με πρωταγωνιστές των Ράσελ Κρόου ως Χέρμαν Γκαίρινγκ και τον Ράμι Μέλεκ ως Ντάγκλας Κέλι, μας οδηγεί σε κάποιες σκέψεις.

Η κυκλοφορία μιας ταινίας με αυτή την θεματολογία μας ωθεί στο να επανεξετάσουμε ζητήματα τα οποία είναι απαγορευμένα στο σύγχρονο κόσμο.  

Ήταν δίκαιες οι Δίκες της Νυρεμβέργης; 

Ήταν πραγματικά το πρώτο βήμα προς το διεθνές δίκαιο ή ήταν απλώς η δικαιοσύνη των νικητών; 

Είναι γεγονός ότι οι δίκες της Νυρεμβέργης καταπάτησαν την αρχή της μη αναδρομικότητας του νόμου. 

Στην ουσία, οι νόμοι με τους οποίους καταδικάστηκαν οι ηγέτες του Τρίτου Ράιχ συντάχθηκαν μετά την πραγματοποίηση των γεγονότων. Πριν από τις Δίκες της Νυρεμβέργης δεν υπήρχε συγκεκριμένη διεθνής νομοθεσία που να χαρακτήριζε ορισμένες συμπεριφορές ως εγκλήματα πολέμου ή που να κηρύσσει τον επιθετικό πόλεμο ως αξιόποινο έγκλημα. 

Μάλιστα το συγκεκριμένο επιχείρημα - το οποίο δεν παρουσιάζεται στην ταινία - στην πραγματικότητα επικαλέστηκε ο Όττο Στάμερ δικηγόρος του Χέρμαν Γκαίρινγκ. Στην δίκη προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες οι οποίες δεν αφορούσαν το νομικό επίπεδο αλλά ήταν καθαρά ηθικές. Κάτι τέτοιο φυσικά υπονομεύει την αξιοπιστία της δίκης. 

Οι κατηγορίες εναντίον των ηγετών του Τρίτου Ράιχ ήταν τέσσερις: συνωμοσία για διάπραξη εγκλημάτων κατά της ειρήνης, σχεδιασμός για διεξαγωγή επιθετικών πολέμων, διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. 

Από τις τέσσερις κατηγορίες, μόνο εκείνη για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου μπορούσε να ευσταθεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαν διαπραχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία. Με μία πιο προσεκτική εξέταση μπορούμε να βρούμε την Σοβιετική Ένωση ως ένοχη και για τις τέσσερις.

Στην πραγματικότητα όσο και στις προθέσεις εκείνων που την διοργάνωσαν, η Δίκη της Νυρεμβέργης δεν ήταν ποτέ δικαστική δίκη. Ήταν πρώτα και κύρια μία απόπειρα ηθικής δίκης, που παρουσιάστηκε στη παγκόσμια κοινή γνώμη ως δίκη «δικαίου κατά της αυθαιρεσίας, δικαιοσύνης κατά της βαρβαρότητας». Μιλάμε λοιπόν για μια δίκη στην οποία de facto οι δικαστές διεκδικούν ηθική ανωτερότητα έναντι εκείνων που δικάζονται.

Αυτό φαίνεται και από την επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα Τζάκσον προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν: «[Οι Σύμμαχοι] έχουν κάνει και κάνουν μερικά από τα πράγματα για τα οποία καταδικάζουμε τους Γερμανούς. Οι Γάλλοι παραβιάζουν σίγουρα τη Σύμβαση της Γενεύης όσον αφορά τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου […]. Καταδικάζουμε τη λεηλασία και οι σύμμαχοί μας την εφαρμόζουν. Λέμε ότι ο επιθετικός πόλεμος είναι έγκλημα και ένας από τους συμμάχους μας  [η Σοβιετική Ένωση] διεκδικεί κυριαρχία επί των χωρών της Βαλτικής χωρίς κανένα δικαίωμα εκτός από αυτό της κατάκτησης». 

Σε αυτό θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ως παράδειγμα και την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, που κρίθηκε ως σχεδιασμός επιθετικού πολέμου αλλά μόνο ο Ρίμπεντροπ δικάστηκε και εκτελέστηκε ενώ ο Μολότοφ καθόταν με την πλευρά των νικητών.

Μια φράση του Χέρμαν Γκαίρινγκ προς προς τον Δρ. Κέλι κατά την διάρκεια ενός καυγά αποτυπώνει γλαφυρά την όλη υποκρισία των Συμμάχων:

«Ατμίζεις 150.000 Ιάπωνες απλώς πατώντας ένα κουμπί και νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις; ... Έχεις την ελευθερία σου και είμαι φυλακισμένος επειδή εσύ κέρδισες και εμείς χάσαμε. Όχι επειδή είσαι ηθικά ανώτερος».