Η ντροπή δεν είναι ποτέ χρυσή ( του Γιώργου Μάστορα)

 

Ένα Ιδεολογικό Κίνημα αποτελεί μια κοινή συνισταμένη Σταθερών Αξιών και Σφριγηλών Αρχών. Ως εκ τούτου, ο Αρχηγός του οφείλει να Υπερασπίζεται το Κίνημα κι αυτό με την σειρά του την Ιδέα. Όταν συμβαίνει η αντίστροφη διαδικασία, τότε οδηγούμαστε σε κωμικοτραγικές, θλιβερές και χυδαίες καταστάσεις, που διασπούν την επιβεβλημένη ηθικοπολιτική ενότητα.

Ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος για την ιδεολογική διάσταση του και την ανάλογη πολιτική πορεία του. Επομένως, οι επιτυχίες του Κινήματος ανήκουν πρωτίστως σ' αυτόν. Ιδίως μάλιστα όταν έχει προηγηθεί ένας λυσσαλέος πόλεμος από όλο το φάσμα του εγχώριου (και όχι μόνο) πολιτικού συστήματος. Είναι αυτός που χάραξε τη Στρατηγική εκείνη που οδήγησε σε μια ή περισσότερες πολιτικές νίκες. Του αξίζουν Συγχαρητήρια και όχι φθόνος. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι εμπαθής, ζηλιάρης και ανίκανος να πράξει κάτι παρόμοιο.

Αντιστοίχως, όμως, ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος και για τις οποιεσδήποτε αποτυχίες του. Οι κυριότερες ευθύνες για την αποτυχία αυτή του ανήκουν, καθώς εκείνος επέλεξε την στρατηγική, την πολιτική πορεία, τα πρόσωπα. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι άσχετος, γλοιώδης και κόλακας σε δεσπότες θελήσεων που τρέφονται με την ενέργεια και τους αγώνες των άλλων.

Όταν ένας επί δεκαετίες Πραγματικός Αγωνιστής φεύγει από την Ζωή, καθήκον του Κινήματος είναι να τον Αποχαιρετήσει καταλλήλως. Ακόμη κι αν αυτός έχει αποχωρήσει (χωρίς να έχει αλλάξει απόψεις και στάση ζωής) κάποια χρόνια πριν, το Κίνημα που Υπεράσπισε για τεράστιο χρονικό διάστημα οφείλει να βγάλει μια ανακοίνωση γι' αυτόν, να τηλεφωνήσει ο επικεφαλής και τα στελέχη του στους πιο στενούς συγγενείς του, να παραστούν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του στην κηδεία του. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, αποτελεί μια ένδειξη ενός πολύ πιο νοσηρού φαινομένου: της μικροψυχίας, η οποία βασίζεται στην αφιλία, την αχαριστία, την αγνωμοσύνη.

Όσοι αυτές τις ημέρες που εμείς θρηνούμε την απώλεια ενός Εξαίρετου Αγωνιστή, γράφουν αφηγήματα και παραληρήματα για "λιποτάκτες" και "προδότες" (χωρίς αντίλογο, εννοείται...), πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς που, ελαφρά τη καρδία, αποδίδουν σε άλλους. Γιατί εάν η συζήτηση γινόταν επί ίσοις όροις και ξεκάθαρα, το πιο πιθανόν θα ήταν να τους γύριζαν μπούμερανγκ αυτές οι κατηγορίες. Η μεγαλομανία, ο ναρκισσισμός, η υποταγή του Κινήματος σε στενά ατομικά και οικογενειακά συντηρητικά συμφέροντα, σαφώς και δεν αποτελεί κάτι για το οποίο οφείλουν να απολογούνται εσαεί οι Αληθινοί Αγωνιστές ενός Κινήματος.

Η ενδεχόμενη αλλαγή στην ηγεσία ενός Κινήματος δεν μπορεί να αποτελεί "ταμπού" και "άβατο" (Παραπέμπω ξανά στην αρχή του κειμένου). Οι εκάστοτε επικεφαλής του προσφέρουν όλη την θετική αύρα τους για την επιτυχία των σχεδίων, των σκοπών και των στόχων του. Όταν όλα δείχνουν ότι αυτή η αύρα έχει εκλείψει, οφείλει ο μέχρι τότε επικεφαλής να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει και σκεπτόμενος το Καλό του Κινήματος και όχι τον ατομικό εγωισμό του να κινήσει ο ίδιος τις διαδικασίες αντικατάστασης του από κάποιον που θα χειριστεί με ικανότητα το πηδάλιο των εξελίξεων. 

Να συμπεριφερθεί ως  Πραγματικός Αρχηγός και όχι με την ιδιότητα του "αρχηγίσκου" ιδιοκτήτη περιουσιακού στοιχείου. Όταν, όμως, μοιράζει σαν τις καραμέλες τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε όσους δεν τον ακολουθούν στην λασπολογία, τις άδικες κατηγορίες και την μεγαλομανία, τότε το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στο θέαμα που θα αντικρύσει ο   ίδιος μπροστά στον καθρέφτη του...

Η ντροπή δεν μπορεί να έχει χρυσό περιτύλιγμα. Πολύ περισσότερο δε περιεχόμενο. Γι' αυτό και δεν έχουν καμία δικαιολογία όσοι μέσα από ένα χυδαίο "εγώ", δεν κάνουν την παραμικρή ουσιαστική αυτοκριτική (την οποία όμως απαιτούν από όλους τους άλλους), αλλά φορώντας το φωτοστέφανο του "αλάνθαστου" εξευτελίζουν κάθε έννοια Συντροφικότητας και επιχειρούν να κλείσουν μέσα στο σεντούκι τους μια Αιώνια Ιδέα, που όμως ξεπερνά τα όποια παροδικά πρόσωπα και τις παρόμοιες καταστάσεις.