Ο φασισμ@ς διεξήγαγε μια θανάσιμη μάχη ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις και ιδεολογίες του κόσμου: τη Ρωσία και την Αμερική, τη δημοκρατία και τον κομμουνισμό,που συμμάχησαν για να τον καταστρέψουν, συντρίβοντας όλη την Ευρώπη κάτω από τα ερείπιά της. Το ότι μετά από αυτή τη μονομαχία μέχρι θανάτου, ο φασισμ@ς - και ιδιαίτερα η πιο ριζοσπαστική του πλευρα - ταυτίστηκαν με τις δυνάμεις του κακού, ότι ένα είδος μυθολογίας σκότους υφάνθηκε γύρω τους, μιλώντας πάντα για τα εγκλήματά τους, ποτέ για τις ιδέες τους, είναι απολύτως κατανοητό. Ακόμα πιο κατανοητό αν σκεφτεί κανείς ότι ο κομμουνισμός, ο οποίος σε όλη την πενηντάχρονη ιστορία του χρησιμοποιούσε πάντα αυστηρά «φαιδρές» μεθόδους, εξαλείφοντας δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους και υποδουλώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους - έχει διασφαλίσει ότι τα "εγκλήματα του φασισμ@υ" συζητούνται συνεχώς για να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από τις εσωτερικές του υποθέσεις. Προσθέστε σε αυτό, ότι ο ευρωπαϊκός φασισμ@ς, είχε τα θύματά του ανάμεσα σε εκείνους που ήταν ιδιαίτερα ισχυροί και ακούγονταν στον κόσμο - και όχι ανάμεσα σε εκείνα τα «άχρηστα» εκατομμύρια λευκών, «αστών» και «κολάκων» που εξαφανίστηκαν χωρίς δόξα. Ισχυρές προσωπικότητες, όχι χωρίς τη δύναμη του Χόλιγουντ και άλλων κέντρων της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ικανές να παράγουν ταινίες, ημερολόγια και κόμικς, για να διαιωνίσουν σε διανοούμενους και υπηρέτες μια υγιή φρίκη για τον Φασισμ@ και τα κακά του. Ταινίες και ημερολόγια που τα εκατομμύρια Ρώσων αγροτών εξαφάνισαν, επειδή αρνήθηκαν να δεχτούν την κολεκτιβοποίηση, ή τα είκοσι εκατομμύρια Κινέζων που εξαφανίστηκαν επειδή ήταν ανεπιθύμητοι στον Πρόεδρο Μάο, οι «αστοί» που εξαλείφθηκαν κατά εκατομμύρια στη Ρωσία και πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ή τα τρία εκατομμύρια Γερμανοί που εξαφανίστηκαν στη ρωσική εισβολή, ολα αυτα δεν είχαν χρόνο να τα αφήσουν πίσω τους. Δεν γράφουμε αυτό με πολεμικό τόνο, αλλά απλώς για να εξηγήσουμε γιατί -ενώ μελετάμε τη Γαλλική ή τη Ρωσική Επανάσταση πρώτα για τις ιδέες τους και στη συνέχεια για τα εγκλήματά τους- ο Φασισμ@ς απορρίπτεται και απορρίπτεται ως μια καθαρή έκρηξη βίας. Adriano Romualdi. Ο Φασισμ@ς ως ευρωπαϊκό φαινόμενο
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ – Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ γράφει ο Μυρμιδών)
Η πρόσφατη αγόρευση της
εισαγγελέως Κυριακής Στεφανάτου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής
στο Εφετείο είναι τουλάχιστον προκλητική, αν όχι νομικά απαράδεκτη. Βέβαια δεν
περίμενε κανείς και κάτι περισσότερο, όταν η Ελλάδα δυστυχώς πλέον
καταδυναστεύεται εδώ και δεκαετίες από ένα άθλιο καθεστώς γραικύλων, όπου η
εκάστοτε εθνική φωνή χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα κατά το μάλλον ή ήττον ως
«επικίνδυνη».
έγγραφο αποκάλυψη & Epstein: Μητσοτάκης και Αμερικανοσιωνιστές ...
Ακόμη και αν εξαιρέσουμε τις
παραδοχές Μπαλτάκου, Σαμαρά, Δένδια και πολλών άλλων δεξιών πολιτικάντηδων, οι
οποίοι ουσιαστικά ομολόγησαν την παρέμβασή τους στην λειτουργία της δικαιοσύνης
για να εξυπηρετήσουν πολιτικά οφέλη, το σημαντικότερο όλων είναι ότι η εν λόγω
εισαγγελέας όχι απλά ζήτησε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής στιγματίζοντας ως
έγκλημα την ιδεολογία της, αλλά υιοθέτησε και όλη την δήθεν «αντισυστημική»
ρητορική της εσχάτης άμυνας του συστήματος, ήτοι ολόκληρου του αντιφασιστικού
εσμού, ο οποίος μέχρι και σήμερα παριστάνει τον πολέμιο του συστήματος, θέλοντας
να παραπλανήσει τους αδαείς.
Κι όμως, εδώ παρακολουθούμε και δικαστικώς την αναπαραγωγή της απολύτως ψευδούς και παραπλανητικής αντίληψης των μαρξιστών, ότι δηλαδή ακόμη και αν οι άλλες ιδεολογίες έχουν τελέσει εγκλήματα, ακόμη και ποσοτικά ή και ποιοτικά χειρότερα από εκείνα των εθνικοσοσιαλιστών, η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών χαρακτηρίζεται αυθαιρέτως ως εν τη γενέσει της θανατηφόρα, άρα πρέπει όχι μόνο να αποκλείεται από τον δημόσιο λόγο, αλλά και να διώκεται, εφόσον εκδηλωθεί.
Λες και κάτι τέτοιο είναι ποινικά ή πολλώ δε μάλλον ηθικά μεμπτό! Μάλλον δεν γνωρίζει η κυρία εισαγγελεύς γνώσεις στοιχειώδους δικαίου και αγνοεί ότι κάθε νομικό πρόσωπο, εταιρεία ή και κόμμα έχει ανώτερα και κατώτερα όργανα, ήτοι ιεραρχία και δομή. Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει δηλαδή καταστατικά άλλων κομμάτων όπου το απλό μέλος διακρίνεται από ένα ανώτερο στέλεχος, όπως το τελευταίο διακρίνεται και από τα πρόσωπα της κεντρικής διοικήσεως και κατ’ επέκταση του προέδρου ή του γενικού γραμματέως; Σε ποια νομική διάταξη και βάσει ποιας «λογικής» αποτελεί μία ιεραρχία (ακόμη και στρατιωτικού τύπου) ποινικά κολάσιμη πράξη;
Η εισαγγελεύς ουσιαστικά υιοθέτησε σαν καλό μηρυκαστικό δίποδο σύσσωμη την δήθεν νομικά επιλήψιμη ρητορική των καναλιών και των πάσης λογής φορέων του δικαιωματισμού, παρασυρόμενη από την ορμή του συναισθήματος ενός συγκεκριμένου όχλου, αναιρώντας, αυτό το οποίο είχε πει ο Αριστοτέλης για τον νόμο, όταν χαρακτήριζε τον τελευταίο ως «ἄνευ ὀρέξεως νοῦ». Σε κανένα σημείο της αγόρευσής της, τουλάχιστον εξ όσων προέκυψαν στην δημοσιότητα, δεν αναφέρθηκε ρητά σε πράξεις ηθικής αυτουργίας ή εγκληματικής οργάνωσης, όπως αυτές προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα.
Μιλούσε αόριστα περί «εμπρηστικών δηλώσεων», οι οποίες όχι μόνο
ήταν από μόνες τους δήθεν εγκληματικές, αλλά «όπλιζαν» τα χέρια επίδοξων μελών,
προκειμένου να τελέσουν παράνομες πράξεις, όπως ισχυρίστηκε. Με άλλα λόγια, δεν
υπήρξε καμία νομική επιχειρηματολογία, παρά μόνο πολιτική φλυαρία και μάλιστα
φαιδρού ύφους. Κατά τα άλλα βέβαια, η «δημοκρατική» και προπάντων φιλελεύθερη
Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θέλει να μας πείσει ότι δεν διώκεται το φρόνημα,
αλλά μόνο οι πράξεις!
Όπως ανέφερε και η πρωτοβάθμια εισαγγελεύς κατά την τότε αγόρευσή της, Αδαμαντία Οικονόμου, ακόμη και αν ήθελε να υποτεθεί ότι η Χρυσή Αυγή οργάνωνε συστηματικά εγκληματικές ενέργειες εις βάρος όσων διαφωνούσαν μαζί της ή ορμώμενη τέλος πάντων από την δήθεν ολέθρια ιδεολογία της, το βασικό στοιχείο, το οποίο λείπει από την συγκεκριμένη υπόθεση είναι το κίνητρο. Με άλλα λόγια, όταν ένα κόμμα στηλιτεύεται συνεχώς για τις δηλώσεις ή τις ενέργειές του ως οιονεί μάλιστα εγκληματικό, τότε ποιος ο λόγος το ίδιο αυτό κόμμα, το οποίο επιδιώκει ουσιαστικά την εξουσία, να τελέσει ή και να ομολογήσει τις εν λόγω εγκληματικές ενέργειες, όταν γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα της στερήσει την πολιτική της δυναμική; Είναι σαν κάποιος αυθαιρέτως να κατηγορείται συστηματικά και συνεχώς ως δολοφόνος από συκοφάντες τρίτους και εν τέλει να αποφασίσει να τελέσει έναν φόνο, δίχως όμως να κερδίζει το παραμικρό από κάτι τέτοιο, παρά μόνο να θέλει να επιβεβαιώσει βλακωδώς τα όσα ψευδώς τον κατηγορούσαν.
Το ίδιο συνέβη και με την Χρυσή Αυγή, καθώς και αυτή κατηγορήθηκε
συστηματικά και αυθαίρετα ως εγκληματικό κόμμα, ενώ δεν είχε να εισπράξει το
παραμικρό από την τέλεση των πράξεων για τις οποίες κατηγορήθηκε. Αυτό
ουσιαστικά ήταν και το νόημα της δήθεν ομολογίας του Μιχαλολιάκου τον
Σεπτέμβριο του 2015, όταν δήλωσε για την δολοφονία Φύσσα ότι η Χρυσή Αυγή
αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μεν, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει. Η τότε
δήλωση του Μιχαλολιάκου λοιδορήθηκε αδίκως, διότι ο τελευταίος το μόνο που
ήθελε να εκφράσει είναι την αλήθεια, το ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή πλήρωσε το
πολιτικό κόστος της δολοφονίας με κάμψη ή και με την μείωση των ποσοστών της,
καίτοι δεν είχε καμία νομική εμπλοκή στην εν λόγω υπόθεση.
Εν κατακλείδι, το μεγάλο
πρόβλημα της νομικά και ηθικά προκλητικής αγόρευσης της εισαγγελέως του
Εφετείου είναι ότι δημιουργεί δυστυχώς νομικά τετελεσμένα. Πέραν των
αντιρατσιστικών νόμων, τους οποίους θεσμοθέτησε το προδοτικό και δημαγωγικό
κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η πρόσφατη αγόρευση κατά την εκδίκαση της έφεσης
του δικαστηρίου της Χρυσής Αυγής, ουσιαστικά ποινικοποιεί και νομολογιακά την
υιοθέτηση εθνικιστικών ιδεολογιών και την γενικότερη πολιτική δράση
εθνικιστικών φορέων, ακόμη και αν οι φορείς αυτοί δεν τελούν καμία ποινικά
κολάσιμη πράξη. Στοχεύεται πλέον η εθνικιστική ιδεολογία, παρά τα προκλητικώς
υποκριτικά φληναφήματα και εξαγγελίες του φιλελεύθερου κατεστημένου, περί
ελευθερίας του φρονήματος, την οποία υποτίθεται πως εκφράζει. Οι Εθνικιστές
οφείλουν να γνωρίζουν ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας τόσο νομικά, όσο και
πολιτικά και δυστυχώς οι πρόσφατες πολιτικές κινήσεις των «διορατικών»
ηγετίσκων τύπου Κασιδιάρη δυσχέραναν την κατάσταση πολύ περισσότερο απ’ ότι την ωφέλησαν. Το
πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια, προκειμένου ο εθνικισμός στην
Ελλάδα να ανακάμψει ουσιαστικά και συντεταγμένα.
~Μυρμιδών
Ύβρις: Στις 11.02.2026 ο Δήμαρχος Τρίπολης ξήλωσε βιαστικά τον ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από την κεντρική πλατεία της πόλης εν μέσω καταρρακτώδους βροχής, με την πρόφαση της συντήρησης, αφήνοντας πίσω του σπασμένο το μαυσωλείο που υπάρχει στη βάση του αγάλματος και μέσα στο οποίο φυλάσσονται τα οστά του Εθνικού μας Απελευθερωτή! Το Κίνημα «ο Γέρος του Μοριά» που ασχολείται με το θέμα προσπαθεί να διασώσει το μνημείο, αλλά ο Δήμαρχος ανέθεσε απευθείας τη «συντήρηση» σε γλύπτη -όχι συντηρητή μεταλλικών ανδριάντων- χωρίς κανένα διαγωνισμό και χωρίς καμία διαφάνεια. Η αποκαθήλωσή του ήταν βάρβαρη: βίδες καρφωμένες στο άλογο, κομμένο το σπαθί που απελευθέρωσε την Ελλάδα, και το μαυσωλείο του Αρχιστρατήγου μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο. Την 25η Μαρτίου 2026, εθνική επέτειο, η θέση του έφιππου Κολοκοτρώνη ήταν άδεια. Η ιστορική ντροπή όμως γέμιζε την πλατεία. Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων (ΚΣΝΜ) του ΥΠΠΟΑ, που είχε κληθεί να αποφασίσει αν το μνημείο τίθεται υπό κρατική προστασία, αποφάσισε αρνητικά - σε συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς το Κίνημα να έχει πρόσβαση στις εισηγήσεις και χωρίς δικαίωμα αντιλογίας. Ο Δήμαρχος, αν και κλήθηκε να παραστεί, απουσίαζε - ήταν όμως ο πρώτος που έλαβε την αρνητική απόφαση, ενώ το Κίνημα που έκανε το αίτημα δεν συμπεριλήφθηκε καν στη λίστα παραληπτών! Ας δείξουμε στην κυβέρνηση των σκανδάλων ότι δεν έχουν το ηθικό ανάστημα για να σβήσουν την Εθνική μας Συνείδηση. Ελληνίδες-Έλληνες, εμείς είμαστε η δύναμη. Ας σταματήσουμε να την δίνουμε σ' αυτούς που την χρησιμοποιούν εναντίον μας.
Ύβρις.
Ο στόχος της νεωτερικότητας είναι η μείωση και σταδιακή
εξαφάνιση της εθνικής μνήμης μέσα από την υποβάθμιση προσώπων και μνημείων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη βεβήλωση του αγάλματος του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην πλατεία Άρεως της Τρίπολης, όπου η δημοτική αρχή άνευ ειδικής άδειας και εξουσιοδοτημένου συνεργείου προχώρησε στην αποκαθήλωση και μεταφορά του αγάλματος.
Να σημειωθεί ότι παρά τις άμεσες αντιδράσεις και την κατάθεση μήνυσης για την διακοπή των εργασιών και μάλιστα την 4η Φεβρουαρίου ημέρα εκδημίας του Γέρου, οι υπεύθυνοι αγνόησαν την νομοθεσία και προχώρησαν στις ενέργειες αυτές που προκάλεσαν την κινητοποίηση τόσο των συναγωνιστών όσο και την λαϊκή κατακραυγή.
Απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσης οι Αυτόνομοι Εθνικιστές δεν θα μείνουν σιωπηλοί αφού το μνημείο αυτό είναι η ιερή παρακαταθήκη του 1821. Τα μνημεία της εθνικής εξέγερσης ανήκουν στον λαό και όχι σε εθνομηδενιστές που προκαλούν σύμφωνα με τις επιταγές των ξένων πρεσβειών και των κέντρων εξουσίας.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι μια φάρσα. Προσφέρει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και της επιλογής, ενώ οι πλούσιοι κινούν τα νήματα: τραπεζίτες και βιομήχανοι, άνθρωποι με ψυχρά μάτια και ακόμη πιο ψυχρές καρδιές. Όλα μετρώνται, υπολογιζονται, αγοράζονται και πωλούνται. Η ελευθερία υπάρχει μόνο στις σελίδες των εφημερίδων, σε ομιλίες, σε υποσχέσεις που κανείς δεν τηρεί. Και ο λαός; Φλυαρεί και χειροκροτεί, τυφλός και κουφός στις μηχανορραφίες που τον ελέγχουν, γελάει ενώ οι αφέντες γελούν, κλαίει ενώ οι αφέντες πλουτίζουν, πεθαίνει ενώ οι αφέντες κάνουν πρόποση με σαμπάνια. Louis-Ferdinand Céline, Guignol band.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
