Ο νεοφασίστας αντάρτης πόλης Pierluigi Concutelli ( σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

Το παρακάτω κείμενο σε μετάφραση μου είναι από μια σελίδα ιστορικού περιεχομένου 7spazio, για τα «χρόνια του μολυβιού». Αφιερωμένο στο μεγάλο αγωνιστή Pierluigi Concutelli, που έδειξε ότι ο Φασισμός είχε και έχει μια κοινωνική δράση ενάντια στο Καθεστώς.

Παλέρμο, 1975.

Μεταξύ των υποψηφίων του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος» για το Δημοτικό Συμβούλιο, ήταν ένα όνομα που προοριζόταν να γίνει ένα από τα πιο διαβόητα της "μαύρης ανατροπής"  της Ιταλίας: ο Pierluigi Concutelli. Έλαβε σχεδόν χίλιες ψήφους αλλά δεν εξελέγη.

Αλλά στην πραγματικότητα, η πολιτική του ατζέντα επικεντρώθηκε αλλού. Ενώ το όνομά του εμφανιζόταν σε προεκλογικές αφίσες, ο Concutelli λειτουργούσε σε ένα περιβάλλον όπου η προπαγάνδα, η πολιτική βία και η παρανομία έδιναν γρήγορα τη θέση τους σε κάτι άλλο: τον ένοπλο αγώνα.

Όπλα, ληστείες, απαγωγές, αυτοχρηματοδότηση. Μετά τη διάλυση του Πολιτικού Κινήματος «Ordine Nuovo» τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί ριζοσπάστες εθνικιστές ακτιβιστές  αντιμετώπισαν μια επιλογή: να εγκαταλείψουν την πολιτική δραστηριότητα, να επανενταχθούν στο MSI ή να συνεχίσουν στην παρανομία.

Ο Concutelli επέλεξε σταδιακά τον τρίτο δρόμο. Μετακόμισε από τη Σικελία στη Ρώμη, από την Ισπανία στην Κορσική και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο της Αγκόλας. Σύχναζε στους κύκλους του Stefano delle Chiare, γνώρισε τον Clemente Graziani,  διέκοψε επαφές με ένα τμήμα της «παράνομης ακροδεξιάς» και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία με μια ακλόνητη πεποίθηση: όχι απλώς να ανοικοδομήσει μια πολιτική οργάνωση, αλλά να δημιουργήσει μια δομή ικανή για μια στρατιωτική δράση.

Στις 10 Ιουλίου 1976, αυτή η επιλογή έφτασε στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Στη Ρώμη, ο δικαστής Vittorio Occorsio, ο οποίος είχε ερευνήσει την Ordine Nuovo, δολοφονήθηκε καθ' οδόν προς τη δουλειά του. Ο Concutelli τον περίμενε οπλισμένος με ένα σιγαστήρα στο υποπολυβόλο Ingram. Αφού τον σκότωσε, άφησε φυλλάδια στο αυτοκίνητο, παρουσιάζοντας τη δολοφονία ως την εκτέλεση μιας ποινής που είχε επιβληθεί από ένα φανταστικό επαναστατικό «ειδικό δικαστήριο».

Λίγες μέρες αργότερα, ο αγωνιστής ηγήθηκε μιας ληστείας στο Υπουργείο Εργασίας που απέφερε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο λίρες. Η πολιτική δολοφονία και η αυτοχρηματοδότηση έγιναν οι δύο όψεις της ίδιας επαναστατικής στρατηγικής.

Ωστόσο, παρέμεινε κρυμμένος μόνο για λίγους ακόμη μήνες. Τον Φεβρουάριο του 1977, εντοπίστηκε σε ένα ρωμαϊκό κρησφύγετο. 

Οι ερευνητές βρήκαν όπλα, εκρηκτικά, χρήματα και, το πιο σημαντικό, ένα Ingram MAC-10: το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε για να σκοτώσει τον Occorsio. Στην κάμερα, ο Concutelli περιέγραψε τον εαυτό του ως «πολιτικό στρατιώτη και επομένως πολιτικό κρατούμενο».

Ούτε καν η φυλακή δεν διέκοψε εντελώς αυτή τη λογική. Το 1981, μαζί με τον Mario Tuti, ο Concutelli σκότωσε τον Ermanno Buzzi, ο οποίος θεωρούνταν πληροφοριοδότης. 

Την επόμενη χρονιά, στραγγάλισε τον Carmine Palladino, έναν μαχητή της «Εθνικής Πρωτοπορίας» που κατηγορήθηκε, αν και η υπόθεση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ οριστικά, ότι συνέβαλε στην ανακάλυψη του κρησφύγετου του Giorgio Vale ( ενός νεοφασίστα ακτιβιστή που δολοφονήθηκε). Ο μηχανισμός ήταν πάντα ο ίδιος: πρώτα ο εχθρός ήταν το κράτος, μετά οι εκπρόσωποί του και τέλος οι ίδιοι οι σύντροφοι όταν θεωρούνταν προδότες.

Ο Concutelli δεν ήταν ο ηγέτης της γενιάς των «Nuclei Armati Rivoluzionari» και δεν υπήρχε άμεση οργανωτική γραμμή που να συνδέει τις δύο εμπειρίες. 

Ωστόσο, για ορισμένους από τους νεότερους ακτιβιστές, θα γινόταν ένα συμβολικό σημείο αναφοράς: ένας από εκείνους που είχαν ήδη περάσει τα όρια μεταξύ πολιτικού εξτρεμισμού και ένοπλου αγώνα.