Mistica Fascista: o αιρετικός Φασιστής Roberto Ricci

 

Στις 21 Μαΐου, πριν από εκατόν είκοσι ένα χρόνια, γεννήθηκε στη Φλωρεντία ο Roberto Ricci, πιο γνωστός απλώς ως Berto.  

Με διπλό πτυχίο στη φυσική και τα μαθηματικά, δεν ήταν ο τυπικός ακαδημαϊκός δογματιστής, αλλά ένας άνθρωπος με πνεύμα στραμμένο στον κόσμο της δράσης. 

Διαμορφωμένος ανάμεσα στις επιρροές της νεανικής αναρχίας και της αντιαστικής αδιαλλαξίας, προσέγγισε τον φασισμό όχι ως ενα ασφαλές καταφύγιο, αλλά ως ένα διαρκές πεδίο μάχης. 

Πράγματι, από τα οδοφράγματα των εντυπων Il Selvaggio και L'Universale,  έγινε ένας από τους πιο αιρετικούς και πρωτοποριακούς συγγραφείς της εποχής.

Ο Berto ​​ήταν ένας από εκείνους τους νέους άνδρες, που προσέγγισαν τον φασισμό από τα αριστερά. 

Ένας από εκείνους που έχοντας ίσως εσωτερικεύσει αυτή την κοσμοθεωρία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ήταν ο πιο αδιάλλακτος και επικριτικός απέναντι στη μερική μόνο εφαρμογή της.

Ήταν εν ολίγοις, ένας από εκείνους τους νέους άνδρες, που αδιάφοροι για το προσωπικό τους όφελος, δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να επικρίνουν ανοιχτά ορισμένες αποφάσεις του καθεστώτος ή να παρακολουθούν με ενδιαφέρον άλλες επαναστάσεις, όπως αυτή που βρισκόταν σε εξέλιξη στη Μπολσεβίκικη Ρωσία.

Θεωρούσε τον αγγλοαμερικανικό υλισμό του Σικάγο ως την αληθινή «Αντι-Ρώμη», την πρωτεύουσα μιας ανθρωπότητας που υποβαθμίστηκε σε «προηγμένα θηρία».

Σε έναν κόσμο που έτρεχε προς την κατανάλωση, την εξόντωση της τεχνολογίας και την αποξένωση του ανθρώπου από το επάγγελμά του και την κοινότητα του, ο Berto ​​ζητούσε την επιστροφή στον «πρωτόγονο και άκρως πολιτισμένο» άνθρωπο, δεμένο στη γη, στην εργασία και στο καθήκον. Αλλά στο όραμά του, ο φασισμός δεν ήταν απλώς ένας αντιδραστικός φύλακας μιας κουρασμένης Δύσης, αλλά μάλλον μια «μεσογειακή αρχή», ενας καινοτόμος, πρωτότυπος, προγενέστερος και ανώτερος από τον ίδιο τον Χριστιανισμό, μια «έντονα παγανιστική» παράδοση ικανή να μιλήσει με οικουμενικους όρους, ένα «πολιτικό απόλυτο που έπρεπε να υλοποιηθεί εντός της Αυτοκρατορίας».  

Το όραμα του ήταν περιεκτικό, σχεδόν μυστικιστικό. Τα ενδιαφέροντά του κυμαίνονταν από την πολιτική υψηλού επιπέδου, έως τη μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Με την πένα του και πάνω απ' όλα, με το παράδειγμά του, δεν παρέλειψε ποτέ να επιπλήττει εκείνους τους «Άγγλους εκ των έσω» που, παρά το γεγονός ότι φορούσαν το μελανό πουκάμισο, διατηρούσαν ακόμα αυτή την αστική, εμπορική νοοτροπία». 

Άλλωστε, στο όραμά του, η πολιτική ήταν πρώτα και κύρια, η εκπαιδευτική και ηθική αποστολή του ανθρώπου.

Όταν ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα, αρνήθηκε το άνετο καταφύγιο που του προσφέρθηκε πίσω από τα γραφεία εφημερίδων και έφυγε ως εθελοντής, επιλέγοντας τις φωτιές της ερήμου. 

Στις 2 Φεβρουαρίου 1941, στην άμμο του Bir Gandula, στη Λιβύη, καταρρίφθηκε από ένα βρετανικό αεροπλάνο, αφήνοντας τους δύο γιους του με την υπερηφάνεια ενός πατέρα που ήθελε να τους δώσει έναν «κόσμο με λιγότερους κλέφτες».

 Σε εκείνους που ομολόγησαν την σταδιακή απογοήτευση τους για τον Φασισμό, απάντησε με την υπερηφάνεια του προκαθορισμένου: 

«Στη ζωή, μπορείς να σταματήσεις να πιστεύεις μία φορά. Το έχω ήδη κάνει αποκηρύσσοντας την αναρχία. Δεν μπορώ να το ξανακάνω: θα γινόταν επάγγελμα».