«Τη μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί» (Γ. Σεφέρης)


του Wood Brother

Σε μια επέτειο «μαύρη» όπως είναι η σημερινή πολλές φορές δεν χρειάζεται να γράψεις πάρα πολλά αλλά μόνο να σιωπήσεις, να πενθήσεις ή και να πράξεις σύμφωνα με την συνείδηση σου. Υπάρχουν βέβαια και στιγμές που θες να μοιραστείς μερικές σκέψεις για τα γεγονότα που σημάδεψαν τόσο εσένα προσωπικά όσο και τον «χώρο». Το πένθος για τους 2 νεκρούς Εθνικιστές οι οποίοι και δολοφονήθηκαν από τα δίποδα κτήνη της σιωνιστικής εξουσίας, δεν θα πρέπει να γίνει αιτία για να σιωπήσουν κάποιοι επειδή αυτό θα φανεί χρήσιμο σε ψηφοθηρικά σχέδια και μελλοντικούς σχεδιασμούς κομμάτων. 


Η δολοφονία των Φουντούλη - Καπελώνη την εποχή που έλαβε μέρος έκλεισε προσωρινά τον κύκλο αντιπαράθεσης με την ηγεσία της «Χρυσής Αυγής»  η οποία πριν την φυλάκιση των στελεχών της έσπευσε να δηλώσει ότι «έχει εμπιστοσύνη στην αστική δικαιοσύνη και την αντιτρομοκρατική» (…) και έδωσε το έναυσμα για συλλογική περισυλλογή και συσπείρωση απέναντι στο πολυπρόσωπο παρακράτος. Το τελευταίο ξέρει να στήνει καλά το σκηνικό με πάντα τον λαό να πληρώνει το κόστος. Ας μην γελιόμαστε, ηθικοί υπεύθυνοι για την δολοφονία των 2 νέων Εθνικιστών είναι ο Σαμαράς και ο Δένδιας καθώς και τα τοξικά ΜΜΕ τα οποία στο όνομα του αντιφασισμού των ΜΚΟ και των πολυεθνικών, της antifa - του πολυεθνικού χωροφύλακα των ημερών μας - έδωσε το «πράσινο φως» για να εκτελεστούν άνανδρα 2 άοπλοι νεολαίοι στο κέντρο των Αθηνών εξυπηρετώντας σκοπιμότητες αλλά και την εργολαβία που ζητούσε επίμονα και με δυνατή φωνή η πιο σιχαμερή όψη της κομματικής αντίδρασης.



Σε αυτό το σημείο πολλοί μπορούν να σκεφτούν πολλά για τους δράστες, να υποθέσουν ακόμη περισσότερα και να κάνουν τα δικά τους σενάρια για το ποιοι κρύβονται από πίσω, από πού ήρθαν οι δράστες και ποιοι τους έστειλαν, ποιοι πλήρωσαν τα συμβόλαια θανάτου με την αντιφασιστική εξουσία η οποία μετουσιώθηκε στην κυβέρνηση της καραμανλικής δεξιάς με την τελευταία να συνεχίζει - και πάλι - το δολοφονικό της έργο. Μια διαδρομή αίματος που ξεκινάει για την Ελλάδα από την εκτέλεση Εθνικιστών διαδηλωτών την δεκαετία του '50 σε πορεία υπέρ της ΕΟΚΑ και του Στρατηγού Γρίβα, συνεχίζεται με την δολοφονία Ελληνοκύπριου Ενωτικού αγωνιστή και καταλήγει τέλος στο Νέο Ηράκλειο όπου για 2 οικογένειες το βάρος είναι τόσο μεγάλο όσο λίγοι μπορούν να καταλάβουν. Και ναι αυτές οι οικογένειες είναι οι μόνες που μπορούν να νιώσουν την δυσβάσταχτη απώλεια με την μια εξ αυτών να μην αποδέχεται ούτε καν την χρήση του ονόματος του παιδιού της από το γνωστό κόμμα, γεγονός που αποδεικνύει ότι  το ηθικό βάρος της ηγεσίας δεν μπορεί όχι μόνο να κερδίσει την κοινωνία ή να αντισταθεί στην λαίλαπα του πολιτιστικού μαρξισμού αλλά ούτε καν να προσεγγίσει συναισθηματικά και ουσιαστικά την μια πλευρά που το παιδί της πέθανε στο πεζοδρόμιο φορώντας τον Μαίανδρο, θυμίζοντας σε πολλούς το ανάλογο φιάσκο με την χήρα του Μανώλη Κάνταρη.

Όμως δεν χρειάζεται τώρα να αναλυθούν οι αιτίες της έντασης και η μακρά διαμάχη των «άκρων» αφού έχουν ήδη γραφτεί τόνοι μελανιού από όλες τις πλευρές και ο καθένας γνωρίζει πρόσωπα και τις καταστάσεις καθώς και το που οδήγησε η διαμάχη στην Αμφιάλη. Το αστικό καθεστώς είναι άριστα οργανωμένο από την εποχή που έβαζε τις ξιφολόγχες των πραιτοριανών στον λαιμό των δικαστών που δεν υπέγραψαν για την καταδίκη - από την Βαυαροκρατία - του Λιονταριού της Αρβανιτιάς του Στρατηγού Κολοκοτρώνη, μέχρι την ημέρα που έβγαζε ως αποδεικτικά στοιχεία εγκλημάτων και μπροστά σε κάμερες τις κορνίζες από σπίτια κατηγορουμένων με το ίδιο ηρωικό πρόσωπο του 1821. 



Καθόλου τυχαίο το σημερινό φύλλο του Περισσού, πίσω από τον τίτλο επιχαίρει για την άνανδρη δολοφονία και μάλιστα την ίδια ημέρα που εκτελέστηκαν οι 2 άοπλοι νεολαίοι Εθνικιστές. Η όποια αντιπαλότητα ενάντια στην Χρυσή Αυγή δεν είναι παρά ένα ακόμη ενδοοικογενειακό επεισόδιο του ντόπιου κοινοβουλευτισμού, αφού και τα 2 κόμματα μέσω των ηγεσίων τους στηρίζουν την βουλή και το αστικό καθεστώς ...

Τουτέστιν το σύστημα δεν επιλέγει τυχαία καμιά κίνηση και ακολουθεί πιστά και προσχεδιασμένα τις επιταγές στοών και πρεσβειών.  Οι ημερομηνίες των δικαστικών διώξεων και οι αποφάσεις των πολυετών δικών για να ικανοποιηθεί ο ιθαγενής πληθυσμός των αριστεριστών ενόψει της σημερινής ημέρας, τα εξώφυλλα εφημερίδων αστικών κομμάτων που λειτουργούν ως μαντρόσκυλα της βουλής και νομιμοποιήθηκαν από τον μισητό Καραμανλισμό ενώ έχουν στα χέρια τους ακόμη το αίμα της Ελένης Παπαδάκη και της δολοφονικής ΟΠΛΑ - η οποία και αποτέλεσε αντίγραφο του ISIS σε αποκεφαλισμούς την εποχή πριν και μετά τον εμφύλιο των συμμοριών της δεξιάς και της αριστεράς - οι τακτικές υποχωρήσεις της ηγεσίας της ακροδεξιάς η οποία επιλέγει να κρατάει σε χαμηλό προφίλ το θέμα της ταυτότητας των δραστών της επίθεσης στο Νέο Ηράκλειο καθώς και τις όποιες εξελίξεις υπάρχουν σχετικά με την έρευνα των αρχών του κατοχικού καθεστώτος δεν είναι παρά τα διαφορετικά φύλλα της σημαδεμένης εξουσιαστικής τράπελας.


Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν οι Αυτόνομοι/Ανένταχτοι Εθνικιστές/Εθνικοσοσιαλιστές θα συνεχίσουν να θυμούνται και να τιμούν τους 2 νεκρούς αλλά και να αναφέρονται στις ευθύνες για τον χαμό και τους τάφους των 2 νεολαίων Εθνικιστών, μέχρι να λογοδοτήσουν οι δράστες στα λαϊκά δικαστήρια της δικής μας δικαιοσύνης, αφού άλλωστε το Αίμα δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από τις βουλευτικές έδρες και τους μισθούς της προδοτικής ευρωβουλής ούτε πίσω από γραβάτες και χειραψίες με τους ριψάσπιδες τρόφιμους του κ(υ)νοβουλευτισμού.

Αιωνία η μνήμη των 2 νεκρών Εθνικιστών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου